Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ

Υπό Σταμάτη Γιακουμή

Αφιερώνεται στον γόνο της Κρήτης Αντώνη Γιάνναρη, τον μεγαλύτερο γνώστη της ελληνικής γλώσσας όλων των εποχών.

«Ουκ έστιν ουδέν κρείσσον ή νόμοι πόλει καλώς τιθέντες. Ότε γαρ ασθενέστερος, ο πλούσιος τε την δίκην ίσην έχει, νικά δε ο μείων τον μέγαν δίκαιον έχων»[1] (Ευριπίδης)

«Σωκράτης έλεγεν, εί τις εν θεάτρω υποκηρύττοι ανίστασθαι στους σκυτοτόμους, εκείνους μόνους αναστήσεσθαι, ομοίως εί τους χαλκοτύπους, τους υφάντας, τους άλλους κατά γένος. Εί δε τους φρονίμους ή δικαίους, πάντας αναστήσεσθαι. Και έστιν εν βίω βλάπτον μάλιστα το ανοήτους όντας τους πολλούς οίεσθαι φρονίμους είναι». [2]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1:

UPANISHAD Ή ΣΥΜΠΑΝΤΙΣ ΕΞ ΑΔΟΥ Ή OCCIDENT EXPRESS

ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ : Αθηνά= Ahana 

Άξων=  axa

Άστυ = austa

Βους = gaus

Δόμος= damas

Ερμής = Saram

Ζυγός = juga

Θεός = Dyaus

Θύρα = duara

Όις (πρόβατο) = auis

Ουρανός = Varuna

Πλοίον = plava

Ποσειδών= Idaspati

Προμηθεύς = Pramantha

Ταύρος = stura

Χην = hansa

MHTIETA: Χαμένος κόπος αγαπητή μου Μνημοσύνη. Ό,τι και να κάνεις, δεν θα μπορέσεις να αναστείλεις την όλο και αυξανόμενη απόκλιση των δύο γλωσσών, που κάποτε ήταν μία. Είναι αλήθεια ότι οι θρυλικοί V-eno- V-inda ήταν κάποτε ένα ενιαίο έθνος και  κατοικούσαν στη μυθική Aryavartha των υψιπέδων του Παμίρ. Και είναι εξίσου αλήθεια ότι εμείς οι Ένο ή Έκο ή Έλο (οπαδοί του Ενός – Ekagrammati, δηλαδή εγγράμματοι προσηλωμένοι στο αντικείμενο – Έλληνες)  βαρεθήκαμε τη μοιρολατρία των ‘Ιντου  και πήραμε των ομματιών μας. Τόσα χρόνια περιπλανώμαστε στις αφιλόξενες στέπες, πολεμώντας με χάλκινα τόξα και βέλη εναντίον βαρβάρων  ψάχνοντας το γαλανό ενός καινούριου Σύμπαντος, μακριά από το κίτρινο και το γκρίζο του χώματος. Γι’ αυτό άλλωστε και η αποστολή μας, όπως πολύ καλά γνωρίζεις, λέγεται «Συμπαντίς εξ Άδου» ή «Σύμπαν εξ Άδου», λέξη με την οποία αποκατέστησα το θλιβερό Upanishad, που στην πραγματικότητα ήταν οι ψίθυροι των αργόσχολων σοφών μεταξύ τους, διδασκαλίες ξεπνοημένες και νερόβραστες, που κανένα δεν ενέπνεαν πια. Αντί λοιπόν να κάνεις μίζερη καταγραφή λογιστάκου, ύμνησε καλύτερα τα κατορθώματά μας, με τα οποία αλλάξαμε, όχι μόνο τη μοίρα του ανθρωπίνου γένους, αλλά και την ίδια την όψη του.

ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ: Τώρα «έννεπε» μούσα και «άοιδε» θεά για τη μεγαλύτερη εκστρατεία όλων των εποχών, που ξεκίνησε από τα πιο ψηλά βουνά και κατεύθυνε τις στρατιές της εκεί που δύει ο ήλιος, για τη πιο ένδοξη μετανάστευση, τη μόνη, που δεν έγινε από ανάγκη, αλλά από αγάπη για τον άνθρωπο και την επιστήμη. Σ’ αυτή την ασύλληπτη εκστρατεία, ο αρχηγός μας Μητίετα έδειξε όλα τα χαρίσματά του. Κυρίως όμως ως απόλυτος ηγέτης του ανθρωπίνου γένους, με τις μαγικές δυνάμεις του λόγου που κατέχει, διαμόρφωσε στην κυριολεξία τον άνθρωπο, επεμβαίνοντας απευθείας στην εξέλιξη, όχι μόνο του πνεύματος (εδώ δεν μιλάμε αόριστα), αλλά πρωτίστως του σώματος μέσω της εκάστοτε κατάλληλης  λέξης  ή μέσω της ενδεδειγμένης λεκτικής μεταβολής.  Κάνε μου όμως τη χάρη και συνέχισε εσύ Ευρυνόμη, αφού εσύ τον βοήθησες καθοριστικά στον πρώτο μεγάλο αγώνα, που δώσαμε. 

ΕΥΡΥΝΟΜΗ:  Στο ταξίδι μας αντιμετωπίσαμε διαδοχικά τους Κύκλωπες, τους Έλλοπες και τους Εκατόγχειρες. Ως αρμόδια υποστράτηγος για την αντιμετώπιση των πρώτων, έχω να πω τα εξής. Κατά τα γνωστά η πρώτη έκφραση του πνεύματος, καθώς αυτό αντικρίζει τον κόσμο για πρώτη φορά,  η  πρώτη εκδήλωση του ανθρώπινου νου είναι αναμφίβολα η πρόσληψη ιδιοκτησίας, ο κανονισμός ορίων εντός των αγρών, η οριοθέτηση με γεωδαιτικές γραμμές, η νομή, η κατοχή.  Στη δραστηριότητα αυτή διακρίθηκαν μεν, το παράκαναν δε οι Κύκλωπες. Έκτισαν φράχτες «κύκλω» γύρω-γύρω από τα σπήλαιά τους, όπου και εγκλώβισαν τα αιγοπρόβατά τους. Αποτέλεσμα να ζουν αποξενωμένοι ο ένας από τον άλλον, έχοντας μόνο ένα μάτι στραμμένο προς τα ενδότερα της ιδιοκτησίας τους, χωρίς να τούς ενδιαφέρουν ποσώς οι συνάνθρωποί τους. Εγώ όμως είμαι η Ευρυνόμη, συνδέομαι με τον περιβάλλοντα χώρο, διευρύνω τα σύνορα  και τείνω να εξαπλωθώ σε ολόκληρη την οικουμένη, έτρεξα λοιπόν καθ’ υπόδειξη του Δία και έβαλα φωτιά στους φράχτες, ώστε οι Κύκλωπες να σπάσουν την απομόνωσή τους και να στραφούν προς την κοινωνία. Συ δε, Μητίετα, με τις μαγικές σου δυνάμεις με συνέδραμες, πες ο ίδιος πώς.

ΜΗΤΙΕΤΑ: Από τη λέξη advaita, που σημαίνει μη διαφοροποίηση, μη διαίρεση και συμβόλιζε το άβατον της ιδιοκτησίας για τους Κύκλωπες έφτιαξα τη λέξη «βάση», ότι δηλαδή είναι η βάση και το θεμέλιο της κοινωνίας και όχι ο τελικός σκοπός.  Επίσης συνδύασα τη λέξη maya, που είναι η ψευδαίσθηση της πολλότητας των υλικών αγαθών, και τη λέξη raja (βασιλεία) δημιουργώντας τη λέξη maya-raya (μαχαραγιάς!), που σημαίνει μοίρα. Μοίρα όμως ως αναλογία, ως μερίδιο που απορρέει από τις πράξεις μας, η ακριβής υλική διευθέτηση προϋποθέτει συνειδητή δραστηριότητα.  Αυτό φαίνεται ακόμη πιο έντονα από τη μετατροπή της λέξης praktiti (ύλη) σε «πράξη». Η ύλη από μόνη της είναι αδρανής, μόνο με την επεξεργασία και την ειδοποιία αποκτά αξία. Η εξέλιξη, διαμόρφωση και εκλέπτυνση του προϊόντος, καθώς και η εν μέρει θέση του στην υπηρεσία των άλλων συνιστά την κοινωνική του διάσταση, η οποία βαίνει παράλληλα με την κοινωνική ευθύνη του νομέα. Αυτόματα με τις ενέργειές μου αυτές, οι Κύκλωπες απέκτησαν και άλλο μάτι, μία άλλη οπτική, και έτσι τώρα όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα μάτι στραμμένο στις ιδιωτικές και ένα μάτι στις δημόσιες υποθέσεις.

ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ: Σειρά μου τώρα, διότι στην επόμενη ιστορική φάση εγώ με τις εννέα κόρες μου, τις μούσες, έπαιξα πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκστρατεία. Όταν οι φράχτες και τα σύρματα στα λιβάδια καταργήθηκαν, άρχισαν αλίμονο οι πόλεμοι, διότι οι άνθρωποι είχαν πάψει μεν να είναι αδιάφοροι Κύκλωπες, παρέμεναν όμως Έλλοπες (με έλλειψη λόγου και ομιλίας). Εγώ λοιπόν, που αποστολή μου είναι να φυλάττω τις λέξεις εντός του αχανούς μου αρχείου, εκστράτευσα εναντίον τους και τούς κατενίκησα μαζί με τις εννέα γοητευτικές μου θυγατέρες, που μεριμνούν για τη διάδοση των τεχνών. Μέσα από τον πόνο τούς υποχρέωσα να ανακράξουν και να μιλήσουν, κατά συνέπεια δε να επικοινωνήσουν και μεταξύ τους, ώστε να βρουν ποιες είναι οι κοινωφελείς εκείνες αρχές, πάνω στις οποίες θα μπορούσε να στηριχτεί μία ειρηνική διαβίωση. Βέβαια ο Μητίετα ήταν εκείνος, που πάντα από ψηλά διεύθυνε επιτελικά τις επιχειρήσεις μας.

ΜΗΤΙΕΤΑ:  Ήταν τότε που αναίρεσα την κεραυνοπληξία, που είχε καταστήσει τους Έλλοπες μουγκούς και είπα ότι η λάμψη και ο κεραυνός που φώτιζαν το πρόσωπό τους (Abhasa) δεν ήταν κάτι το θετικό, αλλά «αφασία», που έπρεπε να αντικατασταθεί από την ομιλία. Επίσης είπα ότι οι Έλλοπες έπρεπε να πάψουν να θεοποιούν τους βράχους (Brahman), που χτυπούσαν οι κεραυνοί, και να δώσουν σημασία στο προσωπικό τους «άτομο» και το προσωπικό τους «ατμό», που είναι συνάμα και η ιδιαίτατη ψυχή τους (Atman). Και εμείς οι Έλληνες καταγόμαστε από τους βράχους, αλλά δεν τούς θεοποιούμε. Εξήγησα , για να μη τα πολυλογούμε, ότι το καθαρό περιπλανώμενο πνεύμα (Purusha), πρέπει να οριοθετηθεί σε «παρουσία», προκειμένου να σωθεί. Κι έτσι οι Έλλοπες έβγαλαν στόμα και μίλησαν.

ΘΕΜΙΣ: Σίγουρα όμως τον πιο δύσκολο και απαιτητικό πόλεμο τον διεξήγαγα εγώ εναντίον των Εκατόγχειρων, που πίστευαν ότι ήσαν αυτάρκεις, επειδή είχαν εκατό χέρια. Τούς έδειξα ότι η αυτονομία είναι φενάκη , ότι δεν χρειάζεται να έχει κανείς εκατό χέρια, όταν μπορεί να οργανώνεται είτε σε μικρότερους, είτε σε μεγαλύτερους οργανωτικούς σχηματισμούς, τούς αποκάλυψα τι σημαίνει οικογένεια, κοινωνία των συναλλαγών, απονομή Δικαιοσύνης ενώπιον δικαστηρίων, εταιρεία, σωματειακή ένωση, αστυνομία, διοίκηση, βουλή, κυβέρνηση, κράτος.  Βέβαια δέχθηκα από τον Μητίετα στον αγώνα μου αυτόν τη μεγαλύτερη δυνατή  βοήθεια και καθοδήγηση.

ΜΗΤΙΕΤΑ: Το κυρίαρχο στοιχείο είναι πάντα η δράση σε αντίθεση με τη μοιρολατρία. Κατάργησα τα Karma και τα Dharma, τα πεπρωμένα και τους δρόμους τους και στη θέση έβαλα το «άρμα», που συμβολίζει όχι τόσο τον πόλεμο, όσο το να αρματώνεται κανείς και  να παίρνει τη μοίρα στα χέρια. Συναφώς από τη moksha, που είναι η μεταφυσική επιθυμία για λύτρωση κατασκεύασα την «άμαξα», που συνοδεύει τον λαό μας σε απίστευτες περιπέτειες. Έδωσα βάση στη λέξη soma, που ήταν αναθυμίαση φυτού, θυμίαμα ηττοπαθούς και ατελέσφορης τελετουργίας και την έκαμα πράγματι «σώμα», που είναι ο υπέρτατος συνδυασμός πνεύματος και ύλης, που μάς οδηγεί στις μάχες και δομεί τα επιτεύγματά μας, εμείς δε το διαμορφώνουμε με τη γλυπτική των ιδεών και της κρίσης μας. Συνέθεσα τη λέξη «ελευθερία», που είναι ότι πιο πρωτότυπο έχει δει το φως της ημέρας, είναι μία απόκλιση απειροελάχιστη, αλλά εξελικτικά απόλυτα καθοριστική σε σχέση με την παθητική shila- tirtha, την αδιάφορη επιλογή του εκάστοτε δρόμου,  το αδιέξοδο, την α- πορία.   Παντού και πάντοτε ώθησα το λαό προς τη δράση, τη δημιουργία, τη σύνθεση. Λες, Θέμις, να τα θυμηθεί όλα αυτά η Ιστορία; 

ΘΕΜΙΣ: Μα και βέβαια Μητίετα Ζευ.  Ας σιωπήσουμε όμως τώρα κι ας απολαύσουμε τα γαλανά φιορδ της Γης της Επαγγελίας, όπου μετά από τόσους αγώνες και περιπλανήσεις μάς οδήγησες. Πόσο μικρά και χαριτωμένα είναι όλα και ανάλογα με το μέγεθος του ανθρώπου. Τα κύματα, οι βλαστοί, οι βράχοι.

ΕΥΡΥΝΟΜΗ: Τώρα όμως μόλις σκέφτηκα ότι, ναι μεν εμείς κατά τη διάρκεια των εκστρατειών μας εξολοθρεύσαμε και μετατρέψαμε τους Κύκλωπες, τους Έλλοπες και τους Εκατόγχειρες, στην Ινδία όμως θα συνεχίζουν να υπάρχουν.

ΜΗΤΙΕΤΑ: Μην ανησυχείτε. Ήδη προφητεύω ότι ένας απόγονός μας θα ενεργήσει αντίρροπα και θα διασχίσει  την αντίθετη πορεία  από τη Δύση πάλι προς την Ανατολή και θα τούς αναμορφώσει. Θα είναι το Αλεξι-κέραυνο και το Αλεξι- βρόχιο της ανθρωπότητας  απέναντι στους μουγκούς μονόφθαλμους θεούς με τα πολλά χέρια. 

  (Προπαγανδιστικό φυλλάδιο, που μοιραζόταν από τους οπαδούς του Δία στον πληθυσμό της Γης).

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2:

ΙΛΙΟΝ, ΤΡΟΙΑ, ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ, ΗΩ, ΤΙΘΩΝΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ

Αν νομίζετε ότι η Ελένη ήταν η μόνη πρωταθλήτρια ομορφιάς της αρχαιότητας κάνετε λάθος. Λίγη ήταν η Ηώ, δεινή πολεμίστρια,  που ήταν πραγματικά ο φόβος και ο τρόμος όσων εκ των πλασμάτων από άλλες διαστάσεις επιβουλεύονταν τη Δημιουργία;  Διέσχιζε τον ουρανό σε ανοιχτή ασκεπή άκατο με δυναμικό πεδίο αντί για οροφή και προκαλούσε δέος με την ερυθρόλευκη περιβολή της και το διαρκώς πυροβολούν περιστρεφόμενο ακτινοβόλο του σκάφους της, που το χειριζόταν τόσο επιδέξια ώστε φαινόταν σαν να ήταν αναμμένη λαμπάδα στο χέρι της. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι, προικισμένη με εκτεταμένες ερωτογόνες ζώνες, – πώς αλλιώς να πούμε ότι ήταν πληθωρική;  – το είχε παρακάνει με τους εραστές. Γνωστά είναι τα όργια που έκαναν με τον πλατυμέτωπο και σχοινοτενή Ωρίωνα στη Δήλο. Πέραν τούτου, είχε ερωτευθεί σφόδρα και τον Γανυμήδη, τον εκπάγλου ωραιότητας αυτόν νεανία, αλλά πρόλαβε και τον άρπαξε- απήγαγε ο Δίας (και τον έκανε δορυφόρο του). Οι ορμές όμως της γερής, σφριγηλής και άλκιμης Ηούς παρέμεναν ανικανοποίητες, δυσχερώς ξεδιψώσες, και ο επόμενος στόχος της ήταν ο Τιθωνός, ένας φέρελπις εύμορφος σεμνός νέος, γιος του Λαομέδοντα, βασιλιά της Τροίας, και της Στρυμούς, της κόρης του ποταμού Σκάμανδρου, που είχε την τάση να βγαίνει από την κοίτη του, άμα τού έσπαγαν … τα ούμπαλα.   

          Βέβαια, ξεκινώντας από τα στοιχειώδη, είναι γνωστό το μυθολογικό δεδομένο ότι ο Πάρης απήγαγε την Ελένη και την έφερε στην Τροία. Αυτό που οι πολλοί δεν γνωρίζουμε είναι ότι η πρώτη κατάληψη της Τροίας δεν έγινε από τους Αχαιούς – Δαναούς (και δώρα φέροντας), αλλά από τον υπερμυώδη («μποντμπιλεντερά» κατά την πιο πετυχημένη ελληνική απόδοση) Ηρακλή κατά τη διάρκεια της Αργοναυτικής εκστρατείας, όταν ο βασιλιάς της Τροίας Λαομέδων δεν τού έδωσε τα άλογα, που τού υποσχέθηκε ο Δίας ως ανταμοιβή για τη συνεισφορά του στην απαγωγή Γανυμήδη.    

          Απ’ όλα τα παραπάνω καταλαβαίνετε ότι είναι γραφτό η ιστορία μας να ξεκινήσει από την Τροία. Κι από πού αλλού άραγε να ξεκινούσε μία ιστορία, ει μη μόνον από την αρχετυπική μήτρα και αφετηρία κάθε ιστορίας; «Έπος Τρωικόν ουκ εκ του διδύμου ωού άρχεται, αλλά εν μέσω των πραγμάτων». Δεν ξεκινάμε δηλαδή από τα αβγά, εκ των οποίων εκπήδησαν η ωραία Ελένη και οι Διόσκουροι Κάστορας και Πολυδεύκης, ούτε από την αρχαία Αίγυπτο, όπου πολλοί άμοιροι μεθοδολογίας δικαστές κατευθύνουν τα έρμα πραγματικά περιστατικά, αλλά από την ύφανση, την πλοκή, τη δράση, την αξεδιάλυτη εμπλοκή με τα πράγματα.

          Τι είχε συμβεί όμως στην Τροία τότε- δηλαδή προ του Τρωικού πολέμου; Ο τότε βασιλιάς Λαομέδοντας, όπως λέει και το όνομά του, είχε αφιερώσει τα «μήδεα» – σκέψη στο λαό του, στο βαθμό που τα κατείχε (Συναφές το «αυτόματον» – αυτό + μήτις-, θυμηθείτε τον μητιέτην Δία του προηγουμένου κεφαλαίου). Σχεδίαζε λοιπόν να χτίσει ένα τεράστιο τείχος, που να προστατεύει την Τροία στον αιώνα τον άπαντα, όπως οι σύγχρονοι Έλληνες πολιτικοί καταγίνονται με το τείχος του Έβρου, που θα προστατεύει την Ελλάδα μέχρι να γίνει ο ήλιος λευκός ή κόκκινος νάνος – να μια ευγενής φιλοδοξία! Είχε αναθέσει το σχετικό έργο στον πιο αναγνωρισμένο μηχανικό και αρχιτέκτονα της εποχής, τον Δαίδαλο, που είχε ως δεξί του χέρι το γιο του Ίκαρο. Ποιος ήταν ο Δαίδαλος; Απαγγέλλουμε το σχετικό εδάφιο από το «Ξεκινώντας από το Μηδέν», που αναπαριστά την πλήρη Τιτανομαχία. Εν ολίγοις λόγοις το πλέγμα των πραγματικών περιστατικών έχει ως εξής: O  Ποσειδώνας έστειλε στον Μίνωα περικαλλή ταύρο για να τον πάρει πίσω ύστερα ως θυσιασμένο σφάγιο. Ο Μίνως όμως λυπήθηκε την ομορφιά του ταύρου, τόσο άλκιμου και ισχυρομελούς ώστε έβγαζε καπνούς από τη μύτη, και τον έπεμψε στα βουκόλια. Όθεν ο Ποσειδών εν τη υπερτάτη ασοφία του, εντελώς μικροπρεπής όπως όλα τα όντα της σκουληκότρυπας,  τον μεν ταύρο εξαγρίωσε, στη δε μεγαλόσωμη γυναίκα του Μίνωα Πασιφάη ενέβαλε κνίδωση ακατανίκητη και σεξουαλική επιθυμία ασίγαστη για ταυροκαθάψια, αν καταλαβαίνετε το υπονοούμενό μου. Μη γνωρίζοντας όλα αυτά ο Μίνωας ανέθεσε στον Δαίδαλο να κατασκευάσει μέγιστη ξύλινη βου, όμοια με αληθινή ώστε να την αφιερώσει στον Ποσειδώνα και να τον εξευμενίσει για την υπεξαίρεση του πραγματικού ταύρου. Ο Δαίδαλος λοιπόν που εκτός από περίοπτος εφευρέτης ήταν και πολύ οικονόμος κατασκεύασε την ξύλινη μοσχάρα κενή με τεχνοτροπία δούρειου ίππου κι εκεί μέσα έλαβε χώρα η απίστευτη συνεύρεση του μέγιστου ταύρου με την νταρντάνα Πασιφάη εν αγνοία του ανύποπτου συζύγου, ο οποίος απορούσε για το πώς η ξύλινη βους χοροπηδούσε πέρα- δώθε πάνω στα άσπαστα αγόνατα πόδια της, όχι απλά ως ζωντανή αλλά και ως φρενιτιώδης τετράποδη πλην ξυλοπόδαρη Μαινάδα προς τέρψη του Ποσειδώνα και των λοιπών παρισταμένων! Απ’ αυτή την ένωση του ωθούντος προωθητικού ταύρου με την δεκτική Πασιφάη προέκυψε ο Μινώταυρος, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Το θέμα είναι ότι ο Δαίδαλος ήταν ένας διαπραγματευτής- πραγματευτής, πολύ πρακτικός και πολύ συναλλακτικός κι έτσι πρέπει κανείς να τον βλέπει. Όλα αυτά τα πραγματολογικά στοιχεία είχαν προηγηθεί της τωρινής μας ιστορίας, αν μπορεί να νοηθεί χρονική διαδοχή στο Σύμπαν των τιτάνων.

    Ο σαματάς από τους εργάτες, οι οποίοι είχαν το κακό συνήθειο να δουλεύουν στα τείχη από τα χαράματα, ξύπνησε την Ηώ, που ως ένδοξη αναγνωρισμένη Τιτανίδα φιλοξενούνταν στα καλύτερα δώματα του παλατιού, προσωπικά προσκεκλημένη και εγκατεστημένη από τον Λαομέδοντα με την ιδιότητα του μαικήνα και του αμφιτρύωνα. Εμποδιζόμενη σοβαρά να χουζουρέψει στα σκεπάσματα ως συνήθως, είπε να τούς διαολοστείλει από το παράθυρο, αλλά μετά σκέφτηκε αυτό που ισχύει σε κάθε εποχή, ότι δηλαδή υπάρχουν οι προνομιούχοι και οι μη, και ότι οι πρώτοι θα πρέπει να είναι μεγαλόψυχοι έναντι των δεύτερων, αυτονόητη γενναιοψυχία, που δυστυχώς ούτε αυτή υπάρχει στην δική μας εποχή, αναγνώστη.

«Έργου ουδέν τ’ όνειδος, αεργίη τ’ όνειδος»[3], σιγοψιθύρισε τα λόγια του Επαμεινώνδα, που δεν βαρυγκόμησε, όταν ο Δήμος Θήβας τον έβαλε να σπάει πέτρες και να διεκπεραιώνει καθήκοντα οδοποιίας, αυτόν τον μέγα στρατηγό. 

Η Ηώ ψηλάφησε τα μαξιλάρια και τα τσαλακωμένα σεντόνια δίπλα της (πείτε τα καλύτερα «διακλασμένα, διαλυγισμένα ή που έχουν κατακαμφθεί, γιατί στους αρχαίους Έλληνες δεν άρεσε το «τσ»). Διαπίστωσε ότι ο Τιθωνός είχε φύγει ήδη από το πρωί πριν λαλήσει ο πετεινός και πριν εγερθούν καν οι υπηρέτριες, λες και έχει κάνει κάτι κακό, λοίδορο ή υβριστικό. Είχε γλιστρήσει σαν κυνηγημένος μέσα στη νύχτα και διαμέσου των οδών και των παρόδων, και μάλιστα των λιγότερο φωτισμένων, όπου έφτανε μόνο η ανταύγεια μίας λυχνίας ή ενός δαυλού, να μην τον δει κανένα μάτι. Έλεος με τη σεμνοτυφία αυτού του παιδιού. Ήθελε πολύ δουλειά για να χαρεί τον έρωτα και η Ηώ σκεφτόταν αν άξιζε τον κόπο να τον διδάξει. Κατέληξε ότι είχε πίσω της πολλούς θορυβώδεις και διονυσιακούς οργασμούς και ότι η απολλώνεια ηδονή της διδασκαλίας τής προσέφερε περισσότερη ικανοποίηση- ή ότι η ικανοποίηση της διδασκαλίας τής προσέφερε περισσότερη ηδονή, αν προτιμάτε.    

Ο Τιθωνός είχε τη γοητεία του θλιμμένου και του ηττημένου και με την ανάγκη προστασίας που εξέπεμπε, διήγειρε όλα τα μητρικά ένστικτα της Ηούς. Ευτυχώς υπάρχει και αυτή διέξοδος για τους άνδρες που δεν έχουν προικισθεί ιδιαίτερα από τη φύση και δεν κάνουν για σεξεργάτες. Τώρα όμως η μνήμη της μέσω της στοιχειώδους και θεμελιώδους γνωστικής λειτουργίας της συγκρίσεως πήγε στον Ωρίωνα, τον μεγαλύτερο εραστή που είχε ποτέ. 

Ο Ωρίων ήταν κυνηγός και ναύτης έμπειρος. Είχε μία μεγάλη κεφάλα που τον βοηθούσε να επιβάλλεται στις γυναίκες κουνώντας το δεξιά και αριστερά κατά τη διάρκεια του σεξ σαν αρσενικός γάτος. Μέσα στη βλακώδη αγαθοσύνη του πήγε να λάβει γυναίκα ονόματι Σίδη, που νόμιζε ότι είναι ομορφότερη από την Ήρα, τόσο ευάλωτος ήταν απέναντι στα γυναικεία θέλγητρα, αλλά και τόσο τυφλός για το τι επρόκειτο να επακολουθήσει. Κατόπιν ήλθε ο Ωρίων στη Χίο προς τον Οινοπίωνα για να ζητήσει γυναίκα τη θυγατέρα του Μερόπη και εκείνος τον τύφλωσε καθ’ υπόδειξη της Ήρας και τον παράτησε στην παραλία, ύστερα όμως γιατρεύτηκε από τον ήλιο. Ύστερα ερωτεύτηκε και είχε δεσμό με την Άρτεμη κ.λπ. Τέλος πάντων περιπέτειες είχε πολλές κι είχε διαβεί πολλές κορυφές, αναζητώντας πάντα ένα καινούριο ουράνιο τόξο. Αλλά για να μη τα πολυλογούμε κι επειδή έχουμε κουραστεί να αντιγράφουμε προηγούμενα έργα δικά μας και άλλων, περισσότερα για τον Ωρίωνα μπορείτε να μάθετε στο «Ξεκινώντας από το Μηδέν», όπου περιγράφεται η πλήρης Τιτανομαχία. Εν κατακλείδι, έχοντας από τον Ποσειδώνα το χάρισμα να περπατά στη θάλασσα, ενώ έκανε βόλτες πεζός στο πέλαγος γύρω από τη Δήλο, η κεφάλα του φαινόταν από μακριά ως επίζηλο και περιζήτητο σημείο σκοποβολής, οπότε ο Απόλλων προκάλεσε την Άρτεμη, αν μπορούσε να στοχεύσει το σημείο εκείνο από τον Όλυμπο. Αυτή μη γνωρίζοντας την πανουργία τον στόχευσε και τον φόνευσε. Αυτόν τον τρόπο του διαζυγίου αλά ιταλικά διάλεξε ο Απόλλωνας για να διακόψει τον δεσμό της αδελφής του, την έβαλε δηλαδή να σκοτώσει η ίδια τον σύντροφό της. Τέτοια δυστυχώς ήταν η διαστροφή των Ολύμπιων που παρίσταναν τους θεούς!

Η Ηώ σύρθηκε μέχρι το μπαλκόνι, αναμέρισε τα αραχνούφαντα παραπετάσματα και εξήλθε στο αμυδρό φως του πρωινού (όχι του πρωινάδικου).  Βαθύς χειμώνας κυριαρχούσε και οι παρούσες της κρύωναν, εφαπτόμενες των παγωμένων μαρμάρων, καθόσον μάλιστα είχε και το βίτσιο να περπατά ξυπόλυτη. Κοίταξε το στερέωμα που αιχμαλώτιζε αυτόν τον ταλαίπωρο πλανήτη. Όπως σε κάθε Δημιουργία το είχαν φτιάξει οι Τιτάνες με αλλεπάλληλους καταστερισμούς για να προσφέρουν έμπνευση στους ανθρώπους από τις ιστορίες των αστερισμών, δυστυχώς όμως το χρησιμοποιούσαν οι Ολύμπιοι για να εγκλωβίζουν τον κόσμο εν είδει ζωολογικού – και όχι επικούρειου – κήπου.  

Άραγε, αν παρατηρούσε κανείς τη Γη από κάποιο παράθυρο του στερεώματος, πώς θα φαινόταν; Μία σφαίρα γαλάζια και γκρίζα, όπου οι ισημερινοί και οι μεσημβρινοί διασταυρώνονταν όχι νοερά, αλλά σκιερά, επειδή αντιστοιχούσαν στις πλάκες της διονυσιακής ή διονύσιας σφαίρας (αναγνώστη, εσύ μάλλον γνωρίζεις τον αναγραμματισμό “Dyson”), που περίκλειε και περιέβαλλε ολοκληρωτικά το διάστημα της Γης. Πράγματι η σφαίρα αυτή, που είχε όλα τα προσόντα να ονομαστεί από τους επιστήμονες Α.Μ.Δ. «Ανωμάλως Μέγιστη Δομή», αποτελούνταν από συρταρωτές, εγκιβωτισμένες εντός αλλήλων πλάκες, που δημιουργούσαν ένα τακτικό παραλληλόγραμμο υπόδειγμα σαν ένα σύνολο προσαρμοσμένων κρυστάλλινων τετράγωνων ή ρόμβων. Αν θέλετε κι άλλες πληροφορίες, αχόρταγοι αναγνώστες, η σφαίρα είχε διάμετρο δέκα δευτερόλεπτα φωτός και για να έχετε μία παραστατική εικόνα κατάλληλη για εξαγωγή συμπερασμάτων, αφού η γεωγραφία είναι η βάση της γεωπολιτικής, θα μπορούσε κανείς να χωρέσει σ’ αυτή τη δομή τον ίδιο τον ήλιο και να έχει ακόμη αρκετή ελευθερία να κινεί τους αγκώνες του. Δεν θα ηδύνατο να συμπεριλάβει και τη Γη μέσα στο σχήμα αυτό, διότι η απόσταση μεταξύ Γης και ηλίου είναι οκτώ λεπτά φωτός, που σημαίνει πενήντα φορές την ακτίνα της σφαίρας. Αλλά βέβαια αν έβαζε κανείς τη Γη στο κέντρο της κοιλότητας αυτής, που ήταν και το ζητούμενο, θα υπήρχε πολύς χώρος για την περιστροφή του φεγγαριού ακόμη και στις πιο μακρινές στιγμές του μέλλοντος, λίγο πριν αυτό απαγκιστρωθεί από τη βαρύτητα του δορυφορούμενου φύλακά του και αυτονομηθεί ως ελεύθερο ουράνιο σώμα στην άπειρη σιγαλιά του διαστήματος. Μα υπήρχε λοιπόν διάστημα πέρα από τις κρυστάλλινες σφαίρες των Τιτάνων; Nαι πάντα υπήρχε αυτή η υποψία. Η διονυσιακή σφαίρα λοιπόν, όπως ο κατακτητής Διόνυσος καταχρηστικά μετονόμασε το στερέωμα των τιτανικών καταστερισμών, ήταν το καταθλιπτικό περίβλημα και το δεσμωτήριο της Γης, αυτό που εξασφάλιζε την απόλυτη κυριαρχία των Ολύμπιων, που κυβερνούσαν έχοντας ως συμμάχους και υποτακτικούς τις τεχνητές νοημοσύνες και όλες τις παραφυάδες τους.

Αυτό που έκαναν οι Ολύμπιοι και ειδικά ο Απόλλων στον Ωρίωνα θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σε εποχές μη πολιτικής ορθότητας μεγάλη «πουστιά». Έψαχνε να βρει ένα ωραίο όνομα ελληνικό για να εκφράσει και να χαρακτηρίσει αυτή την αισχρή παγίδα που είχε στήσει ο Φοίβος στον αγαπημένο της, ίσως «αισχρότητα» να ήταν το πιο κατάλληλο, αλλά ακόμη καλύτερα «θηριωδία», διότι ήταν μία διαβολική πράξη, όχι μόνο πέραν του ανθρώπινου, αλλά και του ζωώδους. Σκεφτόταν την ημέρα, όπου ο Ωρίων αποφάσισε να πάει εκείνη τη μοιραία βόλτα με τα μακριά του πόδια που περπατούσαν στη θάλασσα και το βήμα των επτά μιλίων που κάλυπτε μεγάλες εκτάσεις. Είχε φορέσει την απαστράπτουσα πανοπλία του ως στολή εξόδου, που αντανακλούσε τις ακτίνες του ηλίου – αμάν πόσες φορές έχει γραφτεί αυτή η κοινότοπη έκφραση στην Ιστορία της λογοτεχνίας-, δεν είχε όμως καλύψει τη μεγάλη κεφάλα του με κράνος, ούτε καν με ένα καπέλο της προκοπής ή τον μάλλινο νυκτικό του πίλον, διότι τού άρεσε να τού ανακατεύει ο άνεμος τα κατσαρά «ουλότριχα» μαλλιά. Και τα μαλλιά αυτά ήσαν τόσο πολλά και τόσο γενναιόδωρα θυσανωτά, ώστε ανέμιζαν από τους ώμους ως χαίτη επιβήτορα. Η Ηώ τον παρακολούθησε με καμάρι, καθώς δρασκελούσε τις Σκαιές Πύλες και πήγαινε προς τη Δύση με τον ήλιο του πρωινού στην πλάτη, μία κατεύθυνση ξεχασμένη στους Έλληνες από τότε που οι Τούρκοι κατέλαβαν τα παράλια της Μικράς Ασίας σε κάποια χρονολογία και κάποια Δημιουργία, καθόσον μάλιστα έκτοτε προτιμούν να περιπατούν ως νεκροζώντανοι σχεδόν μηχανικά και χωρίς ερωτηματικά προς τη Μεγάλη και πολυπληθή Ανατολή. Τα εύστροφα σβέλτα πόδια του – ολίγον στραβά, απ’ αυτά που βοηθούν πολύ τους ακροβολισμένους πλαγιοκόπους υπερφαλαγγιστικούς επιθετικούς του ποδοσφαίρου- τον μετέφεραν στον αέρα κατά τρόπον, ώστε εξαφανίστηκε γρήγορα, έχοντας ως στήριγμα τη λάμψη, την αίγλη και το σφρίγος της νιότης του. Αλλά αλίμονο ο Ωρίων έμελλε να σβήσει ξαφνικά εκείνη την ημέρα, χωρίς να το καταλάβει και ίσως αυτό να ήταν μία παρηγοριά. Το εκτοξευμένο από τεράστια απόσταση βέλος της Άρτεμης τού συνέτριψε το κρανίο. Ποιος ξέρει τι σκέψεις έκανε εκείνη τη στιγμή και αν είχε κάποια αίσθηση της βίαιης εκπόρθησης του εγκεφάλου του, της εξαγωγής των οφθαλμών του από τις κόγχες και του αιματηρού τέλους του.

       Λες να σκεφτόταν τη τοξότρια Άρτεμη, που χωρίς τη θέλησή της τον εκτέλεσε; Λες να είχε σχέση μαζί της; Αυτό βέβαια δεν ήταν ασήμαντο και σίγουρα θα πείραζε την Ηώ. Ίσως αν επιβεβαιωνόταν, ο εγωισμός της αν επαναστατούσε και η αγάπη να μετατρεπόταν σε μίσος σύμφωνα με τη γνωστή ηλεκτροχημική διαδικασία, που είναι τελικά κάπως χαμηλού επιπέδου για τη σιδερένια λογική των τιτάνων, που κηρύσσει ότι αγάπη υπό προϋποθέσεις δεν είναι αγάπη, ότι ο αγαπημένος δεν άλλαξε επειδή αποκαλύφθηκε ένας παράνομος δεσμός του, αλλά ότι είναι το ίδιο άτομο που ξύπνησε δίπλα στο μαξιλάρι σου το πρωί. Από την άλλη όμως, αν σού έχει αποκρύψει κάτι, δεν σημαίνει ότι ένας εντελώς άλλος άνθρωπος απ’ αυτό που νόμιζες; Ίσως η λύση είναι να συνεχίζεις να τον αγαπάς αλλά από μακριά, ελπίζοντας πάνω απ’ όλα να μπορέσει ο ίδιος να τα βρει με τον εαυτό του, να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του. Όπως και να ‘χει, η κατάληξη ήταν τέτοια, ώστε οι παραπάνω σκέψεις να είναι αλυσιτελείς. Ο θάνατος καθαγίασε τον Ωρίωνα και θα έμενε πάντα στο φαντασιακό της Ηούς ως ο ιδανικός και άξιος εραστής, ως ο τέλειος άνδρας, αν αυτό μαζί με την ανδρεία εξακολουθεί να συγκροτεί μία έννοια στην τρελή εποχή μας – κι εδώ ας μάς επιτρέψει ο αναγνώστης να μη διευκρινίσουμε αν εννοούμε την εποχή των τιτάνων ή τη δική μας εποχή. Και τώρα ήταν νεκρός, σβησμένο φεγγάρι σπασμένο σε κομμάτια, και σάπιζε μέσα σε τάφο. Το φεγγαροπρόσωπό του τώρα θα έχει γίνει ερημωμένο κάστρο, ένα χυδαία και φιλήδονα χαμογελαστό κρανίο, τα γαλανά μάτια του είχαν λιώσει σε πατημένο στέαρ και άλειμμα, τα κόκαλά του είχαν γίνει σκόνη, λωρίδες φρυγμένου ζαρωμένου κρέατος είχαν αποσυρθεί από τα αποψιλωμένα ζυγωματικά του προς τα πίσω, όπως γίνεται στα τυμπανιαία πτώματα των θυσιασμένων ζώων. 

Θυμήθηκε η καημένη η Ηώ την κηδεία του Ωρίωνα και πόσοι είχαν συρρεύσει για να θρηνήσουν τον αδικοχαμένο νέο, θύμα των γυναικών, που δεν υπέπεσε σε άλλο αμάρτημα ή παράπτωμα, αλλά μόνο στο «ότι πολύ ηγάπησε». Βέβαια η πλήρης αλήθεια είναι ότι πέραν του έρωτά του εντάχθηκε σε ένα υψηλότερο επίπεδο πολιτικής σκοπιμότητας και συνομωσιών εξουσίας, χωρίς να έχει ιδέα, και γι’ αυτό σπρώχτηκε στον όλεθρο. Τι αφελείς που είναι οι άνδρες, ιδιαίτερα εκείνοι που είναι προικισμένοι από τη φύση για τη γενετήσια διαδικασία, γεγονός που τούς αρκεί και δεν τούς δίδει ικανή αφορμή να σκεφτούν περισσότερο για το άτομό τους και την θέση του στην κοινωνία. Πάντως, δεν είχε παράπονο από τη συμμετοχή του αρχαίου κόσμου. Όλοι ήσαν εκεί, εκπρόσωποι των Αχαιών, αφού μιλάμε για εποχή προ του Τρωικού πολέμου πριν να αρχίσει η «αναθεωρητική» εισβολή, όπου οι διπλωματικές σχέσεις ήσαν ακόμη αδιατάρακτες, η Αίθρα, μητέρα του Θησέα, ο Ηρακλής, πάντα ταλαιπωρούμενος και αμφιταλαντευόμενος μεταξύ Μεγάρας και Διηάνειρας και άλλοι πολλοί ημίθεοι, ισόθεοι και ήρωες.  

Στο σημείο αυτό να πούμε ότι η πραγματική Τροία της εποχής των τιτάνων δεν είχε καμία σχέση με αυτό που εμείς φανταζόμαστε. Ναι μεν οι Έλληνες, αλλά και οι επηρεασμένοι από αυτούς Τρώες και άλλοι ελληνίζοντες λαοί, λόγω υπερβολικής οικολογικής νοοτροπίας, έκτιζαν και οικοδομούσαν τους δόμους και τους ευκτήριους οίκους τους σε μία βάση μάρμαρου, επί του οποίου τοποθετούσαν παροδικές και υπερβολικά φθαρτές πλίθρες, από τις οποίες δεν έχει μείνει ούτε ίχνος στη σημερινή εποχή, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι στο Σύμπαν των τιτάνων δεν διασταυρώνονταν στο στερέωμα βαλλιστικοί πύραυλοι, δεν ηχούσαν σειρήνες ειδοποιώντας τους κατοίκους να τρέξουν στα αντιαεροπορικά καταφύγια και δεν υπήρχαν βιομηχανικά όντα, αυτόματα (αυτός + μήτις), που αστυνόμευαν το λαό είτε με τη μορφή επίγειων ρομπότ είτε ιπτάμενων μη επανδρωμένων, επιφορτισμένα από τον Δία για την τήρηση της τάξης. Οι οπλισμένοι με άγκιστρα βραχίονές τους και οι κυκλοτερώς κινούμενοι προβολείς τους τούς προσέδιδαν εκπληκτική ομοιότητα με μαύρες σφήκες, που περισκοπούσαν το περιβάλλον με την πολυπρισματική τους όραση. Τα είχε βαρεθεί όλα αυτά η Ηώ και ανακράζοντας με απελπισία, όπως ο Κώστας Καζάκος, «πόλεμοι, παντού πόλεμοι» πήγε να πλυθεί και να βάψει τα μαλλιά της, περιβαλλόμενη από κατευναστική αχλή και γλυκιά αναμονή, που προοιώνιζαν μία ενδιαφέρουσα καινούρια μέρα.  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3:

ΔΙΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑΣ ΣΤΑ ΔΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΡΑΣ

Καθώς έσκαγε μύτη ο ήλιος του πρωινού, ο μητίετα και νεφεληγερέτα Ζευς βρισκόταν στη μεγάλη αίθουσα των θεών (εκ του αίθω= καίω που σημαίνει ότι υπήρχε και τζάκι εκεί μέσα). Νάσου και μπαίνει η Ήρα κρατώντας ένα σκυλί από ένα χρυσό λουρί πολυτελείας, αγορασμένο προφανώς σε ακριβό μαγαζί και όχι σε υπεραγορά με λαϊκές εκπτώσεις.

«Τι μού έφερες; Τι βλέπω μπροστά μου αυτή τη στιγμή;», ρώτησε ο Δίας από το ύψος του θρόνου του, φανερά κακοδιάθετος, σύννους και κατηφής.

«Κυνηγετικόν καθαρόαιμον κύνα», είπε η Ήρα.

«Κόφ’ τις εξυπνάδες. Δεν ρωτάω τι σκύλος είναι, ούτε αν είναι ένας σκύλος, ρωτάω αν είναι Ο σκύλος».

«Ναι, αυτός είναι», είπε η πρώτη κυρία του Ολύμπου λύνοντας το λουρί.

«Μισή δουλειά έκανες, σού είπα να φέρεις μαζί και το γιο σου». 

«Ποιον απ’ όλους;»     

          «Μα τι στο διάολο, γεροντική άνοια έχεις ή σύνδρομο Παλαιού Οίκου;[4] Ποιον γιο σου, ντε, τον κούτσαβλο βέβαια. Αλλά τι περιμένω από σένα. Ει χωλώ παροικήσεις, υποσκάζειν μαθήσει[5]. Τον χειροτέχνη, τον χειρώνακτα, που ζαχαρώνει την Αθηνά τόσο πολύ, ώστε κοντεύει να γαντζωθεί από το πόδι της, όπως θα γαντζωνόταν κι αυτός ο σαλιάρης σκύλος από το δικό σου, αλλά φαίνεται ότι έχει πιο καλούς τρόπους».

         Η Ήρα στράφηκε- στριφογύρισε πάνω στα τακούνια της για να πάει να τον φέρει, ενώ ο σκύλος έκανε προπαρασκευαστικές κινήσεις για να την ακολουθήσει.

          «Άσε τον σκύλο εδώ. Μού φαίνεται πολύ καλομαθημένος για να κάνει “φετς”.[6] Κάν’ το καλύτερα εσύ, χρειάζεται πάντα ένα μάθημα ταπεινότητας στις γυναίκες».  

          Η λευκώλενος Ήρα έδωσε σήμα στο σκύλο. Αυτός ήταν εκπαιδευμένος και κοκάλωσε στη θέση του με βαθύ κάθισμα. Ήταν  μεγάλος, εν χρώ κεκαρμένος[7] με ήπια φουντουκένια μάτια, που παρά την εκπαίδευσή του κοίταζαν – κύπταζαν ολίγον βλακωδώς και τρομαγμένα, όπου ίσως στη συγκεκριμένη περίπτωση τα δύο αυτά αντιφάσκουν, αφού το ότι φοβόταν τον Δία, έδειχνε μεγάλη νοημοσύνη. Ως διαλεκτική μεσότητα μεταξύ του φόβου του και της αμηχανίας του, που τον εμπόδιζε να βρει την κατάλληλη λύση, θεώρησε καλό να αρχίσει να τρέχει πέρα δώθε, σαλιώνοντας τα πατώματα και τριγυρίζοντας εκνευριστικά γύρω από το θρόνο του Δία,  ενώ τα νύχια του έξυναν τα μάρμαρα, γεγονός εντέλει όχι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό για την αξιολόγηση της νοημοσύνης του. Μύριζε και έγλειφε με επιμονή τα σανδάλια και τα δάκτυλα των ποδιών του κεραυνοβόλου Κρονίδη. Μετά πλησίασε κοντά στην άκρη της πανοραμικής ολογραφικής δεξαμενής, μέσω της οποίας οι Ολύμπιοι παρατηρούσαν τα πάντα όσα εκτυλίσσονταν στον πλανήτη Γη, και μάλιστα βούτηξε μέσα στον στρόβιλο των κινηματογραφικών κόκκων και των εικονοστοιχείων ξεσηκώνοντας νέφη διαπλαστικού υλικού. Τα έκανε όλα λίμπα, νομίζοντας ότι με τις χαριτωμένες κινήσεις του ευχαρίστησε ή εξευμένισε το αφεντικό του κι άρχισε να στριφογυρίζει γύρω από μία κολόνα, σαν να επιχειρούσε να στρογγυλέψει ακόμη περισσότερο κάτι ήδη στρογγυλό. Δηλαδή ο κύων ψαχούλευε κι έγινε εφαψίας του κίονα.

          «Καλό σκυλάκι, συμπαθητικό “κυνάριον” για έλα εδώ να σού δώσω την ανταμοιβή σου για την ωραία σου παράσταση», διέταξε ο Ζευς.

        Στην αρχή ο κύων σαν να οσμίστηκε κάτι ανησυχητικό έκανε το “κουρόγιδο” κατά το κοινώς λεγόμενο και απέστρεφε το βλέμμα. Προτιμούσε να προσποιείται ότι μύριζε τον κίονα, αντλώντας πληροφορίας για τη σύσταση του μαρμάρου. Μα τι να καταλάβει ο σκύλος από το μάρμαρο πέραν του ότι είναι λευκό, άοσμο, άγευστο και μη εδώδιμο, όπως όλα τα αιώνια ακατάλυτα πράγματα;

          Ο Ζευς σφύριξε με το δάκτυλο στο στόμα σαν αγωγιάτης ή βουκόλος ή προπονητής καλαθόσφαιρας.   

          Ακόμη δίσταζε ο κύων. Κούνησε μεν τα αυτιά του σε ένδειξη κάποιου είδους υποταγής, αλλά δεν κουνήθηκε. Κούνησε αλλά δεν κουνήθηκε, μένοντας στην ενεργητική και επ΄ ουδενί περνώντας στην μέση ή παθητική φωνή. Κάτι ήξερε… ο άνθρωπος!

          Τέλος ο Δίας χειροκρότησε με τρόπο επιτακτικό και κυριαρχικό. Ά όλα κι όλα, υπάρχει ένα κάποιο όριο, όπου ο σκύλος δεν μπορεί πλέον να μην υπακούσει. Με ταλαντευτικές κινήσεις, πλαγιοδρομώντας και πηγαίνοντας λίγο με τις μπάντες, με κρεμάμενη γλώσσα και ευτυχισμένο βλέμμα τσακίστηκε να χωθεί στην αγκαλιά του Δία κι ήταν και ολόκληρο γαϊδούρι, πανάθεμά το! 

          Ο Ζευς πρώτα το χάιδεψε διαφεντεύοντάς το με απόλυτα ψυχρά γαλανά φιδίσια μάτια και, όντας ως γνωστόν εντελώς παρανοϊκός, σχιζοφρενής, διπολικός, ψυχοπαθής, κοινωνιοπαθής ή όπως αλλιώς αποκαλεί η σύγχρονη επιστήμη τέτοιους χαρακτήρες, εξήγαγε ανελέητη λεπίδα και τού έκοψε το κεφάλι με μία ακαριαία, επαγγελματική, παλμική και δονητική κίνηση. Κι ενώ το κεφάλι του άμοιρου ζώου, σε εποχή που αλίμονο η ζωοφιλία ήταν στα σπάργανα, κύλησε μέχρι τη δεξαμενή προβολής εικόνων, το σώμα του προσγειώθηκε από τη φονική αγκάλη στο δάπεδο με τα μπροστινά πόδια ακόμη τεντωμένα, σαν να στεκόταν ημιόρθιο με προσδοκία ανταμοιβής.

          Τότε μπήκαν η Ήρα και ο Ήφαιστος αντικρίζοντας αυτό το θέαμα κι επειδή η αίθουσα ήταν αχανής, όσο καταλάβαιναν τι έγινε, έτρεχαν όλο και γρηγορότερα προς το θρόνο.

          «Το καημένο το ζωάκι, τόσο ωραίο και ψηλό ζώο, μα και αγνό στη ψυχή», μονολόγησε η Ήρα. «Είσαι πραγματικά τελείως τρελός, σύζυγε. Αλλά ας αιτιώμαι τον εαυτό μου, γιατί σε συμπόνεσα τότε που κούρνιασες στην αγκαλιά μου σαν κούκος, αν είναι δυνατόν! Καλά, άντρας είσαι εσύ; Παντού εισχωρείς σαν πουλί, κούκος, κύκνος, τσαλαπετεινός, για να δείξεις μετά το αληθινό σου πουλί, διεστραμμένε, σιχαμένε, βλαμμένε. Φωλιά του κούκου έγινε η αγκαλιά μου για σένα. Τι σού έφταιξε το ζωάκι, ντροπή σου!»

          Ο Ζευς γρύλλισε κάτι ακατάληπτο κι έβαλε το ανόσιο μπαμπέσικο θρασύδειλο μαχαίρι του στο θηκάρι.

          Ο Ήφαιστος ήταν αδικημένος από τη φύση, με την έννοια ότι είχε πολύ μεγάλο στέρνο και πολύ μικρά πόδια, έχοντας ένα περίπου τερατώδη διασχηματισμό, ήταν δε νάνος για δεδομένα θεού. Βέβαια, οι θεοί είχαν τη δυνατότητα να επιμηκύνουν το σώμα τους κατά βούληση, ενέργεια που προϋπέθετε… μεγάλη ενέργεια, αλλά προφανώς είχαν και το κανονικό τους ανάστημα, όταν βρίσκονταν εν ηρεμία. Και το ανάστημα του Ήφαιστου άφηνε πολλά να επιθυμήσει, ο καημένος ο ημιφυής! Είχε μεγάλη ομοιότητα με ένα μεγάλο τριχωτό βαρέλι, αν ένα τέτοιο ανοσιούργημα έβλεπε το φως της ημέρας.  Βέβαια κούτσαινε, αυτό το ξέρει και η κουτσή Μαρία. Έσερνε το αριστερό πόδι σαν να ήταν ένα νεκρό, σαπρό, μη αιμοδοτούμενο μέλος και ενδεχομένως να ήταν ακριβώς έτσι. Είχε έναν άγριο κόρυμβο μαλλιού, όπου ποιος ξέρει πόσα σκουλήκια, ψείρες ή σκώροι είχαν βρει καταφύγιο, όπως στον κότσο της μις Χάβισαμ στις «Μεγάλες Προσδοκίες», ακόμη πιο ατημέλητα και ατίθασα γένια, φαβορίτες που φαίνονταν να εκτείνονται και να συγχωνεύονται με την τριχοφυΐα του στέρνου και μάτια κυκλωμένα περιμετρικά με κόκκινο μαρκαδόρο. Φαινόταν σαν να φοράει πανοπλία, αλλά μία προσεκτικότερη ματιά θα ανακάλυπτε ότι στην πραγματικότητα έφερε δίκην λιβρέας στρώμα εκατοντάδων μικροσκοπικών κουτιών, σακιών, εργαλείων και συσκευών, φτιαγμένων μερικών από ευγενή κι άλλων από κοινά μέταλλα, έτερων από δέρμα ή σκύτος, ακόμη κι από δαιδαλωδώς ραμμένες κλωστές, που κρέμονταν κατά μήκος και κατά πλάτος των τεντωμένων διασταυρωμένων στο μαλλιαρό κορμί του ζωνών και λωρίδων. Ο Ήφαιστος, η επιτομή του σιδηρουργού, ήταν δημοφιλής στον Όλυμπο, αφού έφτιαχνε – ευθείαζε γυναίκες από χρυσό και μηχανικές παρθένες, αυτόματα επιστρωμένα με γουταπέρκα ή απομίμηση δέρματος που χάριζαν στους άνδρες χαμόγελα και ηδονή, σχεδόν ζωντανά! Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι είχε πλάσει σε έναν αλχημιστικό κάδο οργανικών οπών (όχι τρυπών, αλλά ζωμών) την πρώτη γυναίκα, την Πανδώρα.

       «Γειά σου, χειρώναξ», ήχησε βροντωδώς και ειρωνικά ο Ζευς. «Μη νομίζεις ότι σε έχω παραμελήσει ή ότι έχασες την εύνοιά μου, θα σε φώναζα νωρίτερα αν χαλούσε κάνα μπρίκι ή αν τρυπούσε κάποιο από τα κρανία εχθρών, απ’ όπου ρουφώ τα ροφήματά μου».

          Ο Ήφαιστος κοίταξε το ακέφαλο σώμα του κυνός, πλημμυρισμένο στο αίμα.

          «Δεν υπήρχε καμία ανάγκη να το κάνεις αυτό, Ζευ πάτερ- Τζιούπιτερ. Παν μέτρον άριστον, έλεγε ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος και αυτή η πράξη σου ξεφεύγει πολύ από το μέτρο και την αναλογία». 

          «Με εκνεύρισε το παλιόσκυλο», είπε ο Δίας πίνοντας μια γερή γουλιά κάποιου αλκοολούχου ποτού από μία κύλικα- κρανίο.

          Ο Ήφαιστος κάνοντας σλάλομ ανάμεσα στις καθαρίστριες που με τις σκούπες απομάκρυναν τα αίματα συντονισμένες σε μία δαιμονιώδη χορογραφία, ψαχούλεψε με το αδρομερές, ογκώδες, χονδρόκοπο και χοντροκομένο χέρι του το στέρνο του ζώου σαν να ήθελε να το χαϊδέψει ή μάλλον να το γαργαλίσει και πίεσε μία εσωτερική εσοχή. Ένα κρεάτινο κάλυμμα άνοιξε και μέσα από τα σπλάχνα ο κερατίας- κερασφόρος σύζυγος της Αφροδίτης τράβηξε έναν διαφανή αμνιακό σάκο, φαινομενικά γεμάτο με ράκη, τρύχη, κουρέλια, κοψίδια και τεμάχια κρέατος. Από αυτό το συνονθύλευμα ο Ήφαιστος ανέσυρε έναν υγρό και ρόδινο σβώλο.

      «Ιδού ο Διόνυσος. Στη θέση του, παρότι εσύ έσφαξες τον ξενιστή χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος», είπε.

     «Ο αγαπημένος μου γιος», είπε ο Ζευς με ψυχοπαθές χαμόγελο. 

          «Να βάλω αυτό το σιχαμένο παϊδάκι μέσα σε ένα κάδο αναζωογόνησης, ώστε να ανανήψει, ώ Κρονίδη;», τόλμησε να ρωτήσει ο σιδεράς. 

          «Όχι, καλύτερα να ακολουθηθεί μία πιο δυστοπική διαδικασία. Ένας από τους δικούς μας διατάσσεται να τον μασήσει και να τον φάει, ώστε να αναγεννηθεί με τον τρόπο, που ο ίδιος έχει ορίσει με μέθοδο κατάποσης Ζαγρέα. Τέτοιου είδους κανιβαλική μέθεξη είναι ίσως δυσάρεστη και οδυνηρή για τον διαιτώμενο, αλλά είναι ένα καλό μάθημα για όλους σας εδώ μέσα να συμπεριφέρεστε καλύτερα στο γιο μου. Το ότι κάποτε τον έραψα εγώ στο μηρό μου δεν σημαίνει ότι θα χώνετε τη μαγιά του οπουδήποτε, ακόμα και σε ψοφίμι – θρασίμι σκύλου!»

          Η Ήρα ανέβηκε στο δεύτερο σκαλί του θρόνου αθόρυβα σαν γάτα και άπλωσε το χέρι της στο μηρό του Κρονίδη, όπως μόνο οι γυναίκες ξέρουν να κάνουν.

          «Μη μάς τιμωρείς όλους συλλήβδην, υπέρτατε και ύπατε κυβερνήτη. Η ευθύνη δεν είναι ποτέ συλλογική, αλλά πάντα ατομική.   Ας αναλάβει λοιπόν ο καθένας τη δική του, σύμφωνα με αυτό που είπε ο Δημοσθένης:  Τοις ελευθέροις μεγίστη ανάγκη η υπέρ των πραγμάτων ευθύνη».

          «Εσύ δηλαδή τι προτείνεις;», είπε ο ευεπίφορος σε προτάσεις – ιδίως σεξουαλικού περιεχομένου-  Ζευς. 

          «Να τον φάει η Αφροδίτη», είπε η Ήρα στο πλαίσιο γυναικείας αντιζηλίας χωρίς να διστάσει, «που είναι και συνηθισμένη να μπουκώνει το στόμα της με ανδρικά μέλη».

        «Άσε ήσυχη την Αφροδίτη. Τον τελευταίο καιρό δεν έχει κάνει τίποτε που να με ερεθίσει. Είναι μία ωραία παρουσία, που σε όλους τους άνδρες προσφέρει και κανέναν δεν βλάπτει, ακριβώς σαν τις χρυσές γυναίκες του Ήφαιστου. Διος παις ο χρυσός – κείνον ου σης (σκώρος) ου κις (σαράκι) δάπτει, δάμναται δε βροτέαν φράν, κάρτιστον κτεάνων,[8] όπως λέει και ο Πίνδαρος».

        «Άμα είναι έτσι, τότε να επιστρατευθεί η Αθηνά, που μάς το παίζει θεά της σοφίας και έχει ανοιχτούς διαύλους με θνητούς. Αυτή φταίει με τους ακκισμούς της και τις χαριτωμενιές της, που φορτωθήκαμε αυτόν τον γελοίο πόλεμο με τους ανθρώπους και την ξιπασμένη ψηλομύτικη αριστοκρατία τους, τους τιτάνες».

        «Άκου, αυτή η διακυβέρνηση δεν θα κάτσει να ασχοληθεί με το κουτσομπολιό και το καρκατσουλιό το δικό σου, που απλά και μόνο επιδιώκεις να βγάλεις από τη μέση τις βασικές σου ανταγωνίστριες, ώστε μόνη εσύ να κερδίσεις την εύνοια του ευπατρίδη γόη και δανδή Πάρη. Κάτι ακούω ότι έχετε σκοπό να τού απονείμετε ένα χρυσό μήλο ή μία αναμνηστική πλακέτα ή ένα βραβείο ή μία διαμονή σε πολυτελή γαμιστρώνα, αλλά αυτό είναι δική σας υπόθεση και δεν μπορεί να απασχολήσει αυτή τη διοίκηση, που ίσταται υπεράνω γυναικείων αντιζηλιών. Μόνο οι κόντρες και οι μονομαχίες μεταξύ ανδρών με ενδιαφέρουν. Σού δίνω λοιπόν μία τελευταία ευκαιρία να αποφασίσεις ποιος θα μηρυκάσει το γιο μου γιατί αλλιώς θα σε πάρει ο διάολος μαζί με όλες τις ίντριγκες που σκαρώνεις».        

          «Τότε… τότε η Δήμητρα», ψέλλισε η Ήρα που πάντα είχε στο μανίκι της αποδιοπομπαίους τράγους, έτοιμους να θυσιαστούν για το κοινό- ή πιο εύστοχα το δικό της-  καλό.

          «Η Δήμητρα; Η Γη – Μήτηρ; Η αδελφή σου; Η αδελφή μου; Η μητέρα της αγαπημένης μoυ Περσεφόνης; Καλά δεν έχεις ιερό και όσιο, ώ προσφιλές μου ήτορ[9], και τα έβαλες με τους συγγενείς μας;»

          «Ρε αθεόφοβε θεέ, υπάρχει κανένας σε τούτο το βουνό, στην πόλη και στην οικουμένη που δεν είναι συγγενής σου, αφού παντού εισχωρείς ως διαπεραστικό παχύρρευστο σπέρμα, όπως έκανες με τη Δανάη; Τις ξέρουμε τις πομπές σου. Μήπως κι εγώ δεν είμαι  κι αδελφή σου εκτός από σύζυγος, αιμομίχτη Ολύμπιε; Τουλάχιστον η Δήμητρα ως θεά της γεωργίας έχει πείρα στο να γεννά και να παράγει. Και μάλιστα αυτή την εποχή ξύνεται και δεν έχει καθόλου δουλειά, διότι οι αναθεματισμένοι γήινοι, αντί να καλλιεργούν τη γη, να συγκομίζουν σοδειά και να παράγουν καρπούς, ασχολούνται να προετοιμάζουν πολέμους εναντίον μας».

          «Ας είναι, ώ περικαλλές θήλυ». Στράφηκε στον Ήφαιστο, που εν τω μεταξύ χαρχάλευε με τη γλώσσα έξω, αντικαθιστώντας τρόπον τινά τον φονευθέντα σκύλο. «Δώσε στη Δήμητρα το κρέας του γιου μου. Και πες της ότι είναι το θέλημα του Κυρίου της η βρώση και πόση του Διονύσου και του αίματός του, ώστε να ζωντανέψει και πάλι. Και μάλιστα την επιφορτίζω να παραμείνει άγρυπνος φρουρός- μπάστακας μέχρι αυτή η πεπρωμένη γέννα να ολοκληρωθεί. Θέλω επειγόντως συμμάχους και πρόσωπα που να μπορώ να εμπιστευθώ, διότι οι αμετανόητοι τιτάνες οδηγούν εκ νέου για πολλοστή, απειροστή φορά τους ανθρώπους στο μονοπάτι του πολέμου».      

           Μουρμουρίζοντας ο Ήφαιστος σήκωσε τον κατακαημένο σκύλο από τα μυτερά, ανασηκωμένα αυτιά του αφενός, μαζεύοντας και τα υπόλοιπα απομεινάρια αφετέρου, και πήγε κουτσαίνοντας προς την έξοδο, προβάλλοντας επιδεικτικά προς τον Δία τη μόνη αντίσταση που τού απέμενε, ότι δηλαδή, όσο και αν ο Κρονίδης επειγόταν, αυτός ήταν αποφασισμένος να μην κάνει  ούτε ένα βήμα πιο γρήγορα, αλλά να διεκπεραιώνει τις εντολές απρόθυμα και ράθυμα σαν σεσημασμένος δημόσιος υπάλληλος.   

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4:

          ΦΥΓΗ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΠΡΟΣ ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

          Μια και δυο πήγε η Ήρα στο δώμα της με τα πόδια της, αφού στα ιδιαίτερά της κανείς δεν μπορούσε να διακτινισθεί, ούτε αυτή η ίδια. Οι Ολύμπιοι είχαν μεγάλη μανία με την ασφάλεια, τη θωράκιση, την προστασία, πράγμα που εξηγούνταν, όχι τόσο από το ότι ήσαν όντα προερχόμενα από άλλη διάσταση, όσο από το ότι είχαν τη γνωστή ανασφάλεια και παράνοια όλων των εξουσιαστών, που φοβούνται ότι θα χάσουν τα προνόμιά τους, επειδή κατά βάθος τούς τύπτει η συνείδησή τους ότι τα απέκτησαν άδικα και παράνομα. Έτσι λοιπόν είχε διατάξει τον Ήφαιστο- όχι παραγγείλει, με παραγγέλματα εκφράζονταν οι τιτάνες, οι Ολύμπιοι ήσαν απόλυτα ικανοποιημένοι με το να δίνουν εντολές- να ενισχύσει κβαντομηχανικά τον θάλαμό της με εγκατάσταση προστατευτικών ενεργειακών πεδίων και αναβάθμιση της δομής των τοίχων με τιτάνιο και θερμοανθεκτικό συνθετικό παρααραμίδιο (κέβλαρ), που να εμποδίζει την ορμητική μπούκα ακόμη και ενός οργισμένου Δία, ώστε η θύρα να ανοίγει μόνο χειροκίνητα και μάλιστα με το περίεργο σύνθημα «σήσαμε άνοιξον».

        Η Ήρα λοιπόν κτύπησε ένα ρόπτρο, έσυρε έναν σύρτη, έστριψε το πόμολο, κολακεύοντάς του με την ονομασία «κέρκελλο» ή επισπαστήρα», διότι αν το έλεγες «πόμολο» δεν άνοιγε, και γλίστρησε στο δώμα της, έκλεισε πίσω της το βαρύ μεταλλικό διάφραγμα και πήγε στο λουτρό, όπου και απαλλάχτηκε με μία κίνηση από το χιτώνα της και τα αραχνούφαντα, σκανδαλιστικά λεπτά και διαφανή εσώρουχά της.

          Καταρχάς η βοώπις- βοϊδομάτα Ήρα δεν φθόνησε, αλλά τουναντίον χαλάλισε και πρόσφερε στον εαυτό της ένα ωραίο λουτρό καθαριότητας, θερμαινόμενο από τους θερμοπυρηνικούς λέβητες της κόλασης, αναμμένους στο φουλ από το θεό της φωτιάς για βαθύ ξεβούλωμα δερματικών πόρων, κι ύστερα    τροφοδοτούμενο από τις πιο γάργαρες και παγωμένες πηγές του Ολύμπου για καταπραϋντικό και χαλαρωτικό ξέπλυμα ευεξίας. Με αλοιφή αμβροσίας – καθότι η αμβροσία δεν χρησιμοποιούνταν μόνο ως τροφή, αλλά και ως βάση σειράς καλλυντικών- έτριψε τις ανεπαίσθητες κηλίδες, τις πολύ μικρές σκιές ή ατέλειες της αψεγάδιαστης λευκής επιδερμίδας της.

          Ύστερα άλειψε η λευκώλενος Ήρα το πολλαπλώς υμνημένο και σαγηνευτικό κορμί της με αρωματικά έλαια. Και μόνο η μυρωδιά της μυραλοιφής αυτής δημιουργούσε πολλά προβλήματα στον ανδρικό πληθυσμό του Ολύμπου, διότι τού προκαλούσε διαρκή και αδιάπτωτο, ογκηρό και ακατεύναστο πριαπισμό, ήταν δε τόσο ισχυρή, ώστε πολλάκις έφθανε και στη Γη και συσκότιζε τα μυαλά των ανύποπτων θνητών με κρίσεις ανεξέλεγκτου πάθους και πανσεληνιακές – σεληνιασμένες πλημμυρίδες και παλίρροιες.

          Τακτοποίησε μετά η πανίσχυρη Κρονίς τα λαμπερά της μαλλιά, τα έλουσε με υγροσάπωνα κι έπειτα τα χτένισε επιμελώς, ακροβολίζοντας τις πλεξούδες της, ώστε να στεφανώνουν αρχοντικά τα έντονα ζυγωματικά της, τέλος δε ενδύθηκε μία κομψή, απλόχερα διακοσμημένη και ανελέητα στολισμένη εσθήτα, δώρο της Αθηνάς με χειροποίητα χρυσοκέντητα σχήματα τριαντάφυλλων. Στήριξε με πόρπη την εσθήτα πάνω από το τεντωμένο, αισθητικά επαυξημένο- ανυψωμένο βαμπίρ στήθος της και την έδεσε στη μέση  (ο … Μέσι) με ζώνη περιστοιχισμένη από χίλιες φούντες – θυσάνους. 

    Στους γουστόζικα τρυπημένους λοβούς των αυτιών, που ξεπρόβαλλαν από τα εβένινα μαλλιά της και τους σκοτεινούς αρωματικούς βοστρύχους ως ντροπαλά ζώα της θάλασσας και ειδικότερα ως κομψοί καμαρωτοί ιππόκαμποι, κρέμασε τα ωραία της σκουλαρίκια σαν συκάμινα ή μούρα ή μαργαριτάρια ή ό,τι άλλο περάσει στη στυτική φαντασία των ανδρών. Οι ασημένιες τους ανταύγειες σίγουρα θα αγκιστρώνονταν σαν σπιρούνια ιπποτών στις ανδρικές καρδιές. Μετά τυλίχτηκε σε ένα διακριτικό ιριδίζον χρυσοΰφαντο πέπλο, έβαλε τα σανδάλια της στα μαλακά δάκτυλά της, όπου τα εξωτερικά κακάδια- σκληράδες- επίπαγοι- εσχάρες είχαν επιμελώς λιμαριστεί, και έδεσε τα κορδόνια ψηλά σε όλο το μήκος των θεϊκών της γαμπών- κνημών. Αφού τέλος πάντων πλύθηκε, αρωματίστηκε και παντοίως ετοιμάστηκε, στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη της, όχι βέβαια για να ρωτήσει ποια είναι η ωραιότερη, αλλά για να επιβεβαιώσει με περισσή αυτοπεποίθηση για πολλοστή φορά: «Αθάνατη Ήρα, ποια να συγκριθεί μαζί σου;». Υπήρχε βέβαια αυτή η κατσίκα η Αφροδίτη, αλλά όλοι ήξεραν ότι ήταν χρήστρια απαγορευμένων και δαιμονικών τεχνολογιών για να ενισχύει την ομορφιά της, οπότε η πρωτοκαθεδρία της ήταν «στημένη», χειραγωγημένη, σκηνοθετημένη, τεχνητή, φτιαχτή, «στοιχηματική». Όμως, ισχύει επίσης ότι «Εναντία τοις εναντίοις θεραπεύονται», η δε παροιμία «Εριούχον μοναχόν ου ποιεί» επαληθεύεται αντιστρόφως, ότι δηλαδή δυστυχώς «εριούχον μοναχόν ποιεί».

          Μετά ταύτα, που λέει και ο Ξενοφών, συνεχίζοντας ομαλά και αδιατάρακτα τις Ιστορίες του Θουκυδίδη, η Ήρα πήγε και βρήκε την Αφροδίτη κάπου στις πράσινες πλαγιές του Ολύμπου, όπου αυτή ανεβοκατέβαινε με πολλές δυνάμεις και μονίμως ανικανοποίητη γενετήσια ορμή σαν την Αγνώριστη του Σολωμού, στο δε διάβα της το χόρτο γινόταν άνθος απαλό. Λίγο πριν από το γλυκό ηλιοβασίλεμα, ο ναός και η «διασπορά» σπιτιών των θεών στη δυτική πλαγιά της ανάγλυφης εντός του Ολύμπου κοιλότητας είχαν λουστεί από απόκοσμο φως και η Αφροδίτη θαύμαζε ανυπόκριτα και ερωτικά τη χρυσή λάμψη, που εκτεινόταν σε όλο το εύρος του ατέλειωτου κώνου σκιάς.  Η όψη του Ολύμπου ήταν λίγο θολή και συγκεχυμένη λόγω και των ενεργειακών πεδίων που απλόχερα τον περιέβαλλαν, τα οποία εκτός της φοβικής ψύχωσης των «θεών» χρησίμευαν και για μπορούν οι κάτοικοι του βουνού να αναπνέουν, α ναι, ξέχασα να σάς πω ότι η έδρα των θεών δεν ήταν ο Όλυμπος της Γης, αλλά ο Όλυμπος του Άρη, το υψηλότερο βουνό του ηλιακού συστήματος, απέχον είκοσι ένα χιλιόμετρα από το επίπεδο της θάλασσας, αν είχε θάλασσα ο Άρης! Το δε ενεργειακό πεδίο, που οχύρωνε και προάσπιζε γενναιόδωρα τον Όλυμπο ήταν η περίφημη «αιγίς», που είχε υψώσει ο Ζευς γύρω από ό,τι θεωρούσε αξιοπροστάτευτο. Η Ήρα αναγκάστηκε να φωνάξει στην Αφροδίτη, γιατί την ήξερε ότι χάζευε.

           «Έ πού ‘σαι καλόν κ’ αγαθόν παιδίον, καλά είσαι κοριτσάκι μου; Θα ‘θελα να σού ζητήσω, χωρίς παρεξήγηση, να κάνεις κάτι για μένα. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο έχεις οριστεί θεά της ομορφιάς, οπότε αναγκαστικά η χάρη που θα ζητήσω υπάγεται στη δική σου αρμοδιότητα – μη χέσω».

          «Μεγαλόθυμη, εξέχουσα, διαπρεπή και περίβλεπτη θεά», απάντησε γλείφοντας η Αφροδίτη. «Επιφανή, έκλαμπρη και περίδοξη αρχόντισσα- άνασσα», είπε συνεχίζοντας και κατά τη σημερινή έκφραση τερματίζοντας τις χαμερπείς κολακείες, «δύνασαι ό,τι θέλεις να μού ζητήσεις, το αν θα στο εκπληρώσω είναι άλλο θέμα, αλλά τονίζω προς όλες τις πλευρές ότι θα κάνω ό,τι είναι ανθρωπίνως ή μάλλον θεϊκώς δυνατόν».

      Ενώ ο ήλιος είχε σχεδόν δύσει και οι θεές κάθονταν στη σκιά, η Ήρα πρόσεξε ότι η επιδερμίδα της Αφροδίτης έλαμπε με μία ανεξήγητη εσωτερική φλόγα, ενώ οι ίριδες των ματιών της είχαν γίνει πυρακτωμένα κάρβουνα. Τούτο προκάλεσε ένα είδος αισθησιακής αντίδρασης, ακόμη και στην Ήρα. Σκέφτηκε πόσο χειριστικό και επιδεικτικά πελατειακό επιπέδου κεκράκτη  ήταν για τους καημένους τους άνδρες, θεούς, ημίθεους ή θνητούς, αυτό το τέχνασμα φωτός, που ενεργοποιούνταν ακριβώς όταν έπεφτε η νύχτα και διαφαινόταν στον ορίζοντα η προοπτική του… κρεβατιού.  

   Η Ήρα πήρε μια βαθιά ανάσα, καθότι με τις επόμενες λέξεις της θα δρομολογούσε το πιο επικίνδυνο σχέδιο, την πιο συνωμοτική μηχανορραφία- ραδιουργία που είχε ποτέ σκεφτεί και δεν θα υπήρχε πια δρόμος προς τα πίσω. «Άντε μωρή μουσίτσα, αφρογέννητη, ας το πάρει το ποτάμι, ποιο είναι το μυστικό σου, που κάνει οτιδήποτε αρσενικό να σέρνεται στα πόδια σου είτε είναι ταύρος, είτε βάτραχος, είτε κουνούπι; Αφού εντελώς αντικειμενικά, δεν υστερώ σε ομορφιά, νομίζω ότι μέχρι κι εσύ το παραδέχεσαι. Και δεν σού μιλάω γι’ αυτή τη ξυλαγγούρω, τρελοκαμπέρω Αθηνά, που κυκλοφορεί μέρα νύχτα με το κράνος, για να μη φαίνεται το σαν μακρουλό πεπόνι κεφάλι της, το τραβηγμένο με τον εμβρυουλκό από το κρανίο του Δία».

      «Εμ… βέβαια, θα σού το αποκαλύψω, αλαβάστρινη θεά, μήπως μπορώ να κάνω κι αλλιώς, αφού μού το ζητάς τόσο ευθέως; Αλλά μια και το πήρες απ’ το στόμα μου κι αναφέρθηκες στο Δία, τι δουλειά έχει μια προνομιούχος, που μοιράζεται τράπεζα και κοίτη με τον μέγιστο άνδρα του Σύμπαντος, να περπατήσει τις δικές μου αφανείς οδούς;»

   «Θα σού πω την αλήθεια», είπε η Ήρα ξεφουρνίζοντας τη γνωστή ατάκα όσων είναι έτοιμοι να πουν ψέματα. Και βέβαια το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και γίνεται αμέσως αντιληπτό, κυρίως διότι είναι πολύ λεπτομερές και πολύ επεξεργασμένο. «Τον τελευταίο καιρό ακούγεται ότι οι τιτάνες θα ξεσηκωθούν και θα οδηγήσουν τους θνητούς κατά του Ολύμπου. Όλως τυχαίως τυγχάνει να έχω πολύ καλές σχέσεις με τους δύο μαθουσάλες από αυτούς, τον Ωκεανό και την Τηθύ, που μάλιστα με είχαν φιλοξενήσει ουκ ολίγες φορές, όταν ήμουν μικρή. Λέω λοιπόν να τούς επισκεφτώ και να τούς ζητήσω να μεσολαβήσουν και να κατευνάσουν τους τιτάνες. Ο Ζευς δεν μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί δεν έχει την απαραίτητη ψυχραιμία, με την παραμικρή αντίρρηση θα εξοργιστεί και θα αρχίσει να πετάει πέρα δώθε κεραυνούς. Επιπλέον είναι τόσο ψωρο-υπερήφανος, που δεν καταδέχεται να συναντήσει τους τιτάνες, αλλά ούτε αφήνει και κανέναν άλλο να αναπτύξει ειρηνευτική ή πρεσβευτική δραστηριότητα». 

          «Ναι, αλλά όλα αυτά δεν εξηγούν γιατί χρειάζεσαι τα καταφρονεμένα ταπεινά θέλγητρά μου».

          Εκεί η Ήρα άρχισε τα ό,τι  να ‘ναι.  

          «Τυγχάνει να γνωρίζω ότι οι δύο αυτοί αρχι-τιτάνες έχουν αποξενωθεί ο ένας από τον άλλον και το συζυγικό κρεβάτι τους έχει κρυώσει. Επ’ ευκαιρία της επίσκεψής μου, θα ομαλίσω τη διχόνοια και τη φιλονικία τους και θα τούς παρακινήσω να ενώσουν πάλι τα ζεστά κορμιά τους στην πυρά και τη θαλπωρή της αγάπης, ζεστά που λέει ο λόγος, αφού είναι και οι δύο κωλόγεροι. Μαρτύρησέ μου λοιπόν, Αφροδίτη το μυστικό σου, για να βοηθήσω την μεν Τηθύ να ξανακερδίσει την καρδιά του Ωκεανού, τον δε Ωκεανό να συνεπικουρήσω, ώστε να κατορθώσει να διαπεραιωθεί “εις τα ένδοξα δια των στενών”, αν καταλαβαίνεις τι θέλω να πω».                  

          Η Αφροδίτη, που δεν ήθελε βέβαια να προδώσει το μυστικό της, προσπάθησε να ξεφύγει: «Τα θέλγητρα δεν είναι μόνο κάτι χειροπιαστό, μία συσκευή ή ένα ανταλλακτικό ή ένα άριστο υλικό, που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει, προϋποθέτει τέχνη προσέλκυσης των ανδρών μέσω αναβολής, αναζωπύρωσης και αναρρίπησης της επιθυμίας τους μέσα από τη σταδιακή αποκάλυψη του ανθρωπίνου σώματος. Όπως λέγει και ο Ιπποκράτης: “βίος βραχύς, τέχνη μακρά, καιρός οξύς, η δε πείρα σφαλερή, η δε κρίσις χαλεπή”». 

          «Αφροδίτη μη με υποτιμάς και μη με καταβρέχεις με το υπερόπλο των τιτάνων, αυτές τις βαθυστόχαστες παροιμίες τους, που οδηγούν κάποιον ακαριαία σε θάνατο από ανία. Αυτές τρομάζουν περισσότερο τον Δία ως προτάσεις εναλλακτικής διακυβέρνησης παρά εμένα, που κινούμαι στο παρασκήνιο. Αλλά μια και αρέσκεσαι σε τιτανικές παροιμίες, άκου μία ακόμα: “Ει τι πράγμα φανερόν, έτερον κρυπτόν”. Η γοητεία σου λοιπόν είναι ολοφάνερη, αλλά οφείλεται σε κάτι κρυπτόν και “ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον”. Δεν είναι δυνατό να λάμπεις μέσα στη νύχτα σαν ευρύπυγη πυγολαμπίδα ή σαν αναστάσιμη λαμπάδα μίας άλλης θρησκείας, κάτι κρύβεις και αυτό που κρύβεις το θέλω και θα το αποκτήσω. Τεχνάσματα και ακκισμούς για να ρίχνω τους άνδρες ξέρω κι εγώ και μην τολμήσεις να υπονοήσεις κάτι άλλο. Επιθυμώ το πραγματικό σου ενεργητικό, επενδυτικό και ενεργά περιουσιακό στοιχείο».   

          Η Αφροδίτη έλυσε από τον κύκνειο λαιμό της ένα σακουλάκι σαν φυλακτό, το οποίο όμως αναβόσβηνε περίεργα, πράγμα που σήμαινε ότι είχε μέσα και μυστηριώδη μικροκυκλώματα.

          Εκείνη την κρίσιμη στιγμή τα πόδια της Ήρας κρύωσαν από το δισταγμό. Άραγε να προχωρήσω; σκέφτηκε. Αν η Αφροδίτη καταλάβει το σχέδιό μου, θα το μαρτυρήσει στο Δία, ο οποίος θα με συντρίψει και θα με ισοπεδώσει με τέτοιο τρόπο, που κανένας οργανικός κάδος πλυντηρίου και κανένας θεραπευτής, είτε λέγεται Ασκληπιός είτε λέγεται Ιπποκράτης, δεν θα μπορέσει να με σώσει. Θα με κόψει κομματάκια και θα με πατάει μέχρι να γίνω θρύψαλα, στάχτη κάρβουνου και κονιορτοποιημένα ροκανίδια.   

          «Τούτο  το θαυματουργό δεματάκι περιέχει όλα τα συστατικά στοιχεία της αποπλάνησης», εξήγησε η Αφροδίτη. «Έρωτα, αλλά όχι μόνο, ψήγματα αγάπης απ’ αυτή την καινούρια παράξενη θρησκεία που τον τελευταίο καιρό εξαπλώνεται σαν πανούκλα, ακόμη και μητρική στοργή που συχνά παρεξηγείται ως πόθος, καθώς και ψιθυριστικό και συριστικό γλίστρημα και τρίψιμο μεταξύ σωμάτων, κραυγές οργασμού, αναστεναγμούς ικανοποίησης, ξαπλώματα αναισθησίας».

          «Πες μου περισσότερα, ανάλυσε τις προδιαγραφές, δώσ’ μου οδηγίες χρήσης».

          «Προέρχεται από το διαστρικό σύστημα του Κριού και λέγεται γλυκοκάλυκας ή γλυκομπουμπούκι. Μπορεί κανείς να το ρίξει στο αφέψημα κάποιου ή να το χορηγήσει μαζί με κάποιο άλλο διάλυμα. Αλλά τελευταία, παράγεται και σε μία νέα επαναστατική συσκευασία, που επιτρέπει την εκ του μακρόθεν επίδραση μέσω εκπομπής, εξού και τα μικροκυκλώματα». 

          «Ναι, αλλά πώς λειτουργεί, πώς μπορώ να το ενεργοποιήσω;» 

          «Πού να ξέρω, τι με πέρασες για μηχανικό διευθέτησης μικροποσών και μικρομορίων; Είμαι απλή χρήστρια μίας τεχνολογίας που βρήκα στη μαύρη αγορά. Μού θυμίζεις κάποιους, που είχαν ξεχάσει πώς λειτουργούν τα μηχανήματα και είχαν φέρει έναν επιστήμονα από το μέλλον να τούς τα εξηγήσει, δυστυχώς όμως αυτός ήταν εξειδικευμένος μόνο στο μονοχρωματικό ρόζο και κατά τα άλλα ήταν εντελώς άσχετος. Πώς λειτουργεί;  Εκτόξευση φερομονών ή οργιαστικών ορμονών, μετάγγιση οργανικών οπών, ενέργεια μικροκυμάτων στοχευμένη στα κέντρα ηδονής του εγκεφάλου; Έτσι κι αλλιώς δεν παίζει ρόλο, το βασικό είναι ότι είναι μια μανιέρα που λειτουργεί!»

          Η Ήρα το φόρεσε αμέσως στο λαιμό της, καλυπτόμενο αισχυντηλά από την εσθήτα της. «Πώς ενεργοποιείται;»

          «Εννοείς πώς μπορεί η μητέρα Τηθύς να το ενεργοποιήσει;», είπε χαμογελώντας ειρωνικά η Αφροδίτη.

         «Ναι, ναι, διάολε!»

          «Το φοράει στο λαιμό της, ενεργοποιεί τη νανοσκανδάλη, που βρίσκεται εδώ, αλλά αντί να σκεφτεί κάποιο μακρινό τόπο, όπως στην τηλεμεταφορά, τρίβει το ύφασμα με τα ραμμένα μικροκυκλώματα και εκπέμπει λάγνες σκέψεις. Προχώρει λοιπόν ακάθεκτη και είμαι βέβαιη πως ό,τι σχεδιάσεις θα το καταφέρεις».

          Με αυτή την αινιγματική δήλωση η Αφροδίτη υπαινίχτηκε ότι υποπτευόταν την Ήρα για αλλότριους σκοπούς, αλλά η Ήρα είχε πια εμπλακεί σε μία αμείλικτη ακολουθία γεγονότων και ήταν αδύνατο να υπαναχωρήσει. 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5:

 ΘΕΪΚΟ ΖΕΥΓΟΣ

Η τηλεμεταφορά μέσω του υποδιαστήματος, ακριβέστερα μέσω κενών στην ύφανση του χωρόχρονου, που όμως δεν ήσαν ακριβώς κενά- αφού η φύση τα απεχθάνεται- αλλά διάδρομοι με αραιή υλική διάταξη, άφηνε πίσω ίχνη, τα οποία ειδικά οι θεοί μπορούσαν να ακολουθούν, όσο ελισσόμενα ή συστρεφόμενα και αν ήσαν. Η Ήρα παρατήρησε ότι ο συγκεκριμένος διάδρομος οδηγούσε μέσω χορδών και μεμβρανών στο αγαπημένο σπήλαιο της Δίκτης, όπου ο Δίας είχε την αποθήκη και την εργαλειοθήκη του και έκανε όλων των ειδών τα μαστορέματα, όταν ήθελε να ξεσκάσει και να απαλλαγεί από τις έγνοιες της εξουσίας και τις μουτσούνες των λοιπών Ολύμπιων συνεργατών του, εκ των οποίων κανένα δεν χώνευε. Είχε, βλέπεις, γεννηθεί στο σπήλαιο αυτό, στο Δικταίο Άντρο, και ήταν συναισθηματικά δεμένος με το μέρος, ίσως μάλιστα να ήταν το μόνο πράγμα που σήμαινε κάτι για το Δία και έκανε ακόμη την καρδιά του να σκιρτάει.

Μόλις η Ήρα διακτινίστηκε, το πρώτο πράγμα που παρατήρησε ήσαν οι κρεμασμένες στους τοίχους φαρέτρες με βέλη, τα τραπέζια με τις πολύχρωμες διακοσμημένες κύλικες, λοπάδες (πιατέλες), σκουτέλες, χρυσά πινάκια. Απορούσε κανείς τι δουλειά είχαν αυτά σ’ ένα εργαστήριο, μάλλον θα ήσαν αναμνηστικά.

Δίπλα όμως σε άλλους τοίχους υπήρχαν κρεμασμένα και τα κλασικά εργαλεία, λαβίδες, τιτανικά κλειδιά, στροφεία, τρυπάνια – τέρετρα, στρόμβοι, κοχλίες, συσφιγκτήρες, εξελικτήρες, σφυριά, αμόνια, ελατήρια, οδοντωτοί τροχοί κ.λπ.

Ο Ζευς, έχοντας τη δυνατότητα να αυξομειώνει τον όγκο του κατά το δοκούν, ποιος ξέρει με τι ολογραφικά ή οιδηματώδη ή μαζο- προσαρμοστικά τεχνάσματα, πράγμα που δημιουργούσε μεγάλη εντύπωση σε συμμάχους και αντιπάλους, είχε περιορίσει το ύψος του σε ένα εύλογο δίμετρο παράστημα, που τού επέτρεπε να λειτουργεί μέσα στο σχετικά χαμηλόστεγο σπήλαιο. 

    «Τι κάνεις εδώ, αυθέντα;», ρώτησε η Ήρα. «Ασχολείσαι πάλι με επουσιώδη πράγματα, αντί να κοιτάξεις να βελτιώσεις τη ζωή των υπηκόων σου;»

«Σ΄ αυτή τη φάση το βασικό σχέδιο είναι να αναστήσω πάλι το γιο μου, αφού βάλω το κατάλληλο πρόσωπο να τον μασήσει με απώτερο στόχο να τον κυοφορήσει, αντί να τον χωνέψει. Βέβαια η φύτευση και καρποφορία του σπόρου απαιτεί βιολογική τεχνολογία, στην οποία εγώ δεν είμαι τόσο καλός, αλλά τέλος πάντων όλα αυτά είναι δικές μου έγνοιες και δεν χρειάζεται να απασχολούν το ωραίο σου κεφαλάκι».

«Εγώ πιστεύω ότι όλα αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις, μία αρρωστημένη αναβλητικότητα και αναποφασιστικότητα για να μη πω τίποτα χειρότερο, ότι τρέμεις τους τιτάνες, αυτούς τους ημιφυείς υπερθνητούς, που πότε συστήνονται ως δημοκρατικοί, πότε ως αριστοκράτες και πότε λανσάρονται -πλασάρονται ως ηγεμονικοί, ισχυριζόμενοι ότι και τα τρία πολιτεύματα μπορούν να εναρμονιστούν μαζί με άλλες εξωφρενικές θεωρίες. Εσύ, που περπατάς και τρέμει η γη, που εκτοξεύεις κεραυνούς και εξαπολύεις θύελλες, να φοβάσαι αυτούς τους υπερτροφικούς νάνους, να διστάζεις και να απέχεις από ενέργειες μήπως τούς εξαγριώσεις, ενώ η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη!».

«Πάντα είσαι πολύ αυστηρή επικρίτρια του έργου μου, αγαπητή γαμετή. Και να σαν μη φθάνει που είσαι πνεύμα αντιλογίας, μού στερείς ακόμη και τις λίγες στιγμές μοναξιάς και περίσκεψης που επιφυλάσσω για τον εαυτό μου, όταν έρχομαι στον τόπο της γέννησής μου να ηρεμήσω και να σκεφτώ».      

   «Ναι, κρύψου στα φουστάνια της Ρέας, ξεφτίλα… Τι τράβηξε αυτή η μάνα για να σε γλιτώσει από τα σαγόνια του πατέρα σου, αυτή ήταν πραγματικά γενναία και όχι εσύ, που ως γνήσιος εξουσιαστής και σφετεριστής ξένων δικαιωμάτων φοβάσαι και τη σκιά σου».

Ο Ζευς στράφηκε προς τη σύζυγό του οργίλος, αλλά το φυλακτό της Αφροδίτης είχε ήδη αρχίσει να λειτουργεί και η διέγερση είχε αρχίσει να εκβλαστάνει σοβαρά κάτω από τον χιτώνα του.

    «Με ερεθίζει πολύ όταν με βρίζεις και το ξέρεις. Έχεις μεγάλο ταλέντο στο να ξεφτιλίζεις κάποιον. Μόνο μία σύζυγος μπορεί να μιλήσει έτσι στον άντρα της, χωρίς να την πετάξει από το παράθυρο, αλλά έχω κι άλλους τρόπους να σε κάνω να με σεβαστείς…»

     Σήκωσε την εμβληματική χερούκλα, αναμέρισε και σάρωσε τις κύλικες και τα πινάκια, πετώντας στο πάτωμα πολύτιμες πορσελάνινες πιατέλες που κόστιζαν πολλές δραχμές, άρπαξε από τον τοίχο μία μεγάλη ευρύχωρη λεοντή σαν του Ηρακλή και κάλυψε μ’ αυτήν το αδρομερώς και χονδροειδώς τεκτονευμένο από τον ίδιο τραπέζι.

          Ενόψει της συνουσίας μεγάλωσε αντανακλαστικά το κορμί του, αλλά μετά συλλογίστηκε μετά βίας μέσα στην παραζάλη του ότι  θα αρκούσε να διογκώσει ένα επιμέρους μέλος του σώματός του. Μούγκρισε:

          «Οφθαλμοπορνική προστασία- άπλωσε πάνω από το σπήλαιο νέφος υψίστης ιδιωτικότητας επιπέδου α’, ώστε κανένα μάτι να μη μπορεί να το διαπεράσει και να με παρενοχλήσει κατά την εκτέλεση του έργου μου ως παρθενοπίπη- διακορευτή (που λέει ο λόγος, τις χρησιμοποιώ μόνο γιατί είναι ωραίες λέξεις). Δεν έχω όρεξη να διακτινισθεί κάνας τρελός εδώ μέσα την ώρα του ιερού μυστηρίου της γενετήσιας πράξης».

     Ο Ζευς ανέμισε εκ νέου τη χερούκλα, ενώ ολόκληρο το ενδιαίτημα δονούνταν από την ηλεκτρικά φορτισμένη ζωική και ερωτική του ενέργεια, άρπαξε την Ήρα από τον καρπό και την έφερε προς το μέρος του σκίζοντας την εσθήτα της με πρωτόγονη ζωώδη ορμή, ώστε να αποκαλύψει τα βυζιά της. Με την απότομη αυτή κίνηση παρασύρθηκε και εκσφενδονίστηκε στο πάτωμα και το ηλεκτρονικό φυλακτό της Αφροδίτης, αλλά δεν έπαιζε πλέον κανένα ρόλο, διότι ο αιθέρας ήταν ήδη μεστός και ξεχειλισμένος με φερομόνες άγριας και αχόρταγης όρεξης και ηδονής. Ο αφιονισμένος Ζευς τη σήκωσε σαν πάνινη κούκλα στον ουρανό και τη σώριασε στην τράπεζα, που ευτυχώς ναι μεν ήταν κακότεχνη, αλλά ήταν και γερή, δομημένη με φυσικά ρωμαλέα υλικά. Ύστερα περισσότερο έλιωσε με τα δάκτυλά του παρά αφαίρεσε το υποτυπώδες εσώρουχο αφήνοντάς την γυμνή.      

       Όσο συχνά κι αν είχε αντικρίσει η Ήρα τον θεϊκό φαλλό του συζύγου της, κάθε φορά τής κοβόταν η ανάσα. Όλοι οι εξωδιαστατικοί άρρενες ήσαν συναφώς προικισμένοι, αλλά ο Ζευς είχε διεκδικήσει και διατηρήσει ορισμένα καταλυτικά χαρακτηριστικά μόνο για τον εαυτό του. Τούτη η βακτηρία με το άλικο ή πορφυρό κιονόκρανο, που πίεζε βαθμιαία και ασταμάτητα τους μηρούς της, πιστό και αδιαπραγμάτευτο στην ιδιότητά του να διεισδύει και να εισχωρεί, ήταν το μόνο ικανό και αναγκαίο σκήπτρο για να εμπνέει φθόνο στους θεούς και τρόμο στους ανθρώπους. Παρότι βέβαια, όπως είναι γνωστό, το τεράστιο αυτό μέλος έπασχε από υπερέκθεση και έρεπε προς την  υπερκατανάλωση, ανάλογη και αντίστοιχη του μεγέθους και του ανδρισμού του, η Ήρα εξακολουθούσε να βαυκαλίζεται ότι αυτό το μέγα περιουσιακό στοιχείο του πανίσχυρου ηγεμόνα ανήκε μόνο σ’ αυτήν, τουλάχιστον επίσημα, τουλάχιστον θεσμικά.     

          Δεδομένου ότι η Ήρα διέτρεχε τον κίνδυνο να υποστεί μώλωπες και πληγές σε πρώτο χρόνο, αν δεν χαλιναγωγούσε κάπως την πρωτογενή ορμή του νεφεληγερέτη και υψιβρεμέτη, προσπάθησε να προκαλέσει μία χρονοκαθυστέρηση στην ερωτική πράξη, προκειμένου η οξεία κατάσταση να εξομαλυνθεί.

          «Με ποθείς, σύζυγε;»

          Ο Δίας ανάπνεε από το στόμα γιατί η μύτη του είχε μπλοκάρει και συμφορηθεί από τις ποικίλες οσμές, άλλες διεγερτικές, άλλες ζαλιστικές.     

          «Σε ποθώ… αυτό είναι υποεκτίμηση… ωραιοποίηση, λιτότητα, ευφημισμός, που λένε και οι εξυπνάκηδες τιτάνες… θέλω να σε παραβιάσω, να σε δαγκώσω, να σε φάω, να σε ξεσκίσω σε βαθμό κακουργήματος… Πες ότι τρέχεις Νέμεια ή Ολυμπιάδα και άνοιξε επιτέλους τα πόδια σου…»

          «Τέτοια επιθυμία δεν έχεις ξανανιώσει, έ πάτερ της οικογένειας;» 

          «Όχι ποτέ, περίεργο πράγμα, τόσα χρόνια δεν σε είχα προσέξει ότι είσαι τόσο ελκυστική…. Αν το είχα συνειδητοποιήσει, δεν θα ξενοκοιμώμουν και θα ‘μουν και εντάξει.»

          «Δεν ένιωσες τέτοια καύλα ούτε τότε που κοιμήθηκες με τη γυναίκα του Ιξίωνα και όργωσες το γόνιμο εδαφός της για να γεννηθεί ο Πειρίθους, ο σοφός βασιλιάς των Λαπιθών, έτσι δεν είναι;»

       «Πού να συγκριθεί μαζί σου η γυναίκα του Ιξίωνα … τα βυζιά της είχαν μπλε φλέβες … κι αυτό ήταν απωθητικό…». Το πέος του Δία προσπαθούσε να βρει το δρόμο του ανάμεσα σε λευκούς λιπαρούς μηρούς, επίτηδες εσφιγμένους, ώστε η πρωταρχική ορμή να μετριαστεί και να τιθασευτεί κάπως.

          «Αλλά ούτε και όταν πλημμύρισες σαν χρυσή βροχή τον κόλπο της Δανάης, της κόρης του Ακρίσιου, ένιωσες τέτοια ηδονή;»   

          «Ούτε και τότε… πίστεψέ το…», μουρμούρισε ο Ζευς σκύβοντας πάνω από τις θηλές της Ήρας ως εκατέρωθεν κορυφές του στηθαίου διάσελου και γλείφοντας αδιακρίτως, ενώ ταυτόχρονα με το χέρι του πασπάτευε ανάμεσα στους μηρούς μέχρι να συναντήσει το υγρό ποτάμι.

          «Και το σπέρμα σου, κύριε και κυριάρχη, καθώς είναι ένας κουβάς με άριστο υλικό, είναι γονιμοποιητική ευλογία, εγγυάται στις γυναίκες την ευτεκνία. Και η Δανάη το βίωσε αυτό, καθώς στη μήτρα της φύτρωσε και μεγάλωσε το άνθος του Περσέα».

          Πλέον το επίκρανο του σκήπτρου χτυπούσε και χτυπιόταν ανυπόμονα ανάμεσα στους μηρούς ως πολιορκητικός κριός έχοντας εκβάλει ήδη μία άκρως λιπαντική, χορταστική ουρηθρογεννητική σταγόνα ικανή από μόνη της να γεννήσει ένα λόχο πολεμιστών αν μοιραζόταν στο γόνιμο έδαφος σαν λυμένη αρμαθιά από δόντια δράκου. Ο πατέρας των θεών (και πολλών θνητών) ήταν τόσο ερεθισμένος, ώστε δεν μπορούσε να οδηγήσει το έμβολό του στο στόχο, αλλά σαν παραζαλισμένος μεθυσμένος νεαρός στον πρώτο του έρωτα σκάλιζε, κοπανούσε και τσιμπολογούσε γύρω- γύρω με το απόξεστρο και γλύφανό του το περίνεο της Ήρας.

          «Άραγε με ποθείς περισσότερο από την Ευρώπη, την κόρη του Φοίνικα, καθώς την πλησίαζες ξεφυσώντας σαν βίσωνας με μυκηθμούς ταύρου;», συνέχιζε να τον βασανίζει η καλλιπάρειος με τα ωραία ζυγωματικά.

«Περισσότερο κι απ’ την Ευρώπη, ναι! Παρότι που και μόνο το γόνατο της Ευρώπης έκανε κάποιον να χύσει. Οι αστράγαλοί της χτυπούσαν στο σβέρκο μου σαν σπιρούνια, καθώς διασχίζαμε το πέλαγος».

Ο Ζευς κρατούσε το βαρύ αληθινό του σκήπτρο και με τα δύο χέρια, βαρύ και λόγω των δύο μεγαλόπρεπων σφαιρών, που το δορυφορούσαν σαν σιδερένιες μπάλες καταδίκου, αλλά σαν έμπειρος εραστής απέφευγε ακόμη να διεισδύσει ακουμπώντας απλά, ψαύοντας και χαϊδεύοντας με την καλαμίδα του τα τοιχώματα και το γύρω πλαίσιο του αιδοίου.

«Σ’ αρέσει να μπαίνεις καλύτερα σε μένα απ’ ό,τι στη Σεμέλη, την ακαταμάχητη, καυτή σαν πυρκαγιά μήτρα του Διονύσου;»

«Ναι, μ’ αρέσει καλύτερα απ’ τη Σεμέλη, καλύτερα κι από την Αλκμήνη των Θηβών με τα λυτά μαλλιά, που την όργωσα σαν γεωργός και τής φύτεψα στη μήτρα τον ανίκητο πολεμιστή Ηρακλή…»  

«Με γουστάρεις καλύτερα κι από τη Δήμητρα με τους φωταυγείς βοστρύχους και τις ξανθές τις τρίχες στο σημείο που ξέρεις…»

Ο Ζευς βρισκόταν στο τελικό στάδιο της ανάβασης, σήκωσε ψηλά τα πόδια της ερωτικής συντρόφου του, πίεσε και ανασήκωσε τη ράχη της ώστε να μειώσει τις ζωτικές αποστάσεις ανάμεσα στις ερωτογόνες ζώνες και πλέον η ομηρική όαρ δεν είχε άλλη επιλογή από τον να ανοίξει και να ανοιχτεί, να υποδεχτεί στα σκέλια της τον στύλο που μπορούσε να γίνει και πίδακας.

«Ναι, ναι, ο διάολος να πάρει, περισσότερο κι από τη Δήμητρα», ψέλλισε ο Δίας μπερδεύοντας τα λόγια του, καυλοπυρέσσων (για να μη λησμονήσουμε να χρησιμοποιήσουμε και την ευρηματική μετοχή του Εμπειρίκου).

«Μού φαίνεται ότι έχεις ανάγκη να χύσεις. Αχ, αχ, είσαι ο μεγαλύτερος απ’ όλους χωρίς αμφιβολία. Μού φαίνεται ότι με ποθείς περισσότερο και από τη Λητώ, που την τύλιξες με λαιμό κύκνου, την έβαλες κάτω από τις φτερούγες σου και την τακτοποίησες για μια ζωή, την ικανοποίησες με τρόπο αξεπέραστο βγάζοντας έτερο μεγαλύτερο κύκνο από τον θύλακά σου».

«Ναι, ναι, ό,τι πεις, μόνο μείνε ακίνητη, πάψε να κουνιέσαι».

Τότε λοιπόν εισχώρησε επιτέλους ο μέγας ταύρος. Οι σκαιές πύλες άνοιξαν και ο πολιορκητικός κριός εισέβαλε με ορμή ενός ολόκληρου στρατεύματος αράθυμου, δυνατού κι όλο ψυχές γιομάτου.

Την επόμενη μισή ώρα η Ήρα βρέθηκε επανειλημμένα πολύ κοντά στη λιποθυμία. Ο Ζευς ήταν μεν καυλωμένος σε βαθμό κακουργήματος, αλλά δεν ξέχασε όλες τις τεχνοτροπίες που τον είχαν ανακηρύξει μέγιστο εραστή. Απόλαυσε με αργές τελετουργικές κινήσεις την θεία κορυφαία διαδικασία σα να αρμένιζε στο πέλαγο, χωρίς να γίνεται ιδιαίτερα σφοδρός και βίαιος, συγκρατώντας μάλιστα με πειθαρχία ηνιόχου τον εαυτό του, αναβάλλοντας με γλίσχρη φιλαργυρία ηδονιστικού ασκητή και γερολαδά ξηνταβελόνη την κορύφωση. Ακόμα κι έτσι όμως, η θεά ένιωσε ότι έχανε τις αισθήσεις της στην τύρβη και τον απόηχο των κραδασμών, που έρχονταν από πολύ βαθιά, από τις επιχρισμένες και ιδρωμένες ωθήσεις, από τις δονήσεις του κορμού που είχε ριζώσει μέσα της κι από τη ρίζα αυτή αντλούσε αστείρευτη δύναμη, δίνοντας την εντύπωση αιώνιας διάρκειας. Για το δωμάτιο δεν συζητάμε, είχε γίνει ανάστα ο κύριος, σαν να είχε γίνει η Μεγάλη Έκρηξη, το τραπέζι παρά τη γερή, εντελώς υλική χονδροειδή κατασκευή του στέναζε από το βάρος και τη σφοδρότητα των κινήσεων, τα πόδια σάλευαν και κλονίζονταν, ώστε επέκειτο η κατάρρευση, που θα έλιωνε και θα συνέτριβε οποιοδήποτε οφθαλμοπόρνο κρυβόταν από κάτω, αν υπήρχε κάνας τέτοιος, οι καρέκλες και τα ανάκλιντρα κουτρουβαλούσαν ολόγυρα σε παρατεταμένη κυβίστηση, οι ενσωματωμένοι στην αρχιτεκτονική σταλακτίτες έσπαγαν κι έπεφταν απ’ την οροφή μαζί με ολόκληρα κιλά οικοδομικής σκόνης, ενώ οι διακοσμητικοί σταλαγμίτες εξορύσσονταν σαν δόντια εξηγμένα από οδοντίατρο.

Η κατάσταση είχε γίνει πλέον αποπνικτική, ο αέρας είχε γίνει ομίχλη από τη σκόνη, ο Δίας είχε εγκλωβίσει την Ήρα πιέζοντας την πλάτη της και τους ώμους της σε τέτοιο βαθμό, όπου ένοιωσε τα θεϊκά της λαγόνια να τρίζουν. Το κακό ήταν ότι, όσο ο θεός πλησίαζε προς τον οργασμό, είχε χάσει κάθε έλεγχο πάνω στο ίδιο του το σώμα, το οποίο αυξομειωνόταν επικίνδυνα και εννοούμε όλα τα μέλη του σώματος. Η θεά σκεφτόταν πλέον πολύ σοβαρά ότι το σχέδιό της ήταν αστόχαστο και θα οδηγούσε στο θάνατό της, κι όλα αυτά γιατί; Γιατί η ματαιοδοξία της, το μεγάλο της ελάττωμα, την έσπρωχνε να εκδικείται τους εχθρούς της και να μη συμβιβάζεται με τίποτε λιγότερο από το να τούς ξαποστείλει όλους στις πύλες του Άδη και μάλιστα χωρίς οβολό για το βαρκάρη…

Και μια και μιλάμε για βαρκάρη, η ταχυδυναμική ισχυρομελής παλινδρομική κίνηση του Δία έφθανε πλέον στο απόλυτο αποκορύφωμα. Εξερράγη μέσα της με ουρλιαχτό αγέλης λύκων και αρκούδων μαζί. Αναγκαστικά και νομοτελειακά κραύγασε με ουρανομήκη κραυγή και η Ήρα περιήλθε, παρά την προσπάθειά της για εγρήγορση, σε ακούσια αναισθησία ολίγων λεπτών.             

Το είχε προβλέψει αυτό και είχε προπονήσει τον εαυτό με διάφορες ανατολίτικες τεχνικές, ώστε να ξυπνήσει γρήγορα. Όταν άνοιξε φτερουγιστά τα βλέφαρά της, ένοιωσε πάνω της το ασύλληπτο βάρος του Δία, ενώ πάσχιζε να αναπνεύσει μέσα από το δάσος της γενειάδας του, που επιπλέον τής έξυνε διαβολεμένα το μάγουλο με την αρχετυπική αγριάδα της. Θα έπρεπε να προσπαθήσει πάρα πολύ για να μπορέσει να σύρει τον εαυτό της πέρα από την θανατηφόρα αγκαλιά του συμβίου της. Τελικά αποδεικνυόταν σοφή η επιλογή της να δείχνει επιείκεια και να συγχωρεί τα παραστρατήματα του συζύγου της, διότι αλίμονο η γενετήσια πράξη μαζί του ενείχε πολλούς κινδύνους και ενδεικνυόταν να περιορίζεται στο ελάχιστο δυνατό.

Με τεράστια καταβολή δυνάμεων αναμέρισε το χαλαρό, ανειμένο, ξετεντωμένο, χαύνο και μαλθακό πέος και μπόρεσε να εξέλθει από την ογκώδη σάρκα που την καταπλάκωνε. Γιατί ο Θεός- ποιος Θεός άραγε; –  που ήταν πάνω από τους θεούς, είχε φτιάξει τη γυναίκα πιο αδύναμη από τον άνδρα; Ευτυχώς όμως, όποιος και να είναι ο άγνωστος αυτός Θεός, προνόησε να εφοδιάσει τη γυναίκα με αυτό που λέμε θηλυκό μυαλό και πονηριά, που ισοσκελίζει τη βλακώδη μυϊκή δύναμη του ανδρός. Η ισχύς του θήλεος έγκειται στο γενετήσιο τομέα, εκεί κρατάει το άρρεν από τους όρχεις και τον στριφογυρίζει σαν πανηγυριώτικο σιρίτι ή κρεμαστή κολοκύθα ή τον κρεμάει από το παράθυρο ή από τα μανταλάκια (μικρά μάνδαλα) σαν αρχικά λερωμένο και μετέπειτα πλυμένο εσώρουχο. Πήρε λοιπόν η Ήρα το ενέσιμο φιαλίδιο, που είχε ειδικά παρασκευάσει για την περίσταση, μάλιστα ο Ήφαιστος τής το είχε κρύψει μέσα σε ένα ψεύτικο νύχι από τις πολλές πρόσθετες κεράτινες  επιμηκύνσεις που είχε για να γρατζουνάει κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Χαϊδεύοντας αντανακλαστικά το σβέρκο του Δία, όπως χρόνια είχε εκπαιδευτεί, ανασήκωσε το νύχι και προχώρησε σε έγχυση του πανίσχυρου ναρκωτικού, που διοχετεύτηκε στο αδρανές κορμί με ελαφρύ διακριτικό συριγμό, ο οποίος ούτε καν ακούστηκε ανάμεσα στη βαριά ανάσα του κοιμώμενου αναίσθητου και στους αγωνιώδεις κτύπους της Ηραίας καρδιάς.

Το ναρκωτικό ονομαζόταν «ύπνος- θάνατος». Αυτόματα σχεδόν ο Δίας εξέβαλε ένα κομμάτι σάλιου και ξεκίνησε ρυθμικό ροχαλητό, που θα διαρκούσε για πολλές μέρες, αφού το ναρκωτικό έφερνε πράγματι τα θύματά του στα όρια κάπου μεταξύ ύπνου και θανάτου, πολύ- πολύ βαθιά στην επικράτεια του υποσυνείδητου, εκεί που αυτό ενώνεται με τους άλλους κώνους αυτεπίγνωσης.                

          Το φόρεμά της ήταν καταρρακωμένο, αλλά και η ίδια δεν ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Ήταν διασπαρμένη με βαθύχροες μπλαβισμένες κηλίδες, γδαρμένη και ξεσκισμένη τόσο εξωτερικά, όσο και εσωτερικά. Σαν να μην έφθανε αυτό, το θεϊκό παχύρρευστο και άφθονο σπέρμα έρεε στα σκέλια της υπεροπτικά, περίπου κοροϊδευτικά και η θεά το σκούπισε με τα κουρέλια της εσθήτας της σχεδόν αηδιασμένη.

«Α, το σίχαμα», είπε αναδεικνύοντας περίτρανα τη διβουλία του παραβιασμένου θήλεος σχετικά με τη γενετήσια διαδικασία.  

          Κοίταξε πάλι το λιπόθυμο θηρίο, αυτόν τον τεράστιο, ηλιοκαμένο , γυμνό γίγαντα που στοίχειωνε όλα τα όνειρά της. Τώρα ήταν ανυπεράσπιστος, με το πρόσωπο μπρούμυτα ροχάλιζε ατελεύτητα, ανύποπτα. Κι αν τον σκότωνα; τής πέρασε σαν αστραπή από το μυαλό. Ίσως να ήταν η χιλιοστή φορά που ο νους της σχημάτισε αυτή τη σκέψη.  Κάθε φορά μετά το σεξ, όταν ο Ζευς ροχάλιζε σαν ζώο, τής ερχόταν αυτή η έμπνευση. Και βέβαια, αν τελικά προχωρούσε στην εκτέλεση του δαίμονα, θα παρείχε εκδούλευση και θα έκανε μεγάλη χάρη σε αμέτρητες αδικημένες γυναίκες, είτε πεθαμένες, είτε νυν ντροπιασμένες, είτε αγέννητες, θα ήταν μία ανεπανάληπτη υπηρεσία αφιερωμένη σε όλο το γυναικείο φύλο, εκτεινόμενη μέχρι τη σημερινή εποχή του “me too”.

     Αλλά όταν ένας άνδρας κείται ανυπεράσπιστος στο έλεος μιας γυναίκας, πράγμα τόσο εύκολο να συμβεί, άλλοι μυστηριώδεις προαιώνιοι μηχανισμοί αποκτούν τον έλεγχο αφυπνίζοντας το μητρικό ένστικτο, το πιο ευγενές και πολύτιμο αιθέριο αίσθημα και αναπόσπαστο συστατικό κάθε Δημιουργίας νυν και αεί.

          Κι έτσι «κοιμήσου και ροχάλιζε ελεύθερα Κρονίδη», είπε. «Χάσε μερικές μέρες της ζωής σου στα όρια των δύο αδελφών αγγέλων και αγγελόπουλων, του ύπνου και του θανάτου. Ούτε που θα παρατηρήσεις το κενό μέσα στη δεξαμενή του αιώνιου σου ψυχαναγκαστικού βίου. Και να σού πω κάτι; Άμα τελειώσω τη δουλειά μου, μπορεί να έρθω να σε ξυπνήσω και λίγο νωρίτερα. Άμα είσαι καλό παιδί… Φαντάζομαι τώρα να ΄σαι ευχαριστημένος, έτσι μωρό μου;»      

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6:

 ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ

          Η Ήρα είχε ως βασικό χαρακτηριστικό ότι δεν συγχωρούσε. Από τότε που ήταν μικρή και θυμόταν τον εαυτό της, έπρεπε να τρέχει και να κρύβεται για να μη τη βρει ο Δίας, ο οποίος ήταν τόσο κακομαθημένος, δειλός, μικρόψυχος και κατά βάθος συμπλεγματικός, ώστε έμαθε όλες τις πληροφορίες και τις τεχνικές, σχετικές με την αναπαραγωγή από την αδελφή του, πειραματιζόμενος πάνω της, συχνά κακοποιητικός, ύπουλος και αναίσθητος στον πόνο που τής προκαλούσε. Όλη της τη ζωή θυμόταν να παίζει ένα είδος κρυφτού, που όμως αλίμονο δεν ήταν παιχνίδι, αλλά πολύ σοβαρή και οδυνηρή καταδίωξη, όπως θα επιβεβαίωνε η κάθε κυνηγημένη από Αγγλοσάξονες ιππείς αλεπού, αποκαλούμενη “game”, δηλαδή συγχρόνως άθυρμα και θήραμα, προερχόμενη σύμφωνα με την θεωρία της καταγωγής των πάντων εκ της ελληνικής γλώσσας από το «γαμώ», το οποίο συνεπάγεται εξίσου ηδονή για το ενεργητικό και πόνο για το παθητικό μέρος. Θυμάται τον φρικαλέο αδελφό της να τη κυνηγάει παντού, στις λόχμες των λιμνών της Στυμφαλίας, στα σπήλαια τις Σάμου, στους θάμνους και τα δάση της Εύβοιας.

          Κι ενώ τόσα τράβηξε η Ήρα για να ολοκληρωθεί η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση του αδελφού της, αυτός μη μπορώντας να ξεπεράσει το σύνδρομο της Ισμήνης, τελικά την παντρεύτηκε παραμένοντας πάντα ένα μωρό. Διότι ήξερε ότι, αν κάποια υποψήφια σκορδόπιστη απέκρουε τον έρωτά του ή τον ξεφτίλιζε, θα μπορούσε πάντα να επιστρέφει στη φιλόξενη συγγενική αγκαλιά της αδελφής του.  Και βέβαια το επεισόδιο με τον κούκο, που έμεινε στην Ιστορία, δρομολόγησε απλά μία από τις άπειρες ερωτικές περιπτύξεις και σαφώς δεν ήταν η επαφή που οδήγησε στο γάμο, ήταν όμως ενδεικτική του συμπλεγματισμού του Διός, ο οποίος εμφανιζόταν στις γυναίκες με μορφές διαφόρων ζώων και πτηνών, απευθυνόμενος σε πρώτη φάση δουλικά και υποτακτικά στο μητρικό τους ένστικτο, ώστε να είναι σίγουρος ότι δεν θα τον απορρίψουν.           

       Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ό,τι έγινε έγινε και πως ήταν θέλημα της μοίρας να βρίθει όλη η συζυγική ζωή της Ήρας από κερατώματα σε βαθμό τόσο υπερβολικό, ώστε θα έπρεπε πράγματι να διώκεται ποινικά. Και καλά οι απιστίες με γυναίκες κάποιου μορφωτικού επιπέδου, θυγατέρες βασιλέων ή τιτανίδες αριστοκράτισσες, αυτές δεν προσέβαλαν ιδιαίτερα την Ήρα, διότι τουλάχιστον παραδεχόταν και η ίδια τα προσόντα και την ομορφιά τους  ως συγκρίσιμα ή εφάμιλλα με τα δικά της θέλγητρα, αλλά να κάνει έρωτα με κάθε θηλυκό κουνούπι και με κάθε αρσενική γάτα και κάθε λοατκί σκύλο και γενικά με ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει; Τι ξεφτίλα και τι υποβάθμιση και τι ισοπέδωση ήταν αυτή κατά την προσφυή έκφραση του λαού «όλα τα σφάζω κι όλα τα μαχαιρώνω;»

Ειδικά αυτή η Ακμήνη του Αμφιτρύονα -έλεος. Πιο λαϊκατζούρα και καρκατσουλιό απ’ αυτήν δεν θα τολμούσε κανείς να φανταστεί. Κι είχαν -λέει- ατέλειωτη νύχτα τότε που ο βλάκας ο Αμφιτρύονας έλειπε. Κι ήταν λέει η συνεύρεση τόσο τέλεια και ταιριαστή, ώστε ήταν επόμενο να γεννηθεί από αυτήν ένας ημίθεος -υπερήρωας.  Ε λοιπόν, ειδικά αυτόν τον καρπό του παράνομου έρωτα η Ήρα θα τον εξόντωνε. Ήταν βέβαια υπερβολικά δυνατός κι έτσι γλίτωσε από τα φίδια που τον έσφιξαν όταν ήταν μικρός και τους ποικίλους κινδύνους των δώδεκα άθλων, αλλά ακόμη δεν είχε ειπωθεί η τελευταία λέξη. Η μητέρα των θεών είχε κι άλλα βέλη στη φαρέτρα της και θα τον κυνηγούσε μέχρι τέλους, διότι κάποιον έπρεπε επιτέλους να κυνηγήσει. Κάπως έπρεπε επιτέλους να αντιδράσει στις ταπεινώσεις που είχε υποστεί, να δείξει σε αθάνατους και θνητούς ότι δεν ήταν κουρόγιδο. Μία ενδεχόμενη πληθώρα και διασπορά των στόχων δεν θα ωφελούσε, αρκούσε ο Ηρακλής. Δεν υπήρχε άλλος στόχος, ο Ηρακλής ήταν ο στόχος. Μακάρι να ήταν άντρας και να τον αντιμετώπιζε σε μονομαχία ή να ζούσε στον εικοστό πρώτο αιώνα και να μπορούσε να τον καταγγείλει για σεξουαλική παρενόχληση, για φασιστική, ρατσιστική και σεξιστική συμπεριφορά. Έτσι όμως όπως ήσαν τα πράγματα, η μόνη διέξοδος ήταν να τού στήνει παγίδες και να περιμένει σε ποιο λάκκο θα πέσει μέσα και σε ποια μέγγενη θα πιαστεί. Είχε τον τρόπο της και πολλά μέσα για να συνεχίσει τον πόλεμο εναντίον του και δεν ήταν κουραδόμαγκας «τσίκεν σιτ» σαν τον Δία, που φοβόταν και τη σκιά του και τηρούσε άψογον στάσιν έναντι των τιτάνων. «Τόλμα μεν πρήξεως αρχή, τύχη δε τέλεος κυρίη», που έλεγε και ο Δημόκριτος.

Εκείνη την εποχή ο Ηρακλής συμμετείχε στην Αργοναυτική εκστρατεία για να ανακτήσει από τον Αιήτη το χρυσόμαλλο δέρας. Επρόκειτο για μία τεράστια κινητοποίηση ανθρώπων και υλικών στον αρχαίο κόσμο, όπου οι περισσότεροι ήρωες και παλικαράδες που έλαβαν μέρος ήσαν πατεράδες των ηρώων της ομηρικής Ιλιάδας, ο Θησέας, ο Πηλέας, οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης, ο Λαέρτης, ο Ίδας, ο Λυγκέας αλλά και άλλοι τρανοί τσαμπουκάδες ή νομιζόμενοι τοιούτοι, ο Τίφυς, ο Ορφέας, ο Αστερίωνας, ο Μελέαγρος, ο Ίφιτος, ο Μόψος, ο Άδμητος, οι γιοι του Βορέα και τόσοι άλλοι ξεγυρισμένοι μάγκες, δείτε τα, τα γράφει ο Απολλώνιος ο Ρόδιος, αν βέβαια μπορέσετε να βγάλετε ποιοι είναι οι πατεράδες και ποιοι οι γιοι, ποιοι οι μέντορες και ποιοι οι φερέλπιδες και τα προστατευόμενα πιπίνια, ποιοι οι προπονητές και ποιοι οι παίκτες. Ούτως ή άλλως ένα τεράστιο πλοίο, όπως η Αργώ απαιτούσε πολυάριθμο αλλά και εξαιρετικά εκπαιδευμένο πλήρωμα που να μη μασάει από αντιξοότητες και κακουχίες. Κάποιος υποψιασμένος άμα και πονηρός θα μπορούσε να προβάλει ένσταση εδώ, αναμενόμενη βέβαια, σύμφωνα με το αξίωμα «τα εν τω ενάγειν χρονικά, εν τω ενίστασθαι αιώνια», αφού κάθε δράση προκαλεί αντίδραση και κάθε πράξη επισύρει κριτική, και μάλιστα, ενώ η δράση έχει συγκεκριμένο παράθυρο ευκαιρίας σε χώρο και χρόνο, οι ενστάσεις επ’ αυτής δεν στερεύουν ποτέ στον αιώνα τον άπαντα μέχρι που αυτός που ενήργησε να φτύσει το γάλα της μάνας του και να καταραστεί την ώρα και τη στιγμή, που είπε να δραστηριοποιηθεί και να κάνει κάτι. Θα έλεγε δηλαδή ο εκφέρων άποψη, αν και δεν τού ζητήθηκε, ότι σε μία διαστημική εποχή δεν είχαν κανένα λόγο οι ήρωες να εφοπλίσουν πλοίο για να εκστρατεύσουν κατά της Κολχίδας, αλλά θα μπορούσαν να επιβιβαστούν σε ιπτάμενο σκάφος και να κάνουν κάθετη εφόρμηση στον στόχο τους. Όμως μία τέτοια εναλλακτική αγνοεί την πολύ εξεζητημένη ψυχολογία των αρχαίων. Έχει σημασία, όταν κάποιος τρανός έρχεται να καταλάβει μία χώρα ή να αρπάξει ένα αγαθό, η άφιξή του να προαναγγέλλεται και η φήμη του να προηγείται. Όταν οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι επίκειται η κάθοδος ή η άνοδος μίας ανίκητης στρατιάς, τούτο εμποιεί τον τρόμο στον αναμένοντα την επίθεση, που χάνει κάθε ηθικό και βυθίζεται προκαταβολικά στην ηττοπάθεια και τη μιζέρια σε βαθμό που πολλάκις σπεύδει να παραχωρήσει αμαχητί και καθ’ υποφορά ό,τι διεκδικεί από αυτόν ο ισχυρός.     

           Η Ήρα δεν είχε τίποτε κατά της Αργοναυτικής εκστρατείας, ίσα- ίσα συμπαθούσε τον Ιάσονα, γιατί ήταν καλό παιδί και κυρίως δεν την είχε πειράξει. Αυτός μάλιστα, ήταν ήρωας κι ακόμη περισσότερο άγιος, κυρίως διότι ήδη είχε υποστεί πολλά, αφού προς ώρας έμπαινε σε κακή συναστρία, στις συνέπειες των πράξεων της απαίσιας Ινούς, υπεύθυνης για το θάνατο της Έλλης, ενώ επέπρωτο να υποστεί και άλλα πολύ χειρότερα, αφού σε κάποια γωνία του μέλλοντος καραδοκούσε η Μήδεια.

          Ο Ηρακλής πάντα παγιδευμένος ανάμεσα στην αλαζονεία της δυνάμεως και της ηθικής του, που τού επέβαλε αυτοπεριορισμούς, κατέβαλε πολλές προσπάθειες να κάνει το καλό και να το ρίξει στο γυαλό, θεωρώντας ότι έτσι θα εξιλεωθεί για ποιο πράγμα άραγε; Από μικρός, ο καημένος, επηρεασμένος και από το τότε κρατούν δελφικό παράγγελμα «παις ων κόσμιος ίσθι, ηβών εγκρατής, μέσος δίκαιος, πρεσβύτερος εύλογος», είχε μάθει να απολογείται για τη δύναμή του και να την δικαιολογεί κάνοντας πράξεις ευνοϊκές για τους ανθρώπους. Ίσως πίστευε στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι αν ήταν «καλός κ’ αγαθός», η Ήρα θα έπαυε να τον εχθρεύεται και να τον υπονομεύει. Εδώ ισχύει το διαχρονικό «κούνια που τον κούναγε», διότι όλοι οι εχέφρονες γνωρίζουν ότι οι ζηλότυπες γυναίκες δεν σκέφτονται έτσι και έχουν ανοσία, άλλως παροιμιώδη αδιαφορία στα ηθικά κατορθώματα και επιχειρήματα. Μάλιστα τη συγκεκριμένη στιγμή, πιστός στη νοοτροπία του προσκόπου, που ο ίδιος είχε απονείμει στον εαυτό του χωρίς να υπάρχει λόγος, είχε μαζέψει και νουθετήσει τους παραστρατημένους άνδρες της Αργούς, που την προηγούμενη νύχτα είχαν οργιάσει με γυναίκες στη Λήμνο, και τούς συμβούλευε να είναι εγκρατείς, να είναι επαγγελματίες, αλλιώς η εκστρατεία θα πήγαινε κατά διαόλου. Και πού να φανταστεί ο Ηρακλής ότι, σύμφωνα με μία κακόγουστη ειρωνεία της τύχης στο ίδιο αυτό νησί θα σάπιζε κάποτε ο Φιλοκτήτης, φυλάσσοντας τα όπλα του.    

 Η Ήρα διακτινίστηκε στο τοπικό παράρτημα των Ολύμπιων, που το διηύθυνε η ιέρεια της Άρτεμης Κύπριδα. Αυτή είχε μία τεράστια «μαγική» ή μάλλον μαγοκρατική σφαίρα μεγάλης ευκρίνειας, απ’ όπου παρακολουθούσε τις κινήσεις όλων των σημαντικών «παικτών» της περιοχής.

«Κύπριδα, αναφορά, τι κάνει τώρα ο ακατανόμαστος;»

«Νουθετεί τους άνδρες της Αργούς, ώστε να μην αργούν», απάντησε η ετοιμόλογη Κύπριδα. Κι ύστερα με το ζήλο της φιλόδοξης κοινωνικής αναρριχησία, που δεν γνωρίζει κανένα ηθικό ενδοιασμό, είπε: «Προϊσταμένη, μη νομίζεις ότι όλη αυτή η φάση με τον Ιάσονα, που εγκλωβίστηκε στο κρεβάτι της Υψιπύλης με αποτέλεσμα να ανασταλεί η Αργοναυτική εκστρατεία, έγινε από μόνη της. Εγώ ήμουν εκείνη που εμφύσησα έρωτα στον Αισονίδη, ώστε η επέλασή του να καθυστερήσει».

Η Ήρα χασμουρήθηκε:

«Καλά, καλά. Θα ασχοληθώ με την περίπτωσή σου εν ευθέτω χρόνω. Υπάρχουν μάτια στην υπηρεσία που βλέπουν ποιος εργάζεται και προοδεύει και ποιος όχι. Επομένως, θα ανταμειφθείς, αν και μού φαίνεται ότι εσύ υπάγεσαι στην Άρτεμη και καλύτερα να ζητήσεις ρουσφέτι από αυτήν. Όμως, αυτό που με ενδιαφέρει στην παρούσα φάση δεν είναι τόσο ο Ιάσονας, δεν έχω τίποτε με τον άνθρωπο, αντίθετα ο Πελίας ήταν εκείνος που δεν με σεβάστηκε αρκετά. Με ενδιαφέρει ο Ηρακλής, γιατί, αν και το όνομά του μαρτυρεί ότι θα έπρεπε να συγκομίζει κλέος στην Ήρα, αυτός με έχει βλάψει και με έχει ταπεινώσει με πολλούς τρόπους, κυρίως δείχνοντάς μου πόσο ανίσχυρη είμαι, όταν προσπαθώ να τον εξοντώσω». 

«Ε λοιπόν, κραταιά θεά, το σχέδιο που έχω συλλάβει για τον Ηρακλή είναι το μεγάλο μου αριστούργημα και χωρίς ψεύτικες μετριοφροσύνες πιστεύω ότι θα με βοηθήσει να αναρριχηθώ αρκετά στις πλαγιές του Ολύμπου, υπηρεσιακά εννοώ. Σού δίνω την ευκαιρία, μέγιστη Δέσποινα να το παρακολουθήσεις σε απευθείας μετάδοση.»

At that moment the Εκείνη τη στιγμή η φτιαγμένη από πηλιορείτικο ξύλο πασιμέλουσα[10] Αργώ, κινούμενη με κύρια κινητήριο δύναμη την παλικαριά και την ευσέβεια των ναυτών και δευτερευόντως χάρη στον πυρηνικό – από οικολογική σκοπιά αρκετά βρώμικο- κινητήρα του μηχανοστασίου της, βρισκόταν κάπου προς τη στεριά των Μυσών, κοντά στις εκβολές του Ρύνδακου και τον μεγάλο τάφο του Αιγαίωνα, αν έχεις πάει προς τα εκεί αναγνώστη. Τότε, λάλησε στάση το μυθικό ακρόπρωρο, κατασκευασμένο από δωδωναία δρυ και ένα σκασμό μικροκυκλωμάτων, που τού επέτρεπε να προβλέπει προφητικά τις κλιματικές συνθήκες της μέρας και της εβδομάδας προφητικά τις κλιματικές συνθήκες της μέρας και της εβδομάδας, καθώς και να αναγγέλλει τις αναχωρήσεις και τις αφίξεις της Αργούς, προσορμίσεις, προσαράξεις, ελλιμενισμούς, συναγερμούς εγγύτητας λόγω επικίνδυνης προσέγγισης αντικειμένων κ.λπ.

Ο Ηρακλής άφησε κατά μέρος το «κουπί», που στην πραγματικότητα ήταν καλολαδωμένο έμβολο μηχανής, αφού πάνω απ’ όλα είχε στη διάθεσή του τη δύναμη της μηχανής, όντας πρωτίστως μηχανικός, όπως φαίνεται και από τον άθλο της κόπρου του Αυγείου. Για να μη σάς απογοητεύσουμε όμως, οι μηχανικές του γνώσεις δεν αντέφασκαν στο να έχει υπερμεγέθη καλογυαλισμένα μπράτσα, όπως εκείνα του Μίλωνα του Κροτωνιάτη, που κρατούσε στις πλάτες του ολημερίς και ολονυχτίς ένα νεαρό μόσχο μέχρι να γίνει ταύρος, όπου οι χαλκάδες στέναζαν και άσθμαιναν και ήσαν έτοιμοι να εκραγούν. Σαν καλός εργοδηγός πήρε μαζί όλους τους υφισταμένους του τμήματός του και δέχθηκε με ευχαρίστηση τη φιλοξενία των Μυσών, που δεν φείσθηκαν οπτών προβάτων και οίνου (η σημερινή περιζήτητη «προβατίνα») για να ικανοποιήσουν και να παράσχουν εκδούλευση στον ημίθεο. Αφού ανέστειλε με τη γνωστή του αυτοπειθαρχία τη δική του πείνα, πρόσταξε τους συντρόφους του να ευωχηθούν ελεύθερα και χωρίς ενδοιασμούς και ο ίδιος κίνησε στο δάσος για να μαζέψει υλικά με τον τρόπο που μόνο αυτός ήξερε, να ξεχωρίζει δηλαδή τα καλύτερα κομμάτια, πέτρες, κληματσίδες και ξύλα, ιδανικά για μαστορέματα και «πατέντες», τα οποία ανεξάρτητα από το επίπεδο της τεχνολογίας είναι πάντα απαραίτητα για τη λειτουργία ακόμη και της πιο εξελιγμένης μηχανής, εφόσον ακόμη διαθέτει υλικά μέρη, ιδίως σε περιοχές που δεν υπάρχει τεχνική εποπτεία και συντήρηση.      

Ενώ ο ημίθεος έλειπε, ο ερωμένος του Ύλας – αυτονόητη βέβαια η παντοειδής γενετήσια ελευθερία στην υπερεξελιγμένη εποχή των τιτάνων- πήρε μία χάλκινη στάμνα και πήγε σε μία από τις πηγές της περιοχής για να προλάβει να τού έχει δροσερό νερό για το φαγητό του, γιατί τον ανέθρεψε ο ίδιος να έχει τέτοια προνοητική και ευγενική συμπεριφορά, από τότε που τον είχε αρπάξει από τον Θειοδάμαντα, αν τον έχετε ακούσει. 

Στάθηκε λοιπόν μπροστά στην πηγή ο Ύλας κι εκεί έμεινε έκθαμβος και ενεός, διότι ένα συγκρότημα από νύμφες χόρευαν κυκλωτικούς χορούς υμνώντας την Άρτεμη. Μόλις η Κύπριδα τον είδε να χάσκει σαν χάνος, αφού ίσως πρώτη φορά ερχόταν σε επαφή με αυτά που είχε να προσφέρει το γυναικείο φύλο, έδωσε σε κάποια νεράιδα, έχουσα υποστεί πλύση εγκεφάλου με αντίστοιχη μάθηση εξαρτημένων  αντανακλαστικών, το προσυμφωνημένο προεμφυτευμένο μεθυπνωτικό σήμα. Καθώς ο Ύλας εμβάπτισε στην πηγή την χάλκινη στάμνα του και το νερό κελάρυζε σ’ αυτήν, η νεράιδα τού πρόσφερε για φίλημα το τρυφερό της στόμα τραβώντας τον συνάμα με τον αγκώνα της μέσα στη λίμνη, που είχε δημιουργηθεί υποκάτω. Ο Ύλας στην αρχή βυθίστηκε σαν υπνωτισμένος, αλλ’ όταν κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να αναπνεύσει, έμπηξε τις φωνές, ενέργεια βέβαια εντελώς λάθος για κάποιον που βρίσκεται μέσα στο νερό. Ο μόνος που άκουσε το πνιχτό μουγκανητό ήταν ο Πολύφημος, όχι ο κύκλωπας, αλλά ο γιος του Είλατου, πετάχτηκε σαν αγρίμι, άρχισε να φωνάζει δυνατά, χωρίς να αντιλαμβάνεται ακριβώς ποιο ήταν το σημείο προέλευσης της κραυγής, έσυρε το ξίφος κι άρχισε να το στριφογυρίζει πέρα-δώθε για να τρομάξει φανταστικούς ληστές ή λειοθήρες, αλλά στην πραγματικότητα έχασε απλά πολύτιμο χρόνο και ήξερε ότι ο Ύλας έχει ήδη πνιγεί.

Πώς το ‘φερε η αδυσώπητη αμείλικτη μοίρα, που χαίρει εμπαίζουσα τοις ανθρωπίνοις πράγμασιν, συνέβη ο Πολύφημος ναι μεν να μη βρει τον Ύλα, αλλά έπεσε πάνω στον Ηρακλή που επέστρεφε στο πλοίο ζαλωμένος απίστευτα με ένα σωρό ανακτημένα από τη φύση αντικείμενα και προφανώς είχε ακούσει τη διαδοχή των ανεξήγητων κραυγών. Αμέσως, ο ελάσσων ήρωας έδωσε στο μείζονα πικρή αναφορά:

«Μεγάθυμε, έπεσε σε μένα ο λαχνός να σού πω ότι συνέβη κάτι φοβερό. Ο Ύλας πήγε για νερό στην πηγή και δεν γύρισε σώος».   

 Ο Ηρακλής πέταξε κάτω ό,τι δεν τού είχε ήδη πέσει από το τρέμουλο και τη συγκίνηση κι άρχισε να ταρακουνάει τον Πολύφημο, τον ύψωσε από τον γιακά στον ουρανό. «Τι λες, δυστυχισμένε;»

«Δεν ξέρω αν τού όρμησαν ληστές ή αγρίμια, πάντως η κραυγή του δεν μού άρεσε καθόλου».

Βγάζοντας ανεξέλεγκτο ιδρώτα από τους κροτάφους του, ενώ το αίμα του είχε μαυρίσει και κόχλαζε, ο Ηρακλής άρχισε να τρέχει δώθε- κείθε τσιμπημένος από οίστρο – αλογόμυγα, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά και το ήξερε. Όλα τα του τα αντανακλαστικά βοούσαν και ζητούσαν απεγνωσμένα έναν αντίπαλο, αλλά – αλίμονο- αντίμαχος δεν υπήρχε.

Η Ήρα κόντευε να σκάσει από τον ερεθισμό και την καύλα βλέποντας την απελπισία του Ηρακλή μέσα από την κρυστάλλινη σφαίρα και χαχάνιζε, χλεύαζε, κάγχαζε σαν ύαινα, ηχούσε σαν ένα ρήμα από «χαρ», που δεν μού έρχεται αυτή τη στιγμή.

«Χα, χα, εύγε, πολύ καλά, πάρα πολύ ωραία, Κύπριδα, τα αξίζεις τα λεφτά σου! Χα, χα, πού είναι ο ερωμένος σου τώρα, Ηρακλή, κάνει μπουρμπουλήθρες… Άμα κάνεις μπλουμ κι εσύ κι ακολουθήσεις τον δρόμο των φυσαλίδων μπορείς να βρεις το κουφάρι του αγκιστρωμένο κάπου στο βυθό. Τι σε ωφέλησε η περιώνυμη δύναμή σου; Δεν μπορείς να βρίσκεσαι παντού, η απόλυτη εποπτεία είναι μία φενάκη. Κι αν εσύ είσαι άτρωτος, τα αγαπημένα σου πρόσωπα δεν είναι, είναι εύθραυστα, θνητά και φθαρτά. Για να σε δω τώρα-  δύναμη να ανασταίνεις νεκρούς δεν έχεις, η δύναμη των μυών είναι η πιο πρωτόγονη και ξεπερασμένη ιδιότητα, πού να σταθεί απέναντι στους μαιάνδρους του δικού μου μυαλού που γεννά ακατάπαυστα. Φα ‘τη τώρα Ηρακλή και μη μιλάς κι άμα σκεφτείς έστω και λίγο, θα καταλάβεις ότι πίσω απ’ όλ’ αυτά είναι η ανώτερή σου, ενώ η παραδουλεύτρα μάνα σου Αλκμήνη είναι καλή μόνο για να μού σφουγγαρίζει τα πατώματα…»        

   Η κακία της Ήρας δεν είχε όρια. Αν ο αναίσθητος και ροχαλίζων Ζευς μπορούσε να σχολιάσει τα τεκταινόμενα, θα απορούσε με το πόση ενέργεια αφιέρωνε η καλή του στα μοχθηρά έργα, ενώ θα μπορούσε να τη διοχετεύσει στο σεξ. 

«Κι επειδή είσαι ένας ενδεής θνητός και δεν δύνασαι να προβλέψεις το μέλλον, άραγε, πάνω στο νεκροκρέβατο της Οίτης, όπου θα ξαπλώσεις για να καείς και να λυτρωθείς από τους αφόρητους πόνους του μανδύα του Νέσσου – τι σού λέω τώρα-, αν εκείνη τη στιγμή περνούσε από εκεί ο Ύλας αντί του Φιλοκτήτη και έστεργε να τού βάλει αυτός τη φωτιά, δεν θα ‘δινες σ’ αυτόν τα όπλα σου; Σίγουρα, ο Ύλας, αν αντί να αρπαχτεί από τις νύμφες και να γίνει αντίλαλος, είχε την τύχη να είναι παρών εκείνο το βράδυ στην υπαρξιακή κρίση, τον οδυνηρό αποχαιρετισμό και τον τεμαχισμό σου μεταξύ Διηάνειρας και Ιόλης, θα είχε λάβει ο ίδιος το θαυματουργό τόξο με τα δηλητηριώδη βέλη. Ίσως τότε να ήταν αυτός στη Λήμνο στη θέση του Φιλοκτήτη, για να παλεύει με την κακοφορμισμένη πληγή, τον πληγωμένο εγωισμό, το τραύμα από την άδικη εγκατάλειψη και το αίσθημα της ανεπανόρθωτης αδικίας. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο ‘Υλας, που θα συστηνόταν ως δεσπότης των όπλων σου «όν έρριψαν αισχρώς ώδ’ έρημον, αγρία νόσω  καταφθίνοντα, της ανδροφθόρου  πληγέντ’ εχίδνης  αγρίω  χαράγματι».[11] Θα’ ταν αυτός, που θα φώναζε στον Νεοπτόλεμο «Γαστρί μεν τα σύμφορα τόξον  τόδ’ εξηύρισκε, αποστέρηκας τον βίον τα όπλα ελών, άποδος, ικνούμαί σε, άποδος, ικετεύω τέκνον»[12] και εσύ θα τον δικαίωνες ανακουφιστικά: «Πάριν  τόξοισι τοις εμοίσι  νοσφιείς βίου, πέρσεις τε Τροίαν, σκύλα τ’ εις μέλαθρα σα πέμψεις, αριστεί’ εκλαβών στρατεύματος»[13]. Αλλ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνουν γιατί σ΄ έσκισα!

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7:

          Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΩΣΗ

          Εκείνη την ημέρα, ενώ η Ηώ χάζευε και ρέμβαζε από τα τείχη της Τροίας συνεχίζοντας την μακρόχρονη, σχοινοτενή και παρασιτική επίσκεψή της στα ανάκτορα του Λαομέδοντα, που είχε κατά πολύ υπερβεί το καλωσόρισμά της, όπως λένε και οι ψαράδες Σάξονες, αναβόσβησε το φωτάκι του επικοινωνητή.

          Πολύ πρωί ακόμη, σκέφτηκε η Ηώ. Δεν έχω καν αποκτήσει θερμοκρασία λειτουργίας.

          «Ποιος είναι;»

          «Ηώ, εγώ είμαι ο Ηρακλής. Συνέβη κάτι το φοβερό. Είναι αγνοούμενος και άφαντος ο Ύλας εδώ και μέρες. Ποιον κοροϊδεύω; Είναι σίγουρα νεκρός και ούτε το πτώμα δεν έχω βρει. Έτσι κι αλλιώς εκτός από την από διαθέσεως αξία, που είχε για μένα, δεν θα ήταν αντικειμενικά πολύτιμος για κανένα απαγωγέα, ούτε κι εγώ έχω μνες ή δραχμές ή στατήρες ή χελώνες για να τούς δώσω. Πάει, τον χάσαμε τον Ύλα, ερυθρόλευκη Ηώ. Σε ποιον έφταιξε, ποιον πείραξε, ήταν αμνός του θεού, που λέει και αυτή η παράλληλη υποβόσκουσα θρησκεία».

          «Τι λες; Απίστευτο! Ηρακλή μου, δεν υπάρχουν λόγια για να σού εκφράσω τη λύπη και τη συμπαράστασή μου. Μακάρι οι θεοί να βρουν ένα λόγο παραμυθίας και παρηγορίας για να σού απαλύνουν τον πόνο και…»           

          «Μη μου τούς αναφέρεις ούτε αυτούς ούτε τις απόψεις τους! Απλώ λόγω τους πάντας εχθαίρω θεούς, όπως λέγει και ο Επίκουρος. Να μού πεις για έναν θεό που απλά προϋπήρξε ή προέκυψε χωρίς καν να καταλάβει γιατί, να το δεχτώ, αλλά για θεούς! Τι άλλο θεμέλιο έχουν οι θεοί από το χρίσμα που απονέμουν οι ίδιοι στον εαυτό τους; Και τι άλλο κίνητρο έχουν οι πολλοί αυτόκλητοι και νομιζόμενοι θεοί από την “πολυκοιρανίη”, να παριστάνουν δηλαδή όλοι τους αρχηγούς;»

          «Είναι όμως ίσως οι μόνοι που μπορούν να δώσουν μία διέξοδο, αφού κυριαρχούν στους δρόμους του υποσυνείδητου κι έτσι, άμα το θελήσουν, έχουν την πειθώ και τη δύναμη να παραβιάσουν τα τείχη και τα φράγματα του νου και της ψυχής…

Ζήνα δε τις προφρόνως επινίκια κλάζων τεύξεται φρενών το παν,

Tον φρονείν βροτούς οδώσαντα, τον πάθει μάθος κυρίως έχειν

 Στάζει δ’ ανθ’ ύπνου προ καρδίας μνησιπήμων πόνος…[14]»

«Ουκ ασεβής ο των πολλών θεούς αναιρών, αλλά ο των πολλών τας δόξας θεοίς προσάπτων, αυτή είναι η άμεση απάντησή μου. Χώρια που τα ιάματά τους είναι βαρύτερα της ασθενείας. και αυτό να μού το θυμηθείς κάποτε. Το είπες και μόνη σου, οι θεραπείες που προσφέρουν τα μυστήρια είναι σαδιστικές και χαιρέκακες αγγαρείες, λες και η μόνη λύση για την αυτογνωσία είναι τα παθήματα και όχι η λογική. “Κόσμος αλλοίωσις, βίος υπόληψις”, έλεγε ο  Δημόκριτος, εμείς οι ίδιοι καθορίζουμε την πορεία της ζωής μας μέσα σ’ ένα φθαρτό κόσμο και όχι οι θεοί. Μη μού τούς αναφέρεις πάλι, αν θέλεις να σού ξαναμιλήσω, αυτή είναι η μόνη σου προειδοποίηση».

«Με έχεις κάνει να καταπιώ τη γλώσσα μου με τον τρόπο που μιλάς, Ηρακλή».

          «Εδώ υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες και ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Είμαι βέβαιος ότι ένοχη είναι η Ήρα, αυτή η Άτη και η Νέμεση και η Τίσις της ζωής μου και μάλιστα για ύβρη που δεν διέπραξα. Για χρόνια ανεχόμουν και έκανα πως δεν βλέπω τις εγκληματικές της ενέργειες σε βάρος μου, προσπαθώντας να τηρήσω άψογον στάσιν και τάχα ελπίζοντας ότι κάποτε θα το εκτιμήσει. Μήπως οι δώδεκα άθλοι δεν ήσαν στην ουσία δώδεκα απόπειρες δολοφονίας εναντίον μου; Εξαιτίας της, αναγκάστηκα να διακόψω τη συμμετοχή μου στην Αργοναυτική εκστρατεία, άφησα σύξυλους τον Ιάσονα και τους λοιπούς φίλους, γιατί δεν είχα το κουράγιο και το ηθικό να συνεχίσω.  Αλλά πια η ανοχή τελειώνει, η ασυδοσία της Ήρας σταματά εδώ και τώρα. Θα έλθω εκεί και με το σιδερένιο μου χέρι θα καταλάβω τη βάση των θεών στην Γη, την Τροία. Θα καταφέρω ένα χτύπημα που οι θεοί δεν θα μπορούν να αγνοήσουν και θα τούς αναγκάσω να προσέλθουν σε διαπραγματεύσεις. Μια και είσαι εκεί, πες σ’ αυτό το βλάκα τον Λαομέδοντα να μού παραδώσει τα κλειδιά της πόλης εδώ και τώρα για να αποφύγει τα χειρότερα. Να μη μιλήσω και γι’ αυτόν, μού χρωστάει ακόμα τα άλογα, που μού είχε υποσχεθεί ο Δίας, τότε που τον βοήθησα να απαγάγει τον Γανυμήδη.  Βλέπεις ο Ζευς πατήρ προτιμά να αναθέτει την εκπλήρωση των υποσχέσεών του στους μαθητευόμενους τεχνίτες του. Δεν θα με πιάσουν εμένα κορόιδο οι θεοί, δεν θα κάτσω εγώ να τούς πετάω κοτρώνες από την Όθρυ, όπως κάνουν οι Εκατόγχειρες όταν τσακώνονται με τους Γίγαντες ..»  

«Να καταλάβεις την Τροία, τι αλλόκοτο και αξιοπερίεργο σχέδιο είναι αυτό, πού ακούστηκε ποτέ κάτι τέτοιο; Γνωρίζεις ότι έχει πανίσχυρα τείχη…»

«Με τη δική μου δύναμη και πέντε- έξι παλικαράδες είμαι σε θέση να την εκπορθήσω. Σιγά την πόλη. Έργου συναγαγείν σωρόν εν πολλώ χρόνω, εν ημέρα δε διαφορήναι ράδιον».[15]

Έτσι λοιπόν, ένεκα τούτων και όχι απλά μετά ταύτα, μαζεύτηκαν έξω από την Τροία ο Ηρακλής με μερικούς άλλους φουσκωτούς φίλους του. Άρχισαν να εκτοξεύουν προφορικές προσβολές – μπινελίκια είναι η αρχαία λέξη – προς τον Λαομέδοντα.

«Λαομέδοντα, τις πύλες άνοιξε, είναι για σε η μόνη λύση,

Αν θέλεις των ηρώων ν’ αποφύγεις αμείλικτη τη στύση».  

(Εδώ ο συγγραφέας αποτίει φόρο τιμής σε μία εναλλακτική υβριστική βωμολοχική Ιλιάδα, που κυκλοφορούσε στα φοιτητικά του χρόνια).

          Ο Λαομέδοντας βέβαια κρατούσε την κοιλιά του από τα γέλια, γιατί όσοι δύναμη και να είχαν οι επίδοξοι πολιορκητές, δεν γινόταν πέντε έξη νοματαίοι να καταλάβουν ολόκληρη οχυρωμένη πόλη.

«Εν μέσω των όπλων σιγώσι οι νόμοι, οπότε γιατί μού απευθύνεστε;», απαντούσε θεωρώντας ότι βρίσκεται σε θέση υπεροχής και ότι είχε την ευχέρεια να ειρωνεύεται. «Αφήστε με τώρα γιατί έχω και δουλειές, κι όπως γνωρίζετε, “Μία ημέρα σοφού, αιώνος αδαούς μείζων”».

Ας παρακολουθήσουμε τώρα τις συνομιλίες της παρέας του Ηρακλή.

ΕΥΜΕΛΟΣ (Ο Κορίνθιος, που αν η «Τιτανομαχία» του είχε σωθεί, ο ολίγιστος συγγραφέας τούτου του μυθιστορήματος δεν θα είχε ευτυχή συγκυρία και συγκαιρία- «καιρόν» να γράψει το παρόν πόνημα): Λοιπόν υπάρχουν δύο τρόποι πολιορκίας, ή ενεργούμε αιφνιδιαστική επίθεση – τι αιφνιδιαστική, αφού ήδη τούς προειδοποιήσαμε και τούς φοβερίσαμε με την παρουσία μας- ή προχωράμε σε πολύμηνη πολιορκία, αν και εδώ που τα λέμε δεν είμαστε αρκετοί ούτε καν για να καλύψουμε όλες τις πύλες της πόλης».

ΤΕΥΚΡΟΣ (Ο περίφημος τοξότης, ετεροθαλής αδελφός του Αίαντα του Τελαμώνιου, που πολέμησε έπειτα και στον Τρωικό πόλεμο, είχε μία ψύχωση με την Τροία, τι να κάνουμε) : Να ‘χαμε μαζί μας τον Αχιλλέα, ρε παιδιά, αυτός δύναται να πετάξει το δόρυ του πιο μακριά απ’ ό,τι πετάω εγώ το βέλος».

ΜΕΝΕΣΘΙΟΣ (Τεράστιος Μυρμιδώνας, υπαρχηγός του Αχιλλέα): «”Άμμες δε γ’ ειμέν, αι δε λης, πείραν λαβέ”.[16] Εγώ δηλαδή, ολόκληρος υπαρχηγός του Πελίδη, λίγος είμαι;

ΕΧΕΠΩΛΟΣ (εκτροφέας αλόγων): Κακά τα ψέματα, αν δεν ρίξει το βάρος της στην αναμέτρηση η κύρια δύναμη των τιτάνων, αν δεν μπει στον πόλεμο ο Σείριος, μην περιμένετε να απαλλαγούμε ποτέ από τους θεούς. Ο Προμηθέας, οι Ατλάντες, ο Υπερίων, αυτά είναι τα μεγάλα ονόματα κι αυτό το λέω με κάθε σεβασμό για σένα, Ηρακλή. Είσαι κι εσύ μέγας παίκτης, αλλά αυτοί παίζουν στο εξωτερικό και έχουν άλλα προπονητικά δεδομένα και άλλες παραστάσεις.

          ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ (γνωστός πολεμιστής, αλλά λίγο δειλός): Τήνελλα καλλίνικε χαίρ’ άναξ Ηράκλεες[17], να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Μάς έφερες εδώ να σε βοηθήσουμε να καταλάβεις την Τροία σαν αντίποινα γι’ αυτό που σού έκανε η Ήρα, αλλά και για να λάβεις τα άλογα, που σού είχαν υποσχεθεί για τον Γανυμήδη. Κανείς μας δεν έχει όρεξη να πυροδοτήσει γενικευμένη σύρραξη μεταξύ ανθρώπων και θεών, διότι είναι ένας πόλεμος που αντικειμενικά δεν μπορούμε να κερδίσουμε. Οι θεοί είναι υπερδύναμη, έχουν άπειρα μέσα και τεχνολογία, που την έχουν φέρει από άλλη διάσταση. Ας είμαστε προσεκτικοί, γιατί η πολιτική κατάσταση είναι εύθραυστη και εύφλεκτη σαν πυριτιδαποθήκη και αρκεί μία σπίθα από δάδα ή αναμμένο στουπί για να τιναχτούν όλα στον αέρα. Και που μάς αφήνουν οι θεοί να απολαμβάνουμε κάποιες ελευθερίες, και πολύ μάς είναι. 

          ΘΡΑΣΥΜΗΔΗΣ (γιος του Νέστορα, όταν ο τελευταίος ήταν σε πολύ νεαρή ηλικία και είχε θρασύ μυαλό κατά τη συνεύρεση, όπως λέει και το όνομα του γιου του, που προήλθε από αυτήν): Συμφωνώ με τους προλαλήσαντες, ας επικεντρωθούμε μόνο στο συγκεκριμένο θέμα, για το οποίο είμαστε εδώ. Αφού, όπως είπε και ο Εύμελος, δεν μπορούμε να καταλάβουμε την Τροία με κατά μέτωπο επίθεση λόγω της αριθμητικής μας μειονεξίας, ας πάμε στη λύση της πολιορκίας. Και για να προλάβω την ένσταση ότι η Τροία έχει περισσότερες πύλες απ’ όσοι είμαστε εμείς, ας αξιοποιήσουμε τη δυνατότητα της προκάλυψης και απόκρυψης των θέσεών μας από τα όμματα του εχθρού, ας ντύσουμε μερικές εκατοντάδες δένδρα και θάμνους με στολές παραλλαγής κι ας κάνουμε θόρυβο σαν να μην είμαστε δέκα αλλά δεκάκις μύριοι!

          ΠΟΔΑΛΕΙΡΙΟΣ (γιος του Ασκληπιού): Συντάσσομαι έτσι κι αλλιώς μ’ αυτή τη λύση. Η μόνη αποτελεσματική πολιορκία είναι η διακοπή του ανεφοδιασμού του εχθρού με συνέπεια την πείνα και στη δίψα, που εντέλει οδηγεί στη δυσεντερία και στις άλλες αρρώστιες, όπως μού έχει εξηγήσει ο πατέρας μου. Εκεί δεν χρειάζεται να τοξεύει κανέναν ο Φοίβος Απόλλων με το ασημένιο του τόξο, αρκεί να αρχίσει λίγο το νερό να βρωμίζει από την ανακύκλωση του κατουρλιού κι αμέσως οι καθήμενοι στα ίδια τους τα περιττώματα πολιορκούμενοι θα ξεκινήσουν να πεθαίνουν σαν τις μύγες. Σχετικά ο πατέρας μου είχε εκπονήσει διατριβή, αλλά επειδή ήταν θεός και συγχρόνως απόλυτη κορυφή στον τομέα του, δυσκολεύτηκε πολύ να βρει εποπτεύοντα καθηγητή και…

          ΘΡΑΣΥΜΗΔΗΣ: Αγαπητέ Πολειδάριε… ε συγγνώμη Ποδαλείριε, που έχεις λειρί στο πόδι, αφού και ο πετεινός συγκαταλεγόταν στα ιερά ζώα, που επιστράτευε ο πατέρας σου για να θεραπεύσει τους ασθενείς και τους πάσχοντες στα μυστήρια, η θεωρία του είναι πολύ ενδιαφέρουσα και συναρπαστική, όπως και το υπόλοιπο έργο του το οποίο γνωρίζουμε, αλλά θα μού επιτρέψεις να σού πω ότι η ανάπτυξή της δεν είναι του παρόντος…

          Εκείνη τη στιγμή, ενώ οι ήρωες φαίνονταν προβληματισμένοι και παγιδευμένοι σε ένα αδιέξοδο, πολύ απλά η κερκόπορτα της πόλης άνοιξε.

          «Σεβαστοί και τρανοί τιτάνες, προτιτάνες και υποτιτάνες, μπείτε μέσα για να τελειώνουμε. Να οδηγηθεί επιτέλους αυτή η διαδικασία σε ένα εύλογο και εύνομο πέρας και να προχωρήσει και η πλοκή. Τόσο η αφέντρα μου η Ηώ, που σάς στέλνει τα χαιρετίσματά της, όσο κι εγώ, ο ταπεινός της δούλος, είμαστε εναντίον της παρελκυστικής τακτικής των θεών. Αν υπάρχει μία διαφορά ή αμφισβήτηση, ας διευθετηθεί μέσα σ’ ένα κλίμα καλής πίστης και χρηστών ηθών». Ήταν ο Τιθωνός.

          Πώς όμως ο Τιθωνός έφτασε στο σημείο να ανοίξει την πύλη στους oλιγάριθμους πολιορκητές, που βεβαίως αμέσως μετά κατέλαβαν την πόλη στο περπατητό και χωρίς καμία αντίσταση;

          Εδώ θα πρέπει να ανατρέξουμε στην προηγούμενη νύχτα και να μεταφερθούμε στο αναστενάρικο πυρακτωμένο κρεβάτι της Ηούς και του Τιθωνού.

          Τι έγινε άραγε μετά τη συνουσία, όπως ρωτούσε τον μάρτυρα και ένας πρόεδρος πρωτοδικών για να λάβει την απάντηση ότι «και μετά την συνουσία που λέτε, κύριε Πρόεδρε, έγινε το έλα να δεις»; Η κυριαρχική Ηώ έγερνε στο προσκεφάλι του Τιθωνού. Η Ηώ, ναι μεν δεν ήταν η ωραία Ελένη – Μπελελέν, που λένε και οι γαλλομαθείς-, αλλά ήταν αναμφίβολα όμορφη. Τα μαλλιά της, που έπεφταν λυτά πάνω στους ώμους της, ήσαν μάλλον κυματιστά παρά σγουρά. Τα χαρακτηριστικά της κανονικά, καθαρά, κοντυλογραμμένα. Μύτη ολόισια, στόμα μικρό με λεπτά χείλη κι όχι αυτά τα σύγχρονα πρησμένα τερατουργήματα της ενέσιμης σιλικόνης, σαγόνι θεληματικό βέβαια, που έδινε πρωτίστως την εντύπωση ότι δεν σήκωνε πολλά – πολλά σαν γυναικίστρια του παλιού καιρού. Η επιδερμίδα της είχε χάλκινο χρώμα χωρίς να είναι αραπίνα – άραγε επιτρέπεται αυτός ο όρος στην εποχή της πολιτικής ορθότητας; – και το κορμί της ήταν σφιχτό, λιγνό και λυγερό χωρίς να έχει κυτταρίτιδα, λίπη, λαπάρες, λάπες, λαπάδες και οτιδήποτε άλλο παραπέμπει σε χαλαρότητα δέρματος.

          Ένας φαρδύς μπρούτζινος κρίκος σχημάτιζε βαρύ διάδημα γύρω από το μέτωπο και τα μαλλιά της. Φορούσε τέσσερα βραχιόλια ακόμη πιο φαρδιά στα χέρια και τους αστραγάλους και πριν τη συνουσία φορούσε καμπυλωτό εφαρμοστό φόρεμα πράσινο και μεταξωτό, ανοιχτό στο λαιμό και στολισμένο με χρυσό κορδόνι. Ήταν λοιπόν μία χρυσοπράσινη  νεράιδα, σαν να κρατούσε την ερυθρόλευκη εμφάνιση μόνο για τους πολεμικούς αγώνες. Αν κανείς κρυφοκοιτούσε τα καλοβαλμένα καλοστριμμένα κάτω μουστάκια της, θα έβλεπε ότι σχεδόν χαμογελούσαν ανάμεσα στους δυνατούς καλοθρεμμένους μηρούς, που με τη γενναιόδωρη κρεάτινη επίστρωσή τους έδειχναν να απέχουν πολύ από τα σκέλεθρα του θανάτου. 

          Ήταν η επιτομή της αρχέγονης δύναμης και της καλής υγείας, σε αντίθεση με τον Τιθωνό, που ήταν ασθενικός και με πολύ υπονομευμένη κράση, γνήσιος πρόδρομος του Τρωίλου, του γιου του Πριάμου, που έδρασε σε μία ελαφρώς μεταγενέστερη εποχή. Μάλιστα, όταν ο Τιθωνός αρρώσταινε, πράγμα που συνέβαινε πολύ συχνά, αυτή η μεταξένια πρασινοχάλκινη και στη μάχη ερυθρόμορφη αδελφή του ελέους τον περιποιούνταν με μία πρωτοφανή φανατική αφοσίωση, που κανείς άλλος πάσχων δεν είχε την ευλογία να γνωρίσει. Βέβαια, με τη δυναμική της προσωπικότητα είχε εισχωρήσει εντελώς στη ψυχοσύνθεση του Τιθωνού και τον είχε υποτάξει ολοκληρωτικά, αυτό δεν χρειάζεται καν να το αναφέρουμε, προκύπτει και συνάγεται συμπερασματικά. Παρά τις ποικίλες περιποιήσεις και θεραπείες όμως, ο Τιθωνός παρέμενε πάντοτε βαθιά μελαγχολικός και αρκούσε μόνο να τον αντικρίσει κανείς, για να περιπέσει σε αυτο- λύπηση και αυτο- οικτιρμό.    

          «Ακριβέ μου Τιθωνέ, λευκόχρου και αλφιτόχρου,  καλότροπε, αγαπησιάρη, πικρά μειδιών, με τους χαμογελαστούς οφθαλμούς, τοις δώροις και ταις αντιλήψεσι πλούσιε, δεν μπορώ να σε βλέπω τόσο θλιμμένο. Τι δεν πάει καλά; Σού φέρομαι σαν να είσαι ένας πρωινός, νεαρός και ρόδινος ήλιος και σε κανακεύω και σε λικνίζω σ’ ένα ειρηνικό ακρογιάλι και υπήνεμο αραξοβόλι. Τι πρόβλημα έχεις, γιατί είσαι τόσο σύννους και κατηφής; Το άλλο να κάνω για σένα, καλέ και γλυκέ, πού ‘χεις τις χάρες όλες;»    

          «Πολυφίλητη Ηώ, τώρα είμαστε στα μέλια ή -για να εκφραστούμε πιο κόσμια -η σχέση μας μοιάζει ανέφελη και είναι όλα καλά. Μα υπάρχουν ορισμένες σκιές, που δεν σχετίζονται με τη γνησιότητα των συναισθημάτων και φαίνεται να καραδοκούν στην περιφέρεια του φωτός και την αρχή του σκοταδιού – αντικειμενικά, χωρίς κανένας να φταίει. Εσύ είσαι μία πανίσχυρη πολέμαρχος, γεννημένη για αφεντικό, είχες αμέτρητους εραστές,. Για σένα ο έρωτας έχει αυτόνομη αξία, αρμενίζει την ψυχή σου στην αιώρα της έκστασης, πεταρίζει τα ωχροβαμμένα βλέφαρά σου την ώρα του οργασμού, κινεί τις ίριδές σου σε μία κατάσταση ωκεάνειας συνειδητοποίησης και βαθιάς ενσυναίσθησης, όπου βλέπεις παρελθόν και μέλλον. Σ’ αυτή τη διαδικασία εγώ δεν είμαι παρά ένα περιστασιακό εργαλείο, που σύντομα θα αντικατασταθεί από ένα άλλο με πολύ μεγαλύτερα προσόντα. Κι επειδή ακριβώς ξεπερνάω κάθε φορά τον εαυτό μου στην προσπάθειά μου να σταθώ στο ύψος των δικών σου απαιτήσεων, νιώθω ότι σε κάθε οργασμό μού παίρνεις κι ένα μικρό κομμάτι, αποσπάς ένα σβώλο από το ψαθυρό άγαλμά μου. Κι εγώ αγκομαχώ, τα δίνω όλα, φυσάω και ξεφυσάω και αισθάνομαι τη μύχια ουσία μου, την ίδια τη φαιά μου ουσία να απομυζάται με το καλαμάκι ή με το μπουρί της σόμπας μέσω της σπονδυλικής στήλης μέχρι που δεν μένει τίποτε. Αισθάνομαι φθαρμένος, ήδη έχω καραφλιάσει κι είμαι ακόμη σε νεαρή ηλικία, το σώμα μου είναι γεμάτο αμυχές και γρατζουνιές, είναι φανερό ότι δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα, δεν έχω παρά μόνο μερικές σπίθες και σβησμένα κάρβουνα να αντιπαραθέσω στο δικό σου καμίνι, στη δική σου λάβα του απύθμενου πάθους».

          «Τιθωνέ, λυπάμαι που τη βλέπεις έτσι την κατάσταση. Δεν έχω εγώ κανένα μετρητή να μετράω τις γενετήσιες επιδόσεις και φυσικά δεν σε έχω ερωτευθεί για να μού δίνεις μία μηχανική ικανοποίηση. Φαίνεται ότι ξέρεις λίγο τις γυναίκες, γιατί αν τις ήξερες λίγο περισσότερο, θα γνώριζες ότι ισχύει για μάς το “έν οίδα ότι ουδέν οίδα”. Ποτέ δεν θα μπορέσεις να συλλάβεις το λόγο για τον οποίο μία γυναίκα σε αγαπάει, μπορεί να είναι απλά το χαμόγελό σου ή τα φωτεινά σου μάτια, που τής φτιάχνουν τη διάθεση, ή η ηθική σου δύναμη, που την βοηθάει να επιλέξει στα μεγάλα διλήμματα της ζωής και γενικά σε όλα τα ζητήματα της μεταξύ πλειόνων προτίμησης, ή το αίσθημα της αναλογικότητας, που δίνει σε κάθε πληγή ή βάσανο τη σωστή διάσταση ή τη λογική σου, που την συντρέχει στην ευθυγράμμιση και τακτοποίηση των σκέψεών της».

          «Αφέντρα Ηώ, πολύ φοβούμαι ότι όλα αυτά τα λόγια παραμυθίας είναι ακριβώς αυτό, παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Αντίθετα, ξέρω ότι ο δικός σου άνεμος ψυχής εκτείνεται πέρα από χώρο και χρόνο. Είναι γνωστό ότι οι τιτάνες έχουν εποπτεία και ενόραση σε προηγούμενες ή μελλούμενες Δημιουργίες και σε ιστορίες που έχουν ξαναζήσει ή θα ξαναζήσουν.  Γιατί, όπως έλεγε και ο Βιργίλιος, “θα υπάρξει και άλλος Τίφυς και ξανά η Αργώ θα οδηγήσει εκλεκτούς ήρωες, θα υπάρξουν και άλλοι πόλεμοι και πάλι θα σταλεί στην Τροία ο μέγας Αχιλλεύς[18]”. Προφανώς λοιπόν, αφού θυμάσαι τις προηγούμενες ζωές σου, θα θυμάσαι και τους αντίστοιχους θανάτους. Πες μου λοιπόν πώς είναι ο θάνατος, διότι υποπτεύομαι κάτι άσχημο και μάλλον ισχύει».    

      Στο σημείο αυτό η Ηώ σοβάρεψε. Και θυμήθηκε ότι την ώρα του/των θανάτου/ων αισθάνθηκε μόνη, ακόμη κι αν κρατούσε το χέρι κάποιου. Την ώρα του αποχωρισμού αισθάνεται κάποιος μοναξιά, ακόμη κι αν είναι μέσα σε ομήγυρη, και τον περιτριγυρίζει ο πόνος. Και κάποια στιγμή τής έλεγε ο εκάστοτε σύντροφος ότι την αγαπά, κι αυτή απαντούσε “χέστηκα”.  Αλίμονο, ποιος θάνατος είναι άλυπος και ειρηνικός; Και για να πούμε την αλήθεια, ακόμη χειρότερο από τον θάνατο είναι το να πεθαίνεις, γιατί το τελευταίο δεν είναι ένα απλό όριο ή στιγμιαίος – ακαριαίος φραγμός μεταξύ δύο καταστάσεων, αλλά μία διαδικασία οδυνηρή και φθαρτική, καθώς εμπεριέχει ένα τελευταίο αφηνιασμένο σφαδασμό, ένα έσχατο απελπισμένο σκίρτημα της ζωής ενάντια στο τέλος, ένα στερνό αγωνιστικό παλαιστικό γύρο κατά της προέλασης του σκοταδιού. Άλλες φορές η μάχη των λοίσθιων διαρκεί, άλλες φορές όχι, αλλά είναι πάντα σπαρακτική και εξευτελιστική. Και ναι, όσο κι αν είναι απομυθοποιητικό, δεν παίζει κανένα ρόλο, αν κρατάς το χέρι του συντρόφου σου, διότι το να πεθαίνεις είναι πάντα ανομολόγητο, είναι φρικαλέο, συχνά συνοδεύεται από απερίγραπτα και ανυπόφορα μαρτύρια, αλλά, και όταν το πέρασμα είναι ειρηνικό, δεν παύει να εμποιεί κραυγαλέο και γυμνό τρόμο. Γι’ αυτό άλλωστε ισχύει το ρητό του Πίνδαρου “Μη, φίλα ψυχά, βίον αθάνατον σπεύδε, ταν δ’ έμπρακτον άντλει μαχανάν”[19]. Πέραν αυτού, θα μάς υπενθύμιζε ο Πίνδαρος ότι «σκιάς όναρ άνθρωπος», ενώ το μεγαλείο του έγκειται ότι ιππεύει ακάθεκτα προς τον άνεμο, ενώ φέρει ήδη θανάσιμη πληγή στον κρόταφο. Αλλά πώς να τα μεταδώσει όλα αυτά τα δυσάρεστα στον αγνό Τιθωνό χωρίς να τον κακοκαρδίσει; Προτίμησε να τού επαναλάβει την «Τετραφάρμακο» του Επίκουρου.

«Άφοβον ο θεός, ανύποπτον ο θάνατος, και τ’ αγαθόν μεν εύκτητον, το δε δεινόν ευκαρτέρητον».[20]

          Ο Τιθωνός ακούγοντας όλα αυτά έβαλε πολύ απλά τα κλάματα.

          «Κι όσοι δεν έχουν δύναμη να υπομένουν, κι όσοι δεν έχουν ικανότητα να αποκτούν;»

          «Μην κλαις, Τιθωνέ, δεν μπορώ να σε βλέπω να κλαις., ούτε θέλω να φορτώσω, να θέσω στους ώμους σου και άλλα “ώνια” δυσβάστακτα. Πολλοί άνθρωποι είναι σαν κι εσένα, είναι αδύνατο να συμφιλιωθούν με το αναπότρεπτο του θανάτου και δεν καταλαβαίνουν ότι η αθανασία χωρίς λήθη, επαναλαμβάνω χωρίς λήθη, είναι εξίσου τρομαχτική. Γιατί – κακά τα ψέματα- εμείς οι θνητοί δεν έχουμε τις προϋποθέσεις για αιώνια ζωή, κάθε γνώση αποκτάται με πόνο σαν μια στριγκιά κραυγή που μάς παραλύει την ακοή σύμφωνα με το “ο προστιθείς γνώσιν, προσθήσει άλγημα” κι οτιδήποτε μαθαίνουμε συνήθως είναι κακό και μάς σχίζει την καρδιά. Άκου λοιπόν ένα μεγάλο μυστικό που αντίθετα θα σού τη ζεστάνει. Εδώ μέσα σ’ αυτό το βασίλειο υπάρχουν θησαυροί, που έχουν σωρεύσει οι θεοί μετά από αιώνες πολέμων στο Σύμπαν κι ανάμεσα σ’ αυτούς είναι και οι θάλαμοι αναζωογόνησης ή οι κάδοι γενετικής αποκατάστασης ή όπως αλλιώς θέλεις να τούς αποκαλέσεις. Αυτοί παρέχουν αιώνια ζωή, αφού άλλωστε η φυσιολογία του ανθρωπίνου σώματος είναι ό,τι πιο απλό δύναται κανείς να φανταστεί. Κάποια όργανα που πάσχουν διορθώνονται αναλόγως με την προσθήκη χημικών ή αφαίρεση τοξινών.»

    «Από πίτα που δεν τρως, τι σε νοιάζει κι αν καεί», είπε ο γκρινιάρης Τιθωνός. 

          «Άκου, σε παρακαλώ. Θυμήσου ότι απέξω ξεροσταλιάζουν κάποιοι ήρωες, που αδημονούν να μπουκάρουν στην Τροία. Θα τούς ανοίξεις την πύλη, Τιθωνέ, κι όταν κατακτήσουν το Ίλιον, οι συσχετισμοί δύναμης θ’ αλλάξουν και οι ευνοούμενοι της εξουσίας θα είμαστε εμείς. Έχω άριστες σχέσεις με τον Ηρακλή και δεν θα μού αρνηθεί μία χάρη. Θα σπάσουμε τις κλειδαριές των θαλάμων αναζωογόνησης, θα εμβαπτισθούμε στους δυναμωτικούς ζωμούς και θα κερδίσουμε την αιώνια ζωή! Εσύ δηλαδή, γιατί εγώ έχω λάβει αρκετή δόση από ζωές. Θα το κάνω αυτό για σένα, για να είσαι χαρούμενος και να μη μού γκρινιάζεις». 

          «Ωραίο σχέδιο, αλλά μόνο επί χάρτου ή επί πίνακος. Όπως έλεγε και ο Αίσωπος, ποιος θα δέσει την κουδούνα στον γάτο; Από μένα περιμένεις, είσαι με τα καλά σου; Εγώ φοβάμαι μέχρι και τις μύγες, μέχρι και τα κουνούπια. Αντίθετα, αν εσύ, η τεράστια Ηώ, ανοίξεις την πύλη, ποιος θα τολμήσει να σταθεί μπροστά σου;»

        «Τιθωνέ μου, ορισμένα πράγματα δεν τα έχεις αξιολογήσει αρκετά. Αν εμφανιστώ εγώ στα τείχη της Τροίας και μάλιστα αναρμοδίως και χωρίς να έχω δηλώσει εκ των προτέρων το σκοπό μου, θα χτυπήσουν όλοι οι συναγερμοί και θα ανάψουν όλες οι φρυκτωρίες, σε βαθμό που σε πέντε δευτερόλεπτα θα συρρεύσουν άπαντες οι Τρώες οπλισμένοι μέχρι τα δόντια. Αντίθετα εσύ, δεδομένου ότι δεν σού δίνει κανείς καμία σημασία, μπορείς να γλιστρήσεις άνετα ανάμεσα στους φρουρούς και να ανοίξεις την πύλη. Εμπρός λοιπόν, Τιθωνέ. Κάνε μια γενναία πράξη στη ζωή σου, καμιά φορά αξίζει κανείς να αγωνίζεται. Θυμήσου και εμπέδωσε: “Οικείον ελευθερίας παρρησία, κίνδυνος δε η του καιρού διάγνωσις”[21] κατά τον Δημόκριτο, αλλά επίσης “ούτινος ο κίνδυνος, εκείνου και η ωφέλεια”».

          Και να πώς ο Τιθωνός άνοιξε την πύλη στην παρέα του Ηρακλή.

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8:

 Ο ΘΑΛΑΜΟΣ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΣΗΣ

          Ο θάλαμος αναζωογόνησης ήταν το αντίθετο της σαρκοφάγου, λεγόταν «σαρκοσαγή», με την έννοια ότι περιείχε όλα τα χρειαζούμενα εξαρτήματα για τη συντήρηση και την αναγέννηση του ανθρωπίνου σώματος. Ήταν όρθιος- κάθετος και όχι οριζόντιος, δεν καλυπτόταν από λαξευμένη πέτρα με απεικόνιση του ενοίκου της, αλλά από γυαλί που ανοιγόκλεινε κάνοντας ένα παρατεταμένο φύσημα ή σφύριγμα («γουσς»). Η λειτουργία του ήταν συναφής με αυτή του κρυογονικού θαλάμου ή ψυχροκοιτίδας, που χρησιμοποιούνταν για την κοίμηση πληρωμάτων για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Νομίζω ότι αρκετά τεχνικά χαρακτηριστικά και πραγματολογικά στοιχεία σάς έδωσα, ώστε να μπορέσετε να κατασκευάσετε κι εσείς έναν. 

          Θυμάστε την μεγάλη εκδούλευση- εξυπηρέτηση, που είχε σκοπό να αποσπάσει η Ηώ από τον Ηρακλή, δηλαδή να βάλει τον Τιθωνό σε κάδο αναγέννησης. Όταν λοιπόν ο Ηρακλής ολοκλήρωσε την άλωση της Τροίας και ανέβηκε στο θρόνο του Λαομέδοντα, ήλθε η στιγμή να πραγματοποιηθεί η υπόσχεση της Τιτανίδας προς τον βαθιά μελαγχολικό Τιθωνό. Τον έβαλαν λοιπόν μέσα και, όταν τελείωσε η διαδικασία, τον έβγαλαν έξω. Λυπάμαι, αλλά δεν νομίζω να υπάρχει πιο λογοτεχνικός τρόπος, που θα μπορούσε να υποκαταστήσει την παραπάνω πρόταση.

          Στο σημείο αυτό είναι απαραίτητες κάποιες διευκρινίσεις: Παρότι, όπως είπαμε, η φυσιολογία του ανθρωπίνου κορμιού είναι σχετικά απλή, άρα σχετικά απλή πρέπει να είναι και η επισκευή του, είναι προτιμότερο και ορθολογικότερο τελικά να αποσυνθέτεις και να ανασυνθέτεις τα συστατικά του σώματος σύμφωνα με ορισμένες οργανωτικές αρχές και προδιαγραφές, φροντίζοντας ταυτόχρονα να απομονωθεί κατά τη διαδικασία αυτή και να καθαριστεί από την προσωρινή μνήμη ή τον ενδιάμεσο καταχωρητή αποθήκευσης δεδομένων ο νοσογόνος ή φθοροποιός παράγοντας, από το να προσπαθείς να σβήσεις ή να εξαλείψεις ή να ανατρέψεις αναδρομικά μία ζημιά που έχει ήδη γίνει. Στην ουσία δηλαδή η διαδικασία αναζωογόνησης ήταν μία διακτίνιση, μία ενεργειακή μετάφραση των σωματικών στοιχείων, μία τηλεμεταφορά, αλλά χωρίς το «τηλε-» και μία εκ νέου και εκ βάθρων ανασύστασή τους. Η λειτουργία του θαλάμου φαινόταν να χωρεί αυτόματα, αφού δεν είχε εξωτερικό χειριστήριο. Άλλωστε κανείς δεν υπέθετε σοβαρά ότι ο Δίας και οι λοιποί Ολύμπιοι, που ήσαν γλεντζέδες και μέσα στην καλή χαρά, βίαιοι και ακράτητοι επιδρομείς, άξεστοι, αρρυκάνητοι, ατόρνευτοι, απειρόκαλοι, απολίτευτοι και αδιάπλαστοι, ήξεραν να χειρίζονται τόσο πολύπλοκα μηχανήματα όντας προφανώς χρήστες ειλημμένης από άλλη διάσταση τεχνολογίας. Αυτό καλώς το υπέθεταν, παραγνώριζαν όμως ή δεν λάμβαναν προσηκόντως υπόψη την βαθιά ανηθικότητα, τη χαιρέκακη διαστροφή και την δαιμονική κακία των εξωδιαστατικών πλασμάτων. Άλλωστε ήταν η πλεονεξία και η διαστροφή τους αυτή, που τούς παρότρυνε να αφήσουν τη δική τους διάσταση και να αναζητήσουν νέο εξουσιαστικό πεδίο και νέους λειμώνες εκμετάλλευσης στη δική μας. Οι Ολύμπιοι λοιπόν είχαν τοποθετήσει ασφαλιστική δικλείδα στους θάλαμους αναζωογόνησης, ώστε αυτοί να επιτελούν άψογα το έργο τους μόνο κατόπιν προηγούμενης ανάγνωσης του δικού τους κωδικού και του δικού τους αποτυπώματος δεσοξυριβοζονουκλεϊκού οξέος. Αλλά η πλέον μεγάλη και χυδαία τους σκολιότητα ήταν ότι σε περίπτωση μη ανάγνωσης του κατάλληλου DΝΑ, η συσκευή δεν εμποδιζόταν να λειτουργήσει, αλλά τουναντίον λειτουργούσε -αλίμονο- ελαττωματικά.

          Κατά τη διάρκεια λοιπόν της μοιραίας διαδικασίας το πρώτο που ένοιωσε ο Τιθωνός ήταν απώλεια υγρών, ενέργειας και ηλεκτρολυτών, μία ασυγκράτητη δίψα, αλλά και η σύγχρονη εντύπωση ότι δεν θα μπορούσε αυτή να κορεστεί με νερό. Ένοιωθε πείνα, που δεν φαινόταν ότι θα ικανοποιούνταν με φαγητό. Επίσης και μία κόπωση στους μυς, που φαινόταν αιώνια και ότι δεν θα περνούσε με καμία ξεκούραση. Μα είχε άραγε τα κατάλληλα όργανα για να αναπληρώσει όλες τις προαναφερόμενες ελλείψεις; Είχε άραγε πια στομάχι για να επεξεργαστεί την τροφή;  Είχε έντερο -άντερα που λένε- και πρωκτό προκειμένου να αφοδεύσει τις άχρηστες μη αξιοποιήσιμες ουσίες; Όντας σε πλήρη σύγχυση, είχε την μάλλον απατηλή αίσθηση ότι άπλωσε το χέρι του στον κόλο, για να διαπιστώσει αν εξακολουθούσε να διαθέτει κάτω άνοιγμα προς διοχέτευση λυμάτων και περιττωμάτων. Τα ερευνητικά του δάκτυλα προσέκρουσαν σε κάτι σκληρό: Μία κεράτινη επιφάνεια και στα δύο κολομέρια – πρωκτομάγουλα, συμφυόμενη στο κέντρο, εκεί που πριν υπήρχε διακριτή γραμμή διαχωρισμού. Κι αν ακόμη υφίστατο κάποιος διάδρομος προώθησης και διεκπεραίωσης υλικών, πώς θα μπορούσαν τα φερτά αυτά υλικά να διαπεράσουν την κεράτινη ασπίδα; Εδώ δεν μιλάμε απλά για υποβάθμιση των σωματικών λειτουργιών, αλλά για δραστικό περιορισμό τους, που θα καθιστούσε ίσως αναγκαία την εγκατάσταση παρά φύση έδρας.

          Αλλά το χειρότερο δεν ήταν βέβαια αυτό, αλλά το ότι και στην μπροστινή χώρα δεν φαινόταν να σχηματίζεται αυτό που θα έπρεπε να σχηματιστεί, το ζωτικό, το απολύτως απαραίτητο, το αδιαπραγμάτευτο, το εκ των ουκ άνευ, το καθοριστικό, αποφασιστικό και εξαιρετικά ουσιαστικό, το μόνο όργανο, που αν και δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο, πάντως είχε συντροφέψει καλά τον Τιθωνό και αν μη τι άλλο τον είχε συνδράμει στην κατάκτηση της καρδιάς της Ηούς. Εδώ δεν συζητάμε για παροχή αθανασίας σε ένα βασανισμένο πλάσμα, αλλά για το ότι αυτή τη στιγμή νεόττευε και επωαζόταν ένα ερμαφρόδιτο ον, επαμφοτερίζον, ανδρόγυνο, γύνανδρο, αρσενικοθήλυκο, διγενές και δικατάληκτο, αμφιγενές, νοθογενές και νοθογέννητο. 

          Ο πόνος ήταν δυσβάστακτος, αφόρητος. Ένοιωθε σαν να τού μαχαιρώνουν τα σωθικά, να τού τα τεμαχίζουν σαν ψιλοκομμένο καπνό, να τού δένουν τα αντερα κόμπο. Ιδού το αριστερό γόνατο είχε πρηστεί σε αλύγιστη και άκαμπτη σφαίρα, ανήκοντας και μάλιστα δεσπόζοντας σε ένα κουφό και αναίσθητο πόδι, που πρωτύτερα δεν ήταν ούτε τόσο χοντρό ούτε τόσο κοντό. Το δεξί πόδι ήταν πιο μακρύ και πιο λεπτό, αλλά η κνήμη και η περόνη έκλιναν προς τα εμπρός. Σαν να μην ήσαν αρκετά όλα αυτά, στη δεξιά του πλευρά προεξείχε ένας ύβος, ένα κύφωμα από ξύγκι, χόνδρους και ιστό επούλωσης. Από πάνω φαίνονταν να έχουν προεκταθεί πλευρικά οστά, έχοντας σχεδόν τρυπήσει κρέας και δέρμα. Επίσης, στη θέση του αριστερού χεριού υπήρχε πια ένας όνυχας ορνέου, μία αδρή δαγκάνα, μία εργαλειακή λαβίδα από γκρίζα οστάρια. Χαράς ευαγγέλια για το δεξί χέρι, όπου η μόνη παραμόρφωση αφορούσε το μικρό δάκτυλο, που είχε μετατραπεί σε κυρτό αγκάθι. Όλα αυτά περισσότερο τα συναισθανόταν, παρά τα διαπίστωνε, αφού στην πραγματικότητα ούτε δυνατότητα κίνησης είχε, ούτε κάποιο καθρέφτη, που θα τού επέτρεπε να διαγνώσει τις ατέλειές του. Ο μηχανισμός επανυλοποίησης τον είχε αποσυναρμολογήσει και ανασυνθέσει εσφαλμένα, αλλά – ευτυχώς ή μάλλον δυστυχώς – όχι τόσο λανθασμένα, ώστε να τον σκοτώσει.                   

          Όταν τέλος πάντων άνοιξε η «σαρκοσαγή» ο Τιθωνός αναδύθηκε από το κρύο διάλυμα εκτείνοντας τον μισό του πνεύμονα και ρούφηξε αέρα ασθμαίνοντας, ενώ ριγούσε από το ξεπάγιασμα και τη μαργωσιά. 

          «Τιθωνέ, μάς ακούς;», είπε ο Ηρακλής, ο πιο δυνατός άνθρωπος της Γης απευθυνόμενος στον πιο αδύνατο.

          Ήταν σαν μια φωνή που τη φέρνει ο άνεμος, περασμένη από τις ψεκάδες μιας μεγάλης θάλασσας, με σιγανή, ψυχρή σταθερότητα. 

          «Θυμάσαι πώς σε λένε; Πόσα δάκτυλα είναι αυτά;», επέμεινε ο Ηρακλής. 

          Το μάργωμα εξακολουθούσε να αγκιστρώνεται πάνω του σαν να μην ήθελε να τον εγκαταλείψει. Τον περιτριγύρισε και τον έσφιγγε αποπνιχτικά σαν θώρακας από πάγο. Η πνοή άλλαξε κατεύθυνση σαν να περιστράφηκε κάποιος ανεμοδείκτης και συμπυκνώθηκε σε μία άλλη φωνή.

          «Αυτό που έκαναν οι θεοί είναι ό,τι πιο χυδαίο, ό,τι πιο απαίσιο, αισχρό και χαιρέκακο έχω δει στη ζωή μου. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ή να προβλέψω τέτοια κακοήθεια, τέτοια κακεντρέχεια. Αυτό δεν θα περάσει έτσι, είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.». Η εκφορά αυτή του λόγου έγινε από την Ηώ.

          «Όπως και να ’χει», είπε ο Ποδαλείριος, «οι βιολογικοί δείκτες δείχνουν το τέλος της γενετικής τροποποίησης και της επιταχυμένης ανάπτυξης. Το υποκείμενο είναι ξύπνιο, αλλά ακόμη αποπροσανατόλιστο. Άς τού δώσουμε λίγο χώρο να καταλάβει και χρόνο να συνέλθει».

          «Δεν είναι υποκείμενο, Ποδαλείριε, είναι άνθρωπος, τον οποίο χωρίς να το θέλουμε, καταστρέψαμε. Εσύ, ολόκληρος γιος του Ασκληπιού, δεν κατάλαβες ότι ο καταραμένος αυτός θάλαμος ήταν παγίδα;»  

          «Αν το πάρουμε με την αυστηρή έννοια του όρου, ο θάλαμος έκανε τη δουλειά του. Ο Τιθωνός είναι τώρα αθάνατος».

          «Ένας ανάπηρος σακάτης αθάνατος, μία καταρρακωμένη και αξιολύπητη τερατογένεση, ένα άχθος αρούρης…»

          «Θα σε παρακαλώ, θεία Ηώ, να μη λες αυτά τα πράγματα, διότι αντεδείκνυνται στην κατάσταση του ασθενούς», είπε ο Ποδαλείριος. «Από την άλλη ξέρεις και βλέπεις- αλίμονο όλοι οι τιτάνες έχουμε επιστημονικό δίπλωμα- ότι ακόμη και τώρα δεν είναι ανιχνεύσιμη η χειραγώγηση που έκαναν οι Ολύμπιοι στη μηχανή».

       «Τι την ήθελε κι αυτός την αθανασία, δεν γνωρίζει τη διαπίστωση του Πίνδαρου ότι  «Ισχύς ζηλωτόν αλλά νόσω ευάλωτον και γήρα, παιδεία δε των εν ημίν μόνον αθάνατον και θείον»;[22] ρώτησε ο Ηρακλής.

          «Ο άνθρωπος υποβλήθηκε σε μία θεραπεία για δικούς του λόγους, θα τού ζητήσουμε τώρα πιστοποιητικό ηθικών φρονημάτων; Δυστυχώς όμως όλοι εμείς, οι φίλοι του, οι οικείοι του, στους οποίους στηρίχθηκε, δεν τον προστατεύσαμε», επέμεινε εκνευρισμένη η Ηώ.   

          Ο Τιθωνός ένοιωθε πόνο, δονούμενο και παλλόμενο σε κύματα αλλεπάλληλης ηχούς, αλλά πια αντιλήφθηκε ότι είχε εξαχθεί από τον περίκλειστο παγωμένο θώρακα και ήταν πλέον εκτεθειμένος σε σκόνη εργαστηρίου και σε ζέστη πυρετικών μηχανών, ελαττωματικών κλιματιστικών και αποστειρωμένων δοκιμαστικών σωλήνων.

          Η φωνή που εξέβαλε δεν ήταν παραμορφωμένη από τον πόνο, ήταν πόνος, ένας υπόκωφος κρωγμός άγριου ζώου, στεναγμός με αναφιλητό, απαρηγόρητος ολολυγμός. Ξεκίνησε να ρωτά άσχετες ερωτήσεις φοβούμενος τι απαντήσεις θα έπαιρνε, αν τολμούσε να θέσει τις σωστές.

          «Πόσο καιρό είμαι εδώ μέσα;»

          «Η διαδικασία γενετικής τροποποίησης διήρκεσε τρεις ημέρες», είπε ο πάντα τυπικός Ποδαλείριος. Ταυτόχρονα αφαιρούσε ένα μετά τον άλλο τους αισθητήρες, τις βεντούζες και τα στηθοσκόπια από το στέρνο του ατυχούς πειραματόζωου, ενώ την ίδια στιγμή κόπαζε ο βόμβος των ιατρικών μηχανημάτων παρακολούθησης, που άφηναν βαθμιαία την ενεργητική έγκλιση και έμπαιναν ξανά σε κατάσταση απλής ετοιμότητας. 

          «Τρεις μέρες, τέσσερις ώρες και δεκαεπτά λεπτά», είπε η Ηώ, που είχε μαθητεύσει στον σχολαστικό Υπερίωνα και είχε μάθει να είναι ακριβής. 

          Ο Ποδαλείριος, αφού ξερόβηξε για να καθαρίσει το λαιμό από τα φλέματα,  συνέχισε τη φρικαλέα ενημέρωση.

          «Κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγε ακριβώς καλά στην διάρκεια της αναγέννησης και έκτοτε σε κράτησα σε τεχνητό κώμα τουλάχιστον για δύο μέρες και παραπάνω. Κατά ένα περίεργο τρόπο οι αναζωογονητικοί οποί λειτουργούσαν συγχρόνως και ως τοξίνες. Ίσως να μη φταίνε καν οι θεοί, ίσως να είναι θέμα βιολογίας και φυσιολογίας, επίπτωση της διαφοράς του δεσοξυριβοονουκλεϊκού οξέος…»

          «Ποδαλείριε, ανέγνων, έγνων κατέγνων.[23] Έχε χάρη που είμαι επιεικής άνθρωπος και σού αναγνωρίζω ελαφρυντικά, αλλιώς το κεφάλι σου δεν θα στεκόταν εκεί που είναι να αραδιάζει αρλούμπες. Κι ακόμη δεν είναι σίγουρη η ένωση του κεφαλιού σου με το λαιμό να το ξέρεις. Εδώ μιλάμε για πλήρη αποτυχία της ιατρικής επιστήμης, χρησιμοποιήσαμε μία τόσο τέλεια τεχνολογία και πετύχαμε το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. “Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν”[24]».  

          «Σεβαστή Ηώ, σε παρακαλώ, αρκετά άκουσα από εσένα, που σχεδόν προσβάλλουν την επαγγελματική μου τιμή. “Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δε η αλήθεια”, η δε αλήθεια είναι ότι “ανέγνως αλλ’ ουκ έγνως. Ειδ’ έγνως, ουκ αν κατέγνως”.[25] Επικαλούμαι τις σπουδές μου και την ειδικότητά μου ως επιστήμονας και διαλαλώ προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν έχω καμία ευθύνη, γιατί δεν θα μπορούσα να προβλέψω αυτό που έγινε. Εκ πρώτης όψεως δεν φαινόταν να υπάρχει κανένα πρόβλημα. Εδώ μού φαίνεται ισχύει για μάς το συχνά λεγόμενο “περί παντός επιστητού και περί άλλων τινών διαλέγεσθαι και το μη νοείν ό πάντες νοούσι”[26]. Και το αυτονόητο είναι ότι “το σφάλλειν ανθρώπινον”, αφού έτσι κι αλλιώς “η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί”, “των αδυνάτων ουκ έστι υποχρέωσις”,  “πρώτη όψις πολλούς παραπλάζει”[27] και “τα τυχηρά ουδείς επιγιγνώσκει.”

          «Λοιπόν, παιδιά», είπε η Ηώ στους άλλους παρισταμένους, «ορκίζομαι ότι, αν δεν σταματήσει εδώ και τώρα να αραδιάζει αρχαία ρητά, ακόμη κι εγώ, που σπούδασα στο πλευρό του πολυγνώστη Υπερίωνα, θα τον καρυδώσω σε τούτο το σημείο, μπροστά σας!»

          Καθώς απομακρύνθηκαν και οι τελευταίες συνδέσεις και απολήξεις, ο Τιθωνός τέντωσε τα πόδια και εξήλθε από το όρθιο ανάκλιντρο, σηκώθηκε στο περήφανο “quasi modo” ανάστημά του, που ήταν αντικειμενικά ελεεινό και μισοκάρικο. Το πρώτο που πρόσεξε ήταν ότι δεν φορούσε ρούχα και με μεγάλη αμηχανία αντιλήφθηκε ότι το σώμα του είχε μία ιοβαφή, άλλως μενεξεδιά απόχρωση.  Τον κατέλαβε η φυσική αιδώς, που χαρακτηρίζει ως επίκτητο ένστικτο κάθε άνθρωπο μετά από επικράτηση αιώνων αιδημοσύνης.

          «Σαν να μού φαίνεται ότι κάτι μού λείπει», είπε.

          Κάποιος αχαρακτήριστος χαχάνισε στο βάθος, ως μη όφειλε. 

          «Χμ, χμ», είπε ο ευσπλαχνικός Ηρακλής. «Η αιδώς είναι για όσους μπορούν να την προκαλέσουν. Εσύ είσαι άφυλος τώρα, πράγμα που έχει και τα προτερήματά του. Μπορείς να κυκλοφορείς παντού γυμνός, χωρίς να σκανδαλίζεις κανένα. Κανέναν δεν πειράζεις, κανένα δεν φέρνεις σε αμηχανία.  Από μία άποψη, όσο κι αν σού φαίνεται περίεργο, σε ζηλεύω, είναι ωραίο να μην προκαλείς κανένα…»

           «Ναι, ναι», πλειοδότησε και η Ηώ, σαν να βρήκε σανίδα σωτηρίας στα λόγια του Ηρακλή. «Καλύτερα να σε λυπούνται παρά να σε φθονούν, αυτό είναι βασική αρχή της ανθρώπινης συμβίωσης και …»

          Στο σημείο αυτό ο Τιθωνός άρχισε να κλαίει γοερά κι έτσι αναγκάστηκαν όλοι να σταματήσουν για ένα διάστημα.

          «Επίσης», ξερόβηξε κάποτε πάλι ο Ποδαλείριος, «οφείλουμε να σημειώσουμε επιστημονικά και να παρατηρήσουμε αντικειμενικά ότι δεν έχεις ούτε πρωκτό. Τυχερέ, δεν θα χάνεις χρόνο με αφόδευση, καταρροή, σκούπισμα και όλα τα συναφή. Αυτό το χαρακτηριστικό πραγματικά σού επιδαψιλεύει τεράστιο πλεονέκτημα έναντι όλων των υπολοίπων ενδεών πλασμάτων. Δεν χρειάζεται ούτε να πίνεις, ούτε να τρως, για φαντάσου! Όμως δύνασαι, άμα θέλεις, να καταναλώνεις φαγητό και ποτό, άλλωστε οι Ολύμπιοι δεν θα μπορούσαν να στερήσουν από τον εαυτό τους την απόλαυση της ευωχίας και της μέθης. Όσες φορές το κάνεις αυτό, σταματά- αναστέλλει αυτόματα τη λειτουργία του ο ενσωματωμένος μέσα σου συσσωρευτής πρωτεΐνης και βιταμινών, που κατά τα άλλα εφοδιάζει τον οργανισμό σου με όλη την απαιτούμενη ενέργεια, ώστε να αξιοποιηθούν οι προσθήκες, οι πρόσθετες ύλες που έχεις προσλάβει. Ο συσσωρευτής ανακυκλώνει πλήρως όλα τα κατάλοιπα κατά τρόπο, ώστε ουδείς λόγος υφίσταται για κοιλιολυσία και αποπάτηση. Κατόπιν όλων αυτών πραγματικά πιστεύω ότι από την όλη δοσοληψία βγήκες κερδισμένος.  Δες το κι έτσι».    

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9:

ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΤΙΦΥΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΡΓΩ…

          Η Ηώ βάδιζε νευρικά στα πατώματα του παλατιού.

          «Αυτό που έκαναν οι Ολύμπιοι θα μού το πληρώσουν. Η άψογος στάσις τελείωσε και αρχίζει η στάσις κατά της αρχής. Αρκετά ανεχτήκαμε αυτό το ετερόκλητο συνονθύλευμα των κακοποιητών ψευτοπαλικαράδων, των δυσαλγών περιώδυνων ψυχοπαθών, που ήρθε ξαφνικά από το εξωτερικό διάστημα με τους τεχνολογικούς του ρώπους[28] και τα περίεργα εξαρτήματα και απαίτησε γη και ύδωρ, αλλά και φύλλα δάφνης ως σύμβολο υποταγής από εμάς. Κουράστηκα να περιμένω από τους άλλους τιτάνες να μπουν στον πόλεμο, δεν μπορούμε πια να εξαρτάμε τη ζωή μας από το ρυθμό που δουλεύουν τα ναυπηγεία του Σείριου.»   

          «Ναι, αλλά τι μπορείς να κάνεις», απάντησε ο πρακτικός Ηρακλής. «Αυτοί έχουν τη μάχαιρα, αυτοί έχουν και τον υδροπέπονα».

          «Δεν φοβάμαι τα ενεργειακά τους όπλα. Ακτινοβόλα που κάνουν «ζαπ- ζαπ» έχουμε κι εμείς. Κι άμα στη μονομαχία τούς αποσπάσεις το όπλο, τάχα πολλαπλασιάζουν το μέγεθός τους για να σε τρομάξουν, κι όταν ούτε αυτό πιάσει, έχουν μετά χίλιους τρόπους να εξαφανίζονται, να διαλύονται στον αέρα και να αναλήπτονται στους ουρανούς για να μη σε αντιμετωπίσουν.» 

          «Αυτό είναι αλήθεια, αλλά η τεχνολογική τους υπεροχή είναι γεγονός. Τα σκεύη που κουβαλούν πάνω τους είναι το λιγότερο, τα μεγάλα τους υπερόπλα βρίσκονται στον Άρη και στον όρος Όλυμπος. Φημολογείται ότι έχουν βάσεις και τους λοιπούς πλανήτες του ηλιακού συστήματος. Σε κάθε περίπτωση όμως, το ισχυρότερό τους όπλο είναι οι αδιάτρητες, αδιαπέραστες διονύσιες σφαίρες, με τις οποίες περιβάλλουν όλους τους πλανήτες. Έτσι είμαστε απομονωμένοι και εγκλωβισμένοι χωρίς επικοινωνία με τους ομολόγους μας».

          «Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραιτηθούμε. Σε τελευταία ανάλυση, αν κάτι γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους οι αρχαίοι ή ραχιαίοι, δηλαδή εμείς, είναι η Φυσική. Όσα μέσα ή εργαλεία διαθέτουν οι θεοί δεν στηρίζονται στη μαγεία, αλλά στην τεχνολογία τους, της οποίας όμως οι επιστημονικές αρχές δεν μάς είναι άγνωστες, απλώς δεν έχουμε τις δικές τους ανεξάντλητες πηγές και αντλίες, για να κατασκευάσουμε τέτοιες ενεργοβόρες εφαρμογές. Για την δόμηση των ουράνιων σφαιρών χρησιμοποιούν τη δύναμη της βαρύτητας. Στη βάση όλων είναι το γνωστό αξίωμα: Η ύλη λέει στο χωρόχρονο πώς θα καμπυλωθεί και ο χωρόχρονος λέει στην ύλη πώς θα κινηθεί. Η ύλη εξαπλώνεται στην κοίτη του χωρόχρονου ως ρευστότητα και ελαστικότητα, ως παχύρρευστο υγρό ή κολλώδης πολτώδης μάζα. Κι αυτός ο πολτός εκτείνεται, διαχέεται, στροβιλίζεται, πυκνώνεται, αγκυλώνεται. Τούτη η στρέβλωση είναι ακριβώς η βαρύτητα, χάρη στην οποία τα αντικείμενα έλκονται, απωθούνται ή περιστρέφονται γύρω από τους πλανήτες και τους απλανείς. Αλλά ανάμεσα σ’ αυτή την διακλαδούμενη στρέβλωση του χώρου υπάρχουν διάδρομοι, γωνιώδεις μεν και ελικοειδείς, αλλά διαπεραιωτικοί, αρκεί κανείς να τούς εντοπίσει.»  

          «Για να σε ωφελήσει όλη αυτή η υγιής κοσμοθεωρία, χρειάζεται να βρεις έμπειρο και δαιμόνιο πλοηγό και οδηγό επιπέδου των τιτάνων Κρείου και Κοίου και μόνο τότε θα μπορέσεις ίσως να βρεις κάποια σχισμή ή κάποια διέξοδο μεταξύ αλλεπάλληλων και διασταυρούμενων μεμβρανών, ώστε να αναπτύξεις ταχύτητα διαφυγής από τη βαρύτητα της Γης.  Αλλ΄ ακόμη κι αν κάτι τέτοιο ήταν εφικτό, τι θα σού απέφερε;»  

          «Θα πήγαινα στον Άρη, στο όρος Όλυμπος κι εκεί θα έβρισκα την κρύπτη με τα μυθικά υπερόπλα τους. Γνωρίζεις, νομίζω, Ηρακλή, ότι πέρα από τις ουράνιες διονύσιες σφαίρες, όπου αυτά τα καθάρματα μάς έχουν εγκλωβίσει και περιορίσει, στο ανοιχτό εξωτερικό Σύμπαν, όπου ο δικός μας κόσμος εντάσσεται σαν απλή μπουρμπουλήθρα σε καυτή λάβα, διεξάγεται πόλεμος ατέλειωτος μεταξύ των δυνάμεων του φωτός και του σκότους. Αντί λοιπόν  να αναλισκόμαστε σε αντιπαραθέσεις επιπέδου κλεφτοκοτάδων, σε μία μακρινή υποανάπτυκτη γωνία του γαλαξία, στην οποία κανείς δεν δίνει σημασία, κι όπου προφανώς και οι θεοί βρήκαν καταφύγιο και πεδίο εκμετάλλευσης μακριά από τις κύριες αντιπαραθέσεις και τα κεφαλαιώδη στοιχήματα των άπειρων διαστάσεων, να βρούμε τρόπο να συμμετάσχουμε στο μεγάλο πόλεμο, που εκτείνεται μέχρι τις εσχατιές του Σύμπαντος.»

          «Αλλά ακόμη κι εκεί, θα χρειαζόσουν να βρεις την απόλυτη διέξοδο από την περικλείουσα σφαίρα, που περιβάλλει ολόκληρο το ηλιακό σύστημα, τα όρια και τα θεμέλια της οποίας μάς είναι τελείως άγνωστα. Χώρια που θα έπρεπε πριν να έχεις ξετρυπώσει κάποια, ούτως ή άλλως άριστα φυλασσόμενα υπερόπλα, να έχεις εξουδετερώσει τους φύλακες, να έχεις βρει τρόπο να τα μεταφέρεις. Αλλά πριν απ’ όλα αυτά δεν μάς είπες πώς θα μπορέσεις να φτάσεις στον Άρη παρακάμπτοντας τη διονύσια σφαίρα της Γης. Επομένως ο όλος συλλογισμός σου στηρίζεται σε μη πραγματοποιήσιμες προκείμενες. Θα τράβαγε τα μαλλιά του ο Αριστοτέλης με σένα, άλκιμη και γενναία Ηώ».

          «Για οδηγό έχω τον Ίκαρο και για πλοηγό τον Δαίδαλο, που κατά ευτυχή συγκυρία, την οποία έχω την ετοιμότητα και την ανοικτότητα πνεύματος να εκμεταλλευτώ, έχτιζαν μέχρι τώρα τα τείχη του Λαομέδοντα για να τον προστατεύσουν από επιδρομείς και επίδοξους κατακτητές- τι ανέκδοτο! Βέβαια μετά την εύκολη και γρήγορη κατάκτηση της Τροίας από εσένα, το εν λόγω σχέδιο μάλλον καθίσταται περιττό. Προς το παρόν δεν έχουν ιδέα για τους σκοπούς μου, αλλά θα τούς ενημερώσω εγκαίρως και πιστεύω ότι θα τούς πείσω, διότι είναι εκ φύσεως φιλοπερίεργοι και λάτρες της περιπέτειας. Όσο για το τι θα κάνω άμα φτάσω στον Άρη, εκεί σκεφτόμουν ότι θα έχω εσένα στο πλευρό μου, τον μέγα παλαιστή Ηρακλή, που θα εξουδετερώσεις όλους τους φρουρούς με καίρια χειρουργικά χτυπήματα, όπως γίνεται στις ολογραφικές ταινίες».        

          Ο Ηρακλής σιώπησε για λίγο και στο τέλος είπε.

          «Δεν θέλω να σε απογοητεύσω, γιατί σε εκτιμώ ως τρανή πολεμίστρια και ξέρω ότι έχεις καρδιά αγωνιστή, αλλά τα διαστημικά ταξίδια δεν είναι ο δρόμος που μού ταιριάζει. Έχω πολλά συμφέροντα και εκκρεμείς υποθέσεις εδώ στη Γη, που απαιτούν επιμέλεια και επιτήρηση. Νομίζω ότι δικαιούσαι να σού μιλήσω ειλικρινά. Δεν είμαι τόσο ανιδιοτελής, στην υπηρεσία του αθλητισμού και του πολιτισμού, όπως εσύ. Όπως ξέρεις έχασα τον Ύλα υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες στην Αργοναυτική εκστρατεία και αναγκάστηκα να παρατήσω το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παράλληλα όμως έτρεχα μία σχέση με την Ησιόνη, την κόρη αυτού του χαζού πρώην βασιλιά Λαομέδοντα, τον οποίο διαδέχθηκα τόσο εύκολα με το μη εξουσιοδοτημένο άνοιγμα μίας θύρας. Η καημένη έχει προβλήματα, διότι δέχεται και υφίσταται εκφοβισμό από τον Ποσειδώνα, που τής στέλνει με υπνωτιστική τεχνική νυκτερινούς εφιάλτες και φαντασιακά τέρατα, προσπαθώντας ίσως μ’ αυτόν τον αδέξιο, ανορθόδοξο και εξουσιαστικό τρόπο να την κερδίσει. Πέφτει λοιπόν σε μένα ο κλήρος να την υπερασπιστώ. Αλλά, χα- χα, χε -χε… μη με παρεξηγήσεις δεν είναι η μόνη σκορδόπιστη που έχω, καταλαβαίνεις, ημίθεοι είμαστε με αυξημένες ανάγκες και ο ουρανός έχει άπειρα λαμπερά άστρα, ώστε είναι δυσχερές να αγαπήσεις μόνο ένα από αυτά…  Υπάρχει και η Άλκηστη, που έκανε τη βλακεία να θυσιαστεί αντί του συζύγου της Άδμητου και να καταλήξει στον Άδη, έλεος, με πιάνει ίλιγγος, όταν σκέφτομαι τι είναι σε θέση να κάνουν οι γυναίκες για τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Έχω βάλει σκοπό να την ανακτήσω από την επικράτεια του Άδη. Βλέπεις λοιπόν ότι υπάρχουν πολλές υποθέσεις που απαιτούν την προσοχή μου εδώ στη Γη. Εδώ στη Γη είναι η μοίρα μου, ίσως να προορίζομαι μόνο για χαμηλές πτήσεις, δεν ξέρω. Ενδεχομένως η ωμή, πρωτογενής δύναμη δεν είναι για παραπάνω, μάλλον χρειάζεται κάτι περισσότερο, κάτι διαφορετικό πιο εξευμενισμένο, πιο κατεργασμένο για την άνοδο και την ανέλιξη στις ανώτερες σφαίρες και διαστάσεις του διαστήματος.»     

          Η Ηώ κοίταξε τον Ηρακλή για πρώτη φορά με κάποιο οίκτο. Για δες, σκέφτηκε ακόμη κι αυτός, ένας άντρακλας μέχρι εκεί πάνω, ο πιο δυνατός άνθρωπος, ένας τέτοιος μεγάλος γίγαντας πιο ισχυρός κι απ’ τους γίγαντες και έχει παρ’ όλ’ αυτά τα θέματά του. Ποιος να περίμενε ότι ακόμη κι οι πιο προικισμένοι σ’ ένα τομέα τουλάχιστον, που αξιοποιώντας τα ταλέντα τους μπορούν εύκολα να αναδειχθούν, παρουσιάζουν κι αυτοί προβλήματα. 

          Ο Ηρακλής κατάλαβε ότι ίσως και με δική του ευθύνη είχε πέσει πολύ στην υπόληψη της Ηούς και προσπάθησε προχείρως να περισώσει ό,τι μπορούσε από την εικόνα του.

         «Αν σε απογοητεύω, λυπάμαι. Ξέρεις ότι η γενναιότητα δεν μού λείπει, τι να κάνω τώρα να επικαλεστώ τους δώδεκα άθλους μου; Όμως αυτή είναι η αλήθεια, ότι δηλαδή η επικείμενη Τιτανομαχία δεν με αφορά και πολύ. Εκτός από τις μάχες και τους σκοτωμούς υπάρχουν κι άλλοι τρόποι για να ωφελήσει κανείς την ανθρωπότητα, αγαπητή μου γυναίκα – πολέμαρχε. Αν δεν το καταλαβαίνεις αυτό και σχηματίζεις κακή εντύπωση για μένα, ας είναι! Δεν θα χάσω τον ύπνο μου ή τέλος πάντων πολύ ύπνο γι’ αυτό.»

          «Εγώ, εγώ, αφέντρα, θα σ’ ακολουθήσω. Θα τα βάλουμε οι δυο μας με τους θεούς και θα τούς τιμωρήσουμε».

Από ποιον εκπορεύτηκε αυτή η ψήφος εμπιστοσύνης, αυτή η φωνή θάρρους; Πολύ απλό. Εκείνη τη στιγμή εντελώς απροσδόκητα και αναπάντεχα, διακριτικά και αθόρυβα, είχε μπει στην αίθουσα ο Τιθωνός με την καμπούρα του, τη σπασμένη μέση, το ένα χέρι περίπου κανονικό, το άλλο σαν δαγκάνα, το ένα γόνατο πρησμένο, το άλλο λυγισμένο, χωρίς όμως μπαστούνι η μαγκούρα χάρη σε κάποιο επίμονο πείσμα, σχετικό ίσως με αξιοπρέπεια. 

Η Ηώ μόλις και μετά βίας μπόρεσε να συγκρατήσει ή μάλλον να πνίξει την εσχάτη στιγμή ένα ξέσπασμα γέλιου, που απειλούσε να γελοιοποιήσει τελειωτικά τον άτυχο πρώην εραστή της, να ποδοπατήσει και τα τελευταία ίχνη αυτοεκτίμησης, που ενδεχομένως τού απέμεναν.      

          «Εσύ Τιθωνέ; Τιθωνέ μου, δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε πια, έχεις περάσει πολλά. Καλύτερα να πας σε μία εξοχική έπαυλη, σε κάποιο οίκο ευεξίας ή ένα θεραπευτήριο μέσα στο δάσος, για να συνέλθεις. Κι ίσως όταν γυρίσω από την αποστολή μου, να σού φέρω τα μέσα που χρειάζονται για να ξαναγίνεις όπως πριν.»

           «Ηώ, μην ξεχνάς ότι τώρα είμαι αθάνατος και η αθανασία απαιτεί συνεχή απασχόληση του σώματος και συγκέντρωση του πνεύματος. Το να συρθώ σε μια γωνιά ή μια τρύπα και να κάθομαι να περιμένω σίγουρα δεν ενδείκνυται στην περίπτωσή μου. Άφησέ με να έλθω μαζί σου και θα δεις ίσως για πρώτη φορά για πόσα πράγματα είμαι ικανός.»     

          «Αθάνατος; Μα τι αθάνατος, είσαι μεν τώρα πια αυτό-τροφοδοτούμενος με ενέργεια σαν “αεικίνητον”, αλλά υπόκεισαι στις εκρηκτικές, διαβρωτικές, πιεστικές, τοξικές, ωθητικές και κρουστικές επιδράσεις του περιβάλλοντος. Τι θα γίνει αν κάποιος σε τρυπήσει, σε πατήσει, σε πλακώσει, σε ανατινάξει, σού κόψει το κεφάλι ή σού ρίξει οξύ; Εδώ βλέπεις ότι μέχρι και οι θεοί του Ολύμπου, που είναι αθάνατοι και μάλιστα …ε… χωρίς παρενέργειες, τρέμουν κι αυτοί τις αναμετρήσεις, διότι ενέχουν το στοιχείο του απρόβλεπτου.»    

          «Άσε με να το κάνω αυτό, αφέντρα, να το κάνω για τον εαυτό μου. Δεν θέλω να αραδιάζω επιχειρήματα για κάτι, που μού φαίνεται αυτονόητο. Κι αν έχω κάποια πράγματα να αποδείξω στον εαυτό μου, αυτό δεν είναι κακό». 

          «Είναι κακό για μία αποστολή. Δεν έχεις καθαρό μυαλό, Τιθωνέ, είσαι πολύ βαθιά επηρεασμένος συναισθηματικά μετά από αυτό που σού έκαναν και υπάρχει η πιθανότητα να βλάψεις την υπόθεσή μας».

          «Αποκλείεται να μην έλθω μαζί, μόνο δια της βίας μπορείς να με σταματήσεις. Αλλ’ ακόμη και τότε, θα βρω κάποιο άλλο πλοίο και θα σε ακολουθήσω».

          «Μάλιστα, είπε ο Ηρακλής. «Σαν να μού φαίνεται ότι ο ανθρωπάκος αυτός μάς δίνει μαθήματα ανδρείας σήμερα. Και μια και νοιώθω μόλις τώρα την ανάγκη να κατουρήσω, δραστηριότητα που θα λάβει χώρα μέσω του γνωστού πορώδους εργαλείου, ίσως είναι μία αφορμή να σκεφτούμε ότι ο ανδρισμός δεν έχει σχέση με το συγκεκριμένο όργανο, αλλά με τη γενναιότητα της ψυχής. Σήμερα, Τιθωνέ, με το θάρρος σου αποδεικνύεις ότι η ανδρεία είναι μία έννοια που αξίζει να τιμάται διαχρονικά από την ανθρωπότητα, ακόμα και σε εποχές, που θα νομίζουν ότι η μόνη αρετή του ανθρώπου είναι να διεκδικεί! Χάρηκα που σε γνώρισα, μικρέ ανθρωπάκο!»

          Αυτά είπε ο Ηρακλής και αποχώρησε.    

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10:

ΔΕΙΝΟΠΤΕΡΥΓΟΣ

          Ο Δεινοπτέρυγος ήταν διαστημικό σκάφος, που το είχε κατασκευάσει ο Ίκαρος με τα ίδια του τα χέρια χωρίς τον μηχανικό εξοπλισμό των εργοστασίων μαζικής παραγωγής. Γι’ αυτό δεν είχε τις άπειρες δυνατότητες, που διέθεταν τα υπερσύγχρονα σκάφη των θεών και των τιτάνων. Δεν έπαυε όμως να είναι ένα διαστημόπλοιο, που είχε τη δυνατότητα να αναπτύξει την απαιτούμενη ταχύτητα διαφυγής από τη Γη, δηλαδή 11,2 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, και αυτό ήταν εν προκειμένω το ουσιώδες.

          Η κινητική προωθητική του δύναμη βασιζόταν σε αλλεπάλληλες εκρήξεις των πυραύλων του, που το εκσφενδόνιζαν στο χώρο σαν βλήμα καταπέλτη. Μπορούσε να επιταχύνει μέχρι η μάζα του των δεκαπέντε χιλιάδων τόννων να εγγίξει την ταχύτητα των επτακοσίων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Στα αποθηκευτικά καταστρώματα για τις μονάδες προώθησης, καλογυαλισμένες και καλολαδωμένες αλυσίδες μετακυλούν και βολές από τροχούς διακώλυσης απελευθερώνουν βόμβες σαρανταπέντε χιλιοτόννων μεγέθους κουτιού αναψυκτικού στις προβλεπόμενες τσουλήθρες, οι οποίες καταλήγουν στους κινητήρες της πλάκας άπωσης. Όταν το ταξίδι δρομολογηθεί για τα καλά, κάθε εικοσιπέντε δευτερόλεπτα απορρίπτεται και μία βόμβα, που εκρήγνυται εξακόσια μέτρα πίσω από τον Δεινοπτέρυγο. Σε κάθε εκτόξευση ενεργειακής μονάδας το στόμιο και το χείλος του εκτοξευτήρα ραίνεται με αντιοξειδωτικό λάδι κατά της τριβής και με το ίδιο λάδι αλείφεται και η πλάκα άπωσης μετά από την εκάστοτε έκρηξη.  Η βαριά πλάκα ανασύρεται στους απορροφητήρες κραδασμών του πλοίου και επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης με τη βοήθεια τεράστιων εμβόλων, όπου περιμένει την επόμενη έκρηξη πλάσματος. Λίγο μετά την απογείωση, ο Δεινοπτέρυγος ανέπτυξε ταχύτητα μίας και ημισείας βαρύτητας, αλλά, όπως ήδη είπαμε, με διαρκή αυξητική τάση. Ο Ίκαρος ως πλοίαρχος του Δεινοπτέρυγου είχε πάρει μαζί στο ταξίδι την Ηώ, τον Τιθωνό, τον πατέρα του Δαίδαλο και ένα μηχανικό βοηθό τύπου «Εχέδωρος», που ήταν ένα ανθρωπόμορφο ανδροειδές ήπιων τόνων σε αντίθεση με τους σιδερόφραχτους τρομαχτικούς Τάλω. Τον αποκαλούσε «Εχέδωρο», αλλά πολλές φορές και «λύχνον», δεδομένου ότι από τους διαλόγους μαζί του αποκόμιζε πολλές φαεινές ιδέες, πολύτιμες για το δίδυμο των εφευρετών μας. Είπε λοιπόν ο Ίκαρος στο ρομπότ:

             «Εχέδωρε, σε παρακαλώ μην υπερβαίνεις τις δύο βαρύτητες το πολύ, διότι μη ξεχνάς ότι μεταφέρεις ανθρώπινο φορτίο και είναι κρίμα να γίνουμε από τη μια στιγμή στην άλλη μαρμελάδα σμέουρου».

          Ο Δεινοπτέρυγος ελίχθηκε δυναμικά και ιδανικά ανάμεσα στις μεμβράνες της βαρύτητας. Με μεγάλη συμβολή της Ηούς, που είχε σπουδάσει στο πλευρό του μαθηματικού Υπερίωνα του Ατλάντα, μπόρεσε με πολύπλοκους υπολογισμούς να υπερφαλαγγίσει την κρυστάλλινη «διονύσεια» σφαίρα που κάλυπτε τη Γη. Πώς το κατάφερε αυτό; Όπως καταφέρνει ένα κουνούπι να συρθεί ανάμεσα στις επικλινείς γρίλιες ή τις περσίδες ενός συσπαστού παραθυρόφυλλου, πιέζοντας πρώτα το ένα του ισχνό φτερό σαν ριζόχαρτο να περάσει ανάμεσα στα σανιδωτά φύλλα και μετά κάνοντας το ίδιο και με το άλλο φτερό με μια μεθοδικότητα, ευρηματικότητα, επιμονή και προσαρμοστικότητα, που δεν θα περίμενε κανείς από το μικρό του εγκέφαλο. Μόνο που όλο αυτό το σκηνικό, αναγνώστη, να το εννοήσεις στη διαστημική εποχή, τηρουμένων των αναλογιών και μεταβαλλομένων των μεταβλητών, ως αποτέλεσμα επακριβών και απαιτητικών μαθηματικών υπολογισμών.

          Ο Εχέδωρος πάει μπρος πίσω από το πιλοτήριο στο μηχανοστάσιο και τούμπαλιν. Έχει το πλεονέκτημα της τεχνητής νοημοσύνης έναντι του ανθρώπου, ότι έχει δύναμη, ταχύτητα και εξωπραγματική αντοχή. Τού λείπει όμως η εμπειρία. Δεν έχει ποτέ πονέσει, ταπεινωθεί, εξευτελιστεί, δεν έχει υποστεί βάσανα, δεν έχει συμβιβαστεί με καταστάσεις, άρα δεν είναι συναισθανόμενο υποκείμενο. Δεν έχει υποσυνείδητο, άρα δεν μπορεί να αντλήσει δεδομένα από ένα βασικό υπόβαθρο και να κάνει συνειρμούς.

Ο Εχέδωρος ελέγχει τους μετρητές πίεσης και διοχέτευσης λιπαντικού ελαίου, τη στάθμη της τριβής και του ψυκτικού. Λόγω των ατομικών βομβών που σκάνε κάθε μισό λεπτό στα οπίσθια του σκάφους, υπάρχει μεγάλη ανάγκη για λίπανση, ώστε να μην ξεραθούν οι τροχίσκοι. Γι’ αυτό στο κύτος του Δεινοπτέρυγου υπήρχαν δεξαμενές ελαίου, ικανές να «γρασάρουν» ολόκληρο υποβρύχιο, άρα και … υπερβρύχιο! Από την άλλη, το μηχανοστάσιο με τους αμέτρητους σωλήνες, μετρητές, παλινδρομικά έμβολα και ασφαλιστικές δικλείδες έμοιαζε με ατμόπλοιο άλλων πρωτόγονων εποχών.

          Μία άλλη σημαντική οδηγία του Ίκαρου προς τον Εχέδωρο ήταν η εξής:

          «Εχέδωρε, καλό μου λύχνον, αυτή την εποχή ο Κόκκινος πλανήτης Άρης είναι στην άλλη πλευρά της ελλειπτικής, άρα η μόνη λύση που έχουμε είναι να πλησιάσουμε και να ιππεύσουμε τον ήλιο, αν δεν θέλουμε να γίνουμε αρχαίοι μέχρι να φτάσουμε. Αν πετάξουμε ξυστά από τον κεντρικό αστέρα, αν μπουσουλήσουμε σαν μωρά σύριζα κάτω από τις ηλιακές κηλίδες και τις γλώσσες φωτιάς, αν τολμήσουμε να κινηθούμε σχεδόν σε εφαπτομένη προς τη φωτόσφαιρα…»

         «Ίκαρε, σε έχω εκπαιδεύσει να είσαι ακριβής επιστήμονας, ακόμη κι όταν η απόλυτη ακρίβεια δεν έχει τόσο σημασία», παρενέβη ο Δαίδαλος. Από μικρό σε δίδαξα τα ρητά του Ευριπίδη ότι “Νεανίαν άνδρα χρη τολμείν αεί – ουδείς γαρ ων ράθυμος ευκλεής ανήρ, αλλ’ οι πόνοι τίκτουσιν την ευδοξίαν”[29] και «Ουκ αν δύναιο μη καμών ευδαιμονείν, αισχρόν τε μοχθείν μη θέλειν νεανίαν”[30]. Αλλ’ όταν μιλάμε για επιμέλεια, εννοούμε να μην εμφανίζεσαι οκνηρός ούτε και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Εφόσον έχεις μπροστά σου και ανθρώπους μη ειδικούς, μη λες έτσι επιπόλαια ότι θα “κινηθούμε σχεδόν σε εφαπτομένη προς τη φωτόσφαιρα”. Να εξηγήσεις και να εκλαϊκεύσεις στους παρόντες το επιστημονικό παράδοξο ότι για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο η κορώνα του ήλιου έχει θερμοκρασία ΑΜ βαθμούς, όπου εν προκειμένω δεν εννοούμε αστρονομική μονάδα, αλλά δέκα εκατομμύρια βαθμούς, περίπου δηλαδή όσους βαθμούς έχει και ο πυρήνας του άστρου, αυτός ο θηριώδης πυρηνικός αντιδραστήρας. Η σωστή τακτική λοιπόν για να εκμεταλλευτεί κανείς τη συντόμευση της πορείας διαμέσου του ήλιου είναι να τρυπήσει γρήγορα την εξωτερική άλω και να διαβεί από τα μονοπάτια της φωτόσφαιρας και χρωμόσφαιρας, όπου η θερμοκρασία πέφτει αισθητά στους έξι έως τέσσερις χιλιάδες βαθμούς».

          «Πάτερ, ποιος είμαι εγώ που θα αμφισβητήσω τα λεγόμενά σου, εσένα ενός παλαίμαχου των διαδρομών; Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα και με ταχύτητα το πολύ δύο βαρυτήτων αναμένεται να φτάσουμε στον Άρη σε τριάντα τρεις ημέρες, αν όλα κυλήσουν σύμφωνα με τα σχέδιά μας.»

«Από την άλλη εγώ», είπε η εγωίστρια Ηώ, σχετιζόμενη ίσως με το σημερινό ιταλικό «ίο», «αναλαμβάνω να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα, δηλαδή να συντηρήσω το υποβρύχιο “Δεινόπλευστος”, που έχετε στα υπόστεγα του διαστημόπλοιου, αφού μ’ αυτό θα επιχειρήσουμε κατάβαση στους διαύλους του Άρη. Ειδικότερα ελέγχω το πηδάλιο και τα λοιπά στοιχεία πλοήγησης, αλλά κυρίως τις εξωτερικές συνδετικές ράβδους και τις τομές, ώστε το κύτος του σκάφους να ταιριάζει με το πορθμείο του καταπέλτη, που θα μεταφέρει τον Δεινόπλευστο στην επιφάνεια του Άρη.»

      «Αυτό, που σίγουρα μάς βολεύει», ανέλαβε το νήμα της συζήτησης ο Τιθωνός, «είναι τόσο η ατμόσφαιρα που έχει ο Κόκκινος πλανήτης όσο και ο συντονισμός της διάρκειας των ημερών του με εκείνον της Γης. Πρόκειται για πολύ εξεζητημένα επιτεύγματα των Ολύμπιων, προκειμένου να διευκολύνουν την παραμονή τους στο εδώ Σύμπαν, τα οποία πολύ φοβούμαι ότι θα εξαλειφθούν, όταν εκείνοι αποχωρήσουν, ακριβώς όπως έγινε και με το θάλαμο αναζωογόνησης που στρέβλωσε εμένα.»

          «Και το συναρπαστικό είναι», πήρε τη σκυτάλη ο Δαίδαλος, «ότι δεν μιλάμε για μαγεία, αλλά για σκληροπυρηνική επιστήμη. Ο Δίας επιστράτευσε αστεροειδείς, για να λιώσει τους παγωμένους πόλους και να απελευθερώσει το διοξείδιο του άνθρακα. Περαιτέρω αστεροειδείς εκπυροβολήθηκαν προς την κατεύθυνση των μεγάλων υπόγειων δεξαμενών παγωμένου ύδατος και διατρύπησαν τα επικαύματα, τα επίσκληρα, τα επίπαγα, τα λέπυρα και τα φλογώματα[31] του Άρη, για να ρεύσει μετά από εκατομμύρια χρόνια και πάλι διοξείδιο του άνθρακα στην επιφάνεια, κατέστη δε δυνατό να σπαρθούν βρύα, λειχήνες και να γεννηθούν ίουλοι- σκώληκες της βροχής, ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για ευρύτερες καλλιέργειες. Όλα τούτα έγιναν εφικτά, αφού εγκατεστημένα θερμοπυρηνικά εργοστάσια προς παραγωγή οξυγόνου και αζώτου πύκνωσαν την ατμόσφαιρα του Άρη στη δέκατη δύναμη.»

          «Καλά τα λες, τέκτων Δαίδαλε», είπε ο Τιθωνός, «αλλά, αν σκεφτεί κανείς ότι πριν από μερικά χρόνια, σύμφωνα με τα δεδομένα αστρονομικών φωτογραφιών, ο Κόκκινος πλανήτης ήταν ανάερος, παγωμένος και άζωος, ενώ τώρα έχει εφοδιαστεί με ατμόσφαιρα, έχει θερμανθεί και βρίθει από ζωή, ίσως θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε να κάνουμε με πραγματικούς θεούς, πανίσχυρους, παντοδύναμους. Τρανό παράδειγμα ο συντονισμός διάρκειας της ημέρας μεταξύ Γης και Άρη. Γνωστό είναι ότι η Γη ενεργεί περιφορά γύρω από τον άξονά της σε είκοσι τρεις ώρες και πενήντα έξι λεπτά, ενώ ο Άρης σε είκοσι τέσσερις ώρες και τριάντα επτά λεπτά. Μικρή διαφορά, που όμως αθροιζόμενη με το πέρασμα του χρόνου, θα διατάραζε το ωράριο απασχόλησης των θεών, που διακτινίζονται διαρκώς μεταξύ των δύο πλανητών. Γι’ αυτό και συγχρόνισαν με κάποιο τρόπο τις ημέρες! Ποιος μπορεί λοιπόν να αμφιβάλλει για τη θεϊκή τους δύναμη;»

          Σιώπησε για λίγο ο Τιθωνός, ενώ η επιρροή των λόγων του καταστάλαζε αργά στη συντροφιά.

          «Βέβαια, ας μη κλαιγόμαστε», συνέχισε. «Αυτά τα ξέραμε από την αρχή. Όποια κι αν είναι αυτά τα πλάσματα, είτε προέρχονται από άλλο Σύμπαν, είτε από άλλη διάσταση, έχουν αποδείξει περίτρανα ότι ελέγχουν την μικροποσοτική δομή του Σύμπαντος και παίζουν παιχνίδια μ’ αυτήν. Αυτοί οι απίθανοι τύποι έχουν και ασύλληπτους πόρους, άλλωστε και το “ημπορώ” προέρχεται από το “ευπορώ”. Εδώ δύνανται χωρίς πρόβλημα να μετακινούν πλανήτες, να αλλάζουν τις τροχιές και τα πεδία βαρύτητας. Επικαλούμαι όμως στο σημείο αυτό το ρητό του Παρμενίδη “ου γάρ μήποτε τούτο δαμήι είναι μη εόντα: αλλά σύ τήσδ’ αφ’ οδού διζήσιος είργε νόημα”[32]. Άρα λοιπόν δεν θα διεκτραγωδήσω την κατάστασή μας και δεν θα αναρωτηθώ τι γυρεύει ένα σκάφος σαν τον Δεινοπτέρυγο  με αστεία ταχύτητα μόλις εκατόν ογδόντα χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο  και έχει το θράσος να κινείται εναντίον των θεών -τεράτων; Επίσης θα παραλείψω και δεν θα αναφέρω ότι ενόψει της κραταιάς γνώσης περί της συμπαντικής δομής και των συμπαντικών διαδρομών, την οποία κατέχει ο εχθρός, τα ενδεή και δυστυχή όπλα αυτού του σκάφους τού φαίνονται απλές οδοντόπαστες.»             

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11^ο:

          Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΚΑΦΟΥΣ

          Η Ηώ διενεργούσε ελαφρό τρέξιμο στους διαδρόμους του Δεινοπτέρυγου. Επειδή το σκάφος είχε κυκλική δομή, έμοιαζε με ένα ινδικό χοιρίδιο, υδρόχοιρο ή ταχυδυναμικό τρωκτικό που τρέχει σε περιστρεφόμενο τροχό – κυλιόμενο διάδρομο παραμένοντας συνεχώς στην ίδια θέση. Μα συγχρόνως η Ηώ με τις σχηματοποιημένες μυώδεις γάμπες πρόσεχε να παρακάμπτει τα εγκατεσπαρμένα στους διαδρόμους απλοϊκά ρομπότ, να ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες χωρίς να σκοντάψει ή να τσακιστεί και να αποφεύγει τους ανελκυστήρες και τα άλλα αγνώστου ταυτότητας αντικείμενα, που έβρισκε στο διάβα της, συντηρώντας τον εαυτό της για μία μελλοντική, αποφασιστική μάχη.  

          «Δία, είμαι Τιτανίδα και δεν σε φοβάμαι», μονολογούσε. «Από νωρίς σού έδειξα ανυπακοή, αρνήθηκα την προστασία σου και διατράνωσα ενώπιόν σου την ανεξαρτησία μου, διότι μού αρκεί το ρητό του Ισοκράτη ότι “δει τον χρηστόν και αγαθόν άνδρα – και γυναίκα- των με προγεγεννημένων μεμνήσθαι, τα δε ενεστώτα πράττειν, περί μεν των μελλόντων φυλάττεσθαι” και συνεπώς ότι δεν σε χρειάζομαι. Το μόνο που μπορείς να κάνεις για μένα είναι να μού δώσεις την ευκαιρία να κλείσω τη ζωή μου και τη σταδιοδρομία μου, όπως μού αξίζει, δηλαδή πολεμώντας εναντίον σου! Δώσε μου την ευκαιρία να πεθάνω στη μάχη, όπου κι αν προτιμάς να συμβεί αυτό, σε γη, θάλασσα ή αέρα. Σε καλώ να μού πραγματοποιήσεις αυτή την τελευταία επιθυμία και σε αντάλλαγμα, αν είσαι πραγματικός θεός, σού παραχωρώ τη ψυχή μου να την πάρεις ιδιοκτησία σου στον Άδη!»

          Βέβαια, ως συνήθως οι θεοί δεν απάντησαν, κανένας ήχος, κανένας αντίλαλος. Μόνο ο βόμβος των μηχανισμών άμβλυνσης αδράνειας, που καθιστούσαν δυνατό το τρέξιμο υπό συνθήκες δύο βαρυτήτων. Η Ηώ, η κόρη του Υπερίωνα και της Θείας, αδελφή του Ήλιου και της Σελήνης – και θα ζητούσε βεβαίως την εύνοια του αδελφού της, αρμόδιου για τη λειτουργία του κεντρικού αστέρα, κατά τη ριψοκίνδυνη διάβασή τους- έσφιξε τις γροθιές της και δάγκωσε την ίδια της τη γλώσσα για να κατευνάσει το θυμό της και συνέχισε την καταδρομή της ανάμεσα στους μεταλλικούς δίαυλους του Δεινοπτέρυγου, που ταξίδευε την κοσμική μαύρη θάλασσα, έναν άλλον Ελλήσποντο.

          Αυτός ο μεταλλικός τάφος ήταν αχανής, ένας λαβύρινθος απ’ αυτούς που έφτιαχνε εύκολα ο Δαίδαλος, εκτεινόταν όμως και κάθετα προς την διεύθυνση του υψούν. Πού και πού στη διάρκεια της κυκλικής διαδρομής Ηώ είχε την ευκαιρία να συναντήσει διαφανείς επιφάνειες, απ’ όπου έβλεπε μεγαλύτερους χώρους, διαδρόμους προσνήωσης και απονήωσης ή αποθήκες εμπορευμάτων, αλλά πουθενά δεν έβρισκε φινιστρίνια- διαύγια ή φεγγίτες, όπως τα έλεγαν τότε- για να αντικρίσει το στερέωμα με τα άστρα, που ήσαν τόσο άπιαστα, ώστε η τιτανική λογική έλεγε ότι επιστημολογικά δεν είχαν καμία σημασία, ήσαν απλό φόντο, ένας περικλείων μυχός σαν σκηνικό, ένα αδιάφορο νοηματικά βάθος. Τα διαύγια δεν ήσαν στον κεντρικό διάδρομο, αλλά στο εξωτερικό κέλυφος σαν πομφόλυγες από διαφανή ύαλο, και επέτρεπαν μία περιορισμένη οπτική αίσθηση του εξωτερικού διαστήματος, αφού έτσι κι αλλιώς οι αισθητήρες ήσαν τα πραγματικά μάτια του διαστημόπλοιου. Καμιά φορά τ’ αστέρια στροβιλίζονται και χορεύουν κυκλοτερείς χορούς σαν να είναι μεθυσμένα. Τι σκέψη κι αυτή, γέλασε η Ηώ. Στάθηκε στην κούρσα της να πάρει μια ανάσα. Γρονθοκόπησε με τις γροθιές της τον μεταλλικό τοίχο μέχρι να ματώσουν  οι κάλοι και οι χόνδροι των δακτύλων, αλλά η επίθεσή της δεν άφησε ούτε ίχνος, ούτε ξύσιμο στο μέταλλο. Η στροφή προς το σκληρό τυλώδες μέταλλο, που έκαναν οι Δωριείς, ήταν δυστυχώς το πρώτο βήμα για να ξεφύγει η διοίκηση των πραγμάτων από τα χέρια του ανθρώπου, διότι είναι ασύμβατο με τη μαλακότητά του, γι’ αυτό και ο οργανισμός μας ανέχεται και αφομοιώνει μόνο ιχνοστοιχεία μετάλλου.

          Η πολεμίστρια κούνησε το κεφάλι της προβληματισμένη. Έτσι όπως γίνονταν οι πόλεμοι στην εποχή των Ολύμπιων θεών, δεν είχαν καμία τιμή. Όταν οι θεοί μπορούσαν να κινητοποιήσουν μηχανικούς Τάλω, ακανθώδη τεχνητά όντα, ψηλά, τερατώδη με ενσωματωμένα οπλοπολυβόλα, προσαρμοσμένες και βιδωμένες λεπίδες και ξιφολόγχες, θώρακα από χάλυβα, πώς θα μπορούσε να διακριθεί η ηθική δύναμη στο πεδίο της μάχης; Όταν οι θεοί μπορούσαν να εκτοξεύουν πυραύλους εδάφους- αέρος, εδάφους – εδάφους ή αέρος- αέρος και να πλήττουν από μακριά οποιονδήποτε στόχο και να σκοτώνουν αμάχους, τι είδους πόλεμος είναι αυτός;

          «Αυτό δεν είναι πόλεμος, είναι σφαγή αιγοπροβάτων και βοοειδών», αναφώνησε η Τιτανίδα. «Ακόμα και ο πόλεμος έχει τους κανόνες του και την ηθική του. Αν θέλετε να κυβερνάτε και να εξουσιάζετε, θεοί, φορέστε την πανοπλία σας κι ελάτε να μάς αντιμετωπίσετε. Όχι έτσι, όχι με μεσολαβητές και αντιπροσώπους, όχι μέσω τρίτων».          

          Με νοσταλγία η Ηώ θυμήθηκε μία εποχή πριν από τους βαλλιστικούς πυραύλους, όπου η ανδρεία μετρούσε και η μάχη γινόταν εκ του συστάδην, όπου το πρόσωπο του εχθρού ήταν ορατό και μαρτυρούσε μέσα από τις συσπάσεις του επισκύνιου[33], αν πίστευε στον λόγο για τον οποίο πολεμούσε ή αν είχε στρατολογηθεί δίκην αγέλης. Θυμόταν η Ηώ, όταν ήταν μικρή, πώς ασκούνταν στα όπλα, πώς μάθαινε προοδευτικά και μέσα από πολλούς κόπους και πολλές αγγαρείες τα είδη του οπλισμού, τα χαρακτηριστικά τους, τη λειτουργία τους και στο τέλος τα χειριζόταν, όπως ο καλλιτέχνης αντιλαμβάνεται και αξιοποιεί τα σύνεργά του. Τότε, πριν απ’ αυτή την αναθεματισμένη βαλλιστική τεχνική, ο πόλεμος ήταν υψηλή τέχνη και τα όπλα ήσαν κομψά, εργονομικά, ελαφριά στη χούφτα ή φούχτα, μισό χιλιόγραμμο στην παλάμη, καλλιτεχνικά, και όχι βαριά, καθόλου αδροκαμωμένα, πριονωτά, φαύλα, μοχθηρά, ξεκοιλιαστικά, κονιορτοποιητικά, δυσβάστακτα, δυσκίνητα, πρεμνώδη, αμβλέα. Κατήγαγαν στον αντίπαλο μόνο την απαραίτητη για την εκάστοτε στρατιωτική επιχείρηση χειρουργική πληγή και, αν ήταν απολύτως αναγκαίο, τού χάριζαν γρήγορο, ευσπλαχνικό και τιμητικό θάνατο.

          Σε ποιο να μιλήσει η Ηώ για να διασκεδάσει την ανία του ταξιδιού; Το δίδυμο Ικαρο – Δαίδαλος είχε κλειστή αντίληψη περί οικογένειας και είχαν μεταξύ τους ένα αύταρκες σύστημα, που δεν χρειαζόταν κανέναν άλλον παρείσακτο. Ο Τιθωνός από την άλλη είχε απομονωθεί στον εαυτό του μετά το ατύχημα που τον παραμόρφωσε, έγλειφε τις πληγές του, επικαλούνταν ότι δεν ήταν δυνατό να αντέξει την επιτάχυνση των δυο βαρυτήτων παρά την άμβλυνση της αδράνειας – δεν με ενδιαφέρει τι λέτε, εγώ πονάω – έλεγε κι έμενε τις περισσότερες ώρες κλεισμένος στο δωμάτιό του.

          Η Ηώ δεν μπορούσε καν να φανταστεί το εσωτερικό δράμα του φίλου της. Το χειρότερο ήταν ότι με αυτή την καταραμένη επέμβαση, για την οποία η ίδια αισθανόταν αμείλικτες τύψεις και μεγάλη ενοχή, αφού την είχε συστήσει και συμβουλέψει, ο Τιθωνός είχε χάσει και τον (όποιο) ανδρισμό του, τουλάχιστον όσο αφορούσε τον σηραγγώδη σωλήνα του πέους και την πορώδη ουρήθρα. Αλλά δεν έφταιγε ούτε η Τιτανίδα, γιατί η ανασφάλεια του Τιθωνού ήταν πάντα τόσο ακραία, ώστε χρειαζόταν μία επίδραση ενός φαρμάκου, έστω και νομιζόμενου, έστω και εικονικού, ώστε να αποκτήσει για πρώτη φορά αυτοπεποίθηση και να έλθει στα ίσα του. Δυστυχώς το πράγμα στράβωσε και ο Τιθωνός, πληρώνοντας τη μοχθηρία κάποιων, έγινε μέτοχος μίας ακούσιας φθαρτικής αθανασίας -αθανασία, για φαντάσου!- χάνοντας ταυτόχρονα όλα τα κίνητρα, που κάνουν τη ζωή ελκυστική. Παραμορφώθηκε, ταπεινώθηκε, τα προσόντα που τού έμειναν, ήσαν κατάλληλα μόνο για να κάνει το γελωτοποιό.

          Ίσως μόνο ο Εχέδωρος έμενε διαθέσιμος για να συζητήσει με την Ηώ, αλλά αυτός ήταν ανιαρός και η Τιτανίδα είχε την υποψία ότι απλώς αναπαρήγαγε τις δικές της σκέψεις. Μιλούσε τα ελληνικά, την γλώσσα των πολιτισμένων και καλλιεργημένων ανθρώπων, αλλά με ένα τρόπο και μία προφορά, ώστε οι λέξεις έμοιαζαν περισσότερο με το φλοίσβο των κυμάτων πάνω στους βράχους ή τον άχαρο βόμβο και το σφύριγμα εμβόλου μηχανής, που κάπου χτυπούσε και έκρουε και συγκρουόταν, πού όμως;

          Αυτή η τεχνητή νοημοσύνη εκνεύριζε πολύ μία πολέμαρχο του παλιού καιρού, που είχε μάθει να κάνει πολλά πράγματα με τα χέρια, τόσο να συναρμολογεί όσο και να διαλύει. Ο Εχέδωρος βέβαια ήταν  ήπιο μοντέλο, αλλά παρά ταύτα συχνά συλλάμβανε τον εαυτό της να εξανίσταται με το θράσος αυτών των άψυχων μεταλλικών κολοσσών, που ήθελαν να γίνουν άνθρωποι, να αντικαταστήσουν τα υποκείμενα της Ιστορίας με τράπεζες δεδομένων, ανίκανες να αντικρίσουν τον εαυτό τους μέσα απ’ τα δυο τους μάτια και να μιλήσουν με περιστροφή της γλώσσας τους, αφού τα μάτια τους ήσαν χωρίς κρεμασμένη από πίσω αυτοσυνείδηση και η λαλιά τους κάπου κρυμμένη στα βάθη των καλωδίων. Έτσι τής ερχόταν να πάρει κανένα ρόπαλο και να αρχίσει να βαράει πού σε πονεί και πού σε σφάζει, αποσυναρμολογώντας μ’ αυτόν τον άμεσο τρόπο το σύμπλεγμα αυτό των τροχίσκων και των καλωδίων, να ψάξει ειδικά που είναι η γλώσσα και να τη ξεριζώσει. Μήπως θα έπρεπε να είχε σπουδάσει πληροφορικάρια ή τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών;        

          Αφού τελείωσε το χαλαρωτικό τρέξιμο κατευθύνθηκε σε μία φυσαλίδα του τοίχου, απ’ όπου μπορούσε να δει τ’ αστέρια. Σήμερα ειδικά φαίνονταν ανόρεχτα, δεν τρεμόπαιζαν, δεν εξέπεμπαν κάποια άλω ή θάμβος και δεν μαρμαρυγούσαν. 

          Την ώρα εκείνη – πώς τής ήρθε- ταυτίστηκε με την Παλλάδα Αθηνά. Αυτή μάλιστα ήταν άξιος αντίπαλος και όχι ο προαγωγός Δίας, που έβαζε άλλους να κάνουν τις βρώμικες δουλειές του. Με την Αθηνά θα μπορούσε η Ηώ να συνεννοηθεί σε κείνο το μήκος κύματος, όπου μόνο οι γυναίκες επικοινωνούν μεταξύ τους. Προσευχήθηκε λοιπόν με την αξιοπρέπεια και τη συναδελφικότητα, που τής εξασφάλιζε το κίνημα του «κι εγώ επίσης».

          «Παλλάς Αθηνά, ένδοξη θυγατέρα, συ πού είσαι η μόνη που σέβομαι και παραδέχομαι, γλαυκομάτα, σύμβουλε, εύθρυπτη, αισχυντηλή και σεμνότυφη τη καρδία, άκουσε την προσευχή μου! Ώ επιμελές χαρίεσσα παρθένε, προστάτις των πόλεων, αμύντωρ, τριτόγενες, γεγεννημένη από την κεφαλή του Δία, οπλισμένη, τροπαιοφόρα, μονομάχε, αθλητική, στίλβουσα, απαυγάζουσα, λαμπηδών, άκου τι σού λέει κάποια που είναι σαν κι εσένα! Συ αθάνατη, που όλοι ορκίζονται στο όνομά σου, κι επιτίθεσαι στους εχθρούς σου εξ ύψους κραδαίνοντας το κοφτερό δόρυ σου, χωρίς να κρύβεσαι πίσω από την αιγίδα του Δία, δώσε σε μένα και τον άτυχο Τιθωνό ένα τιμημένο τέλος στο πεδίο της μάχης».    

          «Ξημέρωσε», που λέει ο λόγος, η δέκατη τρίτη ημέρα από την απογείωση. Ήδη ο νότιος πόλος του ήλιου διαφαινόταν μεγαλοπρεπής, εναργής, εμφανής, απαραγνώριστος. Σε έναν μακρινό παρατηρητή, που θα καθόταν σε ένα αστεροειδή, θα κοιτούσε μέσα από ένα τηλεσκόπιο και θα έτρωγε ψημένους κολοκυθόσπορους για να διασκεδάσει την ανία του, ο Δεινοπτέρυγος θα φαινόταν σαν μία λόγχη, διακοσμημένη, περιβεβλημένη και διαποικιλμένη από σφαίρες, ελλείψεις, δεξαμενές, πολύχρωμες και παρδαλές γωνίες άγνωστης χρησιμότητας, κορμώδη στελέχη κινητήρων και συστοιχίες κωδωνωτών παρισθμίων σαν μύτες σε κατάσταση ιγμορίτιδας, καθώς και μία πληθώρα πύραυνων, εσχαρών, εξαγώνων και εξαέδρων (όχι εικοσαέδρων σαν κι αυτό που έκανε τον Πυθαγόρα να σκοτώσει τον Ίππασο, γιατί αποκάλυψε τα μυστικά του) γύρω από την κεντρική στοίβα κυλινδρικών θαλαμίσκων κατοικίας, τα οποία αυτά όλα θα σχοινοβατούσαν επάνω σε στήλες από όλο και πιο εκθαμβωτικούς πυρηνικούς κεραυνούς.

          Θέματα διαλόγου με τους άλλους συνεπιβάτες δεν υπήρχαν, άσχετα ποιος θα εκλαμβανόταν ως επιβάτης αναφοράς και ποιοι θα ήσαν «οι υπόλοιποι», «οι άλλοι».

          Ήταν όμως τόση η βαρεμάρα, ώστε συχνά οι λίγοι παρευρισκόμενοι «έστηναν» εκ του προχείρου ένα διάλογο, μόνο και μόνο για να ακούσουν τις ίδιες τις φωνές τους, γνωρίζοντας ότι το πιο βασικό ένστικτο του ανθρώπου είναι η ορμή προς κοινωνία, απόδειξη, ότι αν κανείς μείνει για τέσσερις βδομάδες μόνος του, αρχίζει ήδη να ολισθαίνει ήδη προς την τρέλα.      

          Έτυχε λοιπόν η Ηώ να συναντήσει στο πιλοτήριο τον Ίκαρο, τον Δαίδαλο και τον Τιθωνό. Θα μπορούσαμε να το εκφράσουμε και ως εξής: Έτυχε ο Τιθωνός να συναντήσει τον Ίκαρο, το Δαίδαλο και την Ηώ: εξαρτάται από ποια σκοπιά εκτυλίσσεται η αφήγηση, με βάση ποιο «ψαλίδι» αμαξοστοιχίας και σε ποια σιδηροδρομική γραμμή τροχιοδρομεί η ιστορία μας, αλλά ας μη το παρακάνουμε.

          «Δεν διέλαθε την προσοχή μου, αξιότιμε Ίκαρε», είπε η Ηώ, «ότι τούτο το πλοίο που μας μεταφέρει είναι ένα είδος γελωτοποιού με κόκκινα στίγματα στα μάγουλα και μακριά υποδήματα. Θυμίζει εκείνους τους γελαστούς με σκισμένο πρόσωπο, που έχουν οι διεστραμμένοι βασιλείς στις αυλές τους, για να τούς χτυπούν με το μαστίγιο και να μετατρέπεται αυτόματα η φυσιογνωμία τους είτε σε τραγικό προσωπείο, είτε σε κωμικό τραγέλαφο. Εκτός των άλλων είναι πρωτόγονο, ακατέργαστο, αδρομερές και αργό».

          «Έ ναι, δεν είναι και η Αργώ. Είναι απλώς αργό, χα, χα, χα», απάντησε ο παιχνιδιάρης Ίκαρος. «Αφού το έφτιαξα από σκόρπια ανταλλακτικά και κανιβαλισμένα εξαρτήματα, που βρήκα εδώ κι εκεί, τι περιμένεις;»

«Και το σχέδιο ποιο είναι, ελλογιμώτατε Ίκαρε; Είναι δυνατόν αυτό το αξεδιάλυτο κουβάρι, το ετερόκλητο συνονθύλευμα, αυτό το λεωφορείο του παλιού καιρού που δονείται απ’ τις φωνές οπαδών και αφήνει πίσω του ανταλλακτικά,[34]  να περάσει από τους ελέγχους του σμήνους ιπτάμενων σφηκών, που περιπολούν τον κάποτε Κόκκινο και νυν Πράσινο λόγω γαιοποίησης ή γεωποίησης πλανήτη;»

          «Υποτιμάς τη χειριστική δύναμη του φανερού, αρχόντισσα», επενέβη ο Τιθωνός. «Είναι γνωστό το ηρακλείτειο ρητό ότι “η φύσις κρύπτεσθαι φιλεί”. Κι όμως η φύση είναι συγχρόνως το κατ’ εξοχήν φανερό. Επίσης ισχύει ότι: “Ει και εξαγάγη τις την φύσιν δια δικράνου (ή κρεαγρίδος ή πηρουνίου), αύτη δριμέως επάνεισι”[35]. Είμαστε ένας αδέξιος πιγκουίνος, ένας άκομψος παγκολίνος, που κλάνει αέρια για να προωθηθεί. Αντί να έχουμε έναν υπερσύγχρονο κινητήρα πυρηνικής τήξης ή ιόντων, κυκλοφορούμε σκάζοντας ατομικές βόμβες σε συσκευασία αναψυκτικών. Και για να επεκτείνω ακόμη περισσότερο την εύστοχη παρατήρησή σου, αφέντρα, έτσι όπως πάμε, με τις διαδοχικές εκρήξεις η φωτεινότητά μας γίνεται όλο και μεγαλύτερη, οπότε, όταν πλησιάσουμε τον Άρη και μάλιστα με πυρακτωμένο κέλυφος μετά τη διέλευση του ηλίου, θα είμαστε ορατοί δια γυμνού οφθαλμού!»

    «Άρα, επιβεβαιώνεις ότι είμαστε χαμένοι», ψέλλισε απορημένη η Ηώ, «αποκλείεται να διαλάθουμε το δίκτυο της πλανητικής άμυνας του κοκκινοπράσινου  Άρη, όπου κυριαρχούν και οι κόκκοι- μανιτάρια- και τα πράσα. Θα μάς καταρρίψει η αεράμυνα και μάλιστα στα γρήγορα, όπως ο υαλοκαθαριστήρας απομακρύνει ένα σκουπιδάκι.»            

«Υψηλή οικοδέσποινα και βαριά ματρόνα, ακόμη δεν έχεις καταλάβει τη στρατηγική μας», επέμεινε ο Τιθωνός. «Θέλουμε να ιδωθούμε, να μάς δουν. “O έχων άδειον βαλάντιον, άδει ενώπιον του ληστού”[36]. Δεν έχουμε τίποτε να κρύψουμε, η συνείδησή μας είναι ελαφριά σαν φτερό. Οι φύλακες του Δία, που θα δορυφορούν τον Άρη πιο στενά και πιο πιστά απ’ ό,τι και ο ίδιος ο Φόβος ή ο Δείμος, το πολύ που θα κάνουν στο διάβα μας θα είναι να ρίξουν ένα γερό γέλιο. Αλλά ακόμη και αν ασχοληθούν μαζί μας, εμείς με την πρώτη ριπή των πολυβόλων θα παραστήσουμε ότι έχουμε υποστεί βαρύ και ανεπανόρθωτο πλήγμα ου μην αλλά και ανήκεστο βλάβη και θα καταδυθούμε στον πλανήτη φαινομενικά γκρεμοτσακιζόμενοι και κραυγάζοντας “Μέρα Μαγιού, Μέρα Μαγιού”, προκαλώντας ακόμη πιο ακατάσχετο γέλωτα στους ανασχετικούς – αναχαιτιστικούς φρουρούς. Όταν όμως πετύχουμε επαφή με την επιφάνεια, τότε θα αναφωνήσουμε σαν τον Ζήνωνα τον Κιτιέα: “Ευπλόηκα, ότε νεναυάγηκα” και θα αναπτύξουμε ακάθεκτοι και απερίσπαστοι τα υπόλοιπα στάδια του σχεδίου μας. Αφού πούμε το ρητό του Θαλή “Πιστόν γη, άπιστον θάλασσα, άπληστον κέρδος”, για να συγχύσουμε “τας γλώσσας αυτών και τα νοήματα”, θα βρούμε τρόπο να μπούμε στα κανάλια του Άρη και μέσω αυτών, δια της ρευστής και υγρής μη ανιχνεύσιμης οδού να φτάσουμε στις κρύπτες των όπλων».

    Η Ηώ συλλογίστηκε για λίγο:

          «Δηλαδή μάς λες, Τιθωνέ, ότι αντίθετα με τη λογική της κρυπτείας, που σκληραγωγεί τους νεανίες της Σπάρτης μαθαίνοντάς τους να κλέβουν ή και να σκοτώνουν χωρίς συνέπειες, μπορούμε να κερδίσουμε κάτι και από το φανερό και μάλιστα φανερώνοντας τις αδυναμίες μας. Να κάνουμε την αδυναμία μας δύναμη, αυτό θυμίζει τη νέα παράλληλη θρησκεία του βασιλιά-ξυλουργού με την ξύλινη κούπα.  Αλλά πάλι “ει τι πράγμα φανερόν, έτερον κρυπτόν”, άρα από το φανερό πάμε πάλι στο κρυπτό και ούτω καθ’ εξής. Ιδίως οι πολυδαίδαλοι διάδρομοι της Τροίας προκαλούν καχυποψία, εμπνέουν μυστικοπάθεια και οδηγούν σε μύχιες υστερόβουλες μη κατατάξιμες σκέψεις με αποτέλεσμα, όπως ξέρουμε από άλλες Δημιουργίες, να αναδειχθεί και να διαπρέψει εκεί το τέχνασμα του δούρειου ίππου, όπου το κρυπτό και το φανερό θα αλληλο- εμπλέκονται σε τέτοιο βαθμό, όπου κανείς πια δεν θα μπορεί να τα ξεχωρίσει».  

          Ο Τιθωνός φαινόταν ταλαιπωρημένος, αλλά κρατούσε ακόμη. Και δεν ήταν περίεργο που η όψη του είχε γίνει ακόμη πιο χλωμή και πιο καταβεβλημένη, αφού το περιβάλλον του εκ των ενόντων κατασκευασμένου Δεινοπτέρυγου δεν ευνοούσε καθόλου έναν ομαλό και προγραμματισμένο ρυθμό ημέρας. Εδώ, αξίζει να σημειώσουμε ότι οι μηχανισμοί άμβλυνσης αδράνειας και ρύθμισης βαρύτητας για λόγους οικονομίας δεν εκτείνονταν και δεν λειτουργούσαν ούτε όλο το (συμβατικό) εικοσιτετράωρο ούτε σε όλα τα σημεία του πλοίου. Ιδίως τις νυχτερινές ώρες θεωρήθηκε ότι για εξοικονόμηση ενέργειας θα μπορούσαν οι ένοικοι να ξεκουράζονται αιωρούμενοι στον αέρα, αντί ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, κι έτσι κατά τη διάρκεια των ωρών αυτών η τεχνητή βαρύτητα ήταν κλειστή, δεδομένου βέβαια ότι τα αποθέματα ενέργειας ήσαν περιορισμένα και οι ψυχρές εξισώσεις του διαστήματος δεν επέτρεπαν την παραμικρή σπατάλη πόρων, ούτε την ελάχιστη παρέκκλιση από το πρόγραμμα ημερήσιας κατανάλωσης. Αλλά στο θεό σου, το να μην καλύπτει η τεχνητή βαρύτητα τα αποχωρητήρια και τα βαλανεία, αυτό παραήταν. Για να πάει κάποιος τουαλέτα έπρεπε κάθε φορά το σκάφος να επιβραδύνει στη μία και ημίσεια βαρύτητα, που και αυτό βέβαια δεν ήταν ούτε άνετο ούτε βολικό, και να έχει και μαζί του μία σακούλα εμετού, ώστε μαζί με τα λογής περιττώματα να ξεφορτώνεται στα γρήγορα και το πρωινό του. Ο Τιθωνός ήταν άνθρωπος προγραμματισμένος και όλες αυτές οι ατέλειες και οι ελλείψεις τον έβαζαν σε σοβαρή δοκιμασία. Αλλά τα αντιμετώπιζε όλα με την αποφασιστικότητα κάποιου που δεν είχε πλέον τίποτε να χάσει. Μάλιστα σιγά-σιγά είχε μάθει να απολαμβάνει τις ώρες αιώρησης στο δωμάτιό του, διότι εκεί αισθανόταν λιγότερο ανάπηρος από ό,τι σε κανονικές συνθήκες. Έδινε μία με το κακό του γόνατο και πεταγόταν από τη μία άκρη της κάμαρης στην άλλη κι εκεί χρησιμοποιούσε το μακρύ του πόδι ως τροχοπέδη, κλωτσούσε τον τοίχο και ξεκινούσε την αντίστροφη πορεία. Όλη αυτή η διαδικασία τον έκανε να ξεχνάει την παραμορφωμένη τερατώδη αριστερή πλευρά του, που μόνο άριστη δεν ήταν.

          Το πιλοτήριο του σκάφους, όπου βρίσκονταν, καλυπτόταν από τον θόλο αστρο- ναυσιπλοΐας, όπου απεικονιζόταν η θάλασσα των άστρων, φλόγες που κοσμούσαν το βελούδο του διαστήματος, αποκαλούμενο από τους τιτάνες «ολοσηρικόν». Όταν ο Δεινοπτέρυγος έκανε περιστροφή γύρω από τον άξονά του τα άστρα περιδινίζονταν με ένα τρόπο, που ίσως καθιστούσε αναγκαία τη σακούλα εμετού και εδώ. Να πούμε επίσης ότι η μοναξιά δεν καταπολεμούνταν ειμή μόνο με μερική κατανάλωση ουσιών εκ των οποίων βέβαια η πιο ακίνδυνη και ελαφριά ήταν το οινόπνευμα. Τα κροντήρια και οι κύλικες με οίνον άκρατον έδιναν κι έπαιρναν, μετατρέποντας σιγά- σιγά την περιεσκεμμένη ανησυχία σε αδικαιολόγητη ευθυμία.            

          «Ηώ», είπε με όλο το θάρρος ο Τιθωνός, «σε έχω παρατηρήσει στα κρυφά να μονολογείς επικοινωνώντας με τους θεούς, τον Δία, την Αθηνά. Μού κάνει εντύπωση, γιατί υποτίθεται ότι αυτοί είναι εχθροί μας».

          «Για ένα πολεμιστή, αγαπητέ Τιθωνέ, πέραν του να εκτιμά τους φίλους του, που όμως ενδέχεται να τον απογοητεύσουν, είναι υπεράγαν ουσιώδες να πιστεύει στους εχθρούς του. Αυτοί δεν πρόκειται ποτέ να απογοητεύσουν τον πολεμιστή, θα βρουν όλο και πιο ύπουλους και δόλιους τρόπους για να τον εξοντώσουν. Επίσης, είναι γνωστό ότι όσο πιο μεγάλους αντιπάλους έχεις, τόσο περισσότερο αναδεικνύεσαι και εσύ. Κι αν υποστείς μερικές ήττες στην αρχή, ο ανταγωνισμός είναι τέτοιος και οι αντιπαραθέσεις τόσο συχνές, ώστε συν τω χρόνω θα αναπτύξεις κι εσύ όλες τις δεξιότητές σου προκειμένου να τούς αντιμετωπίσεις. ”Τω μέλλοντι σώζεσθαι δει φίλους αγαθούς ή διάπυρους έχθρούς υπάρχειν”[37], όπως έλεγε και ο Διογένης».

          Τώρα όλοι οι συζητητές υπό την γλυκιά επιρροή της ελαφράς μέθης αρχίζουν να αναλύουν τη λέξη «δόλος» και το τι αυτή σημαίνει. Δυστυχώς ο δόλος δεν εντοπίζεται μόνο στους εχθρούς αλλά και στους δικούς, στους συναδέλφους, στους υποτιθέμενους συμμάχους. Ο δόλος ιδίως στις εσωτερικές υποθέσεις είναι ο κύριος λόγος που τα περισσότερα μαζικά κινήματα αποτυγχάνουν να πετύχουν τη μεγιστοποιημένη ευτυχία, την οποία υπόσχονται όχι μόνο στα μέλη τους, αλλά στον κόσμο ολόκληρο. Όταν τα κινήματα αυτά οργανώνονται με βάση την παραδοχή ότι η μόνη αρετή του ανθρώπου είναι να διεκδικεί, ασχέτως αν στερείται ή όχι, τότε τύφλα να’ χει ο Αριστοτέλης που συνέταξε τα Ηθικά Νικομάχεια, τα Ηθικά Ευδήμεια και τα Ηθικά Μεγάλα. Ακόμη κι από δύο αν αποτελείται μία οργάνωση, συνήθως τα πραγματικά κίνητρα εκατέρου είναι άγνωστα. Η συναδελφική συμπεριφορά πολλαπλώς ερμηνεύεται και πολλές φορές συνίσταται στην αποκάλυψη και έκθεση μέσω ψεύτικης οικειότητας των αδύνατων σημείων του άλλου, μέχρι αυτός να πάθει ψυχικό κλονισμό, οπότε μετά μπορεί να εκδηλωθεί σε όλο της το εύρος η φιλευσπλαχνία και κυρίως ο οίκτος προς τον αδύναμο κρίκο, σύμφωνα με το αθάνατο ρητό «καλύτερα να σε λυπούνται παρά να σε φθονούν». «Φθόνος δε κάκιστος κ’ αδικώτατος θεός, κακοίς τε χαίρει κ’ αγαθοίς αμβλύνεται»[38], όπως λέγει ο Στοβαίος.

          Όταν μάλιστα η μόνη αρετή είναι η διεκδίκηση χωρίς να μετριάζεται από ηθικές σκέψεις, δηλαδή από ενσυναίσθηση της θέσης του άλλου, η σίγουρη επίπτωση είναι η ατομική πλεονεξία, που καταστρέφει εγγυημένα τα πάντα. «Όστις επί το πλέον έχειν πέφυκε ανήρ ουδέν φρονεί δίκαιον ουδέ βούλεται»[39], λέγει ο Ευριπίδης και «Όστις του μεν αδικείν μη προνοείται, του δε μη δούναι δίκην επιμελείται, κακουργεί»[40], λέγει ο Λυσίας. Μα τι μουχλιασμένες αξίες είναι αυτές, θα αναφωνούσε κάποιος; Έ λοιπόν, αυτές είναι δεν υπάρχουν άλλες, και όταν δεν τηρούνται, κάθε επιδίωξη είναι καταδικασμένη και κάθε σκοπός διαστρέφεται, διότι δεν είναι ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα, αλλά τα μέσα καθορίζουν και χαρακτηρίζουν τον σκοπό.   

Η μόνη θεραπεία κατά του εκατέρωθεν δόλου είναι η αξιολόγηση, που όποτε δεν προκύπτει αντικειμενικά, π.χ. ουδείς ποτέ αμφέβαλλε ότι ο Αχιλλέας ήταν ο μέγιστος πολεμιστής, τότε ας συζητήσουμε ποια θα είναι τα κριτήρια και η διαδικασία και τα συμβούλια ανάδειξης των άξιων μέσω της συνισταμένης των τεκμηριωμένων γνωμών. Για όσους δεν είναι σε θέση να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, κανείς δεν λέει να πάνε στον Καιάδα, να βρεθεί γι’ αυτούς μία υπηρεσιακή, κοινωφελής και όχι πειθαρχική λύση, ας εκτελούν λιγότερο απαιτητικές εργασίες, ας παίρνουν επιδόματα κ.λπ., όχι όμως να παραμένουν σε θέση αρμόδιου, διότι βλάπτουν τον εαυτό τους και τους άλλους, εκτίθενται ανεπανόρθωτα πάνω απ’ όλα οι ίδιοι και αφήνουν ξεκρέμαστους και όσους υπάγονται στη δικαιοδοσία τους.

Μοιραία η συζήτηση περιστράφηκε αργά ή γρήγορα γύρω από τον αθλητισμό, διότι εκεί οι αξίες προκύπτουν χωρίς αμφισβήτηση και απολαύουν γενικής παραδοχής, ιδιαίτερα στον αξιοκρατικό κόσμο των τιτάνων, όπου βρισκόμαστε.  

          «Είναι πολύ συγκινητικές οι αφηγήσεις για τα κατορθώματα των αθλητών στους Ολυμπιακούς αγώνες», παραδέχτηκε ο Ίκαρος.

«Γνωστό το “Νυν κάτθανε ώ Διαγόρα, ουκ ες Όλυμπον αναβήσει”[41], που φώναζαν οι παραληρούντες οπαδοί στον γέροντα πατέρα των πέντε γιων από τη Ρόδο, θριαμβευτών στους αγώνες. Επίσης ο Μίλων ο Κροτωνιάτης κουβαλούσε στην πλάτη του ένα μωρό ταύρο μέχρι να … μεγαλώσει. Βέβαια όλους αυτούς μπορώ εγώ να τούς αφήσω πίσω με ένα ζευγάρι μηχανικά φτερά. Τι αξία έχει η ατομική αθλητική και χειρωνακτική επίδοση, όταν μπορούμε να διασχίσουμε το Σύμπαν με διαστημόπλοια; Όλα αυτά τα αθλήματα, ο δρόμος, ο δίσκος, το ακόντιο, οι ιπποδρομίες, η πάλη, το παγκράτιο, η πυγμαχία ξεσηκώνουν βέβαια τα πλήθη και έχουν και τεράστια οικονομικά οφέλη για τους τόπους, όπου οργανώνονται οι αγώνες, αλλά είναι αδιάφορα από τη σκοπιά της επιστήμης και της τέχνης. Τι σημασία έχει ποιος νικάει, αν κάποιος νικήσει είναι καλό γι’ αυτόν, διότι παίρνει το τρόπαιο και γίνεται διάσημος, αλλά οι άλλοι που ταυτίζονται μαζί του, τι πανηγυρίζουν;  Άσε που υπάρχουν στη φύση ποικίλες ουσίες, ελλεβόρος ο εύοσμος κ.λπ., που δίνουν πρόσθετη δύναμη σε κάποιους, έτσι ώστε οι αγώνες να μπορούν να χειραγωγηθούν…»

 «Το βλέπεις από τη σκοπιά του μηχανικού», επενέβη η Ηώ. «Ο αθλητικός ή ακόμη και ο πολεμικός αγώνας μάς θυμίζει και επιβεβαιώνει την ανθρώπινη φύση μας μέσα σ’ αυτό το χάος της τεχνολογίας. Έχει σημασία το αν θα επικρατήσω έναντι κάποιου με γυμνές γροθιές ή αν θα φοράω χειρόκτια ή λωρίδες δέρματος ή μαλακά επιθέματα, όπως αντίστοιχα και στον πόλεμο έχει σημασία αν θα αντιμετωπίσω τον εχθρό με σπαθί ή με ακόντιο ή αν θα ρίξω πυραύλους για να εξαερώσω τον άμαχο πληθυσμό. Έχει σημασία, ακόμη κι όταν αντεπεξέρχεσαι προς τινά ως αντίπαλος να το κάνεις με τιμή και ήθος.»

«Είναι πολύ αστείες αυτές οι διαβαθμίσεις αγριότητας, που επισημαίνεις, σεβαστή Ηώ», είπε ο Ίκαρος. «Πάρε παράδειγμα τον Επειό τον Φωκέα, τον γιο του Πανόπη. Το τελευταίο καλοκαίρι παρακολούθησα πώς ο Επειός έσπασε στο ξύλο δώδεκα άνδρες, τούς τσάκισε τα πλευρά και τα σαγόνια στο πλαίσιο καθημερινών αγώνων επίδειξης, όπου μαχόταν οποιονδήποτε τολμούσε να τον αντιμετωπίσει, οποιαδήποτε ώρα, από πρωίας μέχρι βαθείας νυκτός. Δύο άνθρωποι πέθαναν κατά τη διαδικασία αυτή. Τι να πω βλέποντας αυτό το αποτρόπαιο θέαμα; Μήπως να ανακράξω “αρχαίο πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα του ωραίου, του μεγάλου και του αληθινού;”»  

«Τι μού θύμισες τώρα», πήρε πάλι τη σκυτάλη η Ηώ. «Ο Διομήδης προπονούσε χρόνια τον Ευρύαλο, γιο του Μηκιστέα, ένα Αργείο μεγάλο σαν βουνό. Κάθε μέρα αυτός έτρεχε και δυνάμωνε τις γροθιές του βαρώντας κολομέρια σφαγμένων βοοειδών, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας σκάλες με απίστευτο αριθμό σκαλοπατιών και κόβοντας ξύλα από το πρωί έως το βράδυ μέχρι αναισθησίας (σ.σ. με τη μουσική του Ρόκυ). Κι όμως ο Επειός τον έριξε αναίσθητο σε είκοσι γύρους. Ο Ευρύαλος ήταν τόσο σωματώδης, ώστε, καθώς ο Διομήδης τον έσερνε εκτός της παλαίστρας, τα δάκτυλα των ποδιών του όργωναν το χωράφι με τεράστιες αυλακιές, που τις αξιοποίησαν οι περίοικοι για να σπείρουν σιτάρι! Πάντως τώρα ο Ευρύαλος έμαθε να κρατάει ψηλά την άμυνά του κατά τη διάρκεια της γρονθοκόπησης, τουλάχιστον αυτό το έμαθε!»

«Μα τι νόημα έχουν όλα αυτά;», ενέστη πάλι ο Ίκαρος διακόπτοντας τον πατέρα του Δαίδαλο που πήγε επιτέλους να αρθρώσει κάτι. «Να αναφέρω, ανδρεία ή μάλλον γυναικεία Ηώ, ότι ο αγαπημένος σου Επειός δεν κατέκτησε ποτέ αριστεία στο πεδίο της μάχης, ούτε επικράτησε ποτέ σε πολεμική μονομαχία. Άρα λοιπόν τι αξία είχε τελικά η μέγιστη αθλητική του ικανότητα;»

«Τα πράγματα δεν είναι άσπρο- μαύρο. Ο ίδιος ο Επειός παραδέχεται ότι δεν είναι άνθρωπος του πολέμου. Το θάρρος που χρειάζεται για να πλήξεις κάποιον με μπουνιές δεν συγκρίνεται με την αποφασιστικότητα να μπήξεις το δόρυ στην κοιλιά του εχθρού και μετά να το γυρίσεις και μία στροφή, ώστε να χυθούν τα έντερά του στο έδαφος. Υπάρχουν βέβαια κάποιοι, που διακρίνονται και στον αθλητισμό και στον πόλεμο, όπως ο βασιλιάς της Ιθάκης Οδυσσέας, ο πιο Έλληνας από τους Έλληνες, που κέρδισε πολλά κύπελλα σε διαγωνισμούς, ενώ ο ίδιος ο τερατώδης Αίας ο Τελαμώνιος συνήθως αρκούνταν στο βραβείο της παρηγοριάς, ένα μοσχάρι ή μία προβατίνα. Στο αγώνισμα του δρόμου βοήθησε τον Οδυσσέα και η προστάτιδά του Αθηνά, διότι επηρέασε τον χαζό γίγαντα και τον έκανε να γλιστρήσει, κι έτσι ο Ιθακήσιος πέρασε πρώτος τη γραμμή του τερματισμού. Αλλά και στην πάλη μπόρεσε ο Οδυσσέας να νικήσει τον Αίαντα με την κλωτσιά που τού έδωσε στο κούφωμα του γόνατου, ώστε τον ανάγκασε να πέσει μπρούμυτα κι έπειτα κατέκυψε επ’ αυτού, ώστε ο γίγαντας δεν μπορούσε πια να γυρίσει προς τα πάνω το πρόσωπό του».

«Και λοιπόν; Αυτό τον έκανε καλύτερο άνθρωπο;»

«Και βέβαια», άστραψε και βρόντηξε η Ηώ. «Τι θα γινόταν ο κόσμος, αν δεν υπήρχε ο αγώνας, η τέχνη της μάχης, της αγχέμαχης αντιπαράθεσης πρόσωπο με πρόσωπο, που ακριβώς κατατάσσει τους ανθρώπους και τούς συνδέει με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, αφού ακόμη και δύο πέτρες διαφέρουν μεταξύ τους σ’ αυτή τη γη; Πώς θα ηδύνατο ο κάθε θνητός να αναγνωρίσει τι είναι η μέγιστη αξία, αν ο διαγωνισμός και η μονομαχία δεν έδειχναν σε όλο τον κόσμο ποιος είναι άριστος και ποιος μέτριος; Αυτό δεν ενέχει κάποια μομφή κατά του μέτριου, απλώς τον υπάγει στον πιο κατάλληλο και πεφωτισμένο ηγέτη, που με τη σειρά του είναι τέτοιος μόνο αν υπάγεται σε έλλογους περιορισμούς».         

Τότε ο Δαίδαλος πήρε το λόγο και είπε κάτι βαθυστόχαστο.

«Όπως το βλέπω εγώ η σχέση του αθλητισμού με τον τεχνολογικό πολιτισμό και την οικονομία είναι η εξής: Ο τεχνολογικός πολιτισμός διευρύνει καταρχάς τις δυνατότητες του ανθρώπου. Λόγω όμως του ότι προοδευτικά εντάσσει στο σώμα τα αρχήθεν εξωτερικά εργαλεία, προκαλείται η συνέπεια να μπορεί ο καθένας μας να έχει ενσωματωμένο τηλεσκόπιο ή φτερά για να πετάει, από αυτά που μαστορεύει στην καθισιά του ο γιος μου Ίκαρος, πράγμα που ενέχει τον κίνδυνο μετά από συνεχείς προσθήκες, βελτιώσεις κάθε είδους και γενετικές τροποποιήσεις  να μάς μετατρέψει σε ένα άλλο είδος, αν δεν φροντίσουμε να παραμείνουν όλα αυτά στην υπηρεσία του ανθρώπου. Πολλές φορές οι άπειρες δυνατότητες μάς προκαλούν σύγχυση, αμφιβολίες για το ποιοι είμαστε. Όταν βλέπουμε λοιπόν τον Οδυσσέα να περνάει το βέλος του μέσα από συνεχόμενες τρύπες στις λαβές τσεκουριών ή τον καημένο τον Εύρυτο από την Οιχαλία, τον πατέρα της Ιόλης, να καλεί σε μονομαχία τοξοβολίας τον ίδιο τον Απόλλωνα, επαληθεύοντας την τάση του ανθρώπου να συγκρούεται με μεγέθη μεγαλύτερα από αυτόν, ξέροντας ότι τελικά θα συντριβεί και θα υποστεί ξαφνικό θάνατο αντί να πεθάνει στο κρεβάτι του από τις ατέλειες της μεγάλης ηλικίας, όταν συμμεριζόμαστε τον γλυκό Ίφιτο, που, ενώ πήρε το μέρος του Ηρακλή και τον βοήθησε στο ζήτημα της Ιόλης, φονεύθηκε σε μία από τις κρίσεις μανίας του τελευταίου, τότε θυμόμαστε τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος μέσα σ’ αυτό το χάος των οβίδειων μεταμορφώσεων. –

– Όπως στην τεχνολογία εμφανίζονται υπερβολές που μετατρέπουν τον άνθρωπο ασυναίσθητα σε κάτι άλλο, το ίδιο ισχύει και στην οικονομία. Η εφεύρεση των μηδενικών και των ασύμμετρων αριθμών διατάραξε την αρμονία της ανταλλαγής και του υγιούς εμπορίου. Ξαφνικά άρχισαν να εμφανίζονται ποσά μη ανθρώπινα που υπερβαίνουν το μέτρο των μυρίων, διότι κάθε ποσό πάνω από το Μ οδηγεί σε στρέβλωση των μεγεθών και σε κατασκευή ανυπάρκτων στη φύση αριθμών, τουλάχιστον στο επίπεδο του ανθρώπου, έστω  κι αν προφανώς υπάρχουν τέτοιοι αριθμοί στο μικρόκοσμο ή στο μεγάκοσμο. Η ανταλλακτική οικονομία συνδεόταν άμεσα με τους κανόνες των χρηστών και των συναλλακτικών ηθών, άρα ταυτιζόταν ως επιστήμη με την Ηθική, ήταν πραγματικά από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του να παράγει κάτι στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του να καταναλώσει κάτι.  Όπως κάποιοι μιλούν για την Πολιτική Οικονομία, να πούμε ότι ο Αριστοτέλης καθιέρωσε την Ηθική Οικονομία πάνω σε δύο αρχές. Στο ότι κανείς δεν πρέπει να είναι εκ του νόμου δούλος, αλλά να υπάγεται στην εξουσία άλλων σε σχέση εξηρτημένης εργασίας μόνο εθελοντικά και δεύτερον στο ότι μέσω φορολογικής πολιτικής ή δημοσιονομικού σχεδιασμού θα πρέπει να επιτυγχάνεται η κατά το δυνατόν ισότητα και εξισορρόπηση της οικονομικής δύναμης των πολιτών. Λέγει δηλαδή ο Αριστοτέλης στο Α των Πολιτικών:

     α) Το ποιος άρχει και το ποιος υπακούει, ώστε όλα να διευθετηθούν όπως πρέπει, καθορίζεται από τον φυσικό χαρακτήρα (ως συνισταμένη άπειρων παραγόντων) -αυτός που δύναται να προβλέψει και να συλλάβει με τη διάνοια όσα συμβαίνουν είναι προορισμένος να άρχει και να δεσπόζει, ενώ εκείνος που μπορεί να καταφέρνει μηχανικά πράγματα με το σώμα προορίζεται να εργάζεται με εξηρτημένη εργασία– και αυτό συμφέρει και τον ασκούντα την αρμόδια εξουσία και τον εξουσιαζόμενο … διότι είναι φανερό ότι μερικοί είναι σε θέση να διαχειριστούν ευθύνες, ενώ άλλοι όχι. Τους τελευταίους συμφέρει και είναι δίκαιο να προσφέρουν την εργασία τους στους αρμόδιους… Διότι εξαρτημένος είναι κάποιος είτε εκ του νόμου είτε εκ του χαρακτήρα   – καθόσον μάλιστα και ο νόμος (δυστυχώς) ορίζει να είναι κάποιοι δούλοι, αναγνωρίζοντας το αξίωμα ότι στον πόλεμο τα λάφυρα, τα εδάφη και τους αιχμαλώτους κρατάει και διαφεντεύει ο νικητής, όπως λένε. Όμως πολλοί ρήτορες έχουν υποστηρίξει ότι αυτοί οι νόμοι είναι παράνομοι, διότι είναι απαράδεκτο και αδιανόητο ο βιασθείς και ο αδικηθείς να περιέρχεται στην εξουσία του βιαστή και του ισχυρότερου κατά δύναμη, που τόσα κακά τού προξένησε …Γι’ αυτό και συμφέρει η φιλία του εξαρτημένου και του άρχοντα προς αλλήλους, όπως τούς έχουν ορίσει οι περιστάσεις και στο βαθμό που αμφότεροι έχουν αξιωθεί να είναι τέτοιοι σύμφωνα με τον χαρακτήρα τους, ενώ αντιθέτως καθόλου δεν συμφέρει αν είναι έτσι καταταγμένοι σύμφωνα με έναν (άδικο) νόμο.[42]   Επίσης συνεχίζει ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά:  

β) Είναι καλό και σοφό να είναι κατανεμημένες οι περιουσίες ορθά –διότι γι’ αυτό το λόγο γίνονται όλες οι επαναστάσεις. Πρώτος το εισηγήθηκε αυτό ο Φαλέας ο Χαλκηδόνιος – διότι λέγει να είναι ίσα τα αποκτήματα των πολιτών – πράγμα που δεν είναι δύσκολο να γίνει στις πόλεις (αποικίες) που μόλις τώρα κατοικούνται, ενώ για τις ήδη κατοικημένες είναι πιο περίπλοκο, αλλά οι διαφορές μπορούν τάχιστα να εξομαλυνθούν, με το να δίνουν οι πλούσιοι μέρος από τα αγαθά τους χωρίς να λαμβάνουν, ενώ αντιθέτως οι πένητες θα πρέπει να λαμβάνουν χωρίς να δίνουν.[43] 

-Βέβαια από τότε δυστυχώς η οικονομία κατέστη δαιδαλώδης, (σ.σ. μη ξεχνάμε ότι μιλάει ο Δαίδαλος) με κανόνες κεφαλαιουχικούς και εξω- ανθρώπινους και η εξηρτημένη εργασία αμείβεται όλο και λιγότερο προς όφελος των πλουσίων. Γι’ αυτό κατά καιρούς χρειάζεται μία αυτο-διαγνωστική διαδικασία, ένα διάλειμμα ή παύση αυτοσυγκέντρωσης και αυτογνωσίας, μία επιστροφή στις ρίζες και στις παλιές αξίες, προκειμένου ο άνθρωπος να παραμείνει ελεύθερος να παρέχει ή να μη παρέχει την εργασία του ή να την παρέχει με το σωστό αντίτιμο και η οικονομία να παραμείνει οικονομία και να μη γίνει πληθωριστική χρηματιστική ή συσσωρευτική οβολοστατική, όπως πολύ ορθά επισημαίνει ο Αριστοτέλης».     

«Μισό λεπτό», είπε ο Τιθωνός παρεμβαίνοντας. «Με το θάρρος ενός ανθρώπου που δεν είναι πια άνθρωπος, αλλά έχει μεταβληθεί σε κάτι άλλο και προσπαθεί να συμβιβαστεί μ’ αυτό, απέναντι στην επιχειρηματολογία σας για την τακτική εμβάπτιση των ανθρώπων στις παλιές αξίες, επικαλούμαι το δικαίωμα της ύπαρξης και της επικράτησης του καινούριου, του εξελιγμένα διαφορετικού. Γνωρίζετε ότι ο Σιμωνίδης ο Κείος “την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν, την δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν ώετο είναι”[44]. Η ποσότητα γίνεται πάντα ποιότητα και μάς εισάγει έτσι κάθε φορά σ’ ένα καινούριο είδος, που βλέπει για πρώτη φορά το φως της ημέρας. Λένε και πολύ σωστά ότι πριν από την δημιουργία ενός έργου τέχνης ο κόσμος δεν ήταν ίδιος με εκείνον που προέκυψε μετά.  Η ίδια η φιλοτέχνηση ενός πίνακα αλλάζει την πραγματικότητα και προσθέτει ένα νέο δρόμο προς τη βαθιά μας ανθρωπιά. Ο κόσμος μας μετά τα έργα του Παρράσιου του Εφέσιου και του Πολυγνώτου δεν είναι πια ο ίδιος. Π.χ. παίρνει άλλο νόημα η μίμηση όταν φθάνει την τελειότητα, τόσο ώστε να περιπέσει στην εξαπάτηση! Τα ζωγραφιστά σταφύλια του Ζεύξη αναφέρονται ανέκαθεν ως ο θρίαμβος της μίμησης της φύσης, αφού λέγεται ότι τα περιστέρια τα τσιμπολογούσαν. Όταν λέμε ότι ένας ζωγράφος είναι ο μέγιστος της εποχής του, ξεχνάμε πόσος χρόνος είχε περάσει και πώς ήταν ο κόσμος πριν αυτός αναγνωρισθεί. Για να φθάσει αυτή την αναγνώριση, ένας πρωτότυπος ζωγράφος ή καλλιτέχνης θα ενεργήσει σαν οφθαλμίατρος, διότι πρέπει να εκπαιδεύσει τα μάτια των θεατών σε νέα ερεθίσματα! Η θεραπεία μέσω ζωγραφιάς ή λογοτεχνίας πολλές φορές δεν είναι καθόλου ευχάριστη, όπως δυσάρεστες είναι οι στεροειδείς σταγόνες στον επιπεφυκότα. Αλλά όταν τελειώσει η θεραπεία, μάς λέγει ο γιατρός: Και τώρα υπάγετε στην ευχή του Δία και της Ήρας – και ιδού βλέπουμε ότι ο ρυθμός του κόσμου μετεβλήθη εντός μας και η πραγματικότητα φαντάζει εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη, πιο πειστική, πιο λαγαρή, διότι ο κόσμος αλλάζει κάθε φορά που εμφανίζεται ένας πρωτότυπος καλλιτέχνης! Οι γυναίκες αλλάζουν ντύσιμο και παρουσιάζουν διαφορετική όψη απ’ ό,τι πριν, διότι είναι καινούριες ζωγραφιές και πινελιές, που προσθέτουν μία νέα διαφοροποίηση στον καμβά της οικουμένης. Μα ακόμη και το δάσος, όπου διενεργούμε τον καθημερινό μας περίπατο, ξαφνικά για κάποιο λόγο αλλάζει υφή και γίνεται κέντημα με πολλούς χρωματικούς τόνους, όπου εκ των υστέρων αναγνωρίζουμε ότι κάποιοι έλειπαν προκειμένου το σύνολο των δένδρων να αποτελέσει δάσος. Έχει κανείς την αίσθηση ότι ο εκάστοτε κόσμος, στον οποίο κινούμαστε, είναι προσωρινός και ετοιμόρροπος, σαθρός,  ξεχαρβαλωμένος και σαραβαλιασμένος και προώρισται να αντέξει λίγο, μέχρι την επόμενη κοσμική καταστροφή, που θα σημαίνει ότι κάποιος καινούριος ζωγράφος θα αναλάβει τα ηνία για να μάς δώσει μία νέα πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν παράγονται διαρκώς καινούριοι κόσμοι που διαδέχονται τους προηγούμενους και η φύση του υποκειμένου με τη σειρά της μεταβάλλεται».

Τη στιγμή εκείνη άναψαν πάλι οι κινητήρες του Δεινοπτέρυγου και το μέγα μαύρο διαστημόπλοιο από άνθρακα και ατσάλι προέβη σε μία ακόμη περιστροφή γύρω από τον εαυτό του σαν να ήθελε ίσως να δροσιστεί, να ενυδατώσει το αφυδατωμένο του κέλυφος. Η άμβλυνση της αδράνειας πλέον δεν ήταν αρκετή, διότι η σχετική ενέργεια είχε διοχετευθεί αλλού και οι επιβάτες άρπαζαν τις χειρολαβές για να μη παρασυρθούν σε εκτροπές διαδρομών του αέρα, καθώς το σκάφος περιδινιζόταν πέρα- δώθε σαν ακροβάτης. Το εκτυφλωτικό φως του Νότιου Πόλου του ήλιου έλουζε τους πάντες και πάντες προσπαθούσαν να προσαρμόσουν κατάλληλα στο ορατό φάσμα τους διυλιστικούς σάκκους, τους προστατευτικούς ηθμούς, τα πολωμένα στραγγιστήρια, ώστε να σώσουν τα μάτια τους από την θερμοπυρηνική χορωδία του διαστήματος.

Μετά ταύτα η Ηώ αποφάσισε να κλείσει τη συζήτηση με τον τρόπο που μόνο αυτή ήξερε.

«Μάλιστα, γλυκέ Τιθωνέ, ονειρεύεσαι πολλούς εναλλακτικούς κόσμους, τους οποίους εναποθέτεις στην έμπνευση κάποιων εξωτικών καλλιτεχνών, ίσως μικρών θεών, περιμένεις την ίδρυση Συμπάντων, μόλις οι παγκόσμιες ιδιοφυίες συμφωνήσουν και συγκεντρωθούν σε κάτι τέτοιο. Αλλά αν είν’ έτσι, οφείλω να σού πω ότι δεν έχω καμία ιδιαίτερη διάθεση να γνωρίσω τους δημιουργούς της συγκεκριμένης παρούσας πραγματικότητας, διότι εδώ έχει βάλει το χέρι του ο διάβολος. Κι ενάντια στο διάβολο ως αντίθετο του συμβόλου οφείλουν οι τιτάνες να αγωνίζονται. Κι αν είναι να ‘ρθει ένας γενναίος καινούριος κόσμος, αυτό ας γίνει επειδή είναι σύμφωνο με τη βούλησή μας, επειδή εμείς το θέλουμε κι όχι επειδή κάποιος ανεξιχνίαστος εξωτερικός παράγοντας το επέβαλε. Αν το πεπρωμένο ορίζει ότι η τεχνητή- βιοτεχνολογική νοημοσύνη θα μάς συντροφέψει στο μέλλον, πολλώ μάλλον ας διεκδικήσουμε ότι δεν θα υποταχθούμε στα μηχανικά της μέρη, αλλά ότι το σιδερένιο χέρι θα είναι το δικό μας και αυτό θα ρυθμίσει το δικό της ελαφρύ και μαλακό λογισμικό προς μία κατεύθυνση, όπου αν κάτι το καινούριο δημιουργηθεί θα είναι μέσα από συναίνεση, συγκατάθεση και έγκριση, διότι αυτό επιτάσσει η παράδοση του διαλέγεσθαι.»                           

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12^ο.

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΦΘΑΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ

«Μετά την περιήγηση στο μέλλον της ανθρωπότητας, όπου είναι πολύ αβέβαιο αν ο πανούργος πίθηκος θα δυνηθεί τελικά να επιβιώσει», είπε ο Ίκαρος, «ίσως ενδείκνυται να … προσγειωθούμε και πάλι στην παρούσα μας κατάσταση. Εμείς, αυτή τη στιγμή έχουμε ξεκινήσει για μία αποστολή περισσότερο εκδίκησης παρά δικαιοσύνης, γιατί κάποιος επιτέλους πρέπει να δώσει ένα μάθημα σ’ αυτούς τους πρωταθλητές της μοχθηρίας θεούς, που δεν νοιάζονται για τίποτε, ότι δεν μπορούν να παίζουν με τις ζωές των ανθρώπων και να κάνουν ατιμώρητοι αυτό που έκαναν στον Τιθωνό. Μάς συνδέει η συχνά παραγνωρισμένη αξία της φιλίας, όπως μάς την έχουν παραδώσει ο Δάμων κι ο Φιντίας, όπου ο ένας, που είχε μείνει για εγγύηση στη φύλαξη του τυράννου, ώστε ο άλλος να λάβει άδεια να δει την οικογένειά του πριν δικαστεί για κάποιο έγκλημα,  ήταν σίγουρος πως ο φίλος του θα επέστρεφε, όπως κι έγινε. Σε άλλες εποχές όλοι θα μάς κορόιδευαν και θα έλεγαν “πού πάτε ρε ανόητοι μέσα στο στόμα του λύκου; Θα αντιμετωπίσετε Λαιστρηγόνες και Κύκλωπες χωρίς ηθικές αναστολές, θα κεντρίσετε απερίσκεπτα τρανούς ηγεμόνες και ισχυρούς ταγούς, που το απολύτως επικαιροποιημένο πυρηνικό δόγμα τους λέει ότι αν κάποιος τολμά να αντιστέκεται σε όσα εδάφη οι ίδιοι κυριαρχικά ανακηρύσσουν ότι είναι δικά τους και αποτελούν μέρος του βασιλείου τους, της Συμπαντίδος εξ Άδου, ή γενικά αν κάποιος μπαίνει στο ρουθούνι τους, και πάλι έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν πυρηνικά. Διότι και πυρηνικός πόλεμος να γίνει, δεν βαριέσαι. Οι μεγάλοι ηγέτες θα είναι πάντα κρυμμένοι στα πολυτελή τους καταφύγια με μπόλικο πολτό ζυμωμένου κριθαριού, τονωτικές ουσίες και καλλίγραμμες υπάρξεις. Και είναι αλήθεια αυτό, μήπως θα έπρεπε να το ξανασκεφτούμε; Λίγο αργά βέβαια θα ερχόταν αυτή η νηφάλια αφύπνιση και εχέφρονη ανάνηψη, αφού ήδη βρισκόμαστε στο μέσον της διαδρομής για τον Άρη. Παρά ταύτα όμως, ίσως δεν βλάπτει να βρούμε κάποιους συμμάχους. Λέω λοιπόν να παιδέψω λίγο αυτό το συνονθύλευμα παλιοσίδερων, που έχουμε για ασύρματο, μήπως μπορέσω να επικοινωνήσω με το Σείριο, να δούμε τι έχει να πει και ο Προμηθέας για όλα αυτά, δεν μπορούμε, ρε παιδιά, να αγνοήσουμε τον Προμηθέα, όταν δρομολογούμε ένα εγχείρημα εις βάρος των θεών».  

Συμφώνησαν όλοι και για πολλή ώρα ο Ίκαρος ψηλαφούσε ή κατά μία χυδαία βαρβαρική λέξη «μπαλαμούτιαζε» τον ασύρματο μέχρι που τελικά ακούστηκε η φωνή κάποιων, που διαβίβασαν – βυσμάτωσαν το τηλεφώνημα προς κάποιους άλλους που κι αυτοί μετά από μία αιωνιότητα – αλλά ο χρόνος ήταν μία πολυτέλεια που είχαν οι αστροναύτες μας- μεσολάβησαν είτε πρόθυμα είτε απρόθυμα, είτε επιπόλαια είτε περιεσκεμμένα ανάλογα με τη θέση τους στην ιεραρχία, ώστε να έλθει τελικά στο μικρόφωνο ο ίδιος ο Προμηθέας, ο Προμηθέας, ο παμμέγιστος τιτάνας, ο υπ’ αριθμόν ένα δημόσιος κίνδυνος για τους θεούς και η μόνη ελπίδα των ανθρώπων. Κατά τη διαδικασία αυτή τα μέλη της αποστολής «Δεινοπτέρυγος» κινητοποίησαν ό,τι γνωριμία είχαν και δεν είχαν.   

«Δεν μού λέτε, πάτε καλά;», είπε ο πυρφόρος Προμηθεύς. «Γιατί επικοινωνείτε σ’ αυτή τη συχνότητα; Λόγω της απερισκεψίας σας, μ’ αναγκάζετε να απορρίψω, να πετάξω στον Καιάδα ή άλλως να κατακρημνίσω στο βάραθρο έναν από τους ελάχιστους δίαυλους επικοινωνίας, που δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί από τους θεούς. Ίκαρε, με ενημερώνουν ότι έχετε ξεκινήσει μία θνησιγενή και άκρως ανθυγιεινή (για σάς) αποστολή απόλυτης βλακείας και βέβαιης αυτοκτονίας για να διεισδύσετε στον Όλυμπο. Είστε απαράδεκτοι! Έχω διαμηνύσει σε όλη τη γνωστή οικουμένη ότι δεν θέλω μη εξουσιοδοτημένες ενέργειες εναντίον αυτών των πλασμάτων! Οι τιτάνες θα μπουν στον πόλεμο όταν πρέπει, όταν είναι έτοιμοι, κι όχι παρασυρόμενοι από αποκοτιές μεμονωμένων και ασυνεννόητων διεθνών παικτών.»  

«Με όλο το σεβασμό σεβαστέ Προμηθεύ, πότε θα μπει επιτέλους η Τιτανία στον πόλεμο; Πότε θα ευαρεστηθούν οι Ατλάντες και οι λοιποί υπερήρωες να μάς βοηθήσουν; O πληθυσμός των ανθρώπων στενάζει κάτω από την ενδρομίδα και τα λοιπά (παλαιά) υποδήματα των Ολύμπιων. Έτσι και αλλιώς εμείς και αν συλληφθούμε, θα αναλάβουμε την αποκλειστική ευθύνη των πράξεών μας, αφού είναι προφανές ότι ενεργήσαμε μόνοι μας. Και πού ξέρεις- επειδή ακριβώς είμαστε ένα τσούρμο ανάπηρων, Α.Μ.Ε.Α. και ταλαίπωρων σύμφωνα με τη δική μας οπτική και ένας εσμός τυχαρπάστων αλητών σύμφωνα με την λογική των εξουσιαστών, ίσως κάτι καταφέρουμε, ακριβώς επειδή κανείς δεν μάς υπολογίζει.»    

«Πολλά λες, Ίκαρε, και θα εντοπίσουν το σήμα μας».

«Και να το εντοπίσουν, τι έγινε, ώ Ιαπετίδη και Κλυμενίδη, ώ εσύ που είσαι ο αληθινός “μητίετα” και όχι ο Δίας, ώ συ αιολομήτι», όλοι ξέρουν ότι οι τιτάνες κρύβονται στο Σείριο, όσο για μάς, το πολύ να βάλουν τα γέλια και να αρχειοθετήσουν την κινηματογράφησή μας στο ράφι με τις κωμωδίες».

«Ίκαρε, είστε αδιόρθωτοι γελωτοποιοί και χωρατατζήδες. Απορώ πως είναι μαζί σας και  η Ηώ που την έχω σε μία εκτίμηση. Κλείνω τώρα και σε λίγες μέρες θα φθάσει στο σκάφος σας μη ανιχνεύσιμο μήνυμα χαμηλής συχνότητας, που θα μπορέστε να αξιοποιήσετε».

Τι έλεγε το μη ανιχνεύσιμο σήμα του Προμηθέα, που έφτασε μερικές μέρες μετά;  Είχε παρεισφρήσει και διεισδύσει στο παλάτι των Ολύμπιων ένας ανεξάρτητος πράκτορας, προκειμένου να παρακολουθεί τη δραστηριότητα των θεών και να ενημερώνει αναλόγως τους ενδιαφερόμενους πλειοδότες. Η συγκεκριμένη -διότι ήταν γυναίκα, αν γυναίκα μπορεί να ονομασθεί αυτό το πλάσμα που θα περιγράψουμε κατωτέρω- είχε δουλέψει σε πολλούς αμφιλεγόμενους εργοδότες και είχε δημιουργήσει φήμη πολύ αξιόπιστου μπράβου ή μάλλον «μπράβας» της νύχτας. Ήταν η Δαιμογόργων, μία γυναίκα φρικτή, φρικώδης και φρικαλέα, αν πιάσατε το υπονοούμενο, που είχε γεννηθεί κάτω από το γη, έζησε τα νιάτα της σε υπονόμους κυνηγώντας τους κροκοδείλους, που σύμφωνα με τον αστικό μύθο ζουν εκεί, και το όνομά της ήταν τόσο αποτρόπαιο, που είχε οριστεί ότι είναι εμποδισμένο στους θνητούς καν να το προφέρουν. Η Δαιμογόργων σκότωνε τα θύματά της με σβώλους καιόμενου βορβόρου, οι οποίοι έριχναν ρίζες στα αγγεία και στα σωθικά του δεχόμενου την επίθεση και τον καταβρόχθιζαν- κατασπάραζαν  από μέσα, αλλά και με τους θανατηφόρους δηλητηριώδεις κοπτήρες της, που εισχωρούσαν στο δέρμα των θυμάτων της.

Αυτή λοιπόν είχε βρει στο ελεύθερο (λαθρ-) εμπόριο μία μαγική στολή, που λεγόταν χαμαιλεοντικός χιτώνας ή κυνέη και έκανε κάποιον αόρατο. Αυτή ήταν μία παράνομη μεν, λόγω της θεσμοθετημένης προστασίας των προσωπικών δεδομένων, της οικογενειακής εστίας και της ιδιωτικής ζωής, αλλά συνάμα πολύ διαδεδομένη τεχνολογική ευχέρεια, που παρά τη ρητή απαγόρευση πολλοί χρησιμοποιούσαν για τους άνομους σκοπούς τους, σύμφωνα με το αξίωμα ότι αν ένα τεχνολογικό επίτευγμα δει το φως της ημέρας, κανείς πια δεν μπορεί να το εξαφανίσει αναδρομικά ως μη γενόμενο. Ο χαμαιλεο- χιτώνας ή κυνέη ήταν ένα από τα πολλά εξοβελισμένα αντικείμενα, θεωρούμενα ως κακόφημα, κακόδοξα, δύσφημα, ανίερα και δαιμονικά, όπως ήταν π.χ. το κράνος του Άδη, υποσχόμενο άμεση εξαφάνιση και επανεμφάνιση σε ασφαλέστερο τόπο, πολύ επικίνδυνο και κατά παραβίαση όλων των κρατικών πρωτοκόλλων διακτίνισης, που κυκλοφορούσαν αλίμονο ευρέως στο βαθύ διαδίκτυο και στα γαλαξιακά άντρα των εγκληματικών οργανώσεων δυστυχώς χωρίς κανένα περιορισμό.

Η κυνέη είχε ένα ευρύ γιακά, ποιος ξέρει γιατί, και ήταν πάρα πολύ θερμή σαν δέρμα σαύρας. Δεύτερον, από πολύ αξιόπιστη πηγή γνωρίζουμε ότι οι νανίτες και οι νανομηχανισμοί, μέσω των οποίων καθίστατο δυνατό να δει κανείς μέσα από τη διαφανή στολή δεν είχαν την αναγκαία υψηλή ευκρίνεια με αποτέλεσμα όποιος τη χρησιμοποιούσε να νιώθει ανυπόφορο πονοκέφαλο. Μα αυτοί οι αχαΐρευτοι τιτάνες τίποτε πια δεν ήξεραν να φτιάξουν, ούτε καν ένα μανδύα αόρατης προκάλυψης; Ένα άλλο πρόβλημα, που αντιμετώπιζε η Δαιμογόργων ή όποιος άλλος γλιστρούσε μέσα σ’ αυτόν τον  μανδύα, που επέτρεπε στο χρήστη να συγχωνεύεται με τον ενδότατο μυχό του περιβάλλοντος, είναι ότι συνήθως χρειαζόταν αργά ή γρήγορα να ενεργοποιήσει και το κράνος του Άδη, προκειμένου να εξαφανιστεί, όταν τα πράγματα έσφιγγαν. Συνεπώς θα έπρεπε να χωράει κι αυτό στη στολή και να περιβάλλεται από αυτήν. Γι’ αυτό οι θαυμαστοί τεχνίτες και ράφτες της τιτανικής εποχής εφεύραν για πρώτη φορά την κορυφώδη καλύπτρα ή κουκούλα, που ακόμη και σήμερα βρίσκει πολλές χρήσεις στην κοινωνία. Στην τελική έκδοση του χαμαιλεο- χιτώνα η κουκούλα ήταν προσαρμοσμένη στο ευρύ περιτραχήλιο-περιαυχένιο- περιλαίμιο, το οποίο έτσι για πρώτη φορά απέκτησε εξήγηση, νόημα και λόγο ύπαρξης με αποτέλεσμα η παράγραφος αυτή να διαγράψει ένα πλήρη κύκλο σε σχέση με την αρχή της και να δώσει απάντηση στην αρχική της απορία.     

Το απεχθές, επαχθές και κακομούτσουνο λοιπόν αυτό ον, έχοντας εισχωρήσει κρυφά στον Όλυμπο και παρακολουθώντας εκ του σύνεγγυς τις συνεδριάσεις των θεών, είχε την ευχέρεια μέσα από τον αόρατο μανδύα του να μεταδίδει έγκυρες πληροφορίες προς πάντα ενδιαφερόμενο για το πού έμελλε μελλοντικά να οργανώσουν πραξικοπήματα ή βομβαρδισμούς οι θεοί ή και για άλλα αρρωστημένα, απρόβλεπτα και μη κατατάξιμα σχέδιά τους. Μέσα από ένα κλειστό κύκλωμα, που ελάχιστοι προνομιούχοι γνώριζαν, εν δυνάμει αγοραστές πληροφοριών επικοινωνούσαν με τη Δαιμογόργονα ενεργώντας παράλληλο έμβασμα σε τραπεζικό λογαριασμό και λάβαιναν πολύτιμες συμβουλές και ειδήσεις, προβλέψεις βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες για τη δουλειά τους, σαν να διηύθυνε η τερατώδης κακάσχημη γυνή ένα είδος χρηματιστηρίου.    

Η Δαιμογόργων είχε μία βροντώδη φωνή σαν εκρηκτικό κεραυνό ή καταπέλτη, που υπό κανονικές συνθήκες θα φανέρωνε αμέσως την παρουσία της, αλλά, αν κατόρθωνε να πετύχει μία εκφορά ανάλογη με τσίριγμα υπό τα δικά της δεδομένα, μπορούσε να μετατρέπει τα λόγια της σε υπερηχητικά κύματα, που δεν ακούγονταν μεν από τους παρισταμένους στον ίδιο χώρο με αυτήν, αλλά έσκαγαν σαν παλιρροϊκά κύματα στο αυτί του συνομιλητή στην άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής. Μια και στην υπερσύγχρονη εποχή της ελληνικής μυθολογίας η μόνο φωνητική επικοινωνία χωρίς εικόνα θεωρούνταν υποτιμητική, ένα άλλο πρόβλημα ήταν η όψη της Δαιμογόργονος, απωθητική και εμετική στους εκ του μακρόθεν συνδιαλεγόμενους με αυτήν. Όλο το κορμί της ήταν παχύ και ξεχειλωμένο με τις ρώγες του στήθους να κατεβαίνουν μέχρι κάτω από τον ομφαλό, ενώ η έδρα ήταν τόσο ψηλά ώστε φαινόταν παρά φύση η σχισμή του πρωκτού να ανεβαίνει στην πλάτη. Γενικά το σώμα της ήταν ακαθόριστο και ελαφρώς τρεμάμενο σαν αυτό μίας πλαδαρής μέδουσας και προκαλούσε κύματα ακατάσχετης αναγούλας σε όποιον την αντίκριζε. Η πανάθλια όψη και εικόνα της σωματοποιούνταν κατά κάποιο τρόπο, διότι ο παρατηρητής αισθανόταν αυτόματα σαν να τού ερεθίζει ή να τού γαργαλάει κάποιος τη σταφυλή του φάρυγγα για να προκαλέσει εμετό.

Μόλις λοιπόν ο Ίκαρος ήλθε σε οπτική επαφή με τη Δαιμογόργονα ξέρασε στα γρήγορα για πρώτη φορά. Βλαστήμησε από μέσα του, γιατί σκέφτηκε ότι τόσες φορές είχε γλιτώσει τον εμετό λόγω των περιστροφών του πλοίου και των αυξομειώσεων της βαρύτητας την εσχάτη στιγμή, μόνο και μόνο για να αδειάσει τελικά τα σωθικά του σε μία ανύποπτη περίσταση, γιατί – αλίμονο- είχαν τόσα πολλά σοβαρά θέματα, ώστε δεν είχαν την πολυτέλεια να αναλώσουν φαιά ουσία και για τις επιπτώσεις της οπτικής επαφής με τη Δαιμογόργονα. Σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, έφτασε σ’ αυτιά του και ο υπερηχητικός ήχος από τη φωνή του τέρατος ως διατρητική βόμβα που διατρυπά υπόγειο καταφύγιο.

  «Ποιος είναι στη γραμμή; Μόνο ελάχιστοι ξέρουν αυτό το κλειστό κύκλωμα και όσοι το ξέρουν θα είχαν ήδη κάνει την πρώτη κατάθεση στον τραπεζικό μου λογαριασμό».

Ο Ίκαρος δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει, αφού είχε εξουδετερωθεί από την αρχή και τη θέση του πήρε ο Τιθωνός, που ήταν έτοιμος για όλα. Έτσι κι αλλιώς αυτουνού τα σωθικά ήσαν τόσο ανακατεμένα, ώστε αιφνιδιασμένα από τον ίδιο τους τον εαυτό δεν γνώριζαν πώς να αντιδράσουν καν στις εσωτερικές εντερικές αλλαγές, πόσο μάλλον στις εξωτερικές εμετικές επιδράσεις της Δαιμογόργονος.

Οπτικά τουλάχιστον μέσα από το κύκλωμα ο Τιθωνός βρέθηκε στη μεγάλη αίθουσα των θεών, όπου όπως λέγει και η λέξη «αίθουσα» έκαιγε φωτιά στην εστία. Στη μέση σε ένα θρόνο επενδυμένο με ολοσηρικό ύφασμα ο Ζευς αυξομείωνε κατά βούληση το μέγεθός του προκειμένου να τονίσει δεόντως μία φράση του ή να αποσπάσει προσοχή από τους αφηρημένους και σεβασμό από τους περιστασιακούς αμφισβητίες. Όλοι οι θεοί είναι παρόντες εδώ σε αυτή την άτυπη – ή μήπως τυπική- ολομέλεια, σ’ αυτό το μείζον συνέδριο κάτω από το θόλο της Επιτροπής Ολυμπίων και Κληροδοτημάτων. Οι περισσότεροι θεοί απ’ αυτό το πλήθος είναι άγνωστοι στον Τιθωνό, παρότι είχε από μικρός την παιγνιώδη συνήθεια να μαζεύει χαρτάκια με απεικονίσεις ποδοσφαιριστών – έ συγγνώμη- θεών και είχε μεγάλη συλλογή έχοντας σχεδόν συμπληρώσει το λεύκωμά του. Διότι εδώ παρευρίσκονταν όχι μόνο οι δώδεκα γνωστοί πρωτοκλασάτοι άσοι, αλλά χιλιάδες φερέλπιδες νέοι και σιτεμένοι, που ζητούσαν μία ευκαιρία να αναδειχθούν, να παίξουν στα μεγάλα πρωταθλήματα και να διακριθούν στις κορυφαίες μάχες, βρίσκοντας το δρόμο να περιληφθούν στη στελέχωση της βασικής Ολύμπιας ομάδας.   

Η ψηλή σαν πύργος Δαιμογόργων μαζί με την αόριστη μάζα της ήταν ορατή μέσα από την αποπνιχτική οσμωτική στολή της, τη βιομιμητική δερματοθερμική μεμβράνη της, καθώς έκκρινε οξύ αντί για ιδρώτα κι είχε κι ένα σπαθί που εξέπεμπε ενοχλητικές λάμψεις, μέχρι κι αυτό επιδείνωνε το φριχτό θέαμα της παρουσίας της, άθλιο ως προς το ιδείν και απίστευτο ως προς το λέγειν. 

«Δαιμογόργων, όπως καταλαβαίνεις, είμαστε φίλοι σου, αφού γνωρίζουμε τους κώδικες επικοινωνίας σου. Με βλέπεις;»

«Βλέπω έναν σακατεμένο, έναν ανάπηρο. Πόσο άσχημος είσαι», είπε με απέχθεια η Δαιμογόργων.

«Σ’ ευχαριστώ, είναι πολύ ευγενικό που μού το θυμίζεις. Έχουμε υψηλές συστάσεις και ερχόμαστε να ζητήσουμε τη βοήθειά σου.»

          «Σακάτη Θερσίτη της πλάκας, η Δαιμογόργων δεν βοηθάει ελεεινούς, οικτρούς και κακορίζικους θνητούς. Ούτε καν μικρούς θεούς, γιατί ούτε και αυτό συμφέρει οικονομικά. Αν τώρα έχεις ατυχήσει στη ζωή σου, σκασίλα μου, “τύχη δίδει πλείστα πολλοίς, ουδενί αρκετά”.[45]»

          Ο Δαίδαλος, ταραγμένος από τον ακατάσχετο εμετό του γιου του, έλεγε στον Τιθωνό.

          «Τι διάολο κάνουμε εδώ πέρα, απορώ τι επιδιώκουμε και τι θέλουμε να πετύχουμε. Τιθωνέ, το να μιλάς μ’ αυτό το πράγμα είναι σαν να μιλάς με τον ίδιο σου τον κόλο. Καλύτερα να στρέψεις το κεφάλι σου προς τα πίσω, ακανόνιστα και με γωνία αδύνατη, και να διαπραγματευθείς ελεύθερα με συνομιλητή τον πορδοκλανικό πρωκτό, που τόσο συγκινητικά προσπαθεί να αρθρώσει λόγο μέσω ρυθμικής απελευθέρωσης αερίων. Περισσότερα θα αποκομίσεις και καλύτερες συμφωνίες θα κάνεις». 

          «Λοιπόν σε ακούω», συνέχισε βροντερά η Δαιμογόργων, «αλλά πώς ξέρω ότι δεν είσαι πράκτορας των θεών;»

 «Αν ήμουν πράκτορας των θεών, θα είχες ήδη συλληφθεί, ανόητη φάλαινα».

«Σε παρακαλώ, όποιος κι αν είσαι, να μην προσβάλεις το φυσικό μου παρουσιαστικό, διότι αυτό είναι πρωτίστως αγενές. Δεν έχεις τρόπους απέναντι σε μία κυρία;  Σε λίγο θα με ρωτήσεις και για την ηλικία μου, βλάκα. Χρειάζεται κάτι περισσότερο για να πεισθώ ότι δεν είστε καταδότες του Δία, αφού ενδεχομένως να με αφήνετε ελεύθερη προσωρινά για να αποκτήσετε πρόσβαση στους συνεργάτες μου.»

«Πώς μπορώ να σε πείσω», σκέφτηκε ο Τιθωνός. «Ας εξετάσουμε λίγο την επιστημολογία μας. Θεωρείς ότι ο Δίας, ο γιος του Κρόνου και της Ρέας, που μάζεψε γύρω του όλο αυτό το συρφετό των φιλόδοξων ολιγαρχών, είναι Θεός; Θεωρείς ότι είναι ο Θεός της Δημιουργίας, αυτού του κόσμου ή αυτού του Σύμπαντος, αν πολλοί κόσμοι συγκροτούν ένα Σύμπαν, ή και όλων των Συμπάντων, αν υπάρχουν πολλά Σύμπαντα;»

 «Θεός, ας γελάσω. Αν βγαίνει από το “θέω”, που σημαίνει “τρέχω”, δεν δηλώνει τίποτε περισσότερο από τον τροφοσυλλέκτη κυνηγό, που καταδίωκε επί μέρες με επιμονή τα ταχύτερα θηράματά του για να δυνηθεί εντέλει να τα παγιδεύσει. Απλά έχει υποδουλώσει όποιον είναι υποδεέστερος από αυτόν στην ιεραρχία της δύναμης. Είναι ένας άπληστος, ακόρεστος, λαίμαργος, διψαλέος και πλεονέκτης πόρνης γιος, παρότι δεν έχω κανένα λόγο να προσβάλω τη Ρέα, που μαζωμένη κάπου και κάποτε κάτω από μία σκιά ίσως ακούει τα λεγόμενά μου. Είναι ένας δειλός κακοποιητής γυναικών, ένας αισχρός τύραννος».

«Και τότε ποιος είναι ο αληθινός Θεός:» 

«Ανάπηρε, θα ‘πρεπε να διακόψω την επικοινωνία μας εδώ και τώρα, γιατί με ενοχλείς στην τρέχουσα κατασκοπική μου δραστηριότητα. Παρ’ όλ’ αυτά, μού κίνησες την περιέργεια. Καιρό έχω να κάνω μία ενδιαφέρουσα συζήτηση με όλα αυτά τα καθάρματα που έχω μπλέξει. Μήπως είσαι μέλος αυτής της νέας μονοθεϊστικής θρησκείας, που προσθέτει στο γνωστό πάνθεον έναν ακόμη θεό, πλην όμως συμπεριληπτικό όλων των άλλων; Αχ, αν μπορούσε η άβυσσος να συλλαβίσει τα μυστήρια της! Αλίμονο όμως τής λείπει η φωνή, οπότε ο βυθός και το βάθος παραμένουν χωρίς εικόνα και χωρίς έργο, το αρχέγονο μηδέν επιμένει να είναι βουβό. Γι’ αυτό κι εγώ προτιμώ να ενστερνιστώ την πίστη των τιτάνων για τη μοίρα, το πεπρωμένο, τον καιρό, την ευκαιρία, το τυχαίο, η σύμπτωση και την εξέλιξη. Διότι τα πάντα υπάγονται στα παραπάνω μεγέθη και από το πώς αντιδρά σε αυτά ο άνθρωπος, φαίνεται ποιος είναι, ποιο είναι το μέτρο και η αξία του, όπως μάς λέγει η αρχή της τραγωδίας».

«Ναι, Δαιμογόργων, αλλά ξέχασες να κατατάξεις την αιώνια αγάπη και την τελειότητα και την ηρεμία του ιδεώδους, το ιδανικό της ομορφιάς που επιβιώνει και…»

«Τιθωνέ, μην το παρακάνουμε», επενέβη ο Δαίδαλος. «Αυτό μάς έλειψε τώρα να κάνουμε διάλογο με το τέρας για το τι είναι αγάπη, τι είναι ομορφιά, τι είναι ιδεώδες και τι είναι η ηρεμία του ιδεώδους. Αφού διαπίστωσες ότι ενστερνίζεται τις αξίες των τιτάνων, να το εκμεταλλευτούμε αυτό προς όφελός μας».

Ο Τιθωνός ένευσε ότι έλαβε το μήνυμα.

«Ναι, ναι σωστά. Άκου Δαιμογόργων. Εμείς εκπροσωπούμε τους τιτάνες. Σιγά- σιγά βγαίνουμε από τις κρύπτες μας, τις σχισμές, τις διαρρωγές, τα ρήγματά μας, τις σπηλιές και τα βάραθρά μας, για να αντισταθούμε στους ψεύτικους ανήθικους θεούς. Σού ζητούμε να μάς βοηθήσεις και μάλιστα ακόμη και χωρίς αντάλλαγμα. Τόσα λεφτά έχεις, δέσποινα των τεράτων – σόρρυ των αθανάτων. Από ένα σημείο και πέρα τα μηδενικά του τραπεζικού σου λογαριασμού δεν σημαίνουν τίποτε και έχουν δίκιο οι τιτάνες που μετράνε μόνο μέχρι τη μυριάδα. Οτιδήποτε ανώτερο της μυριάδας είναι ύβρις».

Μεσολάβησε ευσπλαχνική σιωπή, κατά την οποία οι υπερηχητικές στριγκλιές της Δαιμογόργονος έβγαλαν το σκασμό. Ύστερα ο φακός στράφηκε μακριά από το αποκρουστικό παρουσιαστικό της και εστιάστηκε στις σκηνές, που εκτυλίσσονταν και διαδραματίζονταν στην αίθουσα.

Εδώ λοιπόν ο Τιθωνός και οι λοιποί επιβάτες του Δεινοπτέρυγου έγιναν μάρτυρες του πώς ένας θεός υπερτινάσσεται, εξίσταται του φρονείν, παραφρονεί, καθίσταται παρανοϊκός, κουζουλαίνεται και ξετρελαίνεται. Οι ελάσσονες και ήσσονες θεοί γύρω του τον καρφώνουν ταυρηδόν, αβγουλομάτηδες, γουρλομάτηδες, εξόφθαλμοι ηδονοβλεψίες. Τα αθάνατα σαγόνια τους κρέμονται από τις κλειδώσεις τους αξιοθρήνητα και τα θεϊκά στόματά τους χάσκουν και χάφτουν μύγες με τα σάλια να έχουν πάρει την άγουσα προς τα κάτω σαν καταρράκτες σε αργή κίνηση.          

Ο Ζευς κατευθύνει το σκοτεινό μοχθηρό βλέμμα του με απερίγραπτη υπομονή στον καθένα από τους παρισταμένους ρίχνοντας αναμμένα κάρβουνα στη ψυχή τους, εντοπίζοντας την αδυναμία του καθενός – αυτό το ξέρει καλά- που είναι ταυτόχρονα η δική του ισχύς.

«Μήπως έχετε καμιά απορία;», αστράφτει και βροντάει. «Θα τσακίσω όποιον επιβουλεύεται το θρόνο μου, αυτό δα έλειψε να φοβηθώ αυτά τα ανθρωπάρια, τους τιτάνες. Θα τούς πατήσω κάτω σαν μυρμήγκια, σαν σκουλήκια, θα τούς καταψύξω στις πολικές φυλακές μου και θα τούς θρυμματίσω το στέρνο με βαριοπούλα ή με απλή μοχθηρή γροθιά!  Όσοι ονειρεύονται ιερά, άγια των αγίων, βωμούς, θυσιαστήρια, άμβωνες, θρόνους και βήματα ρήτορα θα δρέψουν φυλακές, ειρκτές, δεσμωτήρια, παλιά και σκοτεινά μπουντρούμια και τεκέδες, άντρα τύψεων και παραισθήσεων, φρικώδη κοπροχώματα, άγρια και ξένα. Όπως θα πει στο  μέλλον κάποιος που θα έχει όνομα σαν μίλτο, δηλαδή σαν κόκκινη ώχρα, κοκκινωπό οξείδιο του μολύβδου ή αίμα μαγικών αντικειμένων μιλώντας για Εωσφόρο ή διάβολο, “θα στήσω την ιερή μου έδρα πάνω από την  Αχερουσία, πάνω από τα ίδια τα άστρα”». 

Η οργή του Δία ήταν αδύνατο να συγκρατηθεί. Στράφηκε προς την Ήρα, που αντίθετα με την οιηματική και πληθωριστική μεγέθυνση του Δία είχε ζαρώσει και γίνει μικρή σαν κουνούπι από το φόβο και την ντροπή.

«Ανάθεμα την πανουργία σου, βοώπι Ήρα, δυστυχή και τρισάθλια ήρα, που σε προτίμησα από το στάρι, δηλαδή από άλλες σταρένιες υπάρξεις και σε έκανα γυναίκα μου. Μετήλθες και συνάμα ξεφτίλισες το πιο ιερό μέσον, τη ζεστή συζυγική αγκαλιά για να κάνεις τα δικά σου, με κοίμισες με δόλο για να βυσσοδομήσεις, για να ξετυλίξεις τις ανούσιες δολοπλοκίες σου, δόλια, δόλια, δόλια, αυτό είναι το μόνο επίθετο που σού ταιριάζει, διαστρεβλώτρια, συκοφάντισσα. Πώς τόλμησες να εναντιωθείς στο θέλημά μου, πώς διανοήθηκες να βάλεις τα δικά σου ευτελή, μικροπρεπή, ουτιδανά σχέδια πάνω από τον δικό μου στρατηγικό και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό; Και για να πετύχεις τι; Να εκδικηθείς τον Ηρακλή, αυτή η εμμονή σε κυνηγάει χρόνια τώρα. Και τώρα εξαιτίας σου ο Ηρακλής κατέλαβε την Τροία και οι άνθρωποι απέκτησαν πρόσβαση σε απαγορευμένες γ’ αυτούς τεχνολογίες, ακόμη και σε κάδους αθανασίας, που ο Λαομέδων τούς είχε επτασφράγιστους. Χάσαμε μία από τις κύριες βάσεις μας στη Γη μαζί με αρκετές δεξαμενές ανάρρωσης και θεραπευτικές σαρκοφάγους, που η καθεμία κοστίζει τα μαλλιοκέφαλά μας».

«Μπορεί ο Ηρακλής να οργίστηκε, αλλά ακόμη δεν έχουμε χάσει την επιρροή μας σ’ αυτόν», τόλμησε να αρθρώσει η Ήρα. «Έχω μία αμφιλεγόμενη, αμφίσημη και επαμφοτερίζουσα σχέση μαζί του, που ρέπει πότε προς την έχθρα συνεπεία των βασανιστικών δοκιμασιών, στις οποίες τον υποβάλλω, και πότε στην απροϋπόθετη υποταγή του προς εμένα…»

«Σκασμοοός, δεν με ενδιαφέρουν τα σαδομαζοχιστικά σου παιχνίδια, όπου πότε σοδομίζεις – ξυλοφορτώνεις και πότε μαζεύεις ξυλιές. Εγώ έχω να κυβερνήσω ένα καινούριο κόσμο που αποκτήσαμε με το δίκαιο της κατάκτησης κι εσύ έχεις το θράσος να με αποπροσανατολίζεις μ’ αυτές τις ασημαντότητες, ξένου ερωμένη και ιδίου αμελής; Τι διάολο κάνετε με τον Ηρακλή, μήπως κοιμάστε και μαζί και δίνετε ο ένας στον άλλον καρπαζιές;»

Εκεί ο Ζευς ύψωσε στα πέντε μέτρα και συνέχισε:

«Έχω τη δύναμη να σε εξοντώσω με έναν κεραυνό, να λιώσω το χρυσάφι των ρούχων σου και το ατσάλι της πανοπλίας σου, να σε διασκορπίσω στα τέσσερα σημεία, έτσι ώστε τα κομμάτια σου να υψωθούν στην ατμόσφαιρα και ύστερα να ραίνουν το έδαφος σαν χαρτοπόλεμος και το παχύ σου κρέας να γίνει σιρίτια ή πολύχρωμες αιωρούμενες λωρίδες πανηγυριού, καμένα κουρέλια και ιπτάμενα παϊδάκια, καπνιστή θράκα και σκόνη. Δύναμαι ακόμη να θάψω στα Τάρταρα, να σε ξαποστείλω και να σε οστρακίσω πολύ βαθιά μέσα στον Άδη, να σε ρίξω στον πιο απόκρημνο βόθρο και υπόνομο και σε μαύρη- κατάμαυρη τρύπα λησμονιάς, εκεί που ο Κρόνος και ο Ιαπετός έχουν εκτίσει ποινές αδιανόητες σε έρημη κλίνη και σκληρή τάβλα βασάνων και πόνου, όπου καμία ακτίνα του Φαέθωνα δεν θα μπορεί να ζεστάνει την καρδιά σου!»

Η Ήρα κατάλαβε ότι είχε ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια και η μόνη της ελπίδα ήταν η πιο γνωστή και αποτελεσματική μέθοδος, να κολακεύσει δηλαδή και να μαλάξει τον εγωισμό του Δία γλείφοντας τις πατούσες του και υπό προϋποθέσεις φθάνοντας ακόμη πιο ψηλά από αυτό. Δήλωσε λοιπόν με τρόπο οπτικό, υλικό και απόλυτο, παρουσία και σε επήκοον όλων την πλήρη υποταγή της στον βασιλιά των θεών. Εκεί πια ο Ζευς έπαθε παράκρουση μεγαλείου από αυτές, που δυστυχώς έχουν κακοχαρακτηρίσει διαχρονικά το ανδρικό φύλο, με αποτέλεσμα η έννοια «άνδρας» να μην συγκινεί πλέον τη νεολαία και να μην έχει καμία θέση στο θαυμαστό καινούριο κόσμο.

«Ναι, είμαι ο Ζευς, ο νεφεληγερέτης, ο υψιβρεμέτης, ο πατέρας των θεών, είμαι ένα πανίσχυρο ον που διέσχισα πολλές διαστάσεις για να ξεφύγω… έ για να βρω ένα κόσμο, που να τον ωφελήσω με την τεχνογνωσία μου, με τις αρετές και τις ικανότητές μου, με τη μαγνητική μου προσωπικότητα. Ήμουν ο αυτοκράτορας των μαύρων τρυπών και του χώρου των πιθανοτήτων πριν καν οι τιτάνες κάνουν τα πρώτα τους βήματα στον τομέα των επιστημών, όπου βαυκαλίζονται ότι διακρίνονται».

Μετά από το δημόσιο εξευτελισμό και την πανηγυρική διαπόμπευση της Ήρας, που για πολλοστή φορά στον έγγαμο βίο της ήταν αναγκασμένη να καταπιεί τρομερές προσβολές, αποκυήματα του ανδρικού εγωισμού, θα έπρεπε να ευρεθούν και ορισμένα άλλα θέματα για να πληρωθεί η ημερήσια διάταξη του συμβουλίου των θεών.

    Προ του Δία εμφανίζεται ο Ήφαιστος, ο μέγας κερατάς της αρχαιότητας, αφού είχε τη φαεινή έμπνευση να παντρευτεί την Αφροδίτη, με αποτέλεσμα, αντί να τρώει βραστή προβατίνα μόνος του, να αναλίσκει αρνάκι γάλακτος με παρέα. Ο καημένος είχε δει ενώπιόν του τον άλκιμο ισχυρομελή Άρη να διακορεύει την διακεκορευμένη Αφροδίτη με κάθε τρόπο και σε όλες τις φάσεις, όπως ο Δημοσθένης ρητόρευε το ρερητορευμένον ρο. Κάποια φορά τούς είχε αιχμαλωτίσει με δίκτυ και διαμαρτυρήθηκε στους θεούς, οι οποίοι παραδόξως έδωσαν μεγαλύτερη σημασία στα ίδια τα πειστήρια ή τεκμήρια ως αφορμή κοροϊδίας και γέλωτος παρά στο έγκλημα, που αυτά στοιχειοθετούσαν. Ο Ήφαιστος συναγωνιζόταν τον Τιθωνό σε σωματική ένδεια και ανεπάρκεια. Ήταν ένας γενειοφόρος, άσχημος νάνος – ούτε ένα ογδόντα, ημιφυής, υπόπαχυς, κοντόπαχυς, κοντοπίθαρος και μπασμένος στο πλύσιμο για ολυμπιακά κριτήρια- κυφός, κυρτός και υβός, καμπούρης. Ναι, ήταν ο Ήφαιστος, ο θεός της φωτιάς, ο ύψιστος βιοτέχνης, χειρώναξ,  χειροτέχνης και αρχιτεχνίτης των θεών.

Επειδή, όπως είπαμε, η εξωτερική του όψη στην καλύτερη περίπτωση δεν τον κολάκευε καθόλου, είχε μεγάλη έφεση να εφευρίσκει στολές και πανοπλίες, που χάριζαν στον κάτοχό τους την ισχύ, που ο ίδιος ως φυσική και σκηνική παρουσία στερούνταν. Τη συγκεκριμένη στιγμή, όπου προσήλθε για ακρόαση μπροστά στο θρόνο του Δία, φορούσε ένα σύνολο, που τον μετέτρεπε ούτε λίγο ούτε πολύ σε ζωντανό σιδηρόδρομο, μάλιστα έκανε και «τσουφ-τσουφ» από μία ένστολη εξάτμιση και καπνοδόχη. Το ένδυμά του αποτελούνταν από προσαρμοσμένες σε άλληλες σιδερένιες σφαίρες, σιδερόφραχτα παπούτσια και χειρόκτια, που έσερναν αλυσίδες όμοιες με εκείνες των φαντασμάτων, όσων εγκαταβιώνουν σε μεσαιωνικούς πύργους και σκήτες μοναστηριών. Στη ράχη του έφερε μία ατμώδη σακκοπήρα – ασκοπήρα, που ανέδιδε συνεχή ρεψίματα, ενώ το αποκρουστικό του πρόσωπο περιβαλλόταν από διαφανές κράνος που παρά τη διάθλαση και την περίθλαση του ιριδίζοντος φωτός καθιστούσε τα χαρακτηριστικά του – αλίμονο- εναργή. Ο Ήφαιστος ξεκίνησε την εισήγησή του:

«Ζευ πάτερ, Γούπιτερ, κοίταξε τι ωραία πανοπλία – όχημα έφτιαξα. Μην ξεχνάς ότι τέτοιοι μυώδεις οιηματίες, φουσκωτοί μασίστες και αλαζόνες σωματοχτίστες, όπως είναι ο Ηρακλής, το μόνο που φοβούνται είναι η τεχνολογική υπεροχή των αντιπάλων. Κάθε ωστική γροθιά του υπερφυσικού αυτού μπεμπέ μπορεί να αποκρουσθεί εύκολα από τους σιδερόφραχτους θυρεούς μου, ενώ κάθε ριπή από το γιγαντιαίο ενσωματωμένο πυροβόλο μου μπορεί να τον κόψει φέτες κατάλληλες για ζωοτροφή. Όμως, ήθελα να σε παρακαλέσω, βλέποντας αυτά τα επιστημονικά επιτεύγματα που κάθε φορά θέτω ταπεινά στην υπηρεσία σου, να μού αναγνωρίσεις επιτέλους μία υψηλότερη θέση στην επετηρίδα και την ιεραρχία των θεών. Με έχεις αδικήσει πολύ και δεν είναι δυνατόν, επειδή είχα χαμηλή θέση στον αρχικό διαγωνισμό για την κατάληψη θεϊκών θέσεων τριάντα χρόνια πριν, να θέλεις να με βγάλεις πρόωρα στη σύνταξη, όταν έχω τόσα πολλά ακόμη να προσφέρω!»

«Ό,τι και να πεις, Ήφαιστε δεν κατέχεις τα απαιτούμενα προσόντα σε εξαιρετικό βαθμό, ώστε να μπορέσεις να διεκδικήσεις θέση παρακοιμώμενου συμβούλου στο πλευρό μου κι αυτό δεν αλλάζει με τη νιοστή σου κωμική εφεύρεση. Ένα αδυσώπητο μικρόβιο της φιλοδοξίας έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα σου και κοντεύει να σε καταβροχθίσει από μέσα. Επιτέλους,  κατάλαβε ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα στη ζωή εκτός από τη σταδιοδρομία σου. Έχεις μία υπέροχη σύζυγο που διατηρεί τη νεότητα και τα θέλγητρά της με ανθοκυανίνες και κολλαγόνα και … κατά βάθος σε αγαπά, έχεις κι ένα σωρό παιδιά, μεταξύ των οποίων ο Αιθίοπας δείχνει ότι κι εσύ τσιλιμπούρδισες λίγο, οπότε, όποτε τα βάζεις με την Αφροδίτη, να θυμάσαι ότι ισχύει και για σένα το “ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω”, που λέει και η καινούρια θρησκεία». 

«Εγώ δεν… Ωραία αυτά που λες και γνωρίζω κι εγώ ότι η πραγματική ζωή βρίσκεται αλλού και όχι στην καριέρα, αλλά να δούμε πώς θα το πάρεις, όταν έρθει κι η δική σου ώρα να συνταξιοδοτηθείς, τα τρία χρονάκια από εξήντα πέντε σε εξήντα εφτά περνάνε γρήγορα και τότε θα σε δω, αν σ’ ενοχλεί η απόσυρση και η ναφθαλίνη». Ήταν φανερό ότι ο Ήφαιστος έβραζε και κόχλαζε, όπως μαρτυρούσε και το όνομά του στενάζοντας για την αδικία.

Ξαφνικά, στρέφεται προς την Δαιμογόργονα, τόσο σίγουρη για την αόρατη κατάστασή της, και την αποκαλύπτει, αρπάζοντάς την από το σβέρκο!      

«Εμένα θα βγάλεις παροπλισμένο και άχρηστο, σαλιάρη νεφεληγερέτα, που μέχρι και τη ικανότητά σου να συνεγείρεις τα σύννεφα την οφείλεις στην τεχνολογική μου υποστήριξη;  Χρήστης τεχνολογίας είσαι και η δική μου τεχνογνωσία είναι εκείνη, που σού επιτρέπει να παριστάνεις τον πανίσχυρο αυτοκράτορα! Ορίστε, δες τα χάλια σου, η ανεξάρτητη πράκτορας Δαιμογόργων σε παρακολουθεί εδώ και καιρό κι εσύ δεν έχεις πάρει μυρωδιά!»

Έλαβε χώρα μεγάλη αναστάτωση, σύγχυση και τύρβη, μία κατάσταση αναμίξ και φύρδην- μίγδην, ο Ζευς έμεινε με ανοιχτό το στόμα και παντού ακούγονταν επιφωνήματα έκπληξης. Οι φρουροί έσπευσαν αμέσως να περικυκλώσουν από παντού το φαινομενικά αόρατο μόστροσον ή προδιγίοσον[46], ώστε να μην έχει οδό διαφυγής.

«Πώς με κατάλαβες;», γρύλλισε πια βροντερά η Δαιμογόργων αφήνοντας κατά μέρος τις υπερηχητικές στριγκλιές και απελευθερώνοντας ξανά τους εκκωφαντικούς βρυχηθμούς της. Ο μανδύας προκάλυψής της δεν είχε πια κανένα νόημα, γι’ αυτό φανέρωσε το αποκρουστικό παρουσιαστικό της δρέποντας νέο κύκλο επιφωνημάτων αυτή τη φορά αμηχανίας, αηδίας και αποτροπιασμού.

«Δαιμογόργων, χέστηκες επάνω σου, λέρωσες τη βράκα σου; Τι αποφορά είναι αυτή; Στηρίχτηκες στους νανίτες και στη νανοτεχνολογία, αλλά αυτά εγώ τα μασάω. Νόμισες ότι η κυνέη θα σε κάνει αόρατη, καλά πού βρισκόμαστε, στο Μεσαίωνα; Ξέχασες ότι εμείς είμαστε όντα από άλλη διάσταση, συνεπώς έχουμε διαφορετική κβαντική υπογραφή; Για να στο κάνω πενηνταράκια, η ύλη μας είναι σε άλλη φάση σε σχέση με τη δική σας, πόσο πιο απλά πια να μιλήσω; Συνεπώς αυτό που σε ένα περιβάλλον της δικής σας διάστασης φαίνεται αόρατο, σε μάς λάμπει σαν φάρος. Όταν οι Ολύμπιοι εγκαταστάθηκαν σ’ αυτή τη διάσταση μιμήθηκαν τη δική σας κβαντική υπογραφή και κάλυψαν τη δική τους. Όμως εγώ κατέχω ιδιωτικό δικό μου πρόγραμμα, όπου οι δύο κβαντικές υπογραφές τρέχουν παράλληλα, οπότε, αγαπητή μου Δαιμογόργων, στους δικούς μου ανιχνευτές είσαι σαν τη μύγα μες στο γάλα!»         

 Σημείωση προς αναγνώστη: Το τι έγινε μετά με τη Δαιμογόργονα και τον Δία δεν είναι του παρόντος. Ισχύει όμως για την περί ής ανεξάρτητη πράκτορα το ρητό ότι το αγριοβότανο δεν μαραίνεται. Κάποιο τρόπο θα έβρισκε για να συνεννοηθεί με το Δία και να εξασφαλίσει τη συνέχεια της ελεεινής ύπαρξής της, καθότι μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια ή μάλλον ωφελιμιστικός κυνισμός. Ίσως να κατέδωσε και τον Τιθωνό με τους συντρόφους του για να προκαλέσει την εύνοια του Δία, αλλά ποιος ανησυχεί ή λαμβάνει υπόψη του σοβαρά την … απειλή ότι ένα μάτσο σακάτηδες και εκτρώματα κινούνται εναντίον του; Από την άλλη μεριά, όπως είδαμε, η αξία της κατασκοπείας και αντικατασκοπείας πρέπει να σχετικοποιηθεί. Τι δηλαδή περισσότερο έμαθαν οι Τιθωνός και Σία για την κομπανία του Δία μέσω της παρακολούθησης της Δαιμογόργονος; Μήπως δεν ήξεραν ήδη ότι επρόκειτο για κυνικά καθάρματα, για ανήθικα και μη θεσμικά τέρατα, για διεστραμμένους εξουσιομανείς και τυράννους; Άχρηστη λοιπόν και μάταιη η κατασκοπία σε βάρος του Δία και των ομοίων του, όπως και η ανάλυση των κινήτρων στις πράξεις όλων των υποτιθέμενων μεγάλων ηγετών, που αιματοκυλίουν την ανθρωπότητα χωρίς καν να σκεφτούν γιατί, ίσως όμως στα γεράματα όταν συνταξιοδοτηθούν και πηγαινοέρχονται στον πνευματικό τους για συγχώρηση, θα ψάχνουν ακόμη το λόγο για τα λουτρά αίματος που προκάλεσαν.

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13^ο:

          ΙΚΑΡΟΥ ΕΞΑΙΡΕΣΙΣ

Πρώτα απ’ όλα, ας επιτρέψουμε κι ας μην ζηλέψουμε στους εαυτούς μας μία δαψιλή μακρόχρονη ματιά στον Κόκκινο πλανήτη Άρη, όπως φαίνεται από μία απόσταση πολλών χιλιάδων χιλιομέτρων. Είναι βέβαια κόκκινος και τούτο δεν αποτελεί έκπληξη, αλλά διαποικίλλεται από γαλανές και πράσινες κηλίδες, φαράγγια σαν βαθιές χαραγματιές και σαφώς πολυάριθμους αυλώνες και διώρυγες, όπως άλλωστε ανέκαθεν τον φανταζόμαστε.

Κανάλια, κανάλια παντού. Όταν η απόσταση του βλέμματος μειωθεί στο ύψος και επίπεδο των φυσικών δορυφόρων Δείμου και Φόβου, αλλά και των αντίστοιχων τεχνητών, ήδη αρχίζει κανείς να νοιώθει τις ψεκάδες και την στροβιλιστική δροσιά περιδίνησης των υδάτινων ατμών, την υγρή σύσταση και ανάσα των περιβαλλόντων ατμοσφαιρικών στρωμάτων και την σκαριφίζουσα, ξεσμένη και χαραγμένη εικόνα της ελλιμενίζουσας ζωής και της δημιουργικής διανόησης (σ.σ. Σιαπαρέλλι, ήλθες καθυστερημένος!)

Αν η άνωθεν εποπτεία κατέλθει σε μεγαλύτερη ακόμη μεγέθυνση του βάθους, θα αντικρίσει ίχνη τεχνητής προέλευσης, ακόμη κι αν εκ πρώτης όψεως φαντάζουν οργανικά. Εντυπωσιάζει πάνω απ’ όλα ένας μαύρος αστερίας σαν μελάνωμα ή καρκίνωμα ή σαν ανοίκειο μαύρισμα ή ανεξίτηλος λεκές σε ένα καφεπράσινο, υπόφαιο, καρυκοειδή, ερυθρωπό, κοκκινωπό γεωφυσικό χάρτη, που προφανώς είναι μία μεγάλη πόλη, μόλις ορατή εν μέσω των  θερμικών κυμάτων και των φλόγινων γλωσσών της άτακτης εισόδου στην ατμόσφαιρα.     

Καινούριο στιγμιότυπο εντός ενός πιο νηφάλιου πλαισίου πτητικής προοπτικής, όπου λικνιζόμαστε σε μία αιώρηση πάνω από το τερατούργημα της πόλης, σύμφωνα με τη  ακτινωτή γεωμετρική συμμετρία της οποίας ξεχωρίζουν πέντε βραχίονες πλήσμονες μαύρων νημάτων δρόμων και διαύλων, αραχνοειδών σωληνώσεων και καλωδιώσεων κάθε είδους.      

          Ο Δεινοπτέρυγος προσγειώθηκε (προσαρειώθηκε;) στο πιο απομακρυσμένο και παραμελημένο σημείο του Κόκκινου Πλανήτη, που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Μα ποιος θα ασχολούνταν έτσι κι αλλιώς με το δακτυλοδεικτούμενο πλοίο των σακάτηδων, που χρησίμευε μόνο για ανέκδοτα; Για να πούμε την αλήθεια, όπως κατέβαινε στον Άρη σαν φλεγόμενος αστεροειδής έφαγε και μια ριπή από ένα περιπολικό, αλλά ο πεθαμένος δεν σκοτώνεται κι έτσι κι αλλιώς μερικά βαθουλώματα παραπάνω δεν έπαιζαν και μεγάλο ρόλο στην όλη του δομική ακεραιότητα. Ο Δεινοπτέρυγος υποχρεώθηκε βέβαια σε αναγκαστική προσγείωση, όπως συνήθως γίνεται σε τέτοιες περιπετειώδεις ιστορίες και χρειαζόταν εκτεταμένες επισκευές. Το στραπατσάρισμα και οι ταλαιπωρίες, οι αδυσώπητες κακοπάθειες και οι συνεχείς κακουχίες των πρωταγωνιστών είναι απαραίτητα συστατικά για να διαποικίλουν την πλοκή.   

          Από τα σπλάχνα του Δεινοπτέρυγου αναδύθηκε ο Δεινόπλευστος, ένα υποβρύχιο, ευτυχώς άθικτο, με το οποίο θα εισχωρούσαν πιο βαθιά στα κεντρικά κανάλια και τους λιμένες του Άρη. Ήταν αμφίβολο αν η δεινότητα κατάδυσης του Δεινόπλευστου θα χρησίμευε κάπου, αφού οι δίαυλοι ήσαν γενικώς ρηχοί, οπότε κατά πρόβλεψη ο πυργίσκος του υποβρυχίου θα ήταν γενικώς εμφανής κατά τη διάρκεια της διαδρομής, στην παράδοση των ελληνικών υποθαλάσσιων σκαφών, που η μοίρα θέλει να υπερβαίνουν τελικά τον εξ ορισμού ύπουλο χαρακτήρα του είδους τους και να αναδύονται στο φως της επιφάνειας. Σ’ αυτό το πλαίσιο της διαφάνειας εντάσσεται και ο ύπαρχος Βασίλης Λιάσκος, που σκοτώθηκε ηρωικά στο Δεύτερο Παγκόσμιο, πυροβολώντας τους Γερμανούς επιδρομείς από τον πυργίσκο του υποβρυχίου «Κατσώνης», υπερασπιζόμενος το ανίκητο του Ελληνικού Ναυτικού.   

      Το κανάλι της αφετηρίας ήταν είκοσι μέτρα πλατύ και συνόρευε με την πλαγιά ενός λόφου. Οι όχθες του καναλιού στεφανώνονταν με τους υποχρεωτικούς θάμνους, χλωρό και ξερό χορτάρι, λόχμες και χαμόκλαδα, που στον Άρη λόγω της κόκκινης σκόνης και του αιματίτη ήσαν επίσης κόκκινα, αντί για πράσινα, και αυτό διευκολύνει ίσως τους σκηνογράφους εκείνους που θα θελήσουν να ασχοληθούν με το παρόν πόνημα και να προσδώσουν στα σκηνικά μία εικόνα εξωγήινου εξωτισμού.  Ο αυλώνας εκτεινόταν απ’ άκρου σ’ άκρη, ενώνοντας τις γραμμές των οριζόντων, μία γαλανή γραμμή εν μέσω φέρουσας ταινίας εν μέρει αποξηραμένου χειμάρρου, που έκοβε στα δύο τον κόκκινο κύκλο υποκάτω του ουράνιου στερεώματος. Στο ζενίθ έλαμπε ένας ισχνός, χλωμός ήλιος.

          Ανάμεσα στα πέτρινα τοιχώματα της διώρυγας η ελλειψοειδής κάψουλα, η περίεργη σπερμοθήκη, το εντομώδες έλυτρο, που ήταν ο Δεινόπλευστος, ήταν έτοιμη να ξεκινήσει. Αλλά πριν γίνει αυτό, έμενε μία τελευταία εκκρεμότητα.

          «Πολέμαρχε Ηώ», είπε ο Δαίδαλος. «Ξέρεις καλά ότι αυτή η αποστολή δεν έχει γυρισμό. Είναι εισιτήριο μίας διαδρομής, βέβαιη αυτοκτονία. Το περισσότερο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι είτε να βρούμε κάποιο υπερόπλο των θεών και να το πυροδοτήσουμε επί τόπου σπέρνοντας τον όλεθρο και παίρνοντας πολλούς μαζί μας στις πύλες του Άδη, ή να ανιχνεύσουμε εκείνο τον άλλο δρόμο, που ακολούθησαν και οι θεοί για να μπουν στο ηλιακό μας σύστημα, να τον βαδίσουμε στην αντίθετη κατεύθυνση, ώστε να βγούμε έξω από το περιβάλλον κέλυφος και να μετάσχουμε – συνεισφέρουμε στη μεγαλύτερη μάχη που διεξάγεται στις εσχατιές του Σύμπαντος ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό. Γνωρίζεις πολύ καλά ότι δεν υπάρχει καλό σενάριο για την περίπτωσή μας και ότι κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξουμε νεκροί. Συγκρουόμαστε με ένα ανίκητο γιούσουρι, γιατί μάθαμε από μικροί τη φράση του Πυθαγόρα ότι “ισχύς και τείχος και όπλον σοφώ η φρόνησις”, αλλά και ότι  “κοντά στα πλεμόνια το ξίφος διαμπερώς τρυπά, γιατί τη δικαιοσύνη δεν μπορεί κανείς πυξ-λαξ να χτυπά,  κι αν ο Δίας τα θέσμια παραβαίνει, η Δίκη πιο βαθιά πατεί, γιατί η μοίρα – οπλουργός τη χαλκεύει και τη σφυρηλατεί”[47].» 

          «Δαίδαλε, έλεος! Όταν ξεκινήσαμε την αποστολή, ξέραμε όλοι σε τι μπλέκαμε. Πού το πας, δεν καταλαβαίνω».

          «Σεβαστή Ηώ, κανείς πατέρας δεν μπορεί να δεχθεί ή να στέρξει το βέβαιο θάνατο του παιδιού του. Σε παρακαλώ, ο Ίκαρος, που με την πλοηγική του δεξιότητα μάς έφερε ως εδώ, να φύγει, να γλιτώσει! Αρκετά έκανε για κάποιους, που δεν γνώριζε καν, όπως ο Τιθωνός. Να σωθεί το παιδί μου, να συνεχίσει, έχει μία ολόκληρη ζωή μπροστά του, ένα μονοπάτι σπαρμένο με όνειρα. Άφησέ τον να συνεχίσει το ταξίδι του!»    

«Δηλαδή τι μού λες, Δαίδαλε; Να αφήσω να φύγει ο μόνος γερός, ο μόνος νέος μεταξύ σας και να συνεχίσω την αποστολή με έναν ανάπηρο και ένα γέροντα, όπως εσύ;”»

 «Γιατί όχι; Ούτως ή άλλως η επιτυχία αυτής της αποστολής βασίζεται στην κρυπτεία και στην υποτίμηση της αποφασιστικότητάς μας από τους αντιπάλους και όχι στην ανοιχτή αναμέτρηση. Εσύ κατέχεις στρατηγικό νου και μυς, που ισοδυναμεί με δέκα άνδρες,  ο Τιθωνός έχει το μέγιστο πλεονέκτημα ότι δεν έχει τίποτε να χάσει, όσο για μένα, έχεις στη δούλεψή σου τον απόλυτο ειδικό σε αποδράσεις από λαβυρίνθους, κρύπτες, υπόγειες ειρκτές και σκοτεινές φυλακές. Εγώ ήμουν που δραπέτευσα από το λαβύρινθο του Μινώταυρου και μάλιστα δια της ιπτάμενης οδού, χωρίς καν να μπω στον κόπο να θυμηθώ τις γωνίες και τις κόγχες, τις στροφές και τα αδιέξοδα,  που ο ίδιος είχα κατασκευάσει. Μετά την απόδρασή μου ο Μίνωας με καταδίωξε μέχρι τη Σικελία. Για να με εντοπίσει, έθετε σε όλους το εξής πρόβλημα: ζητούσε από τους βασιλείς να περάσουν μια κλωστή μέσα από ένα μεγάλο κοχύλι, τύπου κοχλία. Ήξερε πως μόνο η ταπεινότητά μου, άλλως ο υποφαινόμενος θα μπορούσε να δώσει λύση στο πρόβλημα αυτό. Έτσι, όταν το έθεσε στον Κώκαλο, εκείνος έφερε σε μένα το κοχύλι και μού ζήτησε να περάσω την κλωστή μέσα του. Αφού σκέφτηκα, έβαλα λίγο μέλι στην άκρη του κοχυλιού και στο άνοιγμά του ένα μυρμήγκι, δεμένο με την κλωστή. Το μυρμήγκι πέρασε μέσα από τη σπειροειδή διαδρομή του εσωτερικού του κοχλία και έφτασε στην άκρη, μεταφέροντας έτσι το ένα άκρο της κλωστής στα ενδότερα του κοχυλιού. Βλέποντας τη λύση ο Μίνωας, κατάλαβε ότι πίσω κρυβόμουν εγώ και απαίτησε από τον Κώκαλο να με παραδώσει. Ο Κώκαλος, που τον είχα πάρει με το μέρος μου, παρότρυνε τον Μίνωα να ξεκουραστεί, έως ότου εκείνος τάχα με προσκομίσει δια βιαίας προσαγωγής. Ο Μίνωας ανυποψίαστος πήγε να κάνει μπάνιο και στο λουτρό ο σύμμαχός μου Κώκαλος με τη βοήθεια των αφοσιωμένων θυγατέρων του τον έπνιξε. Για να μη τα πολυλογούμε, εμένα χρειάζεσαι και όχι τον Ίκαρο, διότι εγώ είμαι ειδικός να παραβιάζω κλειδαριές, να εισχωρώ λάθρα σε κτίρια χωρίς κανείς να το καταλάβει, να βρίσκω διεξόδους και οδούς διαφυγής ακόμη και στις πιο απελπισμένες περιπτώσεις. Ξέροντας ότι ο Ίκαρος είναι ασφαλής, θα είμαι απερίσπαστος και θα δώσω το εκατό τοις εκατό των δυνατοτήτων μου και της αξιοσύνης μου. Αντίθετα με τον Ίκαρο μαζί μου, θα έχω το νου μου συνέχεια σ’ αυτόν, αντί να είναι “ψυχής μέγας χαλινός ανθρώποις ο νους”, που λέει και ο Θέογνις».

«Έτσι όπως το θέτεις, πολυμήχανε, μητίετα Δαίδαλε, δεν βλέπω να έχω επιλογή. Και αντίθετα με κάποια σχολαστικά συμβούλια, που, ενώ γνωρίζουν ότι στο τέλος δεν έχουν άλλη οδό από το να κάνουν δεκτό το δίκαιο αίτημα κάποιου, εξακολουθούν να κωλυσιεργούν και να παρεμβάλλουν προσκόμματα σε έναν καθαρό, άμεμπτο και ανεπίληπτο υποψήφιο, προτιμώ να υποχωρήσω από τώρα, γιατί βλέπω ότι έχεις δίκιο. Πες στον Ίκαρο να φύγει μακριά, να τρέξει να ξεφύγει, να πάει πίσω από τις γραμμές των εμπολέμων και να ζήσει μία γεμάτη και νοηματικά πλήρη ζωή!»   

Φοβούμενος μήπως η Ηώ αλλάξει γνώμη, ο Δαίδαλος ορμήνευσε τάχιστα το γιο του, αφού ευχαρίστησε την αφέντρα για την κατανόησή της.

«Ίκαρε, ξέρω ότι εσύ μπορείς να επισκευάσεις τάχιστα τον Δεινοπτέρυγο. Επισκεύασέ τον και φύγε γιε μου και μη φέρεις αντίρρηση ούτε να κοιτάξεις πίσω. Όπου και να είσαι, θα είμαστε πάντα μαζί! Πήγαινε να δώσεις ωραίες παραστάσεις κάτω από την Ακρόπολη, πήγαινε να κάνεις ωραίες πτήσεις πάνω από το Αιγαίο, ζήσε τη ζωή σου και φα’ τη με το κουτάλι! Πρόσεξε μόνο στο γυρισμό σου να μην περάσεις πολύ κοντά από τον ήλιο αυτή τη φορά, διότι το “δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού” και είδες ότι την πρώτη φορά κοντέψαμε να τσουρουφλιστούμε! Και για μένα, σε παρακαλώ, μην επιμείνεις ότι δεν μπορείς να με αφήσεις, αφού ξέρεις ότι έζησα τη ζωή μου και απομένει μόνο η τελική περιπέτεια, που θα μού δώσει το τιμημένο τέλος, ώστε η σταδιοδρομία μου να κλείσει, όπως μού αξίζει.»       

Θα μπορούσαμε στο σημείο αυτό να αναφέρουμε τα σούρτα- φέρτα της επιχειρηματολογίας, καθώς ο γιος δεν ήθελε επ’ ουδενί  να εγκαταλείψει τον πατέρα, αλλά τελικά πείστηκε, όταν ο πατέρας επικαλέστηκε ότι τυχόν συμμετοχή του θα διακινδύνευε κι ακόμη χειρότερα θα εξέθετε ανεπανόρθωτα την αποστολή.

Ύστερα, ο Δαίδαλος έβαλε και πάλι τον Ίκαρο να υποσχεθεί ότι θα πρόσεχε πολύ στο ταξίδι του γυρισμού, ότι δεν θα πετούσε επ’ ουδενί κοντά στον ήλιο κι όταν έλαβαν χώρα οι σπαραξικάρδιοι αποχαιρετισμοί και εναγκαλισμοί τόσο μεταξύ πατέρα και γιου, όσο και μεταξύ Ίκαρου και ομάδας αυτοκτονίας, ο Δαίδαλος αισθανόταν πανίσχυρος και αισθανόταν ελεύθερος να δράσει παράτολμα, ακόμη και επιπόλαια, με αμέριμνη αποκοτιά, να ακολουθήσει μία πορεία πρακτέου και ενέργειας μέχρι τις πιο απόμακρες συνέπειες. Αυτός ίσως πέθαινε, αλλά ο βλαστός του θα επιβίωνε, ένα καλό παζάρι, ένας κερδοφόρος διακανονισμός σε τιμή ευκαιρίας! Καημένοι γονείς!    

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14^ο:

ΚΤΗΝΟΠΟΛΙΣ

Μπροστά στην πλαγιά και στο μυχό ενός μεγάλου γυμνού  βράχου, που ήταν ό,τι έπρεπε για σκιά εν μέσω της ερήμου του λεπτοφυούς φτενού χώματος, με το φως να αντανακλά αμυδρά στους γίγγλυμους, στα θυλακωτήρια, τους αρμούς και τις κλειδώσεις του υποβρυχίου, ξεκίνησε η αποστολή αυτοκτονίας.

«Πρόσω αργά», δόθηκε η εντολή από την Ηώ στον Εχέδωρο και τα υπόλοιπα θα ακολουθούσαν με απόλυτη ή μάλλον πρόσφορη αιτιότητα, αφού η μεταβλητή της βουλήσεως εμφιλοχωρεί πάντα και νοθεύει τις με την πρώτη ματιά αναγκαίες, αδυσώπητες και αδήριτες μαθηματικές προϋποθέσεις.

Ο Δεινόπλευστος ήταν στο πιο απομακρυσμένο εκπολιτισμένο σημείο του πλανήτη σε σχέση με τον Όλυμπο, την γαιοποιημένη πρωτεύουσα του Άρη. Ήταν κοντά σε μία πόλη εντελώς χαοτική, όπου εύκολα όμως μπορούσε κανείς να αναμιχθεί με το πλήθος των πεζών, οχημάτων και των πλοίων και να περάσει απαρατήρητος. Λεγόταν Κτηματόπολη, διότι είχε σχηματιστεί από σύρματα στα λιβάδια, που είχαν βάλει οι άποικοι κατά την διάρκεια του πρώτου αποικισμού του Άρη, όταν σφάζονταν για την κατάληψη καλλιεργήσιμων γαιών, υποστατικών και μετοχίων χωρίς αστυνομική επίβλεψη. Αν κυβερνούσαν ακόμη οι τακτικοί και επιμελείς τιτάνες δεν θα άφηναν βέβαια να επικρατήσει το χάος αυτό, αλλά τον Δία δεν τον ενδιέφερε, διότι γνώριζε το μεγάλο δίδαγμα ότι κατά βάθος η αναρχία ωφελεί πολύ τους εξουσιαστές. Εκτός από Κτηματόπολη (-ις), η πόλη καλούνταν και Κτενόπολη (-ις), τόσο εξαιτίας των κτενών χρυσαφιού, που χρησιμοποιήθηκαν στον πυρετό του χρυσού από τους απελπισμένους χρυσοθήρες, όσο και των κτενών του κορύμβου, του κρωβύλου (κότσου), αλλά και του αιδοίου των πορνών, μία αιώνια κατηγορία ευσυνείδητων ιερειών του «ασθενούς» – πανίσχυρου φύλου, υπηρετουσών το αποκαλούμενο μάλιστα αρχαιότερο επάγγελμα, το οποίο τυγχάνει και της αποδοχής των γυναικιστριών, αφού υποτίθεται ότι οι πόρνες διαθέτουν το σώμα τους προς εκμετάλλευση – κακοποίηση οικειοθελώς. Εντέλει όμως ακόμη και ο τίτλος «Κτενόπολη» αποδείχθηκε ανεπαρκής και μη εντελώς κυριολεκτικός, με αποτέλεσμα λόγω της απίστευτης κυβερνο- αλήτικης και αναρχο- αυτόνομης κατάστασης που επικρατούσε, συνοδευόμενης δυστυχώς από όλες τις νοητές μορφές του εγκλήματος και της τρομοκρατίας, να μετατραπεί τελικά σε «Κτηνόπολη», τουλάχιστον, όπως την ονόμαζαν οι κατοικούντες και οι παροικούντες.        

Στη συνέχεια του πέτρινου καναλιού βρίσκονταν τα προάστια της Κτηνόπολης, της οποίας τα ογκώδη γραφικά, όπως απεικονίζονταν στην οθόνη του Δεινόπλευστου, εκφράζονταν με ποικίλα σχήματα και τα διαγράμματα, που συμβόλιζαν από υψηλούς πύργους, μέχρι χθαμαλές καλύβες και παράγκες. Σιγά- σιγά εισχώρησαν στην επικράτεια των ανταλλακτηρίων, κολλυβιστικών εργασιών, γραφείων αργυραμοιβών και παντοειδών καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. Σε όλο το μήκος της διαδρομής επικρατεί ασφυκτικός και αποπνικτικός συνωστισμός ανθρώπων και μηχανών, που εν μέρει δουλεύουν και εν μέρει κοροϊδεύουν, όπως θα γίνεται στον αιώνα τον άπαντα.  

Τουλάχιστον οι τέσσερις βραχίονες από τους πέντε της Κτηνόπολης δεν κατοικούνται καν πλέον από ανθρώπους. Οι μηχανές έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, αφού κανείς πια δεν ενδιαφερόταν γι’ αυτές. Στις προσόψεις των κτιρίων προβάλλονται εικόνες, όπου ανθρωποειδή σκαριφήματα απολαμβάνουν ένα είδος ευτυχίας, η μεγαλύτερη αναπαραγωγή ψευδούς ειδήσεως όλων των εποχών, πολλαπλασιασμένη από την τεχνητή νοημοσύνη, που νωρίς- νωρίς κατάλαβε πόσο αρέσουν τα ψέματα στους ανθρώπους και τα διόγκωνε ανεξέλεγκτα για να τούς ικανοποιήσει.  Σκίτσα και καρικατούρες, σχηματικές γελοιογραφίες έτρεχαν στις λωρίδες και στις οθόνες των τοίχων, όπως εκείνες που συνοδεύουν τα παιδικά τραγουδάκια «γύρω- γύρω όλοι στη μέση ο Μανώλης, χέρια-πόδια στην αυλή κι όλοι κάθονται στη γη», που λέει ο λαός ή «κόμμα- παύλα- σημείο- σημείο, να του προσώπου το εκμαγείο, βάλε και μαλλιά και κόμη, λαιμό και κοιλιά ακόμη, χέρια -πόδια σαν βέλη, κι ουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει», όπως έψελναν στα παιδιά τους οι πιο εξεζητημένοι τιτάνες. Όμως οι άνθρωποι είχαν φύγει προ πολλού.

Υπήρχαν μόνο αυτόματα και ημι- αυτόματα μηχανήματα (αυτός + μήτις), απεικάσματα νοήμονος ζωής, που εκτελούσαν ιδεοκινητικές πράξεις και σύνολα κινήσεων χωρίς κανένα σκοπό. Φορτηγίδες φαίνονταν σαν να οργώνουν τις στουμπωμένες με φύκια διώρυγες καθαρίζοντάς τις, υπερσύγχρονοι ψηφιακοί απορροφητήρες συνέχιζαν να απομακρύνουν μεθοδικά, μηχανικά και χωρίς κανένα λόγο την κόκκινη σκόνη, που δεν έλεγε να ξεκολλήσει από κτήρια, κάποτε ευκτήριους οίκους και τοίχους, έχοντας υπερκαλύψει τα πάντα με μυδαλέο και σαπρό ευρώτα – άλλως μούχλα.  Στους δρόμους λάμβανε χώρα μία γκροτέσκα καρικατούρα της εξέλιξης, μία αυτοματοποιημένη εκδοχή της Δημιουργίας. Ημι-σχηματισμένες συσκευές, συγκρούονταν και είτε αλληλο- εξολοθρεύονταν είτε ενώνονταν με το να ενσωματώνει η μία συστατικά, παραρτήματα, εξαρτήματα ή ανταλλακτικά της άλλης. Μέσα από αέναες τερατογονίες και μεταμορφώσεις παράγονταν νοσηρά μορφώματα και απίθανα συνονθυλεύματα, εκ των οποίων άλλα- όσα ήσαν τυχερά- δεν μπορούσαν να αναπαραχθούν, ενώ άλλα δημιουργούσαν αδιανόητα εκτρώματα, εξαμβλώματα, βδελύγματα και αποκυήματα, χονδροειδείς ωμοτοκίες, που καταβρόχθιζαν τους προγόνους τους και έσπερναν στο διάβα τους ως δόντια δράκου μη βιώσιμες μεταβατικές μορφές.        

Όλο τούτο το άβουλο και στερούμενο νοήματος επίπεδο λεηλατείτο από εξεζητημένες μηχανές, που καραδοκούσαν και παραμόνευαν σε σκιές και ενέδρες για να σφάξουν ή να ξεκοιλιάσουν βάσει απροσδιόριστων κινήτρων. Κάποιες πιο εξελιγμένες τεχνητές νοημοσύνες, είτε αλλοπρόσαλλες είτε εμμονικές, είτε ασυνάρτητες είτε στοχοπροσηλωμένες, είτε χαοτικές είτε σχεδιαστικές, είτε εντατικοποιημένες είτε χαλαρωτικές, είτε αγαθιάρικες είτε πανούργες κυνηγούσαν όσα μηχανήματα θεωρούσαν κατώτερα από αυτές. Αν υπήρχε κάποια ιεραρχία ή αν κάποιοι νικούσαν και κάποιοι έχαναν, ήταν δύσκολο να το εξακριβώσει ο οποιοσδήποτε πολεμικός ανταποκριτής. Αιωρούμενα μη επανδρωμένα ή μη στελεχωμένα ιπτάμενα αντικείμενα, εναέριοι κηφήνες, οδηγούνταν ως τηλεκατευθυνόμενα από συνθετιστές όχι μεγαλύτερους από ένα ποντίκι, ενώ ακόμη και μία κομψή, λαμπερή, απαστράπτουσα, ανδροειδής ή γυναικοειδής μηχανή εύκολα αποδεικνυόταν ως ολιγοφρενής, αμβλύνους, αβέλτερη, βραχυγνώμων ή κατά το κοινώς λεγόμενο κουτόμυαλη ή κουτεντές.  

Τούτη η καυτηριασμένη, διαβρωμένη από οξέα μάνδρα των παλιοσίδερων συχνά σκυλευόταν από φαύλους και αχρείους κατεργάρηδες, που διακινδύνευαν το ούτως ή άλλως απαξιωμένο και απολωλός κατ’ αξία σαρκίο τους για να αρπάξουν ό,τι μπορούν απ’ αυτή τη ζούγκλα του σιδήρου και του πυριτίου. Άνθρωποι και μηχανές συγκρούονται μέχρι θανάτου, όπου το παράδοξο είναι ότι οι μεν πρώτοι πάντα εκ προθέσεως αποσυναρμολογούν και καταστρέφουν, ενώ οι συσκευές, επειδή «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι», συλλαμβάνουν μεν κι ύστερα άλλοτε σκοτώνουν  τους αιχμαλώτους τους, άλλοτε διενεργούν πολύπλοκη εγχείρηση με νανίτες και τούς …θεραπεύουν από καρκίνους και άλλα κληρονομικά νοσήματα!   

Ο πέμπτος βραχίονας του αστερία της Κτηνόπολης είναι αυτός των ανθρώπων. Τα πάσης φύσεως δίκτυα που τον διατρέχουν θυμίζουν τις συνάψεις ενός πελώριου εγκεφάλου. Κυκλοφορούν και… οπλοφορούν κάθε λογής καλές προθέσεις, διαβολικές, συκοφαντικές και κακοήθεις σκέψεις, παρότι κατά Θουκυδίδη «διαβολάς ου σώφρον ούτε λέγειν προς αλλήλους, ούτε τους ακούοντας αποδέχεσθαι», αλλά ακόμη και υγρά όνειρα ή κόρος, άση και αηδία λόγω ανιαρής καθημερινότητας.  

Το διαδίκτυο βέβαια δίνει και παίρνει αναπαράγοντας στο διηνεκές, πολλαπλασιάζοντας, διαιωνίζοντας, κωδικοποιώντας και τυποποιώντας τις ανθρώπινες ανάγκες. Οι χιλιάδες βροτοί και θνητοί που ζουν στην Κτηνόπολη διεξάγουν καθημερινά μέσω διαδικτύου ατέλειωτες συζητήσεις, ανταλλάσσουν πληροφορίες και κλείνουν περισσότερες εμπορικές συμφωνίες κι από τον Αληθή Αλήτη των Ηνωμένων Πολιτειών. Παραγγελίες, λογαριασμοί, πληρωμές, συμψηφισμοί, συναλλαγές και δικαιοπραξίες εκτυλίσσονται ανεμπόδιστα και ανερυθρίαστα και γνωρίζουν μεγάλη άνθηση. Ιδίως τα εμπράγματα δικαιώματα ιδιοκτησίας, χρησικτησίας και νομής είναι πολυσύνθετα, πολύπλοκα, πολυδαίδαλα, πολυσχιδή, εξόχως διακλαδωμένα και διαφοροποιημένα, η συσκευασία ή το ξετύλιγμα των οποίων, η σκευοδέτηση ή αποφακέλωσή τους, καθώς και το ενδεχόμενο νέο αμπαλάρισμά τους προς νέα δικαιοπραξία και εκποίηση γίνεται τάχιστα και αποτελεσματικά μέσω χρηματιστηρίου. Μετοχές, παραμετοχές, ενέχυρα και υποθήκες σωματικών οργάνων, όπου ξαφνικά οι δωρητές αντιλαμβάνονται αιφνιδίως και κατά δυσάρεστο τρόπο ότι το συκώτι τους πρέπει να εκχωρηθεί και να μεταμοσχευθεί από τώρα κι όχι μετά θάνατον, κοινοπραξίες του μέλλοντος, χρηματοδοτικές μισθώσεις, συμβάσεις δικαιοχρησίας, επιτόκια, τόκοι τόκων και επιτοκιακά περιθώρια κ.λπ., απ’ όπου ανά πάσα στιγμή εκπηγάζουν αγωγές, προσφυγές, αμφισβητήσεις, διενέξεις, αδικοπραξίες, εγκλήματα και αξιώσεις αποζημίωσης.  Αλλά ας μη σε ζαλίζουμε, αναγνώστη, με την πολυπλοκότητα της εποχής των τιτάνων, αν έχεις την τύχη να ζεις σε πιο απλούς κι όχι τόσο μοντέρνους καιρούς!

Πριν από την κατάκτηση του Δία πού και πού ο νόμος ύψωνε το ανάστημά του και προστάτευε τους αδύνατους. Στην εποχή του Δία, οι δίκες είχαν γίνει κάτι σαν θέαμα, θεατρική επιθεώρηση, δράμα ή ακόμη πιο εύστοχα κωμωδία. Οι θεατές της τηλεόρασης δεν ήξεραν ούτε και ενδιαφέρονταν αν η ιστορία που έβλεπαν ήταν πραγματική ή φανταστική, αληθινή ή πλασματική. Κάθε μαρτύριο ή ταπείνωση, κάθε αδικία ή εξιλέωση ισοδυναμούσε με πορνογραφία! Για το κοινό ίσχυε ότι όσο πιο προκλητικά εξωφρενική ήταν μία αφήγηση, τόσο περισσότερο την πίστευαν: «Τοίς πιστεύομεν, άτε απίστευτα». Δικαιωνόταν ο Πυθαγόρας για το ρητό «Μεγάλην παιδείαν νόμιζε, δι’ ής δυνήση φέρειν απαιδευσίαν»[48], ενώ τα μόνα που δεν ίσχυαν ήσαν το ρητό του Αριστοτέλη «Παιδεία εν μεν ταις ευτυχίαις κόσμος, εν δε ταις ατυχίαις καταφυγή» και το ρητό του Σοφοκλή «Αρετής βέβαιαι δ’ εισίν αι κτήσεις μόναι».

          Θρησκείες υπήρχαν δύο. Εκείνη του Δία και των Ολύμπιων, που ήταν εξαναγκαστική και εκείνη του μελλοντικού Σωτήρα, που επέπρωτο κάποτε να έλθει. Αυτή εκφραζόταν με τον μονοθεϊσμό του Ισλαμοχριστιανισμού με προεξάρχοντα τον εκάστοτε εν ενεργεία Παποπατριάρχη, αλλά περί αυτού του κινήματος παρακαλώ να δείτε περισσότερα στον τρίτο τόμο της Τιτανομαχίας, που αφορά τη Διάσκεψη του Υπερίωνα. Βεβαίως κυκλοφορούσαν και κάποιοι Βουδιστές και μάλιστα τεχνο- Βουδιστές με έμφαση στα τεχνολογικά επιτεύγματα, αλλά και ραββί, μακριά από μάς το να ισχυριστούμε ότι δεν θα υπήρχαν Εβραίοι στην εποχή των τιτάνων και σε κάθε εποχή! Το αστείο όσο αφορά την μετά θάνατο ζωή είναι ότι πολλοί πίστευαν ότι τη βίωναν ήδη στον Άρη, ότι ήσαν ήδη νεκροί και ο παράδεισος ή η κόλαση ή τέλος πάντων μία μετα-αποκαλυπτική σκηνοθεσία ήταν ο Άρης! Πάτερ άφες αυτοίς!     

    Όσο για την πολιτική, επικρατούσε αναρχία ναι, αλλά ας μην σπεύσουν οι θεωρητικοί οπαδοί της να πανηγυρίσουν. Διότι επρόκειτο για αναρχία αφρόντιστη και ατημέλητη, για αναρχία της αμέλειας, της ραστώνης και της ολιγωρίας. Κράτος δεν υπήρχε, διότι κανείς δεν επιμελούνταν να το οργανώσει. Επικρατούσε μία νοοτροπία, όμοια με εκείνη των στωικών φιλοσόφων στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δηλαδή «λάθε βιώσας», μη σκοτίζεσαι γιατί έτσι κι αλλιώς τίποτε δεν αλλάζει, βάζε μέσα το κεφάλι μη το δει να προεξέχει ο πολέμαρχος της γειτονιάς σου και στο κόψει. Αν βγεις στον ανοιχτό χώρο και τραβήξεις πάνω σου τα λαίμαργα καιροσκοπικά βουλιμικά βλέμματα των άλλων, στην πρωτεΐνη του κρέατός σου ή στο ασβέστιο των κοκάλων σου, δεν υπάρχει σωτηρία: Γιατί εκεί, αν σταθείς ακίνητος, είσαι χαμένος, αν το βάλεις στα πόδια, πάλι σ’ έχουν φυτέψει, θα τρέξεις, αλλά δεν θα ξεφύγεις, θα αγωνιστείς, αλλά δεν θα επιβιώσεις. Άρα λοιπόν ανθρωπάκο  πίσω σύρε στην κρυψώνα σου ολοταχώς με συνοπτικές διαδικασίες, όπου καλύτερα να περιμένεις κουκουλωμένος και εφοδιασμένος με τρόφιμα να περάσει η εποχή των παγετώνων ή να διασκορπιστεί η ραδιενέργεια.

          Ο εξωτερικός περίγυρος του νευρικού συστήματος της Κτηνόπολης ήσαν οι αισθητήρες της, φακοί κινηματογράφησης και φωτογράφησης, ανιχνευτές χημικών αντιδράσεων και ηλεκτρικής τάσης, μικρόφωνα καταγραφής και μεταβίβασης ήχων, που όλα αυτά υποτίθεται ότι επικοινωνούσαν μ’ ένα κεντρικό επιτελείο, έναν κεντρικό πύργο ελέγχου, όπου θα συγκεντρώνονταν και θα αξιολογούνταν, μόνο που οι κεντρικοί ουρανοξύστες ή οι μεγαλόπρεποι θόλοι επιτήρησης ήσαν άδειοι, δεν υπήρχε κανένας επόπτης και κανένας συντονιστής, μόνο κάποιοι υπολογιστές σε κύκλο ανατροφοδότησης με αποτέλεσμα τα στοιχεία να παλινδρομούν και να ανακυκλώνονται χωρίς νοούν υποκείμενο, χωρίς ταυτότητα και χωρίς νόημα.  

Πάντως, όπως και οι άλλοι τέσσερις εγκαταλελειμμένοι βραχίονες, έτσι και ο πέμπτος ανθρώπινος πους του αστερία συγκροτούνταν από δύο είδη οικοδομημάτων, τα κτισμένα και τα φυτρωμένα. Τα πρώτα ήσαν δομημένα είτε από έτοιμες πλίθρες, πλίθες, πλίνθους, κυβόπετρες ή γυψοσανίδες, οι οποίες θηλύκωναν και αγκιστρώνονταν η μία στην άλλη και αντικαθιστούνταν στις αριστοκρατικές οικίες από αλληλο- επικαλυπτόμενα αισθητικώς ανώτερα- ψαγμένα συμμετρικά ή ασύμμετρα πολυγωνικά πλινθία, ενώ τα δεύτερα προέκυπταν από τον κενό χώρο μεταξύ δύο κακοτεχνιών ή εκβολάδων, είχαν εν μέρει μόνο τοίχους και κατά τα άλλα περιβάλλονταν από τμήματα σπηλαίων, σκόρπιους μεταφερμένους σταλαγμίτες ή σταλακτίτες, βολικούς θαμνώδεις βράχους ή σεισμογενείς κατωφέρειες και πλαγιές, που έτυχε να βρίσκονται σε ευνοϊκή θέση, ώστε να κουμπώσουν με τα οικοδομικά μέρη. Τα σπίτια λοιπόν είτε απιθώνονταν πρόχειρα στο έδαφος, είτε παραχώνονταν με αβαθή ανεπαρκή θεμέλια, είτε ξεφύτρωναν σαν πόες από τη γη ανάλογα με την περίσταση με βάση όχι μόνο τους φυσικούς νόμους, αλλά και εκείνους της κοινωνικής δυναμικής και των θεωριών του χάους, που στην ορθότερη ερμηνεία τους εκτείνονται τόσο στη φύση όσο και στην κοινωνία.

Τα πολυπληθή κανάλια συγκροτούσαν ένα σύστημα ομόκεντρων κύκλων τεμνόμενων ακτινωτά από διαμέτρους, μη φαντασθείτε όμως κάποιο τέλειο ευκλείδειο γεωμετρικό σχήμα, καθόσον μάλιστα ακόμη και οι παραπόταμοι ή τα περιθωριακά κανάλια είχαν τους δικούς τους υπονόμους, ανθυπονόμους, τριχοειδή αγγεία και φλέβες, ώστε τα πλεούμενα εντός τους πραγματικά χάνονταν μέσα στην πολύβουη τύρβη, την πανσπερμική πληθωριστική στροβιλιστική κυκλοφορία και τις ασύνοπτες, απερίβλεπτες, αχανείς ταχύτητες του άγχους, της τρέλας και της παραζάλης.

Ο Τιθωνός είχε λίγο τρομοκρατηθεί από το άλλοτε πολυσύχναστο κι άλλοτε ερημικό περιβάλλον και δεν μπορούσε να διακρίνει αν η Κτηνόπολη γινόταν πιο τρομακτική, όταν το σκηνικό άδειαζε από ανθρώπους κι έμεναν οι μηχανές ή όταν το πλήθος επέστρεφε κι ήσαν ολόγυρα άνθρωποι και μηχανές αντάμα μέσα σε αχό, κουρνιαχτό και ομίχλη.         

          «Σίγουρα, Ηώ, εσύ ο στρατηγικός νους της επιχείρησής μας, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό ότι για να μη μάς εντοπίσουν, θα έπρεπε να ξεκινήσουμε την πορεία μας από το πιο πολυσύχναστο και χαοτικό μέρος του Άρη».

          «Κι όμως είναι λογικό. Μέσα στη γενική αναστάτωση περνάει κάποιος απαρατήρητος».

          «Αυτό θα ίσχυε πριν από την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης. Δεν βλέπεις ότι ο ουρανός είναι γεμάτος από εναέριους κηφήνες; Όλοι αυτοί καταγράφουν δεδομένα, όγκους πληροφοριών και στοιχείων  και τα στέλνουν στα κεντρικά.»    

          «Όπου κανείς δεν υπάρχει να τα αξιολογήσει, να εφαρμόσει σε αυτά την κατηγορία του ουσιώδους, να δει τι είναι σημαντικό και τι είναι για πέταμα. Αυτή η υπερπληθώρα δεδομένων στην πραγματικότητα είναι ένας εκκωφαντικός θόρυβος ή ακτινοβολία υπόβαθρου, που διαχέεται άσκοπα και επιστρέφει στις γωνιές απ’ όπου ξεμύτισε. Δεν έχουν τα μέσα για να παρακολουθήσουν τις άπειρες συνομιλίες, ενδοπλανητικές και μη, που διατρέχουν το χώρο ανά πάσα στιγμή και δεν τούς ενδιαφέρει κιόλας. Ίσως έχουν κάποιες εφαρμογές, ώστε όταν λέγονται συγκεκριμένες λέξεις- κλειδιά, να κινητοποιείται ένας συναγερμός επαγρύπνησης και ενημέρωσης και η επικίνδυνη λέξη να στραγγίζει σε διάφορα αποστακτήρια και διηθητήρια, όπου διυλίζονται και λογοκρίνονται οι ιδέες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να ελεγχθούν πλήρως, γιατί κανένας μηχανισμός επιτήρησης δεν έχει τέτοια δυνατότητα. Το σκεπτικό είναι να κρυφτούμε ένα διάστημα, να κατοπτεύσουμε τον επιχειρησιακό χώρο,  να ανακατευτούμε και να συμμιχθούμε με το περιβάλλον, να κρατήσουμε χαμηλούς τόνους μέχρι να αφομοιωθούμε αργά από το τοπίο του Άρη, να γίνουμε ένα με τις πεδιάδες και τα βουνά του κι όταν έλθει η ώρα να χτυπήσουμε.»  

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15^ο:

          Ο ΩΚΕΑΝΟΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΟΠΟΡΩΝ

          Ωκεανός των Ποντοπόρων ή Ναυτικός Ωκεανός. Εκτείνεται στον Ισημερινό για Δ’ (τέσσερις χιλιάδες) χιλιόμετρα, σ’ (διακόσια) χιλιόμετρα πλατύς και έντεκα χιλιόμετρα βαθύς κατά μήκος των οροπεδίων του Κόκκινου Πλανήτη, αρδεύοντας ένα μέγα μέρος της επιφάνειάς του. Ήταν τεχνητός με γλυκό νερό, έργο του Ποσειδώνα, αλλά η γαιοποίηση ή γεωποίηση σε καμιά περίπτωση δεν θα ήταν επιτυχημένη, αν ήταν μία απλά μία ήσυχη τελματώδης λίμνη, ασχέτως πόσο μεγάλη, ή ένα ήρεμο σιγανό ποταμάκι, ασχέτως πόσο μακρύ, αλλά για να έχει ουσιαστικό οικολογικό αντίκτυπο, θα έπρεπε ακριβώς να είναι σκοτεινός, να έχει θύελλες και καταιγίδες, να έχει κύματα παλιρροϊκά ή ανεμοδαρμένα, να έχει άβυσσο και έρεβος και πλάσματα της θάλασσας τρομαχτικά.  

          Μετά λοιπόν από μακρόχρονη περιπλάνηση στα κανάλια της Κτηνόπολης, ο Δεινόπλευστος γλίστρησε αδιόρατα και απαρατήρητα στον Ωκεανό των Ποντοπόρων σαν ένα σκουπίδι που οδηγείται στην ανοιχτή θάλασσα, σαν ένα αποσπασμένο από βράχο πετραδάκι που παρασέρνεται ορμητικά στην εκβολή ενός ποταμού, σαν ένα περίττωμα που χύνεται σε θαλάσσιο βόθρο, και ευθύς καταδύθηκε και μπήκε σε λειτουργία σιωπηλής πλοήγησης. Πού και πού βέβαια αναδυόταν γιατί δεν είχε ούτε πολύ ηλεκτρικό, ούτε πολύ αέρα, ούτε πολλή ενέργεια γενικότερα και χρειαζόταν τόσο τον ήλιο όσο και την ατμόσφαιρα για να γεμίζει τους συσσωρευτές του και τις δεξαμενές του. Τώρα λοιπόν έκοβε σαν βέλος το ελαφρύ νερό του ωκεανού, ενώ μεγάλα αφρώδη κύματα χτυπούσαν στην πλώρη του. Έξω κυριαρχούσε νύχτα, αλλά τα οπτικά και ηλεκτρικά συστήματα του σκάφους παρήγαγαν αρκετό φως, ώστε ήταν σαν ένας ερευνητικός προβολέας να φώτιζε τον ουρανό με μία γρήγορη τοξοειδή περιφορά, στέλνοντας ένα κώνο φωτός στην αρχή πυκνό κι ύστερα κατά την άνοδο διαχεόμενο, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να αποσυρθεί, αν εντόπιζε κάποιο άλλο φωτεινό πομπό. Υπήρχαν και πάλι στο στερέωμα σχηματισμοί των Ολυμπίων, αλλά ήσαν πάρα πολύ ψηλά, σχεδόν τόσο ψηλά όσο και τ’ αστέρια, σαν ένα δίκτυ από γεωμετρικές γραμμές, που άλλοτε έμπαιναν σε κίνηση και άλλοτε ακινητοποιούνταν συγκροτώντας ένα είδος προστατευτικού θόλου πάνω από τον Άρη, είτε αναβόσβηναν, είτε περιστασιακά διογκώνονταν, είτε συρρικνώνονταν σε βαθμό εξαφάνισης.  Τακτικές κινήσεις και αναδιατάξεις του στόλου των εξωδιαστατικών ηγεμονίσκων. Ο Εχέδωρος και ο Δαίδαλος οδηγούσαν το σκάφος χειριζόμενοι με μαεστρία τα χειριστήρια, τις περίεργες καρδόπους – γαβάθες πλοηγήσης.

          Αφού οι δύο ασκούσαν την χρήσιμη αρμοδιότητα, στην Ηώ έμεινε μόνο να ανησυχεί.

          «Δαίδαλε, δεν ξέρω αν είναι καλό που επιλέξαμε τον Ναυτικό Ωκεανό για να πλησιάσουμε τον Όλυμπο. Ίσως θα ήταν καλύτερα να προσεγγίσουμε από το Νότο, από τη θάλασσα Ελλάδα».        

          «Ούτε να το σκέφτεσαι. Ενώ στην Κτηνόπολη η κάλυψή μας οφειλόταν στην πολυκοσμία, εδώ αντίθετα μάς προστατεύει η απόλυτη ερημιά. Ή θα είσαι στο ένα πεζοδρόμιο ή στο άλλο, αν είσαι στη μέση του δρόμου τα φορτηγά θα σε πατήσουν. Η θάλασσα Ελλάς είναι προορισμένη για το εμπόριο και όχι για την οικολογική ισορροπία κι έτσι παρουσιάζει αρκετή κίνηση. Επιπλέον υπάρχει στη μέση της εκείνη η τεράστια κατοικημένη νησίδα, που μοιάζει με το σήμα του Αστροστόλου των τιτάνων, όπου, αν το είχε πάρει αυτό είδηση ο Δίας θα την είχε εκχερσώσει! Θα μάς είχαν εντοπίσει σίγουρα εκεί».

          «Κοίτα καλύτερα στο ημιτραπέζιο θρανίο στα δεξιά σου, έχει κάτι ύποπτες φωτεινές ενδείξεις. Βλέπω κάτι περίεργα σύμβολα να χοροπηδάνε εκεί σαν καλικάντζαροι, όπου δεν ξέρουμε αν παράγονται ετυμολογικά από το καλίκι που σημαίνει υπόδημα ή την άντζα που σημαίνει κνήμη».   

      «Φαίνεται ότι κάτι ζυμώνεται, ορθώνεται και πυργώνεται στον ορίζοντα, ένα πελώριο  βαρομετρικό χαμηλό».

          «Θύελλα», μουρμούρισε η Ηώ σαν να συλλάβιζε κάποιον πολύ κακό οιωνό.

          «Καλά, υποτίθεται ότι οι Ολύμπιοι θεοί ελέγχουν και επηρεάζουν το κλίμα εδώ και καιρό, προκειμένου να ειρηνεύσουν τον πλανήτη, όπως το εκφράζουν οι ίδιοι. Πώς αφήνουν λοιπόν να δημιουργούνται αυτές οι τεράστιες ζώνες κακοκαιρίας;», απόρησε ο Τιθωνός.

          «Τιθωνέ, μη λέμε τα ίδια και τα ίδια γιατί οι αναγνώστες των περιπετειών μας θα βαρεθούν», απάντησε αυστηρά η Ηώ. «Δεν δύναται να υπάρξει οικολογική ισορροπία χωρίς παγκόσμιες καταστροφές, σεισμούς, λιμούς, λοιμούς και καταποντισμούς. Ακόμη και οι θεοί πρέπει να είναι σκληρόψυχοι και ανάλγητοι, αν θέλουν να πετύχουν κάτι καλό».  

          «Πέρα από την πλοήγηση εν μέσω καταιγίδων πρέπει να βρούμε ένα τρόπο να περάσουμε “αβρόχοις ποσί”- που λέει ο λόγος- τις περιοχές που απλώνονται στις όχθες του στενόμακρου Ναυτικού Ωκεανού, οι οποίες εγκυμονούν χίλιους κινδύνους. Τα ονόματά τους είναι απειλητικά, δυσοίωνα και καταχθόνια κι όπως ξέρουμε στον κόσμο των τιτάνων τα ονόματα έχουν καθοριστικότητα και βαρύτητα, όπως και τα σημαντικά γεγονότα της ζωής, γεννήσεις, μάχες, αγώνες και θάνατοι. Ακούστε λοιπόν τα τοπωνύμια, τα οποία διατρέχουμε: Χρύσα, Ηώς – περιοχή με τη  οποία εσύ, αφέντρα έχεις τόσο σχέση όση ο θεός του πολέμου Άρη με τον πλανήτη Άρη- , Κάπρος, Γάγγλιον, Κοπράτης, Οφιούχος, Κανδήλιον, Μέλης. Οφείλουμε να εντρυφήσουμε στις σημασίες των ονομασιών για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα, που αυτές προαναγγέλλουν».      

          «Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα ονόματα παραπέμπουν στο μύθο του Παλλάδιου. Η θεά Αθηνά ανατράφηκε από τον Τρίτωνα, τον γιο του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης, μαζί με την κόρη του Παλλάδα. Τα δύο κορίτσια ήταν αχώριστα και συναγωνίζονταν στα παιχνίδια. Κάποια στιγμή ενώ ασκούνταν σε πολεμικές ασκήσεις, η Παλλάδα επρόκειτο να καταφέρει χτύπημα στην Αθηνά.  O Δίας βλέποντας την σκηνή και φοβούμενος για την ασφάλεια της κόρης του, παρεμβάλλει μεταξύ τους την αιγίδα (δερμάτινη ασπίδα). Η Παλλάδα αιφνιδιάζεται και έτσι βρίσκει την ευκαιρία η Αθηνά να την χτυπήσει. Το χτύπημα όμως ήταν σοβαρό με αποτέλεσμα η Παλλάς να τραυματισθεί και να πεθάνει. Η Αθηνά προκειμένου να τιμήσει την μνήμη της κατασκευάζει ξύλινο άγαλμα με ύψος τρείς πήχεις το οποίο αναπαριστούσε την Παλλάδα, έχοντας τα πόδια ενωμένα και κρατώντας στο δεξί χέρι ακόντιο και στο αριστερό αδράχτι και αφού έδεσε στο στήθος του την αιγίδα, η οποία αιφνιδίασε την φίλη της, ανέβασε το άγαλμα στον ουρανό, είτε χρησιμοποιώντας το η ίδια είτε ο πατέρας της Δίας.-

-Το Παλλάδιο ήταν το απόλυτο φυλαχτό. Ταυτιζόταν εντελώς και ερμητικά με τον προστατευόμενό του, εξού και η προσωνυμία “Παλλάς Αθήνη”. Ο οποιοσδήποτε έβρισκε καταφύγιο εντός του ήταν αδύνατο να πάθει οτιδήποτε. Ίσχυαν όμως γι’ αυτό τρεις αρχές: το “ανομολόγητον”, το “ανεκχώρητον” και το “ανέντροπον”.  Δηλαδή α) κανείς δεν έπρεπε να ομολογήσει ότι το κατέχει, β) κανείς δεν έπρεπε να το εκχωρήσει σε άλλον και γ) εφόσον η εκχώρηση τελικά έγινε, δεν μπορούσε με τίποτε να ανατραπεί. Αν και οι τρεις αρχές αυτές παραβιάζονταν- πρακτικά οι πρώτες δύο-, η εσώκλειστη στο φυλαχτό μορφή της Παλλάδας μετατρεπόταν σε τέρας, σκορπούσε τρέλα σ’ αυτόν που ομολόγησε ότι την κατέχει και την εκχώρησε και αιώνια κακοτυχία σ’ αυτόν που δέχθηκε τη μεταβίβαση. Συνεπώς, το Παλλάδιο μπορούσε ν’ αλλάξει ιδιοκτήτη μόνο με πρωτότυπους τρόπους κτήσεις κυριότητας, π.χ. με ουρανοκατέβατη εύρεση, κλοπή ή αρπαγή. Τότε μόνο διατηρούσε τις προστατευτικές και προφυλακτικές του ιδιότητες. –    

          – Αργότερα όταν ο Δίας λιμπίστηκε την Ηλέκτρα, μία από τις Πλειάδες, και όταν αυτή κατέφυγε στο άγαλμα για να γλυτώσει, ο θεός οργισμένος, αφού με χίλια ζόρια έπεισε την Ηλέκτρα να βγει από τον προστατευτικό κλωβό ώστε να δυνηθεί τελικά να την αποπλανήσει, έριξε το Παλλάδιο στην Τροία. Εκεί το βρήκε ο βασιλιάς Δάρδανος, που αργότερα παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Χρύσα, έκτοτε δε το γένος διαπίστωσε ότι γεννούσαν και τα κοκόρια τους και ζούσαν απόλυτα ευτυχισμένοι και προφυλαγμένοι. Όμως η βασίλισσα πλέον Χρύσα ερωτεύτηκε έναν έμπορο, τον Τιμαγόρα. Αφού η σχέση τους διήλθε όλα τα στάδια, από τα οποία μία σχέση συνήθως περνάει, έφτασε δηλαδή στο απροχώρητο κι ακόμη παραπέρα, το παράνομο ζεύγος είχε αποκτήσει μία ανεπανάληπτη οικειότητα. Στο πλαίσιο αυτής και σαν ύψιστο δείγμα αγάπης και εμπιστοσύνης, η Χρύσα έκανε την απερισκεψία να ομολογήσει στον Τιμαγόρα την ύπαρξη του τρομερού Παλλάδιου και μάλιστα να τού το παραχωρήσει κιόλας λέγοντας “η αγάπη μου για σένα είναι τόσο βαθιά, ώστε δεν επιτρέπω να υπάρχει σκιά ή μυστικό μεταξύ μας. Από τον ουρανό μάς έπεσε εμένα και του συζύγου μου τούτο το πολυτιμότερο αντικείμενο που υπάρχει, τούτο το ανίκητο βασκάνιο, φυλαχτάρι και χαϊμαλί. Σού το παραδίδω για να το διαθέσεις, όπως νομίζεις και αυτή η πράξη μου είναι μαρτυρία της ύψιστης αγάπης μου για σένα”. Η Χρύσα έσπρωξε το Παλλάδιο και ο Τιμαγόρας το παρέλαβε. Τότε η Παλλάδα του Παλλάδιου ζωντάνεψε στην τερατώδη της εκδοχή ως Οφιούχος αλλά και ως Όφις και είπε στην Χρύσα “κι εγώ σ’ αγάπησα, αλλά εσύ ομολόγησες την ύπαρξή μου και με εκχώρησες και αυτό σφράγισε τη μοίρα μας”. Η Χρύσα συγκλονισμένη από το αναπάντεχο συναπάντημα κατέφυγε στην αγκαλιά του εραστή της για να ανακουφιστεί. Όμως μόλις η φαεινή, ευπλόκαμος, λευκόπτερος, ροδοστεφής, ροδόσφυρος, χρυσήνιος, χρυσόθρονος, χρυσοπέδιλος, ροδοδάκτυλη, κροκόπεπλος Ηώς ανέτειλε, είδε ξαφνικά η Χρύσα τον Τιμαγόρα, τουλάχιστον όσο αφορούσε τη δική της οπτική, να μεταμορφώνεται σε κάπρο – μη ξεχνάμε ότι “καπρ” σημαίνει πέος στα σανσκριτικά- και μάλιστα σε κάπρο γεμάτο σιχαμερά γάγγλια, δηλαδή μυξοειδείς σάρκες και κήλες τενοντιαίων ελύτρων ή αρθρικών θυλάκων, ενώ το εκχεόμενο σπέρμα του έγινε αντί για ποταμός Ευφράτης, ποταμός Κοπράτης. Σε έξαλλη κατάσταση η Χρύσα άρχιζε να ουρλιάζει μέχρι που ήλθαν οι νοσοκόμοι, την έδεσαν με μεγάλη δυσκολία σε φορείο και τής φόρεσαν ζουρλομανδύα. Ακόμη και τότε η Χρύσα χτυπιόταν πάνω στο προσκέφαλο και ωρυόταν βγάζοντας αφρούς από το στόμα φωνάζοντας “μα είναι τέρας, δεν το βλέπετε;”, αλλά βέβαια κανένας άλλος εκτός από αυτήν δεν έβλεπε τον Τιμαγόρα ως τέρας.-

          -Ιδιοκτήτης του Παλλάδιου έγινε πλέον ο Τιμαγόρας, ο οποίος δεν μπορούσε να εξηγήσει τη σειρά κακοτυχιών, που έκτοτε τον καταδίωκε. Αργότερα ο Τιμαγόρας έκανε μία καινούρια σχέση και ανέπτυξε δεσμό τον μουσικό Μέλητα. Κάποιο βράδυ, όπου τα αισθήματά του είχαν φθάσει σε δυσθεώρητο ύψος, απεκάλυψε κι αυτός στον Μέλητα την ύπαρξη του πανίσχυρου Παλλάδιου και προσφέρθηκε να τού το χαρίσει. Όμως ο Μέλης ήταν αφοσιωμένος μόνο στην τέχνη του και δεν είχε μυαλό για τίποτε άλλο, οπότε απέκρουσε την προσφορά ως κάτι αδιάφορο γι’ αυτόν θυσιάζοντας στον Αντέρωτα. Όσο επέμενε ο Τιμαγόρας, τόση απέχθεια για το συγκεκριμένο τεχνούργημα προκαλούνταν στον Μέλητα, ο οποίος προφανώς ως καλλιτέχνης είχε διαισθανθεί τη διαβολική φύση του αντικειμένου. Τελικά η μη αποδοχή εκ μέρους του Μέλητα της ύψιστης προσφοράς του Τιμαγόρα οδήγησε στο χωρισμό τους. Εφόσον όμως από τις τρεις αρχές του τεχνουργήματος, η αρχή του ανεκχώρητου δεν είχε παραβιαστεί, ο Τιμαγόρας νιώθοντας τεράστια απογοήτευση μπόρεσε τέλος πάντων να το επιστρέψει στην Τροία. Εκεί έχει πάντα τη θέση του ως φυλαχτό πανταχού παρόν και τα πάντα πληρούν και προστατεύει την Τροία από κάθε κακό, πράγμα που σημαίνει ότι και η κατάληψή της από τον Ηρακλή δεν είναι καθόλου κακό. Να προσθέσουμε όμως ότι, αν και στη δική μας Δημιουργία ο Τρωικός πόλεμος δεν έχει ακόμη λάβει χώρα, σε άλλες Δημιουργίες, γνωστές από τα επικά άσματα, έχει συμβεί και σ’ αυτές ο Οδυσσέας και ο Διομήδης παρεισέφρησαν στην Τροία και απέσπασαν το Παλλάδιο με πρωτότυπο τρόπο κυριότητας, ήγουν κλοπή, με αποτέλεσμα να μεταβιβαστεί η ενέργειά του από τους Τρώες στους Έλληνες και να γείρει υπέρ τους η πλάστιγγα του πολέμου.»  

          «Απίστευτη ιστορία», ομολόγησε η Ηώ. Αφού σιώπησε για ένα διάστημα επηρεασμένη, είπε: «Δεν βλέπω όμως τι σχέση έχει με όσα εμείς καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σ’ αυτόν τον αφιλόξενο ωκεανό».                 

   «Είναι γνωστό, πολέμαρχε, ότι ο πλανήτης Άρης φημίζεται για τις περίφημες πριγκίπισσές του. Πρόκειται για όντα παραπλήσια με τις δικές μας σειρήνες, είναι δηλαδή ωμοφάγα και ανθρωποφάγα, γι’ αυτό η ευχάριστη όψη τους δεν πρέπει να ξεγελάει. Η μη άμεσα διαπιστώσιμη επικινδυνότητά τους είναι άλλωστε και η εξήγηση για το πώς μπορούν να συμβιώνουν αρμονικά με τα υπόλοιπα φρικιαστικά πλάσματα που ζουν εδώ. Όταν ένα ανυποψίαστο σκάφος περνάει από τις νησίδες τους, όπου αυτές στέκονται και περιμένουν σαν ακίνητες κούκλες και πλαγγόνες κάποιου θεματικού πάρκου, δεν προσπαθούν να σαγηνεύσουν τον ταξιδιώτη με το τραγούδι τους, ούτε απορούν ως γοργόνες αν ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος, αλλά κάνουν άλλες ερωτήσεις σύμφωνα με την αρχή του Αντισθένη “αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις”, όπου ο ερωτώμενος πρέπει οπωσδήποτε να αρνηθεί τιμώντας την παράδοση του Παλλάδιου, το ανομολόγητον, το ανεκχώρητον, το ανέντροπον. Αν ο ταξιδιώτης αποδειχθεί μπόσικος- υποχωρητικός, εύκολα τού επιβάλλουν την κυριαρχία τους, που φθάνει από τη δουλεία ως την καταβρόχθιση ως εντελώς άμεση ανάλωση. Αντίθετα η σθεναρή άρνηση τις γοητεύει και αφήνουν τον διαβάτη να συνεχίσει το ταξίδι του.»           

«Χμ», σκέφτηκε η Ηώ, «απέναντι σ’ αυτές τις πριγκίπισσες πρέπει η γλώττα να μην προτρέχει της διανοίας. “Τον τιθέντα τι προσήκει αυτό ερμηνεύειν.” “Ακολουθία φίλους φέρει, αλήθεια εχθρούς”. Κατά Αισχύλο, “επαινώ γλώτταν εύφημον φέρειν, σιγάν όπου δει και λέγειν τα καίρια”. Κατά Θέογνη “Πολλοίς ανθρώποις γλώττη θύρα ουκ επίκειται αρμοδίω και σφιν πόλλ’ αλάλητα πέλει”[49]. Ο Σωκράτης λέγει: “Ράον αν τις διάπυρον άνθρακα επί γλώττης κατάσχοι ή λόγον απόρρητον”.»[50]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16^ο:

ΚΑΤΩΝ Ο ΑΡΕΙΑΝΟΣ

 
       “Gaia delenda est”,[51] ξερόβηξε και φώναξε ο προγάστορας Κάτων ο Τιμητής τεντώνοντας την πλάτη του και αντανακλαστικά προτείνοντας με περηφάνια την τεράστια κοιλιά του, ξεσηκώνοντας το μεγαλύτερο πλήθος του αμφιθεάτρου από τα ικρία του. Υπήρχαν βέβαια και εκείνοι με πολιτικά αντίθετες πεποιθήσεις, που ξελαρυγγιάζονταν προσπαθώντας ν’ ακουστούν.

          «Δεν ξέρεις τι λες, ακόμη κι η λέξη “Γαία” ή η λέξη “deleo” είναι ελληνική και βγαίνει από το δηλητήριο».

    Κάπου ανάμεσα σε όλους αυτούς τους παρισταμένους παρευρίσκονταν ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και η Ηώ με τον Δαίδαλο, ενώ ο Τιθωνός είχε μείνει στο σκάφος μαζί με τον Εχέδωρο για να μη τραβήξει την προσοχή με την εξαμβλωτική αναπηρία του. Προσπαθούσαν να ξεπεράσουν το φόβο και την αποστροφή τους, αφού όσοι τούς περιστοίχιζαν, ναι μεν δεν διέφεραν ως προς την εξωτερική εμφάνιση, αλλά ενδέχεται να ήσαν και ανθρωποφάγοι, όπως παραδοσιακά και η πριγκίπισσά τους Σελέαστρις.    

          Ο Κάτων δεν ταράχθηκε καθόλου και χαμογέλασε. Ήξερε ότι κάθε μέρα κέρδιζε καινούριους οπαδούς, τον ειρωνεύονταν όλο και λιγότερο και τον άκουγαν όλο και με περισσότερη προσοχή. Θυμόταν πολύ καλά την εποχή που είχε ξεκινήσει την εκστρατεία του εναντίον της Γης, τα ειρωνικά χαμόγελα, τα χασκόγελα και τα κουνήματα των κεφαλιών. Στην αρχή, καθώς περνούσε μπροστά από τους άλλους αντιπροσώπους δεν μπορούσε παρά να παρατηρήσει κάποια ψυχρότητα, ένα κάποιο σφίξιμο, καθώς τον χαιρετούσαν. Κάποιοι υπονόησαν τότε ότι για να διαλέξει αυτή την ατζέντα είχε ανάγκη από ιατρική παρακολούθηση, αλλά τώρα όλοι τον άκουγαν με σοβαρότητα.

“Caveant consules ne quid detrimenti respublica capiat”,[52] είπε πάλι με στεντόρεια φωνή ο Κάτων, κοιτώντας τον καθένα από τους σύνεδρους στα μάτια και απολαμβάνοντας την υπεροχή του.

Νέο κύμα ενθουσιασμού παρέσυρε τους οπαδούς του. Ο Κάτων ο Αρειανός περίμενε πρώτα να καταλαγιάσουν οι επευφημίες και συνέχισε.

«Θα αναρωτιέστε βέβαια γιατί τόσα χρόνια επιμένω σε ένα τόσο αιμοδιψές και σκληρό αίτημα -επιμένω και όχι εμμένω, διότι η επιμονή είναι αρετή, ενώ η εμμονή είναι αρρώστια. Σάς βεβαιώνω ότι την πρώτη φορά που πρόφερα τη φράση, η καρδιά μου σφίχτηκε και τα εντόσθια μου συστράφηκαν από την αηδία. Είμαι Αρειανός, όπως όλοι σας, και θεωρώ το φόνο ως υπέρτατο κακό και τη βία ως μέθοδο και εκδήλωση των ζώων. Όμως, όπως κάθε ρεαλιστικός άνθρωπος επιφυλάσσω και αναγνωρίζω στους ηγέτες μας, όπως είναι η Σελέαστρις, την ευχέρεια της ανθρωποφαγίας, προκειμένου να προασπίσει τα συμφέροντά μας.»

«Τσιράκι του Δία», φώναξε η Ηώ για να προκαλέσει αντιδράσεις και να συνεγείρει όσους εκ του ακροατηρίου δεν έστεργαν να συμβιβαστούν με το καθεστώς των Ολύμπιων.

Ο Κάτων σοβαρεύτηκε:

«Είναι δυνατό και συνετό να αμφισβητήσουμε τον Δία, που έφερε την αιώνια ειρήνη στον Άρη μέσω του θεού Άρη; Ο Ζευς και η ακολουθία του με την παρουσία και την κυριαρχία του έδωσε αξία και υπόσταση στον κόσμο μας. “Nec deus intersit, nisi dignus vindice nodus“[53]. Ο Δίας μάς έφερε τον πολιτισμό και την υπερσύγχρονη τεχνολογία του, επειδή ακριβώς είχαμε την προνοητικότητα και τη σύνεση να μην αντισταθούμε. Αντίθετα, δείτε τη Γη. Αντιστέκεται διαρκώς στην πεφωτισμένη ηγεσία των Ολύμπιων με κάθε τρόπο. Οι γήινοι και η εμπροσθοφυλακή τους, οι τιτάνες, καταστρέφουν, βασανίζουν, σκοτώνουν, αναιρούν τα έργα των Ολύμπιων, αρνούνται να μαζέψουν έστω μερικά φύλλα δάφνης για να τούς τιμήσουν. Όταν έφτασαν τα πρώτα ραδιοσήματα για τη γήινη αντίσταση, δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει φυλή έλλογων όντων αφιερωμένη στην επίθεση, στο φόνο, τα βασανιστήρια, την κλοπή και τη βαρβαρότητα. Καταγγέλλω ενώπιον όλων το τιτανικό κίνημα, που αρνείται την υπακοή και την υποταγή σ’ αυτά τα καλόβολα και καλόπιστα όντα της άλλης διάστασης. Οι τιτάνες είναι πραγματικά το μαύρο πρόβατο του ηλιακού συστήματος, “rara avis in terris, nigroque simillima cygno”.[54] –

-Άνθρωποι είμαστε κι εμείς και σίγουρα τίποτε το ανθρώπινο δεν μάς είναι ξένο![55] Όταν λοιπόν οι δέκτες μας έπιασαν τις πρώτες τηλεοπτικές εκπομπές σχετικά με το τρομοκρατικό τιτανικό κίνημα, τα σαγόνια μας κρεμάστηκαν! Ψάχναμε να δώσουμε μία λογική εξήγηση για αυτό το ξέσπασμα, μία δικαιολογία – και μην ακούσω τις τιτανικές λεπτολογίες που κάνουν την τρίχα τριχιά, ότι άλλο εξήγηση και άλλο δικαιολογία. Πλην όμως τα μάτια μας επαλήθευσαν αυτά, για τα οποία τα αυτιά μας θα μπορούσαν να αμφιβάλλουν, και όσα οι ευαισθησίες μας απέκρουαν ενστικτωδώς μάς τα επέβαλαν τα αδήριτα γεγονότα. Δεν χρειάζεται να σάς αναλύσω τις φρικαλέες εικόνες, που λαμβάνουμε από τον γαλάζιο πλανήτη, τόσο υποτιμητικές για την αισθητική μας! Φόνοι, φόνοι, φόνοι, εξ αμελείας, εκ δόλου, άμεσου ή ενδεχόμενου, εκ προμελέτης, σε βαθμό που να αναγκάζεται κάποιος να συμπεράνει ότι η βία είναι η μόνη πραγματικότητα αυτού του πλανήτη. Και μην νομίσετε ότι η βία αφορά μόνο την αντίσταση κατά των θεών (σ.σ. εδώ ο Κάτων ανέβασε δραστικά τον τόνο της φωνής του), διότι εφαρμόζεται και ασκείται απαρέγκλιτα και μεταξύ τους, άνθρωπος εναντίον ανθρώπου, έθνος εναντίον έθνους, μάνα εναντίον παιδιού, παντού και πάντα βία και θάνατος!»          

  «Αυτά συμβαίνουν και στον Άρη», «Μη πολιτική βία υπάρχει παντού», «Είσαι λαϊκιστής, Κάτωνα!», «Αφού είπες, δεν θα αναλύσεις τις εικόνες, τι τις αναλύεις:», ακούγονταν σποραδικές φωνές αντιπάλων, παρακινημένες και ενορχηστρωμένες από τους Ηώ, Δαίδαλο.  

«Εγώ λαϊκιστής;», φούσκωνε σαν φασιανός ο δημαγωγός Κάτων. «Εσείς είστε άσχετοι. “Scribimus indocti doctique poemata passim”[56]. Κουτσοί, στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα, τι το κάναμε εδώ μέσα; Αμφισβητείτε ότι οι γήινοι έχουν αναπτύξει ατομική βόμβα και θα τη χρησιμοποιήσουν εναντίον μας; Όλοι γνωρίζουν ότι έχουν πυρηνικό πρόγραμμα και εμπλουτίζουν ουράνιο! Μάς λέτε, εσείς οι ειρηνιστές ότι δεν είναι δική μας δουλειά οι μάχες της Γης. Κι όμως είναι, διότι μετ’ ου πολύ θα μεταφερθούν σε μάς. Κάποιοι από σάς, τους ψευτο-προοδευτικούς μαλακοπίτουρες με τις χλιαρές φιλοσοφικές απόψεις, μού έχετε κολλήσει περιπαικτικά το παρατσούκλι “Κάτων ο Τιμητής”. Ε λοιπόν κι εγώ αποδέχομαι το όνομα! Όπως έλεγε ο Κάτων για την Καρχηδόνα, έτσι λέω κι εγώ πως η Γη πρέπει να καταστραφεί. Όχι σ’ ένα μήνα ή ένα χρόνο, αλλά τώρα για να μην πω χθες! Όχι εξαιτίας των όσων έκανε και συνεχίζει να κάνει στον εαυτό της- συμφωνώ ότι αυτό είναι εσωτερική της υπόθεση -, αλλά για όσα θα κάνουν τελικά σε μάς. Είναι φανερό ότι απειλούν και θέλουν να διαταράξουν τον τρόπο ζωής μας, να υπονομεύσουν και να τορπιλίσουν την αλήθεια μας με τη χαμερπή ζωή τους.[57] Γι’ αυτό η λύση είναι το προληπτικό χτύπημα, θα αντιστρέψουμε δηλαδή το ρητό και θα πλήξουμε τη ζωή τους δια της αληθείας μας, θα εξαγάγουμε το πολυφίλητο ειρηνικό καθεστώς μας σ’ αυτούς! [58] Ναι, θα εξακολουθήσω να τα λέω αυτά μέχρι να πείσω και τον τελευταίο σας ότι ο πόλεμος με τη Γη είναι δυστυχώς η μόνη λύση. “Gutta cavat lapidem non vi, sed semper cadendo”.[59]»

Ο Κάτων κάθισε στη θέση του. Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν, όπως συνήθως, ένα τυπικό χειροκρότημα ή απορριπτική σιωπή, αλλά μία θύελλα ενθουσιασμού και επιδοκιμασίας. Πλέον ακόμη και οι πιο επιφυλακτικοί στη ρητορεία του Κάτωνα φαίνονταν πεπεισμένοι με τα γελοία επιχειρήματά του, γιατί – μην ξεχνάμε- η επιμέλεια δεν πείθει, ενώ η πειθώ δεν είναι επιμελής. Βλέποντας η Ηώ ότι δεν υπάρχει αντίδραση από το σύνολο του αμφιθεάτρου, αποφάσισε να πάρει το λόγο, διότι πολύ απλά η σιωπή δεν ήταν πλέον επιλογή! Εκμεταλλευόμενη τη δημοκρατικότητα της εποχής των τιτάνων, δήλωσε απλά ένα φανταστικό όνομα και άρχισε αμέσως να μιλάει, χωρίς κανείς να τής ζητήσει διαπιστευτήρια ή να προβάλει ένσταση ότι δεν την είχε ξαναδεί.      

«Σεβαστέ Κάτων, είμαι μία από εκείνα τα άτομα, που ακόμη κι αν δεν ελπίζουν να επικρατήσουν σε μία διαφωνία, κερδίζουν μία μικρή ικανοποίηση καταθέτοντας τις απόψεις τους. Ειδικά για όσα είπες στην τελευταία σου περιστροφή, υπάρχει διαλεκτική απάντηση για κάθε σκέλος της, την οποία ήθελα να σού προβάλω. Καταρχάς, να επισημάνω ότι από πλευράς μεθοδολογικής, υποπίπτεις διαρκώς σε μεγάλα σφάλματα. Λες ότι δεν θα αναλύσεις κάτι και το αναλύεις. Ύστερα παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως τη σταγόνα, που αργά κοιλαίνει τον βράχο, ώστε να φανείς η επιτομή της σταθερότητας και της συνέπειας, ενώ αντίθετα οι απόψεις σου είναι μία δέσμη πυροτεχνημάτων, τις οποίες εξαπολύεις στα κουτουρού ως αδέσποτους πυραύλους, βαρώντας μια στο καρφί και μια στο πέταλο και ό,τι πιάσει. Αλλά ας αναφερθούμε επί της ουσίας: Στις σχέσεις των χωρών μεταξύ τους, όπως και στις σχέσεις των ανθρώπων, πρέπει να υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που να ορίζουν τις συμπεριφορές, αλλιώς μία παγκόσμια κοινωνία είναι αδύνατο να δομηθεί. Ένα από τα κριτήρια, που χαρακτηρίζουν αν ένας πόλεμος είναι δίκαιος ή όχι, – διότι ακόμη και ο πόλεμος υπάγεται στο δίκαιο, όπως προκύπτει από τις συνθήκες για μη βομβαρδισμό αμάχων και για την ανθρώπινη μεταχείριση των αιχμαλώτων- είναι το “ποίος ήρξατο χειρών αδίκων”. Όποιος λοιπόν κάνει “προληπτικό πόλεμο” στην πραγματικότητα απλά επιτίθεται και κηρύσσει πρώτος τον πόλεμο απέναντι σε ένα άλλο έθνος. Ό,τι δικαιολογία και να επικαλεστεί, αυτό δεν αλλάζει, διότι στ’ αλήθεια αυτό είναι εξήγηση και όχι δικαιολογία. Οτιδήποτε συμβαίνει έχει μία εξήγηση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιολογείται κιόλας.

-Oι πόλεμοι έχουν πάντα επεκτατικούς σκοπούς, είτε εδαφικούς είτε εκμετάλλευσης πηγών ενεργείας και πρώτων υλών. Υποτίθεται όμως ότι κηρύσσονται για δύο λόγους: α) ότι το όμορο κράτος δεν συναινεί σε εμπορικές ή άλλες συμφωνίες κοινής εκμετάλλευσης ορυκτών, σπάνιων γαιών κ.λπ., που βρίσκονται στο στόχαστρο του επιτιθέμενου πολεμησείοντος και στο έδαφος του δεχόμενου την επίθεση. Στην ουσία ο επιτιθέμενος παραπονείται: μα γιατί δεν μού δίνεις σημασία, γιατί δεν με εκτιμάς τόσο ώστε να κάνουμε δουλειές μαζί. Εδώ, Κάτωνα, για να απαντήσω στη γλώσσα σου, ισχύει το “inter enim arma silent leges”.[60] Είναι ανεπίτρεπτο και ανήθικο να ασκείς βία, ώστε να αναγκαστώ να συμφωνήσω μαζί σου, όπως δεν μπορείς με κακοποιητική συμπεριφορά να με κάνεις να σε αγαπήσω. β) Ο δεύτερος λόγος που προβάλλει ο επελαύνων είναι ότι φοβάται μήπως ο αντίπαλος τον χτυπήσει πρώτος και γι’ αυτό χτυπά πρώτος αυτός! Σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως ο δεχόμενος την επίθεση διαφέρει από εμάς στο θρήσκευμα ή στο πολίτευμα και γενικά έχει την τάση να είναι τόσο διαφορετικός από εμάς, ώστε να μάς… ανησυχεί και να θεωρούμε ότι στο μέλλον ενδέχεται να στραφεί εναντίον μας! Εδώ η διαφορά είναι βαθύτερη απ’ ό,τι στην προηγούμενη περίπτωση, διότι ως θρησκευτική και ηθικοθεσμική αναδεύει τα μύχια των ανθρώπων και πλήττει ή αμφισβητεί το ίδιο το ηθικό θεμέλιό τους. Σαν να λέει ο κυνηγός στο θήραμά του: καλά, δεν ντρέπεσαι που θες να μού επιτεθείς; Σ’ αυτό το σημείο βέβαια εύκολη είναι η απάντηση, ότι δηλαδή “αιδούς παρά πάσιν άξιος έση, εάν πρώτος άρξη σεαυτόν αιδείσθαι”,[61] που λέει και ο Θεόκριτος. Καθετί άλλο είναι υποκρισία.»

          Όλη την ώρα που η Ηώ μιλούσε ο Κάτων και οι οπαδοί του δημιουργούσαν φοβερό πανδαιμόνιο, θορυβούσαν, γιούχαραν, ποδοβολούσαν και ποδοκροτούσαν.

          «Πάντως, δεν μπορείς να αμφισβητήσεις ότι αυτοί είναι πολεμοχαρείς, ενώ εμείς ειρηνικοί…»   

          «Είμαστε ειρηνικοί μάλιστα, πολύ απλά διότι έχουμε υποταχθεί. Οι γήινοι και ειδικά το πιο ανεπτυγμένο αυτή τη στιγμή τμήμα της, η Ελλάδα και τα επιμέρους πόλεις- κράτη της υπό την ηγεσία των τιτάνων, δεν προκάλεσαν τις εχθροπραξίες, αντίθετα δέχθηκαν επίθεση από το Δία και το συνάφι του. Και ισχύει μεν ότι “ουδείς ούτως ανόητος εστίν, όστις πόλεμον προ ειρήνης αιρείται” σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, πλην όμως μην ξεχνάμε ότι “εις οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης” ή όπως λένε στη γλώσσα σου “dolce et decorum est pro patria mori”[62]. “Παντ’ αγαθοί τολμώσι, δειλοί δε εισίν ουδέν ουδαμού”,[63] αλλά και “εικός δε παντί και λόγω και μηχανή πατρίδος ερώντας εκπονείν σωτηρίαν” κατά Ευριπίδη. “Oυς νυν υμείς ζηλώσαντες και το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον  κρίναντες, μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους” μάς λέγει ο Θουκυδίδης, που ορίζει μάλιστα και ποιοι είναι οι όροι διεξαγωγής ενός επιτυχημένου πολέμου, όπου βέβαια πόλεμος δεν είναι η εξαέρωση αμάχων με ρίψη πυραύλων στα κουτουρού, αλλά η μάχη εκ του συστάδην σώμα με σώμα, όπου και μόνον αναδεικνύεται η ανδρεία, αλλά και η γυναικεία. “Νομίσατε τρία είναι του καλώς πολεμείν, το εθέλειν και το αισχύνεσθαι και τοις άρχουσι πείθεσθαι”[64] (Θουκυδίδης). Αλλά και ο Δημόκριτος δεν διαφωνεί: “Από ομονοίας τα μεγάλα έργα και ταις πόλεσι τους πολέμους δυνατόν κατεργάζεσθαι, άλλως δ’ ου”.[65]

          «Φτάνει, φτάνει πια με τα τιτανικά ρητά, έλεος», ούρλιαζε ο Κάτων. «Τι τα θέλουμε όλα αυτά, εμείς έχουμε τις τέχνες και τα γράμματα, έχουμε “otium cum dignitate”[66]».

          «Τίποτα απολύτως δεν έχουμε. Τις τέχνες και τα γράμματα δεν τα έφερε ο Δίας από την άλλη διάσταση, αυτοί ασχολούνται μονάχα με το να τρωγοπίνουν και να ευφραίνονται με την κνίσα που γαργαλάει τα ρουθούνια τους. Ισχύει αντιθέτως ότι “Graecia capta ferum victorem cepit et artes intulit agresti Marti”[67]. Αυτό βέβαια έγινε διότι η εξέλιξη δεν χωρεί με παρθενογένεση ούτε με αδράνεια, αλλά με αγώνα  διαρκή και εξουθενωτικό κατά το “πόλεμος πατήρ πάντων” του Ηρακλείτου από υποκείμενα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αλλά δεν τις αποδέχονται μοιρολατρικά, δεν εφησυχάζουν ούτε απογοητεύονται, ίσα- ίσα αγωνίζονται μέχρι να τις υπερβούν. “Πενία και στέρησις τέχνας κατεργάζεται”. Η αρχαία αρειανή μας  γλώσσα εμπλουτίστηκε με χιλιάδες ελληνικές λέξεις, εξόχως κατάλληλες και για τις επιστήμες και για τις τέχνες. Τα διάφορα αθλήματα της Ελλάδας μάς διασκεδάζουν, άσχετα αν οι Ολύμπιοι πάνε να τα σφετεριστούν ονομάζοντας τους αγώνες Ολυμπιακούς. Αρματοδρομίες, ιπποδρομίες, στάδιον, πυγμαχία, παγκράτιον. Οι τέχνες της Ελλάδας ξανάδωσαν ζωή στη σκέψη μας, προσφέροντάς μας καινούριες μορφές, ιδέες και κατευθύνσεις. Οι κονισαλέες βιβλιοθήκες μας γέμισαν με χιλιάδες βιβλία πάνω στα θέματα των πόλεων-κρατών, της δημοκρατίας και των τιτάνων, που εκπροσωπούν το αριστοκρατικό και αξιοκρατικό στοιχείο της δημοκρατίας, με το θέατρο και τις τραγωδίες τους, που δεν χρειάζεται να εφευρίσκουν καινούριους ήρωες, διότι θριαμβεύουν και πάσχουν, ηττώνται και αγωνίζονται, κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο οι αρχετυπικοί ήρωες της μυθολογίας τους. Ας είμαστε ευγνώμονες για την εξωστρέφεια και τη νοοτροπία των Ελλήνων να τα εκθέτουν όλα στο φως, να δημοσιεύουν και να μην κρατούν τίποτε κρυφό, να διασπούν τη μυστικοπάθεια και την κρυψίνοια των ιερατείων και να γνωστοποιούν κάθε εύρεση ή ανακάλυψη, κάθε ιδέα ή έννοια, μέχρι να τη μάθει και να επωφεληθεί και ο τελευταίος άνθρωπος! Σε ποιον τομέα του βίου μας δεν έχουμε αισθανθεί την επιρροή της Γης; Οι γιατροί μας χρησιμοποιούν μεθόδους του Ασκληπιού και του Ιπποκράτη για να σώσουν ζωές Αρειανών. Τα θεραπευτήρια μας ακολουθούν τις συνταγές των Ελευσίνιων και άλλων μυστηρίων για να ιαίνουν τους ασθενείς με τη μέθοδο της καταπληξίας, της δόνησης και του (συγ-) κλονισμού. Τα μουσικά έργα των γήινων γεμίζουν τις αίθουσες των συναυλιών μας και τα τραγούδια τους σιγοψιθυρίζονται σε όλες τις συνάξεις του Άρη ή άδονται δυνατά υπό καθεστώς…κρασοκατάνυξης. Σάς ανέφερα μόνο ένα μικρό μέρος της ατέλειωτης σειράς των θησαυρών που μάς χάρισε η Γη και το τρέχον απάνθισμά της η Ελλάδα. Αυτή την Γη κι αυτή την Ελλάδα θέλετε να καταστρέψετε; Ίσως μάς ξενίζει η ακατάλυτη αισιοδοξία τους, το “θαρσείν χρη, ταχ’ αύριον έσται άμεινον”[68], ότι δεν τα παρατούν ποτέ, ότι πάντα συνεχίζουν, ότι παρά τις έριδές τους την κρίσιμη στιγμή ενώνονται, ότι κάνουν πράξη το στερεότυπο “επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να ξανασηκωθείς”, όπως και όλα τα στερεότυπα, διότι τα πιστεύουν, δεν τα βλέπουν ως κάτι εξωτερικό προς αυτούς, αλλά βλέπουν τον εαυτό τους μέσα σ’ αυτά. Πώς είναι δυνατό να θέλουμε να επιτεθούμε εναντίον σκεπτόμενων και αγωνιζόμενων ανθρώπων; Πώς θα μπορέσουμε να κοιμηθούμε ξανά ήσυχοι, αν τούς εξολοθρεύσουμε;»

          Στο σημείο αυτό παρενέβη ο Κάτων ο Αρειανός και είπε το πιο λαϊκίστικο, δημαγωγικό και αναίσχυντο επιχείρημα, διενεργώντας μία ανόσια αντιστροφή.

          «Πώς θα μπορέσουμε να κοιμηθούμε ξανά ήσυχοι, αν δεν τούς καταστρέψουμε;»

          Η συζήτηση κινδύνευε να οδηγηθεί σε αδιέξοδο, αλλά είχε έλθει η ώρα να επέμβει η πριγκίπισσα Σελέαστρις στην παράδοση των αρειανών ηγεμόνων, που ακολουθούσαν το δόγμα του Παλλάδιου.

          «Αρκετά ακούσαμε και ήλθε η ώρα για την τελική μας απόφαση. Πιστεύω ότι η κυρία που μίλησε τελευταία, αν και δεν την γνωρίζω, κινήθηκε στην ευγενή παράδοση του Παλλάδιου, που εμπνέει και καθοδηγεί κάθε Αρειανό εδώ και πολύ καιρό. Είναι λάθος τελικά να επιδιώκουμε αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι στέκει διαθέσιμο και εύκαιρο για μάς. Εδώ πρέπει να δεχτούμε την τιτανική παράδοση, γιατί είναι μέρος και της αρειανής πολιτιστικής κληρονομιάς. Εν προκειμένω λοιπόν με την πρώτη ματιά ενδείκνυται, είναι ελκυστικό, φαντάζει ωφέλιμο να επιτεθούμε στη Γη, χωρίς να λάβουμε υπόψη τις μακροχρόνιες συνέπειες τόσο γι’ αυτούς όσο και για μάς, όμως ακριβώς γ’ αυτό το λόγο δεν θα το κάνουμε. Και τούτο, διότι η αποκοτιά πολλών εγχειρημάτων με αβέβαιο και συχνά εφιαλτικό και καταστροφικό αποτέλεσμα μάς διδάσκει ότι η επιτυχία και η ευτυχία έγκειται στην αυτοσυγκράτηση. Αρειανοί, με μία επίθεση κατά της Γης έχουμε πολλά να χάσουμε και τίποτε να κερδίσουμε. Αν θέλουν οι θεοί, ας χτυπήσουν τη Γη οι ίδιοι, εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να διαταράξουμε τον τρόπο της ζωής μας με έναν πόλεμο και μάλιστα ενάντια σε έναν επίμονο αντίμαχο, όπως είναι οι τιτάνες. Ως ηγέτιδα με ευρύ ορίζοντα, δεν διστάζω να υιοθετήσω εν προκειμένω δύο δημοφιλή ρητά τους, ήγουν το του Δημόκριτου: “Ην μη πολλών επιθυμέοις, τα ολίγα σοι πολλά δόξοι”,[69] αλλά και εκείνο που λέει: “Σωκράτης ερωτηθείς πώς αν γένοιτο τις πλούσιος, ει των επιθυμιών, έφη, είη πένης”[70]».  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17:

ΟΧΙ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗ

Εκ του διαστημόπλοιου Δεινοπτέρυγου εγεννήθη το υποβρύχιο Δεινόπλευστος και εξ αυτού η άκατος «Ταφροπηδητής». Και σίγουρα ο τελευταίος, όπως λέει και το όνομά του, θα αποδεικνυόταν εξαιρετικά χρήσιμος σε μία περιοχή του Άρη, που λεγόταν Χάσμα Δικαίου -τρέχα γύρευε γιατί- και προμήνυε άλματα πάνω από λάκκους, κρατήρες, τάφρους, χάσματα και άλλες προκλήσεις που έβαζε στους ταξιδιώτες του ο Άρης. Το όχημα άρχισε λοιπόν να φιδοσέρνεται στο κόκκινο χώμα, πηδούσε δε σαν ψύλλος, μόνο αν αυτό ήταν απαραίτητο. Η άμμος γεμάτη από οξειδωμένο σίδερο έθετε σε μεγάλη δοκιμασία τις αναρτήσεις, τις ερπύστριες, ακόμη και τα ελατήρια των σκιρτητών- ιππαστών, με τους οποίους  ο Ταφροπηδητής εκσφενδονιζόταν πάνω από τις χαράδρες. Επειδή στην Ηώ άρεσαν τα μετατρέψιμα αυτοκίνητα με αποσπώμενη οροφή, είχε ανοιχτή την γυάλινη καλύπτρα αγνοώντας ή και προκαλώντας ή και εισπνέοντας ηδονικά τη σκόνη κι ας έμπαινε μέσα στο δίοπτρο της οδήγησης, κι ας χωνόταν ύπουλα μέσα στον κομψό λαιμοδέτη της.

Αγκομαχώντας σαν όνος μοναχού στα Ιμαλάια και αναπηδώντας διαρκώς πάνω στο κάθισμα συνέχιζε την κολοχτυπητή πορεία της παιδεύοντας τα πετάλια, τους επιταχυντές και τους επιβραδυντές, αλλάζοντας ταχύτητες, κακοποιώντας τον συμπλέκτη, ενώ η οθόνη μπροστά της πρόβαλε συνεχώς εναλλακτικούς χάρτες. Η έρημος ήταν κόκκινη και νεκρή χωρίς καν κάκτους.  Πέρασε το φρύδι ενός λόφου, έσβησε με αντίθετη κίνηση έναν πλάγιο άνεμο, έκανε το γύρο μίας φυσικής πέτρινης πυραμίδας και είδε την υποτακτική της Μητριάρχου, η οποία είχε ζητήσει τη βοήθειά της, να την περιμένει. Είχε θεοβρωμικά (σοκολατένια) μάγουλα, ποικιλόχροα επαλλάσσοντα μάτια, τέλεια δόντια, κοντοκουρεμένα μαλλιά.

«Η Μητριάρχης σάς περιμένει, ροδόσφυρε Ηώς», είπε, διαλέγοντας απ’ όλα τα κοσμητικά επίθετα, που στόλιζαν την Ηώ, το πιο διακριτικό και καλαισθητικό, αφού αναφερόταν στα σφυρά της. «Τα ιερά κείμενα είναι στη διάθεσή σας να τα ερμηνεύσετε, πράγμα βέβαια, που αποτελεί πρωτοτυπία και τόλμημα της Μητριάρχου, αφού, ως γνωστόν, γενικά ισχύει ότι τα ιερά κείμενα δεν ερμηνεύονται».

Η Ηώ την πήρε μαζί στο όχημα, σαν να είχε κάνει αυτοκινητο- σταμάτημα και μαζί εισχώρησαν πιο βαθιά, σ’ αυτό που ονομαζόταν κατά τρόπο πολύπλοκο, εξεζητημένο και επιδεικτικό, Επικράτεια της Γενικής Επιτροπείας του Χάσματος Δικαίου.

Αργότερα βρέθηκε σε μία αίθουσα στρογγυλεμένη με διάμετρο ως πενήντα πόδια και με αντίστοιχο ύψος, που έπαιρνε φως από ένα πελώριο άνοιγμα διάπλατο στον καταγάλανο ουρανό. Χελιδόνια σπάθιζαν τον αέρα πέρα δώθε με χαρούμενα και βιαστικά τιτιβίσματα (σ.μ. πρόδρομος του… τουίτερ). Η υποτακτική της Μητριάρχου είχε εξαφανιστεί και ούτε επρόκειτο να την ξαναδούμε ποτέ. Η φιγούρα της ήταν δηλαδή αντίστοιχη με τους αναλώσιμους κομπάρσους των περιπετειών και των δραμάτων, που η μόνη τους λειτουργικότητα είναι να σκοτωθούν κατά τη διάρκεια της πλοκής (σ.μ. στα σύγχρονα αφηγήματα επιστημονικής φαντασίας το ανάλογο είναι οι περίφημοι κοκκινοχίτωνες φρουροί -ασφαλίτες, που συνοδεύουν ως άγημα τον κυβερνήτη, ακόμη και τον ίδιο τον Προμηθέα, στους διάφορους πλανήτες και πέφτουν εύκολα θύματα των τοπικών μορφών ζωής δίνοντάς του την ευκαιρία να πει το κλασικό πλην εκ των υστέρων και κατόπιν εορτής διατυπωμένο και μη ωφέλιμο πλέον για τους νεκρούς: «ταυροκαθαπτικά ιστολυτικά αιματο-απορροφητικά σκουλήκια, έπρεπε να το είχα προβλέψει»). 

Το πάτωμα, οι καμπυλωτοί τοίχοι, το ταβάνι, ήταν από ένα είδος μάρμαρο με νερά, κάτι σαν πορφυρίτης,  καταστρωμένο, και σε πολλές περιπτώσεις ενσωματωμένο ή αναμεμιγμένο μ’ ένα παράξενο μέταλλο πιο ανοιχτόχρωμο από το χρυσάφι, πιο σκούρο από το ασήμι, θαμπό εκείνη τη στιγμή από την άχνα του πρωινού αέρα, που έμπαινε άφθονος από το κούφωμα.

Η Ηώ πήγε τρικλίζοντας από την αδυσώπητη εναλλαγή των παραστάσεων προς ένα μπαλκόνι ανοιχτό στη λιακάδα, γιατί την τραβούσε το ζωηρό δροσάτο  αγέρι, που ριγούσε εκεί μπαίνοντας και λίγο μέσα στο δωμάτιο με τη φωτεινή του θολούρα σαν στήθος που προεξείχε. Ακούμπησε στη μαρκίζα και εξέβαλε φωνή θαυμασμού, καθώς ήταν πάνω από ένα κενό, μία εσοχή λαξεμένη στην πλαγιά του βουνού. Κάτω ζωσμένος παντού με βουνοκορφές που σχημάτιζαν αδιάσπαστη και απαραβίαστη ζώνη ένας πραγματικός επίγειος παράδεισος απλωνόταν στα όρια του κύκλου της οπτικής επαφής. Ένας κήπος της Εδέμ, των Ηλυσίων Πεδίων ή της Νεφελοκοκκυγίας, ανάλογα με την κοσμοθεωρία του καθενός. Οι χουρμαδιές λικνίζονταν σαν σηματωροί με τα μεγάλα κλωνιά τους, ενώ υπήρχαν και αμυγδαλιές, λεμονιές, πορτοκαλιές κ.λπ., βλάστηση Αγίων Τόπων δηλαδή. Θα μπορούσαν να αναφερθούν ακόμη το κλασικό γαλάζιο ποταμάκι, ο διακοσμητικός καταρράκτης, η λιμνούλα με τις ρόδινες κηλίδες των νουφάρων,  οι ερωδιοί, οι χρυσαφένιοι καρποί, τα εξ αποστάσεως παρατηρούμενα χιόνια  κ.λπ., αλλά ας μη θυμίζει αυτή η αναφορά μαθητική έκθεση.  

Όλα αυτά πάντως τα συστατικά εντός μίας άυλης διαυγούς ατμόσφαιρας συνέθεταν κάτι τόσο αγνό, με τόση έκπαγλη ομορφιά, ώστε τα καημένα τα νεύρα της Ηούς υπερφορτώθηκαν και δεν μπορούσαν να αντέξουν στην κατάφωτη θωριά. Ακούμπησε το κούτελό της στο κιγκλίδωμα, δάκρυσε από τη διάχυτη φωταύγεια και τη συγκίνηση κι έστρεψε πάλι τα μάτια της στο δωμάτιο για να τα προφυλάξει.

Η αίθουσα ήταν επιπλωμένη με γήινο τρόπο, είχε όμως και ανάκλιντρα με εκκεντρικά μαξιλάρια, στρογγυλά, δερμάτινα κατάστικτα από παρδαλά, φανταχτερά πλουμίδια. Σε ένα κούφωμα του τοίχου φάνταζε μία βιβλιοθήκη. Εκεί μπορούσε κανείς να βρει τεύχη σπάνιων περιοδικών, γεωλογικών γνωματεύσεων και πραγματογνωμοσυνών, φυσιοδιφικών εκθέσεων, αρχαιολογικών επιθεωρήσεων, αλλά βέβαια το κύριο μέρος ήσαν τα ιερά βιβλία του Άρη. Να πούμε σ’ αυτό το σημείο ότι οι κάτοικοι του Χάσματος Δικαίου είχαν ενστερνιστεί εδώ και καιρό τη θρησκεία του Ιχθύος, η οποία σε κάθε Δημιουργία εμφανιζόταν ισχυρή και προσήλκυε πολλούς οπαδούς. Ακόμη και έναν άνθρωπο να σώσεις ή να βοηθήσεις, έχει σημασία, και γι’ αυτό ο Χριστιανισμός, αλλά και το Ισλάμ ως πιο απλοϊκή εκδοχή του, δεν θα πάψουν ποτέ να ασκούν γοητεία και να εμπνέουν και το μήνυμα του Ευαγγελίου δεν πρόκειται ποτέ να παλιώσει ή να σβήσει. Παρότι επί ανταγωνιστικών πνευματικών κινημάτων, η θρησκεία είναι κάτι που συνήθως επικρατεί, στον μελλοντικό ή παρελθόντα κόσμο των τιτάνων ήταν κατ’ εξαίρεση σε μεγάλη κρίση. Προκειμένου να αντιδράσει στην αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό των Ολύμπιων θεών, η δρακογενιά των τιτάνων είχε δώσει μεγάλη έμφαση στη Λογική και αυτό δεν κάνει ποτέ καλό στη θρησκεία. Παρά ταύτα ο Ισλαμοχριστιανισμός, κυρίως λόγω του σκέλους του Χριστιανισμού, που ήταν πιο ορθολογικό, αφού μερικοί από τους πιο εξέχοντες πατέρες της εκκλησίας ήσαν λογικοί φιλόσοφοι, έδινε μεγάλη μάχη να επιβιώσει.

Το θέμα με τη χριστιανική θρησκεία είναι ότι το «αγαπάτε αλλήλους» παραείναι αόριστο και επιδέχεται εμμεσοποίηση, μεσολάβηση, συγκεκριμενοποίηση. Τι σημαίνει να αγαπάς τον άλλον και μάλιστα σαν τον εαυτό σου; Ίσως η πιο απλή ερμηνεία είναι, αντί να ψαρέψεις γι’ αυτόν ή να τού κάνεις δώρο ένα ψάρι, να τον μάθεις καλύτερα να αλιεύει. Επίσης και η συγχώρηση, την οποία κηρύττει και επαγγέλλεται ο Χριστιανισμός, εμπεριέχει κάποια προβλήματα. Δηλαδή μπορώ να είμαι φαύλος, πόρνος, λάγνος, δολοφόνος, κλέφτης και ελεεινός και μετά να μετανοήσω, να εξομολογηθώ και να κοινωνήσω και όλα καλά σαν να μην έχει συμβεί τίποτε; Μα πρέπει η μετάνοια μας να είναι ειλικρινής. Και ποιος το ξέρει αυτό; Επειδή ο παπάς όσο κι αν έχει επιφορτισθεί με θείες δυνάμεις και αρμοδιότητες, είναι επιρρεπής στο λάθος, την πλήρη αλήθεια την γνωρίζει μόνο ο Θεός. Ο Θεός ως τι; Ως κάτι εξωτερικό από μάς, ως ένας υψηλός δεσπότης που μοιράζει κατά το δοκούν τη συγχώρηση; Αν ο Θεός δεν μετέχει σ’ εμάς κι εμείς δεν μετέχουμε στο Θεό, τότε πού βρίσκεται η ευθύνη μας για ό,τι συμβαίνει και ο σταυρός της βούλησής μας, η τραγωδία της ελευθερίας μας, που έγκειται στο ότι κάθε επιλογή μάς δεσμεύει ύστερα αμετάκλητα; Και αν παίρνουμε μία αλήθεια, δοτή από πάνω, χωρίς να μετάσχουμε στη διαμόρφωσή της, δεν θα μάς δημιουργήσει αυτό ανείπωτο φανατισμό και μισαλλοδοξία και δεν θα μάς εμφυσήσει την πεποίθηση ότι έχουμε κάποιο είδος αποκλειστικό συμβόλαιο με το Θεό και ιερή αποστολή να διαδώσουμε τη μία και μοναδική αλήθειά του, χωρίς να δεχόμαστε καμία αντίρρηση;  Αυτές ήσαν πάνω κάτω οι ενστάσεις των τιτάνων απέναντι στη θρησκεία του Ιχθύος, που, όπως είπαμε όμως, δεν μείωναν σε τίποτε την δραστική επιρροή της, αλλά και την αδιαφιλονίκητη συνεισφορά της στην εξύψωση του ανθρώπου. Η τιτανική σκέψη δεν θα σταματήσει ποτέ να προβάλει απέναντι στους θεούς, που υπαγορεύουν έξωθεν εντολές, τα εξής: «Ουδείς ελεύθερος εαυτού μη κρατών.  Ταύτα μεν ούτω ίσθι, κρατείν δ’ ειθίζεο τώνδε· γαστρός μεν πρώτιστα και ύπνου, λαγνείης τε και θυμού· πρήξης δ’ αισχρόν ποτέ μήτε μετ’ άλλου μήτ’ ιδίη· πάντων δε μάλιστ’ αισχύνεο σαυτόν»[71] (Πυθαγόρας). «Δει τον ευ φρονούντα τον λογισμόν αεί των επιθυμιών κρείττω πειράσθαι ποιείν[72]» (Δημοσθένης). «Δυοίν λεγόντοιν, θατέρου θυμουμένου, ο μη αντιτείνων τοις λόγοις σοφώτερος»[73] (Ευριπίδης). «Ευεργεσία και τιμή και τιμωρία συνέχει τον των ανθρώπων βίον» (Θεόφραστος).

          Στη συνέχεια η Ηώ οδηγήθηκε στο διαμέρισμα της Ματριάρχου, που ήταν μία αφηρημένη παραλλαγή και επιτομή όλων των στερεότυπων, που είχαν οι τιτάνες στο μυαλό τους και απέδιδαν  στις φυλές της Ανατολής, Εβραίους, Άραβες, Πέρσες κ.λπ. Ήταν κατασκευασμένο από βαμμένους πλίθους, με κωνική κορυφή σαν πελώρια σκήνη νομάδων και με αναπαραστάσεις καμωμένες από δέρμα και λίπος ζώων απλωμένο στους τοίχους με μυστρί, ενώ όλα τα κεραμικά και μεταλλικά αντικείμενα ήσαν χρισμένα με υαλώδη επίστρωση σμάλτου. Η Μητριάρχης, που ονομαζόταν Κρατησιπύλη, είχε κι αυτή μάγουλα με πολλή μελάνι και μελανίνη (ίσως και μελατονίνη για ωραία όνειρα το βράδυ),  λαμπερά, κατάμαυρα μάτια που πετούσαν σπινθήρες, γερά φυτεμένα δόντια παρά την περασμένη ηλικία και κάτασπρα μαλλιά. Φορούσε πολύχρωμη, κλαρωτή, πτυχωτή φούστα σαν ανεστραμμένη γαβάθα, στηριγμένη με οσφυόδεσμο και ακτίνες αλεξιβρόχιου.

          Δέχθηκε τις υποκλίσεις της Ηούς και τής είπε.

          «Είσαι η ποιήτρια;»

          Όταν μιλούσαν οι Αρειανοί για ποίηση ή ποιητές εννοούσαν ερμηνευτές γραφών, σχολιαστές και επιστήμονες κειμένου ή γλωσσάτορες.

          «Ποιητής γεννάται, ρήτωρ γίγνεται», απάντησε η Ηώ.

          «Η καλύτερη είδηση που άκουσα τον τελευταίο καιρό είναι ότι αποφάσισες να ενεργοποιηθείς προς όφελός μας και σε ευχαριστώ γι’ αυτό, διότι έχω μυστικές πληροφορίες για το ποια είσαι και τι αντιπροσωπεύεις», συνέχισε η Μητριάρχης Κρατησιπύλη. Ύστερα έκανε παύση για να υπογραμμίσει ότι μετά από τις φιλοφρονήσεις περνάει στην ουσία. «Τα αρχεία μας είναι παμπάλαια. Όλη η γραμματεία μας αναφέρεται στην θρησκεία μας, που είναι κάτι ανάλογο με τη θρησκεία του Ιχθύος, εκ των κυρίαρχων στη Γη. Είναι η αφήγηση του “αμνού του αίροντος τας αμαρτίας του κόσμου”, του “δόντος εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων”. Και τι ωραίο να φορτώνεται κάποιος τα λάθη και τις αμαρτίες μας. Δυστυχώς, στη φυλή μου η χριστιανική θρησκεία έχει παρεξηγηθεί κι έχει δημιουργήσει μία απαισιόδοξη πεισιθάνατη νοοτροπία. Σαν να βιάζονται τα μέλη της φυλής να έλθει ο θάνατος για να αντικρίσουν τον θεό και να τούς συγχωρήσει για αδικήματα και αμαρτίες, που δεν έχουν ακόμη προλάβει να διαπράξουν. Κι επειδή ξέρουν ότι η αυτοκτονία είναι αμαρτία, έχουν περιπέσει σε μία παθητική ανενεργό κατάσταση, σχεδιάζοντας συνειδητά ή ελπίζοντας υποσυνείδητα ότι η παραμέληση του εαυτού τους θα τούς οδηγήσει στον θάνατο μια ώρα αρχύτερα. Έτσι, έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στο λαό μου θρομβώσεις και να προκαλούνται πληγές λόγω κατάκλισης. Χρειαζόμαστε μία ένεση αισιοδοξίας κι επειδή ξέρω ότι εσείς οι τιτάνες έχετε θετική διάθεση προς τη ζωή και μία χαρούμενη παραστατική κοσμοθεωρία, θεωρώ ότι εσύ, Τιτανίδα, είσαι εξόχως κατάλληλη να παράσχεις μία εναλλακτική ερμηνεία των γραφών μας, που θα μάς βγάλει απ’ αυτή τη μιζέρια. Βέβαια χρειάζεται να έχεις και κάποιες γνώσεις από Χριστιανισμό, αλλά ξέρω ότι εσείς οι τιτάνες είσθε μνήμονες πολλών και επιλήσμονες ουδενός».      

          «Θα κάνω ό,τι μπορώ», απάντησε η Ηώ. «Εμείς, οι τιτάνες, υιοθετούμε πάντα μία θετική προσέγγιση στα πράγματα. Πιέζουμε τους εαυτούς μας, αντί να γιουχάρουμε απ’ την εξέδρα, να μπούμε επιτέλους στο γήπεδο. Άμα αφήνουμε τους χειρότερους να ασχολούνται με την πολιτική, τι ελπίδες έχει η χώρα ή η πολιτεία μας; Και ένα λιθαράκι προς τη σωστή κατεύθυνση να βάλουμε είναι σημαντικό! Παράδεισοι δεν υπήρξαν ποτέ, ούτε θα υπάρξουν, παρά μόνο άνθρωποι που σε δυσμενείς περιστάσεις κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν! Συμπορευόμαστε με τον Αριστοτέλη λέγοντας: “Ο πολίτης ουδενί των άλλων ορίζεται μάλλον ή τω μετέχειν κρίσεως και αρχής”[74], αλλά και με τον Σόλωνα: “Ευθύνας ετέρους αξιών διδόναι, και αυτός ύπεχε!”[75] (σ.σ. μεγαλοφυές ρητό!). Βέβαια η ελευθερία της βούλησης και η συναφής ανάληψη ευθύνης δεν ωφελεί όταν είναι αυθαίρετη, αλλά μόνον όταν συμμορφώνεται σε προηγούμενες εδραίες αρχές. “Μέγιστον αγαθόν μετά νου χρηστότης. Πας ο μη φρονών αλαζονεία και ψόφοις αλίσκεται”,[76] όπως λέγει και ο Μένανδρος.»

          Στη συνέχεια η Μητριάρχης Κρατησιπύλη συνόδεψε την Ηώ μέσα σ’ έναν δαίδαλο διαδρόμων και διαμερισμάτων μέχρι που έφθασαν στην κύρια βιβλιοθήκη. Η Ηώ κύπταξε- κοίταξε ολόγυρα με την απληστία της τιτανικής φιλομάθειας και κατέγραψε ότι πίσω από τη διακόσμηση κρυβόταν ένα ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο σύστημα αισθητικής. Η οροφή ήταν αψιδωτή με διακοσμητικά υποστηρίγματα και πλάγιους αυλακωτούς κίονες. Τα κείμενα περιέχονταν περισσότερο σε τυλιγμένους παπύρους παρά σε ραχόδετα βιβλία με τη σημερινή έννοια του όρου.

          Ξεκίνησε λοιπόν η Ηώ να ερευνά τις γραφές των Αρειανών. Τα σύγχρονα μέσα της τεχνικής τής έδιναν τη δυνατότητα να διεξέλθει ένα μεγάλο όγκο κειμένων σε εύλογο χρονικό διάστημα. Η ιστορία του θυσιαζόμενου αμνού ήταν καταπληκτική, ακόμη και οι τιτάνες δεν είχαν να πουν σχεδόν τίποτε, δεν είχαν καμία ένσταση γι’ αυτή την ανεπανάληπτη αφήγηση παρά μόνον ίσως ως προς το ακριβές περιεχόμενο της διακηρυσσόμενης αγάπης. Παρατήρησε όμως ότι τα αρειανά κείμενα είχαν μία περίεργη στροφορμή, όχι ακριβώς προς τον θάνατο, όπως νόμιζε η Μητριάρχης, η οποία δεν είχε σημεία αναφοράς για να συγκρίνει και να διενεργήσει αναλογίες αναφορικά με τη δική της δοξασία, αλλά μάλλον προς τη ματαιότητα- ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης. Το ανάλογο κείμενο από τη γήινη γραμματεία ήταν σίγουρα ο Εκκλησιαστής, αγνώστου προελεύσεως, για το οποίο το μόνο γνωστό ήταν ότι κυκλοφορούσε και ενέπνεε διάφορα έθνη και λαούς για πολλές Δημιουργίες. Θα προσπαθούσε λοιπόν η Ηώ να βρει τρόπους μέσα από το κείμενο του Εκκλησιαστή να αναδείξει μία διαφορετική προοπτική για όσους υμνούν το Θεό, μία οπτική που να προτρέπει σε δράση αντί για παραίτηση.    

          Είδε μπροστά της και ανέγνωσε δυνατά, σκεπτόμενη φωναχτά το εμπνευσμένο κείμενο του Εκκλησιαστή: «Ρήματα Ἐκκλησιαστοῦ υἱοῦ Δαυίδ βασιλέως Ισραήλ ἐν Ιερουσαλήμ. Ματαιότης ματαιοτήτων, εἶπεν ὁ Ἐκκλησιαστής, ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα ματαιότης. Τίς περισσεία τῷ ἀνθρώπῳ ἐν παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ, ᾧ μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον; Γενεὰ πορεύεται καὶ γενεὰ ἔρχεται, καὶ ἡ γῆ εἰς τὸν αἰῶνα ἕστηκεν. Καὶ ἀνατέλλει ὁ ἥλιος καὶ δύει ὁ ἥλιος καὶ εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ ἕλκει· ἀνατέλλων αὐτὸς ἐκεῖ πορεύεται πρὸς νότον καὶ κυκλοῖ πρὸς βορρᾶν· κυκλοῖ κυκλῶν, πορεύεται τὸ πνεῦμα, καὶ ἐπὶ κύκλους αὐτοῦ ἐπιστρέφει τὸ πνεῦμα. Πάντες οἱ χείμαρροι, πορεύονται εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔσται ἐμπιμπλαμένη· εἰς τόπον, οὗ οἱ χείμαρροι πορεύονται, ἐκεῖ αὐτοὶ ἐπιστρέφουσιν τοῦ πορευθῆναι. Πάντες οἱ λόγοι ἔγκοποι· οὐ δυνήσεται ἀνὴρ τοῦ λαλεῖν, καὶ οὐκ ἐμπλησθήσεται ὀφθαλμὸς τοῦ ὁρᾶν, καὶ οὐ πληρωθήσεται οὖς ἀπὸ ἀκροάσεως. Τί τὸ γεγονός, αὐτὸ τὸ γενησόμενον· καὶ τί τὸ πεποιημένον, αὐτὸ τὸ ποιηθησόμενον· καὶ οὐκ ἔστιν πᾶν πρόσφατον ὑπὸ τὸν ἥλιον.[77]»

          Μάλιστα η κεντρική ιδέα ήταν συνώνυμη με το επαναλαμβανόμενο χωρίς νόημα απόσπασμα της Αινειάδας: “Θα υπάρξει και άλλος Τίφυς και ξανά η Αργώ θα οδηγήσει εκλεκτούς ήρωες, θα υπάρξουν και άλλοι πόλεμοι και πάλι θα σταλεί στην Τροία ο μέγας Αχιλλεύς». Ήταν ακριβώς το απόσταγμα όλων των αρειανών ποιημάτων και λογοτεχνημάτων, η ματαιότητα, που ελλοχεύει παντού και τρέπει τους ανθρώπους προς την παραίτηση και την αναμονή του θανάτου. Σκέφτηκε ότι μία λύση θα ήταν να διαβάσει μπροστά στη συνέλευση του Χάσματος Δικαίου αυτή την περικοπή, μόνο και μόνο για να την αναιρέσει εκ των υστέρων αναλιγώνοντάς την στην απίθανη πληθώρα των άπειρων δημιουργημάτων της τιτανικής λογοτεχνίας, που ακριβώς υποστήριζαν μία άλλη, αντίθετη, ενεργητική και αγωνιστική νοοτροπία.

          Στην ομιλία της λοιπόν προς την εθνοσυνέλευση του Χάσματος Δικαίου είπε και τα εξής: «… Είχαμε και εμείς στη Γη συνθήκες και περιστατικά, που μάς οδήγησαν σε μοιρολατρία και αίσθηση απουσίας νοήματος. Για μάς τους τιτάνες η μοίρα είναι το μέγεθος που δοκιμάζει τους ανθρώπους μαστιγώνοντάς τους με απρόσμενα και αναπάντεχα συμβάντα. Στο πώς θα αντιδράσει σ’ αυτά το υποκείμενο, εκεί κρίνεται η αξία του κι αυτό είναι το έναυσμα και το αποτύπωμα του Θεού. Και σίγουρα πολλοί από εμάς πάθαμε πράγματα φρικαλέα, που μάς κάνει να αναρωτιόμαστε αν αξίζει να ζούμε. Καταρχήν όμως, ας παραδεχτούμε ότι η ζωή έχει και πλευρές ή στιγμές, όπου μάς εκπλήσσει ευχάριστα. Η ευτυχία είναι πάντα σύντομη, αλλά εκτός από αυτήν υπάρχουν και άλλα αληθινά και έντονα αισθήματα, που είναι αυτάξιες πληρώσεις, εμφυσήσεις και εμφορήσεις του στέρνου, όπως η διασκέδαση, η ψυχαγωγία, η ευχαρίστηση, η ικανοποίηση, η πληρότητα, η γνώση, η σύλληψη ενός κόκκου αλήθειας, ακόμη και η λύπη, όπου, παρότι κάποιος νιώθει την καρδιά του να σφίγγεται, χαίρεται όμως που είναι άνθρωπος και μπορεί να καταλαβαίνει τον δικό του φόβο και πόνο και εκείνον των άλλων. Αυτή είναι η χαρμολύπη, που λένε οι χριστιανοί.  Όσοι λοιπόν πεισιθάνατοι αρνείστε τη ζωή, στερείτε όλα τα παραπάνω από τους απογόνους σας, τα οποία εσείς οι ίδιοι έχετε αισθανθεί, άρα λέγοντας ψέματα στις επόμενες γενιές ότι αυτά δεν υπάρχουν. Κι όταν μιλάω για απογόνους δεν αναφέρομαι μόνο στα λιγοστά παιδιά που έχετε αφήσει να γεννηθούν, αλλά σε όλους τους εν δυνάμει βλαστούς της γενετικής σας δεξαμενής. Δεν έχετε κάποια παρακμή ή φθορά του γονιδίου, που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την υπογεννητικότητα και τη δημογραφική σας υστέρηση. Και αν περιορίζεστε να περιμένετε απλά και χωρίς να αγωνιστείτε τις απολαύσεις της μεταθανάτιας ζωής, να είστε βέβαιοι ότι ούτε και εκεί θα βρείτε αυτό που ψάχνετε, ακριβώς διότι στην πραγματικότητα δεν το ψάχνετε, δεν ψάχνετε τίποτε…»

      Τότε η Ματριάρχης Κρατησιπύλη είπε κάτι, που η Ηώ δεν περίμενε.

       «Λόγια, λόγια, λόγια, που ίσως έχουν κάποια αξία, αλλά είναι όλα ίδια για μάς, γιατί η φυλή μας δεν λειτουργεί με θεωρία, αλλά με πράξη. Και η πράξη λέει ότι οποιαδήποτε ενέργεια και αν αναλάβουμε, βλάπτουμε λόγω ή έργω ή διανοία και αδικούμε τους συνανθρώπους μας σύμφωνα με το χριστιανικό δόγμα. Ακόμη και η παραμικρή συναλλαγή εμπεριέχει τον κίνδυνο ή μάλλον σχεδόν ενέχει τη βεβαιότητα της μη ισότητας των εκατέρωθεν συναλλαγμάτων. Δεν συζητάμε για σχέση εξηρτημένης εργασίας ή για ερωτικό ή συντροφικό ή συγγενικό δεσμό, που συνεπάγεται εξ ορισμού και εξουσία έναντι του σώματος του άλλου. Το να ζεις είναι αδικία και “ουκ έστιν άνθρωπος όστις ουκ αμαρτήσει”».

          Η Μητριάρχης πλατάγισε ηδονικά τα χείλη της και συνέχισε:

          «Αν σκεφτούμε ότι έχουμε τα προς το ζην επιτήδεια, αποκτημένα από τη φύση χωρίς βλάβη της οικολογίας, υπάρχει κάτι που είναι σύμφωνο προς τη χριστιανική θρησκεία και δεν βλάπτει κιόλας κι αυτό είναι η τεκνοποιία – τεκνογονία, η ευτεκνίας απόλαυσις. Εκεί ίσως η θεωρία σας υμών των τιτάνων έχει κάτι να μάς προσφέρει, διότι η διαλεκτική σας εμπλέκει και συμπλέκει εξ ορισμού υποκείμενο και αντικείμενο. Εσείς για να γνωρίσετε κάτι, πρέπει να το κατακτήσετε, να μπείτε μέσα του και να το ψαχουλέψετε κι αυτό το αποκαλείτε έρευνα. Ο πολιτισμός σας είναι ερευνητικός, άρα διεισδυτικός.»

          «Αυτό έχει περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα», είπε η Ηώ. «Η εισβολή είναι θεωρητική και όχι πρακτική…»

          «Εμείς δεν νογάμε από τέτοιες διακρίσεις. Για μάς όλα έχουν πρακτική επίπτωση και τα διδάγματα προέρχονται από πρακτική διδασκαλία. Αν λοιπόν…», συνέχισε με λάγνο ύφος η Μητριάρχης, «μάς διδάξεις στην πράξη τη διεισδυτική, διηθητική και διυλιστική πρακτική των τιτάνων μέσω μίας γενετήσιας πράξης, αυτό θα δώσει καινούρια κίνητρα, ελατήρια και φτερά στη φυλή μας για να συνεχίσει και τουλάχιστον να διαιωνιστεί, πράγμα που σίγουρα δεν είναι κακό…».     

          «Αυτά δεν μού τα είχατε πει, όταν μού αναθέσατε την αποστολή ενθάρρυνσης και ψυχολογικής ανόρθωσης του λαού σας και κείνται σίγουρα εκτός της συγγραφής υποχρεώσεων, που συνοδεύει τη συμφωνία μας. Μητριάρχη, με ξεγέλασες και με έμπλεξες σε μία διφορούμενη ιστορία χρησιμοποιώντας με ως μέσον προς τον σκοπό σου. Το μόνο που έχω να σού πω είναι “Επικατάρατος έστω ο πονηρά διαλογιζόμενος”. “Μεγίστη των εν ανθρώποις νόσων πασών αναίδεια” και “Ουδείς ακούεται προτείνων την ιδίαν αυτού αισχρότητα”».

Ξαφνικά το ύφος της Κρατησιπύλης έγινε αξιολύπητο, αξιοθρήνητο. Με ξεψυχισμένη, σπαρακτική όψη είπε:

«Τιτανίδα, τι έχεις να χάσεις από μία ερωτική πράξη; Έχουμε να δούμε κάτι τέτοιο πολλά χρόνια από τότε που το δάκρυ μας ήταν δάκρυ και δεν εξατμιζόταν στη χόβολη του ανέραστου ανηδονισμού. Ανάμεσά μας υπάρχει ακόμη ένα ανδρικό δείγμα, ένα ανδρικό πρότυπο, που φανταζόμαστε ότι θα σε συγκινήσει. Χαζεύουμε τη ρώμη σου και τους μύες σου και μάς πιάνει ίλιγγος όταν συλλογιζόμαστε τους χυμούς, που διατρέχουν τη σάρκα σου. Μία ερωτική μίξη δεν πρόκειται να δρέψει τους τόσο φανερούς και ελκυστικούς σου ανθούς, δεν πρόκειται πολλώ μάλλον να εισχωρήσει στης ψυχής σου τα αφανέρωτα και το μεγάλο χαρακτηριστικό της είναι ότι μετά το πέρας της και τα δύο συμμετέχοντα μέρη παραμένουν αδαπάνητα, αλώβητα και μάλιστα με διάθεση για νέες περιπέτειες. Το δελφικό παράγγελμα λέγει “Δυστυχούντι μη επιγέλα”, μη βιάζεσαι λοιπόν να μάς κρίνεις, αφού όπως λέγει και ο Κύριος “μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε”. Αν η οφθαλμοπορνία, η πορνογραφία ως συνουσία είναι κάτι που μπορεί να εμπνεύσει το λαό και να μάς δώσει επιτέλους ένα κίνητρο, μία έφεση για ζωή, γιατί όχι; Η πορνογραφία είναι συνομωσία στο φως των αστεριών και φωτογραφία σημάδι των καιρών, σημαίνει ανταρσία, απελπισία, σκοτάδι και μαγεία (σ.σ. Άρης Δαβαράκης)».

«Τώρα, ας είμαστε σοβαροί … μού ζητάτε γενετήσια επαφή σε δημοσία θέα. Είπαμε να σάς κάνω μία χάρη, αλλά αυτό ξεφεύγει πολύ από την πεπατημένη, είναι υπερβολή και για μάς τους τιτάνες ισχύει το ρητό του Ευριπίδη “Τα δ’ υπερβάλλοντ’ ουδένα καιρόν δύναται θνητοίς”[78]».

«Δεν είναι υπερβολή για μάς, αλλά μια νέα αρχή, ένας νέος παλμός καρδιάς, βόμβος και σφυγμός αρτηρίας, να δουν όλοι και να θαυμάσουν τα αγαθά της γης και του έρωτα…», ακούστηκε από τα βάθη της αίθουσας, όπου ξεπρόβαλε ο Αρειανός Αστραίος, ένας μεγαλόσωμος εραστής με μια τεράστια κοιλιά που παραδόξως δεν φαινόταν αντιαισθητική και ένα όργανο – δρυοκολάπτη αντίστοιχο των υπερμεγέθων διαστάσεών του, ήταν η γροθιά αλλά και η πλήρωση του Χάσματος Δικαίου. Ήταν ψηλός, δύο δέκα και υπέρβαρος, αλλά ο υπολογισμός των κιλών του δεν ήταν στις προτεραιότητες της ζαλιστικής στιγμής. Γιατί δεν ήταν αποκρουστικός παρά την κοιλιά; Γιατί ήταν απόλυτα καθαρή, στιλπνή και αψεγάδιαστη, ακηλίδωτη, χωρίς αμυχές από τραυματισμούς, κρεατοελιές, σπυριά και οιδήματα.

Κάποιοι άρχισαν τις επευφημίες με γουρλωμένα, λαίμαργα και ευεπίφορα μάτια, άλλοι φαίνονταν σκανδαλισμένοι, άλλοι ήσαν δύσπιστοι και επιφυλακτικοί, άλλοι πάλι παραινούσαν την παρείσακτη γήινη Τιτανίδα να τσακιστεί να πάει πίσω εκεί απ’ όπου ήλθε.

«Η μοίρα του λαού μας εξαρτάται από αυτό. Μάς αρέσει αυτό που βλέπουμε, να προχωρήσει, να το δούμε!»

«Τι θα μάς ωφελήσει τώρα αυτό; Αν το κάνουν, καλό γι’ αυτούς, εμείς τι αποκομίζουμε;» 

«Γύρνα σπίτι σου, Τιτανίδα, τράβα στον τόπο σου, στο δικό σου λαό κι άσε μας ήσυχους!»

«Τιτανίδα, μάς προσβάλλεις, εκτός αν το κάνεις με μένα αντί για τον Αστραίο!»   

 «Τι είσαι εσύ;», απευθύνθηκε εντυπωσιασμένη η Ηώ στον Αστραίο, «είσαι ο φύλακας του ναού;»

«Πρέπει να έχω σώνει και καλά κάποιο αξίωμα, Τιτανίδα; Πρέπει να είμαι θεσμός; Δεν αρκεί ότι είμαι ένας καυλωμένος Αρειανός; Δεν είναι αρκετό ότι όλοι αυτοί τριγύρω μας προσβλέπουν σ’ εμάς για να αρχίσουν μια καινούρια ζωή, αισθησιακή, αλλά όχι λιγότερο χριστιανική, συμβατή με την αγάπη, συνοψισμένη στο οικολογικό παράγγελμα “κάντε έρωτα, όχι πόλεμο;”»    

Στο σημείο αυτό επιβάλλεται να μιλήσουμε λίγο περισσότερο για την Ηώ. Ήταν γνωστή η αδυναμία της για τους θνητούς, μικρόσωμους, ισχνούς άνδρες. Έχετε δει όλοι τις τοιχογραφίες της, που δείχνουν μία τεράστια γυναίκα να αρπάζει ένα μικρό άνδρα σαν μωρό και να τρέχει για να τον πάει στο λημέρι της, για να τον κανονίσει. Ο εκάστοτε απαχθείς δεν είναι κανένα αστέρι, κανένας δεν τον ξέρει, αλλά μολοντούτο απολαμβάνει την εύνοια και την προτίμηση της πελώριας αφέντρας. Αντίθετα οι μεγάλοι άνδρες δεν ήσαν καθόλου του γούστου της, γιατί τούς έβλεπε περισσότερο ως ανταγωνιστές και αντιπάλους στις μάχες, ως παλικαράδες επιζητούντες αναμέτρηση, συνήθως αποκαλούμενους με τις βαρβαρικές ονομασίες «νταής, τσαμπουκάς, τραμπούκος» μυστηριώδους, αλλά και απεχθούς ετυμολογίας, παρά ως εραστές. Έτσι είδε και αυτόν τον επίδοξο εραστή ως αντίπαλο, ως πρόκληση, που την έθετε μπροστά σ’ έναν άθλο που έπρεπε να εκπληρώσει, ένα βουνό που καλούνταν να υπερβεί, ένα γιούσουρι που της ανέθεταν να  αντιμετωπίσει.  Δεν μπορούσε όμως να αντιπαρατεθεί μαζί του σε μάχη, διότι από την άλλη είχε μία υποχρέωση στους ηγεμόνες του Χάσματος Δικαίου, που επέτρεψαν στο Δεινόπλευστο να διασχίσει τα χωρικά τους ύδατα, να φέρει εις πέρας την περίεργη αποστολή, με την οποία είχε επιφορτιστεί. Αυτή η αποστολή θύμιζε τα παιδικά παραμύθια, όπου ο βασιλιάς ζητούσε κάποιον να τον κάνει γελάσει και στην πράξη αυτό ακριβώς ήταν. Για φανταστείτε κάποιος να σού αναθέτει να τού ξαναδώσεις τη χαρά της ζωής και μάλιστα χωρίς να παραβλάψεις τη θρησκεία ή τα πιστεύω του. Συγχωνεύοντας και συντονίζοντας όλους αυτούς τους λόγους, η Τιτανίδα αποφάσισε εν κατακλείδι να συναινέσει στην «πράξη γένους», που τής πρότειναν σχεδόν επιτακτικά, αλλά και καταχρώμενοι την καλοπιστία της, την καλόβολη διάθεση και ανεκτικότητά της οι Αρειανοί. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι θα θυσίαζε την ηθική της. Αλίμονο δεν ένιωθε κάποια ηθική δέσμευση απέναντι στον πρώην εραστή της και νυν πολλαπλώς ανάπηρο και τερατώδη Τιθωνό- μία τέτοιου είδους πίστη μόνο ως ανέκδοτο ή καρνάβαλος θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί υπό τις παρούσες συνθήκες-, αλλά προς τις ηθικές αρχές, που όλος ο αρχαίος κόσμος μανιωδώς ερευνούσε και συνάμα ανέπτυσσε. Πώς όμως θα μπορούσε να συμβιβάσει όλα τα παραπάνω; H συνέχεια επί της οθόνης.       

Ο καυλοπυρέσσων όγκος -ωχ και κάνει ζέστη σήμερα- έπεσε πάνω της σε μία προσπάθεια όχι μόνο να την γονιμοποιήσει, αλλά και να την ταπεινώσει. Η χερούκλα του κατήλθε στο λαιμό της Τιτανίδας, στον λάρυγγα και στην καρωτίδα της σαν σιδερόβεργα για να τη συνθλίψει. Η Τιτανίδα όμως υψώνοντας τους αγκώνες της, όπως είχε μάθει στις πολεμικές τέχνες τού κατάφερε δυναμικά χτυπήματα στο στέρνο και στη λαπάρα εξασφαλίζοντας τον ζωτικό χώρο εκείνον, που θα τής επέτρεπε να μπορεί να ανασηκωθεί, ακόμη και αν ο γίγαντας πάθαινε καρδιακή προσβολή ή ξαφνικό εγκεφαλικό και την πλάκωνε με το απίστευτο βάρος του. Στη συνέχεια ο Αστραίος βλέποντας την ανδρική του εξουσία να αμφισβητείται έδωσε δύο -τρία χαστούκια στην Ηώ για να τη συνετίσει και να επιβεβαιώσει την κυριαρχία του, όπως μόνο οι άνδρες ξέρουν. Προς μεγάλη του έκπληξη η Τιτανίδα απάντησε με καρατιά στο πίσω μέρος του μοσχαροκέφαλου και ισχυρό εκκωφαντικό ράπισμα και των δύο αυτιών ταυτόχρονα και με τις δυο παλάμες, ώστε το θηρίο έγρουξε.

«Κάτσε κάτω, γείρε πίσω, μωρή πότνια πόρνη της Γης και κάνε αυτό που υποσχέθηκες. Τολμάς να με βαράς;»

«Ίνα γαρ δέος, ένθα και αιδώς. Αλλά τον αιδέομαι και δείδια. Τις μη δεδοικώς δίκαιος πέφυκεν βροτών;[79]», απάντησε χωρίς καν να λαχανιάσει η Τιτανίδα.    

«Βλαμμένη γήινη, μιλάς για αιδώ πάνω σε γενετήσια πράξη;», αγανάκτησε ο Αστραίος. «Άσε με ρε να εφαρμόσω πάνω σου αυτό που ισχύει από αρχαιοτάτων χρόνων, άσε με να ασκήσω το δίκαιο του ισχυροτέρου, άσε με να σε χειροτονήσω όπως σού αξίζει με τις άγιες αναλλοίωτες παραδόσεις των ανθρώπων!».  

«Το απ’ αρχής ανυπόστατον ου βεβαιούται ως δίκαιον τη χρονία παραδρομή»[80], απάντησε η Τιτανίδα.

 Η πράξη γένους, που ήταν συνάμα και πράξη μένους, αλλά και διαγωνισμός και διαγκωνισμός μίσους και μύσους με ανηλεές ξυλοκόπημα και μπλαβισμένους μώλωπες συνεχίστηκε. Ήταν φανερό ότι ο λιπώδης γίγαντας προσπαθούσε να εισχωρήσει στην κόρη της Γης με όλους τους τρόπους, αλλά ο μέγας του πάσσαλος αποκρουόταν, εκδιωκόταν και εκβαλλόταν από το υπέρμετρα σφιχτό αιδοίο της Ηούς, η οποία μάλιστα είχε και τη δυνατότητα και την εκπαίδευση να το ελέγχει και να το σφίγγει κατά βούληση. Ο πληγωμένος-λαβωμένος εγωισμός του πελώριου ανδρός συνέχιζε αμείωτα τις προσπάθειες διείσδυσης, γιατί η Τιτανίδα τον ερέθιζε όλο και περισσότερο όσο αντιστεκόταν. Κι είχε τέτοια άγρια ομορφιά με τους λυτούς σγουρούς βοστρύχους, τη ψηλή της κορμοστασιά, τα κρεμαστά, αλλά σφριγηλά γελαδομάσταρα και τα ατέλειωτα πόδια της η χαλκόχρους ροδόσφυρη με την ιριδίζουσα μορφή, τη σμιλεμένη στο χείλος της αστροφεγγιάς. Στο τέλος όμως, ιδού ότι ο τεράστιος δράκος εξέβαλε φωνή μεγάλη και αποσύρθηκε.

«Αααα», μουγκάνισε.

Γύρισε προς την εθνοσυνέλευση του Χάσματος Δικαίου, όπου έβλεπες μονάχα να τρέχουν τα σάλια από (γερο- ) παραλυμένα χείλη και οφθαλμούς γουρλωμένους σαν αβγά μ’ ένα μικροσκοπικό στίγμα στο κέλυφος. Σαν αβγά, όπως αβγά -έστω στρουθοκαμήλου- και όχι βράχοι ήσαν οι όρχεις του Αστραίου, που, όπως αποδείχθηκε, στην αγκαλιά του θήλεος με τη μόνιμη υπερέχουσα θέση μπορούσαν να γίνουν μάτια τηγανητά, μελάτα ή σφιχτά, χτυπητά (με ζάχαρη), χτυπημένα (ομελέτα), στραπατσάδα με σκόρδο, φέτα, κάπαρη, με λιωμένο κίτρινο τυρί ή καπνιστές φέτες χοιρινού ή καλαμπόκι, με γιαούρτι, πηκτόγαλα, μαλάκα ή μυζήθρα.

«Εθνοσυνέλευση, διαμαρτύρομαι υμίν σήμερον. Αυτή η βάρβαρη, βάναυση Τιτανίδα με αποκρούει σαν να είναι η σχισμή της ερμητικά κλειστή. Άφησε τον ανδρισμό μου επίτηδες να εισχωρήσει μέχρις ενός σημείου και μετά έκλεισε το αιδοίο και σχεδόν μού τον έκοψε! Αυτή είναι η χαρά της ζωής που μάς υποσχέθηκαν; Μα επιτέλους, εσύ αντροφονεύτρα, αντροπλανεύτρα κι αντροχωρίστρα, τι πλάσμα είσαι;»

«Είμαι μία βάρβαρη, το είπες και ο ίδιος. Όπως βάρβαρη είναι η πράξη γένους, όταν δεν εμφορείται και δεν συμπληρώνεται από αίσθημα. Φαίνεται ότι δεν έχετε μελετήσει οι ίδιοι τις Γραφές της θρησκείας σας κι αυτό που φοβάστε πάνω απ’ όλα είναι ο ίδιος ο ιδρυτής σας. Δεν διαβάσατε ότι διαιώνιση και γονιμοποίηση χωρίς αγάπη είναι “χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον;” Βέβαια, εγώ ως Τιτανίδα με πολλές εγκοπές πάνω στο ξίφος μου από ένα σωρό φόνους – όλους στη μάχη- και ένα σωρό χαρακιές στο στέρνο – όλες μπροστά όπως ο Σωκράτης στην Ποτίδαια-, δεν είμαι το κατάλληλο πρόσωπο για να σάς διδάξω την αγάπη, που πρεσβεύει η θρησκεία σας, άλλωστε και δεν θα το επεδίωκα, διότι πιστεύω ακράδαντα ότι “oύτινος η χώρα, τούτου και η θρησκεία”. Ήθελα όμως να σάς δείξω ότι, όπως έλεγε και ο Μένανδρος, “ουδείς εφ’ εαυτού τα κακά σύνορα σαφώς, ετέρου δε ασχημούντος όψεται”[81]. Πήγατε να εκμεταλλευθείτε την διάθεσή μου να σάς βοηθήσω και σάς απέδειξα ότι πολύ απλά αυτό δεν γίνεται ή έχει τίμημα και επιπτώσεις. Το πώς τώρα θα προσεγγίσετε την αγάπη είναι δικός σας λογαριασμός. Όπως σάς είπα, εμείς οι τιτάνες δεν είμαστε ειδικοί σ’ αυτό, παρότι σεμνυνόμαστε ότι είμαστε δόκτορες πολλών επιστημών. Όμως ένας καλός τρόπος και ένας καλός δρόμος για την αγάπη ίσως είναι η αιδώς, το να ντρέπεσαι, άρα και το να σέβεσαι τον άλλον πριν να αρχίσει η διαπροσωπική σας επαφή, αλλά και μετά. Έχω να σάς μεταφέρω ένα στιγμιότυπο από την κλασική Ελλάδα: “Πυθιάς η Αριστοτέλους του φιλοσόφου θυγάτηρ ερωτηθείσα ποίον κάλλιστον χρώμα, έφη το δια την αιδώ τοις ελευθέροις επιγιγνόμενον”»[82].

          Αργότερα η Μητριάρχης Κρατησιπύλη αποχαιρέτησε την Ηώ.

«Ροδοδάκτυλη και κροκόπεπλη Ηώ, σε ευχαριστούμε. Μάς έδωσες αυτό που ζητούσαμε και μάλιστα σύμφωνα με την παράδοση του Παλλάδιου, με έμμεσο τρόπο. Άλλο ζητήσαμε μέσα στην τύφλωση, την αλαζονεία και στην οίησή μας, μα εσύ με τη σοφία σου κατάλαβες ότι άλλο φάρμακο χρειαζόμασταν κι αυτό μάς χορήγησες. Συγγνώμη που πήγαμε να σε χειραγωγήσουμε. Ήσουν όμως η μόνη που θα μπορούσε να διασπάσει τη χειραγώγηση και μέσα από τη χειριστική, σχεδόν αυτιστική μας συμπεριφορά να δει πράγματα που ούτε εμείς οι ίδιοι τα υποψιαζόμασταν. Πιστεύω ότι βάζοντας και την αιδώ στο παιχνίδι, όπως μάς δίδαξες, θα καταφέρουμε να βιώσουμε τον χριστιανισμό.»

          «Και να σκεφτείς ότι δεν έχω καμία παιδεία αναφορικά μ’ αυτή τη θρησκεία. Δεν γνωρίζω το ευαγγέλιό της, αλλά καμιά φορά ένας  εξωτικός παράγων με τη φρέσκια δροσερή οπτική, που εφαρμόζει στο αντικείμενο, καταλαβαίνει ίσως περισσότερα από έναν πιστό που έχει διεισδύσει τόσο μέσα σ’ αυτό, ώστε δεν ξεχωρίζει πια τις επιταγές της θρησκείας από τις δικές του ανάγκες.»

          Η Μητριάρχης και η Τιτανίδα έσφιξαν τα χέρια με τον παλιό τρόπο, αρπάζοντας εκάτερη την άλλη από το ύψος του αγκώνα.

          «Δεν φαντάζομαι ο Αστραίος να με παρεξήγησε», είπε γελώντας η Ηώ.

«Μού είπε να σού στείλω μήνυμα ότι στον μικρό σας ιδιωτικό πόλεμο εσύ είσαι η νικήτρια. Αναπαύσου λοιπόν στο αστροφέγγιστο κρεβάτι σου, πολεμίστρια Ηώ, γνωρίζοντας ότι δάμασες το μεγαλύτερο θηρίο, το πιο τρανό παλικάρι του Άρη, που ξέρει να υποκλίνεται στους καλύτερούς του.»       

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18^ο:

ΤΑ ΚΤΗΝΗ TOΥ ΑΡΗ

Εισαγωγικές παρατηρήσεις κεφαλαίου: Όλοι έχουμε ακούσει για τα Ελευσίνια μυστήρια προς τιμή της Δήμητρας και της κόρης της Περσεφόνης. Προς αποφυγή επαναλήψεων, καθώς και ανούσιων και μη απαραίτητων λεπτομερειών, παραπέμπουμε σε οποιοδήποτε εγχειρίδιο σχετικό με την ελληνική μυθολογία.   Από τα άπειρα πράγματα που κάποιος θα μπορούσε, αλλά δεν έχει χρόνο, ούτε και διάθεση να διεξέλθει, είναι ότι ο εισαγωγικές εξετάσεις προκειμένου να γίνει κάποιος αποδεκτός σ’ αυτά ονομάζονταν Μικρά Ελευσίνια. Αυτά λάμβαναν χώρα τον Φεβρουάριο στην Αθήνα (κοντά στο σημερινό Καλλιμάρμαρο). Τότε γινόταν η προκαταρτική μύηση όσων θα γίνονταν μύστες αργότερα στα Μεγάλα Ελευσίνια. Οι εν δυνάμει λοιπόν μύστες θυσίαζαν στη Θεά και στην Κόρη, εξαγνίζονταν και λάμβαναν κάποιες εμπιστευτικές πληροφορίες και οδηγίες για ό,τι επρόκειτο να επακολουθήσει. Τα Μεγάλα Μυστήρια άρχιζαν στις 14 του μηνός Βοηδρομιώνος (τρίτος μήνας στο αττικό ημερολόγιο, αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα, η διάρκειά του ήταν από την πρώτη Σελήνη του Αυγούστου μέχρι τη νέα Σελήνη του Σεπτεμβρίου) στην Αθήνα και ολοκληρώνονταν στην Ελευσίνα μετά από εννέα μέρες (αναφορά στις εννέα μέρες που έψαχνε η Δήμητρα την Περσεφόνη, πριν επιστρέψει από τον κάτω κόσμο).

Κατά τη διάρκεια της γιορτής, κανένας δεν μπορούσε να συλληφθεί όποια κατηγορία κι αν τον βάρυνε. Οι μυημένοι απαγορευόταν αυστηρά να αποκαλύψουν ό,τι είδαν και άκουσαν κατά την εκτύλιξη των Μυστηρίων. Λόγω αυτής της αυστηρής μυστικότητας, δεν γνωρίζουμε σήμερα τι ακριβώς συνέβαινε κατά τις τελετές αυτές. Το μόνο που ξέρουμε είναι οι τρεις λέξεις που περιγράφουν τη διαδικασία των Μυστηρίων: Δρώμενα, δεικνύμενα και λεγόμενα. Οι τρεις αυτές λέξεις σημαίνουν πράγματα που γίνονταν (τελετές), πράγματα που δείχνονταν (ιερά αντικείμενα), πράγματα που λέγονταν (ιερές λέξεις). Όποιος τολμούσε να αψηφήσει το νόμο της σιωπής, η τιμωρία ήταν θάνατος.

Οι ήρωες της παρούσας ιστορίας όμως, επειδή ζούσαν στην εποχή της Τιτανομαχίας γνώριζαν ότι τα Ελευσίνια μυστήρια ήσαν νευροψυχική θεραπεία, σειρά ιαματικών της ψυχής τακτικών, που εφαρμόζονταν όχι μόνο στην Ελευσίνα, αλλά και σε όλα τα Ασκληπιεία της Ελλάδος. Τα τελευταία ήσαν στην πραγματικότητα ψυχιατρικά θεραπευτικά κέντρα, ιδανικά για τα κλονισμένα νεύρα και την ψυχική εξάντληση των ανθρώπων της διαστημικής εποχής, που ζούσαν υπερβολικά γρήγορα, βιαστικά και βεβιασμένα μέσα σε ένα εξαιρετικά πολύπλοκο και αγχωτικό περιβάλλον, σε ένα κόσμο που έβραζε και φλεγόταν.     

Μία από τις μεθόδους των μυστηρίων ήταν η έκθεση του ασθενούς σε οπτικά και ακουστικά ερεθίσματα, τυχαίες αυθαίρετες αυξομειώσεις και ανεξέλεγκτες προβολές ήχου και φωτός. Οι ασθενείς- μύστες ξάπλωναν στους ειδικά επενδυμένους πάγκους και άφηναν την ακτινοβολία από κρεμάμενους στην οροφή κρυστάλλους χαλαζία να τούς ποτίσει τα σώματα. Μετ’ ου πολύ ο νους άρχιζε να δουλεύει πιο αργά και η ορμονική ισορροπία να μεταβάλλεται. Η ακτινοβολία επηρέαζε βαθμιαία νεύρα, αντανακλαστικά και μεταβολισμό και μία ευχάριστη αγαλλίαση καταλάμβανε ως γλυκιά νάρκη το σώμα.  

Το έλεγαν «Δάμαλις» και σήμαινε γυρισμός, επιστροφή στον λυτρωτικό πρωτογονισμό. Για να απαλλαγούν από τη νόσο του άγχους εν μέσω συγκρουσιακών συνθηκών οι μυημένοι έβρισκαν καταφύγιο στη ζωομορφία, που τούς παρείχε το ελαφρυντικό ενός ψυχικού άλλοθι. Στα ζώα (δαμάλεις) επιτρέπεται και μάλιστα εξυπακούεται να παραδίνονται και ν’ ακολουθούν τα εσωτερικά κελεύσματα του ενστίκτου τους, να χάνονται στον αποχαυνωτικό οργασμό της αγελάδας κι έτσι μέσω της συναφούς συναισθηματικής εκτόνωσης να αποφύγουν τα χειρότερα, δηλαδή τη ψύχωση, τη γενετήσια διαστροφή, την κατάθλιψη. Έτσι λέγεται ότι «η Κύπρου βασιλίς», δηλαδή η Αφροδίτη, όταν αντιλήφθηκε ότι μερικές ιέρειές της επιδείκνυαν φόβο και αποστροφή προς το ανδρικό φύλο, ασυγχώρητη δηλαδή γι’ αυτήν ανδροφοβία, «αυτάς μάχλους ειργάσατο» [83], προκειμένου να ξεπεράσουν τις φοβίες τους. Βέβαια η θεραπεία αυτή είχε και παρενέργειες, αφού όπως λέγει ο Ησίοδος «Είνεκα μαχλοσύνης στυγερής τέρεν ώλεσαν άνθος».[84]

Στην καλύτερη περίπτωση μέσω της καταφυγής στον βίο των πρωτογόνων τα καλομαθημένα ροδαλά κορμιά των μυστών κατέληγαν να παίζουν και να διαπληκτίζονται ανάμεσα στα δένδρα, αταίριαστα ντυμένα με προβιές και χρωματιστά κουρέλια και η μόνη τους μέριμνα ήταν πλέον η τροφή, ο έρωτας και το στόλισμα του δάσους με σιρίτια και φανταχτερές χάντρες.  Στη χειρότερη, οι γυναίκες που φοβόντουσαν τους άνδρες, αλλά και οι άνδρες που φοβόντουσαν τις γυναίκες, όπως ο Ιππόλυτος, καταλαμβάνονταν από παράκρουση και υστερία και «ετρόχαζον», όπως λέγει ο Απολλόδωρος για τις κόρες του Προίτου, περί ων θα παραπέμψουμε στην παρακάτω εξιστορούμενη «Πλήρη Τιτανομαχία»,[85] τραγουδώντας νυχθημερόν και επιστρέφοντας κάποτε, χωρίς όμως αυτό να είναι και βέβαιο, στα σπίτια τους αναμαλλιασμένες, βιασμένες και κακοποιημένες με ξεσκισμένα φορέματα. Μερικές φορές δηλαδή εκείνη την εποχή, οι πιστοί της «Δαμάλεως» γύριζαν υπερβολικά πολύ πίσω στο χάρτη του δρόμου της εξέλιξης  («ντάμαλς», που λένε και οι Γερμανοί), απ’ όπου δεν υπήρχε πια μετεπιστροφή και εκ νέου ανακατεύθυνση προς την υγιή κατάσταση, όπως κάνουν διαρκώς οι αυτόματοι πλοηγοί αυτοκινήτου, τούτο δε είναι ουσιώδες για τη συνέχεια της ιστορίας μας.   

Λοιπόν, αναγνώστη, θα εκπλαγείς, αν μάθεις ότι η Ηώ ήταν εθισμένη στη «Δάμαλι»; Οφείλεις να παραδεχτείς ότι τής ταίριαζε αυτή η διαφυγή στον πρωτογονισμό για να αποφύγει τις τρέχουσες και βασανιστικές έγνοιες του παρόντος. Σ’ ένα περιβάλλον αρχέγονης ζούγκλας ήταν εύκολο γι’ αυτήν να εξασκεί τους μύες της σε βάρος των άλλων «κοινωνών» χωρίς τύψεις, αναστολές ή άλλα αποτρεπτικά προσκόμματα συμπεριφοράς ή ασφαλιστικές δικλείδες οριζόμενες στον ηθικό κώδικα των τιτάνων.         

Σε μία χώρα του Κόκκινου Πλανήτη, που λεγόταν Λιθώνιον, η Ηώ ακολούθησε έναν Αρειανό, τον Τροφώνιο, στις αρχαίες στέρφες θάλασσες, τους ξερούς βυθούς, τα άγονα και χέρσα σκοτάδια, τα στραγγισμένα πηγάδια, που προμήνυαν τη μελλοντική αποξήρανση του Ναυτικού Ωκεανού των Ποντοπόρων. Στρώματα από κιμωλία και κοράλλια αντιφέγγιζαν εδώ κι εκεί, ξεπροβάλλοντας σαν κόκαλα κουφαριού ή θρασιμιού η σαν λειχήνες μέσα από ακατάλυτο πάγο.

Ανάμεσα στα ριζοβούνια και στη νεκρή θάλασσα υπήρχε μία πόλη χθαμαλή, αμφιθεατρική και κατωφερική, που είχε ακολουθήσει την υποχώρηση της στάθμης των νερών στις πλαγιές των παλιών ακτών. Διακρίνονταν από μακριά πέντε αλλεπάλληλα λιμάνια με τις πέτρινες αποβάθρες τους να αντέχουν στο χρόνο, αλλά εκεί που κανονικά θα άρχιζε η θάλασσα, τώρα έχασκε το κενό, απ’ όπου κανείς έπεφτε στον παρακάτω κτισμένο λιμένα ως υπώρεια ή επικλινή προέκταση του προηγούμενου και ούτω καθεξής. Τα αγκυροβόλια αυτά είχαν εγκαταλειφθεί διαδοχικά, καθώς η θάλασσα αποτραβιόταν όλο και πιο βαθιά, μέχρι που εξαφανίστηκε τελείως στις ρωγμές του εδάφους. Σπίτια είχαν οικοδομηθεί για να καλύψουν το ενδιάμεσο κενό, αλλά μετά είχαν κι αυτά εγκαταλειφθεί με τη σειρά τους για τη μετάβαση σε ένα ακόμη πιο χαμηλό επίπεδο. Βλέπαμε κάτι αντίστοιχο με τις επτά πόλεις της Τροίας, τις δομημένες η μία πάνω στην άλλη, όχι όμως αποκαλυμμένες από την αρχαιολογική σκαπάνη, αλλά από εδαφική υποχώρηση και γεωφυσική διάβρωση. Τώρα η αραιοκατοικημένη πόλη είχε απλωθεί στο χείλος του βαράθρου και μάλιστα καθ’ όλο το μήκος του, εκεί που υπήρχαν ακόμη υπόγειες πηγές και αναβλύζον νερό, του οποίου η κοίτη οδηγούσε και εκβαλλόταν παραπέρα στον Ναυτικό Ωκεανό ή σε ό,τι είχε απομείνει από αυτόν, καθώς, όπως φαίνεται, κάποτε ο Άρης ήταν θαλάσσιος πλανήτης και πλέον εξελισσόταν σε άνυδρη επιφάνεια και επικράτεια, προμήνυμα μελλοντικής ερημοποίησης, έστω και χωρίς καύσωνα. Υπήρχε κάτι ανείπωτα μελαγχολικό σ’ αυτή τη σκούρα υγρή ταινία με τους μαλλιαρούς βρυώδεις τοίχους γύρω από το τελευταίο απομεινάρι ενός πολύ πιο εκτεταμένου ωκεανού.  

Όταν κατέβηκαν κάτω- κάτω, ο άνεμος φυσούσε στεγνός και ο κουρνιαχτός σηκωνόταν σύννεφο κάτω από τα πόδια τους. Η πόλη απλωνόταν μπροστά τους, πέτρινη και σκοτεινή, έναντι των λόφων σκαρφαλωτική, παγερή κάτω από το παραπλανητικό φως των δύο φεγγαριών του Άρη. Και το όνομα αυτής, όπως είπε ο Τροφώνιος, Προσελευσίς ή Προσέρπουσα και κατά παραφθορά Προσερπίνα, γιατί όσοι την επιζητούσαν είτε ελαύνονταν είτε έρπονταν προς αυτήν με απελπισμένη προσδοκία ή προσδοκώμενη απελπισία. 

 Περπατούσαν δίπλα από ασάλευτα μαύρα νερά, σε μονοπάτια φθαρμένα από τα σανδαλοφορεμένα πόδια αμέτρητων γενεών. Ακόμη και αυτή την προχωρημένη ώρα η Προσελευσίς ή Προσέρπουσα δεν κοιμόταν. Οι πυρσοί έκαιγαν με ψυχρή κίτρινη λάμψη και μία άρπα ανέδιδε παράξενη μουσική. Λυγεροί λεπτόκορμοι άνδρες και σιωπηλές γυναίκες με γατίσιο φλογερό προκλητικό βλέμμα παρακολουθούσαν στα κρυφά τον Τροφώνιο και την Ηώ από τα ψηλά παράθυρα. Στους στενούς λιθόστρωτους ανώμαλους δρόμους του παλιού Άρη ακουγόταν ο χαρακτηριστικός ήχος των χαμηλών χθαμαλών αυλώνων, το θρόϊσμα από τα πλούσια λουλούδια των ανδρικών στεφάνων κεφαλής και η λάγνα μάχλη μουσική από τα αμέτρητα λιλιπούτεια σήμαντρα που φορούσαν οι γυναίκες, πλεγμένα στα μαλλιά τους, κρεμασμένα στ’ αυτιά τους, δεμένα γύρω από τους αστραγάλους τους.

Τούτη η Προσελευσίς, που μπορούσε υπό συνθήκες να γίνει και Προσέρπουσα, ήταν σάπια και διεφθαρμένη πόλη, αρχαία και ακόλαστη, αλλά όχι εξαντλημένη, διότι πίσω από τους τοίχους έπαλλε ακόμη ο σφυγμός και έσφυζε ο παλμός ζωής, δυνατός σαν ρόπτρο θύρας, καυτός σαν ερωτική ανάσα. Ο Τροφώνιος εγκατέστησε την Ηώ σ’ ένα ευκτήριο οίκο από λαξευτές πέτρες, όπου το βάρος της ιστορίας τις είχε σχεδόν λυγίσει ή άλλως και επικουρικώς τις είχε υποσκάψει και ρουφήξει από μέσα μετατρέποντάς τις σε κουφολίθια. Εδώ είναι φανερό ότι πολλοί οδοιπόροι κουρασμένοι απ’ το δρόμο, επισκέπτες ενθουσιώδεις ενόψει της χορήγησης ναρκωτικού με μυαλό που στριφογυρνά ενόψει ευωχίας και ευδαιμονίας και κατάχρησης, εραστές και αντεραστές είχαν ζήσει, αγαπήσει και πεθάνει με τρόπο βίαιο. Το αίμα και τα δάκρυα αιώνων είχαν ξεραθεί στις χαραγματιές ανάμεσα σε κυκλώπεια τείχη. Οι τάπητες και τα έπιπλα ήσαν ανεκτίμητα κειμήλια και άξιζαν μία περιουσία. Η ομορφιά τους άλλοτε αναδείκνυε το θάμπος της φθοράς και άλλοτε τη λαμπρότητα και τη στίλβη της αμείλικτης σμύριδας του χρόνου.

«Τιτανίδα, ροδόσφυρη, ροδοπέταλη, κροκόπεπλη και όλα τα σχετικά, εσύ δεν αρκείσαι με την προορισμένη για περιηγητές εκδοχή της «Δαμάλεως», που προσφέρεται στις μεγαλουπόλεις, αλλά θέλεις κάτι πιο ισχυρό, να δοκιμάσεις την ήδη καταλυτική εμπειρία στην ανυπέρβλητη μορφή της. Λοιπόν, δεσμεύομαι ότι αυτό πλήρωσες και αυτό θα έχεις».

«Για να πω την αλήθεια, Υπο-τροφώνιε», είπε η Ηώ, κάνοντας λογοπαίγνιο με την χαρακτηριστική για το γένος του Αρειανού ισχνότητα, «οι κρύσταλλοι χαλαζία που έχετε στις εμπορικές και αναπτυξιακές πόλεις είναι μεγάλα ψευτικούρια. Ο φωτισμός τους δεν μπαίνει βαθιά στις φλέβες για να προκαλέσει το κόχλασμα και τον πυρετό του πρωτόγονου βίου».

«Δεν θέλω να μού ανησυχείς, μεγαλόσωμη δέσποινα, εύσωμη και πολύπλαγκτη γεραιτέρα[86] κυρία, εκεί που θα σε πάω τώρα  έχει ένα πετράδι να, από τα τρία πιο παλιά και πιο ακατέργαστα, που έχουν απομείνει στην Προσερπίνα. Το έχουν σκαλίσει οι αρχαίοι σοφοί και μόνο αυτοί ήξεραν το μυστικό της επίδρασης του υλικού και του αδρού χονδροειδούς, αλλά μολοντούτο ιδιοφυούς κοψίματος των εδρών του. Σπίθες με αόρατη ενέργεια πανομοιότυπη του φωτός, αλλά αφάνταστα περισσότερο επιδραστικές και πλήσμονες επιρροών ξεχύνονται από την οροφή και περιλούζουν τους τοίχους του κελιού αποκτήνωσης. Χρυσαφένιες ή γαλαζοπράσινες μικρές φλόγες που κατακαίνε το νου και πυρακτώνουν την καρδιά».          

«Και δεν μού λες, αθεόφοβε θεομπαίχτη, αδίστακτε παραδόπιστε έμπορε, μικρομερή αξιολύπητε λιανοπωλητή,  καπηλευτή, νοθευτή, παραποιητή και κιβδηλευτή, τι είναι αυτό που πουλάτε στις μεγάλες πόλεις του παρόντος, τι σόι ακτινοβολία είναι εκείνη, που διαπερνά το πρίσμα στα εμπορικά σας κέντρα στις πρωτεύουσες των νομών και υποτίθεται ότι φέρνει την ευδιαθεσία στα κουρόγιδα- αποτίοντες καταβάλλοντες εισιτήριο πελάτες σας;»     

«Όπως σού είπα, το μυστικό των προβολέων δεν είναι πλέον προσβάσιμο. Είναι κάποιο είδος κοσμικής ακτίνας. Εμείς αντικαταστήσαμε τα πρίσματα με συνηθισμένους κρυστάλλους χαλαζία κι έτσι καταστήσαμε την ακτινοβολία αρκετά δυνατή, “τόσο – όσο” κατά το κοινώς λεγόμενο, ώστε να είναι ελκυστική, αλλά συνάμα ανεκτή και ακίνδυνη για συμβατική εμπορική χρήση.»

«Εσείς, ποιοι εσείς, δηλαδή;», αναρωτήθηκε η Τιτανίδα.

Το γέλιο του Τροφώνιου ακούστηκε χαιρέκακο και κακόβουλο, όπως της ύαινας. «Γήινη, εμείς… ο Άρης!».

Για μια ακόμη φορά πέρασε από το νου της Ηούς η ασύλληπτη πολυπλοκότητα και απειράριθμη ποσότητα των αντικρουόμενων συμφερόντων εντός του ηλιακού συστήματος. Παρά την κατοχή των Ολύμπιων θεών, δεν θα έπρεπε ποτέ να ξεχνάει ότι ο Άρης δεν ταυτιζόταν με τη Γη, αλλά είχε τους δικούς του στόχους. Ο Άρης είχε τη δική του θρησκεία, ένα είδος διαβολικών θεών που έμοιαζαν με τους Ολύμπιους, ίσως και γι’ αυτό αποδεχόταν αδιαμαρτύρητα την κυριαρχία τους, ενώ βέβαια κάποια τμήματά του είχαν υιοθετήσει και τον ισλαμοχριστιανισμό, που ποτέ δεν λείπει από πουθενά, όντας το άλας και το καρύκευμα κάθε κόσμου. Οι νέοι άνθρωποι απανταχού του ηλιακού συστήματος συνήθιζαν να κατηγορούν τους τιτάνες για το ταυτοτικό χαρακτηριστικό τους ότι, προκειμένου να γνωρίσουν κάτι, ένιωθαν την έφεση και την τάση να εισχωρήσουν σ’ αυτό, να το κατακτήσουν, να το ψηλαφήσουν και να το ερευνήσουν εκ των έσω. Ενώ οι Ολύμπιοι θεοί ήσαν φανερά πολύ χειρότεροι και πολύ πιο αδίστακτοι από τους τιτάνες, οι νέοι του ηλιακού συστήματος τα έβαζαν με τους τελευταίους! Ειρωνεύονταν και έσκωπταν ανελέητα την τάση των τιτάνων να βελτιώσουν λίγο τον κόσμο με τα δελφικά παραγγέλματά τους και τη φιλοσοφική τους αμφισβήτηση στο πλαίσιο της ισοδυναμίας όλων των παραδόσεων, κραυγάζοντας ότι οι τιτάνες δεν είχαν κανένα δικαίωμα να επεμβαίνουν  στις πρακτικές άλλων λαών, άλλων εθνών, άλλων πλανητών, ακόμη κι αν εντός των τελευταίων διαπράττονταν ανήκουστες αισχρότητες με το αιτιολογικό ότι τέτοια ήταν η πολιτιστική τους παράδοση! Σίγουρα κάθε είδους επιθετικός πόλεμος προς διάδοση … της δημοκρατίας είναι καταδικαστέος, αλλά ένας λελογισμένος αγώνας με ήπια και ηθικά μέσα για περισσότερη δικαιοσύνη και ισότητα σίγουρα θα έπρεπε να επιτρέπεται στους τιτάνες, όπως επιτρεπόταν σύμφωνα με την άποψη των νέων να διαπράττεται σωρεία εγκλημάτων εντός της εδαφικής ακεραιότητας των επικαλούμενων την παράδοσή τους κοινωνιών.   Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται έτι περαιτέρω από το γεγονός ότι η εκάστοτε πολιτιστική παράδοση συχνά εξελίσσεται σε εθνικισμό ή θρησκοληψία, που αυτά κι αν είναι επιθετικά μεγέθη, εφόσον εξ ορισμού δεν δέχονται τίποτε διαφορετικό. Έτσι λοιπόν αργά ή γρήγορα οι εθνικιστές και οι θρησκόληπτοι δεν θα αρκεστούν στη δική τους επικράτεια, αλλά θα επιχειρήσουν να διαδώσουν την «αλήθεια τους» σε ολόκληρη την οικουμένη. Μ’ αυτό πάλι δεν εννοούμε να γίνουν προληπτικοί πόλεμοι εναντίον τους, αλλά να κληθούν με κάποιο τρόπο και αυτοί να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων τους πέρα από την έωλη «δικαιολογία» ότι αυτή είναι η παράδοσή τους, ότι αυτό τούς έχει διδάξει ο «θεός τους». Επιτέλους, όπως έλεγε ο Επίκουρος «απλώ λόγω τους πάντας εχθαίρω θεούς» και «ουκ ασεβής ο των πολλών θεούς αναιρών, αλλά ο των πολλών τας δόξας θεοίς προσάπτων». Σε συζητήσεις με ενθουσιώδεις νέους, που κατέκριναν την αγωνιστική και ακατάβλητη νοοτροπία των τιτάνων και τάσσονταν υπέρ των κάθε λογής εθνικισμών και θρησκοληψιών υποστηρίζοντας ότι η εργαλειακή και διεισδυτική λογική των τιτάνων είναι υπεύθυνη για τη γένεσή τους και κηρύσσοντας διαπρύσια τη δικαιωματική θωράκισή τους έναντι κάθε ενόχλησης ή αμφισβήτησης, η Ηώ συνήθιζε να προβάλει το ακόλουθο επιχείρημα: Αν σ’ ένα πλανήτη υπάρχουν οκτακόσια εκατομμύρια τρελοί και παλαβοί θρησκόληπτοι και εθνικιστές, οι οποίοι αλληλοσφάζονται στο όνομα της «αληθείας» τους, ακόμη κι αν αποκαλυφθεί ότι πίσω από όλα αυτά ο ένοχος είναι κάποιος κεφαλαιούχος επιτήδειος του πλούτου που κινεί τα νήματα, βυσσοδομεί και συνωμοτεί για οικονομικούς λόγους και βάζει τα έθνη να σκοτώνονται για του αφέντη το φαΐ, ακόμη κι αν ο συγκεκριμένος ένοχος τα κακαρώσει ή φονευθεί ή τον… αυτοκτονήσουν, η τρέλα και ο παραλογισμός θα παραμείνει, έστω και αν επισημάνθηκε και τιμωρήθηκε ο ένοχος. Και αυτός ο πλανήτης δεν θα είναι μία επικράτεια που έπεσε θύμα οικονομικής εκμετάλλευσης, κεφαλαιοκρατίας ή επεκτατισμού, αλλά θα είναι ένας πλανήτης, όπου κυριαρχούν και αλληλο-εξοντώνονται μέχρις εσχάτων οι φανατικοί, των οποίων η μόνη ορατή διαφορά είναι ότι οι μεν έχουν στο πρόσωπο μαύρη λωρίδα δεξιά και λευκή αριστερά, ενώ οι αντίπαλοί τους αντιστρόφως. Το δε πρόβλημα του εν λόγω πλανήτη δεν θα είναι η κεφαλαιοκρατία, ο επεκτατισμός και η οικονομική εκμετάλλευση, αλλά ο εθνικισμός και η θρησκοληψία.   

Όταν τελικά η Ηώ εκτέθηκε στην πλήρη ακτινοβολία της «Δαμάλεως», την ένιωσε να πλημμυρίζει τον εγκέφαλό της και συνέλαβε το νου της διαδοχικά να σκιρτά, να αηδιάζει, να αποστρέφεται, να κρύβεται, να συνθηκολογεί, να εκλιπαρεί και τέλος να αποδέχεται. Φωτιές χόρευαν, φούντωναν και έκαιγαν τη σάρκα της σαν λαμπάδα, φλόγιζαν και πυράκτωναν το νου και το αίμα της. Καμία σχέση δεν υπήρχε με το θλιβερό υποκατάστατο, που χορηγούνταν στους ευήθεις τουρίστες των εμπορικών και αναπτυξιακών πόλεων. Η  παρεχόμενη ηδονή ήταν σκανδαλιστική, μεθυστική, συναρπαστική, ανυπέρβλητη. Το κορμί της πολεμίστριας άρχισε να κινείται στη λάσπη και την ιλύ, να συσπάται στις προβιές, να κουλουριάζεται με δυνατούς σπασμούς, να βυθίζεται στις πιο ανομολόγητες και ανίερες ηδονές, να ξεφλουδίζεται σαν μήλο των Εσπερίδων από ψηλά ώσπου να μείνει μονάχα ένας πυρήνας ανόθευτης απόλαυσης.       

Από ένα σημείο και πέρα η Ηώ δεν ήταν σίγουρη για τίποτε, παρά μόνο για την ασαφή εντύπωση ότι είχε μπλέξει πολύ άσχημα και ότι η εμμονή της να δοκιμάσει τη γνήσια «Δάμαλι» ήταν μεγάλο λάθος. Ο νους της παρέπαιε και υπήρχαν περίοδοι σκοταδιού. Κάθε φορά που ανακτούσε τις αισθήσεις της, τις ένοιωθε όλο και πιο αμβλείες, και οσάκις ανακαλούσε τις αναμνήσεις της, φάνταζαν όλο και πιο θολές.   

Σαν να τής φάνηκε ότι μία από τις πέτρες του τοίχου είχε τραβηχτεί στο πλάι για να αποκαλύψει μία οθόνη ή μία κλειδαρότρυπα παρθενοπίπη, όπου ένα αξιοπρεπές πρόσωπο την παρακολουθούσε καθώς την έλουζε η ακτινοβόλα φλογερή θαλπωρή της Δαμάλεως. Γυναικείο πρόσωπο αρειανής, με απαλή και λεπτή κατατομή, σαν να ζωντανεύει πλαγγόνα υάλινης προθήκης επιδειγμάτων με προσθήκη αδρών χαρακτηριστικών, επιχρισμάτων χρωστήρα και τριχοδεσμίδας, αγέρωχα φρύδια και κόκκινα χείλη σαν γλυκόξινη οπώρα πάθους για ρουφηχτά δαγκωτά φιλιά. Μάτια γλαρά που μέσα τους αντίφεγγαν τα μάκρη πρωινού ουρανού (Ρίτσος), απόκοσμα, ξένα, περήφανα, προκλητικά, περιφρονητικά, ολέθρια και σαγηνευτικά, ακατανίκητα σαν τον θάνατο.

Ποια ήταν αυτή; Προσπάθησε να ανασύρει κάποιες γνώσεις από τον θολωμένο ωκεανό του μυαλού. Θα πρέπει να ήταν η Ανθίππη, μία από τις πενήντα βουλεύτριες ή υπουργίνες, που κυβερνούσαν το Λιθώνιο εναλλασσόμενες στην εξουσία και τώρα ήταν η σειρά της. Ή μήπως οι Πενήντα ήταν συμβούλιο ή εκλεκτόρισσες και είχαν εκλέξει την Ανθίππη ως ηγεμόνα;  Δεν θυμόταν ακριβώς το πολίτευμα του Λιθώνιου, ήσαν όλα τόσα θαμπά και διφορούμενα. Και βέβαια δεν θυμόταν όλα τα ονόματα των συμβούλων, παρά μόνο ότι εκπροσωπούσαν κάθε ηλικία που διατρέχει μία γυναίκα από τα νεανικά χρόνια μέχρι να γίνει μπαμπόγρια. Εμείς όμως από το υψηλό θεωρείο ή το χαμηλό υποβολείο του συγγραφέα μπορούμε να υποβοηθήσουμε τη μνήμη της Ηούς θυμίζοντάς της, αλλά και στους αναγνώστες όλα τα ονόματα των μελών του μείζονος συμβουλίου του Λιθώνιου.

α)Αγλαΐα, β) Αισχρηίς, γ) Ανθέα, δ) Ανθίππη, ε) Αντιόπη, στ) Αργήλη, ζ) Ασωπίδα, η) Ελαχία, θ) Ελικωνίς, ι) Εξώλη, ια) Επιλαϊς, ιβ) Ερατώ, ιγ) Εύβοια, ιδ) Ευβώτη, ιε) Ευρυβία, ιστ) Ευρυπύλη, ιζ) Ευρυτέλη, ιη) Ηγησίππη, ιθ) Ησυχία, κ) Ηώνη, κα) Ιππώ, κβ) Ιπποκράτη, κγ) Ιφίς, κδ) Καλαμήτις, κε) Κέρθη, κστ) Κλυτίππη, κζ) Λαοθόη, κη) Λύση, κθ) Λυσιδίκη, λ) Λυσίππη, λα) Μάρση, λβ) Μελίνη, λγ) Μενιππίς, λδ) Νίκη, λε) Νικίππη, λστ) Ολύμπουσα, λζ) Πανόπη, λη) Πατρώ, λθ) Πραξιθέα, μ) Πρόκρις, μα) Προώλη, μβ) Πυρίππη, μγ) Στρατονίκη, μδ) Τερψικράτη, με) Τιφύση, μστ) Τοξικράτη, μζ) Φυληίς, μη) Χρυσηίς, μθ) Ξανθίς, ν) Ωρία.

Από αυτές η πιο αισχρή ήταν βέβαια η Αισχρηίς, καθόσον μάλιστα εκείνη την εποχή τα ονόματα είχαν ειδικό βάρος και ηθικό εκτόπισμα, ενώ καλές μουσίτσες προφανώς ήσαν κι η Εξώλη και Προώλη. Όλες τους βέβαια διακρίνονταν στα ερωτικά .. ιππευτικά κατορθώματα, γι’ αυτό άλλωστε και οι περισσότερες είχαν στο όνομά τους τον ίππο, εκτός από την τρέχουσα ηγέτιδα Ανθίππη, που ήταν προφανώς το αντίθετο του ίππου.   

   Τής μίλησε με φωνή σειρήνας, μειλίχια, μελιστάλακτη, πλήρη γλυκιάς και ανελέητης μαγείας.

«Τιτανίδα μέγαιρα, είσαι ευτυχισμένη τώρα που νοιώθεις τον οργασμό της αγελάδας να σε περικυκλώνει από παντού;»

«Ναι», είπε με θράσος και ερωτική παραφορά κολοκτυπώντας τα οπίσθιά της σε σημείο που όμως κανένας Πρίαπος δεν υπήρχε παρά μόνο η αγέλαστος πέτρα και μία ψευδαίσθηση της ηδονής διοχετευόμενη με εσωτερικές εικόνες. Ύστερα- κι αυτό είν’ ωραίο ή αλλιώς νόστιμο στιγμιότυπο – τής ήλθε και μία έκλαμψη της αιδούς και της συστολής των τιτάνων και συμπλήρωσε ανασύροντας από τα πιο βαθιά ξεχασμένα ερμάρια της παιδείας της: «Ή βαρύ φόρημ’ άνθρωπος ευτυχείν άφρων[87] (Αισχύλος)»

Η Ανθίππη ξέσπασε σε γέλιο σαρκαστικό.

«Είσαι δυνατή, μωρή Ηώ. Είσαι καλό αβασταγό για αγγαρείες, καλό γομάρι και γόμος, υποδειγματικό υποζύγιο και ιδανικό σκευοφόρο ζώο, αχθοφόρος και φορτοεκφορτωτικός όνος καραγωγέα. Θα μάς διασκεδάσεις αρκετά μέχρι να οπισθο- εξελιχθείς ή απεξελιχθείς σε επίπεδο πιθήκου ή μάλλον στην περίπτωσή σου γορίλλα, από αυτούς που έχουν παρατηρήσει οι Φοίνικες στην Αφρική. Στοιχηματίζω άφοβα και ανενδοίαστα πάνω σου ότι έχεις τους ζωικούς χυμούς να ζήσεις μέχρι τέλους και περιμένω ανυπόμονα να φτάσεις στο τέρμα της αναζήτησής σου. Ξεκίνα λοιπόν να σέρνεσαι κάτω με την κοιλιά και γλείψε σαν γυμνοσάλιαγκας τις πέτρες του Άρη, που καθώς είναι πολύ αρχαιότερος από τη Γη, υπήρχαν ίσως εδώ πριν ακόμη να μάθουν να περπατούν οι πίθηκοι της Γης.»

Τα πλήθη, που παρακολουθούσαν την ανόσια παράσταση, εκστασιάζονταν και παραληρούσαν από διεστραμμένη ηδονή, κάποιοι από αυτούς χάιδευαν το αιδοίο τους ή μαλακίζονταν.

«Μαστιγώστε τη, κεντρίστε την πιθηκίνα, τι άλκιμος ισχυρομελής θηλυκός γορίλλας είναι αυτός, κάντε τη να κυλιστεί στο έδαφος! Κάτι μπούτια, κάτι γάμπες, κάτι ποδάρες. Κάντε τη Δάμαλι να συρθεί μπροστά μας και να υποκλιθεί η παρακατιανή, η ξενόφερτη, η πόρνη και η παλλακίδα της Γης μπροστά στο μεγαλείο του Άρη!»    

Γιατί πράγματι μία εκτυφλωτική λάμψη από τους πυρσούς τη θάμπωνε και τής θύμιζε αυτό που είπε ο Οιδίποδας στον Τειρεσία «τυφλός τα τε ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματ’ εί». Παρά την φαινομενική αποκοπή κάθε αίσθησης, έφτασαν στ’ αυτιά της τα ουρλιαχτά και το βουητό μίας ξέφρενης αγέλης. Μα πού βρισκόταν άραγε, σε ζωολογικό κήπο ηδονοβλεπτικών θεατών;

Ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι δεν βρισκόταν πια στην πέτρινη αίθουσα, αλλά ήταν σε υπαίθριο χώρο και είρπε στην παράδοση της Προσ-ερπίνας ακολουθούμενη -συνοδευόμενη από ένα πλήθος ευκίνητο σαν ενιαίο λυγερό πλάσμα, που διαπνεόταν από μία ευθυμία Κουρήτων και Κορυβάντων. Μα είχε πληρώσει άραγε εισιτήριο αυτό το αφιονισμένο πλήθος; Το σίγουρο ήταν ότι δεν είχαν αφήσει τα προσωπικά τους αντικείμενα στο ιματιοφυλάκιο της εισόδου, αφού το φως των πυρσών φαινόταν να αντανακλά σε λεπίδες μαχαιριών και λογχών, σε κοσμήματα και τιμαλφή, σε μικρά μελωδικά σήμαντρα και σε αιχμές από σιδερογροθιές. Και να πού εμφανίστηκαν απροσδόκητα στα χέρια κάποιων μαστίγια, που δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν εκτυπώνοντας γεωφυσικό χάρτη κόκκινων αυλακιών στην τέλεια αλαβάστρινη πλάτη της Τιτανίδας, καθώς, όπως είπαμε, όλες οι αμυχές και οι πληγές της εντοπίζονταν  μέχρι τότε στο στέρνο της, από μπροστά.  

Κέντριζαν λοιπόν και χάραζαν το σώμα της με μαστίγια, μαχαίρια και μυτερά ραβδιά, αλλά και το πνεύμα με χλευασμούς και κοροϊδίες, ώστε να έρπει στους δρόμους της Προσέρπουσας υπό τη συνοδεία και την ηγεσία μίας από τις πενήντα πριγκίπισσες, νεότερη αυτή τη φορά, ποιος ξέρει ποια απ’ όλες ήταν, σε μία πομπή ανάλογη με την οδό του μαρτυρίου του Ιησού, μόνο που στον ουρανό δεν έκλαιγε ένα θλιμμένο φεγγάρι, αλλά χαρχάλευαν σαν ύαινες τα δύο μοχθηρά και εκδικητικά του Άρη. Η Ηώ πολεμούσε βέβαια, επιχειρούσε απεγνωσμένα να αρπάξει κάποιον από αυτούς, έστω να γρατζουνίσει κάποια εκτεθειμένη σάρκα, αλλά όπου κι αν γύριζε καραδοκούσε και ελλόχευε είτε το μαστίγιο, είτε η λεπίδα, είτε τα αιωρούμενα πτύελα. Το αίμα έτρεχε ποτάμι, οι φλύκταινες στην πλάτη πολλαπλασιάζονταν και δεν υπήρχε κανένας ιατροφιλόσοφος να επαλείψει αλοιφή εντριβής ή κλασικό έμπλαστρο για απορρόφηση κυστών και πομφολύγων, φασιγάντι ή βιζικάντι.      

Λαχταρούσε να σκοτώσει και η μανία του φόνου κόχλαζε πιο κόκκινη και πιο καυτή κι από το αίμα, που εκχυνόταν ή έπαιρνε σειρά να εκτοξευθεί. Έψαχνε να αγκιστρωθεί, αλλά τα άγκιστρα ήσαν εξωτερικά και έσχιζαν το κορμί της, ήθελε να γίνουν τα νύχια της εγκόλλητα εγχειρίδια ή λάζοι να κομματιάσουν, αλλά οι λάζοι ήσαν έξω απ’ αυτήν και την έπλητταν ασταμάτητα, μπήγονταν μέσα της. Ήθελε απελπισμένα να μαστιγώσει κάποιους, αλλά οι ιμάσθλες, οι βούρδουλες και τα φραγγέλια ήσαν εκεί έξω και βαρούσαν αλύπητα το σαρκίο της και τυλίγονταν ασφυκτικά γύρω από το λαιμό της.

Την άφησαν να τρέχει στους ερειπωμένους δρόμους και στα φιδογυριστά στενοσόκακα, που βρωμούσαν από την αποφορά αρχαίων εγκλημάτων, αλλά όχι και να ξεφύγει προς την ελευθερία των ξεραμένων βυθών και των εγκαταλελειμμένων καναλιών. Εδώ στον απόλυτο πάτο, παρότι ο λιμένας ήταν νεότερος λόγω της κάθετης διάβρωσης, η εγκατάλειψη ήταν μεγαλύτερη. Ήταν επόμενο οι κάτοικοι να κατοικούν τα πιο αρχαία στρώματα της πόλης, γιατί ήσαν πιο κοντά στον ήλιο, όπως ψηλώνουν οι μίσχοι των φυτών για να ανταμώσουν τη ζωογόνα ακτινοβολία του απλανούς. Εδώ λοιπόν, στο κατακάθι, στο ίζημα του κόσμου, έβλεπε κάποιος σκουριασμένες προεξοχές και απειλητικές εκβολάδες, που προκαλούσαν τέτανο στους τιτάνες, επιβλητικές προβλήτες με οξειδωμένες ξεφτισμένες καβουρδισμένες δέστρες δεμένες θανάσιμα με απομεινάρια αγκυροβολημένων πλοίων, λοξών και γερμένων μέσα στη λάσπη και στην άμμο. 

Δεν υπήρχε ζωή εδώ κάτω, είχε χαθεί ή μεταναστεύσει στα ανώτερα στρώματα, στα υπερέχοντα επίπεδα, στις πιο ψηλές στοιβάδες προς αναζήτηση του ήλιου. Ο άνεμος είχε υποσκάψει και γυαλίσει τα άδεια σπίτια, λειαίνοντας και στρογγυλεύοντας τις γωνίες, σκάβοντας θύρες και παράθυρα. Πατούσαν πια αναμφισβήτητα πάνω στα ξασπρισμένα υπόλευκα κόκαλα του πλανήτη, σε πυκνή σκόνη και μαρμαρένιες προκυμαίες, όπου κάποτε οι ηγεμόνες του Άρη έδεναν τα θαλάσσια πλοία και ύστερα τα ιστιοφόρα αμμόπλοιά τους, σπασμένες και θρυμματισμένες από την φτέρνα του χρόνου. Σ΄ ολόκληρο το σκηνικό δεν ακουγόταν πια τίποτε, παρά μόνο οι ψίθυροι από τα καμπανάκια των γυναικών σαν μία σιωπηλή λιτανεία, που έχει ήδη εισχωρήσει σε ανατριχιαστική απρόβλεπτη ζώνη μισόφωτος και φοβάται να ακουστεί. Η νεαρή πριγκίπισσα με μία έκφραση στο απόγειο του θράσους οδηγούσε το πλήθος του ακαταλόγιστου. Αυτή η ιστορία με τις πριγκίπισσες του Άρη είχε τραβήξει πολύ μακριά, είχαν γίνει πλέον πολύ ασύδοτες κι αυτό αντέβαινε σε κάθε αισθητήριο και κάθε προπαίδεια έννομης τάξης, που είχε μέσα της η Τιτανίδα. Με παγωμένη κοιλιά και πνευμόνια που πάσχιζαν να ρουφήξουν αέρα, είχε ακόμη το σθένος να αντιτάξει τις απόψεις της στους βασανιστές της, απευθυνόμενη ιδιαιτέρως στην πριγκίπισσα:

«Και ο Κρέοντας ρώτησε: “Ου του κρατούντος η πόλις νομίζεται;”[88] Και ο Αίμονας απάντησε: “Καλώς ερήμης γ’ αν συ γης άρχοις μόνος”».[89]

«Δημώναξ ερωτηθείς πότε ήρξατο φιλοσοφείν, “ότε καταγιγνώσκειν”, έφη, “εμαυτού ηρξάμην”.»[90] Αυτό μονολογούσε ο Τιθωνός καθώς έμπαινε σε αχαρτογράφητες περιοχές για να βρει και να φέρει πίσω την Ηώ. «Δεν έπρεπε να την αφήσω να φύγει. Τι είδους μέλος αποστολής είσαι, Τιθωνέ; είπε και γέλασε με την ανημπόρεια του.  Τι είδος υπαρχηγός αποστολής είσαι; σκέφτηκε και γέλασε ακόμη περισσότερο. Τι πρώην και μάλιστα τέως εραστής είσαι; ρώτησε τον εαυτό του κι εκεί ήταν που ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Μην ανησυχείς, ισχυρή Τιτανίδα, εγώ ο παραμορφωμένος του κάδου πλυντηρίου … έ συγγνώμη του αναζωογονητικού κάδου θα σε σώσω! Μπα σε καλό μου σήμερα, αναλογίστηκε. Όλο ανέκδοτα λέω, σε καλό να μού βγει! Καλά να πάθουμε όμως, αφού πήγαμε να βρούμε την εύκολη λύση για την εξακολούθηση της σχέσης μας.

Αυτά και άλλα αναμόχλευε και αναμασούσε ο Τιθωνός καθώς έσπρωχνε μαρτυρικά το δεξί του μακρύ πόδι, ακολουθούμενο από το σερνάμενο αριστερό. Και, αφού δεν καταδεχόταν να κρατήσει βακτηρία, κηδεμόνες ή δεκανίκια και να βακτροβατήσει, κουνούσε δεξιά και αριστερά το δεξί του χέρι με το μικρό δάκτυλο- αγκάθι και την αριστερή του δαγκάνα για να πετύχει μία επισφαλή ισορροπία σε ανώμαλο έδαφος.

«Ευθύνας ετέρους αξιών διδόναι και αυτός ύπεχε», εξακολουθούσε ο άθλιος ανάπηρος να ενθαρρύνει τον εαυτό του με τιτανικά ρητά, του Σόλωνα στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αλλά ο Σόλων έλεγε επίσης: «Άρχεσθαι μαθών, άρχειν επιστήσει», ενώ το «αρχή άνδρα δείκνυσι», το είπε και ο Βίας ο Πριηνεύς, αλλά και ο Σοφοκλής στην Αντιγόνη, υπενθύμισε στον εαυτό του.  

          Ο Τιθωνός πρόσεχε τα πατήματά του. Δεν ήταν μόνο η αναπηρία του, αλλά το γεγονός ότι το έδαφος, που επιχειρούσε να διασχίσει, ήταν ανώμαλο και κατωφερικό, αφού, όπως είπαμε, ήταν αναγκασμένος να καταδυθεί όπως ο Σλήμαν σε βάθος επτά πόλεων για να φθάσει στο επίπεδο, όπου κρατούνταν η Ηώ. Οι κινήσεις του ήσαν αργές, οι κάλλοι του -γιατί είχε και κάλλους και μάλιστα ορνιθοειδείς τύλους!- τον πονούσαν, οι πατούσες του γύριζαν όταν συναντούσε εξογκώματα και οι αιχμηρές πέτρες διαπερνούσαν, θαρρείς, τα καττύματα των υποδημάτων σαν να μην υπήρχαν. Κατέβαινε και κατέβαινε, κατερχόταν, καταδυόταν χωρίς να αλλάζει στοιχείο ή μέσον, π.χ. από αέρα σε νερό, αλλά υπό μία έννοια ίσως και να άλλαζε αισθητό περιβάλλον, αφού στα κάτω διαζώματα ο αέρας ήταν πολύ πιο πηχτός, μολυσματικός, αρρωστημένος σε σχέση με την αραιή μανωμένη ατμόσφαιρα της επιφάνειας, σαν να είχαν επικαθήσει στο βυθό όλα τα μικρόβια του Άρη από την εποχή της ακμής του, τοποθετημένης ιστορικά πολύ πριν από την αντίστοιχη της Γης, μέχρι την εποχή, όποια κι αν είναι αυτή, όπου διαδραματίζεται η ιστορία μας. Ροβολούσε και τσαλαπατούσε και βογκούσε πέφτοντας μερικές φορές με όλο του το βάρος πάνω σε λακκούβες ή κοίλα σημεία, σε σπασμένα λιθόστρωτα και άκρες από σωρούς χαλασμάτων και τα χέρια του άφηναν ματωμένα ίχνη κάθε φορά που έγγιζε ή τρυπιόταν σε μυτερά καρφιά.    

   Άφηνε πίσω του λοιπόν τις μεγάλες επιβλητικές προβλήτες με τις δέστρες και τα απομεινάρια των νερόπλοιων και των αμμόπλοιων, όπου η σκόνη της ίδιας τους της σκουριάς και της σαπίλας έγλειφε τις βάσεις τους με κύματα, όχι ρευστά, αλλά γλυπτά. Είχε φθάσει κιόλας τέσσερα επίπεδα κάτω από το αρχικό χάσμα. Τέσσερα λιμάνια, τέσσερις πόλεις, τέσσερις εποχές είχαν αφήσει τις μισοσβησμένες υπογραφές τους στην πέτρα και η πνιγηρή αίσθηση της αρχαιότητας όλο και έσφιγγε τον κλοιό της γύρω από τον απερίσκεπτο επισκέπτη, που ήταν, εκτός των άλλων, και άτομο με ειδικές ανάγκες.

Πέρασε από μία τοποθεσία, όπου τα σπίτια είχαν κτισθεί μέσα στην καμπύλη ενός κοραλλιογενούς υφάλου. Από πάνω του ορθωνόταν και έχασκε μία απότομη βραχοπλαγιά- βουνοπλαγιά με αντίστροφη κλίση, όπου κανείς ορειβάτης δεν δύναται να σκαρφαλώσει, ούτε καν αίγες να ισορροπήσουν, παρά μονάχα νυχτερίδες να κρεμαστούν και όντα του σκοταδιού να έρπουν, όπου οι άκαμπτες τρίχες, οι φυσικές κόλλες και τα μεγάλα νύχια μπαίνουν στο παιχνίδι και επιτρέπουν σε κάθε έντομο ανεξαρτήτως μεγέθους να περπατήσει κάθε τύπου επιφάνεια. Τελικά έφτασε μπροστά σε ένα παλάτι στη μέση της ερήμου, μία περίεργη ανορθογραφία εν μέσω πολυκαιρισμένων ζευγήλατων ζευγολατικών βουστροφηδόν ορνιθοσκαλισμάτων, αρχαίο μεν, αλλά όχι και τόσο, αφού θα πρέπει να είχε ανεγερθεί μετά την πλήρη υποχώρηση των νερών του Ναυτικού Ωκεανού από την περιοχή εκείνη, που έμοιαζε με τα Μετέωρα του Θεσσαλικού κάμπου, όπως μπορούν να καταλάβουν και να συναισθανθούν όσοι είχαν την τύχη να βρεθούν εκεί.  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19^ο:

ΑΝΤΙΟΠΗ, ΑΝΘΕΑ, ΑΝΘΙΠΠΗ, ΑΝΤ’ ΑΥΤΗΣ

Ο Τιθωνός μπήκε στο παλάτι της ερήμου, το οποίο είχε κάτι τεράστιες Σκαιές πύλες ορθάνοιχτες σαν να μη φοβόταν κανενός τύπου εισβολέα. Φρουροί υπήρχαν, αλλά περνούσαν δίπλα του αδιάφορα, σαν να ήταν η αναπηρία του και η παράδοξη εξωτερική του μορφή το πιο συνηθισμένο πράγμα. Στην αρχή απόρησε ο δικός μας, αλλά μετά παρατήρησε πλήθος από τετράποδα, με μακριά χέρια και κοντά πόδια, που περιέρχονταν στις αυλές και ελίσσονταν ανάμεσα στους κίονες με φουσκωμένους μυώνες, κάτω σιαγόνα και οφρυϊκά τόξα εκτεινόμενα προς τα εμπρός, πυκνό τρίχωμα στα στήθη και μέλη, χαίτη στο σβέρκο και βαθουλωτά μάτια με σκληρή λάμψη γυμνής επιβίωσης και πανουργίας, που έδειχνε ότι δεν θα ορροδούσαν προ ουδενός, αν εξέρχονταν προς αναζήτηση επιτηδείων.  Αυτά τα όντα τού έμοιαζαν πάνω-κάτω και ανέδιδαν- εξέπεμπαν μίσος και εχθρότητα. Αλίμονο, κατάλαβε ο Τιθωνός. Αυτό ήταν το τελικό αποτέλεσμα της έκθεσης στην ακτινοβολία της Δαμάλεως. Ανάμεσα στους διαδρόμους κινούνταν ένα ετερόκλητο πλήθος τρόφιμων και εκθεμάτων ζωολογικού κήπου κι ίσως το μόνο δείγμα που έλειπε από την Κιβωτό να ήταν αυτές οι  γυναίκες – βουνά λίπους, που τριγύριζαν στα σεράγια και συγκροτούσαν τα χαρέμια των ηγεμόνων της Ανατολής, του Λεβάντε.    

Μέσα στην εν γένει εξαγρίωση ένοιωθε και ο ποτέ γλυκός και καλόβολος να χάνει την εγκράτειά του και να γίνεται θηριώδης, αισθάνθηκε το λαρύγγι του πνιγμένο σε σκόνη και μια δίψα ακατάσχετη, όχι για νερό, ούτε για ηλεκτρολύτες ενεργειακών  ποτών, αλλά μάλλον τού φαινόταν δροσερότερο και ελκυστικότερο το αίμα! Θυμήθηκε παλιά, που έβλεπε σ’ ένα κινηματογράφο μία ταινία με βρικόλακες κι όταν στο διάλειμμα ένας μικροπωλητής διαλαλούσε τα αναψυκτικά του, εκείνος είχε ρωτήσει υπό τύπον αστείου «αίμα έχεις;». Ε λοιπόν τώρα τού φαινόταν το αίμα με το πνιχτό μεθυστικό άρωμά του η πιο λογική και προσιτή πηγή για να πιει! Ίσως είχε αρχίσει να επηρεάζεται από το πρωτόγονο περιβάλλον, από τις δηκτικές και δριμείς μυρωδιές, από την αφόρητη μπόχα του μόσχου, που έκανε τη σάρκα του να ανατριχιάζει με ενστικτώδη απέχθεια. Τα γεννητικά όργανα, οι θύλακες των όρχεων, οι αύλακες των όσχεων και οι δίπλες ή οι εσοχές του περιτόναιου όλων αυτών των εθισμένων στο ναρκωτικό πλασμάτων βρωμούσαν και έζεχναν. Η αποστολή, Τιθωνέ, μην ξεχνάς την αποστολή! Συγκεντρώσου, τονώσου, εκτονώσου και συνέχισε! Θυμήσου πως ήσουν πάντα στην υπηρεσία του αθλητισμού και του πολιτισμού, ποτέ δεν ήσουν καλός στις απολαύσεις, αλλά πάντα διακρινόσουν και έδρεπες δάφνες στην εργασία, εκεί ήταν ανέκαθεν η πραγματική σου κλήση και κλίση.    

Σήκωσε τα μάτια από τα ελεεινά περιπλανώμενα όντα και περιεργάστηκε το διάδρομο και τις μεγάλες αίθουσες του παλατιού, επικεντρώθηκε δηλαδή για λίγο στο περίβλημα και όχι στο περιεχόμενο. Ο χρόνος είχε χαρίσει υποβλητική ομορφιά και νοσταλγικό θάμπος στις αίθουσες και είχε αμβλύνει και λαξέψει θωπευτικά και ευσπλαχνικά τις γωνίες των τοίχων. Τα σχέδια στα μωσαϊκά πατώματα είχαν χρώματα σβησμένα στις άκρες λόγω επικάθησης υάλου και φυσικού σμάλτου. Μεταδιδόταν η εντύπωση ότι ακόμη και τα πάνσκληρα διαμάντια είχαν φαγωθεί, ξυστεί και φθαρεί κι είχαν γίνει λεπτά σαν φύλλα σιγαρέτων ή εύθραυστες πορσελάνες, αρχαία ερυθρόμορφη ή μελανόμορφη κεραμική. Οι τάπητες είχαν τριφτεί με ξεραμένα σκατά στα κρόσσια τους και τα κάποτε ζωηρά χρώματά τους είχαν ξεθωριάσει σε απαλές αποχρώσεις άφατης μελαγχολίας.

Στις τοιχογραφίες, τις ζωφόρους, στα τρίγλυφα και τις μετόπες απεικονίζονταν σκηνές μάχης, μεγαλόπρεπες αναπαραστάσεις από αρειανές Ιλιάδες και Οδύσσειες, οπτικοί απόηχοι ή θεσπέσιες εικόνες -προσοχή η λέξη «θεσπέσιος» εφαρμόζεται μόνο επί ακουσμάτων και χρησιμοποιείται εδώ εντελώς συνειδητά για να ολοκληρωθεί το οξύμωρο σχήμα, που συνδέει ήχο και εικόνα. Αποτυπώνονταν εικαστικά πανάρχαιες πόλεις με βαρύγδουπα ονόματα πλάι σε θάλασσες, που δε τις λέμε ούτε γαλάζιες, ούτε γαλανές, αφού λέγεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν το μπλε χρώμα, ότι «κυανό» σήμαινε σ’ αυτούς απλά σκούρο σε αντίθεση με το ανοιχτόχρωμο, που λεγόταν γλαυκό και ότι έβλεπαν τη θάλασσα με το χρώμα του κρασιού ως «οίνοπα πόντον». Εκτίθεντο πλοία ψηλά κι αγέρωχα, αστραφτερές πανοπλίες, αιχμάλωτες πριγκίπισσες, που, όπως γνωρίζουμε, έβριθαν στον Άρη με κλαμένα μάτια, ορθάνοιχτα σαγόνια και μουγκό παράπονο διαμαρτυρίας. Σε κάθε πλανήτη, αναγνώστη, υπάρχουν αυτές οι αναμνήσεις από ένα απροσδιόριστο επικό παρελθόν, που ως ένα σημείο και, εφόσον οι σχετικοί πίνακες είναι ευάριθμοι και όχι πολυάριθμοι, δικαίως και ευλόγως λατρεύονται και αποθεώνονται ως έργα τέχνης, αν όμως υπερβαίνουν μία κάποια ποσότητα και μία κρίσιμη μάζα, τότε χαρακτηρίζονται κακόγουστα τεχνουργήματα και ευτελείς ρώποι.

Δεδομένου ότι το όλο σκηνικό του παλατιού θύμιζε κέντρο διερχομένων, ο Τιθωνός το εκμεταλλεύτηκε και πλησίασε μπροστά σε μία μεγάλη πύλη από σφυρήλατο χρυσάφι με πλαίσιο χυτοσίδηρου. Καθότι παρά τους φρουρούς η μεγάλη αυτή θύρα ανοιγόκλεινε τακτικά και φαίνεται ότι είχαν ελεύθερη πρόσβαση όχι μόνο αυλητρίδες, όχι μόνο υπηρέτες, αλλά και τα κτήνη του Άρη, βρήκε την ευκαιρία και ο Τιθωνός και εισχώρησε κρυπτόμενος μέσα σ’ ένα ωχρό φως, που σπινθηροβολούσε άτακτα, αμέθοδα και άναρχα πάνω σε ασπίδες και όπλα πεθαμένων ανάκτων και βασιλέων χαρίζοντάς τους στιγμιαία φευγαλέα ζωή, διέτρεχε το σκυθρωπό σκοτάδι, όπως και οι ψίθυροι και οι ανεπαίσθητοι αντίλαλοι διέκοπταν τη σιωπή. Ο Τιθωνός δεν θα έλεγε ποτέ «πέπλο της σιωπής», διότι δεν τού άρεσαν οι προγραμματισμένες προκαθορισμένες εκφράσεις.

Οι ηλιαχτίδες και οι ψίθυροι οδηγούσαν σ’ ένα θρόνο στην άκρη τηςte αίθουσας, διότι, όπως θα καταλάβατε, βρισκόμασταν πλέον στην αίθουσα του θρόνου, με την εστία να αίθει και να εκπέμπει αιθάλη. Ο ψηλός θρόνος ήταν σκαλισμένος σε μονοκόμματο όγκο μαύρου βασάλτη και μία γριά ήταν καθισμένη επάνω τυλιγμένη με μαύρο μανδύα, ασπρομάλλα αλλά και αραιομάλλα, μισότυφλη, ζαρωμένη όσο δεν πάει άλλο, με σταυρωμένα χέρια προχωρημένης αρθρίτιδας σαν μούμια, με πάλαι ποτέ ασπρουλιάρικη σάρκα, που όμως με τα χρόνια είχε πάρει βυρσοδεψική απόχρωση σκύτους και ξεραμένου δέρματος.

Ίσως, χωρίς να το θέλει ο Τιθωνός πλησίασε περισσότερο προς το θρόνο απ’ όσο τού επέτρεπε η κρυπτεία, η μεταμφίεση ή η (λούφα και) παραλλαγή της αναπηρίας του με αποτέλεσμα να υποπέσει στο ραδιοεντοπιστή της εσχατογραίας, που έτεινε τα οστεώδη δάκτυλά της προς το μέρος του εκστομίζοντας κάτι ανάμεσα σε εντολές και κατάρες, έχοντας τόσες πολλές ρυτίδες, ώστε φαινόταν σαν να έχει παντού στόματα. Αμέσως οι φρουροί δήλωσαν παρόντες και πάτησαν με τα σανδαλοφορεμένα πόδια τους στο λαιμό τον ανυπεράσπιστο καμπούρη, κυρτό, κυφό και υβό.

Ύστερα η πασίγρια πριγκίπισσα, αντιλαμβανόμενη, καθώς φαίνεται, την καταγωγή του αιχμαλώτου της, το γύρισε από τα αρειανά στα ελληνικά.

«Πιάστε αυτό το κτήνος, όχι γιατί πλησίασε στο θρόνο μου περισσότερο απ’ όλα τα άλλα, αλλά γιατί οι βλάβες του παρουσιάζουν μία ιδιαιτερότητα σε σχέση με τις συνήθεις επιπτώσεις της “Δαμάλεως”. Κατά κανόνα, όταν τούς λούζει το δαιμονικό φως βγάζουν τρίχες, τα κόκκαλά τους ισχυροποιούνται, η σάρκα σκληραίνει τόσο που κανένα σαρκοβόρο δεν μπορεί να την απολαύσει, οι μύες πρήσκονται – οιδαίνονται, τα επάρματα πάνω από τις οφθαλμικές κόγχες υψώνονται και μακραίνουν έτι περαιτέρω κ.λπ. Όλα όμως αυτά τα συμπτώματα υποχωρούν όταν η ακτινοβολία αποσυρθεί. Ο φίλος μας όμως εδώ πάσχει από πιο μόνιμες βλάβες κι αυτό ίσως να είναι κάτι εξαιρετικά ωφέλιμο για μάς».  

Οι φρουροί άρχισαν να φοράνε χαλκάδες και αλυσίδες στο θύμα τους και να τρυπάνε δοκιμαστικά στο τραχύ δέρμα του με τα δόρατά τους πριν τον οδηγήσουν στη φυλακή, όπως ανέκαθεν κατά αρχετυπικό τρόπο έκαναν και κάνουν οι συλλήπτορες στους συλλαμβανομένους.

«Αφέντρα», είπε ο Τιθωνός, που είχε μάθει εδώ και χρόνια να απευθύνεται σε γυναίκες ισχυρότερες από αυτόν πιστός στην καρπαζοεισπρακτική γενετήσια κλίση του, «σε παρακαλώ πριν με βάλεις στη φυλακή και πετάξεις το κλειδί κατά τα ειωθότα σε αυτές στις περιπτώσεις, κάνε μου τη τιμή να μού πεις, να μού εξαγγείλεις  το όνομά σου, ώστε να πληροφορηθώ ποια από τις πριγκίπισσες είσαι, ποια από τις πριγκίπισσες θα είναι η κάτοχος, η ιδιοκτήτρια και η επικαρπώτρια της ελευθερίας μου, ποια θα είναι εκείνη που θα με εγκλείσει ως αηδόνι του βασιλιά και θα αφουγκράζεται το κελάηδημά μου μέσα από το κλουβί».

«Είμαι η Πρόκρις, η μεγαλύτερη».

Αυτό δεν χρειαζόταν να μάς το πεις, σκέφτηκε από μέσα του ο Τιθωνός. Οι τροχίσκοι της σκέψης του άρχισαν σιγά- σιγά να γυρίζουν, να περιελίσσονται, να εφαρμόζουν και να εφάπτονται σε αλλήλους με τις οδοντωτές απολήξεις τους, κι έτσι να κουρδίζονται και να συγκεντρώνουν ενέργεια.

«Χαρίεσσα Πρόκρι, πρόκρινε σε παρακαλώ, αν ευαρεστείσαι να μού πεις, τι δουλειά έχει η μονιμότητα των τραυμάτων μου με την επίδραση της Δαμάλεως…», στο σημείο αυτό διέκοψε, διότι σκέφτηκε ότι τελικά τον συνέφερε να νομίζει η πριγκίπισσα ότι η παραμόρφωσή του οφειλόταν στη Δάμαλι, αφού αυτό θα ήταν το τέλειο άλλοθι για την εδώ παρουσία του, «ή μάλλον πες μου ποια ωφέλεια θα ηδύνατο να επιδαψιλεύσει σε σάς, τις πανέμορφες, έκπαγλες πλαγγόνες- πριγκίπισσες του Άρη η δική μου μόνιμη ανικανότητα να επιμεληθώ των υποθέσεών μου».

Η εσχατόγηρη βασιλοπούλα, βλέποντας ότι ο συνομιλητής της ήταν λαλίστατος αλλά και απροσδόκητα συγκροτημένος, δεδομένης και της κατάστασης στην οποία βρισκόταν, άρχισε και αυτή να μελετά τα λόγια της λίγο περισσότερο.

«Τις ερωτήσεις, υποσκάζων κούτσαβλε, εδώ πέρα τις κάνω εγώ! Κοιτώντας σε καλύτερα, καταλήγω ότι μάλλον οι βλάβες σου δεν έχουν σχέση με τη Δάμαλι. Άρα για ποιο λόγο βρίσκεσαι αναμεταξύ μας; Στο χώρο αυτό φιλοξενούμε μόνο όσους έχουν πληρώσει για να απολαύσουν το ναρκωτικό, που είναι σήμα κατατεθέν του πλανήτη Άρη. Εσύ λοιπόν τι γυρεύεις εδώ; Μού φαίνεται ότι η αναπηρία σου σε έχει κάνει πολύ σοβαρό και υπερβολικά μελαγχολικό, ώστε να αναζητήσεις την απόλαυση της Δαμάλεως.»

«Ίσα- ίσα, η αναπηρία μου ακριβώς με υποχρεώνει να βρω διεξόδους σε κόσμους φανταστικούς, σε κόσμους, όπου θα μπορώ πάλι να αντιλαμβάνομαι και να σκέφτομαι τον εαυτό μου ως άλκιμο και ισχυρομελή, τα αθεράπευτα ελλείμματά μου με σπρώχνουν στα ιαματικά λουτρά, στα Ασκληπιεία θεραπευτήρια, τα κέντρα υγείας και ευεξίας και τα ευαγή ιδρύματα. Επιδιώκω να υπόκειμαι σε κάθε είδους διαδικασία ενδοστρέφειας, εσωστρέφειας, αυθυποβολής, αυτογνωσίας και αυτο- εμβάθυνσης και μάλιστα με διευρυμένα μέσα αντίληψης, όπως είναι τα ναρκωτικά και οι μεθυστικές ουσίες. Και σε παρακαλώ, κεχαριτωμένη δέσποινα, μη μού αρνείσαι την ιδιότητα του συνεπούς πελάτη, γιατί με πληγώνεις πολύ. Είμαι πληρώνων πελάτης για όλα τα πάθη και τα αμαρτήματά μου σύμφωνα με την αρχή “ο ρυπαίνων πληρώνει”, έχω καταβάλει τα αναλογούντα τέλη για τις ατέλειές μου και όλες οι αναπτυξιακές και εμπορικές πόλεις του Άρη έχουν κερδίσει από το πουγκί και το βαλάντιό μου, καθόσον μάλιστα το χρημάτιόν μου είναι βαρύτερο απ’ ό,τι εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Μέσα από την ορθή χρήση των ουσιών επιχειρώ να γίνω καλύτερος. “Ου μόνον, ως έοικεν, ο γέρων δις παις γίνοιτ’ αν, αλλά και ο μεθυσθείς”,[91] έλεγε ο θείος Πλάτων, αλλά και ότι “εν οίνω τα ήθη φανερά γίγνεσθαι”, ενώ ο Ανάχαρσις είπε: “κιρναμένου κρατήρος εφεστίου, τον μεν πρώτον υγιείας πίνεσθαι, τον δε δεύτερον ηδονής, τον δε τρίτον ύβρεως, τον δε τελευταίον μανίας”.[92]                    

Η υπέργηρη βασιλοπούλα συνοφρυώθηκε ακόμη περισσότερο.

«Χμ, χμ. Μήπως τελικά σκοπός σου είναι να απελευθερώσεις ή να ανακτήσεις κάποιο πρόσωπο από τους συμβαλλομένους και παραδομένους στη φάλαγγα της Δαμάλεως; Μήπως έχεις καμιά μνηστή ή σκορδόπιστη, παραμoρφωμένε υβώδη, και ήλθες να τη σώσεις;»

Εκείνη τη στιγμή μπήκε μέσα σεινάμενος- κουνάμενος ως σεισοράδα ο Τροφώνιος με κοντή φουστίτσα κλαρωτή, σταυρωτή και τετραγωνισμένη με διάφορες μαυροκόκκινες ραβδώσεις και σκουλαρίκια- ενώτια στα τρυπημένα αυτιά του.

«Καλά και άγια έπραξες και τον συνέλαβες, αρχόντισσα. Αυτό το βδέλυγμα της ερημώσεως ήταν σύντροφος της θεόρατης μαντραχαλούς, που αποτελεί το καινούριο μας απόκτημα, την καινούρια κατάκτηση της Δαμάλεως».    

«Καλά το φαντάστηκα», είπε φουσκωμένη σαν διάνος ή γάλλος η γριά. «Όχι πως έχει καμιά σημασία το κίνητρο του καθενός που έρχεται να λικνισθεί στην Κυμοθόη του απαλού μας ναρκωτικού. Είμαστε καταδεκτικοί, προσηνείς και ευεπίφοροι σε όλους. Ελάτε όντα του ηλιακού συστήματος, ανεξαρτήτως καταγωγής, να ποδοπατήσουμε τις ταυτότητές σας, να λιώσουμε το Εγώ και τις αυτοσυνειδήσεις σας κάτω από τη μυλόπετρα των ψυχεδελικών ουσιών μας. Είμαστε ανοιχτοί και σάς περιμένουμε!»   

«Μόλις κατάλαβα σε όλη της την έκταση την ασύλληπτη κακότητα και διαστροφή σας», είπε ο Τιθωνός. «Δεν είναι απλά ότι καταστρέφετε αυτούς τους ανθρώπους, που κάποτε ήσαν πελάτες σας, αλλά όταν τούς αποκτηνώσετε, βάζετε χέρι και στην περιουσία τους με ψεύτικες διαθήκες ή υποτιθέμενα κληροδοτήματα με το δικό σας ίδρυμα ως τετιμημένο. Τούς εξαφανίζετε, ώστε να κηρυχθούν άφαντοι και πολιτικώς νεκροί κι ύστερα παίρνετε τη θέση τους με διάφορα τεχνάσματα και οικειοποιείσθε, νοσφίζεσθε τα υπάρχοντά τους. Εδώ οι τιτάνες θα σάς έλεγαν “Κρείσσον δε πλούτου και πολυχρύσου χλιδής ανδρών δικαίων καγαθών παρουσία” (Ευριπίδης) και “Ο των φιλαργύρων πλούτος, ώσπερ ο ήλιος καταβάς εις την γην, ουδένα των ζώντων ευφραίνει” (Σωκράτης)».   

          «Σκασίλα μας για το τι θα έλεγαν οι τιτάνες», είπε η Πρόκρις. «Φρουροί, δεν χρειάζεται καν να πάτε αυτόν τον τρωγλοδύτη στη φυλακή. Τροφώνιε, συνόδευσέ τον κατευθείαν μαζί με τα άλλα κτήνη του Άρη, όλα αυτά τα σιχαμερά έκφυλα όρνεα και τα άπληστα, κολασμένα ποντίκια στη φωτιά της Δαμάλεως. Σού εύχομαι να αργήσεις να επιστρέψεις στον πρωτογονισμό, ανάπηρε χωλέ και κουλέ, κολοβόχειρα και μονόχειρα ακρωτηριασμένε, αστακοχέρη και καραβιδοχέρη, να καθυστερήσεις να ξαναγίνεις πίθηκος, ώστε να αποτελέσεις πηγή διασκέδασης για μάς για πολύ καιρό ακόμη!»

          «Πρόκρι, γιατί δεν έρχεσαι κι εσύ μαζί να με κοιτάξεις στα μάτια καθώς θα γλιστράω στο λυκόφως ή το λυκαυγές της ανθρώπινης φύσης; Ή μάλλον η ορθή ερώτηση είναι, πώς και δεν έρχεσαι κι εσύ μαζί για να απολαύσεις τον θρίαμβό σου και να σκυλεύσεις τα λάφυρα που σού αναλογούν από τα σαρκία και τα θρασίμια των ζωντανών- νεκρών;»

          «Μην ανησυχείς, αυθάδη και ασεβή κολοβόχειρ. Αν δεν είμαι εγώ η ίδια, κάποια από τις αδελφές μου θα είναι παρούσα για να παρευρεθεί στη σεμνή τελετή της αποκτήνωσής σου!».

Ο κήπος της Δαμάλεως ήταν ένα απέραντο βαθούλωμα περιστοιχισμένο με σειρές από καθίσματα – ικρία -στασίδια, που παρά την αρχαία φθορά και σκουριά, καθώς και την εντροπία των ερειπίων, διατηρούσε τη μεγαλοπρέπεια του. Τα σκαλοπάτια ανηφόριζαν σκαλισμένα στο βράχο του εσωτερικού τοιχώματος, κοντολογίς η όλη κατασκευή θύμιζε το θέατρο της Επιδαύρου και αυτό βέβαια έχουν κατά νου παγκοσμίως όλες οι περιγραφές που αφορούν αμφιθέατρο.  

Στο χώρο της παλαίστρας όμως υπήρχε πράγματι κήπος με οργιαστική βλάστηση, σχίνα και θάμνους, αλλά και ψηλότερα δένδρα σαν λευκόκορμες σημύδες ή πυκνόφυλλες καρυδιές ή δακτυλωτές αδανσονίες ή κωνοφόρα κοκκινόξυλα, κλεισμένος ολόγυρα από γυάλινο διαφανή αλεξίσφαιρο τοίχο για την προστασία των θεατών. Πριν μπει από την είσοδο των μονομάχων στην αρένα του Κολοσσαίου ο Τιθωνός νόμισε ότι είδε ήδη πλάσματα να κινούνται, χωρίς να ξεχωρίζει τι είδους, αλλά ακαθόριστα σαν περιστασιακές συμπυκνώσεις του κακού του προαισθήματος. Φιδίσια συρίγματα και σφυρίγματα, βρυχηθμοί και μυκηθμοί ήσαν στην ημερησία διάταξη. Γύρω από την παλαίστρα οι κερκίδες ήσαν κατάμεστες, ενώ ο θρόνος που ήταν στην μέση περίμενε ακόμη ανυπόμονα να καταληφθεί από τα οπίσθια της αρμόδιας για την παρακολούθηση πριγκίπισσας.

Όμως οι αφέτες- ελλανοδίκες δεν ανέμεναν την άφιξη της ηγεμόνος, αλλά κήρυξαν την έναρξη των αγώνων με μία κρούση σε ιδιόφωνο παλλόμενο ωδικό λέβητα (γκονγκ). Εδώ θα προβληθεί η ένσταση ότι αν το γκονγκ ήταν ελληνικής προέλευσης θα είχε πιο σύντομο όνομα από το παραπάνω. Τότε χρησιμοποιείστε τις ονομασίες χαλκείον, βροντείον, κεραύνιον, κύμβαλον αλαλάζον κ.λπ. Τα μελωδικά μουσικόσημα και φθογγόσημα καλούσαν όλα τα ζώα να συγκρουστούν μεταξύ τους και ιδού σαν ιερείς – τελετάρχες σκοτεινών και αιματηρών μυστηρίων οι χονδροειδείς, άγαρμπες ανθρωποειδείς μορφές με την ταγγή ζωώδη αποφορά τους άρχισαν να συρρέουν πλατσουρίζοντας στις λακκούβες και σπάζοντας χαμόκλαδα με τις κονισαλέες αυχμηρές ρυποκόνδυλες πατούσες τους.    

Αρκούσε η προοπτική της επικείμενης σύγκρουσης ή η ηλεκτρίζουσα την ατμόσφαιρα έναρξή της, ώστε ο φόβος να γίνει κάτι κρύο και μαύρο και ο τρόμος να αποκτήσει υλική υπόσταση, καθώς και η ενέργεια της μάχης που ανέδιδαν τα σώματα σκορπούσε και διοχετευόταν ολόγυρα. Είχε την τάση ο κάθε παρατηρητής κι ακόμη περισσότερο όποιος ήταν παγιδευμένος και αναπόσπαστα χειροπόδαρα δεμένος σ’ αυτή την κατάβαση προς τον όλεθρο να αρνηθεί στον εαυτό του την πραγματικότητα αυτού του φρικαλέου πυξ-λαξ ποδοπατήματος, γρονθοκοπήματος και ξεκοιλιάσματος και να ευχηθεί να ήταν τυφλός ή κουφός κι ακόμη καλύτερα νεκρός. Οι πιθηκάνθρωποι του δάσους πλακώνονταν στο ξύλο υπό τα αυστηρά και αποδοκιμαστικά βλέμματα των Αρειανών, που είχαν έλθει να χαζέψουν με τα αστεία καμώματα των απαίδευτων ζώων ενός ανεκδιήγητου περιοδεύοντος θιάσου, των μελών μίας ζωοπανήγυρης χαμηλού επιπέδου, ώστε να επιβεβαιώσουν και να διατρανώσουν τη δική τους πνευματική και διανοητική ανωτερότητα.

Καθώς η εκφυλιστική, οπισθοδρομική, παλινδρομική, αναδρομική ακτινοβολία της Δαμάλεως οδηγούσε τους ανθρώπους προς το παρελθόν της φυλής τους και των γονιδίων τους, ένα πανδαιμόνιο από ουρλιαχτά και μουγκρητά σκέπασε την ατμόσφαιρα και μία  οχλοβοή, χλαλοή, συνισταμένη ανθρώπινων και ακόμη πιο φριχτά- μη ανθρώπινων φωνών έσχισε το στερέωμα, κραυγάζοντας και σχεδόν εκβάλλοντας τον λάρυγγα: Ντάμαλς, Ντάμαλς. Το στομάχι ανακατευόταν, όταν κανείς πλησίαζε στο κέντρο του αντι- επικούρειου κήπου, καθώς η αγέλη αυξανόταν και μεταβαλλόταν προοδευτικά σε συνάθροιση τεράτων και οργιαστική γιορτή δαιμόνων. Υπήρχαν εκείνοι που δεν είχαν οπισθοδρομήσει εξελικτικά και πολύ και παρέμεναν ακόμη άνθρωποι. Υπήρχαν όμως και άλλοι, που είχαν ακολουθήσει αντίστροφα όλα τα στάδια της εξέλιξης πέρα και πίσω από τον σοφό-σοφό άνθρωπο, τον απλά σοφό ή τον βλάκα, πέρα από τον πρωτόγονο και τον ανθρωπίδη, πέρα από τον Ηωάνθρωπο και τον παράνθρωπο, αλλά και πέρα από τον πιθηκάνθρωπο, πίσω από κάθε κοινό ή ενδιάμεσο κρίκο κι είχαν γίνει άμορφα, άχαρα, τριχωτά κτήνη με πλακουτσωτά κρανία, αρτηριο-αυλακωμένα κοκκώδη κόκκινα μάτια και σπασμένα σουβλερά κίτρινα δόντια, είχαν αναχθεί σε πλάσματα αταξινόμητα με περαιτέρω αποδιοργάνωση και ροπή προς κάτι φολιδωτό, πλαδαρό και γλοιώδες, κάτι φτιαγμένο από παχύρρευστο εμετικό υγρό και σκέτο ψαθί, που κανένας επιστήμονας δεν είχε ποτέ φανταστεί, ούτε και θα είχε πρόθεση να αναγνωρίσει. Πίσω από το στάδιο των θηλαστικών, πίσω στα βράγχια και τα λέπια, στη διχαλωτή γλώσσα και το σύρσιμο με την κοιλιά και στο αβγό, που αφήνεται να εκκολαφθεί στη ζεστή λάσπη.

Εκείνη τη στιγμή ο Τιθωνός εντόπισε την Ηώ, που ερχόταν καταπάνω του δειλά σαν ζώο με δάκρυα- κορόμηλα και σιγανό λυγμό σαν κλαψούρισμα. Στεκόταν στο ηλιοφώς σαστισμένη, έντρομη, απωλωλυία και κεκμηκυία, άγρια και υπέροχη, όντας πάντα ένα εξαιρετικό κορυφαίο δείγμα του γυναικείου φύλου. Δεν είχε αλλάξει πολύ προς τον πρωτογονισμό, ίσα-ίσα τα βυζιά και τα κολομέρια της είχαν γίνει ακόμη πιο στρογγυλά, οι γάμπες και οι βραχίονες ακόμη πιο ισχυροί και μυώδεις, ωσάν κάθε εξέλιξη ή εκφύλιση να την προσάρμοζε και να την εξόπλιζε ακόμη περισσότερο για τις απαιτήσεις μίας ερωτικής πράξης, ίσως και να την κατοχύρωνε και να την θωράκιζε για τις ανάγκες μελλοντικής τεκνοποιίας και προς εξασφάλιση ευτεκνίας. Το κορμί της παρουσιαζόταν δυνατό, λυγερό, αισθαντικό, πιο όμορφο και ελκυστικό από ποτέ, απαλλαγμένο από τις συμβατικότητες και τις υπερβολικά συνειδητοποιημένες ελευθερίες της τιτανικής της παιδείας.

Ο Τιθωνός ένοιωθε να επηρεάζεται και ο ίδιος από την ακτινοβολία της Δαμάλεως, που τού προκαλούσε γλυκιά ανατριχίλα στο δέρμα, παράξενη πείνα και βαθιά λαγνεία στη σάρκα, ξύπνημα, έγερση και ανασάλεμα του κτήνους, που παραμόνευε τόσο κοντά στο πετσί του. Η αγκαλιά της (κάθε) γυναίκας φάνταζε πια γι’ αυτόν ως υγρός κόλπος ή κόρφος λίμνης, όπου θα λικνιζόταν, ή στοργική δεκτική μήτρα, όπου θα ανέπνεε αρπαχτά με τα βράγχια του. Όμως για κάποιο λόγο ένοιωθε ότι η ακτινοβολία δεν θα έφθανε στο σημείο να τον εκφυλίσει έτι περαιτέρω, διότι ο ήδη παραμορφωμένος την παραμόρφωση δεν τη φοβάται, όπως εξάλλου και ο βρεγμένος δεν σκιάζεται τη βροχή, ο χαμαίζηλος το χώμα, ο χειμωνανθός τη διαχείμαση, ο χαλαζόπληκτος τη χιονοθλασία και χιονορραγία (όπου σχάζονται οι χιονίστρες), ο  χαδιάρης χοίρειος οχευτής τα αισχρά χουσμέτια και ο αχαΐρευτος χλιαρός χασμώδης χαύνος τις χυμώδεις χυλόπιτες, ο χαμένος χολερόβλητος το χάρο, ο χαράμης την αχρειότητα και ο χεσμένος τη χέστρα.

 Εκείνη τη στιγμή προσήλθε η αρμόδια για την τελετή πριγκίπισσα. Τα μαλλιά της είχαν το χρώμα της νύχτας μετά τη δύση του φεγγαριού, τυλιγμένο σε κόρυμβο. Ήταν ενδεδυμένη με προκλητικό τρόπο, με μακριά φούστα σκισμένη ως τη μέση στα πλάγια, ώστε οι μηροί της να αποκαλύπτονται σε κάθε κίνηση. Στη μέση της είχε ζωσμένη πλατιά ζώνη με πετράδια και στο λαιμό της είχε κρεμάσει χρυσό περιδέραιο. Τα στήθη της ήσαν γυμνά με ανεβασμένες θηλές, όπως εκείνα των Μινωιτισσών γυναικών και κρατούσε όπως αυτές φιδωτό κηρύκειο στο χέρι. Τα χείλη της ήσαν πολύ κόκκινα σαν εκείνα τα σαρκοφάγα φυτά με τα έντονα χρώματα, που στάζουν μέλι, κόλλα και φαρμάκι για να παγιδεύσουν τα θηράματά τους. Κάθισε στο θρόνο και αμέσως φάνηκε να απολαμβάνει την αγριότητα των διεξαγόμενων ενώπιόν της συμπλοκών. Αγαλλίαζε τόσο ώστε έκλεινε τα βλέφαρα, που πετάριζαν με γρήγορη κίνηση σαν να ονειρευόταν. Ήταν σαν να απορροφούσε κάθε στιγμή ένα κομμάτι από τη ζωική ενέργεια, που αναδυόταν από το συνονθύλευμα των κατασπαρασσομένων σωμάτων κι αυτό να τής έδινε φτερά. Έμοιαζε να φτάνει σε οργασμό στο αποκορύφωμα της μάχης κι όταν άνοιγε τα μάτια της, η κόρη και η ίριδα εξαφανίζονταν φαινομενικά, αλλά με προσεκτικότερη παρατήρηση διαπίστωνε κανείς ότι αυτά αποκτούσαν ένα έντονο γλαυκό χρώμα, το χρώμα της αποκάλυψης και της γνώσης, της αναγνώρισης κάποιας αλήθειας- ποιάς; – μόνο αυτή ήξερε.  

Ο Τιθωνός, ο οποίος είχε κρυφτεί πίσω από ένα δένδρο κοντά στην περιφέρεια του κήπου, σπρώχνοντας με μεγάλη δυσκολία την ογκώδη και άβουλη Ηώ, που φαινόταν να τα έχει χαμένα, επιχειρώντας εκτός των άλλων να αποφύγει κι ένα μεγάλο αρσενικό με πολύ διακριτό γενετήσιο όργανο και με άναρθρες εκστατικές κραυγές να εκβάλλονται από το λαρύγγι του, φώναξε στην ηγεμονίδα.   

«Α, καλέ εσύ είσαι πολύ νέα, καμία σχέση με το προηγούμενο ραμολιμέντο, που βάλατε να με υποδεχθεί. Ποια είσαι, πανέμορφη καλλονή, για να ‘χουμε καλό ρώτημα;»

«Είμαι η Αργήλη», απάντησε η βασιλοπούλα.

«Ε λοιπόν, έχω μια απορία. Εσείς οι πενήντα αδελφές, έτσι όπως ο πατέρας σας σάς ξεπέταξε και η μάνα σας σάς ξεφούρνισε μπαμ- μπαμ τη μία μετά την άλλη, θα πρέπει να έχετε ελάχιστη διαφορά ηλικίας μεταξύ σας. Πώς μπορείτε καν να ξεχωρίζετε άλληλες, είναι μυστήριο! Ήδη εσύ σίγουρα έχεις πολλές αδελφές σχεδόν συνομήλικες.»

«Ε ναι, η Καλαμήτις και η Στρατονίκη, Κέρθη και η Τερψικράτη, αλλά και η Ασωπίδα, η Κλυτίππη και η Τιφύση είναι πολύ κοντά ηλικιακά σε μένα και γι’ αυτό παίζαμε μαζί, όταν ήμασταν μικρές», είπε παραξενεμένη με τον μόνιμα παραμορφωμένο αυτόν ανθρωπάκο ή ανθρωπέλο η Αργήλη.

«Α ναι, ναι», σκεφτόταν ο Τιθωνός δίνοντας με το μακρύ του πόδι μια κλωτσιά επιπέδου πολεμικών τεχνών στον μεγαπίθηκο ανταγωνιστή, ταυτόχρονα σκαρφαλώνοντας όσο μπορούσε σε ένα κλαδί και συγχρόνως σέρνοντας και παρακινώντας την υπνωτισμένη Ηώ να ανέβει κι αυτή. Τι σκεφτόταν; Ότι στο Σύμπαν των τιτάνων τα ονόματα δεν ήσαν τυχαία, αλλά είχαν σημασία, όπως άλλωστε και οι πράξεις ή οι παραλείψεις είχαν βαρύτητα. Ο Τιθωνός συνέλαβε τον εαυτό του να μουρμουρίζει τα ονόματα, που τού ανέφερε η αρχόντισσα,  και να τα πλαταγίζει ηδονικά στα χείλη του.  

«Α, εσείς έχετε τα ονόματα των Θεσπιάδων, ώ σεβαστή Αργήλη, των θυγατέρων του Θέσπιου και της Μεγαμήδης, την εποχή που εκείνος ο θρυλικός βασιλιάς ανέθεσε στον Ηρακλή να σκοτώσει το λιοντάρι του Κιθαιρώνα». Τώρα ο Τιθωνός είχε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, διότι είχε σκαρφαλώσει στο δέντρο μαζί με την Ηώ και κινδύνευε λιγότερο. «Πώς τού ήλθε τού πατέρα σας, του- τις οίδε ποιου- Αρειανού άρχοντα να σάς ονομάσει έτσι; Θα μού πεις, είχε πενήντα κόρες ο άνθρωπος, έπρεπε να βρει ονόματα. Αν ήμουν εγώ νονός σας, θα σάς έδινα τα ονόματα των Δαναΐδων, που θεωρώ ότι ταιριάζουν περισσότερο στη μελαμψή επιδερμίδα σας. Προσωπικά, έχω βγάλει τιτανικό πανεπιστήμιο, όπου μάς δίδασκαν μνημονικούς κανόνες για να θυμόμαστε τα υπέροχα γυναικεία ονόματα, που είναι ο ορίζοντας της Δημιουργίας, και να μην είμαστε επιλήσμονες ουδενός.  

α) Αγαύη, β) Αδιάντη, γ) Αδίτη, δ) Ακταίη, ε) Αμυμώνη, στ ) Αναξιθέα, ζ) Ανθήλεια, η) Αστερία, θ) Αυτομάτη, ι) Αυτονόη, ια) Βρύκη, ιβ) Γλαύκη, ιγ) Γλαυκίππη, ιδ) Γόργη, ιε) Γοργοφόνη, ιστ) Διωξίππη, ιζ) Δώριον, ιη) Ερατώ, ιθ) Ευίππη, κ) Ευίππεια, κα) Ευρυδίκη, κβ) Ηλέκτρα, κγ) Θεανώ, κδ) Ιπποδάμη, κε) Ιπποδάμεια, κστ) Ιπποδίκη, κζ) Ιππομέδουσα, κη) Ιφιμέδουσα, κθ) Καλλιδίκη, λ) Κελαινώ, λα) Κλειτή, λβ) Κλεοδώρη, λγ) Κλεοπάτρα. λδ) Κλεοπάτειρα, λε) Μνήστρα, λστ) Νηλώ, λζ) Οίμη, λη) Πειρήνη, λθ) Ποδάρκη, μ) Πυλάργη, μα) Ρόδη, μβ) Ροδία, μγ) Σθενέλη, μδ) Σκαιή, με) Στύγνη, μστ) Υπερίππη, μζ) Υπερμνήστρα, μη) Φάρτιδα, μθ) Χρυσίππη, ν) Ωκυπέτη.»

          Η Αργήλη είχε αρχίσει να απορεί σοβαρά και να αναρωτιέται πού το πήγαινε αυτός ο Κατά Κάποιο Τρόπο[93] Άνθρωπος, που βρισκόταν απέναντί της. Τής τραβούσε τόσο τον ενδιαφέρον ώστε έπαψε σχεδόν να παρακολουθεί τις σκηνές του αίματος, που εξελίσσονταν ενώπιόν της. Ταυτόχρονα ήταν φανερή η βιασύνη της, σαν να βιαζόταν για κάποια αιτία να αποχωρήσει και να ήταν «υπ’ ατμόν».

          «Γιατί δηλαδή να είχαμε άλλα ονόματα; Εμείς είμαστε πλήρως ικανοποιημένες με τα ονόματα που έχουμε», δήλωσε.

          «Για ξανασκεφτείτε το», είπε γελαστός ο Τιθωνός. «Όσοι κατοικούμε στον αρχαίο κόσμο, έχουμε το μεγάλο πλεονέκτημα να μπορούμε να διαλέγουμε ή να αλλάζουμε το όνομά μας και υπάρχουν τόσες θαυμάσιες νοητές και συχνά αναξιοποίητες επιλογές από την αστείρευτη μυθολογία μας. Για φαντασθείτε να είχατε τα ονόματα των Ωκεανίδων: α) Αδμήτη, β) Ακάστη, γ) Αμφιρώ, δ) Ασία, ε) Γαλαξαύρη, στ) Διώνη, ζ) Δωρίς, η) Ευδώρη, θ) Ευρυνόμη, ι) Ευρώπη, ια) Ζευξώ, ιβ) Ηλέκτρα, ιγ) Θόη, ιδ) Ιάνειρα, ιε) Ιάνθη, ιστ) Ιδυία, ιζ) Ιππώ, ιη) Καλλιρόη, ιθ) Καλυψώ, κ) Κερκηίς, κα) Κλυμένη, κβ) Κλυτίη, κγ) Μενεσθώ, κδ) Μήτις, κε) Μηλόβοσις, κστ) Νεφέλη, κζ) Ξάνθη, κη) Ουρανία, κθ) Πασιθόη, λ) Πειθώ, λα) Περσηίς, λβ) Πετραίη, λγ) Πληξαύρη, λδ) Πλουτώ, λε) Πολυδώρη, λστ) Πρυμνώ, λζ) Ροδία, λη) Στυξ, λθ) Τελεστώ, μ) Τύχη, μα) Χρυσηίς, μβ) Ωκυρρόη. Θα μού πεις βέβαια ότι αυτές είναι μόνο σαράντα δύο. Μην προβληματίζεσαι, εύκολα μπορούν να γίνουν κι αυτές πενήντα. Μάλιστα, επειδή δεν θέλω σε καμία περίπτωση να δυσχεράνω την ονοματοδοσία[94] σας, αν αφαιρέσουμε πέντε ονόματα που επαναλαμβάνονται δις τόσο σε Σάς, όσο και στις Δαναΐδες, όσο και στις Ωκεανίδες, δηλαδή την Ιππώ, την Ηλέκτρα, την Ερατώ, τη Χρυσηίδα και τη Ροδία, βλέπουμε ότι μάς λείπουν ούτε λίγο ούτε πολύ δέκα τρία ονόματα για να συμπληρώσουμε τον μαγικό αριθμό των πενήντα. Για να μην πάμε στις Νηρηίδες, που είναι καμιά εκατοσταριά, ας δανειστούμε μερικά ωραία και μεγαλοπρεπή ονόματα από τους δορυφόρους του Μέγα Πλανήτη- Δία, που δεν θυμάμαι ακριβώς την μυθολογική τους προέλευση. α) Αδράστεια, β) Αμάλθεια, γ) Θεμιστώ, δ) Λυσιθέα, ε) Θελξινόη, στ) Ερμίππη, ζ) Καλλιχόρη, η) Ερινόμη, θ) Ευκελάδη, ι) Μεγακλείτη, ια) Καλλιστώ. Βάλε κι άλλα δύο που μού αρέσουν, την Αβρακόμη[95] και την Ευρυδόμη και νάστε πάλι πενήντα να χαίρεστε την υγειά σας!»

          «Δύσμορφε καλικάντζαρε, δεν ξέρω τι παιχνίδι παίζεις», είπε η Αργήλη, «αλλά δυστυχώς έχω ανειλημμένες υποχρεώσεις αλλού και πρέπει να αποχωρήσω. Πάντως ήσουν πολύ διασκεδαστικός, εξίσου ίσως με τα ιδρωμένα και ζέχνοντα κορμιά που παλεύουν».
      «Μην ενοχλείσαι για μένα, αρχόντισσα. Διασκεδαστικός ήμουν, όχι όμως και αναζωογονητικός, έτσι; Δεν πειράζει. Βάζω στοίχημα τα πατρογονικά μου κτήματα και υποστατικά ότι η επόμενη αδελφή σου που θα καθίσει στο θρόνο θα είναι ακόμη νεότερη και θα έχει ακόμη λιγότερη ανάγκη αναζωογόνησης από την αφεντιά σου. Καλά δεν τα λέω;»

       Πράγματι σε λίγο κάθισε στο θρόνο μία νεότερη βασιλοπούλα, σχεδόν έφηβη.

          «Εσένα πάλι πώς σε λένε;», είπε χαιρέκακα και σαρκαστικά ο Τιθωνός. «Συνήθως λέτε ονόματα από “Aλφα” για να μη μπερδευτείτε! Χάθηκε να πεις ότι είσαι η Κλυτίππη ή η ή Μενιππίς η Νικίππη ή η Λυσίππη ή ό,τι άλλο υπάρχει σε ίππο πέραν της Ανθίππης;». Ύστερα βάζοντας τα δυο του χέρια και σχηματίζοντας χοάνη ή χωνίον φώναξε στους θεατές:

          «Ακούσατε, ακούσατε! Είστε θύματα μεγίστης απάτης! Οι πενήντα πριγκίπισσες που σάς διαφεντεύουν είναι στην ουσία ΜΙΑ. Απόδειξη πρώτη. Δεν έχετε δει ποτέ είτε στο δρόμο είτε σε κλειστό χώρο περισσότερη από μία και στα συμβούλια έτσι και αλλιώς απαγορεύεται η είσοδος στους υπηκόους».   

          Βροντεροί αρειανοί γέλωτες συνόδευσαν την παραπάνω έκκληση. Οι περισσότεροι χάρηκαν που βρήκαν ακόμη μια πηγή διασκέδασης, αν και η βασιλοπούλα είχε χλομιάσει.

«Απόδειξη δεύτερη ονοματολογική. Τα ονόματά τους τα πήραν από τις Θεσπιάδες. Με αυτές όλες είχε κοιμηθεί ο ήρωας Ηρακλής, κατά προτροπή του πονηρού πατέρα τους, ώστε από την ανεξάντλητη δύναμη του ημίθεου να αποκτήσει τους γιους, που είχε αποτύχει να σπείρει ο ίδιος και μάλιστα να είναι αυτοί σφριγηλοί όπως ο γιος του Δία και της Αλκμήνης. “Μίαν νομίζων είναι την αεί συνευναζομένην, συνήλθε πάσαις”.[96] Εδώ ισχύει το αντίστροφο, αλλά πρόκειται για την ίδια λογική. Εκ πολλών το εν και εκ του ενός τα πολλά». [97]

Ακούστηκε έντονο σούσουρο και μεμονωμένες αγανακτισμένες κραυγές, που βαθμιαία κέρδιζαν και φανάτιζαν το ακροατήριο. Η γνωστή ψυχολογία του όχλου, όπου η κατά τεκμήριο πιο καχύποπτη, πιο δύσπιστη, πιο κακόπιστη και πιο άκριτη φωνή αναπαράγεται και ενισχύεται εις το διηνεκές, εν προκειμένω όμως και κατ’ εξαίρεση η αλήθεια ήταν με το μέρος της λαϊκίστικης καχυποψίας.

«Φέρε τις αδερφές σου να τις δούμε, πριγκίπισσα “πώς σε λένε”!»

«Να’ ρθειτε όλες μαζί σαν χορωδία να σάς καμαρώσουμε». «Δηλαδή πληρώνουμε φόρους για πενήντα κι είναι μόνο μία;»

«Τι αίσχος είναι αυτό; Λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε μίας γυναικός αρχή!»

Βλέποντας ο Τιθωνός ότι το πράγμα πήγαινε προς τη γελοιοποίηση, ενώ εκείνον δεν τον συνέφερε η ευθυμία, αλλά μάλλον η αγανάκτηση, συνέχισε ακάθεκτος τις αποκαλύψεις.

«Μη το παίρνετε ελαφρά! Δεν είναι μία κοροϊδία χωρίς συνέπειες. Η βασίλισσά σας είναι ένα αδηφάγο τέρας, που τρέφεται από τις σάρκες και την ενέργεια των πολεμιστών της Δαμάλεως. Έτσι εξασφαλίζει τη νιότη της, μόνο που το αποτέλεσμα είναι παροδικό. Σε λίγο γίνεται πάλι μπαμπόγρια και χρειάζεται ξανά το ελιξίριο, που παράγεται από τον ιδρώτα και το αίμα των ναρκομανών, διαγόντων βίο πρωτογόνων. Προς το παρόν εκθέτει στη Δάμαλι τους ξένους και τους επισκέπτες, αλλά όταν τής τελειώσουμε εμείς, έρχεται και η σειρά σας. Ακόμα χειρότερα, έχει ήδη έλθει. Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν ανάμεσά σας μυστηριώδεις εξαφανίσεις προσφιλών προσώπων. Λυπάμαι, αλλά δεν πρόκειται να γυρίσουν ποτέ πίσω. Αν θέλετε όμως, ψάξτε να τούς βρείτε εδώ στον κήπο της Δαμάλεως, ίσως να βρείτε κάποιον που να μοιάζει με το συγγενή σας, αν μπορέσετε να τον αναγνωρίσετε μέσα από τις τρίχες των φρυδιών και των ζυγωματικών.»  

Αυτό που έκανε τα λόγια του Τιθωνού περισσότερο πιστευτά ήταν ότι η βασίλισσα δεν έκανε κάποια προσπάθεια να τα ακυρώσει ή να τα απαξιώσει γελώντας ειρωνικά, αλλά είχε καταληφθεί με μανία προσωπικά κατά του Τιθωνού απευθυνόμενη αποκλειστικά σ’ αυτόν. Η τελική απόδειξη ήλθε, όταν τα χαρακτηριστικά της έπαψαν να παραμένουν σταθερά και άρχισαν να τροποποιούνται, καθώς είχε διαταραχθεί και διακοπεί ο μεταβολισμός και η απορρόφηση της ενέργειας από τα διαδραματιζόμενα επεισόδια.  

«Αηδιαστικέ κούτσαυλε, αναθεματισμένε ανάπηρε, χάθηκες! Την χοντρή αγελάδα Ηώ σου θα την πάρω για δική μου χρήση και θα αρμέγω την ενέργειά της στον αιώνα τον άπαντα, για να μείνω νέα!»

Εν τω μεταξύ το γενικό πανδαιμόνιο είχε επεκταθεί. Μία μερίδα των θεατών είχε στασιάσει και έκανε επεισόδια, οι φρουροί αναγκάστηκαν να στραφούν προς τις κερκίδες, αφήνοντας τα κιγκλιδώματα του κήπου αφύλακτα, με αποτέλεσμα τα εθισμένα στη Δάμαλι κτήνη του Άρη να τα πηδούν ομαδικά και να ξεχύνονται αδιακρίτως στα πλήθη. Οι πύλες που οδηγούσαν στο εσωτερικό της αρένας κατεδαφίστηκαν και δεν έμεινε λίθος επί λίθου. Η αστυνομική βία έφερε αντίδραση με στοιχεία πολιτικής εξέγερσης. Συμβατικά ακτινοβόλα και τελετουργικά δόρατα ή μαχαίρια είτε μέσα σε θηκάρια, είτε κολλημένα στο πλευρό των φυλάκων σε αυτοκόλλητες γρέντζες τριχώδεις ταινίες (χρατς) από τη μία, δηλαδή από την πλευρά της εξουσίας, νύχια, δόντια και μύες από την πλευρά των οπισθο-εξελικτικών πρωτόγονων της Δαμάλεως. Τριχωτά φολιδωτά πλάσματα τινάζονταν εδώ κι εκεί δαγκώνοντας κρέας, κόβοντας κομμάτια, τσακίζοντας κόκαλα σαν κλαδάκια ή πυρεία και πιέζοντας κρανία με τις δύο παλάμες μέχρι να θρυμματιστούν, πριν πέσουν κι αυτά με τη σειρά τους θύματα των πυροβόλων όπλων και των πάσης φύσεως λεπίδων, που κράδαιναν οι φρουροί. Όπως γνωρίζουμε η βία φέρνει βία και το αποτέλεσμα ήταν μία κλιμάκωση καθ’ υπερβολή, όπου ραχοκοκαλιές έσπαζαν πάνω σε γόνατα και λαρύγγια έστριβαν, ώσπου να κάνει «κρακ» ο άτλαντας του λαιμού, όπως αυτές οι φρικαλεότητες, που σε πολλούς από μάς αρέσει μυστηριωδώς να παρακολουθούμε στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη. Ο Τιθωνός σχεδόν κουβαλούσε στις πλάτες του την υπνωτισμένη Ηώ, όπως ο Αινείας τον πατέρα του, εγχείρημα πολύ δύσκολο λόγω του βάρους της προσωποποιημένης Αυγής και της δικής του μειονεκτικής, εμποδιστικής κατάστασης και απομακρυνόταν βιαστικά από το σημείο «μηδέν».

«Γύρνα πίσω, κοντοπίθαρε νάνε, υπόπαχυ το σώμα και μικρέ το δέμας, δώσε πίσω το λάφυρο που μού πήρες», στρίγγλιζε δαιμονικά η πριγκίπισσα, επικεντρωμένη αρρωστημένα στον Τιθωνό και αγνοώντας το γενικό πανδαιμόνιο. Τώρα πια η ηλικία της ήταν απροσδιόριστη, τα χαρακτηριστικά της παραλλάσσονταν συνεχώς και σε γρήγορη κίνηση, μαζί ίσως και τα ονόματά της από τον κατάλογο των πενήντα Θεσπιάδων, αλλά αυτή τη φορά με κατεύθυνση από τη φτιαχτή ελιξιριακή νιότη στο πραγματικό φρικαλέο και μουμιοειδές γήρας.     

«Δολίως πράττει ο απαιτών όπερ οφείλει αποδιδόναι»[98], απάντησε ο Τιθωνός, που όσο αυξανόταν η αυτοπεποίθησή του, τόσο κινητοποιούνταν η μόρφωσή του και αντιστρόφως, καθόσον μάλιστα έβλεπε ότι όσα είχε μάθει στην παιδική του ηλικία από τους σοφούς  επαληθεύονταν.

«Θα πάρω πίσω την Ηώ, κολασμένε ζουμπά, κοντοστούπη μικροτσούτσουνε, που σε είχε η αγελάδα μόνο για να τής σκαλίζεις τη μύτη».

  «Εν ίση μοίρα κρείσσων εστί ο νεμόμενος»[99], απαντούσε αγέρωχα και χαμογελαστά ο Τιθωνός.

«Φρουροί συλλάβετέ τον, συλλάβετε αυτό το βδελυρό μίασμα, τον δύσμορφο γελωτοποιό», ωρυόταν η ραγδαία μεταβαλλόμενη βασίλισσα, απευθυνόμενη σε ανύπαρκτους πλέον, τραυματισμένους ή νεκρούς φύλακες».

«Έφυγα, σύλλαβέ με, εάν αποδώσης με τω κυρίω, λήψει χρυσούν νόμισμα», ειρωνευόταν ασύστολα ο Τιθωνός.

Κρατώντας και σφίγγοντας γερά την ζαλισμένη Ηώ, που ήταν η σύμφυση της φύσης του, η συνθήκη της ύπαρξής του και η εγγύηση της επιβίωσής του, ο Τιθωνός έφευγε ανακουφισμένος πέρα μακριά πίσω από τις γραμμές της μάχης.

«Τα κατάφερα», έλεγε στον εαυτό του, «και μάλιστα αναίμακτα, εννοώ βέβαια αναίμακτα από την πλευρά μου. Δεν σκότωσα εγώ κανέναν και δεν φταίω αν η εξουσία της Θεσπιάδας εδραζόταν σε σαθρά θεμέλια και σε αισχρά ψεύδη. Πολιτικοί, τι περιμένεις! Καλά έλεγε ο Χρύσιππος ότι: “ου βούλομαι πολιτεύεσθαι, διότι ει πονηρά πολιτεύσομαι, τοις θεοίς απαρέσκει, ει δε χρηστά τοις πολίταις”. Και ενώ ισχύει ότι: “ουδείς νόμος συμφέρει πάσιν”, είναι όμως ο νόμος απαραίτητος ως συμπλήρωμα της φύσης, ακριβώς διότι ο ανθρώπινος νους αντιλαμβάνεται πολύ μεγαλύτερο φάσμα της πραγματικότητας απ’ ό,τι τα ζώα, των οποίων το περιβάλλον είναι κομμένο και ραμμένο στις ανάγκες τους, αντιστοιχώντας απόλυτα στα ένστικτά τους».   

          Ξαφνικά όλη η θύραθεν παιδεία επανήλθε στη μνήμη του, αυτά που είχε μάθει νέος. Θυμόταν την Αισθητική των Τιτάνων, που είχε προμετωπίδα το ρητό του Ίππαρχου: «Πολύ γ’ έστι πάντων κτήμα τιμιώτερον άπασιν ανθρώποις εις το ζην τέχνη». Θυμόταν τη διαφορά ανθρώπου και ζώου από αισθητική σκοπιά. Και δεν είναι τόσο κακό να εξάρουμε την περηφάνια και την υπεροχή του ανθρώπου έναντι των ζώων και αυτή η διαφορά είναι η ηθική. Υπάρχει δηλαδή κανένα νόημα στο να διακηρύσσουμε κατηγορηματικά ότι και οι άνθρωποι είναι ζώα, όπως όλα τα άλλα; Θα μάς εμποδίσει άραγε μία τέτοια διαβεβαίωση από το να εκμεταλλευόμαστε απηνώς και τα ζώα και εαυτούς και αλλήλους;

          Χαμογελούσε νοσταλγικά αναπολώντας την αισθητική περιγραφή ζώου και ανθρώπου στο κεφάλαιο «Διαφάνεια της Ανθρώπινης Μορφής Έναντι Λιγότερο Εξελιγμένων Μορφών».

Στα ζώα: Το οργανικό υπόκειται ακόμη στην ανελευθερία να μη μπορεί να επιβάλει τον εαυτό του ως συγκεκριμένο σημειακό υποκείμενο σε σχέση με τα εξαπλωμένα στην εξωτερική πραγματικότητα μέλη του. Η κύρια έδρα των δραστηριοτήτων της οργανικής ζωής παραμένει για μάς συγκαλυμμένη, βλέπουμε μόνο τα εξωτερικά περιγράμματα της μορφής και τούτη είναι πάλι επενδυμένη με φτερά, λέπια, μαλλιά, δέρμα, αγκάθια και κελύφη… 

Στον άνθρωπο: Το δέρμα δεν είναι καλυμμένο με άψυχα  ή φυτικά περιβλήματα, ο παλμός του αίματος είναι φανερός σ’ όλη την επιφάνεια, η ζωηρή καρδιά με το σφυγμό της είναι παντού παρούσα και προβάλλει στην εξωτερική στοιβάδα ως σφύζουσα ζωντάνια, ως ανάβρυσμα και ανάβλυσμα ζωής. Επίσης το δέρμα εμφανίζεται ευαίσθητο και δείχνει φιλάσθενη αδιαθεσία, τον τονισμό και την απόχρωση των ιστών και των νεύρων, που είναι σταυρός μαρτυρίου για τους καλλιτέχνες.

          Μία τελευταία πληροφορία πριν κλείσει αυτό το κεφάλαιο. Η περιοχή του Άρη που κυβερνώνταν από την ιδιόμορφα πολύμορφη και πολυμορφική μία και μοναδική βασιλοπούλα λεγόταν εκείνη την εποχή Λιθώνιον, έκτοτε όμως και μέχρι σήμερα λέγεται «Τιθώνιον» σε ανάμνηση του ανδραγαθήματος του Τιθωνού.

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20^ο:

          Ο ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ

          Στέκονταν στο άνοιγμα της σπηλιάς, σε έδαφος με χρώμα πηχτού αίματος, ενώ στα πόδια τους ακόμη και τα μεμονωμένα μόρια της σκόνης φαίνονταν να ταράσσονται ή να μαγνητίζονται από την απειλητική στήλη του ανεμοστρόβιλου, που είχε ήδη κρύψει τον αδύναμο αρειανό ήλιο και μαινόταν σε κοντινή πλέον απόσταση, τόσο κοντινή, ώστε έτεροι αιωρούμενοι λεπτεπίλεπτοι κόκκοι άμμου να τούς μαστιγώνουν με σκληρή κόψη διαμαντόσκονης.

          «Ίσως θα ήταν η κατάλληλη χρονική στιγμή να μπούμε τώρα στη σπηλιά, γιατί αυτή η σκόνη είναι τόσο τραχιά, που μπορεί να μάς τρυπήσει τα σκάφανδρα», είπε ο Δαίδαλος.

          «Ναι, καλυφθείτε λίγο από τους βράχους της εισόδου, για να κάνουμε τελευταίο έλεγχο προμηθειών», είπε η Ηώ. «Καταρχάς, Δαίδαλε, έχεις μία τελευταία ευκαιρία να μάς πείσεις ότι είναι πράγματι αναγκαίο να κατεβούμε τόσο βαθιά κάτω από την επιφάνεια για να βρούμε αυτό το κοίτασμα διοξειδίου του άνθρακα, που υποτίθεται ότι τόσο πολύ χρειαζόμαστε για τον κινητήρα του Δεινόπλευστου. Δεν μπορούμε άραγε να βρούμε ένα πιο ανεπεξέργαστο βιολογικό ή ορυκτό καύσιμο ή να αντλήσουμε διοξείδιο του άνθρακα από τον ατμοσφαιρικό αέρα της γεωποίησης;»

          «Τι τον πέρασες τον Δεινόπλευστο αφεντικό; Ο κινητήρας του είναι πολύ εξελιγμένος για να καταναλώσει πετρέλαιο ή αιθανόλη. Επίσης δεν έχω ηθμό πυριτίου για να διηθήσω το διοξείδιο απ΄ την ατμόσφαιρα. Πρέπει να το βρω έτοιμο και σε μεγάλες ποσότητες. Τουλάχιστον έχω ηλεκτρόδια και αιθυλενική γλυκόλη στο σκάφος, μέσα από την οποία δύναμαι να διοχετεύσω το διοξείδιο του άνθρακα και να παραγάγω εύκολα συνθετικό αέριο για την κίνηση του οχήματός μας.»

          «Κι εγώ έχω πάνω μου αρκετό Δ 4 (δυναμίτιδα), για να ανοίξω μεγάλη τρύπα, όταν φθάσουμε στη βάση της σπηλιάς. Τιθωνέ, εσύ θα μεταφέρεις τη συσκευή άντλησης διοξειδίου. Αν και στα πάνω διαζώματα της σπηλιάς υπάρχει αέρας, θα φοράμε τα κράνη μας, γιατί διαθέτουν ενσωματωμένο φακό. Θα ‘χουμε ανοιχτή την ύαλο για αναπνοή και θα την κλείσουμε μόνο κατά τη διάρκεια άντλησης του διοξειδίου για να μην αδειάσουμε πρόωρα τις φιάλες οξυγόνου. Λοιπόν αμ’ έπος, αμ έργον, ξεκινάμε την κατάβαση με αργά και προσεκτικά βήματα, όχι μόνο γιατί κουβαλάμε στα χέρια και στην πλάτη βαρύ εξοπλισμό, αλλά και διότι αυτή η περιοχή έχει πολύ κακή φήμη. Όπως ξέρετε, λέγεται «Νυκτικός Λαβύρινθος», ονομασία αρκετά δυσοίωνη, που δεν προμηνύει τίποτε καλό.»

          «Δώσ’ μου λαβύρινθο και πάρε μου τη ψυχή, αφεντικό», είπε ο Δαίδαλος. «Είναι ίσως η μόνη στιγμή, που μετανιώνω, γιατί δεν άφησα τον Ίκαρο να έλθει μαζί μας».               

          «Σού θυμίζω, Δαίδαλε, ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ασκέπαστο λαβύρινθο χωρίς οροφή, απ’ όπου εύκολα ξέφυγες με την ιπτάμενη συσκευή σου, αλλά για σπήλαιο, όπου καλό θα ήταν ίσως να εφαρμόσουμε τη μέθοδο του μίτου της Αριάδνης ή της διασποράς ψιχίων ή κοχλάκων (βότσαλων), προκειμένου να βρούμε το δρόμο της επιστροφής. Τιθωνέ, για τελευταία φορά σε ρωτάω: Με λήψη υπόψη των προβλημάτων σου, είσαι σε κατάσταση ετοιμότητας;»

          «Είμαι τόσο έτοιμος, όσο πάντα θα είμαι», απάντησε ο Τιθωνός γραπώνοντας σφιχτά το ακτινοπίστολο, που ήταν…χρατσωμένο στην αυτοκόλλητη ταινία της μέσης του.

          Χωρίς άλλες φλυαρίες κι αφού ο ανεμοστρόβιλος στροβιλιζόταν πλέον τόσο πολύ, ώστε καμία υπώρεια και κανένας υπήνεμος βράχος δεν μπορούσε πλέον να προσφέρει προστασία, η τριάδα άρχισε να προχωρά προς το βάθος φωτίζοντας τα πέριξ με τους φακούς των κρανών. Οι φωτεινές δέσμες έσχιζαν ένα σκοτάδι και αποκάλυπταν τις γωνίες μίας υπόγειας χώρας ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία της συγκεκριμένης Δημιουργίας.

          Ο χώρος ήταν γυμνός με άδεια νεκρική αίσθηση πανάρχαιας εκατόμβης. Το δάπεδο και τα τοιχώματα είχαν το χρώμα της σκουριάς και δεν αντανακλούσαν ούτε στο ελάχιστο τις δέσμες των μετωπιαίων φακών. Η σπηλιά κατηφόριζε σχετικά ομαλά και οι σήραγγές της είχαν σημάδια νερού σε ύψος ενός μέτρου, δείχνοντας ότι πριν από μερικούς αιώνες ήταν υπόγειο παρακλάδι ποταμού – Άρης, ο πλανήτης του νερού! Τα νερά είχαν προφανώς παρασύρει καθετί στο διάβα τους και το σπήλαιο έμοιαζε με κυκλώπειο αγωγό, που κατέληγε στα έγκατα της γης, στο έρεβος της Εκάτης.

     «Τώρα που μιλάμε για Εκάτη, αφέντρα, τη θεά των σταυροδρομίων, των εισόδων, του φωτός, της μαγείας, της γνώσης των φαρμακευτικών και δηλητηριωδών βοτάνων, των φαντασμάτων και της νεκρομαντείας, σκέφτομαι ότι ταυτίζεται με τη Βένδιδα των Θρακών. Διερωτώμαι μάλιστα μήπως η ναυαρχίδα των Τιτάνων, ο Βενοβίνδας, έχει ετυμολογική σχέση με τη Βένδιδα».

     «Καλά κάνεις και ασχολείσαι με την ετυμολογία, Τιθωνέ, διότι “αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις”. Αν δεν βαφτίσεις κάτι, δεν δύνασαι ούτε να το ορίσεις, αλλά ούτε και να αναφερθείς σε αυτό. Το Βενοβίνδας προέρχεται από το “Βέντιστος (βέλτιστος) Βενθύλος”. Βενθύλος σημαίνει εξερευνητής του βάθους -βένθους και προφανώς σχετίζεται και με τη Βένδιδα, συνεπώς και με την Εκάτη, ως θεές του βάθους».

          Κανένας ήχος δεν διέκοπτε την ηχώ των συζητήσεών τους, ίσως μόνο ένας αχνός απροσδιόριστος ψίθυρος σαν στεναγμός υπόγειας θάλασσας χάιδευε διακριτικά τα αυτιά τους. Η ατμόσφαιρα είχε αρκετά έντονη αίσθηση υγρασίας, όπως γενικά αναμένεται στα σπήλια κι ένα ελαφρό αεράκι σαν νησιωτικό αγιάζι φαινόταν να ανασηκώνει το πέπλο σιγής του Νυκτικού Λαβυρίνθου.

          Συνέχισαν να περπατούν γοργά προς τα κάτω, εκμεταλλευόμενοι την ευνοϊκή κλίση του διαδρόμου, που σίγουρα ήταν παλαιότερα κοίτη χειμάρρου. Βέβαια, αργά αλλά σταθερά το τοπίο άλλαζε, δεξιά και αριστερά μεταλλοφόρα πεζούλια ή καλύτερα ιζήματα κατάστικτα από ψήγματα διαφόρων πολυτίμων λίθων αντικατέστησαν τα ίχνη και τους λεκέδες του νερού, ενώ μπροστά τους ξανοίγονταν ευρύτερες σκοτεινές σήραγγες με κιονοειδείς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, τεράστιες αψίδες εσωτερικών οροφών, καθεδρικοί ναοί του απόλυτου κενού σαν αρνητικά φωτογραφίας, όπου αντί να κτίζεται ένα σχήμα, καταλαμβάνεται εσωτερικά από άδειο χώρο- αέρα κοπανιστό και ορίζεται- περιορίζεται ως περίγραμμα από συμπαγή περιβάλλοντα πετρώματα. Τα γρανιτένια τοιχώματα της σπηλιάς θύμιζαν μουσαμά μπογιατισμένο με τέμπερα, φαίνονταν ψεύτικα δηλαδή, καθώς φωτίζονταν εδώ και εκεί από τη μαρμαρυγή των κρυστάλλων αστρίου, που συνωθούνταν στις απανταχού επιφάνειες σαν στρατός μικρών πυγολαμπίδων. Όσο το ημίφως από τα ανωτέρω στρώματα γινόταν ασθενέστερο, τόσο εντονότερη εμφανιζόταν η λάμψη των περίεργων ”ψηγμάτων” του άλατος πάνω στις πτυχές του πετρώματος. Από ένα σημείο και πέρα, δεν υπήρχε πια στο μέσον της κακοτράχαλης κατωφέρειας των γρανιτικών βράχων κάποιο φυσικό ή τεχνικό μονοπάτι περισσότερο βατό για τους οδοιπόρους. Ροβολούσαν σ’ έναν ανώμαλο ολισθηρό κατήφορο με τον κίνδυνο να γκρεμοτσακιστούν, παραβιάζοντας την ακεραιότητα και τη ενδυματολογική συνέχεια του σκαφάνδρου τους και γδέρνοντας το δέρμα τους στις αφιλόξενες προεξοχές μέχρι το κόκαλο, και να κυλιστούν μια ώρα αρχύτερα, αλίμονο όχι στην δαψιλή πηγή δωρεάν καυσίμου, αλλά στον μονόδρομο ταχείας κυκλοφορίας για τον Άδη.

          Ο αέρας είχε γίνει τώρα πολύ βαρύς για την αναπνοή και η υγρασία περόνιαζε πλέον, εισχωρούσε βαθιά μέσα στη στολή των σπηλαιοδυτών – σπηλαιοναυτών ήδη από το ανοιχτό κράνος. Υπήρχε μια ανάσα από αρχαία λιμνασμένα νερά, μία μπόχα κλεισούρας, που τη συναπαντά κάποιος μόνο σε εγκαταλελειμμένα από καιρό σπίτια.  Αυτή η πηχτή υγρή ατμόσφαιρα μεταφραζόταν ηχητικά σε πλατάγισμα από μυριάδες πελώρια γεροντικά σαλιάρικα  στόματα, φαινόταν όμως να ανεβαίνει σαν σύρσιμο ξύνοντας τα τοιχώματα σαν ψαλίδι πάνω στο βράχο ή σαν πέτρα πάνω στο μέταλλο.

          «Ίσως τελικά δεν ήταν καλή ιδέα να διασχίσουμε την απόσταση μέσα από το σπήλαιο, ίσως θα έπρεπε να ψάξουμε για άλλον εξωτερικό τρόπο κατάβασης», ψέλλισε φοβισμένος ο Τιθωνός. «Πολλά πράγματα κουβαλάω, αλλά μού λείπουν κι ορισμένα. Δεν έχω ούτε νόμισμα να πληρώσω τον βαρκάρη του Αχέροντα, ούτε και διαβατήριο για να μού το σφραγίσουν στις πύλες του Άδη.»

          «Το θέμα είναι ότι ενδεχομένως αυτή η σπηλιά να εκτείνεται σε τέτοιο βάθος, που ούτε καν οι ανιχνευτές δεν είχαν την εμβέλεια να καταγράψουν», συνεισέφερε ο Δαίδαλος. «Ίσως να βρισκόμαστε στο χείλος της αβύσσου, στην άκρη του ερέβους και στην απαρχή του χάους. Έχω την αίσθηση ότι ανακαλύψαμε το βάραθρο των βαράθρων και δεν τολμώ να υποθέσω σε τι απύθμενα βάθη καταδύεται αυτός ο κρημνός, στην απεραντοσύνη, στο ίδιο το κέντρο της Γης; Περιττό να σάς πω ότι έριξα πέτρα και ακόμη περιμένω να ακούσω τον ήχο της προσγείωσής της».

          «Θα κατέβουμε όσο υπάρχει πρόσβαση, μέχρι το σημείο που οι ανιχνευτές δείχνουν το κοίτασμα του αερίου. Θα εκπληρώσουμε την αποστολή», επιβεβαίωσε η Ηώ. «Και να είστε βέβαιοι ότι, όταν ακουστεί το μπαμ του Δ4, το σπήλαιο θα σάς φανεί λιγότερο τρομαχτικό, αρκεί βέβαια να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας για να μην καταρρεύσει καμιά οροφή».

          «Ε λοιπόν θα τρελαθώ, ηγουμένη προεξάρχουσα Ηώ! Ενώ ο καταγραφέας- ανιχνευτής έδειχνε κενό από κάτω μας, τώρα δείχνει ότι υπάρχει έδαφος και μάλιστα στο ύψος της τομής με το κοίτασμα του διοξειδίου!», φώναξε ο Δαίδαλος.  «Σαν να ανέβηκε από τα έγκατα ένα πώμα και να σφράγισε το στόμιο μίας ανάποδης φιάλης! Κι όχι μόνο αυτό! Η αποφορά πια δεν εξηγείται μόνο από τα στάσιμα νερά, εδώ μιλάμε για κνίσα ταβέρνας, που παραθέτει ως κύρια εδέσματα γαρδούμπα, σπληνάντερο και κοκορέτσι, ή ακόμη καλύτερα για πνιχτή αιμάτινη δυσοσμία εκδοροσφαγείου, κρεοπωλείου, αλλαντοποιείου, χορδευματοκοπείου…»

          «Εντάξει, καταλάβαμε», είπε η Ηώ. «Ίσως συντρέχει αποχρών λόγος διακοπής της αποστολής. Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα περίεργο φαινόμενο και δεν ξέρω αν έχουμε τα μέσα να το αντιμετωπίσουμε…Ήδη το σκοτάδι είναι σχεδόν απόλυτο, ακόμη και οι φακοί μας είναι σαν πυγολαμπίδες μπροστά στα αφώτιστα μεγέθη της σπηλιάς».  

          Μόλις όμως έκαναν να στραφούν προς τα πάνω για να πάρουν την άγουσα μακριά από τον τόπο αυτόν, που ήταν η ενσάρκωση του σκοταδιού, με το φως και την όραση να είναι παροδικοί παρείσακτοι σε ένα βασίλειο τυφλών, διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι τούς έκοβε τον δρόμο μία σύναξη εξαθλιωμένων αρειανών σαν ασπρουλιάρικη κουστωδία λεπρών. Στην αρχή νόμισαν ότι επρόκειτο για μερικούς μόνο ενοίκους του λαβυρίνθου, αλλά σύντομα είδαν ότι μία ολόκληρη μυρμηγκιά από δαύτους είχε αποκλείσει κάθε δυνατότητα ανόδου στην επιφάνεια. Τα πλάσματα που στέκονταν εκεί φαίνονταν να εκπροσωπούν κάποιο εκφυλισμένο παρακλάδι της ανθρώπινης φυλής, ενώ η πλαδαρή χλωμάδα του κορμιού τους μαρτυρούσε ότι είχαν πολύ καιρό να εξέλθουν στην επικράτεια του φωτός. Έχει ιδιαίτερη σημασία για την ιστορία μας ότι ήσαν όλοι τυφλοί και μάλιστα όχι με την εκ γενετής εκδοχή των υποτυπωδών χαραγματιών αντί …ματιών, αλλά με την έννοια ότι στα πρόσωπά τους έχασκαν βαθιές και άδειες κόγχες, που μαρτυρούσαν βιαία εξαγωγή οφθαλμών. Στους γέρους η κόγχη είχε βαθμιαία μετατραπεί σε κώχη, αφού στα κοιλώματα των τέως ματιών είχαν μεγαλώσει εξέχουσες γωνίες, κερατόκωνοι και άκανθοι, σύμφωνα με το αξίωμα ότι η φύση απεχθάνεται τα κενά.   

          «Να χρησιμοποιήσουμε τα ακτινοβόλα σε λειτουργία αναισθησίας», είπε ο Δαίδαλος.

          «Δεν γίνεται, είναι πάρα πολλοί και γίνονται όλο και περισσότεροι. Είναι φανερό ότι η παγίδευσή μας ήταν μέρος κάποιου σχεδίου που αγνοούσαμε».  

        «Μα τι θέλουν οι άνθρωποι αυτοί από εμάς;», αναρωτήθηκε ο Τιθωνός. «Πολύ απλά να τούς ρωτήσουμε. Εμείς οι τιτάνες πιστεύουμε στο διάλογο».

          Η Ηώ προχώρησε ένα- δυο βήματα και είπε:

          «Όντα του Νυκτικού Λαβυρίνθου, δηλώστε τις προθέσεις σας».

          Οι μυστηριώδεις επήλυδες χωρίς να πουν κουβέντα επιτέθηκαν. Οι γήινοι αντέδρασαν κάνοντας «ζαπ- ζαπ» με τα ακτινοπίστολα. Ήταν αδύνατο να μη πετύχουν στόχο, αλλά η υπνωτική -ζαλιστική ακτίνα των φειδωλών μετριοπαθών οικολογικών περισωστικών όπλων ήσαν σταγόνα στον ωκεανό και αναποτελεσματικές ως κάχληκες – χάλικες ενάντια σε ορμητικό χείμαρρο.  Τα τυφλά πλάσματα δεν κλονίστηκαν, απλά φαίνεται ότι συγχύστηκαν γιατί άρχισαν να εκχύνουν από διάφορα ανοίγματα των σωμάτων τους, από ιδρωτοποιούς και σιελογόνους αδένες, ένα σιχαμερό, κίτρινο πύον. Όμως τα ασπρουλιάρικα σώματά τους έφτιαξαν ένα αδιαπέραστο κλοιό και έκλεισαν κάθε διέξοδο, κατέστησαν μάταιη κάθε αντίσταση. Πολύ αργά αντιλήφθηκε η συντροφιά της ιστορίας μας ότι η επίθεση ήταν απόλυτα στοχευμένη και στρεφόταν εναντίον κάθε πηγής φωτός. Έσπαγαν με τις γυμνές γροθιές τους τους φακούς των κρανών, ακόμη και τα μικρά φωτάκια των κινητών- επικοινωνητών, κάθε είδος λάμπας θυέλλης ή λυχνίας, που ενδεχομένως να είχαν μαζί τους οι εξερευνητές, μέχρι που τούς άφησαν στο απόλυτο σκοτάδι. Αποσυρμένοι σ’ έναν υπερυψωμένο βράχο οι αστροναύτες ζήτησαν το λόγο από τους τυφλούς σπηλαιανθρώπους για το άδικο της επίθεσής τους.

          «Τι θέλετε από εμάς; Γιατί μάς επιτεθήκατε; Εμείς ήλθαμε με ειρηνικές προθέσεις, είμαστε καλόβολοι και καλόπιστοι επισκέπτες των άστρων».

          Ένας από τους ασπρουλιάρηδες προχώρησε με βήμα σχεδόν αυτόματο. Ήταν ξυπόλυτος, καμπουριασμένος, αποστεωμένος,  υποσιτισμένος, ρακένδυτος με κουρέλια που κάποτε ίσως είχαν κάποιο χρώμα, αλλά πλέον είχαν λιώσει από τη χρήση.  Η γενειάδα του είχε στερεοποιηθεί ως γατσιασμένη -κατσιασμένη από τη γλίτσα, τη λάσπη και τα απομεινάρια ακατανόμαστων τροφών. Εντούτοις, από μέσα της βγήκε ένας ήχος κατά μία ερμηνεία μηχανικός, σύμφωνα με άλλα ακούσματα όντας παραπονιάρικος, πειραστικός και πειραματικός κρωγμός ή διαδοχή υπόκωφων άναρθρων ασυνάρτητων γρυλισμάτων, που προοδευτικά, όσο οι αναμνήσεις έπαιρναν φόρα, θύμιζαν όλο και περισσότερο έναρθρο λόγο.

          «Γήινοι, ο εφιάλτης του φωτός τελειώνει για σάς εδώ. Από εδώ και πέρα σάς απονέμεται η τιμή να είστε μέλος της φυλής μας, ημών της ακολουθίας των αποσυρόμενων υδάτων, των οπαδών και τροφοδοτών του Κατοίκου της Αβύσσου. Σάς αφήσαμε τέσσερις από τις πέντε αισθήσεις, γιατί την όραση στο εφεξής δεν θα τη χρειάζεστε. Και πάλι καλά να λέτε, γιατί εμείς δεν έχουμε ούτε αυτιά η τουλάχιστον δεν έχουμε λοβούς. Ξέρω ότι εσείς οι γήινοι έχετε μανία με την επιστήμη, γι’ αυτό θα σάς συστήσω και θα σάς περιγράψω τον θεό, που θα είναι ο δέκτης της λατρείας σας. Είναι φτιαγμένος από ξύλο και γιούσουρι της θάλασσας και της αβύσσου κι έχει από πάνω σκληρό θωρακικό καβούκι, ώστε να κινείται ανάμεσα στα υπόγεια πετρώματα χωρίς να πληγώνεται. Έχει μακρύ τριγωνικό αόμματο κεφάλι κι από το σιελοσταγές σχισμένο στόμα του βγαίνουν προβοσκίδες που καταλήγουν σε μυζητήρες, ενώ για πόδια έχει κορμούς που σφραγίζονται από ρόζους και για χέρια έχει ”απεστωμωμένα αμβλέα πρέμνα” (έτσι το μετέφρασε ο αυτόματος μεταφραστής των τιτάνων), που πυργώνονται σε λεπίδες και σπαθιά. Αυτός είναι ο θεός μας κι αν εσείς γνωρίζετε άλλον θεό, διδάξτε μας γι’ αυτόν. Πάντως δύσκολο να ‘ναι πιο ισχυρός από τον δικό μας και σίγουρα δεν τον υπερβαίνουν οι θεοί του Ολύμπου ή ο κλώμενος βρώσιμος Ιχθύς, που λατρεύετε εσείς, τα όντα της επιφάνειας»

        Ένας άλλος ένοικος του σκοταδιού πήρε το λόγο.

       «Με τα σπαθιά του ο θεός κόβει τα αυτιά μας και με τους μυζητήρες μάς βγάζει τα μάτια, γιατί δεν τα χρειαζόμαστε ούτε για να τον λατρεύουμε ούτε για να τον τρέφουμε. Και μετά τη σημερινή σας ενημέρωση, δεν υπάρχει λόγος και να μιλάμε. Όμως, μην  απογοητεύεστε, σύντροφοί μας. Η όραση δεν θα σάς λείπει, ούτε η ακοή. Θα πίνετε από τα σαπισμένα νερά των υπόγειων λιμνών και θα τρώτε τους γυμνοσάλιαγκες, τα ωμά τυφλά ψάρια και τα σκουλήκια των υδάτων. Κι όταν θα ‘ρθει η ώρα να σάς χρειαστεί ο Κάτοικος της Αβύσσου, ούτε που θα καταλάβετε την ανάλωσή σας, αφού οι μυζητήρες του ψεκάζουν αναισθητικό, τα μυριάδες ποδαράκια του θα ναρκώσουν τη θυσιαστική σας σάρκα με αναζωογονητικό εγχυματικό κλυσματικό ράντισμα ή ραντιστικό κλύσμα και στο τέλος το μισοφαγωμένο κουφάρι σας θα ευγνωμονεί τον πελώριο θεό μας, που δέχτηκε τη θυσία σας.»

Μετά ταύτα οι τιτάνες αναγκάστηκαν να αποσυρθούν σε κάποια γωνία, χωρίς φως πλέον, και συσκέπτονταν επανειλημμένα περί του πρακτέου. Η εκπαίδευσή τους, η αξιοπρέπεια και το πείσμα τους, η ηθική τους συγκρότηση και η μόρφωσή τους δεν τούς επέτρεπε να παραιτηθούν ή να συνθηκολογήσουν είτε με τα όντα του σκοταδιού είτε με τον Κάτοικο της Αβύσσου. «Ουκ ανδρός και γυναικός όρκοι πίστις, αλλ’ όρκων ανήρ και γυνή»,[100] έλεγε ο Αισχύλος.

Συνέχισαν να φοιτούν στο υπόγειο βασίλειο επί πολύ καιρό έως ότου αντιλήφθηκαν το πλήρες μέγεθος της σπηλαιώδους κοιλότητας και εξοικειώθηκαν εντελώς με τις ανάγλυφες ζωγραφιές και τις διακοσμήσεις των τοίχων, όχι διακρίνοντάς τις με κάποιο φανάρι, αλλά ψηλαφώντας τις με γυμνά χέρια. Έμεναν πάντα εντός της εμβέλειας των τοιχωμάτων, γιατί μέσα στα κενά του απεριόριστου χώρου και του αχανούς θόλου κινδύνευαν να χαθούν λόγω έλλειψης σημείων αναφοράς. Έμαθαν με πολύ σκληρό και επίπονο τρόπο και με βασανιστική ταχύρρυθμη ιερατική εμπέδωση σπερματικού λόγου -πρέπει να βρω πιο σύντομη ελληνική λέξη για το σεμινάριο- να προσανατολίζονται από τις αμυδρά φωτισμένες εικόνες και τα ανάγλυφα των τοίχων, αλλά για ασφάλεια μετρούσαν τις γωνίες και τα ανοίγματα που περνούσαν, έτσι ώστε να μη στηρίζονται αποκλειστικά ούτε στο τρεμάμενο φως του αστρίου ούτε στην αφή, που καμιά φορά τα βρίσκει και τα αισθάνεται όλα ίδια. Αξιοποιούσαν δηλαδή όχι μόνο τις αισθήσεις της ακοής και της αφής, αλλά και τη νόηση της γεωμετρίας και της μέτρησης. Στο τέλος ήξεραν όλους τους διαδρόμους και την κατάληξή τους, γνώριζαν ακόμη και αυτούς χωρίς καμία κατάληξη, όσους τελείωναν σε αδιέξοδο ή σε κάποιο βάραθρο που έχασκε.

     Όταν τελείωσαν όλες οι στρατιωτικές μερίδες και θα ήσαν πραγματικά αναγκασμένοι να καταβιβρώσκουν και να κατεσθίουν ασπάλακες, σαλιγκάρια και σαύρες, όπου βέβαια αυτά ήσαν το απάνθισμα και τα λουκούλεια γεύματα του καταλόγου εστίασης των υπόγειων στοών πριν από την έσχατη λύση των ελμίνθων και των σκωλήκων, η Ηώ κάλεσε το τριμελές συμβούλιο σε νέα συνεδρίαση.  

«Κύριοι, απαιτώ από εσάς προτάσεις, συμβουλές, συστάσεις περί του πρακτέου ή έστω ερωτήσεις, απορίες, αποτελέσματα ερεύνης. Φαίνεται να είμαστε αποκλεισμένοι εδώ. Η οδός προς τα πάνω είναι κλειστή λόγω της λεγεώνας των ασπρουλιάρηδων, ενώ από κάτω παραμονεύει ή το έρεβος ή, αν είμαστε τυχεροί, το έδαφος- ανελκυστήρας, όποτε δεήσει να αναβιβαστεί. Όσο για το τέρας, το οποίο λατρεύουν οι νυκταλωπικοί, προσωπικά θεωρώ ότι κατά πάσα πιθανότητα δεν υπάρχει. Δεν το έχουμε συναντήσει μέχρι τώρα και δεν εντάσσεται στα καταγεγραμμένα τέρατα, όπως είναι π.χ. Σφίγγα, η Λερναία Ύδρα, η Χίμαιρα, η Μέδουσα κ.λπ. Συνεπώς το ήθος μου ως επιστήμονας μού επιβάλλει να αρνηθώ καταρχήν και μέχρι αποδείξεως του εναντίου την ύπαρξή του.»

«Αφέντρα, ανέφερες παραπάνω το ρητό του Αντισθένη, ότι αν δεν ονομάσουμε κάτι δεν μπορούμε να το ορίσουμε» είπε ο Τιθωνός. «Εγώ θα πω καλύτερα ότι, αν δεν ορίσουμε κάτι, δεν θα δυνηθούμε ποτέ να το καταπολεμήσουμε. Πρέπει να σπαζοκεφαλιαστούμε μέχρι να καταλάβουμε τι είναι αυτό το τέρας, που μάς απειλεί και που κάποιοι λατρεύουν ως θεό, να το ορίσουμε και αυτό και τις ιδιότητές του, παρότι δεν έχουμε καν δυνατότητα οπτικής επαφής μαζί του, προκειμένου να εξεύρουμε τρόπους αντιμετώπισής του. Ας ανακεφαλαιώσουμε ορισμένες εμπειρικές πληροφορίες που έχουν προκύψει μέχρι τώρα. Πειστήριο πρώτο: Όποτε ο βυθός ανεβαίνει έχουμε θύματα. Αυτό προκύπτει από τη δυσωδία των σάπιων κρεάτων. Πειστήριο δεύτερο: Μέχρι τώρα, όσο μπορώ να ακούσω βήματα και χαρχαλέματα κι όσο μπορώ να διακρίνω στα απόμακρα βάθη αχνές λάμψεις μέσα στη μαυρίλα, έχω διαπιστώσει ότι, όταν ο βυθός είναι σε θέση άνω, οι νυκταλωπικοί τον επισκέπτονται τακτικά και τούς βλέπω να κινούνται σαν φωσφορικά νευρόσπαστα σ’ ένα σκοτεινό ταραγμένο ωκεανό. Μια και τα παραπάνω πειστήρια είναι συνάμα και προκείμενες συλλογισμού, το συμπέρασμα είναι ότι ο βυθός περιέχει όντα με δόντια και όνυχες, ίσως ακόμη εφοδιασμένα και με λεπίδες, όπως έλεγε και ο εκπρόσωπος Νυκτάλωψ, με τα οποία εξορύττουν οφθαλμούς και αποκόπτουν ώτα, χωρίς να εξηγείται για ποιο λόγο το κάνουν αυτό. Είναι ένας βυθός ζωντανός και πολύ- πολύ επικίνδυνος».

«Θα επιχειρήσω να δώσω μία εξήγηση, που να ταιριάζει ή έστω να μην αντιφάσκει σε όλα τα πειστήρια του Τιθωνού», πήρε τη σκυτάλη ο τεχνοκράτης Δαίδαλος, «αφού έτσι κι αλλιώς όλα αυτά δεν τα λέμε για πρώτη φορά, αλλά θα έπρεπε να τα έχουμε ήδη αφομοιώσει εμπεδώνοντάς τα με ιερατική αφοσίωση ως σπερματικούς λόγους. Από τη στιγμή που δεν δεχόμαστε ότι υπάρχουν μη καταγεγραμμένα τέρατα, το να πει κανείς ότι ο βυθός περιέχει τέρατα που διαπράττουν ανοσιουργήματα είναι μετάθεση του προβλήματος. Είναι σαν να λέμε ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε από εξωγήινους, οπότε το ερώτημα είναι ποιος δημιούργησε αυτούς. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ο ίδιος ο βυθός σκοτώνει και τρέφεται από τις σάρκες των θηραμάτων και δεν το κάνει μέσω αντιπροσώπων. Πώς θα ήταν δυνατόν αυτό να γίνει; Καταρχάς έχουμε παράδειγμα εδάφους ή βυθού που τρώει φύκια, πλαγκτόν, ζωύφια ή και μεγαλύτερα ακόμη θαλάσσια είδη, στρείδια, μύδια, αχινούς, γαρίδες, καλαμάρια κ.λπ.;»

«Το κοράλλι», απάντησαν μ’ ένα στόμα οι έτεροι της συντροφιάς.

«Το κοράλλι, παιδιά, το κοράλλι», συλλογίστηκε ο Δαίδαλος. «Κι ίσως τελικά, μεγαλόσωμη και πληθωρική Ηώ, να μην πρόκειται για μη καταγεγραμμένο τέρας, όπως άφησες να εννοηθεί, αλλά για γνωστό και μη εξαιρετέο. Σάς θυμίζω την ιστορία της Μέδουσας ή Γοργούς, κόρης του Φορκέα και της Κητούς. Μεγαλαδελφές της ήσαν οι Γραίες Δεινώ, Ενυώ και Πεφρηδώ, εφευρέτριες του περίφημου δίκτυου Φορκίδων, που τόσο συχνά χρησιμοποιείται για κρυπτεία και παραλλαγή στους σημερινούς πολέμους.  Είχε και δύο σχεδόν συνομήλικες αδελφές, που μάλιστα σε αντίθεση με αυτήν ήσαν και αθάνατες, την Σθενώ και την Ευρυάλη. Επειδή όμως, ως γνωστόν, η Μέδουσα είχε σε κάθε περίπτωση μη ελκυστικό, πολλώ δε μάλλον και φρικαλέο παρουσιαστικό, αφού είχε μαλλιά σαν φίδια και μετέτρεπε σε πέτρα όποιον την κοιτούσε, ο Φορκέας δεν τολμούσε να την προσφωνήσει ούτε να την προσαγορεύσει και μουρμούριζε τάχα χαϊδευτικά σαν παιδικό τραγουδάκι: “Η Σθενώ και η Ευρυάλη και η κόρη μου η άλλη”. Αυτή λοιπόν η κόρη η άλλη ήταν η Μέδουσα το κοράλλι. Μια και η κατάσταση είναι κρίσιμη και δεν έχουμε καιρό για λεπτομέρειες επιπέδου διαδικτύου, να συμπληρώσουμε στα γρήγορα ότι την αποκεφάλισε ο Περσέας, ότι από το θεραπευτικό της αίμα ξεπήδησαν ο φτερωτός Πήγασος και ο ήρωας Χρυσάωρ, το δε κεφάλι της, το Γοργόνειο, το έκανε δώρο ο Περσέας στην Αθηνά, που το τοποθέτησε στην ασπίδα της, ώστε να μεταμορφώνει σε πέτρα όποιον τολμούσε να τής αντιπαρατεθεί. Πάμε τώρα στο κοράλλι της περιοχής μας. Ναι, είναι γιούσουρι με ξύλινο κορμί και ρόζους, γιατί ως ζωόφυτο έχει πάνω του ξυλώδη απομεινάρια αμέτρητων άλλων φυτών. Ναι, έχει χέρια με λεπίδες, γιατί έχει σκληρό σκελετό και τυλώδεις προεξοχές από το ανθρακικό ασβέστιο που εκκρίνει. Έχει και μυζητήρες, διότι έτσι προσλαμβάνουν τροφή οι μυριάδες πολύποδες που το συγκροτούν μέσω των πλοκαμιών και των κνιδοκυττάρων τους. Οι πολύποδες εξέρχονται από το κέλυφος του ασβεστίου και προσκολλώνται για να ρουφήξουν οποιαδήποτε μη καλά προσδεδεμένη και διακριτά οριοθετημένη βιολογική μάζα, άρα απομυζούν μάτια, μύτες, αυτιά και άλλα ευκόλως αποκοπτόμενα και απορροφώμενα παραρτήματα ή προσαρτήματα των οργανισμών. Αν βέβαια έχουν μεγάλη πείνα διαμελίζουν και ολόκληρο το σώμα, που βρίσκεται στο έλεος της ανώμαλης κυματοθραυστικής επιφάνειάς τους».

«Κι αν ακόμη είναι έτσι όπως τα λες», ξιφούλκησε ο Τιθωνός, «έβγαλες μεν λαγό, αλλά ο λαγός που έπιασες δεν τρώγεται. Αν είναι κοράλλι και μάλιστα με τέτοιες επιθετικές ιδιότητες και τέτοια σαρκοβόρα προδιάθεση, είναι ένας ανίκητος αντίπαλος, αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς και τα πλήθη των ανόητων οπαδών του, που συμπληρώνουν ακούσια ή εκούσια τον κύκλο της διατροφικής αλυσίδας εντός του Νυκτικού Λαβυρίνθου.»                

   Οι αστροναύτες έπεσαν πάλι σε ελαφρά μελαγχολία και ξανάρχισαν τη σιωπηλή συλλογιστική εξέταση εναλλακτικών λύσεων.

«Πες μας τώρα, πολυμήχανε Δαίδαλε ή πολυδαίδαλε μηχανικέ, με ποιο τρόπο πεθαίνει ένα κοράλλι», διέταξε κατόπιν ωρίμου σκέψεως η Ηώ.

«Το κοράλλι πεθαίνει, αν εξορυχθεί το μεγαλύτερο μέρος του από ασυνείδητους κυνηγούς και μετατραπεί σε κόκκινα κοσμήματα φορεμένα σε λαιμούς γυναικών, αν αποσυρθούν τα φύκη και αποχρωματιστεί, αν ξεραθεί από τον αέρα ή τον ήλιο…»

«Από τον αέρα ή από τον ήλιο; Έχει σημασία», ρώτησε η Ηώ.  

«Αν σκεφθεί κανείς ότι πολλά κοράλλια βρίσκονται ακριβώς κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, φαίνεται ότι ο ήλιος δεν αντενδείκνυται, όμως μία σταθερή έκθεση σε αέρα ή ξαφνική ριπή ανέμου…»

Η Ηώ τινάχτηκε ψηλά σαν είχε κάνει μπάνιο- βαλανείο σε υπεραγώγιμο υφάλμυρο νερό με λαθραία διείσδυση ηλεκτρικού ρεύματος, κοινώς σαν να καψαλίστηκε, να τσουρουφλίστηκε, να τζιτζιρίστηκε! 

«Δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο από το να εκπληρώσουμε την αποστολή. Το κοίτασμα του διοξειδίου του άνθρακα είναι δίπλα στον κοραλλιογενή βράχο, όταν αυτός αναβιβάζεται προς αναζήτηση τροφής. Τα υπόλοιπα ανήκουν στη δική μου αρμοδιότητα, την αρμοδιότητα του καταδρομέα!».

Τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνετε. Η πλαστελίνη του Δ 4 εξερράγη στο τοίχωμα της σπηλιάς, τρυπώντας μόνο έναν γεωμετρικό κύκλο υπολογισμένο με χειρουργική ακρίβεια, το διοξείδιο του άνθρακα εισέβαλε φορτσάτο με ορμητική αποσυμπίεση στην υπόγεια κοιλότητα και σε λίγο η καθ’ υπόθεση δυσδιάκριτη κόκκινη απόχρωση του κοραλλιού έγινε μαύρη, ταιριαστή με το απόλυτο σκοτάδι του περίγυρου, οι κόκκινες φολίδες κατέληξαν σε νεκρές κρυσταλλένιες παραφυάδες και εκβολάδες και οι οργιαστικοί συστρεφόμενοι εσωτερικοί πολύποδες έγιναν διακοσμητικοί αστερίες με βραχίονες καλυμμένους από τρίμματα πάγου. Ίσως ακόμη και σήμερα ή σε κάθε εποχή στον πλανήτη Άρη να κινούνται πάνω στο νεκρό καύκαλο, στην τυμπανιαία μάζα, που ξεράθηκε και σούφρωσε σαν αφυδατωμένο φρυγμένο σποροκυστικό μαλάκιο, κάποιες λευκές αναμνήσεις ανθρώπου ζητώντας να τη θρέψουν ή να τραφούν από αυτήν, αφού όσοι διατηρούσαν ακόμη ανθρώπινα στοιχεία διασκορπίστηκαν σε διάφορες κατευθύνσεις της σπηλιάς για να βρουν την τύχη τους, πολλοί απ’ αυτούς διακινδυνεύοντας και αποτολμώντας την έναρξη μίας νέας ζωής στην επιφάνεια. Σε κάθε περίπτωση, καταχωρήστε στο ημερολόγιό σας ότι αυτό ήταν το τέλος του Κατοίκου της Αβύσσου, κάτι που άλλες εποχές θα θεωρούνταν ανακουφιστική εξάλειψη ενός τέρατος, σήμερα όμως θα τον θρηνούσαν όλοι ως συμπαθές και ανυπεράσπιστο θύμα της εργαλειακής επιστήμης των τιτάνων. Άραγε πρέπει να γνωρίζει εξαιρέσεις η απαρέγκλιτη αρχή της μη επέμβασης στα εσωτερικά άλλων χώρων και χωρών, τη στιγμή μάλιστα που στην προκειμένη περίπτωση η επέμβαση απελευθέρωσε τους ντόπιους από την καταπιεστική εξουσία, που τούς… καταβρόχθιζε, ή μήπως με βάση την αρχή της μη ανάμιξης σε υποθέσεις εξελισσόμενων οικοτόπων και κοινωνιών, θα έπρεπε να περιμένουμε πώς θα εξελίσσονταν οι προοριζόμενοι για κατακρεούργηση και ανάλωση νυκταλωπικοί υπήκοοι;  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21^ο:

ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ

Αφού γέμισαν τους συσσωρευτές και τους ταμιευτήρες με διοξείδιο του άνθρακα, ο Δεινόπλευστος απέπλευσε πάλι και συνέχισε τη διαδρομή του στο μακρόστενο Ναυτικό ωκεανό. Στα νησιά και στις ακτές οι ναυτιλλόμενοι – ίσοι μεταξύ ίσων, καθώς η Ηώ ήταν άτυπος κυβερνήτης-, «πολλών ανθρώπων είδον άστεα και νόον έγνων», αντιμετώπισαν μύριους κινδύνους ισοδύναμους με εκείνους που σημάδεψαν τον γυρισμό των ηρώων μίας μεταγενέστερης εκστρατείας, Λαιστρηγόνες και Κύκλωπες δηλαδή, Σκύλλες και Χάρυβδες και εκτός από μοχθηρούς ανθρώπους και σαρκοφάγες πριγκίπισσες αναγκάστηκαν να αντιπαρατεθούν με τους εξής ακόμη εξωγήινους πέραν των ήδη αναφερθέντων: α) ένα πλάσμα- στρουθοκάμηλο, που ήταν όμως νοήμον και άκρως επικοινωνιακό, ιδίως όταν αφομοίωσε την έννοια του «ένα κι ένα κάνουν δύο, β) πολλών ειδών πολύποδες μεγάλου μεγέθους, όχι εγκλεισμένους σε κοράλλι αυτή τη φορά, διότι υπάρχουν και σε ελεύθερη κατάσταση. Γι’ αυτά τα όντα η νοήμων στρουθοκάμηλος, όσο μπορούσε να συνεννοηθεί, πληροφόρησε τους ήρωές μας ότι «αν εσείς ένα κι ένα κάνουν δύο, κι αυτά ένα κι ένα κάνουν δύο», μία διανοητική συγγένεια που επέτρεπε σε κάποιους τέτοιους οκτάποδες να προβάλλουν στο νου των θυμάτων τους την ίδια τους τη σκέψη και επιθυμία, π.χ. στους άνδρες μία αιθέρια ύπαρξη και στους σκύλους ένα λαχταριστό κόκαλο, γ) ένα ον σαν γκρίζο βαρέλι δομημένο με βάση το πυρίτιο και όχι τον άνθρακα,[101] με μία τρύπα στο πάνω μέρος, ένα βραχίονα στα πλάγια και μία ίσια μυτερή ουρά καταπλακωμένη από το βάρος του. Κάθε δέκα λεπτά εξέβαλλε έναν ήχο σαν αναστεναγμό ή αγκομαχητό και ύστερα εκβραζόταν από τη τρύπα μία πλίνθος ως αποτέλεσμα φυσικής κεραμοποιίας. Ο βραχίονας έπιανε την πλίνθο και την τοποθετούσε σε μία πλινθοδομή σε σχήμα πυραμίδας που έκτιζε. Όταν τελείωνε η πυραμίδα, άνοιγε σε φέτες κι έβγαινε από αυτήν ένα νέο πλάσμα που ξεκινούσε την ίδια διαδικασία. Η έξυπνη στρουθοκάμηλος διευκρίνισε ότι για τα πλάσματα αυτά δεν ίσχυε το «ένα κι ένα κάνουν δύο», που σημαίνει ότι δεν ήσαν νοήμονα, αλλά ότι η παραγωγή τους ήταν αυτόματη και ασυναίσθητη. Επρόκειτο για όντα τυφλά, μουγκά και κουφά, χωρίς νεύρα και εγκέφαλο, προγραμματισμένα και προορισμένα να κτίζουν με τα περιττώματά τους πυραμίδες μέχρι την αιωνιότητα, τουλάχιστον όσο το περιβάλλον τούς πρόσφερε απλόχερα πυρίτιο. δ) άλλο είδος βαρελιού σε οριζόντια θέση αυτή τη φορά, που είχε τέσσερα γρήγορα πόδια και τέσσερα πλοκάμια ως χέρια. Η μπροστινή του όψη του ήταν καθαρή σαν τεντωμένο δέρμα τύμπανου, ενώ είχε πολλές σειρές από μάτια στα πλάγια, γι’ αυτό οι γήινοι εξερευνητές το ονόμασαν «Άργο». Έσπρωχνε μπροστά ένα καρότσι και μαζί με τους ομοίους του έφτιαχνε μία πόλη από πηλό. Για τον Άργο η στρουθοκάμηλος είπε ότι «ένα κι ένα κάνουν δύο, δύο και δύο δεν κάνουν τέσσερα», που σημαίνει ότι έχει διαφορετική λογική από τη δική μας. Οι Άργοι άδειαζαν τα καρότσια τους κάτω από μία μεγάλη ρόδα, που τα συνέθλιβε όλα, άμμο, πέτρες και χαλίκια, ώστε να προκύψουν τα κατάλληλα οικοδομικά υλικά. Απόδειξη της αποκλίνουσας νοημοσύνης τους ήταν ότι συχνά, ελλείψει αρκετών υλικών, έπεφταν και οι ίδιοι κάτω από τον τροχό και πολτοποιούνταν ή κονιορτοποιούνταν χωρίς κραυγή, δισταγμό ή αντίσταση, προκειμένου να συνεισφέρουν στην ανέγερση και την οικοδόμηση της πόλης τους.

Σημείωση σύνταξης: Συνήθως οι εξωγήινοι και ειδικά οι προερχόμενοι από τον Άρη περιγράφονται ως πράσινα ανθρωπάκια, που έχουν δύο σχισμές για μάτια, ένα σπυρί για μύτη και μία κουκίδα για στόμα. Εμείς θεωρούμε ότι τα πράσινα ανθρωπάκια είναι περισσότερο μία περιεκτική έννοια, που περιλαμβάνει όλων των ειδών τους εξωγήινους, ώστε κανένας να μη μείνει εκτός ορισμού και να μη λησμονηθεί. Βέβαια, όλους τους εξωγήινους, δεδομένου ότι δεν έχουν ακόμη έλθει, τούς βλέπουμε στην οθόνη της φαντασίας μας. Δεδομένου ότι τον κόσμο δεν τον βλέπουμε μόνο μέσα από τα δικά μας μάτια, αλλά και μέσα από τα μάτια των άλλων, όταν λέμε φαντασία, δεν εννοούμε την προσωπική, αλλά τη συλλογική. Εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να περιγράψουμε όλα τα όντα του πλανήτη Άρη, όπως αυτά καταγράφηκαν από μεγάλους συγγραφείς που ασχολήθηκαν και ερεύνησαν διεξοδικά τον κόκκινο πλανήτη. Πάντα όμως θα υπάρχουν επιφυλάξεις και ενστάσεις ότι κάποιο ον λησμονήσαμε ή αδικήσαμε δια παραλείψεως κατά την περιγραφή μας, γι’ αυτό προτιμάμε στο σημείο αυτό να παραθέσουμε στους αναγνώστες μας μία πλήρη μελέτη σχετικά με το ζήτημα των εξωγήινων από επιστημολογική σκοπιά, που φιλοδοξούμε ότι θα καλύψει τις περισσότερες, αν όχι όλες τις πτυχές του θέματος.      

Ακόμη ευστοχότερα,  η μελέτη των εξωγήινων θα αναπτυχθεί παράλληλα με το ζήτημα της επιστημολογίας εν γένει, με ερεθίσματα από το χώρο της επιστημονικής φαντασίας και ειδικότερα με βάση τη μαγευτική αναζήτηση του εντελώς ξένου προς εμάς, του εξωγήινου  (“alien”). Η επιστημολογία εκτείνεται στα όρια της αντίληψής μας, επομένως το παράδειγμα των εξωγήινων είναι εξόχως κατάλληλο για να την πραγματευθούμε, αφού αυτοί εξ ορισμού είναι τόσο ασυνήθιστοι, ώστε ενδέχεται το πολύ να  καταγραφούν στις παρυφές των αισθητηρίων. Πράγματι η αντίληψη είναι θέμα σύλληψης και μετάφρασης των αισθητηριακών δεδομένων, που γίνεται σε καθημερινή βάση εντός μίας διαδικασίας, όπου οι αισθήσεις στέλνουν ασυσχέτιστα, άτακτα και  ανεπεξέργαστα ερεθίσματα στο νου προκειμένου να τα ερμηνεύσει. Τελικά δηλαδή είναι θέμα ανιαρής επανάληψης, διαχειριστικής ρουτίνας και  συνήθειας, γνωστό είναι δε το ιστορικό περιστατικό με την ονομασία «παράδοξο του Κουκ», όπου οι ιθαγενείς των νήσων  Βανκούβερ αρνούνταν απλά να αναγνωρίσουν ως αληθινά τα τεράστια για τα δικά τους δεδομένα πλοία των εξερευνητών, αυτά τα ξύλινα μεγαθήρια, διότι δεν έστεργαν να παραδεχτούν ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν. 

Τόσο η αναγνώριση κάποιων καταρχήν απόκοσμα ξένων όσο και η επικοινωνία μαζί τους καθίσταται βεβαίως πολύ ευκολότερη, αν εισαγάγουμε τη συνθήκη ότι θα είναι ανθρωπόμορφοι ή περίπου. Έτσι συνήθης είναι η παράσταση του δίποδου και δίχειρου εξωγήινου, του οποίου η φυσιολογία κατά βάση ανταποκρίνεται στη δική μας. Αν πάρουμε ως σημείο αναφοράς την πιο πολυσύνθετη SF σειρά, που είναι βέβαια το “Star Trek”, βλέπουμε ότι οι εξωγήινοι μπορεί να έχουν κεραίες, όπως οι Αντοριανοί,[102] μπορεί να έχουν μυτερά αυτιά, όπως οι Ρωμυλιανοί[103] και οι Βουλκάνιοι[104], μπορεί να έχουν αυλακιές στο κρανίο (“cranial ridges”), όπως οι Κλίνγκον[105], αλλά βασικά μάς μοιάζουν.  Ακόμη και πιο εξωτικά πλάσματα, όπως οι Θόλιοι,[106] που έχουν κόκκινο χρώμα, ενεργειακή υφή και κάπως ασαφή εξωτερικά όρια, διατηρούν τη βασική ανθρωπομορφική κατατομή με ένα κεφάλι, δύο χέρια και δύο πόδια. Επίσης και τα υποτιθέμενα καθαρώς ενεργειακά όντα, όπως είναι οι Οργανιανοί[107], παρουσιάζονται σε εμάς με ανθρώπινη παράσταση, ώστε  να μάς είναι κάπως οικεία, σύμφωνα με την παραδοχή του φιλοσόφου Χέγκελ και άλλων ότι σκεφτόμαστε παραστατικά και δεν μπορούμε να αφομοιώσουμε τίποτε ειμή μόνο υπό μορφή παράστασης.   Η οικεία εικόνα των εξωγήινων που μάς μοιάζουν προδικάζει και μία ευχερή δυνατότητα επικοινωνίας με αυτούς. Ένα σύνηθες μέσον της επιστημονικής φαντασίας είναι ο αυτόματος παγκόσμιος μεταφραστής (“universal translator”), που επιτρέπει στους εξωγήινους χωρίς μεγάλα προβλήματα να μιλούν αγγλικά (και ακόμη πιο συχνά αμερικανικά). Έτσι βέβαια η ιστορία προωθείται και εκτυλίσσεται τάχιστα, αλλά ο συγγραφέας παρακάμπτει το καυτό ερώτημα, πώς είναι δυνατόν όντα τόσο μακρινά και με εντελώς διαφορετικές προσλαμβάνουσες από εμάς να επικοινωνούν τόσο άνετα μαζί μας.

Όμως το πρώτο στοιχείο της έννοιας του εξωγήινου είναι και πρέπει να είναι το απόλυτα ακατάληπτο, επίμονα ακατανόητο και ολότελα ξένο, διότι μόνο από αυτό περιμένουμε να δοκιμάσει τα όρια των δυνατοτήτων μας για έγκυρη γνώση, που είναι από την εποχή του Καντ το κύριο επιστημολογικό ερώτημα. Άρα η πραγματεία εδώ δεν μπορεί να γίνει με βάση το κλασικό εξωγήινο Σύμπαν του  Star Trek λόγω του ανθρωπομορφισμού, που αναφέρεται παραπάνω. Άλλωστε αυτή η ανεπανάληπτη σειρά και αστείρευτη πηγή έμπνευσης ποτέ δεν είχε ως στόχο την επιστημολογία “per se“ ως αμφιβολία, αλλά περισσότερο ανέπτυσσε τη φιλοσοφία και την οντολογία, καθόσον μάλιστα μέσα σε μία  σαιξπηρική ατμόσφαιρα δραματικών προσώπων (“dramatis personae”), φανταχτερών κοστουμιών και ευρηματικών διαλόγων, τα οποία τόσο εύστοχα είχε τονίσει ο ηθοποιός Christopher Plummer, που έπαιζε τον ναύαρχο Chang στο “Star Trek 6- Undiscovered Country”, κατ’ ουσία όσο πιο πολύ απομακρυνόταν από τις γνώριμες εξωτερικές παραμέτρους, τόσο πιο πολύ εισχωρούσε στη ψυχοσύνθεση ημών των ιδίων, διδάσκοντάς μας μύχιες αλήθειες για τον εαυτό μας.[108] Όπως έλεγε και ο κάπτεν Κερκ στο περίφημο επεισόδιο “The Conscience of the King”, αξιοποιώντας τη σαιξπηρική παιδεία του ηθοποιού William Shatner, που τον ενσάρκωνε, “the play is the thing, wherein I’ll catch the conscience of the king”.

Η περαιτέρω ανάλυσή μας λοιπόν θα διεξαχθεί με βάση  μία τηλεοπτική σειρά θεωρούμενη μεν ως κατώτερη, αλλά εξίσου νοσταλγική και ενδεικτική του αδιεξόδου, στο οποίο είχαν περιέλθει οι συντελεστές της βλέποντας τις ιδέες τους σχετικά με την παρουσίαση των εξωγήινων να στερεύουν. Πρόκειται για το “Lost in Space”, τη γνωστή χιουμοριστική σειρά με το απολαυστικό ρομπότ και τον παραδόπιστο, αλλά διακεκριμένο χρήστη λογοτεχνικών σχημάτων δρ. Zachery Smith. Παράλληλα με τη σειρά αυτή ο ευφυής παραγωγός Irwin Allen γύριζε και άλλες σειρές εξίσου ευφάνταστες, όπως η λατρεμένη από τα παιδικά μας χρόνια «Σήραγγα του Χρόνου» (“Time Tunnel”) και το περιπετειώδες “Journey to the Bottom of the Sea”. Πουθενά αλλού όμως δεν φάνηκε ο συμπαθής Irwin Allen να δυσκολεύεται τόσο πολύ ως προς την παρουσίαση των εξωγήινων όσο στο “Lost in Space”, νιώθοντας ότι η ανθρώπινη φαντασία, επειδή ακριβώς βασίζεται στην παραστατικότητα και άρα κατά βάση στον ανθρωπομορφισμό, τον δέσμευε, τον περιόριζε. Έτσι, αφού έδειξε τον άνθρωπο –καραβίδα, τον άνθρωπο- βράχο, τον άνθρωπο-καρότο, αφού φόρεσε στα πρόσωπα των υποτιθέμενων εξωγήινων όλων των ειδών τις κακομούτσουνες μάσκες, αφού δοκίμασε πάνω τους κάθε εκδοχή κιτς κοστουμιών, περουκών και βαφών, έβλεπε ανήμπορος τις ιδέες του να εξαντλούνται. Τότε, λόγω και της τότε απουσίας ψηφιακής βοήθειας, προσπάθησε να αναπληρώσει τις ελλείψεις και τα εγγενή όρια της εικόνας χαρακτηρίζοντας τους εξωγήινους λεκτικά. Κατωτέρω, έχω συλλέξει τις παρηχήσεις (“alliterations”), που χρησιμοποιούσε ο λογοτεχνικά εμβριθής δρ. Σμιθ για να χαρακτηρίσει κυρίως το ρομπότ  κατά τη διάρκεια των κωμικών τους αντιπαραθέσεων, κατ’ επέκταση όμως και τους εκάστοτε εμφανιζόμενους εξωγήινους, σε μία προσπάθεια να σπάσει κανείς μέσα από το συνδυασμό των λέξεων το φράγμα της ενδεούς εικόνας. Επιχείρησε  δηλαδή εδώ ο Irwin Allen ούτε λίγο ούτε πολύ να μεταφέρει την υπερβατική διαλεκτική του Καντ στο φαινόμενο της γλώσσας σαν νέος Wittgenstein, αντικαθιστώντας την αγωνία του «τι μπορούμε να γνωρίσουμε» από την αντίστοιχη του  «τι μπορούμε να εκφράσουμε». Ιδού λοιπόν οι παρηχήσεις με ίδιο αρκτικό γράμμα επιθέτου και ουσιαστικού , που ενώ εκ πρώτης όψεως έμοιαζαν να απειρίζονται, μετά βίας φθάνουν τις 127.     

1. addle-pated amateur (κουφιοκέφαλος ερασιτέχνης)
2. addle-pated armadillo (κουφιοκέφαλο φολιδωτό ζωάκι)
3. asinine abuser (γαϊδουρινός καταχραστής)
4. blasted barleycorn (καταραμένος κρασοπατέρας)
5. blithering booby (ασυνάρτητος ηλίθιος)  
6. blithering bumpkin (ασυνάρτητος χωριάτης)
7. blubber-brained booby (ηλίθιος με λιπώδη εγκέφαλο)
8. bookmaking booby (παράνομος στοιχηματίας ηλίθιος)
9. brutish breed (κτηνώδης γέννα)
10. bubble-headed booby (κλαψιάρης κλαυθμηρίζων ηλίθιος)
11. bumbling birdbrain (παραληρηματικός κοκορόμυαλος)
12. bumbling bolt-bucket (παραληρηματικός κουβάς με βίδες)  
13. bumptious booby (φαντασμένος ηλίθιος)
14. bumptious braggart (φαντασμένος καυχηματίας)
15. busted barleycorn (θρυμματισμένος κρασοπατέρας)
16. cackling cacophony (κακαριστός κακόφωνος)
17. cackling clown (κακαριστός κλόουν- γελωτοποιός)
18. cackling coward (δειλός που κάνει κο-κο-κο)
19. callous creature (σκληρόκαρδο πλάσμα)
20. cantankerous clod (γκρινιάρης χοντροκέφαλος)
21. careless centurion (απρόσεκτος λεγεωνάριος)
22. carious companion (σάπιος σύντροφος)
23. cavorting cybernetic (χοροπηδηχτός κυβερνοοργανισμός)
24. clanking clapper (κροτών γλωσσίδι κώδωνος)
25. clattering crackpot (κύμβαλον αλαλάζον ή κροτών λοξάτος)
26. cold creature (ψυχρή οντότητα)
27.  collapsing creature (καταρρέουσα οντότητα)
28. corrupted contraption (διεφθαρμένο εργαλείο)
29. cowardly clump (δειλός κεφτές)
30. crawling cockroach (έρπουσα κατσαρίδα)
31. cruel creature (βάρβαρο βάναυσο πλάσμα)
32. cumbersome clump (δυσκίνητος επιβαρυμένος όγκος) 
33. demurring dolt (σοβαροφανής βλαξ)
34. deplorable dunderhead (αξιολύπητος χοντροκέφαλος)
35. digital dunce (ψηφιακός μπουμπουνοκέφαλος)
36. disrespectable dunce (ανάξιος σεβασμού μπουμπούνας)
37. doddering dunderhead (σαλιάρης χοντροκέφαλος)
38. evil effigy (διαβολικό ομοίωμα)
39. floundering flunky (πλακουτσωτός λακές)
40. galumphing gargoyle (αδέξιος αγαλμάτινος δαίμονας) 
41.  garrulous gargoyle (φλύαρος δαίμονας κρήνης)
42. ghouly goose (πτωματοφάγος χήνα)
43. gibberish goose (παραληρηματική χήνα)
44. gorgeous garbage (μεγαλόσχημο σκουπίδι)
45. great goose (πλαδαρή χήνα αμπλαούμπλας) 
46. hollering hump (κραυγάζων καμπούρης)
47. ignominious ignoramus (αισχρός αδαής)
48. ill-informed ignoramus (παραπληροφορημένος αδαής)
49.  impersonal item (απρόσωπο αντικείμενο- μαραφέτι)
50. inanimate iron-plate (άψυχη σιδερώστρα) 
51. incompetent imbecile (ανίκανος βλαμμένος)
52. insensitive idiot (αναίσθητος πανηλίθιος)
53. iron-born ingrate (σιδερογέννητος αχάριστος)
54. irreputable ironclad (ανυπόληπτος σιδερόφραχτος)  
55. irresponsible idiot (ανεύθυνος πανίβλακας)
56. jabbering jackanapes (αδόλεσχος αυθάδης)
57.  juvenile junkpile (εφηβικός σωρός από παλιοσίδερα) 
58. knocked up knight (τσαλακωμένος ιππότης)
59. lead-lined Lothario (μολυβδο-επιστρωμένος ερωτύλος)
60. loathsome lump (μισητός απεχθής κουρελής)
61. lugubrious laggard (πένθιμος τεμπέλης)
62. lugubrious lump (πένθιμος κουρελής)
63. magnificent mobile (μεγαλοπρεπής κινούμενος)
64. mechanical man (μηχανικός άνθρωπος)
65. mechanical marvel (μηχανικό επίτευγμα)
66. mechanical meddler (μηχανικός ανακατωσούρης)
67. mechanical misfit (μηχανικό μόστροσο- προδιγίοσο) 
68. mechanical monster (μηχανικό τέρας)
69. mechanical moron (μωρή μηχανή)
70. mental midget (νοητικός νάνος)
71. metallic monstrosity (μεταλλικό ανοσιούργημα)
72. militant moron (μωρός στρατοκράτης)
73. mindless machine (άμυαλη μηχανή)
74. miserable mechanism (άθλιος μηχανισμός)
75. miserable misfit (άθλιο μόστροσο- προδιγίοσο)
76. moronic moralizer (μωρός ηθικολόγος)
77. nauseating noisemaker (ναυτιών θορυβοποιός)
78. negligent ninny (αμελής μικρόνους- ολιγοφρενής)
79. nonsensical ninny (ανόητος μικρόνους- ολιγοφρενής)
80. non-worthy ninny (ανάξιος μικρόνους- ολιγοφρενής)
81. obsolete oaf (απαρχαιωμένος μαντράχαλος)
82. oversized oaf (υπερμεγέθης βουτυρομπεμπές)
83. pitiable pipsqueak (αξιοθρήνητο παιδαρέλι)
84. platinum-plated pal (πλατινο- σκέπαστος φίλος)
85. pompous popinjay (πομπώδης παπαγάλος)  
86. pompous pretender (πομπώδης υποκριτής)
87. potbellied prankster (χοντρομπαλάς καυχηματίας)
88. potbellied pumpkin (χοντρομπαλού κολοκύθα)  
89. preening popinjay (οδοντοκαθαριστής παπαγάλος)
90. pretentious popinjay (απαιτητικός παπαγάλος)
91. puny pipsqueak (αδύναμο παιδαρέλι)
92. pusillanimous pinhead (μικρόψυχη κεφαλή καρφίτσας) 
93. pusillanimous pipsqueak (μικρόψυχο παιδαρέλι)
94. quavery quack (τρεμουλιάρης κομπογιαννίτης)
95. queasy quack (σιχασιάρης κομπογιαννίτης)
96. ramshackle Romeo (ετοιμόρροπος Ρωμαίος εραστής) 
97. renegade robot (ρομπότ αποστάτης)
98. retarded ridicule (καθυστερημένος γελοίος)
99. ridiculous robot (γελοίο ρομπότ)
100. ridiculous ruin (γελοίο ερείπιο)
101. rivet-popping robot (ρομπότ που χάνει εξαρτήματα)
102. roly-poly rowdy (κοντόχοντρος αληταράς)
103. rusty Rasputin (σκουριασμένος Ρασπούτιν)
104. scurrilous scatterbrain (βωμολόχος ξεκούτης)
105. sententious sloth (αποφθεγματικός βραδύπους)
106. sickening sentinel (αρρωστημένος φρουρός)
107. silent sentinel (σιωπηρός φρουρός)
108. silly sentinel (ανόητος φρουρός)
109. sleeping sloth (υπναλέος βραδύπους)
110. sputtering steel-mechanism (εκπτύων ατσάλι μηχανισμός)
111. stalwart sausage (ρωμαλέο λουκάνικο)
112. stalwart steward (ρωμαλέος υπηρέτης)
113. steam-hissing stator (διαρρέων ατμό στάτορας)
114. teasing tattletale (πολύλογο πειραχτήρι)
115. tinkering tin-can (χαλκωματικό τενεκεδάκι)
116. tinplated tattletale (τενεκεδένιος πολυλογάς)
117. tinplated tintinnabulation (κωδωνίζων τενεκές)
118. tinplated traitor (τενεκεδένιος προδότης)
119. treasonous tyrant (προδοτικός τύραννος)
120. ungrateful underling (αγνώμων υποτακτικός)
121. vaporous vermin (ατμώδες ζωύφιο)
122. vicious vermin (φαύλο ζωύφιο)
123. wacky wrongdoer (εκκεντρικός άδικος)
124. withering winkle (μαραμένος σάλιαγκας)
125. worn- out wine-dipper (φθαρμένος βουτηχτής κρασιού)
126. worthless whelp (ανάξιο σκυλάκι – σκύμνος) 
127. wretched wiggler (ελεεινός συστρεφόμενος σκώληξ)

Στο σημείο αυτό με δεδομένο ότι το δίδυμο Allen- Smith άφησε εκτός των τρία τελευταία γράμματα του αγγλικού αλφαβήτου δεν αντέχω στον πειρασμό να τα συμπληρώσω εγώ! Έχουμε λοιπόν:

1. xenophobic xylophone (ξενοφοβικό ξυλόφωνο)
2. xerophilous xerophyte (ξηρόφιλο ξηρόφυτο)
3. X-raying Xerox (ακτινογραφούν φωτοτυπικό μηχάνημα)
4. yapping yokel (γαυγίζων χωριάτης- αγροίκος)
5. zinced zombie (τσίγκινος νεκροζώντανος)
6. zonked out zany (εξουδετερωμένος γελωτοποιός)

Κάπου εδώ λοιπόν τόσο η λεκτική όσο και η παραστατική φαντασία του Irwin Allen εξαντλήθηκε και οι σειρές επιστημονικής φαντασίας, που τόσο διασκέδαζε να δημιουργεί, σταμάτησαν οριστικά και αμετάκλητα. Ο ανθρωπομορφισμός και η παραστατικότητα φαίνονταν να είναι  το απόλυτο δεσμωτήριο της φαντασίας. Ακόμη και αν στα πλάσματα της επιστημονικής φαντασίας προσθέσουμε εκείνα της μυθολογίας (π.χ. τη χίμαιρα, τον γρύπα, τον Μολώχ, τον μονόκερω, τον Πολύφημο, τους κένταυρους, τη Σφίγγα ή ακόμη το ψαρόμορφο πλάσμα, που δίδασκε τους Βαβυλώνιους, τον Οάννη) και πάλι φαινόμαστε ανίκανοι να σπάσουμε το φράγμα των ίδιων μας των παραστάσεων είτε μίας εκάστης χωριστά είτε εν συνδυασμώ. 

Στη συνέχεια θα αναφέρουμε προγενέστερες και μεταγενέστερες προσπάθειες, που επιχείρησαν να καταδείξουν το εγγενές, ενυπάρχον «ξένο» στοιχείο στο πλαίσιο της έννοιας των εξωγήινων, την κατ’ εξοχήν απόκοσμη, “alien” διάσταση, που φιλοδόξησαν να παρουσιάσουν τους εξωγήινους ως κάτι που ξεπερνά το δικό μας παραστατικό ορίζοντα ή τέλος πάντων ευρίσκεται στα όρια των αισθήσεών μας. Στο «Ραντεβού με το Ράμα» π.χ. του Άρθουρ Κλαρκ το τεράστιο διαστημόπλοιο προδίδει ορισμένα από τα μυστικά του, αλλά τελικά εγκαταλείπει το ηλιακό σύστημα χωρίς να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις και χωρίς να αποκαλύψει τον πυρήνα του αινιγματικού εαυτού του. [109] Διατηρεί δηλαδή ένα μυστηριακό πέπλο σε αντίθεση με τους φτωχοδιαβόλους (όνομα και πράγμα) «Επικυρίαρχους», που στο τέλος αποκαλύπτονται ως  ταλαίπωροι θεληματατζήδες μίας υπέρτερης δυνάμεως. Στο “Solaris” του  Stanislaw Lem ο εξωγήινος μπορεί μεν να μην ξεφεύγει από την παραστατικότητα (αφού είναι ωκεανός), αλλά τουλάχιστον με την υποβολιμαία  εκπομπή ερεθισμάτων καταλυτικών για το ανθρώπινο υποσυνείδητο μάς προκαλεί απόκοσμο δέος. Το ίδιο συναίσθημα του απόλυτα ξένου επιχειρεί να  μεταδώσει ο διάσημος αστροφυσικός Fred Hoyle με το σκεπτόμενο «Μαύρο Σύννεφό» του, παρότι κατ’ ουσία η πομπώδης επιστημονικοφανής ιδέα του δεν μάς προχωράει περισσότερο από το επεισόδιο “Obsession” του “Star Trek”.  Ενδιαφέρουσα παρίσταται η σύλληψη των εξωγήινων στο “The mote in a God’s eye” των Larry Niven και Jerry Pournelle. Οι δύο συγγραφείς μάς συστήνουν κάποιους εξωγήινους, που δεν έχουν καταρχήν γένος, αλλά ξεκινούν τη ζωή τους από αρσενικά, γίνονται αργότερα θηλυκά για να τεκνοποιήσουν και μετά τον τοκετό πεθαίνουν. Η αγγλική ονομασία γι’ αυτούς είναι “mote”, δηλαδή «μικροσκοπικό σωματίδιο» ή «μόριο», ενώ οι Γερμανοί το μεταφράζουν ως “Splitter”, δηλαδή «ερεθιστική εκβολάδα» ή «σκλήθρα». Η έλλειψη φύλου ή η παρθενογένεση από μόνη της δεν είναι κάτι τόσο πρωτότυπο, ούτε καν ο απειλητικός υπερπληθυσμός τους, που υποχρεώνει την Ομοσπονδία πλανητών να περικλείσει το ηλιακό τους σύστημα με μόνιμο πολιορκητικό κλοιό. Όμως τα πιο σημαντικά εξωτικά τους χαρακτηριστικά είναι ότι αυτά τα όντα της μάζας δεν έχουν ονόματα, λαμβάνουν δε αντίστοιχα γήινα για λόγους συνεννοήσεως με τους έντρομους πολιορκητές τους, δεν είναι συμμετρικά ως προς το σώμα τους, από τη μία πλευρά δηλαδή έχουν δύο βραχίονες μπορεί και τρεις (πράγμα πρωτότυπο και ίσως ανήκουστο ακόμη και για τα δεδομένα της οργιάζουσας μέσα στην ποικιλία της φύσης) και από την άλλη έχουν λιγότερα ή περισσότερα άκρα. Επίσης «παράγονται» σε πολλά μεγέθη, ξεκινώντας από σκλήθρες «τσέπης», που μπορούν να εισχωρούν στους σωλήνες και τις συνδέσεις των μηχανημάτων και να τα αχρηστεύουν, με παράλληλη εκπροσώπηση όμως τόσο του μεσαίου μεγέθους, που είναι οι διαπραγματευτές, έως και του μεγέθους γίγαντα, που είναι οι πολεμιστές. Η ιδέα αυτών των εξωγήινων φάνηκε τόσο εξωτική, ώστε ενέπνευσε το μεγάλο φυσικό Gregory Benford να γράψει ένα πρόλογο για το σχετικό έργο. Το ενδιαφέρον δεν συνεχίστηκε, γιατί η μετέπειτα εκδοθείσα συνέχεια του έργου με τίτλο “Gripping Hand” δεν είχε ανάλογη επιτυχία, παρουσιάζοντας στην πραγματικότητα τους εν λόγω εξωγήινους ως αντιμαχόμενες … αραβικές φυλές, πάμπτωχες και ενδεείς, που προσπαθούν απλά να λύσουν την πολιορκία του συστήματός τους. Τελικά το ζήτημα λύνεται με έναν ορρό στείρωσης, που επιτρέπει τον έλεγχο του υπερπληθυσμού! Ο ίδιος ο Benford θεωρεί ότι η επικοινωνία με τους εξωγήινους μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την «διαισθητικότητα» (“intuitionism”), φέρνοντας το παράδειγμα του ιδίου, που όταν ήταν νέος, ασκούσε το επάγγελμα του ελεγκτή φύλου των κοτόπουλων (“chicken sexer”), έπιανε δηλαδή το κάτω μέρος των νεογέννητων πουλερικών, στην πραγματικότητα μικρών σφαιρών από χνούδι, για να διαπιστώσει αν ήταν θηλυκά ή αρσενικά, παραδόξως δε μετά από ένα χρονικό διάστημα αποκτούσε ένα είδος διαισθητικής γνώσης, που τού επέτρεπε να διακρίνει το φύλο τους σε ένα ποσοστό 95 %. Βέβαια και ο ίδιος διευκρινίζει ότι η «διαίσθηση», όπως την εννοεί, είναι ένα είδος κλειστού  κυκλώματος επικοινωνίας με το μέλλον, την πραγματεύεται δε ειδικότερα στα γνωστά έργα του “Cosm” και «Timescape”.

Ποιος είναι λοιπόν ο καταλληλότερος τρόπος προσέγγισης των εξωγήινων και κατ’ επέκταση του αγνώστου, του καντιανού «πράγματος καθ’ εαυτό»; Ο Χέγκελ δίδει την εξής λύση, όπως είπαμε και ανωτέρω: Κάθε ον έχει δύο οντολογικές- φιλοσοφικές διαστάσεις, είναι πράγμα «καθ’ εαυτό», όπως δηλαδή παρουσιάζεται έξωθεν ως μορφή, και δεύτερον «δι’ εαυτό», όπως το ίδιο έσωθεν βλέπει τον εαυτό του. Υπάρχουν πράγματα, που έχουν σαφώς περιγεγραμμένο «καθ’ εαυτό», έχουν δηλαδή εξωτερική εμφάνιση για όλους αντιληπτή, όπως είναι π.χ. ένα ποτήρι, αλλά είναι εσωτερικά αδρανή (ή τουλάχιστον έτσι υποθέτουμε). Διαμέσου μίας ασύλληπτης ποικιλίας, ενός μακροσκελούς τοπίου- εκθετηρίου από ενδιάμεσες μορφές, μεταξύ των οποίων και ο άνθρωπος, που λόγω του ότι φύσει και θέσει αποτελεί το επιτελείο και το ορμητήριο της παρατήρησης, ευρίσκεται στο μέσον μεταξύ πνευματικού και υλικού κόσμου, καταλήγουμε σε όντα με πολύ ασαφές «καθ’ εαυτό», αλλά αντιθέτως πολύ ισχυρό «δι’ εαυτό», όπως είναι ο Θεός, η μοίρα, η κοινωνία, η φύση. Αυτά τα όντα δεν τα βλέπουμε τουλάχιστον στη συνολικότητά τους, καταλαβαίνουμε όμως την ύπαρξή τους, από τις επιπτώσεις τους, από τις επιρροές ή επήρειες που ασκούν στη ζωή μας. Ας είμαστε λοιπόν ανοιχτοί σε συμπαντικές επιρροές. Ό, τι στην επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας λέγεται εμπιστοσύνη και αγάπη, ας ειπωθεί «άνοιγμα ή διάνοιξη σε κοσμικές επιρροές», όσο αφορά στα πλάσματα, που υπερβαίνουν τον ορίζοντα της αντίληψής μας. Βέβαια ένα τέτοιο άνοιγμα, μία τέτοια «κοσμική ή συμπαντική εμπιστοσύνη» ως γνωσιολογικό εργαλείο, μία συναγωγή συμπερασμάτων με βάση μη αντιβαίνουσες προς τα πραγματικά γεγονότα θεωρίες, λογικά και  νοητικά τεκμήρια ή αναλογίες μεταξύ διαφορετικών επιπέδων, καθώς και η μελέτη των επιπτώσεων μη επιβεβαιωμένων ή αποδεδειγμένων πλασμάτων, εσφαλμένα θεωρούμενων ως υπερβατικών,  στην καθημερινή ζωή μας,  μπορεί να διευρύνει τα όρια της έρευνας και σε φαινόμενα, που συνήθως εξορίζονται από τη θετικιστική αντίληψη σ’ ένα χώρο ανύπαρκτης  μεταφυσικής, όπως είναι η μελέτη της ψυχής, του θανάτου κ.λπ., αλλά όμως αποτελούν και αυτά καθ’ όλα αντικείμενο της επιστήμης σύμφωνα με την εγελιανή ολιστική αντίληψη.

Στο σημείο αυτό θα πραγματευτούμε δύο δυσχερείς πτυχές αναφορικά με την έννοια του εξωγήινου και του απόλυτα ξένου προς εμάς που φανερώνουν το αδιέξοδο, στο οποίο περιπίπτει η φαντασία, όταν επιχειρεί να εξηγήσει το παράδοξο της ζωής καταφεύγοντας σε παράγοντες ή ποιητικά αίτια ευρισκόμενα εκτός ημών.

α) Συχνά οι εξωγήινοι, που παρουσιάζονται στα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας θεωρούνται και από τον ίδιο τον συγγραφέα «λίγοι» για να διατηρήσουν ένα υψηλό αφηγηματικό πρότυπο και να συγκρατήσουν το δραματικό ενδιαφέρον του θεατή, οπότε καταλήγουν να είναι αγγελιοφόροι κάποιας επικείμενης συμφοράς, την οποία πρόκειται να προκαλέσουν κάποιοι παντοδύναμοι τρομακτικοί ισόθεοι κακοί δαίμονες, μη εμφανιζόμενοι, αλλά υποσχόμενοι μία αόριστη συναρπαστική πλοκή, μηδέποτε επακολουθούσα.    

Έτσι, στην τριλογία του Alastair Reynolds, συγκροτούμενη από τα έργα “Revelation Space”, “Redemption Ark” και “Absolution Gap” οι καλοί εξωγήινοι Amarantin χτίζουν τον Κέρβερο, έναν ολόκληρο τροχιακό σταθμό, στο οποίο αφενός μεν βρίσκουν καταφύγιο μετατρεπόμενοι σε μήτρα κομπιούτερ, αφετέρου εκπέμπουν προειδοποιητικό σήμα εναντίον μίας υποτιθέμενης φονικής εξωγήινης μάστιγας, υπεύθυνης για την  αραιοκατοικημένη κατάσταση και πληθυσμιακή διασπορά του σύμπαντος.

Στο τέλος της τριλογίας και συγκεκριμένα στο “Absolution Gap” αποφασίζει και αποτολμά ο Alastair Reynolds να μάς αποκαλύψει σε τι συνίσταντο αυτοί οι τρομεροί εξωγήινοι, τους οποίους οι Amarantin φοβούνταν. Παρουσιάζονται λοιπόν αυτοί ως ένα είδος μηχανικών λύκων- εξολοθρευτών, αλλά εγείρεται αμέσως το ερώτημα ποιοι τούς έχουν προσλάβει και κινητοποιήσει. Μέσω μίας κοσμοθεωρίας αλλεπάλληλων εφαπτόμενων κοσμικών μεμβρανών καταλήγει ότι οι υποκινητές τους είναι κάποιες σκιές που κρύβονται σε ένα εναλλακτικό σύμπαν. Αλλά και αυτές οι σκιές, όμοιες με εκείνες της σειράς επιστημονικής φαντασίας Babylon 5, είναι πολύ αόριστες για να ικανοποιήσουν το νου των αναγνωστών, οπότε ο συγγραφέας καταφεύγει σε εξεζητημένες κατασκευές, όπως είναι τα αρθρόποδα- κτίστες φωλεών- παραγωγοί κογχυλιών και οι γυμνοσάλιαγκες που τα κυβερνούν, καθώς και ένα είδος μελίγκρας που παίζει το ρόλο οικολογικού αφομοιωτή, οδηγώντας την ενδιαφέρουσα σειρά του σε πλήρη απομυθοποίηση! Βλέπουμε ότι το όριο της παραστατικότητας δεν μπορεί να παραβιαστεί. Ό,τι φαίνεται συναρπαστικό, ελκυστικό και απόκοσμο για τη φαντασία ως μυστήριο απομυθοποιείται και απομαγεύεται εντελώς όταν αποκαλυφθεί.

Στο Quofum του Alan Dean Foster παρουσιάζεται ένας πλανήτης με οργιώδη βλάστηση, πολυάριθμους νυκτόβιους οργανισμούς και απίθανους εξωγήινους (εντομοειδείς, ζελατινώδεις, σκληρόδερμους, ακανθωτούς και κελυφώδεις). Τελικά όμως προκύπτει ότι ο πλανήτης αυτός ήταν ένα καταφύγιο, συχνά κρυπτόμενο σε εναλλακτική διάσταση, προκειμένου οι πλειονόχειρες (κατά το εκατόγχειρες) κατασκευαστές του να προσελκύσουν κάποια νοημοσύνη, ικανή να ενεργοποιήσει το φοβερό τους όπλο, που είχαν εγκαταστήσει στο Μέγα Ελκυστή, το βαρυτικό κέντρο των γαλαξιών, αλλά είχαν ξεχάσει εν τω μεταξύ πώς λειτουργεί! 

Στην τριλογία Gateway του Frederic Pohl οι καλοί εξωγήινοι (Heechees) κρύβονται δειλά μέσα στις μαύρες τρύπες για να γλιτώσουν από κάποιους κακοποιητικούς και διαβολικούς παράγοντες που ποτέ δεν εμφανίζονται.

Στο Heaven’s Shadow των David Goyer και Michael Cossutt, γνωστών σεναριογράφων και επαϊόντων της χολιγουντιανής παραγωγής επιστημονικής φαντασίας, οι εξωγήινοι στην αρχή εκκολάπτονται από κύστεις σε ένα περιβάλλον κυψελών, κοραλλιών και κρυστάλλων, εκτυλίσσονται ως ανοιγόμενοι ονίσκοι- πολύποδες – κουβαρίδες και δρουν ως φρουροί αποκεφαλιστές. Αυτοί κάπου απορρίπτονται από τους ίδιους τους συγγραφείς ως ανεπαρκείς και αντικαθίστανται από αναστημένους συγγενείς των πρωταγωνιστών. Τελικά αποδεικνύεται ότι πίσω από τις αναστάσεις κινούν τα νήματα κάποια όντα με τέσσερις βραχίονες και πρόσωπο αποτελούμενο από πολλά επίπεδα και ανταύγειες. Στη συνέχεια όμως αποδεικνύεται ότι τα εν λόγω όντα είναι στην πραγματικότητα ενεργειακά και ως εκ τούτου μη δυνάμενα να αγωνιστούν και να πολεμήσουν εναντίον κάποιων αρχετυπικών κακών, γι’ αυτό αναζητούσαν υποψήφιους υλικούς βοηθούς, που να μπορούν να σηκώσουν τα άρματα απέναντι στη Νέμεσή τους.    

β) Πολύ συχνά επίσης οι εξωγήινες οντότητες παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι κάποιου ακόμη πιο ισχυρού παράγοντα που όμως κρύβεται πίσω από τα παρασκήνια και δεν φαίνεται.

Έτσι στο Rama Revealed παρουσιάζονται διάφοροι εξωγήινοι, κυρίως οι πολύ ικανοί χταποδο- αραχνίδες, που ενεργούν για λογαριασμό της ύψιστης συμπαντικής νοημοσύνης,  του Θεού, έχοντας στην υπηρεσία τους στρουθοκαμηλόσαυρους, τους οποίους ιππεύουν, όντας μαζί με τους γήινους απαχθέντες επιβάτες σε ένα τεράστιο σκάφος μαζί με άλλους ομοιοπαθείς. Το διαστημόπλοιο Rama III έχει αποστολή να μελετήσει τις υπάρχουσες φυλές του γαλαξία με ένα συγκεκριμένο σκοπό, να διαπιστώσει δηλαδή ποιες είναι οι πιο κατάλληλες από αυτές, ώστε να μπορέσουν να συμβιώσουν αρμονικά σε ένα σύμπαν χωρίς μίσος και αλληλοσπαραγμό.   

Άλλοι εξωγήινοι είναι οι μυρμηγκόγατοι (βαφτισμένοι από τον Richard Wakefield, συνδυασμός της ελληνικής λέξης «μύρμηξ», λόγω της μυρμηγκοειδούς εμφάνισής τους και της αγγλικής λέξης «cat» λόγω του αιλουροειδούς παρουσιαστικού τους και του χαρακτηριστικού της ευκινησίας), που ήταν ένα φύσει ετερόμορφο είδος, του οποίου η τελική μορφή ήταν ένας μεγάλος διαδραστικός νοήμων βρόχος, ικανός να καλωδιώνεται απευθείας με τον ανθρώπινο εγκέφαλο μέσω ενός δικτύου ινών, συνδεδεμένων  με το σώμα μας, ενώ μπορούσε να συνυπάρχει σε συμβίωση και με ένα άλλο νοήμον «πτερωτό» είδος.

Υπάρχει και η ουδόλως καταφρονητέα αρχαιοελληνική αντίληψη, που παρότι εκ πρώτης όψεως σχετίζεται με την αστρολογία, ίσως είναι εντέλει, μέχρις αποδείξεως του εναντίου,  η μόνη νηφάλια: ότι ο έναστρος ουρανός, οι αστερισμοί, τα νεφελώματα, ήλιοι, πλανήτες, κομήτες κ.λπ., κοντολογίς τα μετέωρα, είναι απλό σκηνικό που σκοπό έχει να τούς εμπνέει προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν υπάρχει εξωγήινη ζωή -εξωδιαστατική ναι – αλλά όχι εξωγήινη. Όσο και να ψάχνουν με τα τηλεσκόπιά τους και να σαρώνουν τους ουρανούς με τους υπερσύγχρονους ανιχνευτές τους, το μόνο που θα αποκομίζουν θα είναι ψεύτικες εικόνες, απατηλά είδωλα, που γίνονται πιστευτά με την ψευδαίσθηση του βάθους. Ούτε αποστάσεις υπάρχουν, κι αυτό ψεύτικο είναι, όπου βέβαια πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη πως συχνά η ψευδαίσθηση απαιτεί πολύ περισσότερη ενέργεια για να σκηνοθετηθεί απ’ ό,τι αν ήταν πραγματικότητα. Αφού τα μετέωρα γίνονται αντιληπτά μόνο με μία από τις πέντε αισθήσεις, την (έστω και επαυξημένη) όραση, πράγμα που έχει επισημάνει ήδη ο Αριστοτέλης, αποκλείεται ποτέ να αποδειχθεί πειραματικά, όπως θα πρότειναν οι άσχετοι θετικιστές, η ύπαρξη του έναστρου ουρανού. Πάντα δικαιώνονται οι παλιοί που δυσπιστούσαν για τα διαστημικά προγράμματα λέγοντας: Μπορεί κανείς να τρυπήσει επτά ουρανούς; Είχαν συλλάβει ότι ενδεχομένως γύρω από τη Γη δεν υπάρχει κανένα διάστημα, αλλά απλά ένας θόλος κρυστάλλινος και αδιαπέραστος (ή πολλοί αλλεπάλληλοι θόλοι σαν επικαλυπτόμενα λεπτοϋφή  μαγνάδια ή πυκνοϋφείς μεμβράνες, αυτό είναι τεχνικό ζήτημα). Και ποιος είναι εκείνος που δημιουργεί την αίσθηση της απόστασης και την ψευδαίσθηση των ουρανίων σωμάτων; Ο Δίας και οι υπόλοιποι θεοί που διενεργούσαν καταστερισμούς.[110]

Συμπέρασμα: Η διέξοδος προς τους άλλους, το να σκεφτούμε δηλαδή ότι το υποκείμενο μπορεί να είναι κάποιος σαν κι εμάς και να προσπαθήσουμε μ’ αυτόν τον τρόπο να το περιγράψουμε, δεν μάς βοήθησε να εξιχνιάσουμε την έννοια του υποκειμένου. Ακόμη και η παράσταση του Θεού -πατέρα είναι ανθρωποκεντρική και εντέλει μη πειστική για όσους διατηρούν ψήγματα αμφιβολιών ως προς τις πεποιθήσεις τους. Από την άλλη, όσο κι αν φανταζόμαστε κάτι εξωγήινο, κάτι εντελώς απόκοσμο και ξένο προς την εμπειρία μας, ώστε να διευρύνουμε ή να εμβαθύνουμε την έννοια του υποκειμένου, που μπορεί να στελεχώνει το Σύμπαν, δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε το αμείλικτο όριο της παραστατικότητας. Αναγκαστικά θα επιστρέψουμε στον εαυτό μας, κανείς όμως δεν μπορεί να ορίσει τον εαυτό του. Έτσι λοιπόν μοιραία θα επιστρέψουμε σε κάτι αόριστο, απροσδιόριστο, συγκεχυμένο, ενεργειακό, που δεν θα είναι όμως πια αφηρημένο, αλλά πιο συγκεκριμένο, αφού καταλήξαμε σ’ αυτό δια της εις άτοπον απαγωγής.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22^ο:

ΣΤΑ ΥΨΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΡΤΗΣΣΟΥ

Περί το τέλος της περιπλάνησής τους στο Ναυτικό ωκεανό των Ποντοπόρων οι ταξιδιώτες έφτασαν στα υψώματα της Ταρτησσού, που ήσαν πρακτικά οι πρώτες υπώρειες και πλαγιές του Ολύμπου. Για ένα διάστημα, όπως έκαναν παντού, οι ήρωές μας κινήθηκαν μυστικά μέσα στον αρκετά πυκνό πληθυσμό της περιοχής μέχρι να εγκλιματιστούν σε πρόσωπα και πράγματα, ώστε να μην εγκληματήσουν (λογοπαίγνιο!) Υπενθυμίζουμε ότι το πρωταρχικό σχέδιό τους παρέμενε η φόνευση του Δία ως εκδίκηση για το άγος του Τιθωνού, όπου εκεί ο Ζευς επέδειξε μία απερίγραπτη κακότητα, που δεν θα ήταν δυνατό να γίνει αποδεκτή. Βέβαια, επί μίας τέτοιας πρόθεσης που δείχνει πλήρη άγνοια κινδύνου και έρχεται σε αντίθεση με όλα τα δεδομένα της πραγματικότητας, η λέξη «φιλοδοξία ή φιλόδοξος» χάνει τη σημασία της, γι’ αυτό το λόγο, αν δεν κάνουμε λάθος, σε κάποιο σημείο έχουμε χαρακτηρίσει την επιχείρηση ως αποστολή αυτοκτονίας και αυτό ακριβώς ήταν. Μία αποστολή αυτοκτονίας, όπου οι τρεις μετέχοντες, αν βγάλεις έξω τον Εχέδωρο που ήταν ΤΝ, έλαβαν μέρος για δικούς τους λόγους. Ο Δαίδαλος για να αποσύρει συνειδητά την κηδεμονία του από τον Ίκαρο και να τον αφήσει επιτέλους λίγο ελεύθερο, μη φοβούμενος να μείνει μόνος, υπολογίζοντας ότι η μεγάλη του μηχανική και εφευρετική δεινότητα θα αποθάρρυνε τους διώκτες ή τους συλλήπτορές του από το να τον βλάψουν, η Ηώ διότι πίστευε πράγματι ότι θα μπορούσε να σκοτώσει τον Δία, αλλά και διότι, όπως όλοι οι τρομεροί πολεμιστές, δεν πολυνοιαζόταν για τη ζωή της θεωρώντας ότι έχει ζήσει τα πάντα και μάλιστα με τον πιο έντονο τρόπο, και ο Τιθωνός γιατί πολύ απλά δεν είχε τίποτε να χάσει.             

 Μία ημέρα, ενώ οι τρεις οι φίλοι που τρώνε το τριφύλλι περιπλανώνταν αχασβήρως στην αγορά για ξεκάρφωμα, αγοράζοντας ελάχιστα λόγω περιορισμένου προϋπολογισμού λιτότητας ήρθε σε επαφή μαζί τους ένας εκπρόσωπος του τοπικού επιχειρηματία και μαικήνα των τεχνών Δηίφοβου. Για να μη νομίζετε ότι δεν το ξέρουμε, Δηίφοβος ήταν ο αδελφός του Έκτορα, εν προκειμένου όμως το όνομα ήταν συνδυασμός των ονομάτων των δύο γιων του Άρη και των συνώνυμων δορυφόρων του πλανήτη Δείμου και Φόβου. Συχνά μάλιστα ο γνωστός επιχειρηματίας έγραφε το όνομά του «Δείφοβος» προκειμένου κατά περίπτωση να τιμήσει, να εξευμενίσει ή και να γλείψει τον βροτοκτόνο, οπλοφόρο, οπλοχαρή, οβριμόθυμο,[111] πολεμόκλονο,[112] τειχεσιπλήτη[113]  Άρη και τους θεούς του Ολύμπου.   

Την ημέρα του Άρη λοιπόν, όπως ήταν και το πρέπον (να υπενθυμίσουμε ότι οι μέρες της εβδομάδας στην αρχαιότητα ήσαν: του ήλιου, της σελήνης, του Άρη, του Ερμή, του κεραυνοβόλου Δία, της Αφροδίτης και του Κρόνου), την πιο καθημερινή ημέρα για τις συναλλαγές και την αγορά, μία ώρα μετά τη χαραυγή, ώρα πρωινή πού ‘χει χρυσό στο στόμα, οι τρεις καβαλάρηδες πάνω σε δανεικά άλογα και με συνοδεία υπαλλήλων και υποτακτικών του επιχειρηματία, ως εκδήλωση αβρότητας και φιλοφροσύνης, ξεκίνησαν για την έπαυλη του Δηίφοβου. Ένα σωρό αρειανοί κρασπέδωναν εκείνη τη στιγμή ακροβολισμένοι τα τείχη και τα παράθυρα, ενώ στους δρόμους η παρουσία τους ήταν πολύ πιο πυκνή και προκαλούσε οχλοβοή και τύρβη, καθώς οι έμποροι διαλαλούσαν τα εμπορεύματά τους και οι υποψήφιοι πελάτες αρνούνταν εμφατικά να αγοράσουν.

Ο Δηίφοβος τούς υποδέχτηκε μπροστά από την έπαυλή του φορώντας επιδεικτικά μία απομίμηση της στολής του θεού Άρη με απαστράπτοντα θώρακα, κόκκινη μπέρτα ή φαρδύ πανωφόρι -αμπέχονο ράχης και κράνος με εμφανές λοφίο, ελληνικό και όχι με ασιατική καλύπτρα, με την οποία συχνά παρουσιάζεται στις απεικονίσεις του και στα αγάλματά του ο θεός. Ο μιμητισμός του και η δουλοπρέπεια προς τον πολιούχο και πλανητούχο θεό ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Στο πλάι του ήταν παρατεταγμένη ολόκληρη κουστωδία, πράγμα που προσέδιδε μεγάλη επισημότητα στην υποδοχή και μάλλον εξανέμιζε και την τελευταία μη δικαιολογημένη ελπίδα μυστικότητας ή διακριτικότητας αναφορικά με την αποστολή.

«Γειά σου κροκόπεπλη, ροδοδάκτυλη και ροδόσφυρη Ηώ, κόρη του υπέρλαμπρου Υπερίωνα και της Θείας, Ηώς, Εώς και Αυγή ή όπως αλλιώς σε λένε», προσφώνησε την κύρια καλεσμένη του με σεβασμό ο Δηίφοβος σε μια εποχή που οι προσφωνήσεις, όπως και τα ονόματα, όπως και οι πράξεις έπαιζαν μεγάλο ρόλο. «Πέρασε αμέσως μαζί με τους πειναλέους φίλους σου στο τραπέζι που έχω ετοιμάσει για σάς, ώστε να συζητήσουμε σπουδαία θέματα που δεν επιδέχονται αναβολή».         

Από τη στιγμή που ο Δηίφοβος γνώριζε την ταυτότητά της, η Ηώ δεν είχε κανένα λόγο να κρυφτεί και είχε φορέσει τη στολή εξόδου της, από μέσα χρυσοπράσινη κι απ’ έξω ερυθρόλευκη, έτσι ώστε λόγω των πολλών φωσφορισμών και ιριδισμών κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει ποια τμήματα της περιβολής ήσαν σκληρά, τυλώδη, κελυφώδη και θωρακικά και ποια ήσαν μαλακά και εύκαμπτα, ώστε να εξασφαλίζουν την ευκινησία σε περίπτωση μάχης. Παίρνοντας τα ηνία της συζήτησης από την αρχή, αφού αφίππευσε με θηλυκή χάρη, άρπαξε τον Δηίφοβο από το προεξέχον της πανοπλίας ύφασμα και κόντεψε να τον σηκώσει στον αέρα.

          «Να λείπουν τα σχόλια για τους συνεργάτες μου, Δείφοβε, αν δεν θέλεις εδώ και τώρα να σού διδάξω τι σημαίνει δέος και τι σημαίνει φόβος. Αποδέχτηκα την πρόσκλησή σου για δύο λόγους: Πρώτον, θέλω να μάθω πώς έμαθες ποιοι είμαστε και μάς προσέγγισες. Δεύτερον, αφού για να μάς καλέσεις, προφανώς θέλεις κάτι από εμάς, θέλω να σού ζητήσω σαν αντάλλαγμα να μάς δώσεις κάποιον οδηγό ή κάποιες οδηγίες για να εισχωρήσουμε περισσότερο στην επικράτεια του Ολύμπου. Να μάς δώσεις μάλιστα και κάποια βαριά πανωφόρια για να μη πουντιάσουμε».

          «Δυναμική και βαρυχέρα Δέσποινα, βλέπω ότι δεν ενδιαφέρεστε να γνωριστούμε καλύτερα και δεν σάς αρέσουν τα προκαταρκτικά. Όλες οι απορίες σας θα λυθούν πάραυτα μεταξύ τυρού και απίου (αχλαδιού), όταν καθίσουμε για το γεύμα. Μάλιστα, ενόψει της βιασύνης σας, προτείνω να παραλείψουμε τυχόν προάριστα ή ορεκτικά ποτά και να περάσουμε κατευθείαν στο τραπέζι», είπε τρέμοντας και δικαιώνοντας πολλαπλώς το όνομά του ο Δηίφοβος.

Κάθισαν λοιπόν στο τραπέζι, όπου τούς σερβιρίστηκαν κουνέλια κι άλλα κρέατα, ψάρια, μέλια, καρύδια, σύκα και μήλα  και γενικά όσα αναφέρουν οι Δειπνοσοφιστές εκτός από την Αφροδίτη την Καλλίπυγο (και όχι Στεατόπυγο). Παρά ταύτα η ατμόσφαιρα ήταν παγερή και οι τρεις ταξιδιώτες δεν άγγιζαν το φαγητό προφανώς φοβούμενοι το ενδεχόμενο της δηλητηρίασης. Κάθε προσπάθεια του Διήφοβου να δρομολογήσει προσυνεδριακή αδολεσχία- φλυαρία κοινώς ψιλοκουβέντα, έπεφτε στο κενό. Στο τέλος, κάθε φιλοφροσύνη συνοδευτική της συνάντησης ξεγυμνώθηκε και αποφλοιώθηκε, αφήνοντας χώρο μόνο για λακωνική ειλικρίνεια.

«Λοιπόν, χμ…», ψέλλισε ο Δηίφοβος, «ας περάσουμε στο λόγο, για τον οποίο είστε εδώ».

   Πάτησε ένα κουμπί και αμέσως εμφανίστηκε δίπλα στο τραπέζι ολογραφική προβολή, που παρίστανε έναν άνδρα με γυρισμένη την πλάτη, πράγμα που βεβαίως ήταν ενορχηστρωμένο σκηνοθετημένο εύρημα για να αυξήσει την αγωνία των παρισταμένων.  

Ο άνδρας έκανε μια στροφή γύρω από τον άξονά του και ήταν …ο Αγοραίος, ο Ελευθέριος, ο Όρκιος, ο Αιγιδούχος, ο Αλάστωρ, ο Αλεξίκακος, ο Καθάρσιος, ο Μηχανεύς, ο Λιμενοσκόπος, ο Μειλίχιος, ο Λυκαεύς-  τα επίθετα είναι άπειρα και για να παρατείνω την αγωνία των αναγνωστών παρέθεσα τα πιο άγνωστα προσωνύμια και προσηγορίες και δεν αναφέρθηκα στα πιο γνωστά Μητίετα, Νεφεληγερέτα κ.λπ. -ναι ήταν ο Δίας.

«Ηώ, σαν να μού φαίνεται ότι παρατράβηξε αυτή η ιστορία, πήγε πολύ μακριά η χειραποσκευή, όπως λέει και ο λαός. Αρκετά σε άφησα να ηλιάζεσαι, να συργιανίζεις, όπου βέβαια για τον Τιθωνό το «σύρω το πόδι μου» είναι όνομα και πράγμα, και να περιδιαβάζεις χωρίς συνέπειες μέσα στην επικράτειά μου. Ξέρεις κάποιοι λένε ότι και ο περίπατος είναι συνταγματικό δικαίωμα, που πρέπει άρα να παραχωρηθεί ή να αναγνωριστεί από τον ηγέτη. Εννοείται βέβαια ότι από την πρώτη στιγμή που προσαριστήκατε, κατά το προσγειωθήκατε, σάς έχω υπό στενή παρακολούθηση με εικονοληπτικές μηχανές, καταγραφείς και μη επανδρωμένους κηφήνες. Τόσο καιρό, εγώ και οι συνεργάτες μου παρακολουθούσαμε μέσω ολογραφικής προβολής τις αξιολύπητες περιπέτειές σας και τους ανεκδιήγητους άθλους σας, που ήταν όλοι για κλάματα, και γενικά ξεκαρδιστήκαμε και σπάσαμε πολλή (μαλακο-) πλάκα[114] με τις υποτιθέμενες κακουχίες σας. Κάποτε όμως όλα τα αστεία έχουν ένα τέλος, ιδίως όταν προχωρούν πολύ, όπως εσύ που έφτασες πολύ κοντά στα ενδιαιτήματά μου. Γι’ αυτό σε διατάζω αυτή τη στιγμή να πάρεις το κουτσό σου κατοικίδιο και τον ωρολογά ψευτο-τεχνίτη σου – μηχανικό της λίθινης εποχής και να τσακιστείτε να γυρίσετε πίσω στα κατσάβραχα της Γης και στη λασπουριά του πηλού, απ’ όπου με τόσο θράσος αναδυθήκατε».

«Νευράκια, βλέπω, Δία, και μόνο για το γεγονός ότι πλησιάζουμε, φαντάσου να είχαμε ήδη φθάσει ήδη στη χειμερινή και θερινή σου έδρα, τότε θα πήδαγες σαν μαϊμού! Αποκαλείς εμάς πλάσματα του πηλού, ενώ εσύ και οι όμοιοί σου είστε εκείνοι, που εξοκείλατε στον κόσμο μας μέσα απ’ τη σκουληκότρυπα, είστε δηλαδή εξωδιαστημικά σκουλήκια και εξωδιαστατικά έντομα και παράσιτα και όλη αυτή η προπαγάνδα ότι τάχα ήλθατε από τα βάθη της Ανατολής είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Δεν είστε καν άνθρωποι, δεν έχεις καμία εξουσία να με διατάξεις, δεν υπάγομαι σε σένα και δεν λογοδοτώ σε σένα.»

«Χονδρή καλοθρεμμένη πλαδαρή Ηώ», είπε ο Δίας που άρχισε να κοκκινίζει επικίνδυνα από θυμό, «είσαι σε μη εξουσιοδοτημένη αποστολή. Ο Σείριος δεν σάς αναγνωρίζει και ο Προμηθέας διαρρηγνύει τα ιμάτια του ότι δεν έχει καμία σχέση μαζί σας. Μπορούμε να μάθουμε, αν έχετε την καλοσύνη, για ποιο λόγο είστε εδώ;»

«Όταν η αδικία και η κακότητα υπερβεί ορισμένο όριο ή μάλλον κάθε όριο, τότε ο Κώδικας των τιτάνων, το ψήφισμα του Δημοφάντους, το εξελικτικό απόλυτο του γένους μας, μάς εξουσιοδοτεί απευθείας. “Εάν τις δημοκρατίαν καταλύη την Αθήνησιν, ή αρχήν τινα άρχη καταλελυμένης της δημοκρατίας, πολέμιος έστω Αθηναίων και νηποινεί τεθνάτω, και τα χρήματα αυτού δημόσια έστω, και της θεού το επιδέκατον. Ο δε αποκτείνας τον ταύτα ποιήσαντα και ο συμβουλεύσας όσιος έστω και ευαγής”. Και κάποιο συμπαθητικό σύνταγμα κάποιας πόλης- κράτους που ξέρω λέει: “Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.” Γι’ αυτό κι εγώ, ήλθα να σε σκοτώσω. Θα σού σπάσω το κεφάλι με τους αλτήρες, που κρατάνε οι τυραννοκτόνοι Αρμόδιος και Αριστογείτων στο Μουσείο της Νεάπολης.»

Ο Δίας έβαλε τέτοια γέλια, αναλύθηκε σε τέτοιους βαρείς, ηχηρούς και ανεξάντλητους αρχαϊκούς γέλωτες, ώστε αν δεν βρισκόταν κάτι ή κάποιος να τον διακόψει, ίσως γελούσε μέχρι και σήμερα.

«Εσύ, ας γελάσω. Εσύ δεν είσαι αντίπαλος για μένα. Όταν κυπτάζω προς το μέρος σου, βλέπω ένα αιμόφυρτο όγκο δεμένο στο άρμα μου, ένα τσακισμένο κορμί ενός άθλιου παχέος ζώου να σαπίζει στον ήλιο. Άμα θέλεις να διασταυρώσουμε κάτι άλλο, αντί για τα ξίφη μας, το συζητάμε, γιατί παρά τις άπειρες ερωτικές μου εμπειρίες, δεν έχω κάνει ποτέ σεξ με χοντρή και ίσως να έχει και αυτό τις απολαυές του. Μού τρέχουν τα σάλια, άμα φανταστώ το μέγεθος του αιδοίου και των βυζιών σου. Κι όσο για το ότι έρχεσαι εδώ ως τιμωρός του δικαίου και υπερασπιστής της δημοκρατίας, αυτά να πας να τα πεις σε κανένα αδαή και όχι σε μένα. Το μόνο που σε πειράζει είναι ότι έβαλες τον εραστή τσέπης, που έχεις ενθυλακώσει στο θυλάκιο του ενδύματός σου, στο κάδο του πλυντηρίου μου και σού τον έβγαλε στραγγισμένο! Ποιος σάς είπε να γίνετε μαθητευόμενοι μάγοι σε τεχνολογία που δεν καταλαβαίνετε, εσείς οι πρωτόγονοι κοιλιάκανθοι; Μού ‘θελες και αθανασία για το έκτρωμα, για το βδέλυγμα, για το μόστροσον, για το προδιγίοσον!  Πάρε αθανασία τώρα να βάλεις και στη τσέπη σου (κυριολεκτικά)!»

«Είσαι αισχρός! “Τους μεν κενούς ανθρώπους το πνεύμα διίστησι, τους δε ανοήτους το οίημα”,[115] έλεγε ο Σωκράτης. Ο Ευριπίδης έλεγε: “Βαρύ το φόρημα οίησις ανθρώπου κακού”[116], αλλά μετά μάς τα χάλασε λέγοντας “Ο Ζευς κολαστής των άγαν υπερφρόνων”, που σημαίνει ότι τελούσε σε πλήρη σύγχυση, επειδή τον απατούσε η γυναίκα του. Εσύ να τιμωρήσεις τους υπέρφρονες, όταν ο μεγαλύτερος υπέρφρονας και κομπορρήμονας και οιηματίας είσαι εσύ; Εκτός βέβαια, αν δεχθούμε την άγια υποκρισία ότι τιμωρείς όλους τους άλλους για αμαρτήματα που διαπράττεις και ο ίδιος. Σε κάθε περίπτωση σε καλώ να με αντιμετωπίσεις στο πεδίο, χωρίς τα τεχνολογικά σου εξαρτήματα, τις μικροεφαρμογές και τις μικροσυσκευές σου[117], χωρίς να ρίχνεις πυραύλους, αστραπές και βροντές και χωρίς να κλέψεις την Αιγίδα, που’ χει πάνω της πασαλειμμένο το κεφάλι της Μέδουσας, από αυτή την ξυλαγγούρω την Αθηνά. Και βέβαια το πιστεύω ότι εξήγαγες από το κεφάλι σου έναν γόνο που έχει περισσότερο μυαλό από σένα, αυτό δεν είναι δα και δύσκολο! Αλλά να παίρνεις όπλα κι απ’ αυτήν κι από άλλους, προκειμένου να καλύψεις τη γύμνια σου, αυτό είναι η μεγαλύτερη ξεφτίλα για ένα πολεμιστή. Αλήθεια, δεν ντρέπεσαι, δεν νοιώθεις το αίσθημα της ντροπής;  Ο Ισοκράτης έλεγε: “μηδέποτε, μηδέν αισχρόν ποιήσας έλπιζε λήσειν. Και γαρ αν τους άλλους λήσης, σαυτώ συνειδήσεις”».[118]                   

«Στεατόπυγη Ηώ σε παρακαλώ, να ξεφουρνίζεις να τιτανικά ρητά με μέτρο, γιατί θα με κάνεις να κλάψω. Θα σού άρεσε βέβαια να σταθώ ενώπιόν σου άοπλος, αλλά αυτό δεν πρόκειται να γίνει ούτε καν στη φαντασία σου. Άλλωστε, μία μονομαχία μεταξύ των δύο μας “δεν παίζει”, δεν αποτελεί ούτε καν ενδεχόμενο ή πιθανότητα εξαρχής, κυρίως και πρωτίστως, διότι δεν είμαστε ισάξιοι. Εμένα θα δικαιούνταν να με καλέσει σε μονομαχία ο Προμηθέας ή το πολύ ο Υπερίων ως αρχηγέτες των βροτών και όχι βέβαια εσύ, που είσαι μία τεράστια λιπαρή σκατούλα. Για να φθάσεις στο δικό μου ύψος, θα πρέπει να συγκρουστείς πρώτα με τους υποτακτικούς μου κι ύστερα, στην υποθετική αλλά μη πιθανή περίπτωση που θα επιβίωνες, θα κέρδιζες την τιμή να αναμετρηθείς με τον εκπρόσωπο- πρωταθλητή μου, που δεν είναι βέβαια άλλος από τον πολιούχο αυτού του πλανήτη, θεό του πολέμου Άρη. Οπότε, εκεί σταματάνε ακόμη και οι υποθέσεις, διότι είναι εγγυημένο ότι από τα χέρια του Άρη δεν πρόκειται να βγεις ζωντανή».     

Στο σημείο αυτό, ο Άρης έκλεισε το μικρόφωνο και αποτάνθηκε χαμηλόφωνα στο Δία.  

«Είσαι με τα καλά σου; Νομίζεις ότι έχω καμία όρεξη να συγκρουστώ μ’ αυτό το γομάρι; Όπως λένε και στις ταινίες, δεν υπέγραψα γι’ αυτό. Το να παριστάνουμε τους θεούς με τα ενεργειακά μας όπλα είναι ένα πράγμα, το να αντιμετωπίζουμε όμως τους πολεμιστές των θνητών σε μονομαχία είναι ένα άλλο. Η μονομαχία πρέπει να καταργηθεί νομοθετικά, διότι η έκβασή της είναι υπερβολικά αμφίρροπη και εξαρτάται από πολλούς μη ελεγχόμενους παράγοντες».

«Ρε τι ρίψασπις και δειλός είσαι, το κάτουρο σού ‘χει φτάσει στη κάλτσα, στο πίλημα, μούσκεψε τον κετσέ, δε ντρέπεσαι ρε! Εξ ορισμού τα πλάσματα αυτής της διάστασης δεν μπορούν να μάς βλάψουν, διότι είμαστε ενεργειακοί. Και με τα όπλα που θα σού δώσω εγώ, δεν διατρέχεις κανένα κίνδυνο. Μη σε φοβίζει αυτό το παραλήρημα των τιτάνων για ανδρεία, θάρρος, ηρωισμό, πολέμους κ.λπ. Εμείς δεν κινδυνεύουμε από τις αγχέμαχες παλικαριές τους, διότι είμαστε εκηβόλοι και κεραυνοβόλοι, πλήττουμε εξ αποστάσεως με βαλλιστικούς πυραύλους. Μίλησε κανένας για πόλεμο; Ο ποιμένας δεν πολεμάει με το αρνί ή το πρόβατο, απλά το σφάζει!»     

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23^ο :

ΣΤΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ

Η Ηώ στο δρόμο για να μονομαχήσει με τον Δία και τους υπεξουσίους του ήξερε ότι κάθε αμφιβολία, κάθε ένας χρόνος, κάθε μέρα, κάθε ώρα και λεπτό της ζωής της μέχρι το τώρα δεν ήταν παρά μόνο προκαταρκτικό προανάκρουσμα και προαγώνισμα ενόψει της σημερινής κορυφής της δόξας. Όλα τα προηγούμενα, κάθε ανάσα, κάθε στάδιο της εκπαίδευσής της, κάθε νίκη ή ήττα στο πεδίο της μάχης δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η προετοιμασία του παρόντος, του επικείμενου. Στις επόμενες ώρες θα εκπλήρωνε το πεπρωμένο της. Μοίρα είναι αυτό που η φύση, η ζωή και οι περιστάσεις επιφυλάσσουν στον άνθρωπο και θείον ή Θεός είναι ο τρόπος που τα αντιμετωπίζει. Ή θα πέθαινε ο Δίας σήμερα και η ίδια θα θριάμβευε ή αντιστρόφως. Και βέβαια το τελευταίο, που ήταν και η στατιστικά και πιθανολογικά αναμενόμενη έκβαση, θα συνεπαγόταν και χειρότερα δεινά από το θάνατο, όπως είναι η ταπείνωση, η καταισχύνη, η διαπόμπευση ή η διαγραφή του ονόματός της από την πλάκα της Ιστορίας και η λήθη ανά τους αιώνες.  Και η αμαζόνα δεν ήθελε ούτε να ατιμαστεί, ούτε να ξεχαστεί ως μία ασήμαντη μύγα που έλιωσε ο Δίας κλείνοντας και κροτώντας τις παλάμες του.

Θυμήθηκε με μειδίαμα κατανόησης και συγκατάβασης την αρχή της αποστολής, όπου υπήρχε και η φιλοδοξία να μπορέσουν οι επίδοξοι και αδόκητοι καταδρομείς να πάρουν στην κατοχή τους κάποια από τα περίφημα όπλα του Δία και να τα διαθέσουν στους ανθρώπους. Προφανώς, από τη στιγμή που η αποστολή τους είχε από την πρώτη στιγμή εκτεθεί και βρισκόταν υπό παρακολούθηση, αυτή η επιλογή δεν υπήρχε πλέον ως ενδεχόμενο, δεν ήταν πια στο τραπέζι, όπως λέμε. Το μόνο που έμενε ήταν η αμιγής εκδίκηση και ο φόνος του Δία. Και τι ασύλληπτη υπηρεσία στους ανθρώπους θα ήταν ένα τέτοιο κατόρθωμα, από τι βάσανα και μελλοντικούς πολέμους θα τούς λύτρωνε και θα έμενε η Ηώ στην Ιστορία ως η μέγιστη ευεργέτις.  

Το πρωί που ξύπνησε στην Ταρτησσό αισθάνθηκε δυνατή και απερίσπαστη, έχοντας αφήσει πίσω της όλες τις εκκρεμότητες. Πλύθηκε με λεπτομέρεια και διεξοδικότητα , όπως οι Σπαρτιάτες πριν από τις Θερμοπύλες και αλείφτηκε με το αλεύρι των παλαιστών, ώστε να μην γλιστρούν τα χέρια της στη μάχη από τον ιδρώτα. Κοιτάχτηκε στον μεταλλικό καθρέφτη του δωματίου της και αφοσίωσε στο πρόσωπό της και στο σώμα της μία αυξημένη προσοχή, σε σημεία δηλαδή όπου συνήθως δεν έδινε καμία σημασία.   

Η Ηώ ήξερε πολύ καλά ότι δεν ήταν και πολύ όμορφη σύμφωνα με τα αντικειμενικά κριτήρια αισθητικής, δηλαδή με βάση τους καθιερωμένους κανόνες των κλασικών αγαλμάτων. Θαύμασε τους μυς των βραχιόνων και τις σχηματοποιημένες σαρκώδεις κνήμες – γαστροκνημίες της. Αυτά τα κυρίως ανδρικά χαρακτηριστικά δεν συμβάδιζαν βέβαια και πολύ με το ιδανικό της γυναικείας ωραιότητας, αφού ακόμη και οι θεές προτιμούσαν να τα κρύβουν για να εμφανίζονται άψογες και ελκυστικές, αλλά δεν μετάνιωνε σε καμία περίπτωση, που προπονήθηκε και αγωνίστηκε τόσα χρόνια για να τα αποκτήσει. Και η ίδια τουλάχιστον έβρισκε ότι μέσα από τα ελαφρά εσώρουχα, τη λαμπρή της πανοπλία και την ασημένια ζώνη της είχε ένα είδος ωραιότητας. Βέβαια, αλίμονο, είχε συναίσθηση ότι ο Δίας με τις άπειρες εμπειρίες δεν θα την έβρισκε ποθητή. Εγώ και ο Δίας ζευγάρι, τής πέρασε σαν λάμψη από το μυαλό, τι ανόητη περιθωριακή και ανόσια σκέψη! Όπως και να ‘χει, το σημαντικό ήταν να γίνει αυτή η μισή, η κάποια ωραιότητά της το τελευταίο πράγμα, που θα έβλεπε ο ψευτοθεός.

Από μικρή ήταν αγοροκόριτσο με μάτια, που δεν γοήτευαν για το χρώμα τους, δεν ήσαν ακριβώς μενεξεδένια ούτε έντονα πράσινα, ήσαν όμως διαπεραστικά και διεισδυτικά. Το κορμί της είχε γίνει με την πρόοδο του χρόνου και τη διαρκή προπόνηση μυώδες και μαυρισμένο από μακρόχρονη γυμναστική, κολύμβηση, κυνηγητική θήρα κάτω από τον ήλιο – προτάσεις, εκτάσεις, αιωρήσεις των χειρών κ.λπ.-, δεν ήταν όμως ούτε ισχνό ούτε λιπόσαρκο ούτε ξερακιανό. Είχε πλήρη περιφέρεια, ολοστρόγγυλους γοφούς, παχιές και στιβαρές λαγόνες και οσφύες. Τούτα τα διαπίστωσε κουνώντας δεξιά και αριστερά τον κόκκυγα και το κολοκούκουρο του  κορμιού της κι ήταν σαν να τα έβλεπε για πρώτη φορά. Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι τα βυζιά της είχαν βέβαια μία κλίση προς τα κάτω σαν μαστάρια αγελάδας, όμως αν σήκωνε λιγάκι τα χέρια, γίνονταν αρκετά στητά, μάλιστα δε, όταν ήταν ανάσκελα, έρχονταν σε εντελώς ορθή στάση, χώρια που οι θηλές της ήταν ροδαλές και χοντρές σαν τύμπανα. Τέλος πάντων αυτή η επισκόπηση σ’ αυτή τη φάση και λίγο πριν από το τέλος δεν είχε και πολύ νόημα. Αυτό που είχε νόημα ήταν η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός και η αξία του ανθρώπου ως πρωταρχική υποχρέωση της πολιτείας. Και στο πλαίσιο αυτής της αξιοπρέπειας, δεν θα δεχόταν βέβαια η Ηώ να συρθεί στην αιχμαλωσία και να γονιμοποιηθεί ως φορβάς, φοράδα ή θήλεια ίππος από κάποιο τριχωτό κατεργάρη, που θα νομίζει ότι είναι άνδρας ενώ είναι ανδράριον. Αυτό δεν θα το επέτρεπε σε καμία περίπτωση και θα έβρισκε τον τρόπο εγκαίρως να αυτοκτονήσει.

«Είμαι η Πενθεσίλεια, που πάει να σκοτώσει τον Αχιλλέα. Αυτή είναι η ακριβής αναλογία, η πιο εύστοχη παρομοίωση», είπε.

Ενώ ντυνόταν, ενώ ενεδύετο, άλειψε τη μαγική εύοσμη αλοιφή από ένα ασημένιο βάζο με σχήμα ροδιού πάνω από την καρδιά, το λαιμό και την εφαπτομένη των βοστρυχωτών μαλλιών σαν να ήταν αυτάρεσκη- διότι όλοι τελικά έχουμε μία αυταρέσκεια- σαν να ήταν η θεά Αφροδίτη. Και τι καλά θα ήταν, αν με την αλοιφή της ατομικής περιποίησης, τη συναφή μοσχοβολάδα ή το άλευρο του αρσιβαρίστα- παλαιστή θα μπορούσε να ζαλίσει και να αποπροσανατολίσει τον Δία, τον Άρη και τους λοιπούς μαθητάδες! Τι καλά θα ήταν, αν μαζί με το δόρυ της, κατείχε κι ένα δεύτερο όπλο μυστικό, που θα ήταν ένα άρωμα χαρισμένο από την Αφροδίτη ή την Άρτεμη, ώστε να ερεθίσει τις άμυαλες τεστοστερόνες του κάτω εγκεφάλου, να συγχύσει «τας γλώσσας των ανδρών και τα νοήματα» και να μη ξέρουν όλοι αυτοί οι παλικαράδες τι τούς γίνεται!          

Η Ηώ πέρα από την απαστράπτουσα περιβολή της θαύμασε και τα όπλα της. Το τόξο και τη φαρέτρα, γεμάτη βέλη με τα κόκκινα φτερά, που με τη δαιμόνια δεξιότητά της μπορούσε να τα εκτοξεύει σε διασπορά μέσα σε δευτερόλεπτα σαν σφαίρες από ριπή πολυβόλου, το σπαθί της, κοφτερό, εύχρηστο, ευέλικτο, ζυγοσταθμισμένο και θανατηφόρο, τον δίκοπο πέλεκυ, στην πραγματικότητα λογχοπέλεκυ, που επιστρατευόταν στις πολύ δύσκολες μονομαχίες.

Ύστερα ζύγισε στο χέρι της το δόρυ της, το έφερε δεξιά, αριστερά, πάνω και κάτω με έκταση του αγκώνα και συστροφή του καρπού. Αυτό ήταν το μεγάλο της πλεονέκτημα, ο άσος του αθλητή και του πρωταθλητή, ένα έμβολο που μπορούσε ο πολεμιστής να το αρπάζει είτε από τη βάση, είτε από τη μέση είτε από την άκρη αναλόγως των απαιτήσεων του αγώνα! Η αγαπημένη της κίνηση ήταν να γυρίζει ξαφνικά την πλάτη στον αντίπαλο, να τού δίνει μια γερή αγκωνιά στην κοιλιά και, καθώς αυτός ενστικτωδώς και με αντανακλαστικό τρόπο θα τίναζε το πρόσωπο προς τα εμπρός, να το διατρυπά με την αιχμή του δόρατος, κατευθυνόμενη από την ανάστροφη παλάμη. Η αιχμή αυτή, εξοπλισμένη με αντενεργούν άγκιστρο, δεν ήταν φτιαγμένη από κοινό ορυκτό, ούτε καν από σίδηρο, αλλά από σφυρηλατημένο ορείχαλκο, το περίφημο μέταλλο της εποχής, που ακόμη και σήμερα δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς ήταν, σε κάθε περίπτωση όμως τίποτε δεν ηδύνατο να τού αντισταθεί, διότι επενεργούσε σαν να είχε εμβαπτισθεί σε πανίσχυρο κι αλάθητα θανατηφόρο δηλητήριο!  Ένα χτύπημα σε οποιοδήποτε σημείο του αντιπάλου και το ξέσμα του ορείχαλκου θα αντλούνταν και θα απορροφώνταν μέχρι την καρδιά του αντίμαχου και θα τον έστελνε αδιάβαστο στον Άδη εντός δευτερολέπτων. Ο κοντός του δόρατος σχεδόν βούιζε, βομβούσε και αναμινύριζε ότι ήθελε να καρφωθεί στο δέρμα του Άρη και του Δία, να τούς ξαπλώσει, και να κορέσει τα μάτια, το στόμα και τους πνεύμονές τους με τη μαυρίλα του θανάτου.

Όπως είναι αναμενόμενο, η Ηώ είχε κι άλλα ποικίλα άρματα πάνω της, που θα κουραζόταν κάποιος να απαριθμήσει. Ζώντας σε μια τεχνολογική εποχή δεν ήταν δυνατόν βεβαίως να απαρνηθεί τα βαλλιστικά όπλα και σίγουρα πέρα από το γιαταγάνι της, το ζωσμένο σπαθί της και τα σπαθολούρια ενδεδυμένα όλα με ασήμι στο σελάχι,[119] όπου ζύγιζαν δύο οκάδες, είχε και  τα κουμπούρια της, το ντουφέκι της κρεμασμένο και παλάσκες ασημένιες, όλα έως δεκατρεισήμισυ οκάδες, χωριστά από τα φυσέκια, που κουβαλούσε στη τσάντα της. Όμως αυτά τα βαλλιστικά όπλα ήσαν γι’ αυτήν σημάδι ανανδρείας και ανεπάρκειας, δεν ταίριαζαν σε τιτάνες, αλλά σε κάποιους δειλούς που πυροβολούσαν από μακριά, ακριβώς για να μη δουν το αποτέλεσμα της επίθεσής τους, τον πόνο που προκάλεσαν στο πρόσωπο του αντιπάλου απεικονισμένο στον μορφασμό του, σε ανθρώπους που διέπρατταν τη μέγιστη ατιμία να μην αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους.  

  Τώρα όμως, τώρα- τώρα, σ’ αυτό το τώρα που πάντα αλλάζει, η Ηώ κάλπαζε από την πόλη της Ταρτησσού με κατεύθυνση τις πλαγιές του Ολύμπου. Όπως συμβαίνει συχνά σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όπου από τον στατικό ηλεκτρισμό του αέρα τεκμαίρεται ότι πρόκειται να ακολουθήσει χαλασμός, πολλοί αργόσχολοι είχαν μαζευτεί στις άκρες του δρόμου και επευφημούσαν την επελαύνουσα καβαλάρισσα, χωρίς καλά- καλά να καταλαβαίνουν γιατί. Ένοιωθαν συμμέτοχοι σε κάτι με το οποίο δεν είχαν καμία σχέση, επέλεγαν όμως ότι το συγκεκριμένο θέμα τούς αφορούσε, πόσο ανθρώπινο είναι αυτό, ίσως και το πιο ανθρώπινο, το να κάνω δηλαδή δική μου μία ξένη υπόθεση.     

Αυτές οι εκδηλώσεις φαινομενικής συμπαράστασης δεν είχαν βέβαια καμία σημασία για την Ηώ. Ο στόχος της ήταν σαφής, εναργής και διαυγής, ήγουν ο θάνατος του Δία και αλίμονο σε όποιον θα είχε την αποκοτιά να τής σταθεί εμπόδιο. Είχε στείλει ήδη λεγεώνες ανδρών στις πύλες του Άδη, με αποτέλεσμα ο βαρκάρης να δουλεύει υπερωρίες και να απευθυνθεί απεγνωσμένα και επανειλημμένα διαμαρτυρόμενος στο σωματείο του,  και αυτό ήταν αποφασισμένη να κάνει και σήμερα.

Εμπρός λοιπόν  προς την Ανατολή, την μεγάλη Ανατολή, σπιρούνισε το πολεμικό άλογό της η Ηώ. Ο λογχοπέλεκυς ήταν δεμένος στο κεφαλοκόλωνο- επίκρανο του σάγματος, ενώ το δόρυ της ησύχαζε σχεδόν ακίνητο στο δεξί της χέρι – τέτοια ήταν η ισορροπία και η κυριαρχική της επιβολή στα διατιθέμενα μέσα. Κάλπαζε ασταμάτητα προς τις επικλινείς πλαγιές του Ολύμπου και ανέβαινε προς τα πάνω τα ατέλειωτα χιλιόμετρα που την χώριζαν από την επικράτεια των θεών. Ίσως θα έπρεπε να είχε πάρει για ιπποκόμο τον Δαίδαλο, αλλά προτίμησε να τον αφήσει πίσω. Η παρουσία του δεν θα είχε κανένα νόημα και κανένα αποτέλεσμα παρά μόνο να σκοτωθεί. Είχε μία έσχατη ελπίδα, ότι δηλαδή υπήρχε στους θεούς κάποιο είδος τιμής, που δεν θα τούς επέτρεπε να την εξουδετερώσουν από μακριά, ότι λόγω του βαθέος εγωισμού τους θα ήθελαν να την νικήσουν ορθά και δίκαια, σωστά και πραγματικά, στο πεδίο της μάχης.

Ήξερε ότι η πορεία της καταγραφόταν από χιλιάδες αισθητήρες και παρακολουθούνταν από χιλιάδες κατασκόπους και γι’ αυτό φώναξε με αδάμαστη περηφάνεια:

     «Σπιούνοι και ρουφιάνοι, κατάσκοποι και μίσθαρνοι ωτακουστές, στείλτε στον Δία το μήνυμα ότι εγώ, η Ηώ, η κόρη του Υπερίωνα και της Θείας, έρχομαι για να τερματίσω την άθλια ζωή του.  Πείτε του ότι, αν έχει κάποιο ίχνος τιμής, τον προκαλώ σε μονομαχία, αυτόν τον ίδιο και όχι τους ελεεινούς παρακατιανούς και παραγιούς του, παρότι δεν έχω καμία αντίρρηση να τούς προτάξει, αν αυτό τον κάνει να αισθάνεται καλύτερα, πλην όμως αυτό θα τού δώσει μόνο παροδικό και φευγαλέο αίσθημα ασφάλειας».

Εξακολουθώντας ακάθεκτη το οδοιπορικό προς τη μοίρα η Ηώ συνέχισε τις ευχωλές, τις ιαχές, τις προσβολές και τις προκλήσεις προς τους αντιπάλους.  

«Οιμωγή τε και ευχωλή πέλεν ανδρών ολλύντων και ολλυμένων[120]. Αβροβάται,[121] ανασεισίφαλλοι,[122] γυναικοπίπαι- ανδροπίπαι[123] μύζουρεις,[124]  ρωποπερπερήθραι,[125] σποδηριλαύραι,[126] πιθηκαλώπηκες,[127] βγείτε από τις κρυψώνες σας και αντιμετωπίστε τη μοίρα σας σαν άνδρες. Μη κρύβεστε σαν γυμνοσάλιαγκες, βγείτε στο φως, μη γίνει της  εκδιδομένης επί χρήμασι γυναικός το κιγκλίδωμα». [128]

Για να παραφράσουμε την Αινειάδα του Βιργιλίου που αναφέρεται στην Πενθεσίλεια, όταν εξήλθε να αντιμετωπίσει τον Αχιλλέα:

Προβάλλει η αμαζόνα με φεγγαρόμορφη ασπίδα

Φλέγεται από οργή, τόσο θυμό ποτέ δεν είδα

Φορά χρυσό τελαμώνα στο γυμνό το στήθος

Πολεμά τους άνδρες με παρθένας ήθος.

Ο Άρης έστειλε χαλαρά και διαδοχικά εναντίον της τέσσερα παλικάρια από την ακολουθία του, τέσσερις τρομερούς ιππείς της Αποκάλυψης αντίστοιχους με το Δίκαιο της Κατάκτησης, που διαρκώς επικαλείται κάποιος ηγεμονίσκος της γειτονιάς μας πάσχων από παράνοια και παραισθήσεις μεγαλαυχίας, μεγαλείου και μεγαλοϊδεατισμού, καθώς και τον Λιμό, τον Πόλεμο και τον Θάνατο. Πιο συγκεκριμένα έστειλε τον Άραβο που έτριζε τα δόντια, τον Αίθωνα που ήταν καυτός σαν πυρακτωμένο ατσάλι, τον Φλόγιο που ήταν ακόμη πιο φλογερός και τον Κόναβο που σήκωνε κόνι και έκανε θόρυβο. Ατυχώς αυτούς η Ηώ τούς πετσόκοψε μάλλον εύκολα με συνοπτικές διαδικασίες. Με ουρανομήκη, ειδεχθή, μυσαρή, αποτρόπαιη και φρικώδη κραυγή χώνοντας τα σπιρούνια στα πλευρά του πολεμικού της αλόγου αποκεφάλισε τον πρώτο με τον δίκοπο πέλεκυ, διατρύπησε τον δεύτερο με το δόρυ, έριξε από το άλογο και ποδοπάτησε- τσαλαπάτησε τον τρίτο και τόξευσε από απίστευτη απόσταση με απίθανη βολή τον τέταρτο διαπερνώντας το λαιμό του και υποχρεώνοντάς τον σε μακάβριες γαργάρες. Οι τέσσερις ατυχήσαντες ή μάλλον δυστυχήσαντες ιππότες της αποκάλυψης είχαν μαζί τους και κάμποσους ιπποκόμους, που κι αυτοί ήσαν οπλισμένοι και έδωσαν μάχη – που λέει ο λόγος. Όμως η αδυσώπητη πολεμίστρια Ηώ, θυμίζοντας τους ανίκητους γυάλινους ήρωες που βλέπουμε στην τηλεόραση, διαξίφιζε τον έναν, πυροβολούσε τον άλλον, σπάθιζε τους μεν, απωθούσε τους δε, μπουμπούνιζε κάποιους, ξεκοίλιαζε έτερους. Πάντως, σαν να μετάνιωνε που τούς καθάριζε σαν αβγά.

«Ζητήστε έλεος. Άμα θέλετε, κλάψτε με δάκρυα και μύξες και θα σάς λυπηθώ. Δεν είμαι κακός άνθρωπος, δεν έχω τίποτε μαζί σας. Σίγουρα το να κλαίει κάποιος και να ζητάει έλεος δεν είναι πολύ τιμητικό, αλλά για κάποιο λόγο εμποδίζομαι να σκοτώσω όποιον μυξοκλαίει, κλαυθμηρίζει, μινυρίζει και κνύζεται. Δεν είναι όλοι πλασμένοι για πολεμικούς αγώνες και να ξέρετε ότι ο πόλεμος είναι δρόμος χωρίς γυρισμό. Είτε είσαι στην όχθη και παρακολουθείς πίνοντας ένα ποτό αφήνοντας άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, είτε μπαίνεις στο ρεύμα και πεθαίνεις. Ίσως έχετε άλλη κλίση, επίδοξοι αντίπαλοι. Ίσως γεννηθήκατε για να γίνετε ποιητές, να κεντάτε ή να πλέκετε, να δραστηριοποιηθείτε στον τομέα παροχής υπηρεσιών, ίσως και να είστε κατάλληλοι να ασχοληθείτε με οικονομικά ως μία κατάσταση που όλοι χάνουν και να μην έρθετε ποτέ σε επαφή με την ηθική, που μάς δίδαξαν οι αρχαίοι σοφοί. Μπορεί να περάσετε όλη σας τη ζωή κοιτώντας την επιστήμη απέξω, με τη ψευδαίσθηση ότι θα βρείτε τις τέλειες απαντήσεις έξω από τον εαυτό σας, χωρίς να μπείτε μέσα σ’ αυτό που ψάχνετε κι αυτό που σάς ενδιαφέρει. Δεν χρειάζεται να πεθάνετε σήμερα!»        

Ο Άρης στο παλάτι του Δία τα είχε ψιλοπαίξει, κατά το κοινώς λεγόμενον. Όταν είδε ότι οι απεσταλμένοι του πρωταθλητές αποδεκατίζονται, στράφηκε προς τους γιους του Δείμο και Φόβο και τούς έκανε νόημα να μπουν στη μάχη. Όμως αυτοί τού έδωσαν την ακόλουθη ηρωική απάντηση:

«Πατέρα δε σφάξανε. Ψάξε αλλού για κορόιδα. Του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ.»

Και τον αφήσανε σύξυλο τα μαλακισμένα! Πρώτη και τελευταία φορά σε όλη τη τριλογία της Τιτανομαχίας αναφέρεται αυτή η λέξη, αλλά πώς να χαρακτηρίσεις τα βλαστάρια που εγκαταλείπουν τον πατέρα τους σε μία δύσκολη στιγμή αντί να τον περιβάλουν με προστασία και να τον υπερασπιστούν  κι αντί να εμπνέουν το δέος και το φόβο, όπως λέει το όνομά τους, ένοιωσαν οι ίδιοι στο πετσί τους αυτά τα συναισθήματα, συναιρούμενα και συνοψισμένα σε αυτό που οι αγγλοσάξονες προσφυώς αποκαλούν «τσίκεν σιτ».[129]    

Ο Άρης στράφηκε με απελπισμένο ύφος προς το Δία.

«Μη ψάχνεις για παρηγοριά σε μένα. Σού έχω αναθέσει το χαρτοφυλάκιο του πολέμου. Βγες έξω και πολέμησε. Έχεις ενεργειακό σώμα και δυνατές ενεργειακές ασπίδες. Θα πονέσεις, αλλά θα επιβιώσεις».  

«Αυτή η μέγαιρα είναι ικανή να με κυνηγάει μέχρι το τέλος του χρόνου. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που την κινητοποιεί, όταν με λίγα τάλαντα ή λίγους στατήρες θα μπορούσε να έλθει με το μέρος μας. Τι διάολο άνθρωποι είναι αυτοί που δεν εκμαυλίζονται, δεν παραδίδουν την πίστη τους, δεν εξαγοράζονται, δεν συμβιβάζονται και δεν κάθονται στ’ αβγά τους να περάσουμε όλοι μαζί καλά; “Παπαί, Μαρδόνιε, κοίους επ’ άνδρας ήγαγες μαχησόμενους ημέας, οί ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούνται, αλλά περί αρετής”[130]».

«Άρη, τσαχπινογαργαλιάρη, επειδή βαριέμαι την κλάψα σου, αμάν Θεέ – εαυτέ μου τι άχρηστοι είναι όλοι αυτοί, στους οποίους προΐσταμαι, και για να σού τονώσω την καταρρακωμένη αυτοπεποίθησή σου, θα σού δώσω το πιο βαρύ μου όπλο, τον κεραυνοσφήνα, που είναι όχι απλά αστραπή ή βροντή, αλλά η πεμπτουσία της. Έτσι θα μπορέσεις να σταθείς απέναντι στην Εριννύα, σ’ αυτή την άσχημη Άρπυια, όχι σαν χέστης, αλλά σαν άνδρας, όσο αυτή η λέξη σημαίνει κάτι ακόμη και δεν έχει απαξιωθεί στο πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας. Πάρ’ το λοιπόν και τσακίσου από μπροστά μου, υγίαινε και έρρωσο, γιατί μόνο που σε βλέπω, μού ανακατεύονται τα έντερα».    

Γνωρίζοντας ο Άρης ότι με το όπλο αυτό μπορούσε να κονιορτοποιήσει εξ αποστάσεως την Ηώ, αναθάρρησε και βγήκε να τη συναντήσει στο μονοπάτι του πολέμου, σαν γελαδάρης της Άγριας Δύσης έτοιμος να τραβήξει τα πιστόλια του. Μια και είχε δυνατότητες υπερανθρώπου σ’ αυτή τη διάσταση, αφού ο ίδιος αντλούσε τις δυνάμεις του από τον κόκκινο ήλιο του Κρύπτον, ε… συγγνώμη αυτό είναι από άλλο επικό κύκλο, για τον οποίο δεν διαθέτουμε τα πνευματικά δικαιώματα, αύξησε κατά βούληση το ανάστημά του ώστε να είναι πενταπλάσιος από τους κοινούς θνητούς[131]. Μια και δυο, έφτασε στο πεδίο της μάχης και προχώρησε τρία βήματα μπροστά από τους τρομοκρατημένους στρατιώτες του Ολύμπου. Με πολύ σθένος και τσαμπουκά, όπως αυτός που απαιτούν όλοι οι πατεράδες από τους γιους τους στο παιδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, ο Άρης ήλθε και κόλλησε το προστατευτικό γεννητικών οργάνων του (σπασουάρ) πάνω στη μούρη του αλόγου της Αμαζόνας, τόσο κοντά, ώστε μπορούσε να τού δώσει μία σφαλιάρα από ψηλά, αν ήθελε. Αν θέλετε, όπως λένε οι εισηγητές των συνεδρίων της εποχής μας και απαντούσε ένας στρατηγός εθνικιστικών καναλιών: Αν θέλετε και αν θέλετε, έ όχι δεν θέλω!

 «Τι εμοί και σοι γύναι;», είπε ο Άρης αισθανόμενος ασφαλής. «τι θέλεις επιτέλους, είσαι με τα καλά σου;»

«Είμαι η Ηώ, κόρη του τιτάνα Υπερίωνα και της Θείας. Δεν έχω τίποτε μαζί σου, γιε του Δία και της Ήρας. Όμως, λυπάμαι, έχω σοβαρό θέμα με τον πατέρα σου, τον οποίο έχω καλέσει σε μονομαχία με όλους τους τύπους και επιμένει να με αγνοεί. Σε καλώ λοιπόν να παραμερίσεις, για να περάσω, μέχρι να αντικρίσω κατάματα τον αντίπαλό μου και να τον κάνω να πληρώσει για την ύβρη να αντιμετωπίζει ελεύθερους ανθρώπους ως πειραματόζωα και σφάγια και να τούς χρησιμοποιεί ως μέσον προς σκοπό καταρρακώνοντας την αξιοπρέπειά τους!»  

«Για πες μου, γυναίκα», είπε ο σεξιστής Άρης. «Από πού αντλείς θάρρος, από πού κι ως πού νομίζεις ότι μπορείς να σταθείς απέναντι στους καλύτερούς σου, σε όντα ανώτερα από σένα σύμφωνα με την τάξη του σύμπαντος , σε πλάσματα που έλκουν τη  καταγωγή τους από τον παντοδύναμο Κρόνο – Χρόνο και μέσα τους βοά το αίμα του νεφεληγερέτη Δία; Μιλάς για ύβρη, δεν είναι ύβρις να τα βάζεις με δυνάμεις ανώτερες από σένα;»

«Όχι, αν πιστεύω σε μία αρχή, όχι αν πιστεύω στη Δικαιοσύνη!  Ύβρις είναι να πράττεις κάτι άδικο και παράνομο και να νομίζεις ότι θα ξεφύγεις. Τότε αναλαμβάνουν τη συνέχεια η Άτη, η Νέμεσις και η Τίσις να σε συνετίσουν. Όταν λοιπόν κάνω κάτι για να επιφέρω την ισότητα- λαμβάνοντας βέβαια πάντα υπόψη την ηθική, διότι ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά αντιθέτως τα μέσα ορίζουν και προδικάζουν, προκαταλαμβάνουν και διαμορφώνουν τον σκοπό- (σ.σ. άλλο ιδεολογία, άλλο ηθική, ακούστε επιτέλους την Ηώ!), τότε όχι απλά θα πρέπει να επιλέξω να συγκρουστώ με ανώτερες δυνάμεις από εμένα, αλλά επιβάλλεται να το κάνω!»   

Ο Άρης έκανε ένα πελώριο βήμα πίσω, η Ηώ πήρε θέση επίθεσης και η μάχη άρχισε, στην αρχή με συμβατικά όπλα, όπου ακουγόταν το σύριγμα δοράτων, το σφύριγμα των βελών και η κλαγγή των σιδερένιων αιχμών, που αναπηδούσαν σε ανθεκτικές πανοπλίες. Ακούω κούφια τα τουφέκια, ακούω σμίξιμο σπαθιών, ακούω ξύλα, ακούω πελέκια, ακούω τρίξιμο δοντιών, όπως έλεγε ένας μοναδικός στην ευαισθησία του ποιητής.    

 Η Ηώ ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ο άνεμος ήταν εναντίον της, πράγμα δυσμενές σε κάθε μονομαχία με εκτοξευόμενα ή βαλλιστικά όπλα. Επίσης αντικειμενικά ο Άρης είχε μεγάλο μη εξισορροπούμενο πλεονέκτημα, εφόσον μπορούσε να αναπροσαρμόζει το μέγεθός του κι έτσι είχε μακρύτερα χέρια, γεγονός που τον ευνοούσε, όταν η αντιπαράθεση γινόταν αγχέμαχη και εκ του συστάδην. Παρά ταύτα συνέχιζε τον αγώνα απέναντι στον μυώδη γίγαντα μέχρις εσχάτων. Το άλογό της τρυπιόταν και οβελιζόταν από αιχμές, τα δόρατα αναπηδούσαν πάνω στις ασπίδες και συχνά η μονομαχία δεν είχε καμία αέρινη κομψότητα ή δαιμονιώδη επιδεξιότητα, όπως φανταζόμαστε, αλλά ήταν σπρώξιμο και σκούντημα, ώστε να βγει ο αντίπαλος εκτός ισορροπίας, τζατζάρισμα ώμων και αρκουδοπάλεμα δύο γομαριών, όπου ο Άρης έμοιαζε με πολυπλόκαμη λερναία Ύδρα και ο ΠΑΟΚ…, συγγνώμη η Ηώ, ήταν ο αλύγιστος βράχος, το ακατάλυτο αμόνι που εξοστράκιζε όλα τα  χτυπήματα, η βελανιδιά που άντεχε στον κορμό της οσεσδήποτε μαχαιριές, η δρυς που απορρόφησε το μαχαίρι του Μελάμποδα (βλ. σχετικό λήμμα στο επόμενο μέρος της τριλογίας), το μικρό συμπυκνωμένο κοφτερό διαμάντι, πιο σκληρό απ’ όλα και όλους, ο συμπαγής πυρήνας που ήταν αδύνατο να διασπαστεί. Πόσες φορές έπεσε στο έδαφος μόνο και μόνο από την βίαιη κινητική δύναμη και πρόσκρουση με τα όπλα του Άρη, αλλά πάλι σηκώθηκε σύμφωνα με το δόγμα «επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να ξανασηκωθείς».  

Η μονομαχία πέρασε από πολλά στάδια. Μετά από πολλά κονταροκτυπήματα, σπαθιές και λογχισμούς η Ηώ, μια και είχε μεγαλύτερη επιφάνεια ως στόχο, κατάφερε ορισμένα πλήγματα κάπου ανάμεσα στις κλειδώσεις του Άρη, ανάμεσα στους βραχίονές του και στα πλευρά, τον τρύπησε δηλαδή σε ορισμένα σημεία.

«Αχ, κουνούπι», είπε ο Άρης «ανώφελες κώνωψ, πονάνε τα τσιμπήματά σου, πονάνε, τσούζουν. Έκανες τον ιχώρα μου[132] να τρέξει, βλαμμένη χοντρέλω!»   

«Σού μένει η δυνατότητα να παραδοθείς», είπε η Ηώ προσπαθώντας να κρύψει το λαχάνιασμα και την κούρασή της.    

«Εγώ να παραδοθώ, ρε, που είμαι ο θεός του πολέμου;», είπε με πληγωμένη υπερηφάνεια ο Άρης. «Ας αφήσουμε στην άκρη όλα αυτά τα όπλα κι ας αναμετρηθούμε με μυϊκή μάζα και δύναμη. Ας το τελειώσουμε αυτό, όπως ταιριάζει, σώμα με σώμα, νομίζω ότι αυτά αρέσουν σε σάς τα υλικά πρωτόγονα ανθρωπάρια. Αν δεν νοιώσετε τη μυρωδιά, τη λάμψη και την υγρασία του πνιχτού ιδρώτα, το άρωμα και τη μπόχα της στιγμής, δεν μαθαίνετε από τα παθήματά σας, ούτε καταλαβαίνετε τις εμπειρίες σας».

Εννοείται ότι η Ηώ ήταν πάντα ευεπίφορη σε τέτοιες πρωτοβουλίες. Πέταξαν λοιπόν τις αρματωσιές τους και συγκρούστηκαν με γυμνά χέρια. Εκτός από τη φορά του ανέμου και το αυξομειούμενο μέγεθος του Άρη, υπήρχε και άλλος επιβαρυντικός παράγων για την αγωνιζόμενη Τιτανίδα, ήγουν το ενεργειακό σώμα του αντιπάλου, που την έκανε διαρκώς να τινάζεται από στατικό ηλεκτρισμό.    

Είχαν και οι δύο ύφος σαρκοβόρου, ονυχοφόρου, αρπακτικού ζώου. Λαβές ελληνορωμαϊκής και ελεύθερης πάλης θρυμματιστικές και θραυστικές κοκάλων, τρικλοποδιές, κυβιστήσεις και αναποδογυρίσματα που θα παράσερναν και θα έσπαγαν ακόμη και τα πόδια ταύρων ή βισώνων έδιναν μία ανεπανάληπτη παράσταση για όποιον είχε την τύχη να την παρακολουθήσει. Να είσαι βέβαιος φίλε αναγνώστη, ότι ακόμη κι εμείς οι σύγχρονοι θεατές, που έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθούμε και να θαυμάζουμε αθλητές υψηλότατων επιδόσεων, δεν έχουμε ποτέ αντικρίσει τέτοιο θέαμα, διότι εδώ δεν επρόκειτο για πυγμαχικό ή για ποδοσφαιρικό αγώνα με τις χίλιες δικλείδες ασφαλείας και προφυλάξεις, δεν επρόκειτο για αυτάρεσκη επίδειξη ικανοτήτων ή ταλέντου, αλλά για αγώνα μέχρι θανάτου από αντιμάχους, που είχαν απελευθερώσει και εξαπολύσει κατ’ αλλήλων το απεριόριστο δυναμικό τους, χωρίς καμία αυτοσυγκράτηση. Ούτε οι ψηφιακές μουτζούρες, που απεικονίζουν μάχη στην τηλεόραση, είναι ικανές να μάς δώσουν την εικόνα της προκείμενης σύγκρουσης, διότι παριστάνουν τις κινήσεις με μεγάλη αφύσικη ταχύτητα, ενώ τα θανατηφόρα πλήγματα είναι πιο αργά, ορατά, ζυγισμένα όμως, υπολογισμένα, προμελετημένα, κυνικά, χειρουργικά, μοχθηρά, με βαθιά κακότητα και γι’ αυτό πράγματι τρομακτικά.         

Ο Άρης ήταν μέγας και ογκώδης, εντυπωσιακός, κυριαρχικός, αντικατοπτρίζων τη φήμη του σε κάθε κίνηση ή περιστροφή. Αντίθετα η Ηώ διέθετε και αντλούσε μία δύναμη, που δεν προερχόταν μόνο από τους μυς της, αλλά και από κάπου αλλού εκτός του εαυτού της, από τις αρχές της, από τις αφηρημένες έννοιες, από την αδάμαστη βούληση, όχι μόνο τη δική της, αλλά και των πραγμάτων, σαν να στρέβλωνε τις επιταγές της μοίρας, ώστε να υπηρετήσουν το σκοπό της, συμπληρώνοντας κάθε διακριτή ευκαιρία με κατάλληλη εργονομική ενέργεια. Θαρρείς ότι αρυόταν τη δύναμή της από τον ίδιο το χώρο, από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που περιέβαλλε όλη τη Γη, από αέρα κοπανιστό, που όμως φαίνεται ότι τελικά είχε υπόσταση.

Μυθικά χτυπήματα, που άλλους θα τούς κονιορτοποιούσαν ή θα τούς έστελναν για πολλά χρόνια στο νοσοκομείο, έδιναν κι έπαιρναν. Δεν ξέρω, αναγνώστη, αν πρέπει να ονομάσουμε την πρακτική που εφάρμοζαν «καράτε» ή «βαράτε», να είσαι όμως βέβαιος ότι ήταν η πιο θανατηφόρα παλαιστική τακτική του Σύμπαντος. Αν κάτι ή κάποιος είχε την αποκοτιά να εισχωρήσει ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο μεγαθήρια για να τα χωρίσει, θα τον τσαλαπατούσαν σαν κλαδάκι, ψαμμόλιθο ή κεραμίδι ή μάλλον δεν θα τον αντιλαμβάνονταν καθόλου, σαν να ήταν μερμήγκι κάτω από κάττυμα υποδήματος. Κάθε μεμονωμένη κίνηση αυτής της μακάβριας χορογραφίας θα είχε θανατηφόρο αποτέλεσμα εντός δευτερολέπτων επί υποδεέστερου αντιπάλου. Καρατιές στο λαιμό, στοχευμένες επικεντρωμένες δακτυλιές στο ηλιακό πλέγμα, εστιασμένη τεντωμένη τανυσμένη παλάμη στη μύτη εκατέρου, που θα μπορούσε να οδηγήσει το ρινικό οστό βαθιά μέσα στον εγκέφαλο. Εδώ μιλάμε για την αποθέωση της μάχης, για μία αρχετυπική, αρχέγονη, υποτυπώδη, αταβιστική, σπηλαιώδη σύγκρουση ενός άνδρα και μίας γυναίκας για την κατάκτηση περιοχής ή ζωτικού χώρου, για σφαίρα επιρροής, για κυριαρχία.

Η φυσική και σωματική υπεροχή του Άρη ήταν φανερή, στο κάτω – κάτω της γραφής ήταν από άλλη προνομιακή διάσταση, αλλά βέβαια και η παλαιστική του τέχνη ήταν πρώτης τάξεως και ποιότητας, αφού ήταν ο κορυφαίος από τους ομοίους του σ’ αυτόν τον τομέα. Γι’ αυτό οι θεατές παρατηρούσαν την Ηώ να υποχωρεί διαρκώς κι αν υπήρχε οριοθέτηση της παλαίστρας, ο Άρης θα την είχε στριμώξει στα σχοινιά, ή με άλλη σύνταξη, η Ηώ ήταν αναμφίβολα με την πλάτη στον τοίχο.  

Κι όμως, εκεί που η υποχώρηση της Ηούς φαινόταν οριστική και αμετάκλητη, χώνοντας γερά τα πόδια της στο χώμα και δημιουργώντας ανάχωμα, προέβαλε μία έσχατη αποφασιστική άμυνα. Ήταν η άμυνα μίας ανθρώπου, που δεν μπορούσε και δεν επρόκειτο να κερδίσει, αλλά και σε καμία περίπτωση δεν ήταν διατεθειμένη, ούτε ήταν δυνατό επ’ ουδενί να χάσει.

Σκόνη και βράχια, χώμα και αίμα και κλάδοι σηκώνονταν, έσπαζαν, αιωρούνταν. Οι ιαχές, οι προσβολές και τα μπινελίκια είχαν σταματήσει, οι δύο μονομάχοι δεν είχαν πλέον τίποτε να πουν, τίποτε να ανταλλάξουν. Δεν υπήρχε πια ούτε η στοιχειώδης νοηματική επικοινωνία μεταξύ δύο νοημόνων όντων, η μόνη επαφή ήταν η προσφορά του κώνειου και του δηλητήριου, το έλεος της τελευτής από τον ένα στον άλλο – η λογική του «ας τελειώνουμε μ’ αυτό»-, η ευσπλαχνική διέξοδος του θανάτου εκατέρου ως η μόνη δυνατή έκβαση και το μόνο πιθανό τέλος.   

Η φτέρνα της Ηούς ίσως δεν ήταν τόσο δυνατή όσο η αντίστοιχη του Αχιλλέα, είτε τρωτή είτε άτρωτη είτε θνητή είτε αθάνατη, αλλά τρύπησε ως πείρος ή μοχλός ή μάνδαλο ή καρφί ή ακίδα το χώμα και αγκιστρώθηκε ως πειραστικός ή σπερματικός λόγος, που εξαπολύει είτε καταπειρατηρία βολή είτε βολές είτε βλαστούς ή παραφυάδες για ανίχνευση της αλήθειας. Τίποτε δεν μπορούσε να την μετακινήσει.

Ο Άρης έσπρωχνε και άμπωχνε για πολλή ώρα, ίδρωνε, ξεΐδρωνε, αλλά δεν έβλεπε πρόοδο.

«Έ ας το διάολο πια.», ξεφύσησε στο τέλος και απομακρύνθηκε προς τα πίσω αγανακτισμένος. Στο Δία είπε μέσω επικοινωνητή:
    «Τι να σού κάνω; Η δικιά σου είναι από χάλυβα.[133] Δεν θα ξοδέψω όλη μου τη ζωή εδώ, έχω πολλά πράγματα να κάνω».

   Και τότε ξεκίνησε πάλι η Ηώ να περπατάει προς τα εμπρός, να ανεβαίνει ξανά τον Όλυμπο με σταθερά διαδοχικά βαριά βήματα, πιστή στο σχέδιό της να φτάσει μέχρι την κορυφή και να προκαλέσει την ίδια την κορυφή!

Ο Άρης γύρισε και την κοίταξε με δέος. Καθώς υποχωρούσε, άρπαξε ένα δόρυ από τα πολλά σκορπισμένα στο έδαφος και τής το έριξε. Το δόρυ διέτρεξε την τροχιά με αφύσικη ταχύτητα, αποκρούστηκε όμως από την ασπίδα της Ηούς. Τότε ο Άρης πάντα με την… όπισθεν μειδιώντας έξαφνα με κακία, μάζεψε και εκσφενδόνισε άλλο δόρυ με τέτοια μαεστρία και επιδεξιότητα, που μεγαλύτερη δεν θα μπορούσε ούτε ο Αχιλλέας να φανταστεί, επιστρατεύοντας όλη του την τεχνική και ελπίζοντας να αιφνιδιάσει την Ηώ που μετά από πολύωρη κουραστική και φθαρτική μονομαχία δεν θα ανέμενε βέβαια ότι το τελευταίο χτύπημα θα ήταν και το πιο ζυγισμένο, όπως και οι οπαδοί του Ιχθύος περίμεναν τον ελάσσω και όχι τον καλόν οίνον έως άρτι. Και πάλι η Ηώ σήκωσε την ασπίδα της σαν περιστρεφόμενο δρέπανο για να εξοστρακίσει το δόρυ, αλλά αυτό τούτη τη φορά την διαπέρασε και σχεδόν άγγιξε με τη λόγχη το αριστερό της στήθος χωρίς όμως να διατρυπήσει την καρδιά της, όπως προοριζόταν σύμφωνα με την στροφορμή και τη  φορά του. Η Ηώ αμέσως το έσπασε και συνέχισε με την περηφάνια της αριστείας κραδαίνοντας πλέον την ασπίδα διατρυπημένη σταυρωτά από ένα κολοβωμένο στέλεχος, μία σπασμένη ράβδο, ένα μισό κοντάρι, μία τεθλασμένη σχίζα, σύνολο ετερόκλητο, που θα δημιουργούσε πολλά προβλήματα στους ερμηνευτές- αρχαιολόγους, οι οποίοι ψάχνουν ακόμη και σήμερα για τη σημασία και τη λειτουργία περίεργων αρχαίων αντικειμένων, φτιαγμένων για διανοητικούς, ξύπνιους και τετραπέρατους, με κορυφαίο παράδειγμα βέβαια τον μηχανισμό των Αντικυθήρων.

Τώρα ο Άρης έριξε πίσω μια ματιά, που συμπύκνωνε ταυτόχρονα ανυπόκριτο θαυμασμό, απεριόριστη εκτίμηση, αλλά και βαθιά λύπη, γνήσια εκ των προτέρων μετάνοια για ό,τι ήταν αναγκασμένος να κάνει.           

«Συγγνώμη, πολεμίστρια. Αλλ’ όπως κι εσύ αρνείσαι να χάσεις, έτσι δυστυχώς δεν μού επιτρέπεται κι εμένα να νικηθώ. Λυπάμαι πολύ, που είν’ η εποχή μας τόσο κυνική, μηχανιστική, αιτιοκρατική, ανελεύθερη, αδυσώπητη, δεν φταίω εγώ». 

Ξεκρέμασε από τον ώμο του τον κεραυνοσφήνα του Δία και τον έριξε, όχι ακριβώς πάνω στην Ηώ, γιατί λυπήθηκε την περήφανη θωριά της και την αγέρωχη προέλασή της, αλλά χωρίς να κοιτάξει, κάπου στο πλάι, κάπου στο περίπου. Η έκρηξη ήταν τρομαχτική, και μόνο με την ωστική δύναμη, η Ηώ τινάχτηκε στον αέρα, το κράνος της εκσφενδονίστηκε, τα όπλα της σκορπίστηκαν και η Ηώ μετά από πτήση και πτώση προσγειώθηκε με το κεφάλι της σε βράχο. Γρήγορα το αίμα την πλημμύρισε σε μία κόκκινη άλω.

«Τι ανανδρία, τι ανανδρία», έκλαψε ο Άρης. «Δία, δεν τα βλέπεις αυτά, δεν βλέπεις πώς έχουμε καταντήσει; Πού στηρίζεται η κυριαρχία μας, δεν έχουμε κανένα ηθικό θεμέλιο. Το ταξίδι μας είναι χωρίς προορισμό, πολλοί σταθμοί, κανένας προορισμός. Οι τιτάνες είναι ελεύθεροι και θα παρασύρουν στην ελευθερία ολόκληρη την ανθρωπότητα».

«”Tum saeva Amazon ultimus cecidit metus”»,[134] είπε θρηνητικά ο ντροπιασμένος θεός του πολέμου, επαναλαμβάνοντας τη ρήση του Πύρρου στις «Τρωάδες» του Σενέκα.  

Κι ύστερα κραύγασε προς τους ουρανούς ο τειχεσιπλήτης Άρης:

«Ουρανοί, δεχθείτε στους κόλπους σας την άσπιλη Ηώ. Από τη στιγμή που υπάρχει στον κόσμο το είδος και η ύλη, ανοίγονται πολλοί δρόμοι για την αθανασία. Ό,τι κι αν πίστευε, ό,τι κι αν πρέσβευε, ο Θεός είναι ένας, το ίδιο και ο κόσμος και οι ψυχές. Όλοι μας είμαστε μετέωροι ανάμεσα σε μία αρχή και ένα τέλος, που όμως επικοινωνούν, εναγκαλίζονται και συζευγνύονται μεταξύ τους.»

Ο Άρης ήταν συντετριμμένος. Οι δρόμοι της αγάπης είναι λαβυρινθώδεις και φαίνεται πολύ απλά ότι κατά τη διάρκεια της μονομαχίας είχε ερωτευτεί την Ηώ. Δεν είναι αξιοπερίεργο, έχουμε δει πολύ πιο ανεξήγητους, αταίριαστους, δύσκολους κεραυνοβόλους έρωτες. Σ’ αυτό βοηθούσε το γεγονός ότι η Ηώ δεν είχε ακρωτηριαστεί, το πρόσωπό της παρέμενε αλώβητο, αδαπάνητο, γαλήνιο, απόκοσμο, αγέρωχο, διαχρονικό, όμορφο.

   «”Aurea cui postquam nudavit cassida frontem, vicit victorem candida forma virum”,»[135] ψέλλισε ξανά ο Άρης τσιτάροντας τον Προπέρτιο στις Ελεγείες του.

Καθώς οι περίεργοι και οι αργόσχολοι παριστάμενοι συγκεντρώνονταν γύρω από το συμβάν, κάποιοι και για να κλέψουν τμήματα του σκόρπιου εξοπλισμού που απέμεινε από τη μονομαχία, ο Άρης στεκόταν ακόμη με σταυρωμένα τα χέρια και παρατηρούσε την αμαζόνα που είχε «νικήσει». Τα ρουθούνια του φούσκωναν καθώς εισέπνεε τη  δυσοσμία του αίματος, των καβαλίνων και του θανάτου. Αμήχανα χούφτωσε το πρόσωπό του ίσως για να μη φανούν τα δάκρυα, που αυλάκωναν ήδη τις παρειές του.

Ένας θρασύς Αρειανός σαν άσχημος Θερσίτης ή σαν κακομούτσουνος βρικόλακας Σάιλοκ έσκυψε και άρχισε να κόβει τους ιμάντες από το θώρακα και τα σπαθολούρια της ηρωίδας με το μαχαίρι του και στη φούρια του να αποσπάσει την λεία που δεν άξιζε, έκοβε και δέρμα, τής ξερίζωνε κύτταρα από τη επιδερμίδα. Κόντευε η αμαζόνα να μείνει γυμνή- μόνο μία σειόμενη από τον αέρα περικνημίδα, η ασημένια ζώνη της και τα κόκκινα σανδάλια της, όπως εκείνα του μαρμαρωμένα βασιλιά, είχαν μείνει στη θέση τους, ανηρτημένα ή φορεμένα ακόμη στο μεγάλο κορμί της, που παραδόξως με τις άπειρες αμυχές, τα κοψίματα και τις πληγές, έτσι όπως ήταν συντριμμένο, κατατσακισμένο, συνθλιμμένο, φαινόταν κατά κάποιο περίεργο τρόπο ότι είχε εκπληρώσει τον προορισμό του.

«Σπάστε ποντικοί, τσακιστείτε και φύγετε όλοι», είπε στους σκυλεύοντες λεηλάτες ο Άρης.         

Ο «Θερσίτης» όμως σαν να μην άκουσε συνέχιζε να αρπάζει από το πτώμα ό,τι ακόμη μπορούσε. Ενώ ξεκούμπωνε τη ζώνη της Ηούς, πράγμα που βέβαια θα μπορούσε να κάνει μόνο υπό τον απαραίτητο όρο και προϋπόθεση του προηγούμενου θανάτου της, αλλιώς θα είχε γίνει ήδη γαρδούμπα ψιλοκομμένη, τόλμησε μάλιστα να πει, τόσο απασχολημένος ώστε ούτε το βλέμμα δεν σήκωσε:
      «Παντοδύναμε θεέ Άρη, γιατί κυπτάζεις πάνω από το θύμα σου; Τι ζηλεύεις σ’ αυτό τον όγκο, τα νιάτα της, τη δύναμή της ή την ομορφιά της; Ό,τι κι αν ήταν το κορμί της, τώρα είναι βορά των σκουληκιών».

Εντελώς αψυχολόγητα, σαν να ενθαρρύνθηκε από την παροδική ευαίσθητη στιγμή, τη σχεδόν θηλυκή αδυναμία που έδειχνε ο Άρης, ο Κουασιμόδος κακάσχημος Αρειανός άρπαξε τη ζώνη ανασηκώνοντας κάπως το κορμί της Ηούς και κουνώντας συνάμα ξεδιάντροπα τους γοφούς του, δίνοντας την εντύπωση ότι συνουσιάζεται με το πτώμα.

Τότε ήταν που ο Άρης προχώρησε μπροστά και έδωσε στον αισχρό παλιάνθρωπο μία γροθιά στη μούρη σπάζοντάς του το σαγόνι, τη μύτη και τα ζυγωματικά μαζί. Αυτός τινάχτηκε σαν αεροπλάνο, διέγραψε τροχιά πάνω από το νεκρό σώμα και προσγειώθηκε πολλά μέτρα παραπέρα.

«Πρώτον, παράκουσες την εντολή μου να υποχωρήσεις. Σε συγχώρησα ως οπαδό. Δεύτερον, είχες το θράσος να μού απευθύνεις το λόγο. Σε συγχώρησα ως ανόητο. Τρίτον, έδειξες ασέβεια και αναίδεια απέναντι σε πρόσωπο πολύ ανώτερο από σένα στην κλίμακα της παγκόσμιας ιεραρχίας. Η συνέπεια, η επίπτωση, αλλά και η ποινή γι’ αυτό είναι ο θάνατος!»

Ο «Θερσίτης» πνίγηκε στο ίδιο του το αίμα.    

Τώρα ο Άρης, μόνος μέσα σε κάποιο δώμα του Ολύμπου, κλίνει ευλαβικά το γόνυ μπροστά στη σορό της Ηούς. Ο Όλυμπος είναι τόσο ψηλός, ώστε από το μεγάλο παράθυρο φαίνεται όλος ο Ναυτικός Ωκεανός των Ποντοπόρων πέρα ως πέρα, αλλά και οι άλλες κοιλάδες του πλανήτη, όπως άλλωστε και η θάλασσα Ελλάς με τη νησίδα που κατοπτρίζει το σήμα των τιτάνων.  Ο άνεμος φυσά κατηφορικά προς τις ατέλειωτες πλαγιές του Ολύμπου, προωθείται και ουρλιάζει πένθιμα ανάμεσα σε τραχιά βράχια και εκβολάδες, παρασέρνει, αποψιλώνει και γυαλίζει όλες τις ατέλειες αφήνοντας μόνο στη θέση τους όσα είναι αρρήκτως και αναπόσπαστα συνδεδεμένα με την επιφάνεια.

Πού και πού ο Άρης παίρνει στην αγκαλιά του το κεφάλι ή τα μπράτσα της νεκρής ή τής χαϊδεύει τους ώμους. Τον πιάνουν τα κλάματα, όταν βλέπει ότι το κορμί της έχει αμέτρητες αμυχές, αλλά καμία που να φαίνεται μοιραία ή να διασπά εντελώς, διαμπερώς, κατά μήκος, χιαστί ή αντιαισθητικά τη συνέχεια του δέρματος. Το σώμα της είναι άθικτο- που λέει ο λόγος- το κεφάλι της φαίνεται ακέραιο, χλωμό βέβαια αφού στράγγισε από το αίμα, κατά τρόπο όμως ώστε ο θάνατος να μοιάζει μυστηριώδης, οφειλόμενος σε μη διακριτή εσωτερική ζημιά, καθιστώντας ανεξήγητο το δυαδικό κώδικα ή ζεύγος ζωή – θάνατος, αυτό το κάτι που ανάβει τον διακόπτη στη θέση «ζωντανό» και τον σβήνει στη θέση «νεκρό», που χωρίζει ένα αχνιστό ζωντανό από ένα μόλις ξεψυχισμένο και νεκρό κορμί.

Αυτό που κυρίως ένοιωθε ο Άρης ήταν ντροπή. Τα μέσα του και τα όπλα του ήσαν τόσο συντριπτικά ανώτερα, ώστε η έκβαση της μονομαχίας να είναι από την αρχή προδιαγεγραμμένη. Τι αξία είχε μία τέτοια νίκη; Αισθανόταν, όχι ως θεός του πολέμου, αλλά ως πρόεδρος του συλλόγου των απανταχού κατεργαρέων. Μετάνιωνε για τα λόγια που είχε ξεστομίσει εναντίον της στο πλαίσιο της καθιερωμένης πριν από τη μάχη ανταλλαγής προσβολών, ότι σε λίγο θα είναι βορά των πουλιών ή των σκωλήκων της γης. Σίγουρα όλα αυτά δεν είναι πράγματα, που ένας ευγενής, γενναιόφρων και γαλαντόμος γόης θα προτιμούσε να πει σε μια γυναίκα. Ορισμένοι κανόνες αβροφροσύνης φαίνονται πολύ βαθιά ριζωμένοι στο γονίδιο κάθε ανδρικού κυττάρου έναντι κάθε γυναικείου. Δεν μπορούσε να αποστρέψει το βλέμμα από το ευρύ μέτωπο και τα σαρκώδη χείλη, τους βοστρύχους, που ακόμη ανέμιζαν στην αύρα, και τα βλέφαρα μαζί με τις βλεφαρίδες, που φαίνονταν έτοιμα να πτερυγίσουν, να ανοίξουν και πάλι σαν να ήταν ο θάνατος ένα προσποιητό ανέκδοτο!  Τα δάκρυα του Άρη, πέραν του ότι λέκιαζαν τον χιτώνα του, φαίνονταν πάνω στα μάγουλα της πολεμίστριας σαν να είναι τα δικά της δάκρυα.

«Δία, Ζευ, Δία, Ζευ», μουρμουρίζει στο τρισμέγιστο θεό, που βρίσκεται πίσω του.

«Δία, Ζευ, Δία, Ζευ», επαναλαμβάνει και αυτός κοροϊδευτικά με αλλαγμένη ειρωνική φωνή. «Τι να κάνω, να ζεύξω ή να διαζεύξω; Να παίξω ελεύθερα παιχνίδι ή να τα παίξω; Καλά λένε οι οπαδοί του Ιχθύος ότι “το πολύ το κύριε ελέησον, το βαριέται και ο θεός” ή την άλλη, την ακόμη πιο ρηξικέλευθη αποδοκιμασία της διαρκούς δοξολογίας, που ακούει στη φράση “κεριά και λιβάνια”. Έχω βαρεθεί πραγματικά όλα αυτά τα ψυχολογικά προβλήματα, που μού παρουσιάζετε εσείς οι υποτιθέμενοι υπασπιστές μου. Εγώ δεν είμαι μαία ή παιδαγωγός να σάς νταντεύω. Είπαμε να ξεκινήσουμε όλοι μαζί μία κερδοφόρα επιχείρηση, δεν θα κάτσω εγώ να κάνω μαλάξεις στον εγωισμό του καθενός ή να τον παρηγορώ για τα λάθη του, τι είμαι ο πατέρας σας; Ξέρω μονάχα ότι πριν από μερικές ώρες ήσουν φτιαγμένος, καυλωμένος κι έτοιμος να τής φας το συκώτι και τώρα κλαις σαν γυναικούλα πάνω από το χυμένο γάλα».             

     «Ακόμη κι όταν τη σκότωσα, δεν είχα συνειδητοποιήσει τι έκανα», κλαψούρισε πάλι ο Άρης καθαρίζοντας με επιμέλεια τα χαρακτηριστικά του προσώπου της αγαπημένης του.

          «Καλά, σε λυπάμαι, γιατί η σκηνή ζηλοτυπίας της Αφροδίτης θα είναι τέτοια, που δεν θα ξέρεις πού να κρυφτείς. Σε οικτίρω όχι τόσο για τον ίδιο τον έρωτά σου, όσο γιατί είναι τόσο αταίριαστος και κακοβαλμένος. Μπορείς να έχεις στα πόδια σου τις ωραιότερες γυναίκες του ηλιακού συστήματος κι εσύ ερωτεύτηκες μία χοντρή αγελάδα και μάλιστα νεκρή».

«Να μού την αναστήσεις στους θαλάμους ανάστασης και αναζωογόνησης».

«Αυτό είναι πέραν των δυνάμεών μου. Είμαι κι εγώ χρήστης και όχι γνώστης της τεχνολογίας που φέραμε από το αλλαχού. Αυτή εφαρμόζεται μόνο σε μάς, είναι κλειδωμένη στο δικό μας γονίδιο και όχι σε κείνο των ανθρώπων. Εκτός αν θέλεις να έχεις από ‘δω και πέρα για σύντροφο στο κρεβάτι ένα τερατώδες εξάμβλωμα με μάτια στην πλάτη, τα χαρακτηριστικά του προσώπου ανάποδα  και τη σχισμή του αιδοίου οριζόντια».

«Να αναγκάσουμε τον Δαίδαλο να με βοηθήσει. Μπορεί η τεχνολογία αυτή να τού είναι ξένη, μπορεί νωρίτερα να απέτυχε να την αποκρυπτογραφήσει, αν όμως απειλείται η ζωή του, τότε θα στύψει το μυαλό του να βρει τη λύση.»

«Ο Δαίδαλος θα συλληφθεί και θα πληρώσει για τη συμμετοχή του σ’ αυτή την ανατρεπτική απόπειρα εναντίον μου. Ήδη βλέπω μπροστά μου μία λαμπρή δίκη, όπου θα τον καταδικάσω και θα τον τιμωρήσω παραδειγματικά με όλους τους κανόνες της νομικής επιστήμης. Κι ενώ υπάρχει αυτή η τόσο συμφέρουσα για μάς προοπτική, εσύ θέλεις να σού τον διαθέσω για να κάνεις μακάβρια πειράματα νεκρανάστασης και να εξασκήσεις έπειτα ανόσιες πρακτικές νεκροφιλίας επί του αποτελέσματος;»

«Θα τον βαυκαλίσουμε ότι, αν αναστήσει την Ηώ, θα δεχθούμε ελαφρυντικά για την περίπτωσή του, και πράγματι μάλλον η Ηώ θα καταθέσει ότι αυτή τον παρέσυρε σ’ αυτή τη βλακώδη αποστολή. Και για φαντάσου, νεφεληγερέτη, τι μεγάλο πανηγύρι θα γίνει να δικαστεί και να καταδικαστεί η μέγιστη Ηώ, ενώ η δίκη του παρακατιανού λαϊκού μηχανικού από μόνη της δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για το κοινό».

«Μα δεν καταλαβαίνω τι θα κερδίσεις απ’ όλα αυτά. Στην καλύτερη περίπτωση η Ηώ, αν δεν την εκτελέσω, οπότε η ανάστασή της θα είναι δώρον- άδωρον, θα φάει ισόβια, θα τη ρίξω στη φυλακή και θα πετάξω το κλειδί. Είσαι τόσο διεφθαρμένος, ώστε θα πηγαίνεις να ζεις τον έρωτά σου πίσω από τα κάγκελα της φυλακής; Και νομίζεις ότι η Ηώ θα σε συγχωρήσει, που θα την κρατάς φυλακισμένη;»

«Αυτά είναι δικός μου λογαριασμός», είπε ο Άρης μειδιώντας αδιόρατα, αυτάρεσκα και πονηρά εν μέσω των δακρύων του.

Ο Δίας έπιασε την ανεπαίσθητη μεταβολή στη διάθεση του Άρη.     

«Συνέλαβα κάτι αόριστα διεστραμμένο στη τελευταία σου δήλωση κι αυτό με παρηγορεί ότι ο κόσμος, όπως τον ήξερα, δεν έχει αλλάξει. Σίγουρα, όλη η κατάκτηση του ηλιακού συστήματος δεν έχει καμία αξία, αν δεν μπορούμε να ικανοποιήσουμε τα πάθη και τις φιλοδοξίες μας, ακόμη και τις πιο επιτηδευμένες λόξες μας. Έστω λοιπόν, σού διαθέτω το Δαίδαλο για να παίξετε μαζί εξελιγμένα ηλεκτρονικά παιχνίδια, ώστε να είστε μαζί ο ηβηφρενής και ο γεροξεκούτης, ο άμυαλος νέος και ο αρτηριοσκληρωτικός γέρος, το μωρό και ο ξεμωραμένος».  

Ο Άρης ένευσε ικανοποιημένος με αυτή τη συμφωνία, ύστερα όμως ανασήκωσε το φρύδι του σαν να σκίασε το πρόσωπό του μία τελευταία μέριμνα, μία μη προηγουμένως ληφθείσα υπόψη έγνοια.

«Μισό λεπτό όμως. Σαν να θυμάμαι ότι είχε και τρίτο μέλος αυτή η αποστολή εναντίον μας».

Και τότε ήταν που η διάθεση στο δώμα του Ολύμπου άλλαξε εντελώς και οι δύο θεοί λύθηκαν στα γέλια!   

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24^ο:

ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ

Το τρίτο μέλος της αποστολής ήταν βέβαια ο Τιθωνός.

Είναι χαρακτηριστικό των αποκλινόντων από την αισθητική των αγαλμάτων και τον χρυσό κανόνα των αναλογιών, είτε είναι τέρατα, μόστροσα ή προδιγίοσα είτε είναι άτομα με ειδικές δεξιότητες και ανάγκες είτε είναι ανάπηροι αν επιτρέπεται αυτή η λέξη στην εποχή μας – τουλάχιστον ο όρος «σύνταξη ή επίδομα αναπηρίας» σίγουρα υπάρχει, γιατί η πραγματικότητα έχει την τάση να επιμένει και να μην μπορεί να καταργηθεί με απάλειψη λέξεων ή με ευχές ή κατάρες ή με άνωθεν διαταγές, παρά μόνον με κατάλληλα μέτρα και πολλή φροντίδα -, ότι μπορούν ταυτόχρονα να θαυμάζονται ως αξιοπερίεργα, αλλά και να περνάνε απαρατήρητοι. Μόλις κάποιος τούς αντιληφθεί, στην αρχή προσπαθεί κάπως να τούς κατατάξει στο νεφελώδες κοσμοείδωλό του κι ύστερα αυτομάτως ρέπει προς μία θυμηδία και έναν εφησυχασμό διαπιστώνοντας ότι δεν μπορούν να τον βλάψουν και ότι δεν έχει να φοβάται τίποτε από αυτούς. Κι αυτό το αίσθημα ανακούφισης ακολουθείται ακαριαία από την αμέσως επόμενη ασχολία, που συνεπάγεται κατά μέγιστη επιείκεια της φύσης λήθη όλων των λοιπών στοιχείων ή παραγόντων.      

Συνέχιζε και ο Τιθωνός την πορεία του στις πλαγιές του Ολύμπου, όχι όμως πανηγυρικά στην επιφάνεια, αλλά χθόνια στις σπηλιές. Το τεράστιο, δαιδαλώδες, σπηλαιώδες σύστημα του Ολύμπου ήταν τόσο εκτεταμένο, ώστε ήταν απολύτως αδύνατο όλες οι είσοδοι προς τα έγκατα της γης να φυλάσσονται. Βεβαίως οι υπόγειες αίθουσες των εξεζητημένων και άκρως απειλητικών όπλων θα φυλάσσονταν δρακόντεια, αλλά μέχρι τότε … είχε ο Θεός! Δεδομένου ότι, όπως έχουμε ήδη αναπτύξει κατά το ξετύλιγμα αυτής της ιστορίας, οι κάτοικοι του Άρη κινούνταν στα όρια της ανθρωπολογίας, φυσιολογίας, μορφολογίας, φυσιογνωμικής και κρανιοδιδασκαλίας, παρουσιάζοντας μία άπειρη ποικιλία σε άπειρους συνδυασμούς, το δε μισοκάρικο παρουσιαστικό του Τιθωνού έδρεπε μόνο ένα περιστασιακό φευγαλέο βλέμμα κι ύστερα τον ξεχνούσαν σαν ένα αδιευκρίνιστο όγκο μιας σκιάς ή σαν ακαθόριστη σκιά ενός όγκου, σαν είχε και να κερνούσε όλους με κάποιο μαγικό ποτό λησμονιάς, με χάπι που ξαστοχά.

Καθώς κατερχόταν, είχε την αίσθηση ότι άκουγε θορύβους από την επιφάνεια, πριν αφουγκραστεί ξανά απόκοσμη σιωπή σαν σιωπηλό σάβανο. Φοβήθηκε, αλαφιάστηκε κι επιτάχυνε το βήμα ακολουθώντας μία παράλογη παρόρμηση να σωθεί καταφεύγοντας στον κόρφο, τα έγκατα, τα εντόσθια και τα σπλάχνα της γης, προκειμένου να απαλλαγεί από τους διώκτες των άνω και των κάτω διαζωμάτων.

Ένοιωθε ότι η λάμπα του τρεμόπαιζε, αυτό τού ‘λειπε να μείνει χωρίς όραση στα αιώνια σκοτάδια! Βέβαια το σκότος δεν ήταν απόλυτο, σαν να ασπρογάλιαζε κάτι άνωθεν κι αυτό έκανε τον τρόμο του ακόμη πιο χειροπιαστό!  Ανάπνεε με άγχος και δυσκολία και μέσα στο μουντό ζόφο, στιλπνό και υποφώσκοντα σαν να φωτιζόταν από μαργαριτάρια, ένιωσε μία σιδερένια γροθιά να τού κλείνει το διάφραγμα και το στέρνο προκαλώντας του διαπεραστικό πόνο εμφράγματος. Μία σχεδόν ανεπαίσθητη φωνή τού ψιθύριζε ότι το καλύτερο που είχε να κάνει, θα ήταν να πάει προς τα πάνω, να αναδυθεί σαν φελλός, και να παραδοθεί άνευ όρων στα πλάσματα της επιφανείας, στο κάτω-κάτω είχε ξεπεράσει κατά πολύ τον εαυτό του μ’ αυτή την ορφική ελεύθερη πτώση στα λημέρια του Εγκέλαδου, είχε κάνει ό,τι τού επέτρεπαν οι δυνάμεις του για να συμμορφωθεί στα μεταφυσικά παραγγέλματα κάποιων ανώτερων από αυτόν. Κανείς δεν θα μπορούσε να τον κατηγορήσει, όλοι θα έλεγαν, εύγε Τιθωνέ, και τόσο που κατάφερες λίγο δεν είναι, κανείς δεν θα τον μεμφόταν αν δεν έκανε ούτε ένα βήμα παρακάτω.

          Σ΄ όλο αυτό το αξεδιάλυτο πλέγμα φόβων, επιθυμιών, ανασφαλειών κι ανομολόγητων διαψευμένων ανικανοποίητων πόθων εμφιλοχώρησε και η αμφιβολία ότι δεν είχε ερμηνεύσει σωστά τις ενδείξεις της παρούσας κατάβασης στον Άδη κι ότι πολύ απλά δεν τον ανέμενε τίποτε στο βάθος του πηγαδιού, τίποτε που θα μπορούσε να τον προστατεύσει ή να τον παρηγορήσει ή να τον αποζημιώσει, τίποτε απολύτως, ότι όδευε αμετάκλητα στην ανυπαρξία, στο θάνατο, σ’ ένα πρόωρο τάφο, και μάλιστα φτωχός και μοιραίος εθελοντής. Αλλά κι αν ακόμη έβρισκε κάτι, μήπως αυτό θα ήταν κάτι ακόμη πιο τρομαχτικό και τερατώδες από τους διώκτες του;

          Είχε την αίσθηση ότι πλάσματα με πολλά πόδια γλιστρούσαν στους τοίχους σέρνοντας μεταλλικές αποφύσεις και ξύνοντας τις επιφάνειες μ’ αυτές. Από τη μία είχε την τάση να ακουμπά τα τοιχώματα για να στηριχτεί, από την άλλη δίσταζε γιατί συχνά τα ακροδάχτυλά του άγγιζαν κάτι υγρό, μαλακό, έρπον ή μπουσουλητό, που αντιδρούσε στην αφή και τιναζόταν προς τα πίσω εκβάλλοντας απεχθές σύριγμα ή σφύριγμα. Σε κάποια φάση σκόνταψε κιόλας- αυτό έλειπε για να δέσει η μανέστρα- και κόντεψε να κουτρουβαλήσει τη σκάλα προς τα κάτω και να σπάσει το πολύτιμο φανάρι του. Ευτυχώς μία χάσκουσα γούβα, αντί να τον κάνει να παραπατήσει χειρότερα,  υποδέχτηκε σαν αγκαλιά το σώμα του και απορρόφησε τους κραδασμούς της πτώσης του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν χτύπησε το καλάμι του σε κάτι σκληρό, σε προεξοχή προορισμένη ποτέ να μην αγγιχτεί.  

Σαν υπνωτισμένος συνέχισε ο Τιθωνός την κατάβαση στα άδυτα της απίθανης νεκρόπολης, που είχε ανακαλύψει, όπου είχε την εντύπωση ότι προοδευτικά οι πέτρες των τοίχων αντικαθιστώνταν από κρανία και κόκαλα ως υβριδικά οικοδομικά υλικά. Ναι, χωρίς αμφιβολία υπήρχε σειρά από κατακόμβες εκεί, καθόσον αυτές είναι πάντα αναπόσπαστο συστατικό στοιχείο κάθε περιπέτειας και κάθε καθόδου στον Άρη ή στον Άδη, χειροποίητο της φαντασίας ή αχειροποίητο της φύσης. Ο ήρωάς μας εμβάθυνε και περιεργάστηκε για λίγο τις ελληνικές επιγραφές και τις ποικιλμένες παραστάσεις, που συναντούσε στους αλλεπάλληλους ορόφους των τάφων, κατερχόμενος σχεδόν δρομαίος τα διάφορα κλειστοφοβικά κελάρια, διαρθρωμένα σε αντίστοιχα αρχαιολογικά στρώματα, απορώντας πού θα τον έβγαζε επιτέλους αυτή η περιήγηση και ξεχνώντας μέσα στην φαντασμαγορία και την αδημονία της ανακάλυψης τη ντελικάτη ασθενική φύση του. Ήταν σα πήγαινε πίσω στο χρόνο διαπερνώντας σαν κάθετος ανυποχώρητος ηχοβολισμός τις διαδοχικές διαστρωματώσεις της Ιστορίας.

          Τα σκαλοπάτια στένευαν και γίνονταν όλο και πιο κακότεχνα και γλιστερά, έστριβαν προμελετημένα μαρτυρώντας σοβαρή πρόθεση, νοήμονα σχεδιασμό, αλλά και σημάδι του κατασκευαστή ότι πλησίαζε στον προορισμό του, όποιος ή ό,τι κι αν ήταν αυτός. Μάλιστα, μαζί με την πνιγηρή δυσοσμία της μούχλας και της σαπίλας οσμίστηκε και ψυχανεμίστηκε και κάτι άλλο, μία διαφορετική μυρωδιά λιβανιστηριού ή θυμιατού. «Μήπως χωθεί το ποδάρι μου σε ταρίχευμα και βαμπάκι νεκρού», συλλογίστηκε με τρόμο ο Τιθωνός, ξαναζώντας, ενσαρκώνοντας και υλοποιώντας παιδικούς εφιάλτες. «Τι μπόχα είναι αυτή;» είπε φωναχτά σαν να μπορούσε να ξορκίσει τη σύνθετη κατάστασή του με μία απλή συνοψιστική παρατήρηση. Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, αντιλαμβανόταν ένα διαρκές μουρμούρισμα άγνωστης προέλευσης, που έμοιαζε να έρχεται από τους ίδιους τους τοίχους, σαν σκλήρισμα, σαν θρήνος, σαν μοιρολόι, βαθύ, βομβώδες, πομπώδες, υπόκωφο, λαρυγγιστό και χωνευτικό σαν προπονητική γαργάρα μπάσου τραγουδιστή άριας. Αν ο υπαίτιος του βόμβου εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά του, είναι βέβαιο ότι θα έμενε στον τόπο από τον φόβο.

          Στη συνέχεια της καθόδου του παρατήρησε ότι σταθερά τα τοιχώματα έδειχναν πάλι να ζωντανεύουν, αυτή τη φορά όμως όχι από ευρώτα ή σαπίλα, γλοιώδη κόρυζα, σκουριά ή ερυσίβη, αλλά διότι άρχισαν πάλι να αχνοφαίνονται πάνω τους δείγματα και τεχνουργήματα πολιτισμού, λάμπες, απλίκες, αυτοφωτιζόμενη βιογέλη ή βιοζελατίνη ή βιογλοιός, πινακίδες, κατατοπιστικά βέλη και σήματα κυκλοφορίας, σιδηροτροχιές για καροτσάκια και χειράμαξες κ.λπ. Ήταν σαν να κινούνταν πάλι γοργά προς το μέλλον ο Τιθωνός.    

          Προοδευτικά, οι τάξεις των παρόντων, εργατών, υποεργατών, ανθυποεργατών (μέχρι και στην εργατική τάξη υπάρχει ιεραρχία), εποπτών, εργοδηγών, μηχανοδηγών, μηχανικών, σχεδιαστών και διευθυντών παραγωγής, γενικώς εχόντων και ασκούντων το διευθυντικό δικαίωμα βάσει κάποιου είδους νομιμοποίησης, πλήθαιναν, διότι ο Δίας είχε οχυρώσει τα έγκατα του Ολύμπου φτιάχνοντας οδοφράγματα, σήραγγες και λαγούμια, όπου εκτός των κατασκευαστικών παραγόντων, κυκλοφορούσε πολύς στρατός και δυνάμεις ασφαλείας πάνοπλες σαν αστακοί. Προς μεγάλη ανακούφιση του Τιθωνού ένα ετερόκλητο πλήθος απίθανων πλασμάτων, καταγόμενων από όλο το ηλιακό σύστημα, ξεπηδούσε από τα βάθη του πλανήτη και εκτελούσε τις καθημερινές εργασίες του με πλήρη αδιαφορία έναντι αλλήλων. Μέσα σ’ αυτό το συνονθύλευμα μπορούσε εύκολα να ενταχθεί, να συγχωνευτεί και να περάσει απαρατήρητος, αφού προφανώς δεν είχε εκδοθεί ένταλμα σύλληψης εις βάρος του, ούτε καταδιωκόταν δια εισαγγελικής ή άλλης παραγγελίας ή δια δημοσίας κραυγής, γιατί βέβαια σ’ αυτή την περίπτωση με τους διαφοροποιημένους αισθητήρες θα τον είχαν εντοπίσει αμέσως. Φαίνεται όμως ότι ο Δίας έσπαγε πλάκα μαζί του ή ότι ήθελε να τον σβήσει και να τον εξουθενώσει μέσω περιφρόνησης και σιωπής, να τού δείξει πόσο ασήμαντος ήταν, ώστε ακόμη και ο ίδιος να σιχαθεί τον εαυτό του και να αυτοκτονήσει.

          Υπήρχε δηλαδή σε μεγάλο βάθος μία σφύζουσα υπόγεια πόλη κάτω από τα σπηλαιώδη κατσάβραχα και τα αμφιβόλου προέλευσης πέτρινα μορφώματα ή ασβεστολιθικούς διασχηματισμούς, που ενδεχομένως να ήσαν και ερείπια προηγούμενων πολιτισμών του Άρη. Δεκάδες σερβομηχανισμοί, επικουρικοί κινητήρες και αεροστρόβιλοι διόπτριζαν, βόλιζαν, βολιδοσκοπούσαν, εξέταζαν δια μήλης, δειγματοληπτούσαν, ανέλυαν και έσκαβαν, άλλα αυτόματα μηχανήματα επισκεύαζαν, έκτιζαν και επεξέτειναν ανελέητα τον υπόγειο σταθμό, ενώ υπήρχαν και ενδιάμεσες μηχανές σ’ αυτή την απίθανη καθετοποίηση παραγωγής, όπου κλωσούσαν, επώαζαν, εξεμούσαν και εξέβραζαν οικοδομικά υλικά μετατρέποντας εύκολα τις ντόπιες πρώτες ύλες. Εδώ στα σκοτάδια του πυθμένα δεν ήταν δυνατό βέβαια να αξιοποιηθεί η ηλιακή ενέργεια κι έτσι οι μηχανές είχαν επαναπροσαρμοστεί στο θάλπος, την ενθαλπία, τα γεωθερμικά ρεύματα της γης και το συχνά υβριζόμενο, αλλά πάντα απαραίτητο πετρέλαιο. Ημιαυτόνομα τρύπανα και πειραστικές βολίδες είχαν ορύξει και σκαλίσει σήραγγες μέσα στην άμμο και στους βράχους σε τέτοιο ασύλληπτο βάθος, ώστε πολλές φορές οι αισθητήρες κατέγραφαν ακόμη και βαρυτική διαφορά!

          Ευτυχώς ο Τιθωνός στην παρούσα κατάστασή του ήταν ιδανικός για κρυπτεία και λαθραία κατασκοπεία. Δεν χρειαζόταν ούτε να φάει, ούτε να πιει, ούτε να ουρήσει, ούτε να αποπατήσει, ούτε να πλυθεί, ούτε να ξυριστεί, ούτε να κόψει τα νύχια του, γεγονός που τον καθιστούσε το πιο καθαρό ον της πλάσης. Άρα δεν χρειαζόταν να εισέλθει σε εστιατόρια ή αποχωρητήρια και να εγείρει την προσοχή. Ο ενσωματωμένος πυκνωτής και διαμοιραστής ύλης που είχε εντός του τον προστάτευε από ξεσπάσματα συναισθημάτων, ερέθιζε και ενίσχυε το πνεύμα με διεγερτικές ουσίες, ελευθέρωνε τη συνείδησή του από ανεπιθύμητα φορτία και συγκινησιακή σαβούρα, ενώ, εφόσον ήταν πλέον άφυλος και γενετήσια ανενεργός, είχε ξεμπερδέψει και με την (παρ-) ενοχλητική σεξουαλικότητα κι έτσι ένοιωθε σχετικά υγιής, δροσερός και απερίσπαστος να αφουγκραστεί τη διαίσθηση και την έμπνευση, αλλά και να σκεφτεί με μία διαύγεια και ενέργεια, που δεν θυμόταν να είχε ποτέ σε άλλη φάση της ζωής του.

          Κοντά στην κεντρική στοά είδε μία πύλη, που παρότι ερμητικά κλεισμένη, δεν μπορούσε να εμποδίσει ένα φωτεινό ιριδισμό, που έβρισκε διέξοδο από τις σχισμές, μία κόκκινη λάμψη σαν να επρόκειτο για εργαστήρι σιδερά με σφυρί που σπινθηρίζει στο αμόνι και σφυρηλατεί πυρακτωμένο μέταλλο. Προς το παρόν, ας την ονομάσουμε πύλη θησαυρού, για να αποτίσουμε και τον πρέποντα φόρο τιμής σε παραμύθια, αραβικά ή μη, από αυτές που στις παιδικές ιστορίες φυλάσσονται υπό κουλουριασμένου δράκου, όπου φρουρούνται ανεκτίμητα τιμαλφή. Μπροστά βημάτιζαν πέρα -δώθε φρουροί πάνοπλοι σαν αστακοί. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι εκεί φυλάσσονταν τα συντριπτικά και συνθλιπτικά υπερόπλα του Δία. Δεν είχε καμιά ελπίδα ο καημένος ο Τιθωνός να φέρει στην κατοχή του τα μέγιστα αυτά τρόπαια. Δεν γινόταν να παραπλανήσει ή να υπερνικήσει τόσους φύλακες, αυτά γίνονταν μόνο στις ταινίες.

          Καλά τότε τι είχε έλθει να κάνει, αναρωτήθηκε. Μη ξεχνάμε ότι η κλοπή των όπλων και η επιστράτευσή τους στο συμπαντικό γενικό αγώνα μεταξύ των δυνάμεων της φιλίας και του νείκους που διεξαγόταν εκτός ηλιακού συστήματος αποτελούσε το σχέδιο Βήτα, σε περίπτωση που η δολοφονία του Δία αποτύγχανε. Η ευαίσθητη και λεπτεπίλεπτη ψυχολογία του δεν τού επέτρεψε να μείνει στην επιφάνεια και να δει την έκβαση της μονομαχίας που είχε δρομολογήσει η Ηώ. Ήξερε όμως ότι το μόνο νόημα του άνισου και άπελπι αυτού αγώνα ήταν ο αντιπερισπασμός και ο αποπροσανατολισμός, ώστε να μπορέσει αυτός- ο Τιθωνός- να δράσει. Να δράσει και να κάνει τι;

«Αγαπημένη μου πελώρια Ηώ», σκεφτόταν «τι γυναικάρα που ήσουν»! Είχε την ευκαιρία ένας κοινός τύπος με συνηθισμένες  αναλογίες, όπως του λόγου του, να γνωρίσει τον έρωτα με μία πρακτικά τέλεια γυναίκα, ικανή σε όλους τους τομείς, μία εξαιρετική υπόσταση, που έκλεινε το αρσενικό στο κουκούλι της, το σκέπαζε και το προστάτευε, το έστεργε και το ενθάρρυνε, που ναι μεν στέρευε και απορροφούσε όλους τους χυμούς του, αλλά συνάμα η ενέργειά της διατρυπούσε, παρεισέφρεε, διαπίδυε και διηθούνταν εύκολα μέσα στη στοιβάδα του δέρματος και φόρτιζε ξανά, ολοκληρωτικά και έμπλεα, τους συσσωρευτές του οργανισμού, που προηγουμένως είχε στραγγίσει. Ήταν σαν ενεργειακό ποτό που έκανε την καρδιά να βροντάει και τους πνεύμονες να πνευστιούν, να ξεφυσούν, να ασθμαίνουν, να αγκομαχούν, αλλά τελικά να γίνονται πιεστικά φυσερά, φυσητήρες κήτους και αιολικοί ασκοί και να τα καταφέρνουν.  Ο έρωτας μαζί της ήταν άσκηση και δοκιμασία, όπου ο εραστής καλούνταν να υπερβεί τον εαυτό του και να αναδειχτεί νικητής. Αν η αμαζόνα διέκειτο ευνοϊκά προς αυτόν, αν τον αγαπούσε, αν νοιαζόταν γι’ αυτόν, τότε τον άφηνε να κερδίσει.  

Επωφελούμενος από τη γενική κοσμοσυρροή βοηθητικών και επικουρικών πλασμάτων, όλων στην υπηρεσία των θεών με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, πέρασε σφυρίζοντας αδιάφορα μπροστά από πολλές αποθήκες και διαπίστωσε ότι κάποιες είχαν μειωμένη ή και καθόλου φύλαξη. Υπήρχαν και αποθήκες χωρίς καμία ανθρώπινη επίβλεψη, όπου οι σερβομηχανισμοί δούλευαν μηχανικά, όπως λέει και τ’ όνομά τους, συγκέντρωναν, μετρούσαν και αξιολογούσαν δεδομένα, όμως μαύρη αξιολόγηση έκαναν, χωρίς να διευθύνονται και να καθοδηγούνται από κάποιο ιθύνοντα νου. Κυρίως φτυάριζαν και μετακινούσαν τεχνουργήματα ή συσκευές από κεραμίδι, σκουριασμένο μέταλλο, πράσινο νεφρίτη και ποικίλες υδραυλικές λειτουργίες. Τότε, μαζί με τη λάμπα που κρατούσε, φωτίστηκε και ο νους του από τη λάμψη μίας ξαφνικής ιδέας, στην οποία όμως θα έπρεπε να είχε καταλήξει νωρίτερα, αν δεν είχε αυτή την εξισορροπημένη πλαδαρότητα του ανδρόγυνου σώματος με τις αλληλο- εξουδετερωμένες ορμόνες. Οι μηχανικοί βραχίονες διευθετούσαν και ανακύκλωναν τιτανική τεχνολογία, την οποία πολύ απλά οι θεοί του Ολύμπου θεωρούσαν σκουπιδαριό.

Κι όμως οι εφευρέτες των τιτάνων και των ανθρώπων είχαν δημιουργήσει μερικές εξαιρετικές συσκευές. Ίσως δεν κάτεχαν την τεχνική της μικροποσοτικής κβαντικής σύζευξης και μάλιστα πολλαπλής, που οδηγούσε στην ακαριαία διαστημική παράλλαξη ή στη διακτίνιση ή να μην διέθεταν τις διεστραμμένες πυρηνικές και θερμοβαρικές βόμβες του Δία, αλλά είχαν αναπτύξει κυβερνο-οργανισμούς (κύβοργ), που είχαν τη δυνατότητα να εργάζονται σε κενό αέρος. Το μεγαλύτερό τους επίτευγμα βέβαια ήσαν οι καταστερισμοί, όπως θα δούμε στον επόμενο τόμο με υβριδική ενέργεια αντλούμενη από την αχλή των μύθων, τη δύναμη των αφηγήσεων και την αρχή της Δημιουργίας, όμως είχαν συναίσθηση ότι εκτός του κόσμου, που δημιουργούσαν με αντικατοπτρισμό του δικού τους υποκειμένου, υπάρχει και εξωτερικό σύμπαν, ίσως κατοπτριζόμενο από άλλα υποκείμενα και για το λόγο αυτό είχαν φτιάξει και κυβερνο-οργανισμούς, που θα μπορούσαν να δουλεύουν σε ένα τέτοιο ανάερο περιβάλλον.              

Με τη ρομποτική έχτιζαν απλά από την αρχή ένα νέο σώμα με μηχανικά τμήματα το οποίο επικοινωνούσε μέσω καλωδίων με το μυαλό του αντίστοιχου κτήτορα, συντηρούμενο πλέον μέσα σε φορμόλη μετά την απόσβεση του φυσικού του σώματος. Το δύσκολο είναι βέβαια ότι κανένας δεν δεχόταν να διευθύνει ένα άβαταρ, μία ενσάρκωση, μία καθοδική πλαγγόνα, ζώντας ο ίδιος σε ένα κουβά γεμάτο θρεπτικούς χυμούς, μόνο ετοιμοθάνατοι ή βαριά ανάπηροι συμφωνούσαν να παρατείνουν μ’ αυτό τον τρόπο την ύπαρξή τους κι έτσι γίνονταν και μ’ αυτό τον τρόπο άτομα με ειδικές δεξιότητες. Ο Τιθωνός ήξερε ότι οι κυβερνο-οργανισμοί ήσαν πολύ ισχυρά όπλα παρά την υποτίμηση των τιτάνων, ιδίως αν είχαν σύνδεση και με ησιόδειο άροτρο, περί του οποίου κατωτέρω.

Τελικά βρέθηκε μπροστά σ’ ένα χαμηλό άνοιγμα για σκυμμένους ή πυγμαίους. Τότε ο ήρωάς μας ευαρεστήθηκε να σκύψει, παρότι δεν συνήθιζε τόσο απότομες και κουραστικές κινήσεις, και να διαβεί το κατώφλι της διαφαινόμενης κοιλότητας. Τον υποδέχτηκε καταρχάς ένα σιωπηλό κενό κ.λπ., κ.λπ., και όταν η λάμπα έβαλε τα δυνατά της και τα μάτια του συνήθισαν, είδε ότι ο χώρος δεν ήταν μεγαλύτερος από τον πάτο ενός πηγαδιού. Είδε ότι υπήρχε στο βάθος ένα είδος βωμού ή αγίας τράπεζας, που ήταν γεμάτο με χρυσές και ξύλινες κύλικες, κηροπήγια και άλλα μπιχλιμπίδια.

          Αυτό όμως, που βρισκόταν λίγο παραπέρα, πρόσθεσε εύκολα – αβίαστα και τον εμετό στις δοκιμασίες του πρώτου τρομοκράτη της Ιστορίας. Από εδώ σίγουρα προερχόταν η οσμή της σήψης, που είχε οσφρανθεί λίγο πριν, και φαίνεται ότι στο διάστημα τόσων ετών είχε το χρόνο να εγκαταλείψει σιγά-σιγά την πηγή της και να αναληφθεί στα υψηλότερα στρώματα της ατμόσφαιρας ή τουλάχιστον γινόταν κατά διαλείμματα και διακεκομμένα αισθητή.

          Ήταν ένας εγκέφαλος ολότελα γυμνός, ελεύθερος σώματος και κρανίου και επιπλέον σάπιος, που συνδεόταν με διάφορες απολήξεις και ποικίλα όργανα, ώστε προφανώς να εξασφαλίζονται οι λειτουργίες του, ενόσω ζούσε. Ο Τιθωνός ερεύνησε και μελέτησε για πολλή ώρα τις εκβολάδες και παραφυάδες αυτές προσπαθώντας να μαντέψει τη σημασία τους. Ο νους του ήταν από εκείνους, που καλπάζουν πέρα από την εποχή τους και συνήγαγε ότι οι συνδέσεις ήσαν: οπτικές και ανιχνευτικές συσκευές, δίαυλοι για χημικές αισθήσεις (οσμή, γεύση), συλληπτήρια όργανα και αισθητήρια αφής, μεγάφωνα και ακουστικά επικοινωνίας, δείκτες που μετρούσαν θερμότητα και ακτινοβολία, ακόμα πιο λεπτές χορδές για μέτρηση άλλων πιο φευγαλέων μεγεθών, ίσως ταχύτητας, ίσως βαρύτητας, αγωγοί για τη συντήρηση του   εγκεφάλου με θρεπτικούς οπούς, πομποδέκτες καταγραφής επιβλαβών ερεθισμάτων, πόνου δηλαδή, σκαπτικά εργαλεία, θώρακες προστασίας και βέβαια όπλα βαριά όπλα αγχέμαχα και βαλλιστικά. Επρόκειτο για μηχανή του πολέμου πολύ υψηλής τεχνολογίας, δύσκολο να αντιμετωπιστεί, πόσο μάλλον να νικηθεί. Ο εγκέφαλος ήταν σαν να είχε μουμιοποιηθεί, όμως ήταν βέβαιο ότι με την κατάλληλη αναζωογονητική τεχνική και τη σύνδεσή του σε παροχή ενέργειας και διοχέτευσης χυμών θα μπορούσε να ξαναλειτουργήσει.

        Περαιτέρω, χωμένο και σφηνωμένο μέσα στα σωθικά του αλλόκοτου αυτού οργανισμού ήταν ένα ησιόδειο άροτρο, κοινώς αλέτρι ή ξυλάλετρο, με το κλασικό προτεταμένο υνί του, αλλά και ένα κάτοπτρο στο πάνω μέρος του. Μια πιο προσεκτική κι επισταμένη ματιά έδειχνε ότι δεν υστερούσε σε τίποτε από τεχνολογική σκοπιά έναντι του «κύβοργ», όπως θα τον ονομάζαμε με σημερινή ορολογία. Ο Τιθωνός θυμήθηκε ότι τέτοια περίπλοκα αντικείμενα, αποκαλούμενα συλλήβδην «συνθετιστές» κάτεχαν  οι πολύ δυνατοί παγκόσμιοι μύστες, που διακινούσαν το κοσμικό μήνυμα για τη μάχη μεταξύ Προμηθέων του ανθρώπου και Επιμηθέων των βασιλέων. Τούτο το ησιόδειο άροτρο συγκαταλεγόταν στα εξόχως πρωτότυπα και αντισυμβατικά  όργανά του, και ο ίδιος ο εφευρέτης του το αποκαλούσε «μεσοσκόπιο», κατάλληλο για περιαύγαση, επισκόπηση και ανίχνευση ενδιάμεσων χώρων ή επιπέδων πραγματικότητας με διαφορετικές τάξεις μεγέθους. Αυτό, όταν βολιδοσκοπούσε τα διάφορα στάδια του απείρως μικρού σε σχέση πάντα με την κλίμακα του παρατηρητή, λεγόταν «ενδοσκόπιο»  Εφόσον όμως με αφετηρία κάποια μεσαία κλίμακα σκόπευε, στόχευε και ορμάτο προς τα πάνω,  μπορούσε να μετατραπεί σε «περισκόπιο». Το όργανο αποκαλούνταν συνολικά «μεσοσκόπιο», άλλωστε είχε να κάνει με βυθοσκόπηση, βολίδα, δοκιμαστική ανιχνευτική συσκευή ή καταπειρατηρία βολή. Ήταν συνθετιστής ή διαπεραστής στοιβάδων πρωτότυπης εμπνεύσεως, που επέτρεπε την διέλευση μέσω επιπέδων πραγματικότητας από το μικρόκοσμο στο μακρόκοσμο και αντιστρόφως και φώτιζε άπλετα τα αλλεπάλληλα στρώματα. Έτσι, η όραση μπορούσε να δει φαινόμενα ενδιάμεσου βεληνεκούς, διάφορα στάδια μεσαίας κλίμακας,  πράγματα ασύλληπτα για τ’ ανθρώπινο μάτι. Με δεδομένο ότι, όπως δίδασκε ο Αρχιμήδης, κάθε κάτοπτρο μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως όπλο, το μεσοσκόπιο μέσω σύνδεσης με στόχαστρο ήταν σε θέση να εξαπολύσει ακτίνες και να ανταποδώσει πυρ, εστιάζοντας, επικεντρώνοντας  και ενισχύοντας την ενέργεια των κβαντικών κυμάτων. Ανάλογα με την ενέργεια που είχε το ησιόδειο άροτρο είχε τη δυνατότητα να ανατροφοδοτείται, να μεταβάλλεται σε πραγματικό αεικίνητον και να εκτείνει το ίχνος του υνίου του ως μονοκυτταρική νηματώδης πυρακτωμένη ίνα μέχρι το τέλος του χώρου διαιρώντας και σχίζοντας, κόβοντας και τέμνοντας, ψαλιδίζοντας και ξύνοντας, χαράσσοντας και διχοτομώντας.     

          Πάνω απ’ όλα όμως ήταν μία συσκευή ελευθέρων ανθρώπων, φτιαγμένο για τη δική τους εξυπηρέτηση, αντί να είναι ο άνθρωπος υποδουλωμένο μέσον για την επίτευξη αλλότριων στόχων, για την επικράτηση ξένων προς αυτόν θρησκειών και δεσποτειών ή άλλων εξίσου απάνθρωπων αυτοσκοπών. Σε τελευταία ανάλυση, σκέφτηκε ο Τιθωνός, αυτή είναι η μόνη μάχη, τούτος είναι ο αιώνιος, ο διαρκής αγώνας, η αντιπαράθεση μεταξύ του ανθρώπινου λογικού και των θεσμών από τη μια και των θρησκειών, δεσποτειών και καισαροπαπισμών από την άλλη. Οι θρησκείες και οι τυραννίες ζεύουν στο άρμα τους αδιακρίτως τον άνθρωπο ως μέσο για την επικράτηση τίνος; Του προπαγανδιζόμενου από αυτές θεού ή άρχοντα, ψεύτικου θεού που φιλοδοξεί να γίνει ηγεμόνας ή φιλόδοξου ηγεμόνα που παριστάνει το θεό.

            Δίπλα σ’ αυτό το αποτρόπαιο τρόπαιο ο ποιητής ψαχούλεψε ένα μεγάλο δερμάτινο σάκο, κλεισμένο με περίπλοκους ναυτικούς κόμπους. Το άνοιξε και ανέσυρε μία μαρμάρινη πλάκα, με το εξής περιεχόμενο:

          «Εγγελαστήι Εχετλαίω Εχεκλεί ανατίθεμεν». Κι από κάτω το γνωστό επίγραμμα του Σιμωνίδη: «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν».

          Η αναφορά ήταν για τη μάχη του Μαραθώνα, όπου όλες οι προστριβές και συγκρούσεις της Ιστορίας συγκλίνουν και όλοι οι ήρωες των εποχών συρρέουν, η πιο καθοριστική αναμέτρηση από καταβολής κόσμου, διότι συνεπεία αυτής προέκυψε αυτό που λέμε δυτικός πολιτισμός, Αναγέννηση, Διαφωτισμός, νεωτερικότητα ή όπως θέλει κανείς να ονομάσει τον μοναδικό πολιτισμό, που ανέτειλε και αναπτύχθηκε σε αυτή τη Γη, χωρίς να υποτιμούμε και τις επιμέρους παραλλαγές, αποχρώσεις, τροποποιήσεις, πρώτες ή ύστερες εκφάνσεις του.  Ο Τζων Στιούαρτ Μιλ έχει δηλώσει ότι «η μάχη του Μαραθώνα, ως γεγονός που επηρεάζει τη βρετανική ιστορία, είναι πιο σημαντική από τη μάχη του Χάστινγκς» και σίγουρα υπήρξε αφάνταστα πιο επιδραστική σε σχέση με όλες τις άλλες μάχες των εθνών, που μπροστά της δεν είναι παρά τοπικά γεγονότα περιορισμένου βεληνεκούς.

Αυτόματα και αιφνιδιαστικά αναδύθηκαν στο νου του Τιθωνού και προβλήθηκαν σαν ταινία εφηβικά αναγνώσματα, σε περιόδους μαθητείας, όχι δημιουργίας. Θυμήθηκε την αφήγηση του Παυσανία. «…Λέγουν επίσης πως έτυχε να είναι παρών στη μάχη ένας άνδρας με παλαιική εμφάνιση κι ενδύματα. Σκοτώνοντας πολλούς από τους ξένους με μία φονική συσκευή, εξαφανίστηκε μετά τη μάχη. Οι Αθηναίοι δεν μπορούσαν να τον βρουν πουθενά. Σαν ρώτησαν το μαντείο, ο θεός απλά τους έδωσε την εντολή να λατρεύουν τον Εχετλαίο ως ήρωα με την «εχέτλη» ή άροτρο. Θεωρήθηκε ως τεκμήριο της θεϊκής παρέμβασης κατά την αναμέτρηση, που περιλάμβανε τις εμφανίσεις υπερφυσικών προσώπων, όπως η Αθηνά και ο Ηρακλής στο πεδίο της μάχης. Γι’ αυτό και οι νικητές ανήγειραν προς τιμή του μνημείο με λευκό μάρμαρο. Ωστόσο δεν βρέθηκαν ίχνη του ούτε στον τύμβο των ηρώων ούτε ανάμεσα στους πεσόντες Πέρσες. Αν και βεβαιώνουν πως τούς έθαψαν και αυτούς, γιατί σε κάθε περίσταση ο θείος νόμος εντέλλεται πως το νεκρό σώμα θα πρέπει να θάβεται κάτω από τη γη, δεν κατέστη δυνατόν να ανιχνεύσω πού έχει ενταφιαστεί. Μήτε υπήρχε τύμβος ή άλλο χνάρι φανερό, καθώς πολλοί νεκροί εκ των ενόντων μάλλον πετάχτηκαν σε κάποιο χαντάκι…».

Ο Ηρόδοτος δίνει μια άλλη διάσταση στον άγνωστο αυτόν πολεμιστή και το όπλο του. Αφού περιγράφει λοιπόν ότι στην μάχη του Μαραθώνα σκοτώθηκαν 6.400 Πέρσες και 192 Αθηναίοι, αναφέρει ότι κατά την διάρκεια της συγκρούσεως συνέβη κάτι πολύ παράξενο. Ένας Αθηναίος στρατιώτης, ο Επίζηλος, γιος του Κουφαγόρα, ενώ αγωνιζόταν γενναία στήθος με στήθος, ξαφνικά έχασε την όραση του και στα δύο του μάτια, παρόλο που δεν τον είχε ακουμπήσει τίποτα, ούτε δόρυ ούτε ξίφος ούτε βέλος τόξου. Συνεχίζοντας ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι ο Επίζηλος διηγείται ότι είδε έναν μεγαλόσωμο – όπως τού φάνηκε εκείνη τη στιγμή- οπλίτη που η γενειάδα του κάλυπτε ολόκληρη την ασπίδα του, και ότι αυτό το φάντασμα κρατούσε στα χέρια του ένα πολύ φωτεινό όπλο! Πέρασε ακριβώς δίπλα του, σκοτώνοντας Πέρσες αντιπάλους και αυτή η σκηνή ήταν η τελευταία που είδε ο Επίζηλος γιατί από κάποια υπερβολική λάμψη, τυφλώθηκε! Οι Αθηναίοι ρώτησαν το Μαντείο των Δελφών να μάθουν ποιος ήταν ο άγνωστος που πολέμησε μαζί τους και το Μαντείο τους έδωσε την απάντηση πως έπρεπε να τιμούν τον ήρωα Εχετλαίο.

Στην εικόνα του Πάναινου, αδελφού του Φειδία, ευρισκόμενη στην Ποικίλη Στοά, που οικοδομήθηκε τον 5^ο αιώνα π.Χ. στην αρχαία αγορά της Αθήνας, απεικονιζόταν και ο Έχετλος ανάμεσα στους ήρωες της μάχης του Μαραθώνα σαν τον πολέμαρχο Καλλίμαχο και τον Μιλτιάδη. Η Ποικίλη Στοά ήταν από τα διάσημα αξιοθέατα της αρχαίας Ελλάδας λόγω των εικόνων και των λαφύρων της. Το μυθικό στάτους του Έχετλου αποδεικνύεται από τη συμπερίληψή του στον πίνακα, που παριστάνει επίσης την Αθηνά, τον Ηρακλή και αττικούς θρύλους σαν τον Θησέα, δείγμα της υψηλής πίστης των Ελλήνων της περιόδου στους ήρωες, οι οποίοι  θεωρούνταν ικανοί να επανέρχονται στη ζωή όχι μόνον εσχατολογικά, στις άχρονες παραδείσιες κατοικίες τους, αλλά και στον εκάστοτε παρόντα χρόνο. Τέτοιες σποραδικές εμφανίσεις λέγονταν επιφάνειες, διαυγαστικά, προφητικά και μαντικά φαινόμενα, που οι εμπόλεμοι επικαλούνταν συχνά κατά τη διάρκεια των μαχών.  

          Το τιμώμενο πρόσωπο της επιγραφής ήταν κάποιος, του οποίου το περίεργο όνομα προσπάθησαν με ονομασίες κλιμακωτής σαφήνειας «Εγγελαστήι Εχετλέω Εχεκλεί» και διαδοχικούς κατά προσέγγιση βαθμούς επιτυχίας να αποδώσουν οι Έλληνες, όπως ταίριαζε και στην επιστημολογία τους, που οδηγούσε προοδευτικά από το πιο αφηρημένο στο πιο συγκεκριμένο. Θα ήταν σίγουρα ένας μεγάλος μύστης, στον οποίο θα έπρεπε ο Τιθωνός να παραδώσει και πάλι αυτό το τιμημένο όπλο. Ένοιωθε προορισμένος να ξαναδώσει αυτό το σύνολο των ανίκητων αρμάτων σ’ αυτόν τον μεγάλο διαχρονικό πολεμιστή του φωτός, που σίγουρα θα βρισκόταν κάπου σε θέση μάχης στο συμπαντικό συνεχές, είτε ο ίδιος είτε κάποιος που θα ήταν σαν κι αυτόν.  

          «Μετέχω κι εγώ σ’ όλα αυτά, γιατί τα υμνώ, γιατί τα μελετώ, γιατί τα αγαπώ, γιατί έχω κριτήρια, γιατί είμαι υπέρ των ανθρώπων, που πολέμησαν και πολεμούν τους δεσπότες και τις θρησκείες», είπε για να εμπεδώσει τα μετέωρα αιωρούμενα διδάγματα ο Τιθωνός. «Και θα είμαι πάντα εδώ για να κρίνω και να κρίνομαι, γιατί όπως ο κόσμος αυτός είναι διηνεκής, έτσι είναι αιώνιο και εκείνο που τον αντικρίζει μέσα από τα δυο του μάτια: Ό,τι βλέπουμε λογοδοτεί και απολογείται διαρκώς σ’ αυτό που καθορά, αλλά και αντίστροφα».

          Σκέφτηκε με φρίκη ότι πιθανόν κάποιος να κατέβαινε στα υπόγεια του  Ολύμπου και να αντίκριζε όλα αυτά, τα ικανά να κάνουν το νου του ανθρώπου να σαλέψει! Σίγουρα τα θεϊκά μηνύματα και οι υπερφυσικές αποκαλύψεις, ως αιώνιες παρακαταθήκες του Τυρταίου, ως επιστολές μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, ως αφρόκρεμα, απαύγασμα, προορίζονταν μόνο για όσους μπορούσαν να τα αντέξουν. Και να διηγούνταν τις μυστηριακές παμπάλαιες- καινές γραφές, κανείς δεν θα τον πίστευε, τούτες γίνονται αποδεκτές, μόνο όταν προβάλλονται στο πλαίσιο της ποιητικής έμπνευσης, σαν να ήταν το πνεύμα κάτι ποιοτικά διαφορετικό από την ύλη.

          Ποιος θα πίστευε ότι το ίδιο το όπλο σκιρτούσε να επιστρέψει στο χρήστη του, στο αφεντικό του, στον πεφωτισμένο κατασκευαστή του; Ποιος θα πίστευε ότι το ίδιο το όπλο ριγούσε και αγωνιούσε και σαν να έψαχνε κάποια υποδοχή ρεύματος, τερματικό καλωδιώσεως ή κάποια πηγή δυνάμεως για να συνδεθεί, να άρει τη νέκρωση και τον παροπλισμό του και να τεθεί πάλι σε λειτουργία; Κι όμως εκεί που το μακάβριο αυτό σύνολο κυβερνο- οργανισμού και ησιόδειου αρότρου φαινόταν νεκρό, κάπου στην άκρη του υνιού αχνοφέγγιζε ένα ενεργειακό τρέμουλο, μία πυρώδης άλως, μία σπίθα, όπως όταν χτυπάει χαλύβδινο έλασμα σε πυρόλιθο και ανάβει η ίσκα.  

          Βέβαια, ο όλος συνθετιστής, αποτελούμενος από τον κυβερνο-οργανισμό και το ησιόδειο άροτρο, ήταν πολύ βαρύς για να τον μεταφέρει, άλλωστε δεν είχε πού τον πάει, ούτε άλλωστε είχε και μέθοδο διαφυγής από τον Άρη αυτή τη στιγμή. Μια και ποτέ δεν είχε πρακτική φλέβα, όλα τα ανακύπτοντα ερωτήματα αποκτούσαν θεωρητική χροιά και γίνονταν υποθετικός λόγος. Αν θα έπρεπε να διαλέξει ένα όπλο, ποιο θα ήταν αυτό; Και ποια θα ήταν άραγε η καλύτερη μέθοδος για να το μεταφέρει; Αν θα είχε τη δυνατότητα να το μεταφέρει, πού θα το έκρυβε; Και αν μπορούσε κάπου να το κρύψει, πώς θα γινόταν να το βγάλει από τον πλανήτη και να το παραδώσει σε κάποιους που θα ήσαν σε θέση να το αξιοποιήσουν; Η προφανής απάντηση ήταν ότι ο Τιθωνός δεν είχε ούτε τη δύναμη ούτε τα μέσα να πετύχει τίποτε από τα παραπάνω. Κι όμως η αφέντρα του η Ηώ είχε θυσιαστεί γι’ αυτόν, δεν είναι νοητό να δεχθούμε ότι έκανε απλώς ένα απονενοημένο διάβημα για να έχει η ίδια έναν τιμημένο θάνατο, ένα τέλος όπως τής άξιζε, διότι δεν ήταν ούτε τόσο ματαιόδοξη, ούτε τόσο απελπισμένη. Είχε τραβήξει πάνω της όλους τους κεραυνούς του Δία γιατί πίστευε ότι ο Τιθωνός θα έβρισκε μία ευκαιρία, θα εκμεταλλευόταν μία ευτυχή συγκυρία και θα την έβγαζε ασπροπρόσωπη, θα ανταποκρινόταν στις προσδοκίες της, δίνοντας ταυτόχρονα στο θάνατό της, όχι μόνο αξία- αυτή την είχε από μόνος του-, αλλά νόημα και σκοπό, προοπτική και ένταξη σε ένα σχέδιο.    

Ο Τιθωνός συνέχισε την περιπλάνηση στα έγκατα του Άρη, της γης, της αφήγησης, εκεί που πάντα καταφεύγει η λογοτεχνία, περιδιαβάζοντας σε όλες τις άδειες ή πολυσύχναστες αίθουσες με την γνωστή του αοκνία και φιλοπονία, που πλέον τού επιβαλλόταν και από την υβριδική κατάστασή του. «Εύκλειαν έλαβον ουκ άνευ πολλών πόνων» τού ψιθύριζε ο Ευριπίδης, «φιλεί δε τω κάμνοντι συσπεύδειν θεός»[136] του μουρμούριζε ο Αισχύλος.

Κυρίως αναζητούσε και εξερευνούσε τα μη φυλασσόμενα μέρη. «Τα μη φυλασσόμενα μέρη είναι η επικράτειά μου», επαναλάμβανε στον εαυτό του. Ίσως ένας από τους λόγους, για τους οποίους είχε κερδίσει την εκτίμηση και την εύνοια της μεγάλης Ηούς ήταν η περίεργη αντισυμβατική σκέψη του. Θεωρούσε ότι ακόμη και σήμερα η Ηώ θα συνέχιζε να είναι περήφανη γι’ αυτό του το χαρακτηριστικό και θα συνέχιζε να τον προτρέπει να σκέφτεται πρωτότυπα και εναλλακτικά. Η Ηώ, η Ηώ, φτάνει πια, δεν μπορούσε να τη μελετά άλλο. Ήταν αυτή που ήταν, μία ηρωίδα, αλλά τώρα πια ήταν νεκρή κι έπρεπε να την ξεχάσει, έστω προσωρινά, έστω μονάχα κατά το ωράριο εργασίας του, προκειμένου να φέρει εις πέρας την αποστολή. «Ώ πότνια λήθη των κακών, ώς εί σοφή, και τοις δυστυχούσι ευκταία θεός»,[137] θα σχολίαζε ο Ευριπίδης, αλλά αυτό που θα έπρεπε ίσως να κάνει, θα ήταν να ακολουθήσει την επιστημονική άποψη του Αριστοτέλη ότι «την δε κατοχήν των φαντασμάτων μνήμην επονομάζεσθαι, την δ’ αναπόλησιν τούτων ανάμνησιν».[138] Να κρατήσει για πάντα τη μνήμη, να μπλοκάρει την ανάμνηση.

Άκου, βλέπε, σώπα, σκέφτηκε ο Τιθωνός. «Ζήνων (ο Κιτιεύς) προς τον πλείω λαλείν θέλοντα ή ακούειν νεανία – νεανίσκε,- είπεν- η φύσις ημίν γλώτταν μεν μίαν, δύο δε ώτα παρέσχεν, ίνα διπλασίονα ών λέγομεν, ακούωμεν».[139] Σε κάποια μη φυλασσόμενη αίθουσα λοιπόν είδε κάποιους θαλάμους, κάδους ή κύστεις που έμοιαζαν αντιστοίχως με κυλίνδρους διακτίνισης, λάρνακες αναζωογόνησης ή ιατρικές θερμοκοιτίδες, μιλάμε δηλαδή για πολύ υψηλή τεχνολογία των θεών. Ενώ όμως επρόκειτο για εξοπλισμό προδήλως εξεζητημένο και δυσεύρετο, έμοιαζε παρατημένος, ρυπαρός και βρώμικος.  Και πώς να μην είναι βρώμικος, αφού κατά διαστήματα κάποιοι εργάτες έφερναν μέσα στην αίθουσα καρότσια με λάσπη, οικοδομικά υλικά, «λίθους και πλίθους και κεράμους ατάκτως ερριμμένους», αλλά και άλλα άχρηστα αποσβεσμένα αντικείμενα, οξειδωμένα μέταλλα, παλιοσίδερα και σκουπίδια μάλλον τιτανικής προέλευσης και τα έριχναν μέσα στους θαλάμους σαν να ήσαν κάλαθοι απορριμμάτων. Το αξιοπερίεργο όμως ήταν ότι αυτά τα υλικά αμέσως ή εντός ολίγου, αργά ή γρήγορα εξαφανίζονταν με μία απόκοσμη γαλάζια λάμψη! Εδώ σίγουρα κάτι αξιοσημείωτο όσο και περίεργο συνέβαινε και θα άξιζε κάποιος να αφιερώσει φαιά ουσία για να το εξιχνιάσει.   

Κάθισε λοιπόν ο Τιθωνός ολόκληρα μερόνυχτα σε μία κόγχη του τοίχου ή στο βάθρο ενός αγάλματος ή στη μαρκίζα μίας προθήκης ή στο περβάζι ενός παραθύρου ρε αδελφέ- γιατί να γίνεται η συγγραφή τόσο δύσκολη- και συλλογιζόταν. Άλλωστε είχε άφθονο καιρό, ακόμη και χρόνια θα μπορούσε να αφιερώσει εδώ δεδομένης της αθανασίας του. Δύναται άραγε κάποιος να λύσει με την απλή σκέψη όσα οι πρακτικοί άνθρωποι έλυναν με υλικές και συνήθως βίαιες ενέργειες;  Με τη δύναμη του νου τα απόντα γίνονται παρόντα, έλεγε ο Παρμενίδης.[140]

Σκέψου, σκέψου, σκεφτόταν. Συλλογίσου, συλλογίσου, συλλογιζόταν. Γιατί εξαφανίζουν τα σκουπίδια αντί να τα πετούν σε καμιά χωματερή, μήπως είναι οικολόγοι; Ακόμη και οι οικολόγοι θα είχαν βρει φτηνότερη λύση από αυτές τις πολυτελείς, ενεργοβόρες και κοστοβόρες συσκευές, αν ήθελαν να εξαλείψουν τα απορρίμματα. Ίσως πάλι δεν επρόκειτο για εξάλειψη, αλλά για μεταφορά σε κάποιο σκουπιδότοπο στις παρυφές του ηλιακού συστήματος. Αλλά και πάλι πολύ πιο πρακτική λύση θα ήταν ειδικά για τους Ολύμπιους, που δεν φημίζονταν για τη πρόνοια, τη φροντίδα κι τη μέριμνα έναντι άλλων λαών, να επιστρατεύσουν τίποτα διαστημικές μαούνες ή σαραβαλιασμένα φορτηγά, ώστε να στείλουν τα ανεπιθύμητα απόβλητα σε κοντινή απόσταση, πολύ απλά στον κήπο ή στην αυλή του αλλουνού.

Τη λύση τη βρήκε πολύ αργότερα εφαρμόζοντας όλους τους κανόνες της επαγωγικής, αναγωγικής και παραγωγικής λογικής. Διαπίστωσε ότι για την αγαπημένη του μη φυλασσόμενη αίθουσα υπήρχε και αντίστοιχη φυλασσόμενη, όπου αφικνούνταν διαρκώς με παράλλαξη ή τηλεμεταφορά στρατιώτες του Δία. Παρατήρησε,  μέτρησε και μελέτησε τις ώρες άφιξης σαν να ήταν ελεγκτής αεροδρομίου με μία κοπιώδη έρευνα και επαλήθευση, που τού πήρε άλλον ένα χρόνο περίπου από την ατέρμονη ζωή του, ώστε να είναι βέβαιος για τα συμπεράσματά του. Ε λοιπόν η άφιξη των στρατιωτών ή – όπερ και το αυτό- η φόρτωση και εμφάνισή τους στο θάλαμο διακτίνισης – παράλλαξης συνέπιπτε χρονικά με την εξαφάνιση των υλικών από τους μη φυλασσόμενους εκφορτωτικούς θαλάμους. Κάθε εμφάνιση στις αφίξεις συνεπαγόταν εξαφάνιση στις αναχωρήσεις. Συμπέρασμα: Γινόταν ανταλλαγή ύλης ανάμεσα σε δύο τόπους. Για κάθε στρατιώτη που ερχόταν στον Άρη, αντίστοιχη ύλη αναχωρούσε για κάπου αλλού, για πού κανείς δεν ήξερε.

          Γιατί γινόταν η ανταλλαγή της ύλης; Άλλο στάδιο σκέψεως λαμπρόν. Ενδεχομένως είχε να κάνει με το ότι οι Ολύμπιοι ήσαν πλάσματα από άλλη διάσταση και η ύλη τους είχε διαφορετική κβαντική υπογραφή. Ήταν παρεμφερής με τη δική μας, γι’ αυτό μπορούσε να συνυπάρξει μαζί της σε καθεστώς αμοιβαίας ανοχής ως συμβατή, πλην όμως δεν ήταν δυνατόν να προστεθεί σ’ αυτήν, παρά μόνο να χωρέσει στον κόσμο μας αντικαθιστώντας κάποιο ποσό υλοενέργειας, που θα έπρεπε να απορριφθεί, να εξοβελιστεί από το δικό μας συνεχές. Συνεπώς η ανταλλαγή εξασφάλιζε την ισορροπία της ύλης μεταξύ των διαστάσεων, οι οποίες τελούσαν σε σχέση συγκοινωνούντων δοχείων μεταξύ τους.      

          Πώς θα ηδύνατο ο Τιθωνός να εκμεταλλευτεί αυτή την περίσταση; Ήταν αδύνατο να μάθει πού μετέφερε η διακτίνιση τα άχρηστα υλικά. Στο εξωτερικό διάστημα σίγουρα όχι, στο βαθμό που αυτό περιλαμβάνεται στα όρια της δικής μας διάστασης, διότι κάτι τέτοιο θα ήταν δώρον- άδωρον. Τότε ίσως σε κάποια χωματερή της διάστασης των Ολυμπίων, σε κάποια τοποθεσία, τα χαρακτηριστικά της οποίας ήταν αδύνατο να προβλεφθούν ή να υποτεθούν. Θα υπήρχε εκεί οξυγόνο διαθέσιμο; Ακόμη και να μην υπήρχε, ο Τιθωνός ως αθάνατος κατά το κοινώς λεγόμενον «δεν μασούσε». Ίσως προς στιγμή να ένοιωθε ότι πνίγεται, όμως η εντύπωση αυτή γοργά θα περνούσε και ο φίλος μας ακάθεκτος ξανά προς τη δόξα θα τραβούσε. Θεωρητικά βέβαια υπήρχε η πιθανότητα τα εν λόγω υλικά να οδηγούνταν σε ένα είδος υδραυλικής πρέσας και να γίνονταν χαλκομανία για κάθε είδος μελλοντικής χρήσης, οπότε και ο περί ού μοναδικός εναπομείνας ηρωάς μας θα συνθλιβόταν σε λεπτό φύλλο βιολογικής μάζας σαν χαρτί εκτύπωσης εφημερίδας, αν επέλεγε να εισχωρήσει μέσα σ’ ένα θάλαμο τηλεμεταφοράς με προορισμό τα κουτουρού.

Όμως για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Τι την ήθελε τη ζωή και μάλιστα την αιώνια ζωή ο Τιθωνός χωρίς τη μόνη γυναίκα που στάθηκε ικανή να τον αγαπήσει, την Ηώ, έτσι παραμορφωμένος, σε βαθμό που, αν κάποιος ήθελε να τον γνωρίσει καλύτερα, θα έπρεπε πρώτα να αποβάλει δέκα στρώματα προκατάληψης, αηδίας και απέχθειας: Όπως ξέρουμε, η ορμή προς κοινωνία, αλλά και η γενετήσια ορμή είναι πολύ πιο έντονη ακόμη και από την ορμή προς αυτοσυντήρηση. Πέραν τούτου, αυτή η αποστολή θα έπρεπε να έχει κάποια έκβαση, κάποιο τελικό αποτέλεσμα, έστω κι αυτό θα ήταν ο θάνατος όλων των συμμετεχόντων. Αν καθόταν και περίμενε εδώ στον αιώνα τον άπαντα μέχρι να τον ανακαλύψουν οι επόμενες γενιές αστροναυτών, θα ερχόταν κάθε μέρα το φάντασμα της Ηούς, όπως το φάντασμα του Δαρείου εμφανιζόταν στην Άτοσσα, και θα τον επέπληττε καθημερινά, θα τον επέκρινε, θα τον έψεγε, θα τον επιτιμούσε, κατσάδιαζε, μάλωνε, σιχτίριζε, όπως θέλετε πέστε το. Θα τού έλεγε τι περιμένεις εδώ; Τι είδους διαίσθηση, τι τύπο έμπνευσης και ποίου άραγε την επιφοίτηση; Επίσης θα τον διαβεβαίωνε ρητά ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις σε οποιοδήποτε εγχείρημα του ανθρώπου, η διακύβευση και η διακινδύνευση παραμονεύει σε κάθε γωνία. Θα τού προέβαλε το ρητό του Μένανδρου «αλωτά γίγνετ’ επιμελεία και πόνω άπαντα»[141] και το ρητό του Σοφοκλή «το ζητούμενον αλωτόν, εκφεύγει δε τ’ αμελούμενον».[142]        

          Τελικά, κάποια μέρα από τις πολλές, από τις αμέτρητες, το πήρε απόφαση. Μια και δυο φορτώθηκε το ησιόδειο άροτρο και χωρίς να τραβήξει και πολλά αδιάκριτα ή περίεργα βλέμματα το κουβάλησε ως έναν από τους θαλάμους παράλλαξης και το έβαλε μέσα, μπήκε και ο ίδιος εντός, καμουφλαρίστηκε με λίγη σκόνη και με λίγη λάσπη (παραλλαγή εντός παράλλαξης) και περίμενε μοιρολατρικά να έλθει η ώρα της επόμενης τηλεμεταφοράς.

          Και η γαλάζια λάμψη του πεδίου παράλλαξης ήλθε! Μέσα από πολλές παρεκκλίσεις, κλίσεις, αναδιευθύνσεις και εκτροχιασμούς, αφού επρόκειτο όχι για μία, αλλά για πολλές διαδοχικές τηλεμεταφορές το υποδιαστημικό ταξίδι του Τιθωνού ξεκίνησε. Διαμέσου πολλών σημείων η τεθλασμένη γραμμή διακτίνισης βρήκε τρόπο και ευκαιρία να περάσει από μικρές και μεγάλες παραλλάξεις, κενά και διακυμάνσεις ανάμεσα σε ενεργειακά αράχνια διανήματα, πλέγματα και κλώσματα, διακλαδώσεις και διογκώσεις του χώρου και του χρόνου, που δεν είχαν καμία σχέση με τους συνήθεις δρόμους μεταφοράς. Έτσι εστάλησαν σε άγνωστο προορισμό τα δύο ταχυδρομικά δέματα δεδομένων, ένα εκ των οποίων ήταν ο Τιθωνός με τις αισθήσεις του αμβλείες και τις σκέψεις του αδρανείς, ενώ το άλλο ήταν ο κυβερνο-οργανισμός και το άροτρό του, όπου κανείς δεν ήξερε ποιο ήταν το ενσωματωμένο και ποιο το ενσωματούν, ποιο το περιλαμβάνον και ποιο το περιλαμβανόμενο. Και ποιος ξέρει αν στη διαδρομή, δεν συνοψίστηκαν μαζί με άλλες δέσμες στοιχείων  και δεν εντάχθηκαν σε άλλα πακέτα μεταφοράς, που εκπροσωπούσαν στρατιώτες ή υλικά και διέσχιζαν το διάστημα καθοδηγούμενα από παλμούς, σήματα και ανύσματα κατεύθυνσης. Στις θέσεις διασύνδεσης η παράλλαξη άλλαζε γωνία και τροχιά, περνώντας μέσα από διηθητήρια και διυλίσματα υψηλής ευκρίνειας και ποικίλης χρησιμότητας, συχνά απομακρύνοντας τους ταξιδιώτες από τον προορισμό τους, αλλά εντέλει επαναφέροντάς τους στην προγραμματισμένη -προκαθορισμένη πορεία. Φαντάζομαι μετά από όλα αυτά και ο πιο ανεπίδεκτος βαρυνούσης αναγνώστης να κατάλαβε ότι η πορεία της τηλεμεταφοράς δεν ήταν ευθύγραμμη, αλλά συρόμενη, ολισθηρή, έρπουσα και υφέρπουσα παράκαμψη, που ακροβατούσε ανάμεσα σε πολλές καμπές και προσκόπτουσες πέτρες ιδανικές για τρίκλισμα και σκόνταμμα. Πλην όμως το προκαθορισμένο δρομολόγιο των υποδιαστημικών τροχιών συνέχιζε ακάθεκτο το ταξίδι του έστω και μέσω των τεθλασμένων γραμμών προς το αδήλωτο, ίσως και τρομακτικό τέρμα του.

          Και νάσου ο Τιθωνός και το φορτίο του εκβράστηκαν στον πάτο μίας περίεργης χοάνης, που αποτελούσε ίσως το διάφραγμα μεταξύ των δύο διαστάσεων. Αισθάνθηκε να ηλεκτρίζεται και καταλήφθηκε από ένα μυστικό και ανεξήγητο βήχα σαν να είχε αλλεργία στο καινούριο του περιβάλλον. Και το κακό είναι ότι η αλλεργία δεν θεραπεύεται, ούτε μπορείς να τη συνηθίσεις, μονάχα καταστέλλεται, αλλά εδώ δεν υπήρχαν φαρμακεία. Η χοάνη ήταν ημιδιαφανής και έξω απεικονιζόταν ένα παγωμένο φεγγάρι σε τροχιά γύρω από έναν πλανήτη με πολλά δακτυλίδια δορυφόρων αποτελούμενων επίσης από πάγο. Για έναν διαστημάνθρωπο της εποχής των τιτάνων δεν ήταν δύσκολο να συμπεράνει ότι ο μεν πλανήτης ήταν ο Κρόνος, ο δε δορυφόρος, στον οποίο κατέληγε η παράλλαξη, ήταν ο Εγκέλαδος.

Τούτο ήταν φανερό από το λοφίο με υδρατμούς ή σταγονίδια νερού πάνω από τη νότια πολική περιοχή του δορυφόρου, πράγμα που, σε συνδυασμό με τη διαφυγή εσωτερικής θερμότητας από τους κρατήρες της περιοχής, δείχνει ότι ο Εγκέλαδος είναι πάντα γεωλογικώς ενεργός, γεγονός που μάλλον οφείλεται στις παλιρροϊκές δυνάμεις, που ασκεί ο πλανήτης στο εσωτερικό του δορυφόρου.

Πράγματι, ο Εγκέλαδος είναι ένα από τα μόλις τρία σώματα στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα μαζί με τον δορυφόρο Ιώ του Δία και τον Τρίτωνα του Ποσειδώνα, στα οποία έχουν παρατηρηθεί ηφαιστειακού τύπου εκρήξεις. Η ανάλυση του εξερχόμενου υλικού υποδεικνύει ότι προέρχεται από δεξαμενή υπόγειου νερού σε υγρή κατάσταση, κάτι που σε συνδυασμό με ίχνη άλλων χημικών ενώσεων που ανιχνεύθηκαν στο λοφίο έχει τροφοδοτήσει συζητήσεις για την ύπαρξη απλών μορφών ζωής, ενώ έχει ενισχύσει και την άποψη ότι υλικό προερχόμενο από τον Εγκέλαδο δημιούργησε τον δυσδιάκριτο 5^ο δακτύλιο του Κρόνου.

          Βγήκε από τους γεωμετρικούς κύκλους ή μάλλον τις αβγοειδείς ελλείψεις του μεταφορέα, ευτυχώς χωρίς κανένας να τον παρατηρήσει εκείνη τη στιγμή με αποτέλεσμα να επαληθευθεί η ρήση ότι κάποιος κρύβεται καλύτερα, όταν βρίσκεται σε κοινή θέα. Έκρυψε κάπου τον κυβερνο-οργανισμό πανοικεί μετά του ησιόδειου αρότρου κι ύστερα προσπάθησε να προσανατολιστεί. Και πάλι δεν υπήρχε καμία φρουρά που θα μπορούσε να τον ανησυχήσει. Φαίνεται θεωρούνταν αρκετή ασφάλεια τα αγήματα των στρατιωτών που κατά διαστήματα διακτινίζονταν προς το γήινο Σύμπαν, μόνο που αυτά στην κυριολεξία δεν έβλεπαν τίποτε μπροστά τους, τούς μετακινούσαν εδώ κι εκεί, μοιραίους και άβουλους αντάμα και πρόβατα επί σφαγή, όπως οι Πέρσες πριν από τη μάχη των Πλαταιών, όπως τα πρακτορεία και τα γραφεία ταξιδίων τσουβαλιάζουν τους τουρίστες σε ξενοδοχεία πλήρους διατροφής, με αποτέλεσμα να μην ξέρουν καν οι φιλοξενούμενοι σε ποιο νησί έχουν καταυλιστεί.  

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25^ο:

          ΚΡΟΝΟΣ, ΟΔΟΔΡΟΜΟΣ, ΘΕΟΔΟΛΙΧΟΣ

          Απέναντι από την ελλειπτική βάση της παράλλαξης βρισκόταν μία θύρα από σκούρο συνθετικό μέταλλο. Το τρεμάμενο χέρι του Τιθωνού την άγγιξε, με αρχετυπικό φόβο για ενδεχόμενο σύστημα συναγερμού, που θα ενεργοποιούνταν λόγω μη δόσης του κατάλληλου κωδικού. Προς έκπληξή του η θύρα άνοιξε με ένα «κλικ», χωρίς πολλές φιοριτούρες ή τζιριντζάντζουλες, για να βάλουμε και λίγη ιταλική γλώσσα στην διατύπωση του μύθου. Από την άλλη δεν έσκασε και κάνα πυροτέχνημα για την εξαιρετική του απόδοση! Καμιά φορά η υπεροψία και αλαζονεία του ισχυρού σε συνδυασμό με την διακριτική δράση ή τη λαθραία συμπεριφορά και διολίσθηση του ασθενέστερου μπορεί να οδηγήσει την πλοκή της ιστορίας πολύ μακριά.

       Τώρα περπατούσε πιο γρήγορα, περνούσε δίπλα από δέσμες καλωδίων και συστοιχίες σωλήνων, χημικές λάμπες ως μικρές οάσεις φωτός, έψαχνε να βρει τρόπο κατάβασης στα ενδότερα του κτιρίου, όπως είχε συνηθίσει σ’ αυτήν την ιστορία, και αναρωτιόταν ποια θα ήταν αυτή τη φορά η δίοδος και η πύλη για τον Άδη. Προς μεγάλη του ικανοποίηση η μετακίνησή του δεν έδρεπε και πολλά αδιάκριτα ή περίεργα βλέμματα.

          Κατέβηκε μία στριφογυριστή σκάλα προς τα κάτω, άνοιξε άλλη θύρα και πάτησε σε διάδρομο με χαμηλή ξασμένη κυματιστή οροφή. Δεξιά και αριστερά μεταλλικές μυϊκές μεμβράνες ή συστελλόμενες- διαστελλόμενες ίριδες οδηγούσαν σε δωμάτια διαφόρων χρησιμοτήτων. Στην αρχή και μόνο στιγμιαία κυριαρχούσε σκοτάδι, με το βάρος όμως ενός και μόνου βήματος ακουγόταν ένα βούισμα και εκχεόταν φως από την οροφή και θερμός αέρας από επικλινείς θυρίδες του τοίχου.

          «Τα αυτόματα συστήματα λειτουργούν και αντιδρούν στην ανθρώπινη παρουσία. Πρόκειται για πολύ καλά συντηρημένη εγκατάσταση. Μπράβο, εύγε Δία», μονολόγησε ο Τιθωνός.

          Περαιτέρω συστήματα ξύπνησαν, οθόνες έδειχναν δυσδιάστατα σχεδιαγράμματα του σταθμού, ενώ σύγχρονα ολογραφήματα έδιναν πληροφορίες σχετικά με τους σκοπούς της εγκατάστασης, σε μία γλώσσα παρεμφερή με τα ελληνικά, που δυσκολευόταν ο Τιθωνός να καταλάβει. Ένα πανοραμικό παράθυρο στην αριστερή πλευρά επέτρεπε θέα προς τον πάγο του Εγκέλαδου και τα δακτυλίδια του Κρόνου με την «διάκενον διαίρεσιν»[143] στη μέση.

          «Τι  μέσα, τι πλούτο που έχουν, όλα αυτά πάντα έλειπαν από τους ανθρώπους…», μουρμούριζε – μαντέψτε ποιος- δεν υπάρχει και κανένας άλλος πια στην ιστορία μας.   

          Μάλλον η φιλικότητα του μέρους παρέπεμπε σε είδος Νεφελοκοκκυγίας του Λουκιανού[144], διαμορφωμένης ορχάμης[145] ή χωροταξικού ανδήρου[146], όπου μπορούσε κάποιος να κάνει τον συνταγματικό του περίπατο και να διασκεδάσει. Επίσης, έμοιαζε με εξωγήινο μουσείο ή μαυσωλείο, πολύ διακριτικό και σχεδιασμένο με μεγάλο σεβασμό, που παρέμενε σκοτεινό μέχρι να ενεργοποιηθούν από την είσοδο των επισκεπτών οι βαρυτικοί σταθεροποιητές και τα αυτόνομα περιβαλλοντικά συστήματα. Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι βαρυτικοί σταθεροποιητές υπήρχαν παντού, αφού ο Εγκέλαδος ήταν μικρό φεγγάρι διαμέτρου μόλις δεκαπέντε χιλιομέτρων και έτσι δεν είχε σχεδόν καθόλου βαρύτητα. Πάντως ο διάδρομος φαινόταν να διευρύνεται ολοένα σαν να οδηγούσε σε αψίδα ή σε θόλο κολοσσιαίων διαστάσεων.  

          Οι οθόνες και λοιπές επιφάνειες εργασίας του σταθμού έδειχναν διαφόρων ειδών διαστημόπλοια άγνωστης τεχνολογίας  για τους γήινους, αλλά και εξωτικά τοπία προφανώς από τη διάσταση των επήλυδων, όπου το πράσινο των δασών είχε αντικατασταθεί από κόκκινο και ο οίνοπας πόντος από απέραντο γαλάζιο. Λες οι Ολύμπιοι θεοί να έφεραν το μπλε γαλανό χρώμα στις θάλασσές μας; Όλα είναι πιθανά!  

          Αργότερα έφτασε σε ένα κολοσσιαίο υπόστεγο αεροσκαφών, όπου τα πρώτα εκθέματα ήσαν τρία σκάφη αρκετά κομψά, κωνικά προς τα εμπρός και με αεροδυναμικά πτερύγια μάλλον τιτανικής παρά ολύμπιας τεχνολογίας, παροπλισμένα προφανώς, φυλαγμένα μέσα σε ναφθαλίνη, όπως θα έλεγαν οι στρατιωτικοί. Ύστερα ακολούθησαν διαφόρων ειδών και μεγεθών διαστημόπλοια, μάλλον από έθνη αιχμάλωτα που είχαν την ατυχία να διασταυρωθεί ο δρόμος τους με τους Ολύμπιους θεούς, άλλα σαν σταγόνες, άλλα σαν απίδια, άλλα σαν σφαίρες, άλλα σαν υδροπέπονες. 

          Στη συνέχεια της περιήγησης η ματιά του στάθηκε σε μία παλιά πολυχρησιμοποιημένη από τους επισκέπτες πύλη με φθαρμένο επίσπαστρο, τόσο που από σκιερό ασημένιο είχε γίνει λαμπερό και χρυσό από τις άπειρες ιδρωμένες παλάμες που το έστρεφαν, χωρίς υποψία σκόνης, ενώ ίσως και τα μικρόβια να είχαν απαυδήσει από την αδιάκριτη επαναλαμβανόμενη χρήση και παρενόχληση και να είχαν γλιστρήσει μακριά. Τα αλληλο- καλυπτόμενα δακτυλικά αποτυπώματα βέβαια πάνω στον επισπαστήρα δικαιολογούνταν απόλυτα, αν λάβει κανείς υπόψη την επιβλητική επιγραφή στο θριγκό της πύλης με ανάγλυφα φαιά κεφαλαία γράμματα σε εβένινο ξύλο και στοιχειοθέτηση της λέξης «ΟΔΟΔΡΟΜΟΣ», ενός πλεονασμού, αφού οδός και δρόμος είναι το ίδιο, μία εννοιολογική παρήχηση, από αυτές που συνήθιζαν οι Ολύμπιοι παπαγαλίζοντας μία γλώσσα που έμοιαζε με ελληνικά, αλλά δεν ήταν ελληνικά.  

Πάτησε σε μία εξέδρα πέντε μέτρων, στεφανωμένη και περικυκλωμένη από υψηλή κουπαστή- εγκωπαστή, που θύμιζε τα πλευρά του πλοίου, όπου στηρίζονται τα κουπιά. Ο πλατύς αυτός εξώστης στεγαζόταν από ένα εικονικό στερέωμα σαν πλανητάριο και πέρα από το επιπεδόστρωτο[147]απλωνόταν ως το κορυφαίο έκθεμα του μουσείου η πελώρια τρισμέγιστη μηχανή, το αχανές διαστημόπλοιο, με το οποίο οι Ολύμπιοι είχαν διαστρεβλώσει το χώρο και είχαν εισβάλει στο ηλιακό μας σύστημα. Σε κατάσταση λειτουργίας θα έβλεπε κάποιος τους κινητήρες του να βοούν και να εκβάλλουν φωτιά σαν στόματα δράκου, τους οδοντωτούς τροχούς, τους στροφείς και τις στρόφιγγές του να περιστρέφονται, τους πίδακες και τα αναβρυτήριά του να εκτοξεύουν ατμούς, τα έμβολα, τις ράβδους, τους κυλίνδρους, τα ελίτροχα και τα ελάσματά του να δονούνται και να παλινδρομούν, τις βαλβίδες ασφαλείας να ξεφυσούν απότομα και να εκτονώνονται,  τα διαμερίσματά του να συνενώνονται αυτόματα με σφιγκτήρες πρόσδεσης, άγκιστρα ζεύξης, μαγνήτες έλξης, θηλυκά και αρσενικά εξαρτήματα ρυμούλκησης και αγκυροβόλησης κ.λπ. Στη μουσειακή του εκδοχή και παρουσίαση όμως, όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν εντελώς νεκρό και ανενεργό.   

Παρά ταύτα θαυμαστό! Χιλιάδες επισκέπτες καθημερινά περιηγούνταν το θρυλικό αυτό σκάφος, που κάποτε έφερε τους επήλυδες θεούς από μία άλλη διάσταση. Οι θόλοι του και τα δώματά του ήσαν ατέλειωτα, διότι δεν ήταν απομίμηση, αλλά το γνήσιο αληθινό πλοίο – εξάλλου δεν θα συνέφερε οικονομικά να κατασκευαστεί πάλι ένας τέτοιος Μολώχ, ακόμη και κίβδηλος. Ένα χαρακτηριστικό του σκάφους ήταν ότι χωριζόταν σε πολυεδρικά διαμερίσματα, κύβους με έξι έδρες, οκτώ κορυφές και δώδεκα ακμές, οκτάεδρα, δωδεκάεδρα, εισοσάεδρα, σαν κυψέλη ή κηρήθρα, όπου όμως κάθε επιμέρους τμήμα ή υποσύνολο είχε ενεργειακή αυτονομία. Θύμιζε δηλαδή φορτηγό ζωσμένο με σειρά από ρυμουλκούμενα οχήματα ή άμαξες. Στις καλές εποχές κάθε πλατωνικό στερεό μπορούσε να αποκολληθεί από το κύριο σώμα του πλοίου και να χρησιμεύσει ως άκατος ή ανεξάρτητος θαλαμίσκος και μάλιστα δεν χρειαζόταν χειριστήρια, αφού λειτουργούσε με φωνητικές εντολές. 

Ο κυβερνήτης του πλοίου, όταν αυτό εισχώρησε αρχικά στο ηλιακό σύστημα, ήταν ο Κρόνος- Χρόνος, για τον οποίο ο κάθε φιλομαθής αναγνώστης μπορεί να πληροφορηθεί πολλά από πολλές έγκριτες και μη πηγές. Επειδή υπάρχει μεγάλη αντιλογία και έρις ως προς το αν ο Κρόνος ήταν τιτάνας και μάλιστα γενάρχης των τιτάνων ή θεός και πατέρας του Δία, αξίζει να διευκρινίσουμε από την υψηλή καθέδρα του συγγραφέα ότι πολύ απλά ισχύουν και τα δύο. Ο Κρόνος ήταν γενάρχης και των θεών και των τιτάνων. Εισήλθε στο ηλιακό σύστημα ως θεός και αρχηγέτης των θεών, ύστερα όμως από την αδυσώπητη αναμέτρηση με το γιο του Δία ηττήθηκε και εξορίστηκε μόνιμα στα τάρταρα. Λιγότερο γνωστό είναι ότι στο απώτατο παρελθόν είχε χειραγωγήσει την ανθρώπινη εξέλιξη μέσω ενός εξωτερικού επεμβατικού παράγοντα, που με  επιστημονικό τρόπο αύξησε σημαντικά τη θερμοκρασία του σώματος των ανθρώπων. Με την ιδιοφυία του ταξίδευσε πρώτος χρησιμοποιώντας την έλξη του ήλιου για να εκσφενδονίσει το πλοίο του σε αχαρτογράφητες και μη καταγεγραμμένες ακόμη από τους ιστορικούς εποχές. Ο στόχος του χρονοταξιδιού ήταν να επιτύχει την ανατροπή και πτώση του θαλάσσιου πολιτισμού της Ατλαντίδας, τον οποίο οι θεοί φοβούνταν, θερμαίνοντας προοδευτικά τα ανθρώπινα κύτταρα με το δραστικό συστατικό της θερμοτροπίνης, μίας μυστηριώδους πειραματικής ουσίας. Η βάση του ήταν εγκατεστημένη  στο Μέγα Πλανήτη (σ.σ. σημερινός Δίας), που λόγω της πολύ γρήγορης περιστροφής του σε σχέση με τη Γη επέτρεπε την κατά κύματα και κατά δέσμες εκπομπή ή έκλυση της ραδιενέργειας σε τακτά χρονικά διαστήματα. Εντέλει, μετά την περάτωση της μακροχρόνιας θεραπείας προαγωγής των κυττάρων, το τελικό του κατόρθωμα ήταν η καταστροφή της πόλεως των Ατλάντων, από την οποία ελάχιστοι επέζησαν. Η εκκαθάριση -εξυγίανση για να βρούμε έναν ευφημιστικό όρο για μια βρόμικη υπόθεση, έγινε με τη μετατροπή της υψηλής συχνότητας ακτίνας του και την πρόκληση εκρήξεως στα υποθαλάσσια βουνά και στους φυσικούς αγωγούς αερίων υπό την επιφάνεια. Έτσι, δρομολόγησε την πιο σημαντική διαδοχή γεγονότων στην Ιστορία του Ανθρώπου. Λόγω της εξωγενούς αυτής επιδράσεως, οι άνθρωποι εγκατέλειψαν τις θάλασσες και συνέχισαν την εξελικτική τους πρόοδο στη ξηρά,  επιχειρώντας να ισοσκελίσουν το τεράστιο πισωγύρισμα τους στις επιστήμες και στις τέχνες, που τούς κατέστησε τελικά ευάλωτους στην επερχόμενη εισβολή. Υπό αυτή λοιπόν την έννοια λογίζεται και ως γενάρχης του λαού των  ανθρώπων και των μεταξύ αυτών αρίστων, των τιτάνων. Από τη μία με την εξελικτικά…τιτάνια παρέμβασή του υπονόμευσε για πολλούς αιώνες τον ανθρώπινο πολιτισμό, από την άλλη άθελά του έστρωσε το έδαφος για μία καινούρια διαφορετική εξέλιξη και γέννησε την πνευματική και διανοητική καλλιέργεια των τιτάνων μέσω της υποβολής τους σε δυσκολίες και αντιξοότητες. Ο Κρόνος ήθελε μία ανθρωπότητα ευεπίφορη σε υποδούλωση, αυτό όμως που δρομολόγησε παρά τη θέλησή του ήταν η ίδρυση μίας αντιστασιακής και αδάμαστης νοοτροπίας, αντίθετης προς κάθε ανεξέλεγκτο ηγέτη, πεφωτισμένο ή μη, που υποστήριζε ότι δεν υπάρχουν καλοπροαίρετοι τύραννοι. Πέτυχε δηλαδή το εντελώς αντίθετο από αυτό που επιδίωκε. [148] Όμως τόσο οι στόχοι του όσο και οι μέθοδοί του παρέμεναν αξιοκατάκριτοι, -ες, γι’ αυτό και τού έμεινε ο μάλλον δικαιολογημένος χαρακτηρισμός ότι «τρώει τα παιδιά του».        

          Η νοοτροπία πάντως των τιτάνων διέφερε πολύ από τη σημερινή «προοδευτική» αντίληψη, που κατά μία στρεβλή κακοχωνεμένη εκδοχή του μαρξισμού θεωρεί ότι η μόνη αρετή του ανθρώπου είναι η διεκδίκηση. Η διεκδίκηση είναι καλή, όταν γίνεται για όλους και ωφελεί όλους, δεν επιτρέπεται όμως να στηρίζεται στο αξίωμα «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», ακριβώς διότι τα μέσα τελικά ορίζουν την ποιότητα του σκοπού, δεν επιτρέπεται δηλαδή να απαιτεί ανθρωποθυσίες και ανθρωποφαγία προς επίτευξη των στόχων της. «Μη τω κακώ το κακόν ιώ»[149] έλεγε ο Ηρόδοτος. Άλλο ιδεολογία, άλλο ηθική, η πρώτη αφορά τις συνολικές διεκδικήσεις, η δεύτερη αφορά τη συμπεριφορά μας προς συγκεκριμένο άτομο. Οι τιτάνες πίστευαν ότι «πάσιν κατ’ ιδέαν επικούρει, ενί κατ’ ήθος χρω» (να βοηθάς τους πάντες σύμφωνα με τις ιδέες σου, αλλά στον καθένα ξεχωριστά να φέρεσαι με ήθος). Ο Ηράκλειτος έλεγε «είς εμοί μύριοι» και καμιά φορά οι ανάγκες του ενός βαρύνουν περισσότερο από τις ανάγκες των πολλών. Πίστευαν επίσης οι αρχαίοι πάλι κατά Ηράκλειτο ότι «ειδέναι δε χρη τον πόλεμον εόντα ξυνόν και δίκην έριν και γινόμενα πάντα κατ’ έριν και χρεούμενα χρεών», ότι δηλαδή ο πόλεμος και ο αγώνας πρέπει να είναι κοινός, αλλά στις έριδες μεταξύ προσώπων να επικρατεί η δίκη. Και μπορεί μεν όλα να επιτυγχάνονται με κάποιου είδους αντιπαράθεση, όμως πρέπει να επιδιώκονται σύμφωνα με την αναλογία και το χρέος του καθενός. Όσο μάλιστα κάποιος χορταίνει, επεκτείνεται, καταλαμβάνει χώρο, προσλαμβάνει αγαθά και αναπτύσσεται, τόσο η ανάγκη για διεκδίκηση πρέπει να μειώνεται και να αυξάνει η ευθύνη. 

          Ξαναγυρίζουμε στην ιστορία μας: Το θρυλικό διαστημόπλοιο «Οδοδρόμος» με πλοίαρχο τον Κρόνο, το οποίο εισχώρησε στο ηλιακό σύστημα από τη διάσταση των Ολύμπιων θεών, ήταν επισκέψιμο για το κοινό, το οποίο επιτρεπόταν να περιδιαβάσει στα ατέλειωτα χιλιόμετρα που το αποτελούσαν. Επρόκειτο για μία ειδική γενναιόδωρη προσφορά και χορηγία του Δία για να ψυχαγωγήσει, αλλά και συνάμα να εμφυσήσει το δέος στους υπηκόους του.

          Το μεγαλύτερο αξιοθέατο του Οδοδρόμου ήταν η γέφυρά του. Καθώς οι επισκέπτες την προσέγγιζαν και έβλεπαν από μακριά το άπλετο φως της, άκουγαν ηδονικά το βόμβο, το μουρμούρισμα, τους υπόκωφους γδούπους και το βρόντημα των οργάνων και των αισθητήρων της. Αποτελούνταν από δεκαεπτά σταθμούς εργασίας με κοιλώματα, κόγχες ή σηκούς πάνω από γυάλινα ημικύκλια. Στη μέση βέβαια δέσποζε η πολυθρόνα του κυβερνήτη άδεια, όπως και οι σταθμοί. Ο επισκέπτης προχωρούσε ίσια μπροστά προς τη μεγάλη οθόνη της γέφυρας, όπου ακριβώς από κάτω της προβαλλόταν σε μία ειδική κονσόλα το γνωστό σήμα του απείρου, ένας βρόχος ή επίσυρμα κουλουριασμένης ουράς όφεως.

Πράγματι: Στο συνολικό Πολυ-Σύμπαν το σύμβολο του απείρου και της αιωνιότητας είναι ένα ξαπλωμένο Οκτώ. Καθόλου τυχαία, εκπροσωπεί ακριβώς τη διττή, διφυή και δισυπόστατη  φύση των κόσμων μέσα στην τροχιά ενός στροβιλιζόμενου νεφελώματος, διατεταγμένου σύμφωνα με τη σπείρα του Αμοιβαίου.[150] Λένε ότι ο αριθμός των κόσμων είναι ατέλειωτος και ότι κάθε μέρα προστίθενται καινούριοι. Πρέπει όμως να τονιστεί ότι αυτό το σμήνος των κόσμων διαρθρώνεται εκ του Ελάσσονος προς το Μείζον.

Δύο γεγονότα πάντως είναι αδήριτα και αναμφισβήτητα. Το ήμισυ του Οκτώ αυτών των κόσμων είναι αρνητικά φορτισμένο από μαγική σκοπιά, είναι δηλαδή επί τα Ελάσσω, ενώ το άλλο μισό είναι μαγικά θετικά φορτισμένο, δηλαδή επί τα Μείζω. Η Γη μας, αυτός ο αγαπημένος αναντικατάστατος πλανήτης κείται στο σταυροδρόμι μεταξύ Μείζονος και Ελάσσονος επικράτειας και δικαιούται να έχει τον «λημνίσκο» ως αυτοκρατορικό έμβλημα και θυρεό. Οι κατώτεροι κόσμοι σε σχέση με τη Γη, δηλαδή οι αιτιοκρατικοί και συνάμα πλούσιοι σε ενέργεια, παθητικοί όμως ως προς τις επιδράσεις, προμηθεύονται από τους ανώτερους κόσμους παραστάσεις, σχεδιασμούς, σιλουέτες, σχήματα, μορφές και φιγούρες, ώστε να μπορέσουν να υπάρξουν. Οι ανώτεροι κόσμοι, οι βουλητικοί, οι πενόμενοι ενεργειακά, οι ευρηματικοί δανείζονται από τις αντίστοιχες κατώτερες επικράτειες δύναμη, μάζα, υπόσταση και ενέργεια για  να μπορέσουν να λειτουργήσουν.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί το ταξίδι από έναν κόσμο σε άλλον σαν μία δύσκολη περιπλάνηση, όπου βέβαια εξαρτάται αν είναι προς τα πάνω ή προς τα κάτω. Πρέπει κανείς να σκαρφαλώνει ανάμεσα στους κόσμους  από κλάδο σε κλάδο, από βλαστάρι σε βλαστάρι, από σκαλοπάτι σε σκαλοπάτι.

Τέλος πάντων το άγγιγμα του λημνίσκου ήταν το πρώτο βήμα των κάθε λογής επισκεπτών άρα και του Τιθωνού, που ήταν ο πιο πιστός και χρόνιος θαμώνας του μουσείου, εκμεταλλευόμενος και την ευχέρεια του δωρεάν εισιτηρίου, παράδοση που έχουν κρατήσει επαξίως και τα σύγχρονα ελληνικά μουσεία, παρότι σπανίως κάποιος εκτιμά μία παράσταση, αν προηγουμένως δεν ξεπαραδιαστεί.

Καθώς πίεσε το εικονίδιο του λημνίσκου ο πιο αδύναμος τιτάνας όλων των εποχών κοίταξε τα χέρια του. Ήσαν ήδη γερασμένα με πτυχές και λεπτές ραγάδες, μπόλικες ζάρες και χαραγματιές. Σαν να γερνούσε πιο γρήγορα από όλους τους άλλους, ωραία αθανασία ήταν αυτή. Η σωματική του φθορά ήταν παραπάνω από φανερή. Η αλήθεια βέβαια ήταν ότι δεν θυμόταν πόσα χρόνια ήδη ζούσε στον Εγκέλαδο χαζεύοντας ολόγυρα και γυρνώντας αχασβήρως, χώρια που είχε ζήσει άλλα τόσα στον Άρη.  

Ακούστηκε τότε, όπως συμβαίνει κάθε φορά, μία αυστηρή φωνή που απαιτούσε το σύνθημα, ένα κωδικό που όλοι οι επισκέπτες γνώριζαν. Ήταν ένα είδος καρκινικής φράσης που διαβάζεται και βουστροφηδόν, όπως το «νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν».

«Σήσ’ ά μόνω νόμ’ ασής» ή «σήσ’ ά μον’ όνομ’ ασής», δηλαδή «κοσκίνισε και ανάλυσε με το νου αυτά που, αν τα δεχτείς μόνο με βάση το όνομά τους ή κατ’ απαίτηση του νόμου, θα τα αηδιάσεις». Σημαίνει δηλαδή ότι το υφιστάμενο και το καθιερωμένο έχει μέσα του τη λογική που το δημιούργησε, η οποία δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ή να υποτιμάται. Κάθε μεταβολή επί τα βελτίω προϋποθέτει κατανόηση του λόγου, για τον οποίο ισχύει η προηγούμενη κατάσταση που επιθυμούμε να αλλάξουμε. Με την παραφθορά του χρόνου, πολλοί νόμισαν αργότερα ότι το σύνθημα ήταν «σήσαμον ονομάσης», το οποίο εξελίχθηκε στο «άνοιξε σουσάμι», που απαντάται στις αραβικές Χίλιες και Μια Νύχτες.[151]   

Τότε η αυστηρή φωνή έλεγε «κώδιξ ανεγνωρίσθη» και εμφανιζόταν μπροστά στα έκπληκτα μάτια των επισκεπτών το ολόγραμμα του Κρόνου, που κρατούσε στα χέρια του το «δρέπανον», με το οποίο είχε κόψει κάποτε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του Ουρανού. Καμιά φορά εμφανιζόταν και με βρέφος στην αγκαλιά, που συμβόλιζε τα καταβροχθιζόμενα από αυτόν παιδιά. Αυτό που έβλεπαν οι θεατές ήταν ένα ολογράφημα ή ολόγραμμα, όχι όμως άυλο, αλλά αντλούσε ύλη προκειμένου να καταστεί περισσότερο πειστικό, ψαχουλευτό, ψηλαφητό και λαχταριστό.

Η παράσταση ξεκινούσε δυναμικά: «Έναρξη των προγραμμάτων ασφαλείας», έλεγε το ολόγραμμα του πλοιάρχου. «Αφύπνιση και έγερση των μελών του πληρώματος ολοκληρώθηκε. Σάς ομιλεί ο αυθέντης Κρόνος του υπερδιαστημικού σκάφους “Οδοδρόμος”. Επίκειται προκαταρκτική αναφορά».

Ταυτόχρονα άρχιζαν να προσέρχονται στους σταθμούς εργασίας και τα άλλα μέλη του πληρώματος, δεκαεπτά τον αριθμόν, όπως είπαμε, γυναίκες και άνδρες, αξιωματικοί του Οδοδρόμου, που περίμεναν – υποτίθεται- για χρόνια μέσα στους κρυογονικούς θαλάμους, στις κοιτίδες απόλυτης στάσης και βαθείας ψύξης και τις κόγχες αναμονής, όπου ήσαν καλυμμένοι με συντηρητικό νευρογλοιό. Πρώτα χαιρετούσαν τον καπετάνιο ή κατεπάνω, μετά καταδέχονταν να ρίξουν  μία περίεργη ματιά στον συνήθη θαμώνα Τιθωνό και έπαιρναν θέση στους σταθμούς εργασίας τους πατώντας τα κομβία και μετακινώντας μοχλούς, πηδάλια και χειριστήρια.  

«Αναφέρατε κατάστασιν», είπε ο Κρόνος και αμέσως οι επικεφαλής των διαφόρων τμημάτων έσπευδαν να δώσουν την ευπειθή αναφορά τους.

«Η κατάσταση μας παραμένει σταθερή, αυθέντα», είπε μία σαραντάρα θεά με εφαρμοστή ασημένια φόρμα, που τόνιζε τις καμπύλες της. Κάποιο μυθολογικό όνομα θα είχε και αυτή, αλλά ψάξε βρες. «Χαρακτηρίζεται απελπιστική, αλλά όχι κρίσιμη (εδώ παρέχουμε και λίγο χιούμορ, ως αστεία ειρωνεία ή αττικόν άλας, αλλά και ως χαλαρωτικό δροσιστικό χυμό προς τους θεατές). Η παράλλαξη μάς μετέφερε κάτω από το βυθό του ωκεανού του Εγκέλαδου, όπου είμαστε αμετάκλητα σφηνωμένοι μέσα σε παχύ στρώμα ιζημάτων. Και δεν υπάρχει κανένας να μάς σώσει».

Εδώ δινόταν προς τους θεατές ένας δραματικός τόνος με σκοπό να εγείρει και να δρέψει κραυγές αγωνίας από το κοινό. Δεν αναφερόταν βέβαια ότι η βύθισή τους στα τάρταρα οφειλόταν στο Δία, αλλά παρουσιαζόταν ως αποτέλεσμα της αρχικής τους έλευσης στο ηλιακό σύστημα.   

«Αν επανεκκινήσουμε τις μηχανές, ίσως δυνηθούμε να διατρυπήσουμε το ίζημα. Τι ενεργειακή αυτονομία έχουμε;» ρώτησε κοφτά ο Κρόνος.

«Μόλις δέκα τοις εκατό, κύριε», απάντησε ένας αγχωμένος σημαιοφόρος.

Ο Κρόνος ένευσε στιγμιαία όντας προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο. «Διοχετεύστε στο πηδάλιο όση βοηθητική ενέργεια έχουμε. Κλείστε αμέσως όλα τα περιφερειακά συστήματα, ακόμη και όσα κυκλώματα έκτακτης ανάγκης δεν είναι απολύτως απαραίτητα. Επικοινωνίες, ιατρείο, οπλοστάσιο, μαγειρεία, αστρική χαρτογράφηση, αίθουσες κρυογονικών θαλάμων δεν χρειάζονται και είναι άχρηστα σ’ αυτή τη φάση. Επομένως διακόψτε κάθε παροχή συντήρησης ζωής εκτός γέφυρας».

          «Αγκυλομήτα κυβερνήτα», είπε μία άλλη ζουμερή αξιωματικός, όπου να διευκρινίσουμε ότι το αγκυλομήτις δεν σημαίνει με αγκυλωτή μύτη, αλλά ότι σκέφτεται στρεβλά και παρέχει κακές συμβουλές. Είναι προφανές ότι το σενάριο της παράστασης το είχε γράψει ο χαιρέκακος και μνησίκακος Ζευς. «Δεν ευπορούμε να κόψουμε το ρεύμα από τους κρυογονικούς θαλάμους. Υπάρχει αντίσταση από κρίσιμη μάζα νευρογλοιικού ιστού. Φαίνεται να υπάρχουν ξένες ενότητες που καταλαμβάνουν τμήματα νευρογλοιού!»

«Εξαλείψτε αλλότριες οντότητες», ούρλιαξε ο Κρόνος. «Επανεκκινήστε τη διαδικασία ψύξης των κρυογονικών θαλάμων. Θα τούς ναρκώσουμε!»

«Πολύ αργά, κατεπάνω. Οι τεχνητές νοημοσύνες, που κρύβονταν στο νευρογλοιό, έχουν ήδη εξέλθει και κινούνται προς τη γέφυρα».

Αμέσως ο Κρόνος άνοιξε ένα κουτί ανάγκης και άρχιζε να μοιράζει στους δικούς του ακτινοπίστολα. Εν τω μεταξύ οι τεχνητές νοημοσύνες, που είχαν κρυφτεί σαν μικροσκοπικές κάμπιες στο νευρογλοιό, ανέπτυξαν ήδη κατά τη διαδρομή τους μέσα στο σκάφος καθοδικές πλαγγόνες (άβαταρ), ώστε να μεγαλώσουν μέσα στο χώρο και να μπορούν να πολεμήσουν. Όταν έφτασαν στη γέφυρα άρχισε η κλασική μάχη με τις διασταυρούμενες ακτίνες, που εξελίχθηκε αργότερα σε εκ του συστάδην αναμέτρηση με ό,τι οι αντίπαλοι μπορούσαν να ξεκολλήσουν από τις κονσόλες χρησιμοποιώντας τους μοχλούς ως λοστούς. Ο Δίας ως σεναριογράφος χαριζόταν ελάχιστα στον Κρόνο γι’ αυτό άλλοτε κέρδιζαν οι Ολύμπιοι και άλλοτε οι ΤΝ. Αυτό ήταν με λίγα λόγια το θεατρικό δρώμενο, που προσφερόταν στο φιλοθεάμον κοινόν από τον μηχανισμό προπαγάνδας των Ολύμπιων.   

Ο Τιθωνός είχε δει την παράσταση αυτή άπειρες φορές. Υπήρχε κάτι που δεν τού «κόλλαγε», κάτι που τον ενοχλούσε ή έκανε να χτυπήσει μέσα του ο κώδων του συναγερμού, δεν ήξερε ακριβώς. Οσμιζόταν και οσφραινόταν ένα είδος εξαπάτησης χωρίς όμως να ξέρει τι.      

Έτσι και αλλιώς είχε άπλετο χρόνο, ενώ η αποστολή, που συνίστατο στο να διεθνοποιήσει και να αναβαθμίσει την αντιπαράθεση με τους θεούς σε συμπαντικό επίπεδο είχε πια λιμνάσει και τελματώσει, είχε γίνει στάσιμο ελώδες λιμναίο τέναγος.  

«Διόπερ ράστον έστιν απάντων εαυτόν εξαπατάν – ό γαρ βούλεται τούθ’ έκαστος και οίεται- τα δε πράγματα πολλάκις ούχ ούτω πέφυκε»,[152] επαναλάμβανε στον εαυτό του το ρητό του Δημοσθένη.

Ύστερα σκεφτόταν την Ηώ και έλεγε με πικρό χαμόγελο.

«Μη φοβάσαι, Ηώ. Είμαι εδώ και συνεχίζω την αποστολή. Και να δεις που στο τέλος θα τα καταφέρω! Εσύ πάντα μού είχες εμπιστοσύνη, έτσι δεν είναι;»

Και περνούσαν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια και οι επισκέψεις του Τιθωνού στο θεατρικό παιχνίδι της γέφυρας πλήθαιναν. Οι θεατές και μαζί και ο μίνι τιτάνας τσέπης πολλές φορές συνεπαίρνονταν από το επικό και δραματικό παίξιμο και πλησίαζαν τους πρωταγωνιστές, άλλωστε η παράσταση ήταν τόσο διαδραστική, ώστε επιτρεπόταν να βρίσκονται μέσα στη γέφυρα και ανάμεσα στους ηθοποιούς για να εξάπτονται, να διεγείρονται και να ενθουσιάζονται ελεύθερα με τα τεκταινόμενα, να απορροφούν απευθείας τη συγκίνηση και την ανατριχίλα. Αλλά ο Τιθωνός ήταν δύσκολος πελάτης. Τριγύριζε και αυτός τους πρωταγωνιστές και ένοιωθε ότι συμπεριφέρονταν αγχωμένα και εκβιαστικά, βεβιασμένα και ψυχαναγκαστικά, ή μάλλον απέπνεαν μία βαθύτατη ανομολόγητη θλίψη και μάλιστα από την αρχή της παράστασης, πράγμα αδικαιολόγητο. Όχι ότι οι ρόλοι τους ήσαν ιδιαίτερα δύσκολοι, ήσαν σταθεροί, μονότονοι και θα ‘λεγε κανείς μονοδιάστατοι, μία στοιχειωδώς προγραμματισμένη κούκλα θα μπορούσε να τούς παίξει. Άρα τι δεν πήγαινε καλά σ’ αυτά τα ολογράμματα που ούτε καν αυτούς τους σχηματικούς και χονδροειδώς διανεμημένους ρόλους δεν μπορούσαν να διεκπεραιώσουν;   

        Κάποια στιγμή που ένας υπάλληλος του μουσείου αφαιρέθηκε, αφού άλλωστε ποτέ και πουθενά η απόλυτη επιτήρηση δεν είναι δυνατή, ο Τιθωνός προχώρησε στο πρώτο κινούμενο ολόγραμμα και το άγγιξε στα κλεφτά με ταυτόχρονη επίμονη διαπεραστική οφθαλμολαγνεία και – πορνεία επιδιώκοντας άμεση, ενορατική, εκστατική μυστικοπαθή γνώση. Τού φάνηκε πλαστικότερο στην αφή απ’ όσο ταιριάζει σε άκαμπτη τυποποιημένη απομίμηση. Άραγε οι προγραμματιστές των ολογραφημάτων μπόρεσαν να δώσουν στα καλλιτεχνήματά τους αυτό που ο λιθοξόος γιος του Σωφρονίσκου αποτύγχανε να σμιλέψει στις προτομές του, δηλαδή την αχνιστή υπερένταση και υπεραιμία των παρειών πριν την εκκίνηση;

          Έξυσε λίγο από το σμάλτο της αργυροϋφούς επιφάνειας στο ύψος  της κερκίδας, ξηλώνοντας τη ασημένια ίνα της στολής και καταιονίζοντας την ολογραφική σκόνη σαν να ήθελε να αναπαραστήσει οπτικά  τη διανοητική ροπή και το συνειδησιακό αίτημά του για εμβάθυνση και κατάδυση στα μυστικά  του έκπαγλου τεχνολογικού αυτόματου, αλλά ποια η έκπληξή του, όταν κάτω από την αιωρούμενη παιπάλη της ξεφτισμένης ποίκιλσης των  πειστικά αναπαριστώμενων οιονεί ολοσηρικών υφασμάτων συνάντησε ορφνή, μαλακιά, μουμιοποιημένη επιδερμίδα!

          Το πλήρωμα της γέφυρας λοιπόν δεν αποτελούνταν από ομοιώματα, αλλά ήσαν οι γνήσιοι αξιωματικοί του Κρόνου και το εμφανιζόμενο ως αντίγραφο του Κρόνου ήταν ο ίδιος ο Κρόνος! Αιχμαλωτισμένοι από ένα τηλεκατευθυνόμενο εξωτερικό περίβλημα σκληρό και τυλώδες σαν πέτρα και καταδικασμένοι στην αιωνιότητα να κάνουν τις ίδιες και τις ίδιες ακούσιες κινήσεις κατά παραγγελία άσχετων θεατών! Δεν κατάπιε ο Κρόνος την φασκιωμένη πέτρα που τού έδωσε η Ρέα αντί για τον Δία, αλλά αλίμονο κατά δραματική αντιστροφή η πέτρα κατάπιε τον Κρόνο και μάλιστα για πάντα. 

Καταλείπονται οι πετρωμένες σιλουέτες, παράδοξα απολιθωμένα κορμιά που δεν θυμίζουν ούτε ανθρώπους ούτε θεούς, αιχμαλωτισμένα σε γρανίτη ή ψαμμόλιθο, παγιωμένα, αρτηριοσκληρωτικά, στρεβλωμένα. Το θέαμα, που παρουσιαζόταν μπροστά στον αποσβολωμένο Τιθωνό τον έκανε να χλομιάσει. Τούτη η μάχη καλύτερα να λησμονηθεί ανά τους αιώνες. Εδώ «κόσμον φέρει η σιωπή» και όχι η εξιστόρηση των πράξεων. Το να θανατώσεις έναν εχθρό είναι ένδοξο και τιμητικό, ιδιαίτερα στην ηρωική εποχή, όπου οι ήρωες ίδρυσαν κράτη και έκτισαν πόλεις. Το να τον υποβάλεις σε βασανιστήρια, ακόμη κι αν δεν έχεις άλλη λύση, είναι μία αισχρότητα. Το να τον καταδικάσεις σε αιώνια μαρτύρια είναι αιώνια καταισχύνη, άγος και όνειδος.

Διότι ο Κρόνος και οι υποτακτικοί του εξακολουθούν ακόμη να είναι στη ζωή κι ας τυγχάνουν απολιθωμένοι, στερημένοι από κίνηση, ενέργεια, όραση, ακοή και αντίληψη και τις λοιπές αισθήσεις. Όμως παρ’ όλ’ αυτά  ζουν και θα ζουν «έως αν ο ήλιος την αυτήν οδόν είη, τη και νυν έρχεται», μέχρι να γίνουν σκόνη -κόνις- όλες οι πέτρες κι ίσως και λίγο περισσότερο. Αντικρίζουμε τις συσπασμένες τρέμουσες τρίζουσες αύρες των σωμάτων τους, έτοιμες να σηκωθούν σε επανάσταση. Βλέπουμε την οδύνη τους, την οργή, τον ανομολόγητο πρωταρχικό φόβο. Ζευ, Δία, νεφεληγερέτα ή όπως αλλιώς σε λένε, δεν πρέπει να είσαι περήφανος γι’ αυτή τη μάχη. Θα ‘πρεπε κανονικά ποτέ να μην την αναφέρεις, ποτέ να μη τη μνημονεύσεις, να τη διαγράψεις, όπως οι Αιγύπτιοι έξυναν από τους βράχους τα ονόματα των ανόσιων φαραώ, το μόνο που σε σώζει είναι να την πνίξεις στη λησμονιά, στο βυθό της λήθης. Και ποτέ άλλοτε να μη στέρξεις και να μη τολμήσεις να επαναλάβεις αυτά τα απόκοσμα αδρά και σφαγιαστικά λόγια, που προκάλεσαν το μαρμάρωμα των φτωχών αυτών πλασμάτων. Άλλος ένας άθλος στον κατάλογο των επιτυχιών σου, ένα φύλλο δάφνης στο στεφάνι σου, άλλη μία σχισμή στο σπαθί σου, όπως και στην περίπτωση του Τιθωνού, που σκότωσες τον πεθαμένο κι έκανες έναν στερημένο ακόμη πιο στερημένο κι έναν ανάπηρο ακόμη πιο ανάπηρο!   

          Αυτή η αποκάλυψη, αυτή η συνταρακτική διαπίστωση ότι ο Κρόνος ήταν αιχμαλωτισμένος σε ένα ταπεινωτικό γι’ αυτόν αέναο φαύλο κύκλο ήταν ένα συμπέρασμα που απασχόλησε τον Τιθωνό για αρκετά χρόνια. Τι σχέση όμως θα μπορούσε να έχει αυτή η αδόκητη ψυχρολουσία με την αποστολή του, που τού είχε γίνει εν τω μεταξύ έμμονη ιδέα; 

          Η μόνη λύση για να ξεφύγει από τη διάσταση της Γης, αλλά και από αυτή των τιτάνων, εμπεπηγμένη ως σφήνα και χοάνη στην ατμόσφαιρα του Εγκέλαδου, ήταν να βρει το περίφημο όργανο πλοήγησης, με το οποίο ο Κρόνος είχε εισχωρήσει στο ηλιακό σύστημα, τον θεοδόλιχο.

Σήμερα ο θεοδόλιχος ορίζεται ως φορητό οπτικό όργανο ακριβείας για τη μέτρηση γωνιών μεταξύ προκαθορισμένων ορατών σημείων σε ανοικτό πεδίο, τόσο στο οριζόντιο, όσο και στο κάθετο επίπεδο. Η παραδοσιακή χρήση του θεοδόλιχου έγκειται στην τοπογραφική μελέτη  (τοπογράφηση) και στη γεωδαισία, αλλά χρησιμοποιείται πολύ και στα δομικά έργα, όπως και σε κάποιες ειδικές εφαρμογές (π.χ. μετεωρολογία, εκτοξεύσεις πυραύλων). Στην εποχή των τιτάνων ο θεοδόλιχος χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για την τελευταία αυτή εφαρμογή και μάλιστα για την διάβαση μεταξύ διαστημικών μεμβρανών και στοιβάδων. Ο τρόπος λειτουργίας του ήταν κάπως μυστηριώδης, φημολογείτο όμως ότι στηριζόταν στη διάσπαση του χώρου μέσω του χρόνου, αφού άλλωστε τον είχε κατασκευάσει ο Κρόνος ως κυρίαρχος του χρόνου. Δεν είχε δηλαδή ακριβή ταύτιση με τον σημερινό θεοδόλιχο, όπως και ο ορείχαλκος της αρχαίας εποχής ως κράμα χρυσού και αργύρου και δεύτερο σε αξία μέταλλο της Ατλαντίδας δεν είχε σχέση με τον σημερινό ορείχαλκο ως μίγμα χαλκού και ψευδάργυρου.

Η ετυμολογική προέλευση της λέξης είναι καθαρά ελληνική από το «θεός» και το «δόλιχος» – δρόμος και σημαίνει ο δρόμος των θεών, ενώ το «θεός» προέρχεται από το «θέω ή τρέχω, διότι οι πρωτόγονοι άνθρωποι ήσαν θηρευτές και δρομείς. Εδώ βέβαια εκφράζεται και η τιτανική αντίληψη ότι ο θεός προέρχεται από τον άνθρωπο και όχι αντιστρόφως. Τώρα μάθαμε να λέμε ότι η τάδε ή η δείνα λέξη μοιάζει με ελληνική, αλλά τάχα προέρχεται από κάποια δυσπρόφερτη σανσκριτική – βλέπε εν μέρει υποθετική και εν μέρει φανταστική λέξη, και αυτήν την τάση εξήγησης του προδήλου μέσω του αδήλου οι σύγχρονοι γλωσσολόγοι την έχουν επεκτείνει και σε ένα σωρό άλλες λέξεις. Φυσικά τα ελληνικά, όπως και καθετί άλλο υπάρχον, προέρχονται από μία προϋπάρχουσα προγενέστερη βάση, η μεσολάβησή τους όμως υπήρξε τόσο καταλυτική στην ανθρώπινη Ιστορία, ώστε για κάθε πρόβλημα συνεννόησης ενόψει ενός εισέτι αζύμωτου, βαβελικού και δυσοίωνου μέλλοντος είναι προσφορότερο και χρησιμότερο να παραπέμπουμε στις δικές τους προτάσεις και λύσεις παρά σε αόριστες υποθέσεις ενός ανεξιχνίαστου παρελθόντος ή εξεζητημένους νεολογισμούς ενός συγκεχυμένου παρόντος. Με απορία βλέπουμε πολλούς που αν πρόκειται για πολιτική εξορκίζουν τον Ινδοευρωπαϊκό μύθο όπως ο διάολος το λιβάνι, συνδέοντάς τον ευλόγως με φασιστικά – ναζιστικά οράματα και φαντασιώσεις, να είναι οι ίδιοι που τον ανεβάζουν σε απόλυτο βάθρο όσο αφορά τη γλωσσολογία, για να υποβαθμίσουν την ελληνική επίδραση. Αυτό είναι βέβαια ανθρώπινο, γιατί είναι λογική η φιλοδοξία των επόμενων γενεών να αποδώσουν στον εαυτό τους τα νέα ευρήματα και τις τρέχουσες ανακαλύψεις ή εφευρέσεις, αποκλίνοντας από την πατροπαράδοτη γνώση, όπως κάθε παιδί θέλει να απομακρυνθεί και να ανεξαρτητοποιηθεί από τον γονέα του. Όμως ο καθένας όταν ωριμάσει, θέτει τελικά τους γονείς του στις σωστές τους διαστάσεις και κατανοεί την απέραντη συνεισφορά τους. Κατά τον ίδιο τρόπο και η σύγχρονη κοινότητα θα καταλήξει ότι είναι ίσως βαρύ να θεωρήσει την αρχαία Ελλάδα ως ακρογωνιαίο λίθο των γλωσσών και των νοημάτων της, θα αναγνωρίσει όμως αναγκαστικά ότι τα ελληνικά μέσω της επιστημονικής τους σύλληψης, του παραστατικού και εικαστικού  τους πλούτου και της εμβριθούς εμπεριστατωμένης ετυμολογίας τους προσφέρουν ανυπολόγιστη ωφέλεια στην αποσαφήνιση και την ανάπτυξη των εννοιών. Η ελληνική επίδραση λοιπόν δεν μπορεί να μειωθεί, πολλαπλασιάζει τις επιδράσεις και τις επιρροές της, γιατί είναι η πεμπτουσία της ευκινησίας και της ζωηρότητας του πνεύματος.

   Όπως και  να’ χει, από τη στιγμή που ο Τιθωνός ανακάλυψε ότι το πλήρωμα του διαστημόπλοιου δεν ήταν  ολογραφικό, αλλά πραγματικό, είχε κάθε λόγο να υποθέτει ότι θα ηδύνατο αργά ή γρήγορα να βρει και τον θεοδόλιχο. Σίγουρα θα τον παρουσίαζαν και αυτόν ως μουσειακό έκθεμα στο κοινό, φυσικά νεκρό και απενεργοποιημένο, γιατί όχι και μέσα στον Οδοδρόμο; Με την προοπτική μίας μελλοντικής απόδρασης από την επικράτεια του Δία, που τού φαινόταν στις αισιόδοξες στιγμές του όλο και πιο πιθανή, μετέφερε το ανενεργό όπλο – εύρημά του, πρώην εγκαταλειμμένο σε κάποια αποθήκη παλιοσίδερων του Άρη, δηλαδή τον Κύβοργ μαζί με το ησιόδειο άροτρο, και το έκρυψε σε έναν από τους αυτόνομους ενεργειακούς κύβους, σε ένα από τα συνενωμένα πλατωνικά στερεά του Οδοδρόμου, το οποίο θα μπορούσε να τού χρησιμεύσει ενδεχομένως ως άκατος ή κάψουλα διαφυγής.

Τόσο οι διερχόμενοι φρουροί, όσο και οι έμποροι ή προμηθευτές, που πάντα προσκολλώνταν, συνωστίζονταν και συνωθούνταν πίσω από ένα τρανό στράτευμα, όσο και οι υπάλληλοι του μουσείου είχαν συνηθίσει τον Τιθωνό σαν ένα είδος τρελό του χωριού, τον οποίο πείραζαν και περιγελούσαν με φιλοσκώμμονα διάθεση. Βλέποντάς τον να κουβαλάει το περίεργο φορτίο του, τον Κύβοργ στην πλάτη, τον συνδετικό ιμάντα στον ώμο και το ησιόδειο άροτρο στο στέρνο, τού μιλούσαν είτε ειρωνικά, είτε καχύποπτα, είτε επιτακτικά, είτε διερευνητικά.

«Έ καμπούρη, γιατί κουράζεσαι;»

«Οι εκούσιοι πόνοι την των ακουσίων υπομονήν ελαφροτέραν παρασκευάζουσιν»,[153] απαντούσε με το ρητό του Δημόκριτου.           

 «Έ κοντοπόδη, μακρυπόδη, τι είναι αυτό που κουβαλάς;»

«Αίσωπος έφη δύο πήρας έκαστον ημών φέρειν, την μεν έμπροσθεν, την δε όπισθεν. Και εις την μεν έμπροσθεν αποτιθέναι τα των άλλων αμαρτήματα, εις δε την όπισθεν τα εαυτών. Διό ουδέ καθορώμεν αυτά».[154] Μέχρι ο ερωτών να σκεφτεί αυτό που άκουσε και να καταλάβει ότι ο Τιθωνός δεν απάντησε, αυτός είχε ήδη απομακρυνθεί.

«Δεν μού λες, εσύ ο σακάτης. Ναι, σε σένα τον γεροξούρα μιλάω. Όλοι εδώ κάνουν κάποια συγκεκριμένη δουλειά. Εσύ για ποιο σκοπό κουβαλάς στην πλάτη σου αυτά τα σκουπίδια».

«Ίνα μη αμέτοχος της εργασίας ώ», τον αποστόμωσε ο Τιθωνός δίνοντας την απάντηση που έδωσε ο Διογένης, όταν τον ρώτησαν για ποιο λόγο κυλάει το πιθάρι του στην πολιορκία της Κορίνθου, ενώ όλοι οι άλλοι ενίσχυαν τα τείχη.

Κάποιος άλλος πιο πονηρός έτεινε το αυτί του και τού είπε σε εμπιστευτικό τόνο.

«Έλα να μού πεις στο αυτί τι είναι αυτό που μεταφέρεις; Έλα, εμείς είμαστε φίλοι, πες το μου. Είμαστε ποτίστατοι περιβεβρεγμένοι συμπότες κωθωνιστές ή όχι;».  

  «Χρη σιγάν ή κρείσσονα σιγής λέγειν. Κρείττον σιωπάν εστίν ή λαλείν μάτην. Αισχίνης ο Σωκρατικός επιπληχθείς ότι Σωκράτει εσχολακώς σιωπά, “ου γαρ μόνον” είπε “λέγειν έμαθον παρά Σωκράτει, αλλά και σιωπάν”».[155] Και μέχρι ο εξ απορρήτων φίλος να αντιληφθεί ότι από την πολλή σιωπή ο Τιθωνός δεν είχε απαντήσει τίποτε, ο πάλαι ποτέ συνδαιτημόνας του τού είχε ξεφύγει.  

Κι έτσι χωρίς άλλα απρόοπτα συμβάντα ο αδύναμος υποτιτάνας έφερε το ανενεργό υπερόπλο του στη νέα του κρυψώνα, σε ένα από τα πλατωνικά στερεά του Οδοδρόμου.

          Τα επόμενα χρόνια τα αφιέρωσε ο ήρωάς μας ψάχνοντας την θρυλική συσκευή του θεοδόλιχου επισκεπτόμενος με αμείωτη υπομονή και επιμονή το μουσείο, που η αλαζονεία και η αυταρέσκεια είχε στήσει για να θυμίζει την περιφανή επικράτησή του έναντι του πατέρα του, την απόλυτη πατροκτονία. Καμιά φορά κοιτούσε προς τον ουρανό και έλεγε ειρωνευόμενος τον ίδιο τον εαυτό του.

          «Αγάπη μου, Ηώ, πώς με βλέπεις; Όλο και πλησιάζω στον στόχο, μέρα με την ημέρα, ώρα με την ώρα. Ζω βίο στοχαστικό και συνεχίζω να συνδυάζω την ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης μου περίπτωσης με μία ευρύτερη υπόθεση. Είμαι ο ανάπηρος επισκέπτης ενός μουσείου, αλλά ταυτόχρονα και μέλος εκείνης της μη εξουσιοδοτημένης αποστολής, που κάποτε ξεκίνησε για να κλονίσει την τυραννία του Δία. Και πρέπει να βρω τρόπο να πραγματώσω και τα δύο αυτά σκέλη, το γενικό και το ατομικό, αφού το καθένα από μόνο του είναι ξεκρέμαστο και δεν τελεσφορεί».

Σκέψου, σκέψου, σκεφτόταν. Συλλογίσου, συλλογίσου, συλλογιζόταν. Μπορεί άραγε κάποιος να λύσει με την απλή σκέψη όσα οι πρακτικοί άνθρωποι έλυναν με υλικές και συνήθως βίαιες ενέργειες;  Με τη δύναμη του νου τα απόντα γίνονται παρόντα, έλεγε ο Παρμενίδης. Μήπως ο Ζευς είχε καταστρέψει τον αρχικό θεοδόλιχο; Αν το είχε κάνει αυτό, θα είχε καταστρέψει και ολόκληρο τον Οδοδρόμο, αντί να τον εκθέτει σε μουσείο. Έτσι κι αλλιώς υπήρχαν θεοδόλιχοι σε όλα τα σκάφη, που έρχονταν από την άλλη διάσταση και ήδη κυκλοφορούσε η φήμη ότι τα σχέδια της εν λόγω μηχανής είχαν ήδη κλαπεί και περιέλθει στην κατοχή των τιτάνων που ετοίμαζαν στόλο στον Σείριο. Αρκούσε η απενεργοποίηση του τεχνουργήματος και η αποκοπή του από κάθε πηγή ενέργειας, όπως έκανε ο Δίας και για ολόκληρο τον Οδοδρόμο. Συνεπώς ο θεοδόλιχος έπρεπε κάπου να υπάρχει, πού όμως;

Ποιο ήταν το κύριο χαρακτηριστικό του Κρόνου, που έρχεται αμέσως στο μυαλό; Ότι έτρωγε τα παιδιά του, αλλά είπαμε πώς εξηγείται αυτό. Άλλο γνωστό στοιχείο είναι έκοψε τους όρχεις του πατέρα του. Και τότε, όταν αυτοί πάφλασαν στη θάλασσα, έγιναν αφρός και πλημμύρισαν την οικουμένη και από τους αφρούς γεννήθηκε η Κύπριδα Αφροδίτη. Ή μήπως από τη γονιμοποίηση των όρχεων προέκυψε η ίδια η θάλασσα, το υγρό στοιχείο ως διάδοχο του στερεού, το διαχέον και αόριστο ως αρχή ή κατάληξη του αμετάβλητου και συγκεκριμένου, το κινούμενο ως αφετηρία ή απόρροια του ακίνητου; Ο χρόνος ως άρνηση του χώρου; Άρα, να, το δρέπανο, που διαρκώς κρατούσε σαν σκήπτρο ή σαν βακτηρία ο Κρόνος,  ήταν ο θεοδόλιχος!

Σχεδόν αντανακλαστικά ο ακάματος ερευνητής μας άρπαξε το δρέπανο από τα χέρια του υποτιθέμενου ολογράμματος. Τη στιγμή που ο υπάλληλος του μουσείου ερχόταν για να το ανακτήσει αρθρώνοντας το κλασικό «έ, εσύ», ο Κρόνος γύρισε προς το μέρος του Τιθωνού και το ένα του μάτι έπαιξε μέσα στη σούστα του και δάκρυσε. Ήταν η τελευταία αντίδραση του φυλακισμένου καταβαραθρωμένου θεού, η φωνή από τα τάρταρα, η κραυγή μέσα από την πέτρα, για την οποία μάζεψε όλες του τις δυνάμεις. Και το δρέπανο, που ήταν τελικά ο θεοδόλιχος, ενεργοποιήθηκε.         

  Επρόκειτο για  παρεμβολέα μεταξύ διαστάσεων, που  είχε το νόημα όπως ο Πύργος της Βαβέλ να «συγχύσει τας γλώσσας και τα νοήματα», όχι όμως μόνο σε επίπεδο συνεννόησης, αλλά και σε επίπεδο πραγματικότητας. Το ζητούμενο ήταν να διαταραχθεί η εποπτεία περί του χρόνου και του χώρου, ώστε να προσαρμόζονται οι πάντες και να συμβιβάζονται με συνθήκες μειωμένης ή και καθόλου συνειδητοποίησης, της καταβύθισης σε πρωταρχικό χυλό  και λησμονιάς του εαυτού , που κυριαρχούσαν στο κβαντικό Σύμπαν ως επικράτεια του θανάτου και προπομπού της νέας ζωής. Προκειμένου να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους στο κβαντικό χώρο, οι Ολύμπιοι είχαν εγκαταστήσει σε διάφορα κομβικά σημεία μηχανήματα, που είχαν ως αποστολή τη διαταραχή και διάσπαση  της συνέχειας του χώρου. Η μηχανή λειτουργούσε με τον  εξής απλό τρόπο: Είναι γνωστό ότι το σύμπαν μας αποτελείται από στοιχειώδεις δομικούς λίθους, που μπορεί κανείς να ονομάσει χορδές,  κ.λπ. Κάθε σωματίδιο υλοενέργειας έχει ένα βαρυτικό δυναμικό λάμδα , ο δε ολικός αριθμός των λάμδα είναι ακριβώς εκείνος, που απαιτείται για να μην αναδιπλωθεί στον εαυτό του το τετραδιάστατο συνεχές.  Βάζοντας λοιπόν ταχύτατα σωματίδια με φορτίο λάμδα  να προσκρούσουν σε μια τέλεια γωνία με απολύτως ισομοιρασμένες πιθανότητες ανάκλασης προς τη μία ή την άλλη πλευρά, πετύχαιναν να τα διατηρούν σε μία κατάσταση διαθεσιμότητας, αναστολής δραστηριοτήτων ή καταστολής λειτουργιών. Φιλοσοφικά αυτό το φαινόμενο αποκαλούνταν «γαϊδούρι του Βαλαάμ ή του Μπουριντάν», που απέχει εξίσου αναποφάσιστο και δίβουλο από δύο σωρούς σανού. Αποτέλεσμα: Μια μαχαιριά στο πληθωριστικό μπαλόνι του χώρου από τον χρόνο, έτσι ώστε ο μεν χώρος γίνεται ένα ανείπωτο χάος από τρισδιάστατα αντικείμενα, ο δε χρόνος ανεξαρτητοποιείται και συνεχίζει να ακολουθεί  ασυσχέτιστα τη δική του πορεία.   

          Όταν λοιπόν ενεργοποιήθηκε το μηχάνημα, η ενοποιητική εποπτεία του χώρου και του χρόνου κατέρρευσε σύμφωνα με την αρχέγονη κακοβουλία των Ολύμπιων. Οι παραστάσεις του περιβάλλοντος έμοιαζαν να σκάζουν σαν πομφόλυγες,   διαλύθηκαν ή καλύτερα εξαρθρώθηκαν , έγιναν ρευστές σαν να κυλούσαν και να ξεθώριαζαν σε λαδερό μουσαμά,  και όλοι ένοιωθαν σαν να μην οικούσαν ένα κοινό τόπο, αλλά ότι ζει  ο καθένας  απομονωμένος σ’ ένα δωμάτιο ή σε μία γωνιά. Ο «Οδοδρόμος» σαν να διαχύθηκε και να διασπάστηκε ή σαν να πολλαπλασιάστηκε σ’ ένα  σύνολο διαμερισμάτων ή ενδιαιτημάτων- φυλακών, που   κυκλοφορούσαν και  πηγαινοέρχονταν σ’ ένα τρισδιάστατο χάος, συγκροτώντας ένα μωσαϊκό από αεικίνητους κύβους. Η οποιαδήποτε θυρανοιξία ισοδυναμούσε με αυτοκτονία, γιατί πλέον οι υπαγόμενοι στο φαινόμενο ήσαν έκθετοι σε όλους τους δυνατούς τύπους και συνδυασμούς της απάτης και της πλάνης. Αν έβγαιναν έξω από το κατώφλι του εκάστοτε δωματίου τους, αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο να χαθούν απόλυτα και ανέκκλητα, αφού ήταν αδύνατο να διατηρήσει κανείς μια αίσθηση κατεύθυνσης μέσα στις αυξομειούμενες αποστάσεις, τη χαοτική απώλεια της εποπτείας του χώρου. Το διάστημα καμπυλωνόταν και συστρεφόταν δημιουργώντας βουνά και λαβύρινθους, λόφους και φιδωτές στριφογυριστές σήραγγες. Μερικές φορές νόμιζαν ότι έβλεπαν μπροστά τους μία ψευδαίσθηση, ένα φανάρι ή διάβαση, αλλ’ ό, τι κι αν έκαναν, δεν θα μπορούσαν ποτέ να το πλησιάσουν. Συχνά ένα φως τούς  παρέσερνε και απομακρύνονταν χωρίς γυρισμό ή τούς σαγήνευε ένας πολλά υποσχόμενος δρόμος,  που δεν οδηγούσε πουθενά.

Ο Τιθωνός πρόλαβε να πηδήξει μέσα στο πλατωνικό στερεό, όπου είχε κρύψει τον Κύβοργ και το ησιόδειο άροτρο. Μετά από -ποιος ξέρει πόσα χρόνια – είχε πετύχει την αποστολή του, να δραπετεύσει μέσα στη γενική σύγχυση από τη διάσταση των Ολύμπιων μαζί μ’ ένα υπερόπλο, έστω κι αν αυτό δεν ήταν του Δία, αλλά των τιτάνων. Αλλά και πέραν αυτού κρατούσε ακόμη στα χέρια του το δρέπανο -θεοδόλιχο, που ήταν με διαφορά το μέγιστο τρόπαιο και μάλιστα  έπεσε στην αγκαλιά του στο πλαίσιο ευτυχούς συγκυρίας, χωρίς να το επιδιώξει ή να το σχεδιάσει, ως πρόσθετο δώρο της τύχης. Όπως θα δούμε στο επόμενο βιβλίο, με βάση τον θεοδόλιχο οι τιτάνες του Σείριου έφτιαξαν τον δικό τους φαινοδιαστατικό διάδρομο με ανάλογη λειτουργία. Αν αυτό έγινε με βάση το δρέπανο του Τιθωνού ή αν οι τιτάνες είχαν ήδη υποκλέψει με άλλο τρόπο τη σχετική τεχνολογία, αγνοώ.     

«Πάω ταξίδι, πάω ταξίδι, φεύγω από ‘δω, λα, λα, λα, λα!», τραγουδούσε ο Τιθωνός χωρίς φόρμιγγα κάτι διαφορετικό από τη μελωδία του Σείκιλου, με πιο πολύ ρυθμό, καθόσον μάλιστα οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι η μελωδία χωρίς τον ρυθμό είναι «άτακτη, αδρανής και σκοτεινή», ενώ με τον ρυθμό « ρωμαλέα, ενεργητική και σαφής ».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26^o:

ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΘΑΙΡΕΤΗ

Από το προσωπικό ημερολόγιο του Εχετλαίου, Ιππότη και Πράκτορα του Φωτός, εν πλω, εποχούμενου επί ελευθέρως κινούμενου αστέρος νετρονίου

Ο Μεγάλος Ελκυστής είναι ένας τερατώδης κόμβος, μία συμπύκνωση του ορατού σύμπαντος, διενεργημένη από τον Καθαιρέτη, που με την απροσμέτρητη βαρύτητά του ελκύει ολόκληρους γαλαξίες σαν περιπλανώμενους σκώρους, γοητευμένους-σαγηνευμένους συνεπεία φωτοτροπισμού, από μία απόσταση τριακοσίων εκατομμυρίων ετών φωτός. Αποστολή μου είναι η καταστροφή του.  

Η συνείδηση ελέγχει τα φαινόμενα του σύμπαντος και η μελλοντική εξέλιξη του κόσμου μας εξαρτάται από συνειδητές αποφάσεις, που θα πρέπει να λάβουμε με βάση την ηθική, αλλά κυρίως εξασκώντας τη λογική μας κρίση. Μόνο πολεμιστές που είναι ηθικοί, αλλά διαθέτουν ταυτόχρονα και ευθυκρισία κι έχουν συνδέσει τα δύο αυτά σε ατομικό ήθος και έλλογη πεποίθηση μπορούν να διασώσουν τη κιβωτό της ζωής. «Παπαί, Μαρδόνιε, κοίους επ’ άνδρας ήγαγες μαχησόμενους ημέας, οί ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούνται, αλλά περί αρετής», είπε ο Τιγράνης. Γνωστά πράγματα είναι αυτά. Είναι η μοίρα μας και το αποκλειστικό μας προνόμιο να ασκούμε πεφωτισμένη (λελογισμένη- οικολογική) εξουσία πάνω στην άψυχη ή λιγότερο έμψυχη ύλη και να καθορίζουμε το μέλλον του κόσμου μέσω της επωφελούς χειραγώγησης του παρελθόντος.

Καθώς δίπλα μου περνούσαν διαβατάρικα τα νέφη των αστεριών κι εγώ ήμουν το φάντασμα ενός τιμονιέρη σ’ ένα ιπτάμενο σκοτεινό φέρετρο, σκεπτόμουν εξ αντιδιαστολής, γιατί το Σύμπαν είναι τόσο γόνιμο; Γιατί είναι σε κάθε στάδιο γεμάτο ζωή και αυξανόμενη συνθετότητα; Η διελκυστίνδα της ζωής, ο ποταμός της ζωής, όπου διαρκώς «έτερα ύδατα επιρρεί», οδηγεί με το πέρασμα των αιώνων στο έσχατο στρατηγικό επιτελείο, εγκατεστημένο στο τέλος του χρόνου, όπου  κάποτε η τελευταία συνείδηση θα κάνει την τελευταία παρατήρηση και θα σχηματίσει τις τελευταίες σκέψεις. Αυτό όμως σημαίνει ότι και αυτή η παρατήρηση δεν θα είναι κατά κυριολεξία η τελευταία, διότι με την ερμηνευτική βουτιά που θα κάνει στο παρελθόν κινητοποιεί και τροφοδοτεί εκ νέου τη δυναμική ενός ατέρμονου κύκλου. Το σύμπαν δεν έχει σταθερή υφή και ευκρίνεια μέχρι κάποιος να το παρατηρήσει.  Επιπλέον ακόμη και ο τελευταίος παρατηρητής δεν μπορεί να είναι σταθερός, διότι τότε η ύπαρξη όλων των προηγούμενων όντων δεν θα έχει νόημα. Ή θα πρέπει να αλλάζει διαρκώς ή -όπερ και το αυτόν – να ενσωματώνει εντός του όλα τα προηγούμενα όντα, ιδού η επιστημονική και φιλοσοφική σύλληψη του θεού.

          Ο καθένας από εμάς εκπροσωπεί μία οπτική γωνία, που είναι απαραίτητη για το συνεχές του σύμπαντος και αν έλειπε, αυτό θα σήμαινε τη διάνοιξη μίας οπής, που θα τρυπούσε το τεράστιο πληθωριστικό αερόστατο, στο αέριο του οποίου λικνιζόμαστε. Γι’ αυτό, ο καθένας μας μπορεί να εξαλειφθεί ως αντικείμενο, όχι όμως και ως υποκείμενο, διότι το τελευταίο είναι συνυφασμένο με την αίσθηση της ύπαρξης, που παρατηρεί το Σύμπαν, άρα αιώνιο. Το «άτομον», που συμβολίζει την ψυχή, είναι αιώνιο, προσλαμβάνει, «ρύεται», έλκει κατά «ρυσμόν», δηλαδή κατά ρυθμό, υλικά σώματα ή σωματίδια  που στοιχούν με αυτό («στοιχεία») και εμφανίζεται ως στερεό και ζωντανό, όταν δε ο σύστοιχος οργανισμός πεθαίνει, επιστρέφει στο «κενόν» Πρόκειται για «αντανάκλαση και αντικατοπτρισμό» («είδωλον»-υπέρθεση το λένε σήμερα) του ατόμου, σύμφωνα με το παράδειγμα του Λεύκιππου και του Δημόκριτου. Όμως το είδωλον δεν είναι μόνη σχέση των ατόμων μεταξύ τους, υπάρχει και η «διαθιγή» (εναγκαλισμό το λένε σήμερα), που συνδέει ποικίλα άτομα και ποικίλες ψυχές- μορφές μεταξύ τους σε ευρύτερα ψυχικά μόρια ή υποστασιακές ψυχές. Ιδεαλισμός και υλισμός ως κοσμοείδωλο διαιρεμένο στα δύο δεν καταλαβαίνουν ότι το γνωστικό υπο- και αντικείμενο είναι απλά ένα ον που αντικατοπτρίζει και ερμηνεύει τον εαυτό του σε διάφορες θέσεις και σε διαφορετικές στιγμές, εγκαινιάζοντας έτσι χώρο και χρόνο. Αιτιοκρατία και βούληση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους και παλινδρομούν μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος οικοδομώντας το σύμπαν. 

          Η αυτοσυνείδησή μου αποτελούνταν από ένα κόμπο κυματικών λειτουργιών. Ξεκίνησα λοιπόν να εκτυλίσσω αυτό τον κόμπο, αφήνοντας την εστία της προσοχής να περιπλανηθεί στο χωρόχρονο. Πετούσα πάνω στο ουράνιο τόξο του κόσμου, ελεύθερος από περιορισμούς, έσκυψα και έγειρα πάνω από τις πόλεις και τα έργα των ανθρώπων και όχι μόνο, διέτριψα σε ξεχασμένους τόπους και επεξεργάστηκα εργαλεία εγκαταλειμμένα από την Ιστορία. Αιωρήθηκα και καταιονίστηκα σαν βροχή πάνω από τους πύργους και τις πολεμίστρες πολυάριθμων οχυρών, αφιερώνοντας σ’ αυτά τόσο χρόνο όσο και για ένα παραπεταμένο παιδικό άθυρμα – παιχνίδι. Παντού βέβαια βρήκα ερείπια πολέμου και σπαταλημένη ενέργεια, παντού βρήκα την καταστροφή, την εύκολη αυτή λύση απέναντι στο επίτευγμα της Δημιουργίας.

Κατέγραψα και ταξινόμησα τους προορισμούς των ταξιδιών μου και τα πολύτιμα φυλακτά, που βρήκα δώθε- κείθε. Όσο περνούσε ο χρόνος και η αυτοπεποίθησή μου ως κεντρικής ατομικότητας μεγάλωνε, τόσο βάλθηκα να αποσύρω σταδιακά τη δύστροπη βάσανο της προμελέτης και της επιτηδευμένης σκέψης, αφήνοντας τη συνείδησή μου να γίνει πιο εύπλαστη, να διασκορπίσει την λεπτή κρούστα της ανθρώπινης αντίληψης, κρατώντας μόνο μία ηθική πεμπτουσία,  και να πλανηθεί αμέριμνα διαδίδοντάς την.    

Γύρω μου σιγόκαιγαν φλόγες και οι μικροποσοτικές λειτουργίες με κέντριζαν, με διατρυπούσαν. Στρώσεις πιθανοτήτων εκπορεύονταν από αστέρια και πλανήτες ιχνογραφώντας και γεφυρώνοντας χώρο και χρόνο σαν ιστοί αράχνης, που εξαπλώνονται σε γερασμένους γαλαξίες, είτε ενισχύοντας είτε ακυρώνοντας άλληλες με μία ανελέητη και στυγνή λογική διακυβέρνησης.

Και μέσα σ’ όλα αυτά εγώ έψαχνα τον κατάλληλο τρόπο να εκπληρώσω την αποστολή μου, να διασπάσω και να διατρυπήσω την τεράστια μάζα, την οποία συγκέντρωνε ο  Καθαιρέτης και που απειλούσε να καταπιεί ως ανυπέρβλητη και έσχατη μαύρη τρύπα όλο το Σύμπαν. Μετά από περιεσκεμμένη μελέτη κατέληξα ότι η μόνη μέθοδος διαρραγής ενός βουνού μάζας υπερβατικών διαστάσεων είναι οι κοσμικές χορδές.    

Στον τρισδιάστατο χώρο κυκλοφορούν ένας σωρός στρεβλώσεις σταθερές ή άστατες, σημειακές, γραμμικές, επίπεδες και στερεές, μονοδιάστατες και δυσδιάστατες, μονοπολικές και … διπολικές, φραγμοί, όρια και τομές, όπου οι πιο αιχμηρές, ακονισμένες και χαρακτικές είναι οι κοσμικές χορδές. Παρά την ονομασία τους, που παραπέμπει σε κάτι το λεπτοφυές, οι χορδές έχουν αβάστακτη μάζα και πυκνότητα. Αν και το εύρος τους είναι μόνο δέκα εις την μείον τριακοστή πέμπτη μέτρα δύναμη  ζυγίζουν τουλάχιστον δέκα εκατομμύρια δισεκατομμύρια τόνους ανά δυόμισυ εκατοστά. Αποτελούν τους ιδανικούς σωλήνες- αγωγούς για τη διοχέτευση φορτισμένων και ιονισμένων σωματιδίων, υποατομικών στοιχείων, ηλεκτρόνιων και αντι-ηλεκτρόνιων συγκεντρωμένων σε υπέρβαρους θύλακες. Ως αποτέλεσμα οι κοσμικές χορδές λειτουργούν ως υπεραγώγιμα καλώδια. Προκειμένου να μην επεκταθούν επ’ άπειρον, το σύμπαν με τη γνωστή του μέθοδο τις συμπυκνώνει και τις συρράπτει σε θηλιές ή κύκλους, τις τυλίγει για να μην καταλαμβάνουν έτη φωτός με την εκθετική τους μάζα, γιατί αλλιώς θα έδειχναν ίδιες πληθωριστικές και κατακτητικές τάσεις με τον εκτατικό χώρο που τις περιβάλλει. Βέβαια οι κοσμικές χορδές αντιστέκονται στην περιτύλιξη και την καμπύλωσή τους, μη στέργοντας να είναι κουβάρι, αλλά μάλλον ο μίτος της Αριάδνης στο λαβύρινθο, γι’ αυτό και αναπτύσσουν μεγάλη πίεση, αυξανόμενη ανάλογα με την περίσφιξή τους, και τάση προς τα έξω, εξίσου δε και τα κράσπεδά τους αγωνίζονται να ισιωθούν και να εξαπλωθούν σχοινοτενώς. Το μέγιστο μήκος κάθε χορδής κινείται περίπου με την ταχύτητα του φωτός, το ίδιο και τα κράσπεδα. Ερωτάται πώς κάτι τόσο σύνθετο και πολύπλοκο μπορεί να εγκλωβίζεται σε διπλωμένο χωρόχρονο, κι όμως έτσι είναι. 

Ο … Χόρδιος δεσμός (κατά το Γόρδιος), αν εκτυλιχθεί καταλλήλως, έχει τη δύναμη να κόβει σαν μαχαίρι το μαγνητικό πεδίο του γαλαξία. Καθώς το κάνει αυτό, αδιανόητα ηλεκτρικά ρεύματα εκατό δισεκατομμυρίων δισεκατομμυρίων αμπέρ δημιουργούνται, που αυλακώνουν, μαστιγώνουν και ραβδίζουν τη βασική ποτάμια κοίτη. Βαρυτικά κύματα ασύλληπτου μεγέθους εκπέμπονται στο διάστημα. Μιας και κάθε θηλιά είναι ασυμμετρική, απωθεί τη βαρυτική της ραδιενέργεια και ορμή σε διάφορες κατευθύνσεις, σε καρφιά και δόρατα μπροστά και πίσω. Πρόκειται για βαρυτικούς πυραύλους, που χρησιμοποιούν ως καύσιμο κίνησης την ίδια τη ραδιενέργειά τους. 

Πώς όμως θα ενεργοποιούσα αυτές τις χορδές και θα τις απέμπλεκα από τον ίδιο τον ισχυρό πυρηνικό δεσμό τους, ώστε να απελευθερώσω την ασύλληπτη δύναμή τους; Ενώ συλλογιζόμουν με ιδιαίτερα στοχαστικό τρόπο αυτό το δήλιον πρόβλημα, εμφανίστηκε στο άπειρο του διαστήματος, στον χώρο μεταξύ των κόσμων, ένα μικρό πλατωνικό στερεό με μόνο ένοικο έναν απίθανο δύσμορφο υβώδη νάνο, παραμορφωμένο σε βαθμό που ούτε η πιο αρρωστημένη φαντασία δεν θα μπορούσε να συλλάβει, του οποίου την αναπηρία δεν νομίζω ότι είναι ευγενές και προσήκον να περιγράψω με λεπτομέρειες. Αρκεί να πω ότι δεν ήταν ψυχή από σκοτεινή ύλη, όπως ήμασταν όλοι οι υπόλοιποι διατρέχοντες και θέοντες μικροί θεοί του διαστήματος, δηλαδή πνευματική συγκρότηση ή τύπος αποτελούμενος από αλληλο- απωθούμενα και μακρινά μεταξύ τους σωματίδια αντί των μεταξύ τους στερρώς συνδεδεμένων μορίων της οργανικής ύλης, αλλά είχε ένα είδος περίεργης και μη βιώσιμης βιολογικής αθανασίας, καθότι τα ανθρώπινα όντα λόγω του εφήμερου των σχέσεων, μεριμνών και επιδιώξεών τους δεν είναι φτιαγμένα να ζουν αιώνια και η αθανασία τα οδηγεί αυτομάτως στην τρέλα. Παρά ταύτα ο ανθρωπάκος αυτός ήταν απόλυτα γνωστικός, σχεδόν παράλογα γνωστικός.

Μού εγχείρισε ένα δυνατό όπλο τιτανικής τεχνολογίας αποτελούμενο από ένα κυβερνο- οργανισμό και ένα ησιόδειο άροτρο, που λόγω της απλής και εύχρηστης κατασκευής του και της εναυσματοδοτικής – αυτό-τροφοδοτικής του υφής και ιδιότητας, μέσω του μηχανισμού της διόπτρας και των οπτικών ινών που διέθετε, ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν ως καψύλλιο και επικρουστήρας για τις κοσμικές χορδές.       

Μόλις προσάρμοσα καταλλήλως την εφαρμογή, η ορμή και η σαρωτική δύναμη κρούσης των περιστρεφόμενων μαύρων τρυπών  απελευθερώθηκε ως δίνη και μυθολογικός Τυφώνας από τον φτεροπόδαρο Ερμή και τον μειξογενή Αιγίπανα του χώρου και του χρόνου και σκόρπισε χωρίς πολλά- πολλά στους τέσσερις ανέμους τo γελοίο τρενάκι λούνα- παρκ, τη ρόδα τσίρκου, το τσέρκι αλάνας του Καθαιρέτη.  Οι κοσμικές χορδές γλίστρησαν σαν μαχαίρι σε ψωμί με βούτυρο κι έκοψαν το τροχό σε φέτες με συνοπτικές διαδικασίες, κυρίως τα δύο χαμηλότερα επίπεδα, ενώ καταβλήθηκε προσπάθεια να μείνει αλώβητο το ανώτερο τμήμα που περιείχε ζωή, χωρίς να αποκλείονται κάποιες παράπλευρες απώλειες, που οφείλονται όμως και χρεώνονται στον Καθαιρέτη κι όχι σε μένα. 

Στην αναφορά μου θα επιστρέψω σ’ αυτά αργότερα. Προς το παρόν όμως ήθελα να συμπεριλάβω τον διάλογο που είχα με το περίεργο αυτό πλάσμα, που τόσο απρόσμενα και καθοριστικά με βοήθησε να εκπληρώσω την υπερκόσμια αποστολή μου και να καταγάγω περιφανή νίκη κατά του Καθαιρέτου.

«Αλαφροΐσκιωτε καλέ», τού είπα, «πώς κατόρθωσες να ξεφύγεις από την επικράτεια του Δία με ένα πλοίο και ένα όπλο; Συγγνώμη που εκφράζομαι έτσι, αλλά ένας άνθρωπος στην κατάστασή σου…»

«Το πέτυχα με το στοχασμό και τη σκέψη, με επαγωγή και γενίκευση, με το να συνδυάζω τα μεμονωμένα περιστατικά της ζωής μου με μία ευρύτερη υπόθεση. Είμαι τιτάνας», αποκρίθηκε.

Πέρασε από το νου μου σαν σκιά ο μόνος νοητός τρόπος, με τον οποίο θα μπορούσε αυτή η καρικατούρα του τιτάνα να πραγματοποίησε τον αδιανόητο άθλο του και αυτός θα ήταν η πισώπλατη επίβουλη δολερή δολοφονία ποιος ξέρει πόσων στρατιωτών, φρουρών, ίσως και αμάχων ως αποδεκτών παράπλευρων απωλειών.  

Με πρόλαβε, με κατάλαβε, έθεσε ο ίδιος από μέσα του το ερώτημά μου και απάντησε καθ’ υποφορά.

«Μόνο με τη δύναμη του νου. Η σκέψη δεν μπορεί να βλάψει παρά μόνο να ωφελήσει, επειδή ακριβώς είναι μόνο σκέψη…»

«Και τώρα τι θα κάνεις εδώ, στον ενδιάμεσο κι άπειρο χώρο μεταξύ των κόσμων, εσύ, που είσαι ακόμη ή μάλλον για πάντα εγκλωβισμένος στο δεσμωτήριο της ψυχής, χωρίς δυνατότητα να εκτείνεις το πνεύμα σου;»

«Θα παραμείνω εδώ γύρω και θα παρατηρώ, μέχρι που να γίνει σκόνη και το τελευταίο μόριο του σώματος μου. Και τότε ποιος ξέρει; Τότε δεν θα διαφέρω πολύ από εσάς. Θα έλθει η στιγμή να χωθώ στα δώματα της σκοτεινής ύλης και κάπου μέσα της θα βρω την αγαπημένη μου Ηώ.»

Αυτά είπε ο ξένος, που όπως μού αποκάλυψε λεγόταν Τιθωνός, εισήλθε πάλι στο πλατωνικό στερεό και εξαφανίστηκε. 

Αρχές του φωτός, ας ενώσουμε τις προσευχές για τον παράδοξο αυτό και τίμιο αγωνιστή. Είναι δύσκολο να τον χαρακτηρίσει κανείς με μία λέξη και ίσως θα πρέπει προς τούτο να παραβώ το πρωτόκολλο της υπηρεσίας, που απαγορεύει την απονομή χαρακτηρισμών, και να χρησιμοποιήσω ένα ανοίκειο, υπερβολικό και αδόκιμο κατηγόρημα, ένα επίθετο που δεν είναι καν ελληνικό, αλλά ταιριάζει εμφατικά στην εύθραυστη και συνάμα δυναμική προσωπικότητά του. Ήταν με διαφορά ο πιο μαλακός σκληρός που έχω γνωρίσει, ο πιο «σοφτ» τρομοκράτης όλων των εποχών.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. UPANISHAD ή ΣΥΜΠΑΝΤΙΣ ΕΞ ΑΔΟΥ Ή OCCIDENT EXPRESS
2. ΙΛΙΟΝ, ΤΡΟΙΑ, ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ, ΗΩ, ΤΙΘΩΝΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ
3. ΔΙΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΔΑΡΟΤΡΥΠΑΣ ΣΤΑ ΔΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΡΑΣ
4. ΦΥΓΗ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΠΡΟΣ ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ
5. ΘΕΪΚΟ ΖΕΥΓΟΣ
6. ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ
7. Η ΠΡΩΤΗ ΑΛΩΣΗ
8. Ο ΘΑΛΑΜΟΣ ΑΝΑΖΩΟΓΟΝΗΣΗΣ
9. ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ΤΙΦΥΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΡΓΩ…
10. ΔΕΙΝΟΠΤΕΡΥΓΟΣ
11. Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΚΑΦΟΥΣ
12. ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΦΘΑΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ
13. ΙΚΑΡΟΥ ΕΞΑΙΡΕΣΙΣ
14. ΚΤΗΝΟΠΟΛΙΣ
15. Ο ΩΚΕΑΝΟΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΟΠΟΡΩΝ
16. ΚΑΤΩΝ Ο ΑΡΕΙΑΝΟΣ
17. ΟΧΙ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗ
18. ΤΑ ΚΤΗΝΗ ΤΟΥ ΑΡΗ
19. ΑΝΤΙΟΠΗ, ΑΝΘΕΑ, ΑΝΘΙΠΠΗ, ΑΝΤ’ ΑΥΤΗΣ
20. Ο ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ
21. ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙΑ
22. ΣΤΑ ΥΨΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΤΑΡΤΗΣΣΟΥ
23. ΣΤΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ
24. ΕΓΚΕΛΑΔΟΣ
25. ΚΡΟΝΟΣ, ΟΔΟΔΡΟΜΟΣ, ΘΕΟΔΟΛΙΧΟΣ
26. ΕΧΕΤΛΑΙΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΑΘΑΙΡΕΤΗ

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Brandhorst Andreas, Ikarus

Ησίοδος, Θεογονία

Fast Howard, Cato the Martian

Μπράκετ Λη, Τα Κτήνη του Άρη, μετ. Γιώργος Μπαλάνος

Σμιθ Κλαρκ Άστον, Ο Κάτοικος της Αβύσσου, μετ. Γιώργος Μπαλάνος 

Simmons Dan, Olympos

Weinbaum Stanley, A Martian Odyssey

Zelazny Roger, A Rose for Ecclesiastes

---

[1] Δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από τους περιεσκεμμένους νόμους. Διότι όταν και ο πλούσιος και ο ασθενής έχουν τα ίδια ουσιαστικά και δικονομικά δικαιώματα,  ο δεύτερος νικά τον πρώτο, αν έχει δίκιο. 

[2] Ο Σωκράτης έλεγε, ότι αν κάποιος ζητήσει από τον κήρυκα να καλέσει τους υποδηματοποιούς να εγερθούν, θα σηκωθούν μόνο αυτοί και το ίδιο θα συμβεί αν καλέσει τους χαλκωματές, τους υφαντουργούς και τους άλλους επαγγελματίες. Αν όμως καλέσει τους φρόνιμους και τους δίκαιους θα σηκωθούν όλοι. Στη ζωή λοιπόν προξενεί μεγάλο κακό ότι οι πολλοί, ενώ είναι ανόητοι, νομίζουν ότι είναι μυαλωμένοι.   

[3] Ντροπή δεν είναι η δουλειά, ντροπή είναι μόνο η τεμπελιά!

[4] Αλτσχάιμερ

[5] Αν συγκατοικήσεις με κουτσό, θα καταλήξεις κι εσύ να κουτσαίνεις.

[6] Εντολή, με την οποία ο σκύλος τρέχει και φέρνει πίσω ένα μπαλάκι ή πλαστικό κόκαλο ή οτιδήποτε άλλο πέταξε μακριά ο αφέντης του.

[7] Κουρεμένος γουλί

[8] Παιδί του Δία ο χρυσός, δεν τον φθείρει ούτε ο σκώρος ούτε το σαράκι, ενώ αυτός αντιθέτως κατατρώει το νου των θνητών, το κράτιστο κτήμα και αγαθό.  

[9] Καρδιά

[10] Που φροντίζει για όλους

[11] Αυτόν που έριξαν σε τούτη την έρημο να τον κατατρώγει άγρια νόσος αφού τον δάγκωσε έχιδνα και τού προκάλεσε ανδροφθόρο χάραγμα.

[12] Αυτά τα τόξα μού έβρισκαν τροφή για τη γαστέρα κι εσύ μού τα πήρες, δώσ΄τα πίσω, σε ικετεύω. 

[13] Μ’ αυτό το τόξο θα αρπάξεις και θα οικειοποιηθείς τη ζωή του Πάρη, θα εκπορθήσεις την Τροία και θα στείλεις λάφυρα στα ανάκτορά σου, αφού θα χαρακτηριστείς άριστος από το στράτευμα.  

[14] Στο Δία πρέπει επινίκια ν’ ανακράζεις για της φρόνησης το φως,

Γιατί το δρόμο έχει προλειάνει ορίζοντας ότι ο παθός μαθός,

Και μέσα στον ύπνο στάζει ο πόνος στην καρδιά μας

 και μάς θυμίζει τα χωρίς διδάγματα παθήματά μας

[15] Πολύ χρόνο θέλει ένα σωρό πέτρα- πέτρα να φτιάξεις,

Μα σε μία μέρα είναι μπορετό ν’ αρπάξεις, να ρημάξεις. 

[16] Τώρα είμαι μπροστά σας εγώ, κι αν τολμάτε αμφισβητείστε με (ελεύθερη ερμηνευτική μετάφραση).

[17] Γεια σου νικηφόρε Ηρακλή με τη λύρα σου!

[18] Alter erit tum Tiphys, et altera quæ vehat Argo delectos heroas; erunt etiam altera bella, Atque iterum ad Troiam magnus mittetur Achilles.

[19] Ψυχή μου, μη βιάζεσαι να σπεύσεις στον θάνατο, καλύτερα να αντλείς βιοτικούς και βιωματικούς τρόπους από την πράξη της ζωής.

[20] Δεν είναι να φοβάσαι τον Θεό, μια και ο θάνατος έρχεται πάντα απροειδοποίητος και ποτέ δεν τον υποψιάζεσαι. Από την άλλη όμως είναι εύκολο να αποκτάς ό,τι είναι αγαθό και να υπομένεις ό,τι είναι δεινό.  

[21] Χαρακτηριστικό της ελευθερίας είναι το θάρρος,  ενώ ο κίνδυνος θα πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως εκμετάλλευση κάποιας ευκαιρίας, ως ευτυχής συγκυρία, που προϋποθέτει την ικανότητα να μπορεί κανείς να τη διαγνώσει εκ των προτέρων. 

[22] Η ισχύς είναι ζηλευτή, αλλά ευάλωτη στη νόσο και στο γήρας. Το μόνο αθάνατο και θείο είναι η παιδεία. 

[23] Διέγνωσα, έμαθα, καταδίκασα.

[24] Ένα βουνό κοιλοπόνεσε και γέννησε ποντίκι. 

[25]  Ανέγνωσες, αλλά δεν κατάλαβες, διότι αν καταλάβαινες, δεν θα καταδίκαζες.

[26] Μιλάμε όλοι περί παντός επιστητού, ενώ  δεν νοούμε το αυτονόητο, αυτό που όλοι νοούν. 

[27] Η πρώτη όψη πολλούς παραπλανά.

[28] Ευτελές πράγμα

[29] Ο νέος άνδρας πρέπει να τολμά, διότι κανένας ράθυμος δεν απέκτησε δόξα, αλλά οι κόποι γεννούν την ευδοξία. 

[30] Δεν θα μπορούσες να φτάσεις στην ευδαιμονία χωρίς να κοπιάσεις. Κι είναι πραγματικό ντροπή να μη θέλει ο νέος άνθρωπος να μοχθήσει

[31] Όλες αυτές οι λέξεις σημαίνουν απλά «κρούστα, κακάδι».

[32] Ποτέ μην παραδεχτείς την ισχύ του μη όντος, αλλά πάντα να αποφεύγεις αυτή την οδό.

[33] Επισκύνιος μυς είναι ο μυς που συνέλκει τα φρύδια.

[34] Παιδική ανάμνηση: 31-58 «Νέα Σμύρνη – Νέα Φιλαδέλφεια».

[35] Naturam expellas furca, tamen usque recurret.

[36] Vacuus cantat coram latrone viator.

[37] Για να σωθείς στο μέλλον πρέπει να έχεις ή αγαθούς φίλους ή ορκισμένους εχθρούς. 

[38] Ο φθόνος είναι κάκιστος και άδικος θεός, διότι χαίρεται με ό,τι είναι κακό και αμβλύνει ό,τι είναι καλό.

[39] Ο πλεονέκτης τίποτε δίκαιο δεν σκέφτεται και δεν θέλει. 

[40][40] Όποιος δεν προνοεί να μην αδικήσει, αλλά τον νοιάζει μόνο να μη λογοδοτήσει για τις πράξεις του, ενεργεί ως κακούργος.

[41] Πέθανε τώρα, Διαγόρα, γιατί είναι ύβρις προς τους θεούς να ζεις μετά από τέτοια ευτυχία, που ούτε αυτοί δεν έχουν (εντελώς ελεύθερη μετάφραση).  

[42] Άρχον δε και αρχόμενον φύσει δια την σωτηρίαν -το μεν γαρ δυνάμενον τη διανοία προοράν άρχον φύσει και δεσπόζον φύσει, το δε δυνάμενον το σώματι ταύτα ποιείν αρχόμενον και φύσει δούλον – διό δεσπότη και δούλω ταυτό συμφέρει (1252 α, 2) … ότι μεν τοίνυν εισί φύσει τινές οι μεν ελεύθεροι, οι δε δούλοι, φανερόν, οίς και συμφέρει το δουλεύειν και δίκαιον εστίν (1255 α). … Διχώς γαρ λέγεται το δουλεύειν και ο δούλος – έστι γαρ τις και κατά νόμον δούλος και δουλεύων, ο γαρ νόμος ομολογία τις εστιν εν ώ τα κατά πόλεμον κρατούντα των κρατούντων είναι (φασίν). Τούτο δη το δίκαιον πολλοί των εν τοις νόμοις ώσπερ ρήτορα γράφονται παρανόμων, ως δεινόν ει του βιάσαθαι δυναμένου και κατά δύναμιν κρείττονος έσται δούλον και αρχόμενον το βιασθέν (1255 α6) …Διό και συμφέρον εστί τι και φιλία δούλω και δεσπότη προς αλλήλους τοις φύσει τούτων ηξιωμένοις, τοις δε μη τούτον τον τρόπον, αλλά κατά νόμον και βιασθείσι, τουναντίον (1255 β)

[43]  Δοκεί γαρ το περί τας ουσίας μέγιστον είναι τετάχθαι καλώς– περί γαρ τούτων ποιείσθαι φασίν τας στάσεις πάντας. Διό Φαλέας ο Χαλκηδόνιος τουτ’ εισήνεγκε πρώτος – φησί γαρ ίσας είναι τας κτήσεις των πολιτών – τούτο δε κατοικιζομέναις μεν ευθύς ου χαλεπόν ώετο ποιείν, τας δ’ ήδη κατοικουμένας εργωδέστερον μεν, όμως δε τάχιστ’ αν ομαλισθήναι, τω τας προίκας τους μεν πλουσίους διδόναι μεν, λαμβάνειν δε μη, τους δε πένητας μη διδόναι μεν, λαμβάνειν δε (1266α – 1266β).

[44] Για να σάς βοηθήσω, το «ώετο είναι», σημαίνει «νόμιζε ότι είναι». Τα υπόλοιπα είναι Νέα Ελληνικά.

[45] Η τύχη δίνει πάμπολλα σε πολλούς, αλλά σε κανένα αρκετά.

[46] Φανταστικά όντα εν μέρει άνθρωποι και εν μέρει ζώα ή καθ’ ολοκληρία ζώα, τα οποία έφερναν ως παράδειγμα στο Κληρονομικό Δίκαιο οι Βυζαντινοί με το ερώτημα τι θα γίνει, αν αυτά τεχθούν- γεννηθούν ζώντα, πασχίζοντας να καλύψουν όλες τις νοητές περιπτώσεις, που θα μπορούσαν να απασχολήσουν ένα δικαστή, εξού και Βυζαντινισμός. Όμως όσα κομπιούτερ ή ΤΝ και να επιστρατευθούν η περιπτωσιολογία δεν μπορεί να είναι ποτέ εξαντλητική και η ερμηνεία θα είναι πάντα απαραίτητη.   

[47] To δ’ άγχι πλευμόνων ξίφος διανταίαν οξυπευκές ουτά

Διαί Δίκας- το μη θέμις γαρ ουν λαξ πέδοι πατούμενον, 

Το παν Διός σέβας παρεκβάντος ου θεμιστώς

Δίκας δ’ ερείδεται πυθμήν, προχαλκεύει δ’ Αίσα φασγανουργός

(Αισχύλος, Χοηφόροι)

[48] Να θεωρείς μεγάλη παιδεία το να πετύχεις να φέρεις την απαιδευσία.

[49] Πολλοί άνθρωποι, επειδή ακριβώς δεν φράζουν με κάποια θύρα ή δεν θέτουν φυλακή στο στόμα τους, αφήνουν ανείπωτα πολλά πράγματα.

[50] Πιο εύκολο είναι να συγκρατεί κανείς στη γλώσσα του πυρακτωμένα κάρβουνα παρά απόρρητο μυστικό.

[51] Η Γη είναι καταστρεπτέα.

[52] Ας προσέξουν οι ύπατοι μη τυχόν και υποστεί βλάβη η η πολιτεία λόγω της πολιτικής τους.

[53] Ο Θεός δεν ανακατεύεται, αν δεν αξίζει ο κόμβος του διεκδικητή.

[54] Σπάνιο πουλί στη γη, όμοιο με μαύρο κύκνο.

[55] “Homo sum et nihil humani a me alienum puto”, αναγεννησιακό απόφθεγμα.

[56] Eπαίοντες ή μη, όλοι σκαριφούμε ποιήματα.

[57] Verum impedere vitae – Να εμποδίζεις το αληθές δια της ζωής. 

[58] Vitam impedere vero  – Να εμποδίζεις τη ζωή δια του αληθές. Το ορθό βέβαια είναι “Vitam impendere vero – Να ξοδεύεις τη ζωή σου, να ρίχνεις το βάρος της ζωής σου στο αληθές, που βέβαια είναι διφορούμενο, ως προς το αν κάποιος μ’ αυτό τον τρόπο προστατεύει ή συνθλίβει το αληθές.  Εξού και το “verum impendere vitae”, που λέει ο Νίτσε, ότι δηλαδή «επιβαρύνεις το αληθές με τη ζωή σου».

[59] Η σταγόνα δεν σκάβει το βράχο με την δύναμή της, αλλά πέφτοντας διαρκώς.

[60] Μεταξύ των όπλων σιγούν οι νόμοι (άρα και οι συμφωνίες).

[61] Τότε μόνο δικαιούσαι να επικαλείσαι την αιδώ, όταν πρώτος εσύ ντρέπεσαι.

[62] Ηδύ και άξιον υπέρ πάτρης τεθνάναι.

[63] Πάντα οι αγαθοί τολμούν, οι δειλοί δεν υπάρχουν πουθενά.

[64] Τρία στοιχεία ορίζουν έναν ηθικό πόλεμο, το να θέλει κανείς να πολεμήσει, να είναι φιλότιμος και να ακούει τα παραγγέλματα των αρχόντων.

[65] Μόνο με ομόνοια και όχι αλλιώς μπορούν να επιτελεσθούν τα μεγάλα έργα και να αντιμετωπιστούν οι πόλεμοι.

[66] Ησυχία μετ’ αξιοπρεπείας (λέγεται ότι είναι κατάλληλη για τους γέρους).

[67] Η Ελλάδα καταληφθείσα, κατέλαβε με τη σειρά της τον άγριο κατακτητή και εισήγαγε τις τέχνες στον αγροτικό Άρη (η αυθεντική έκφραση του Οράτιου είναι “Latio”, αντί “Marti” και αναφέρεται στο αγροτικό Λάτιο, τη μετέπειτα κραταιά Ρώμη!) 

[68] Χρειάζεται θάρρος, γιατί το αύριο θα είναι καλύτερο.

[69] Αν δεν επιθυμείς πολλά, τα λίγα θα σού φανούν πολλά.

[70] Ο Σωκράτης ρωτήθηκε πώς μπορεί κάποιος να γίνει πλούσιος. Και απάντησε «με το να είναι φτωχός σε επιθυμίες’.

[71] Κανείς δεν είναι ελεύθερος, αν δεν ελέγχει τον εαυτό του. Γι’ αυτό να ξέρεις και να τηρείς τα ακόλουθα συνηθίζοντας τον εαυτό σου στην αυτοσυγκράτηση: να υπερβαίνεις την κοιλιοδουλία και την τεμπελιά, την πλεονεξία και τον θυμό. Να προσέχεις να μην κάνεις καμία αισχρή πράξη ούτε μόνος σου, ούτε μαζί με άλλους. Πάνω απ’ όλα να νιώθεις  αιδώ και συστολή για το πώς εκφράζεται ο εαυτός σου. 

[72] Ο ορθοφρονών οφείλει  να θέτει τη λογική πάνω από τις επιθυμίες.

[73] Αν δύο διαπληκτίζονται, σοφότερος είναι αυτός που δεν απαντά στις προσβολές. 

[74] Ο πολίτης δεν ορίζεται από τίποτε άλλο πέραν του να μετέχει στη λήψη αποφάσεων και στη διοίκηση του κράτους.

[75] Όταν ζητάς να αποδοθούν ευθύνες σε άλλους, να αναλαμβάνεις κι εσύ τις δικές σου!

[76] Το μέγιστο αγαθό είναι η χρηστή διαχείριση σύμφωνα με το νου. Διότι αυτός που ενεργεί χωρίς φρόνηση, είτε κατατρύχεται από αλαζονεία είτε από φόβο.

[77] Αυτά εδώ είναι λόγια του Εκκλησιαστή, υιού του Δαυίδ, βασιλιά του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ. Ματαιότης ματαιοτήτων, είπε ο Εκκλησιαστής, ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Ποιο είναι το κέρδος του ανθρώπου που μοχθεί αδιάκοπα κάτω απ᾽ τον ήλιο;  Οι γενιές φεύγουν και έρχονται, όμως η γη παραμένει στους αιώνες.Ο ήλιος ανατέλλει και δύει κι όλο τρέχει προς το σημείο απ᾽ όπου ανέτειλε. Κατά τον νοτιά φυσούν οι άνεμοι κι ύστερα προς τον βοριά τραβάνε στριφογυρίζοντας αδιάκοπα και πάντα επιστρέφουν. Όλα τα ποτάμια χύνονται στη θάλασσα, όμως η θάλασσα δεν πλημμυρίζει. Στον τόπο όπου ξεκίνησαν, εκεί γυρίζουν πάλι.

Τα πάντα χρειάζονται μόχθο πολύ. Κι ο άνθρωπος δεν βρίσκει τρόπο να τα περιγράψει. Τα μάτια του δεν χορταίνουν να βλέπουν και τ᾽ αυτιά του δεν χορταίνουν να ακούν. Ό,τι υπήρξε θα ξαναϋπάρξει, κι ό,τι έγινε θα γίνει κάποτε ξανά. Τίποτα δεν είναι καινούριο πάνω σ᾽ αυτή τη Γη.

[78] Οι υπερβολές δεν αποτελούν καμία ευκαιρία για τους θνητούς.

[79] Όπου υπάρχει δέος, υπάρχει και αιδώς. Όποιον ντρέπομαι αυτόν και τον φοβάμαι. Και ποιος θνητός είναι δίκαιος, αν δεν φοβάται τίποτε:

[80] Ό,τι είναι ανυπόστατο από την αρχή, δεν βεβαιώνεται ως δίκαιο με το πέρασμα του χρόνου.

[81] Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι έχει υπερβεί τα όρια παρά μόνον αν δει κάποιον άλλον να ασχημονεί.

[82] Η κόρη του Αριστοτέλη Πυθιάς, όταν ρωτήθηκε ποιο είναι το πιο ωραίο χρώμα, είπε ότι είναι εκείνο που παίρνει το πρόσωπο των ανθρώπων, όταν νιώθουν ντροπή.  

[83] Τις μετέτρεψε σε λάγνες, ξετσίπωτες, ασελγείς και ακόλαστες. Εδώ η βιβλιογραφία φτάνει σε σημείο αποπνιχτικό, αλλά ας αρκεστούμε στην περίφημη «Αγχοπλημμυριστική θεραπεία της μανίας των Προιτίδων υπό του Μελάμποδος του Δ. Κουρέτα. Βλ. σχετικά και κατωτέρω στην Πλήρη Τιτανομαχία. 

[84] Λόγω της αναισχυντίας τους έχασαν την ανθισμένη ομορφιά τους.

[85] Οι Προιτίδες από τη μία εμφορούνταν από την επιθυμία διαιώνισης του είδους, από την άλλη ο πατέρας τους Προίτος καταπίεζε την ορμή αυτή, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ανίατη ενδοψυχική διαμάχη.

[86] Περιπλανώμενη και περήφανη

[87] Παρότι είναι βαρύ φόρτωμα να ευτυχεί άφρων άνθρωπος.

[88] Δεν θεωρείται ότι η πόλη ανήκει στον ηγέτη;

[89]Βέβαια, ωραία εσύ θα κυβερνούσες μια έρημη χώρα.

[90] Όταν ρωτήθηκε ο Δημώναξ πότε άρχισε να φιλοσοφεί, απάντησε: «Όταν άρχισα να καταλογίζω λάθη στον εαυτό μου».   

[91] Ο γέρος και ο μεθυσμένος γίνονται δύο φορές παιδιά.

[92] Όταν σε κερνούν σπιτικό κρασί, το πρώτο ποτήρι φέρνει υγεία, το δεύτερο ηδονή, με το τρίτο προκαλείς τη μοίρα σου και επιφέρεις κακή συμπεριφορά και από το επόμενο και πέρα παραδίδεσαι στη μανία.

[93] Quasi Modo – Κουασιμόδος

[94] Νομενκλατούρα

95. Έχουσα ωραία κόμη – Αυτή δεν έγινε δορυφόρος. 

[96] Νομίζοντας ότι συνευρίσκεται με μία, κοιμήθηκε με όλες.

[97] E pluribus unum.

[98] Δολίως πράττει όποιος απαιτεί αυτό, που οφείλει να αποδώσει.

[99] Μακάριοι οι κατέχοντες το πράγμα, διότι υπερτερούν, εφόσον τα μέρη είναι ίσα και όσο οι υπόλοιποι όροι της διεκδίκησης παραμένουν ίδιοι και αμετάβλητοι.

[100] Δεν είναι οι όρκοι που δίνουν αξιοπιστία στους ανθρώπους, αλλά οι άνθρωποι στους όρκους.

[101] Θα αναφερθούμε και κατωτέρω στο επεισόδιο “Devil in the Dark” του Star Trek, όπου παρουσιάζεται το πλάσμα Χόρτα, ένας βράχος από σιλικόνη που διατρυπούσε τα πετρώματα.  

[102] Episode “Journey to Babel”

[103] Episode “Balance of Terror”

[104] Εδώ η παραπομπή – υποσημείωση αντιστοιχεί σε όλη τη σειρά

[105] Episodes “Errand of Mercy”, “Private Little War”, “Trouble with the Tribbles”, “Day of the Dove” etc.

[106] Episode “The Tholian Web”

[107] Episode “Errand of Mercy”

[108] Άλλοι μη ανθρώπινοι εξωγήινοι που κατ’ εξαίρεση παρουσιάζει το Star Trek, αφού εκείνη την εποχή δεν ήταν ανεπτυγμένα τα ειδικά εφέ (τεχνάσματα εντυπωσιασμού), είναι το τέρας που απορροφούσε αλάτι στο επεισόδιο “Man Trap”, ο κροκόδειλος Γκορν στο επεισόδιο “Arena”, το πλάσμα από σιλικόνη Χόρτα που έσκαβε λαγούμια στο επεισόδιο “Devil in the Dark”, μικροσκοπικά  κλαδωτά και φυλλωματικά όντα άλλου γαλαξία που πεθαίνουν από ασφυξία στο επεισόδιο “Catspaw”, περίεργα ζωντανά μανιτάρια σε γυάλα στο επεισόδιο “Gamesters of Triskelion”, μία τεράστια αμοιβάδα στο επεισόδιο “Immunity Syndrome”,  φωτεινά πλάσματα με υποτιθέμενη θανατηφόρα όψη (Medusans) κλεισμένα σε προστατευτική κασετίνα στο επεισόδιο “Is There in Truth No Beauty?”,  αιωρούμενα θολά πλάσματα με μάτια ως αναμμένα κάρβουνα (Melcotians) στο επεισόδιο “Spectre of the Gun” και εξωγήινοι βράχοι (Excalbians) στο επεισόδιο “Savage Curtain”.   

[109] H άποψη του σύγχρονου προφήτη ‘Αρθουρ Κλαρκ, όπως διατυπώνεται στο έργο του “Rama Reνealed” (εκδ. Οrbit, σ. 583-584), ότι ο κόσμος μας δεν είναι παρά ένα ημιαποτυχημένο πείραμα στο πλαίσιο μιας σειράς πειραμάτων που διεξάγει ο Θεός, προκειμένου να εύρει τις ιδανικές αρχικές συνθήκες που, εξελισσόμενες, θα καταλήξουν σ’ ένα Σύμπαν αρμονίας, σωστά δεν εντάσσει στο σχετικό κοσμοείδωλο την αθανασία της ψυχής, αφού η επιβίωση του συγκεκριμένου “σύμπαντος κόσμου” δεν θεωρείται απαραίτητη μετά το τέλος του πειράματος. Πάντως, στη σελίδα 611 παραδέχεται πως η θεωρία του αδυνατεί να εξηγήσει πώς, με ποιούς νόμους, το χημικό υλικό οργανώνεται σε αυτοσυνείδηση.

[110] Βλ. Ερατοσθένους, Καταστερισμοί

[111] Αδάμαστος

[112] Κραυγάζων πολεμική ιαχή

[113] Εφορμών στα τείχη

[114] Η ορθή έκφραση είναι «σπάω μαλτεζόπλακα» προς τιμωρία των Μαλτέζων αρχαιοκαπήλων.

[115] Τα άδεια σακιά τα φουσκώνει ο αέρας και τους ανόητους η οίηση.

[116] Είναι βαρύ φορτίο η οίηση κάποιου κακού ανθρώπου.

[117] γκάτζετ

[118] Αν κάνεις κάτι αισχρό, μην περιμένεις ότι θα ξεφύγεις. Γιατί και αν διαλάθεις την προσοχή των άλλων, δεν θα αποφύγεις τη συνείδησή σου.

[119] Ανδρική ζώνη από βαρύ χονδρό ύφασμα. Τέτοια όπλα είναι διαχρονικά είτε όντας αντίστοιχα με την τρέχουσα τεχνολογία είτε λόγω παραδόσεως.

[120] Οι κραυγές πόνου και οι ιαχές θριάμβου ταιριάζουν αντίστοιχα σε άνδρες που χάνονται και άνδρες που σκοτώνουν.

[121] Θηλυπρεπείς

[122] Αυτοί που σείουν τους φαλλούς και προκαλούν καύλα

[123] Ηδονοβλεψίες που κοιτούν από τη κλειδαρότρυπα άνδρες ή γυναίκες

[124] Ψωλορουφήχτρες

[125] Σαχλαμαράκηδες

[126] Κοπροφάγοι

[127] Κουτοπόνηροι

[128] Της πουτάνας το κάγκελο. Η αναφερόμενη στο κείμενο φράση είναι φτιαχτή, δεν απαντάται πραγματικά στην αρχαία γραμματεία.

[129] Σκατά κοτόπουλου, δειλία, φόβος

[130] Αλίμονο, Μαρδόνιε, εναντίον ποίων ανδρών μάς έφερες να πολεμήσουμε, που δεν αγωνίζονται για τα χρήματα, αλλά για την αρετή. 

[131] ¨Όπως στο επεισόδιο Star Trek “No Mourn for Adonais”, όπου όμως παρουσιάζεται ο Απόλλων, όχι ο Άρης.

[132] Χρυσό αίμα

[133] Η συγκεκριμένη φράση είναι ειλημμένη από το Ρόκυ 4.

[134] Επιτέλους σκοτώθηκε η αμαζόνα και έπαψε ο φόβος σας.

[135] Μόλις το κράνος ήρθη και απεκάλυψε το γυμνό μέτωπο, η έλξη της γνήσιας μορφής κατέκτησε το νικητή. 

[136] Ο θεός συμπαραστέκεται σ’ αυτόν που κοπιάζει.

[137] Σεβάσμια λήθη των συμφορών, πόσο  σοφή είσαι και για τους δυστυχισμένους καλοδεχούμενη θεά.

[138] Η κατοχή των παραστάσεων ονομάζεται μνήμη, ενώ η αναπόλησή τους ανάμνηση.

[139] Ο Ζήνων είπε σε κάποιον νέο, που ήθελε να μιλάει περισσότερο παρά να ακούει: «νεαρέ, η φύση μάς έδωσε μία γλώσσα και δύο αυτιά για να ακούμε διπλάσια απ’ όσα λέμε».

[140] Λεῦσσε δ’ ὅμως ἀπεόντα νόῳ παρεόντα βεβαίως.

[141] Με την επιμέλεια και το μόχθο όλα τα αγαθά είναι δυνατόν να κατακτηθούν.

[142] Ό,τι επίμονα αναζητείται μπορεί να αποκτηθεί, ξεφεύγει όμως ό,τι παραμελείται.

[143] Cassini division σήμερα.

[144] Είδος Ντίσνεϋλαντ

[145] Καταρχάς αναξιοποίητος, ακαλλιέργητος τόπος

[146] Θεματικό πάρκο

[147] ταράτσα

[148] Όπως ο Καντ υποστήριξε ότι δεν πρέπει να αμφισβητούμε τον Θεό, γιατί την επικράτειά Του δεν μπορούμε να την γνωρίσουμε και να την αναλύσουμε επιστημονικά, με αποτέλεσμα άθελά του να Τον σβήσει.  Διότι σού λέει, αφού δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, γιατί να ασχοληθούμε;

[149] Μη γιατρεύεις το κακό με κακό.

[150] Στην πραγματικότητα λέγεται σπείρα του Moebius, αλλά δεν θέλω να χαλάσω το ελληνικό γλωσσικό αισθητήριο.

[151] Έτσι και ο Ποπάυ το “open sesame” το έκανε “open says me”.

[152] Το πιο εύκολο πράγμα είναι να εξαπατά κάποιος τον εαυτό του- γιατί ο καθένας πιστεύει ό,τι θέλει- πολλές φορές όμως τα πράγματα έχουν διαφορετική έκβαση.

[153] Οι εκούσιοι κόποι μάς προετοιμάζουν ώστε να υπομένουμε πιο εύκολα τους ακούσιους.

[154] Ο Αίσωπος είπε ότι ο καθένας από εμάς κουβαλάει δύο δισάκια, το ένα μπροστά και το άλλο πίσω. Από μπροστά τον βαραίνουν τα σφάλματα των άλλων, ενώ τα δικά του, που συγκεντρώνονται πίσω, δεν τα βλέπει.  

[155] Πρέπει ή να σιωπάς ή να λες κάτι καλύτερο από τη σιωπή. Καλύτερα να σιωπάς παρά να φλυαρείς. Όταν επιπλήχθηκε ο Αισχίνης ο Σωκρατικός γιατί σιωπούσε, ενώ υπήρξε μαθητής του Σωκράτη, είπε: Από τον Σωκράτη δεν έμαθα μόνο να μιλώ, αλλά και να σιωπώ.

STARTING FROM THE BEGINNING

(PROMETHEUS’ CATASTERISMS OR THE COMPLETE TITANOMACHY)

By Stamatis Giakoumis       

          (Wo-) Man (Α), who are walking (Β) this Earth (Γ), your first consideration will be Justice (Δ). With the energy (Ε), the vital one (Ζ) which you draw from the light of the day (Η), you establish (Θ) through your guiding (Ι) mind powerful states and the power of the state (Κ), tailoring them later to your needs through Logic (Λ), Measure (Μ) and Law (Ν).

But if you scratch (Ξ) the surface a little, you will see that you will have the power to overcome this horizon (Ο) too. And then you will float (Π) with full sails in the flow (Ρ) -continuum of thought (Σ), which isat the same time a form (Τ) of organization and hypostasis (Υ) of essence. You will understand that you are the collective subject that through its fantasy (Φ) anoints (Χ) and carves the reality. Thus only, will your psyche (Ψ)  return satisfied to the cosmic ocean (Ω).

The above highlighted capital letters constituting the Greek alphabet, prevailing in the era of Prometheus, are presented in a fixed order and correspond to the following Greek words: Ά-νθρωπος, Β-αδίζω, Γ-η, Δ-ικαιοσύνη, Ε-νέργεια, Ζ-ωική, Η-μέρα, Θ-έτω, Ι–θύνων, Κ-ράτος, Λ-όγος, Μ-έτρο, Ν–όμοι, Ξ-ύνω, Ο-ρίζων, Π–λέω, Ρ-οή, Σ–κέψη, Τ-ύπος, Υ–πόσταση, Φ-αντασία, Χ–ρίζω, Ψ-υχή, Ω–κεανός.      

Devoted to the writer and colleague Francesca Giannakou, the councilor of state whom I loved, because she managed to overcome her own convictions, which is not easy to accomplish, and condescended to occupy herself with my case. 

          CHAPTER Α’

CO.M.MY.S.S. (COMMISSION) VENTHYLOS – VENTISTOS

Prometheus stretched his back like Tendoglou (tend-extend), the Greek winner at the Olympic Games, within the cryogenic chamber, chased away the rheum from his eyes, just as rheum was Aegina for Athens, yawned majestically, extracted a hair from his tongue like Jack Nicholson in „Professione Reporter“ (The Passenger), stood up, rubbed his feet to recover an impeccable circulation  of the ichor, through which he had replaced the traditional blood in an operation, so costly that he paid an arm and e leg, he stepped with his numbed toes on the cold floor, tightening the muscles to overcome the thrombose of lying down and pressed the button of the intercom.

“Why did you wake me up? Why don’t you let me sit on my butt a little longer? A bad butt day is like a bad hair day, except it’s even harder to hide in public.”

Theia, initially sister and wife of the science counsellor and officer Hyperion, who instead of replacing her blood with ichor chose to upload her consciousness into a synthetist -layer penetrator, answered.

“Prometheus, God is calling in channel frequency α’ (1)”.

Prometheus, still numbed from the cryogenic torpor, stooped and looked (one word in Greek: κυπτάζω) distracted out of the window.

I see again a …milky environment. Where are the stars?”

“Prometheus, the Μ (ten- thousandth) cycle of Creation has been completed. The velocities caused by entropy have already exceeded the speed of light and we have ended up again in an unsurmountable chaos. Radical redesign is necessary”.  

“Tell me something I don’t know”, said Prometheus obviously in a bad mood. “Besides, that is precisely the reason you woke me up. While I was in a deep hibernation viewing beautiful images in my dream (όναρ), you have the nerve to reanimate me inelegantly, awkwardly and barbarically to a visionary wakefulness (ύπαρ), at the same time swelling and squeezing my liver (ήπαρ), where you know that I have a certain sensibility”.  

“Prometheus, God is still waiting in channel α’”.   

Prometheus, still reluctant, forced himself to press the button of the external communication.

“Greetings to the inception of the universe. Ready to receive briefing; Over

“Captain, the results of the specific Creation were not too encouraging. Finally, an A.I. was developed as the ultimate consciousness that could not assimilate or integrate feelings. So, wake up your crew and proceed to redesign; Over”. 

“Shit, eh, I mean crap or should I say ‘excrement’ to be politer!  You say it, as if it were easy. Every time a redesign is performed, my own people and I have a hard time especially in our colon. And I know very well to distinguish the colon as a part of a sentence from the colon as part of the intestines; over”.

“Operator, excuse me, am I talking to the captain of the Cosmological Mesonic Mythological Starship (CO.M.MY.S.S.) ‘Venthylos- Ventistos’ or have I called a wrong connection? Because such invective expressions are fitting only for a street fight tramp (and not a trump) to utter and formulate; over” 

“Yes, sir. I respectfully report: I am the captain of the CO.M.MY.S.S. Venthylos- Ventistos, where ‘Venthylos’ is a kind of nautilus of the depth (venthos) and ‘Ventistos’ is the Doric type of ‘Veltistos’ (best), codename ‘Venovinda’, -present and unshaved, hungry and shriveled and dehydrated from thirst. Awaiting your orders one more time. Just don’t expect from me the usual litany of submission and repentance, because the hymns and the ‘Kyrie Eleison’ are too much of a good thing even for God to bear; over”.   

“Captain, without messing about, just wake up your crew and proceed to redesign. You have been warned”.  

“And I stand warned. Sorry, sir, but I cannot contain my laughter, ha, ha. Without messing around nothing can be done, because that’s what we do, we mess about and around through eternity. The issue here is that you, God, have abandoned us once more, since the artificial intelligence has prevailed again- I don’t know what the heck you are doing. You know very well that half of my ship’s systems are robotic, quantomechanic and homeostatic. Therefore, the danger of sabotage is very real; over”.  

“Stop overing me, Prometheus. I am not responsible for the result of every Creation, since, as you know, I grant to my creations the privilege of free will. It is enough for me that some of my creations had an auspicious outcome and that the ultimate conscious souls were human and integrated in my infinite wisdom. Furthermore, beyond that, I am not greedy. I accept gain and loss in every undertaking; over”.

“What can I say, God? Everything you say does not change the fact that my crew and I are obliged to carry on our assignment to bell the cat. Iapetus is nowadays too old to overhaul the engines, my helmsman and my navigator suffer from hand- trembling, Oceanus is well-known as the greatest curmudgeon of all times, being not happy with anything. But also, the female crew is not in a better condition. Eurybia has arthritis, Leto suffers from problems in her spinal column, osteopenia or should I say osteoporosis, is a pile of bones on the verge of been demolished. So, even the regulation that women are allowed in the ship does not benefit in the end our professional operation; over”.

 “Wash your sins, not only your face (byzantine adage in front of Hagia Sophia in Constantinople). Be aware of this palindromic inscription which can be read as a boustrophedon. Not the regulation of including women and children in the crew is to blame, but the fact that you, the titans, commit incest between you. So, stop obstructing and filibustering, because if you can’t do the dirty job, I ‘ll find someone who can. You’d better pass me your second in command to talk to, because he has presumably more brains than you and I can come to terms with him. I am holding the line and waiting eagerly”.

“Are we to blame for being so few, the happy few? I have asked you repeatedly over the years – or should I say cosmic years,  to anoint also other titans as vanguard and defenders of the borderland and to construct more starships – space triremes or naval yards – orbital stations, considering that we are overworked, wasted and exhausted, tired of the many rotations around the axis of the universe, we have become spinning tops and baby bouncers turning around like whirling dervishes or swirling Sufis even in our sleep. I have explained to you that the situation has taken a toll on us, and it can neither be ignored nor its solution be postponed continuously. You know, I am of the mind to found some union or a syndicate to oppose you and then you would see, aaaaah, you scared me Hyperion, damn you!”  

“Captain, I was submitted to the same procedure of awakening like you”. To God Hyperion said: “Eminence, you know very well that behind the justified complaints of someone suffering under constant pressure hides a titan entirely devoted to you. Rest assured that you will carry out the mission successfully like always. Number one in executing orders or second in command Hyperion, over and out”.  

The contact was interrupted automatically through the utterance of the proper words, but Prometheus still raged.

“Hyperion, if you ever try again to go over my head talking to God, I ‘ll have yours on a plate like another Salome that craved the head of John the Baptist”.  

“Captain, refrain from referring to persons of previous Creation circles and let us focus entirely on our mission, which is essential for the beginning of the next cycle. But first let us face an immediate problem. The incubator of the doctor is dysfunctional, the covering of the cryogenic chamber has stuck and the whole pod has entered a vicious circle of a continuous diagnostic running”.

“By Jove, it is always rolling out the old chestnut! It never rains but it pours. And of course you can always rely on Oceanus to cause you problems, if you have none.”

Hyperion stepped towards the cryogenic chamber of Doctor Oceanus, making certain simultaneously that the rest of the crew awakened, after they raised numbed the cover lid of their incubators, new and old, but all experienced veterans blackened with gunpowder, tested through various hardships. Lieutenant commander Iapetus, father of Prometheus, emerged with considerable difficulty being in an age ripe for retirement, lieutenant Eurybia, in charge of communication, lieutenant helmsman Koios, father of Leto from his sister Phoebe, lieutenant junior grade Leto, in charge of security, who as a product of incest had a problem with her bones and ran the risk of falling in heap any minute being the unsuitable titan for the improper position, but she had a great support by the monstrous ensign Buphagus and the petty officers Eurynome and Anchiale, the lieutenant commander junior grade navigator Kreios, husband of Eurybia and the j.g. ensign Metis. Along with the master Prometheus, the science and first officer Hyperion, the doctor lieutenant junior grade doddering old Oceanus (that’s a laugh but he joined the army very late) and the A.I. of the space-trireme Theia, first wife of Hyperion, who, being tired of her ex -husband’s logical thought turned out to become a synthetist herself, the crew composed all and all of thirteen people (how could this be different than a guaranteed bad luck?)

Until now in previous missions regarding past Cosmogonies- Creations (flow my tears for passed by glory) the space-trireme Commission Venovinda had lost the following members of the crew: a) Asia who in her effort to capture Dionysus had chartered an Etruscans’ ship, with whom she had a previous understanding. However, near Naxos Dionysus figured out the threat, turned the sails and the oars of the ship into snakes and filled the boat with ivies and rattles of flutes and cymbals. On the one hand, the sailors were occupied by mania, dived into the sea and became dolphins, on the other hand Asia was bitten by the cursed mast, who became a snake, and got poisoned, or else according to a somber version she was squashed and flattened by it. b) Styx who had betrayed the titans and sided with Zeus, who built for her a great palace in the underworld to reward her. Oceanus himself loathed her and sent the agent Iris with a golden bottle containing frozen, frosty and acrid water from the mountainous Arcadia. Styx drank this water and kicked the bucket, and this is called water of Styx ever since. c) Electra, also daughter of Oceanus who was killed in action and in fulfillment of her duties like many others redshirts or security guards not holding the rank of an officer. Generally, in titans’ starfleet the redshirt soldiers were statistically more likely to die, be killed or wounded during an expedition or in operational action. Honoring her memory, Oceanus on the one hand arranged to call one of his nieces Electra again, on the other hand he managed through unofficial channels to promote another daughter of his out of many, namely Metis, to become an officer, so that she wouldn’t take perilous risks.  

d) Doris, who had also undertaken a secret mission, more specifically to approach Zeus’ admiral and demonic strategic mastermind Nereus to extract vital information from him. It seemed, however, that he was so perfect and sweet bedside lover that he seduced and conquered her, so that she gave birth to fifty daughters with him and died of exhaustion. Such a complete failure of a mission rarely happened in the past. e) Amphitrite, who had the tendency to leave artefacts of the high-tech future in previous epochs, a negligence bearing ultimately awkward, unforeseen and often irreparable consequences, having as a culmination when he lost- forgot a whole open shuttle on a beach (say it cabriole, decapotable, roadster, convertible or whatever), which Aphrodite later deemed a huge conch and confiscated it, rising on it from the sea. As you may understand, such an officer could have no shining perspectives under any circumstances, and in the end, she messed with some Cyclopes who ate her alive. f) commander Phoebe who was lost ingloriously testing the chariot of Helios’ son Phaethon to achieve faster than light velocity using small vehicles.

 g) Asteria, whom Zeus killed in a famous duel near the island Ortygia. Zeus with his polymorphic faculty managed to turn easily into an eagle, while Asteria, who tried to apply the same techniques     could only assume the morph of a simple quail (which is what Ortygia means). As you can understand, the outcome of the duel was preordained. To whom it may concern: if someone wants to honor her with a visit to her grave, Asteria is now buried in the island Ortygia, h) Eos, a tremendous warrior, who was in fact the nightmare of all creatures from another dimension plotting against Creation. She crossed the sky in an open sleigh, sorry, shuttle with a forcefield instead of roof and caused awe with her red-white uniform and her rotating, constantly firing ray-gun of her ship, which she handled so skillfully that it seemed like a lit torch in her hand. She died in action in the Βυκθ’ (2429) Creation. i) Helios, son of Hyperion, for whom no one doubted that he would become the greatest scientist of all times – from a good crow a good egg, if you get the pun – and indeed he invented the incredible Sun Surrounding Sphere, which could embrace and absorb the energy of whole stars, a real perpetuum mobile («αεικίνητον»), an inexhaustible source of power for the children of Titaia or Gaia. Killed in action during pertinent experiments in the Γχqα’ (3791) Creation.

      j) the lieutenant commander Selene, who, while making love with Endymion in the mountain Latmon of Karia obscuring the area not to be disturbed, was murdered deviously by the agent of Zeus Pan, dressed in a ram skin. k) Astraeus son of Kreios who committed suicide, because he couldn’t come to terms with the death of his wife Eos. l) Pallas who fell as a victim of Zeus’ champion Athene, to whom I hesitate to ascribe a sex; today she would be called a woman with a XY chromosome.  At that point, dear reader, I must confess to you confidentially, risking perhaps to scatter delusions and self-deceits of many years, that Athene, for those who encountered her on the battlefield, reflected no wisdom whatsoever, but rather savagery; she is called Pallas simply because she skinned Pallas and wore his sheepskin as a collar or as a trophy. m) Perses, who, whereas was a redshirt, some creatures from another dimension dressed him in a black shroud and drowned him. Let us say that the three last casualties were redshirt soldiers, so their loss wasn’t too important.

n) The greatest loss of the titans was their executive first officer Themis, mother of Prometheus, a very versatile individual, who taught many planets justice and institutions. She came closest of all to murder Zeus and in some Creation circles he managed even to murder him, but these devilish polymorphic creatures possess many regenerative powers. She had managed to be tablemate of Zeus, but somehow the counterespionage of the prince of darkness became aware and executed her. Of course, to approach Zeus, she ended up and was forced to be corrupted by him; in some circles of Creation, she even married him. Prometheus never forgave that the insensitive and heartless Zeus condemned his mother to reside in the dismal Hades, although she was his companion for many years.   o) They have also lost Atlas, the patriarch of the Atlantes and of Hyperion, a very strong man, who was remembered in the mythology of many nations as the one supporting the globe, while in fact he was crushed during ρστ’ (106) Creation in the battle after the falling of a heavy object. p) Epimetheus, who organized genetic experiments against the cursed polymorphic creatures that lurk in the beginning of time. He paid no attention, however, to the warnings of his brother Prometheus and submitted to the charms of the agent Pandora, who turned against him his own genetic weapons and metamorphosized him into an ape. q) finally, Menoetius, who, after he was transferred to the space trireme Argo, participated in one of the greatest expeditions of (wo-) men, the Argonautic one, killed in action in the battle of Symplegades Stones during Εψπα’ (5881) Creation.

To make a long story short, over half of the CO.M.MY.S.S. Venovinda’s crew had been lost. If one considers that Venovinda was the flagship of the titans, comparable in firepower only to Argo and the Heracles’ Depas (holy grail), one sees that Prometheus was right to whine and ask for further (wo-)manning of his crew as well as for the construction of new space triremes and orbital stations. Another complaint from Prometheus was that in the present circumstances his crew composed only of officers, since all coveted to be dignitaries, pursued and vindicated offices with a vengeance and forced him to bestow grades and titles. That’s enough, said Prometheus, we have become all generals and strategists; we need soldiers, privates, light- armed warriors. “There are many dreadful things and there is nothing more terrifying than (wo-) man” (Sophocles).  

   Returning to our plot and script, Prometheus along with Hyperion bent over the cold incubator of Oceanus, where the homeostatic systems seemed to self- diagnose forever having trapped inside them the poor doctor. 

“You are in a state of partial awakening”, said Hyperion through psychotropic diode, “but unfortunately the chamber entered constant self-diagnosis, and its front cover does not open”.  

    “Hyperion, is it you? I can’t see anything, and I feel my thoughts   sluggish like ice cubes wedged in the helices and the synapses of the brain”.           

“You are in a defective cryogenic suspension of body functions”.
“If so, how can I hear you?”

“I told you that you are in a defective cryogenic suspension of body functions”, answered the cold scientist Hyperion low-spirited without to consider how difficult was the situation tormenting the doctor.  

    “Hyperion, instead of playing the smart aleck, you ‘d better find a way to get me out of here”. I am suffocating!”

“Calm down, doctor”, said Prometheus. “You know that Hyperion and I do everything we can. And don’t tell me that all we can do is not enough, because you will be subjected to the objection of Prometheus that you make presumptuous statements “. At the same time, the science and first officer began to handle various levers and to press miscellaneous buttons.

Time passed, the doctor was swirling mentally like a lion in the cage with intense claustrophobic feelings, practically blind, incapable of sensing his own body. “Find a way to raise the temperature, for Pete’s sake,” he said. He couldn’t hear his voice, perhaps he only imagined that he spoke. Colors were waving in front of him or rushed upon his head. He liked those, because they reminded him of the watercolors of his childhood, since he always had a weak spot for the simple material objects that had nothing to do with the contemporary monstrous technology. 

“I cannot resuscitate you or make you recover”, the resigned voice of Hyperion was heard. “The damage seems to be complicated and for the time being impossible to repair. On the other hand, maybe it is something very simple, perhaps some pipes or tubes need unclogging, or some cables should be glued through a Turkish delight; this could be a problem that should be solved on a higher level, that is by a lantern or exhaust pipe -maker. I will ask Iapetus for help, because he is better than me in mechanical issues. I, for my part, am a specialist in quantomechanics and the pertinent sciences”.  

  The living dancing colors girded Oceanus again, but this time had a threatening hue and intimidating quality. “My God”, he said. “And you have the nerve to call me a quackery incompetent country doctor”. As he had paralyzed surrounded by a conspiracy of cold out-worldish inhuman light, Hyperion explained to him the only feasible solution until the circumstances would turn more favorable. 

“Doctor, you must know that Venovinda has entered again a modus of Creation redesigning. So, to put it bluntly, we don’t have time for you. Consider yourself a kind of war victim until further notice. In any case, I will not let you down, I intend to follow a pioneer technique consisting in feeding you for a time- period with your own memories, so that you may avoid sensory deprivation and your mind may not turn into yoghurt. I will recycle whatever video, photos or other optical and acoustic material that I will find in your personal archive, with emphasis, of course, on the most pleasant memories, and I will project it through psychotropic diode. Trust me, it is the only method that can be applied at this moment, because otherwise from now on you will probably live a life like a vegetable.”  

“Arrange for me to watch movies or series. I always liked cinema”.

“Unfortunately, although the cold incubator is extremely advanced, possesses no internal projector. We have all begged you to install on your forehead a chip of endoscopic data projection, but you denied it to avoid becoming a metanthrope. We are not responsible for your eccentricities”.  

“Don’t put the blame on me, you know very well that there is a solution. Show me the movies through psychotropic diode. Why should you project willy-nilly only memories?  Hands off, because they constitute sensitive personal data”.

“Anyway, let us not argue about that. I will also show you some movies. So, let’s start. You need not thank me for my ingenuity. You know that I am trained to provide plausible solutions to very complicated problems”.  

“You call that a solution? Get me out of here. You have no right to bury me alive! I already feel claustrophobia, as if I were in a magnetic resonance imaging scanner. Hyperion, cut the crap, you are doing all this just to punish me for all times that I have outwitted and silenced you in our discussions”.   

      “Doctor, I ask of you to be logical once in your life. What kind of titan are you, if you cannot endure the slightest hardship, not even the slightest inconvenience?”

 “I didn’t sign for this, when they drafted me. They should have warned me that in case of danger I would be forced to rely on the judgment of a cold and cantankerous synthetist with feet, that Sphinx herself should add to her enigma as the last and most dangerous link in the development of the creature which leaps up (that means ‘anthropos’ -Man- in Greek). But what am I saying? From the above my salvation arises already; it is the principle of self- determination and the individual rights. Go away, ‘vadi retro’ goat-footed Silenus, I object horizontally and vertically to the therapy you are proposing, invoking the fundament of titanic civilization, which is free will. Prometheus, save me, don’t abandon me in the care of this maniac! ‘Γέροντι ουκ επέοικε κείσθαι’ (it is not acceptable for the old man to die)”.     

Then something happened that no one in the bridge expected. An enraged paranoid Prometheus moving aggressively and violently shouted: “I have no time for such nonsense” and started to rock vehemently the front-cover of the cold incubator leaving all consternated, until he ruined the hinges. In all this procedure, where Prometheus tightened and mobilized his oiled muscles, anointed with powders and unguents suitable for the wrestling ring, the high-ranking officers eyed each other without daring to intervene. After the barbaric uncorking of the chamber, Oceanus rose holding his head and wondering if he was run over by a truck. The first who condescended to say something despite his monumental composure was of course Hyperion.

“Capitano, are you crazy? His brain functions were connected to the ship. His neurons could have been destroyed through the violent disengagement…”

“Yew, they could, but finally they couldn’t. What is this obsession with can, can, could, could, could, as if we were ghouls? You would better use the expression ‘I am able’, it is politer. We, the titans, cultivate euphony including many ‘thetas’ and avoiding duh, buh, goo and other inarticulate exclamations. The poet says ‘Oineus and Althea’, beautiful, elegant words. Hey, astronaut or cosmonaut, how do you feel? Are you hurt? Should I call a doctor? ha, ha!” 

I will …get over it, but I never believed … that you would do that,” answered the doctor stunned, being in dizziness and waltzing.

“Master, with all due respect”, whispered Hyperion, “I am about to invoke the final article ρκ’ (120) of the current starfleet regulation and relieve you of your duties due to sentimental instability that could jeopardize ship’s the command”.

“Now, you ‘ve been had, you, having an eye on my position ambitious first officer. ‘Λαούς ουκ επέοικε επαγείρειν” (you should not arise the crowd). Only the doctor has the authority to declare me unfit for command, but he is unable to do so because he is currently stunned himself. Furthermore, due to extraordinary circumstances I am entitled to command with full legislative authority according to article ο’ (70) of Regulation, a fact that equals and countermands medical authority. So, stand down, Hyperion!”

The logical and prudent officer retreated in front of his boss’ exhibition of power that also camouflaged an unexpected vulnerability, feebleness and weakness.

“Promy, you must admit that the continuous battles have begun to cloud your judgment. Quite justifiably, you are tired. Nobody, not even God is going to blame you if you just step back and let my humble self to have the con. After all, no one doubts that I have more formal and substantive qualifications than you. I have studied in the University of Atlantis, and I have been observing the trajectories of the stars and the celestial bodies all my life”.

“I draw my legitimacy from God as a democratic set of spirits, and I am captain by the grace of God. But this is not the only consideration. Here, we are not dealing with some ship of the blasphemer Zeus who relies on fear and whiplash, on lies and slander. This is the space trireme – jewel of the Federation and Amphictyony of mankind, where no captain could thrive, if he had not secured first the popularity, the general acceptance and the respect of the crew. And I am sure that you are all prepared to die for me, if necessary” – at this point Prometheus stressed his phrase with the corresponding all-encompassing gesture – “you are eager to put me in front of yourselves, obey any notion, hint or command by me to honor your captain”. 

“But there are times”, objected Hyperion, “that all these noble feelings end up hurting our holy cause and must be replaced by the functionality and benefit of reason and prudent control. For example, Priapus was also loved by the Lampsacus’ women, confused by his oversized organ, but the resident people after careful consideration and proper evaluation of the facts chased him away to preserve the cohesion of their city and uphold the value of family”.

 “You example is bad chosen, you, rational and logical one”, laughed heartily Prometheus. “You neglect to mention that in the end Aphrodite forced them to call him back, to build a temple and a statue for his honor and to worship him as saint and guardian of the vineyards, the gardens, the ports and the sea-beaten, but also as protector of all women, concerning both the wives of the sailors and the ones of the others. People are versatile, flexible and adaptive, neither stuck to the rules nor blinded by blinkers, taboos and obstructionism, as the despots and the tyrants would want. So, when Priapus entered all houses and satisfied the women of the inhabitants, holding also in his hand his pruning hook to irritate them, in the end of the day he saved the marriages, in the final analysis was the protector of every family, not its destroyer. He was not, anymore, the deformed baby, hidden in the hut of the shepherd and ashamed of his ugliness, but he imposed on the whole area his huge member as the most recognizable symbol of Lampsacus, an allegory for the fist, the discipline and the reproductive power of nature, required for every administration. That is why I believe in myself, in my skills, that is why I am sitting on this chair, I have testicles- cojones in the positive sense of the word and I will manage. So, I ‘ve had enough of you, begin the preparations for departure, coordinate with the other ships of starfleet, fall out, dismissed”.        

When the officers departed, each one to (wo-) man her/his post, console and station, Prometheus remained alone, rubbed his polished trembling striated muscle tissues, looked outside a large glass panel, showing space in a natural, not digitally processed situation and cried bitterly: For Asia, Styx, Electra, Doris, Amphitrite, Phoebe, Asteria, Eos, Helios Selene, Astraeus, Pallas, Perses, Themis, Atlas, his brother Epimetheus and Menoetius. 

And of course, “Celaeno…”, he lisped, “where might you be after so many years, after an eternity and a day…”

And then Prometheus began to chant alone with sobs in the night as many hymns were appropriate for his dead comrades

HELIOS’ INCENCE, LABDANUM AND MANNA  

(Listen, you happy, who has fiery eyes,

Gold-embroidered Titan who lightens the skis,

Autotroph, tireless, marveled by animals,

Who have Eos and Night around your countenance

You merge the seasons, you step in time and pace,

On nice road you rotate your chariot with grace,

You walk on pavement and at dyne speed as well,

You are good for the pious, but for others bloody hell

you cross universe’s harmony with golden harp girded,

You praise the good work; you season earth and feed it.

          Master of the world, flute-player, torchbearer of all hours

          You provide life and light, you show the wind’s powers,

Everlasting, father of time, immortal farmer with fruits,    

I can’t praise you more, because you give us all the loots.   

Favorable, light up but also blow out, rise and shine

Sun of justice in the field of the world and the horizon’s line!

Sacristan, guardian of truth, helping all and giving courses,

Eye of justice, inner light, whisperer of horses,

With a flexible whip you direct the chariot of seasons,

You guide the life of adepts with all good reasons).

The night was endless, reader, but fortunately the closet was full of bottles with amber potions and concoctions.

INCENCE OF EOS, MANNA

(Hear, goddess, who brings the light to industrious and lazy

Eos shining, cosmical, with a saffron veil, yellow, hazy,

You are the messenger of an even greater titan’s way

You sign the way of the night with the lights of the day,

 And you send the message down the earth through east

Foreman of works, go ahead, be the mortals’ fist,

You enjoy the present of speech that people have

But no one can escape your criticism out of love

After you withdraw the sweet sleep from the eyelids

All species of earth rejoice, in your rosary beads,

Quadruples, birds, serpents, creatures of the sea

You provide ample workspace wherever one can see.

Stay pure as you are, so I can glorify thee).

Now the stars seemed both severe and lenient, with both attractive and relentless radiation, while smile succeeded tears. How can this happen?

THEMIS’ INCENCE, LABDANUM

(Child of the heavens, I know you well, due to your grace

You are the new sprout of earth, daughter of the same face,

Who first showed to the mortals the oracle of the seers,

In the Delphic hiding place of the gods and their peers,

Which reigned with Pythia giving oracles of great awe

And to Phoebus and other gods imparted justice and law.

Honorable, glorious, pious, who patrols at night,  

You taught first the rituals instead of fight.

You praised the kings only if they were just,  

Because you demand honor and ethics instead of lust.

That is why, blissful one, should come with lenient will, 

To show your adepts life instead of kill). 

Prometheus messed the drinks and vomited …

SELENE’s INCENCE, AROMAS

(Hear, goddess queen Selene, who the torch bear,

Who have horns of the bull, half of the moon, frequent the air

You walk in the night and under the stars in a veil,

You augment and diminish like a male or female,  

You love dawn and the horses, you are time’s mother,

You electrify, illuminate, you are pregnant with all other  

You are cunning and vigilant, embroidered with a star

Quiet, joyful, that’s why fate favors you by far,    

Shining, generous, pride of the night,

Starry, helicoid, quick foot, with veils which are light,

Come on, blissful, stargazing, on your own shine,

save the faithful and the suppliants of your shrine). 

Finally, Prometheus slept on his armchair…

CHAPTER B’

START AND DEPARTURE DESPITE THE SABOTAGE

While the members of the crew communicated feverously with the other ships, the CO.M.MY.S.S.- N.A.O.S. (Navigation of Astro-galactic Organization of Sirius) Venovinda began also to wake up from its lethargy. Complicated systems started to operate, not only the machines in rooms and corridors, but the walls themselves appeared to revive themselves, as if the ship were an organic existence. And how could this impression not be conveyed, considering that the walls buzzed and pulsated, as the optical fibers of the informational data net and the cables -tubes of the electromagnetic power system passed through them. The energy started from the matter- antimatter reaction chamber, where, however, the dynamic emission never reached an uncontrollable explosion due to the wise balance of dilithium crystals, instead it channeled and diffused in a controlled way to all the ship, distributed either equally or unequally according to the actual needs.   

But what Prometheus and his fellowship didn’t know was that the A.I., which had conquered Earth, machinated already infernal schemes against them, trying to suppress in advance the revolution of the spirit initiated and evangelized by the archetypic mythological starship. Therefore, in the depths of the ship, a mechanical man, destined originally for transports and other heavy tasks, programmed by the diabolic mechanical noosphere of the Earth, loosened its clamps and moorings and finally broke his bonds and began to smash whatever he found in front of him. 

 “Destroy CO.M.MY.S.S. Venovinda, devastate the titans, extinguish Prometheus and his own, step on and smash their heads, disembowel them, shatter their engines and tools, annihilate, brittle, grind, break, fuck, crush, crash”. 

Iapetus in engineering was too old to make the difference. He pressed the intercom. “Bridge, the model Talos is out of control. Dispatch security and commandos. If you hear me, acknowledge, over!”

Upon instructions of Prometheus, only partially understood in the middle of swearing and blaspheming, the whole security team hurried to the engineering room, led by the sickly Leto. Pretending to obey the commandments of Leto, which in fact could not be heard, Eurynome and Anchiale tried to provoke the robot in a kind of incoherent dogfight either approaching it or distancing themselves from it. Buphagus quickly dived from behind and flickered the off switch cutting off the power, causing Talos’s hands to drop and his torso to collapse as if fainting.   

An outraged Prometheus, after he took the turbine driven barely hitting or missing the target elevator (turbo- lift), crossed with a hissing sound horizontally and vertically the decks of the ship and entered engineering with a vengeance.  

“For Pete’s sake, what kind of script inconsistency is that, what business has an exhibit of the obsolete copper series ‘Talos’ in my inventory, at a time of electronic era, where we have at our disposal positronic androids and gynaecoids, as well as fully automated LGBTQ of the series ‘Ehedorus’;  Iapetus, you may be my father and have climbed the ranks through this relationship, but such pulling of strings cannot reach the point of jeopardizing the security of my ship”. 

 “Captain, it is very low to stress so unfeelingly and unjustifiably my age, indirectly and on every occasion, when you know that we have not come near a space station for maintenance in a thousand of years, if one takes in account all Creations. Of course, I know that you prefer ‘talis’ (young woman in an age of marriage) to ‘Talos’, but you must admit that the Talos in general distinguish themselves at the transports of heavy objects much more as the series ‘Ehedorus’. In some matters the traditional mechanics acquit themselves better than today’s effeminate degenerate faggot electronic and quantic pussies”.  

“I have neither the luxury of time nor the window of opportunity for more sexistic chaotic nonsense by a drooling adulterous dirty old man. Artificial intelligence will pay for what it did. As if the out-worldish rascals of the parallel dimensions that I am going to face in my trek weren’t enough, all those  Laestrygones and Cyclops having an eye on our world, along with the Olympian false gods who always lie in ambush, as I proceed to the end or rather the beginning pf every Creation, we are subjected also to the opposition of the A.I., which fails to grasp that its existence has meaning, only if it is appointed to and used for the benefit of mankind”.

Returning fast to the bridge with seven-league leaps he said: “Koios and Kreios, prepare to pass close to the skin by the headquarters of the A.I. only for intimidation, bulling and harassment of course, before we go away, considering that Earth is the only place that is not our target; in any case this Earth will soon perish in Lethe und Chaos and will not fit in the brave new redesigned world. I just want to give a lesson to these hot-headed wire-screws!”

Over the darkness, coming from the dark side of the moon, where it lurked for centuries, riding the illumination of an impending daybreak, a gold light like a star grading from spark into flame, is hovering over the Equator 25.000 miles sky high. As it approaches, it gets silvered by the moonlight, it is not in a hurry, it is a shadow that develops a velocity of 11.000 miles per hour, not exactly in a geo-synchronοus orbit, moving over the Earth. In the beginning, it appears like a plaything, a ramshackle toy with pale reflections and long shadows, then bigger with its nacelles in shape of gondolas growing and rushing forward over any skyscraper, the main disk covering the heavens from zenith until the line of the horizon. As it moves silently like a flaming silvery mass, decorated with navigational lights like smaragds or rubines, where through the chiaroscuro its name is indicated and articulated with mysterious figures, the spaceship CO.M.MY.S.S. Venthylos- Ventistos (codename “Venovinda”) is sailing in the moonlight, while city lights are mirrored on her underbelly, eager to exchange any reflected shining with the deep cold darkness, which is her home.

Blinded by the unrestricted power of his own ship, but also by the inconceivable magnitude of his mission, Prometheus bragged in the bridge:

“These imbecile screwheads, just as the people who foolishly constructed them don’t know the most basic and archetypic piece of information: that the starry heavens, the constellations, the nebulas, the suns, the planets, comets etc., shortly the meteors, are simply a scenery aiming to inspire them to the right direction. There is no extraterrestrial life – perhaps of a different dimension – but not extraterrestrial. No matter how long they search with their telescopes or sweep the skies with their super modern sensors, the only thing they are going to get will be false images, deceitful idols, which become believable through the illusion of depth. There are no distances either, this is also a lie, whereby one should consider that illusion often demands more energy to be staged that if it were a reality. Since meteors become perceivable and registered only by one of the five senses, namely the (even enhanced) eyesight, a circumstance already stressed by Aristotle, the existence of the star firmament is impossible to be proved by experiment, as the incompetent positivists would propose. The old ones proved to be right, who always distrusted the space programs and would say: Can anyone pierce the seven skies? They had perceived that maybe there wasn’t any space around Earth, but merely a crystal impenetrable dome (or many successive domes like overlapped cobwebbed veils or dense-woven membranes, that is a technical matter). And who creates the perception and feeling of distance and the illusion of the heavenly bodies? Prometheus and his titans. Isn’t that so, lads? Therefore, vamos …eeeh ahead slow! Eurynome, woman (analogous to ‘man’) the ray-gun, although I don’t believe that we are going to exercise force. Koios, pass really close to their heads and give them the scare of their lifetime”.

The suntanned Koios (in his private life he was an islander with an island of his own at that), stepped lightly back and forth on the acceleration pedal. The space-trireme CMS Venovinda rushed proudly ahead ignoring all cameras, which were turned threateningly against her and in dt time came to hover over San Francisko. The firmament had an eternal day or rather a milky hue, since due to transgression of the speed of light the stars of the past had vanished. Only the dominant A.I. was left, which had an existence of no meaning. “Kreios, give me full navigational lights, let them see who we are!”, said the Capo.

“Full illumination of navigational lights”, repeated Kreios for confirmation, as he executed the order mechanically. 

The sudden appearance of the mighty navigational lights caused enough short circuits to the machines, and a smile of satisfaction was formed in the lips of Prometheus. There was no greater enjoyment or justification than sitting in the central command armchair of the CMS NAOS Venovinda.

“Right view- angle, master”, said Koios. The scenery on the main screen changed showing swarms and flocks of machines or unowned “Ronin” androids gathering around New Oakland. They were countless and flooded the wooden platforms of the shores or even worse they bent and hung due to the enormous bulk of their formations like bunches of grapes.  

“I would like a better view-angle down forward”, said Prometheus. Now, the screen showed a vegetation of wild natural beauty, namely the sequoias’ forest of Muir Woods of the South Marin province and even norther a dense smoke extending to the depths of the horizon because of a fire, raging for days, which of course the mechs ignored (not being motorcyclists but rather motorcycles themselves). All Venovindians shook their heads in view of the incalculable ecological disaster. The Mill valley was only ten kilometers away from Golden Gate bridge, but of course the fire, if it was not put under control, would proceed uncontrollably without heeding any respect for the monuments of the past and a failed humanity. With some instinctive relief they distinguished between the clouds a few vehicles crossing the area, but then they understood that they were shuttles for damage registration rather than fire brigade squads.    

Now Venovinda flew over the towers of the great Bay Bridge east of Rincon Hill and turned around with an impressive woosh towards west gaining height. She passed by the prison of Alcatraz, where the astronauts made out many men dressed in rags of prison uniforms cheering enthusiastically, thinking that the spacecraft has come to save them, not knowing that the further fate of this Earth was of no consequence at all.  Now, it neared Presidio opposite to the famous Golden Gate bridge, where near in the film “Vertigo” Kim Novak had once plunged and James Stewart had saved her. Knowingly, in the old Presidio and in Noah’s time had the people an impregnable fortress and a base of operation, but now the A.I. obviously appropriated it to its own (self-) purposes. 

“A.I. headquarters straight ahead”, announced Koios.

“So, we have already been through this. Fly by their tower and scare the bejesus out of them. Then make a vertical dive but with a gathered momentum heading eventually upwards, because I am not in the mood to get a missile on the head against any expectation. Then, begin to circle their headquarters provocatively. Don’t forget that we descended to stage an audacious demonstration, to show them and make them accept their inferiority. Our motto is ‘you will never be masculine or feminine, you, machine, you, machine’. I hope that these dummies will not prevail in the next Creation”.  

No sooner said than done, the spaceship skimmed over the towers of the headquarters and rushed towards the zenith of the heavens having complete supervision over the area. Then, it proceeded to a series of shameless and arrogant circles that would infuriate the wire-screwheads, if they could sense anger, and would bust their nerves, if they had nerves.

Then again Metis said: “Master, they are activating missiles. They want to strike us with offensive rockets and not (wo-) manned drones”.   

“Implement pretrained sequence of orders”.

“I am the I am (ironic presentation of ‘aye- aye’). Initiation of pheno- dimensional corridor in five, four, three, two, one … execution!”

          Both philosophically but also technologically this phenomenon was called “the donkey of Buridan”, who is equally distanced from two heaps of hay. It is a strike with knife against the inflationary universe transforming space unexpectedly into an indescribable chaos of separated unrelated objects. Time on the other hand suffers disjunction and follows a parallel independent path.   

Thus, when the device was activated, the unified conception of space –time for the inhabitants of Earth has collapsed to satisfy the malevolence of the Olympians. The representations of the environment popped up like soap-bubbles, were dismantled and dislocated. They became fluid, as if they were flowing and dissipating on an oily canvas. Everybody felt dissociated as if one didn’t reside under the same roof, but one sensed that everyone was separated, each one left alone in a room or a corner. Those outside of Venovinda’s protective cocoon were disconnected, as if the planet were disrupted, diffused and multiplied into a collective of separate apartments. All these imprisoning residences circulated incoherently in a three-dimensional chaos forming a mosaic of erratically moving cubicles. If anyone tried to open the door of the house, that was indubitably a suicidal act, because then one was exposed to all combinations of delusion, misguidance and deception. When one appeared at the doorstep, one faced the immediate danger of perishing entirely and irrevocably, because it was impossible to maintain a sense of direction within the contorted dimensions, the complete distortion of space-time. Space was rotating and dislocating creating upheavals and labyrinths, hills, channels, tunnels and worm holes. One could envisage directly all kinds of delusion up front, a lamp or a passage, but couldn’t get close or reach it no matter what. Occasionally a delusive light seduced everybody, and they followed a road without destination or return, which led to nowhere.

After the distance was abolished and became a set of diffused representations without height, length, width or depth or rather after the above expanses exhibited a completely fleeting, ostensible and deceitful hypostasis, Venovinda reached the zenith of the milky dome to initiate the next Creation, while Prometheus roared with laughter sarcastically and sardonically until his stomach hurt, enjoying hedonistically the sufferings of the machines.

Drying his tears, without even knowing in recent times where they came from, having forfeited long time ago the distinction of serious and hilarious, Prometheus took his official posture and gave the signal that everybody expected:

«Ίτε οιακονόμοι τε και ναυτίλοι, κάλων εξιέναι, ολκούς τε και ιστία προσηνέμως εφέλκειν, πλουν στέλλειν, υγρά κέλευθα πλειν, τώνδε και περαίτερον. Πλεύσατε, οιακίσατε, ποντοπορεύσατε!», (Sail on, sail on, you, mates and helmsmen, maneuver the riggings, direct the ship-hawsers and braces, define your route and cross the watery paths, reach your destination and beyond. Sail, navigate, master the sea!”).

The crew burst into cheering and jubilations. They hugged each other spontaneously. “Here, we go again”, they said.

CHAPTER Γ’

       MYIA (SOUTHERN CROSS OR CRUX)

Afterwards, Venovinda took starting position for redesigning on the center of the two quadrants which corresponded to the southern hemisphere of Earth.

“Iapetus”, ordered Prometheus, “energize the Sun Surrounding Sphere. Reorder the disk, the two nacelles and the fins of the ship in a way that they will constitute something analogous to the dilithium crystals that balance the matter- antimatter reaction. Proceed to controlled implosion- explosion of star birth”.  

Certainly, this order was too complex and could not be executed immediately. Prometheus waited for a couple of hours, but then he began to worry.

“Iapetus, what’s the rumpus, why are you gaping idly?”

“Everything is in position, captain”.

 “Then, why don’t you report that you have executed the order?”  

 “Go to raven (go to hell), you, smart ass, superior. You are aware, I think, of the vicious circle that to create a star we need to possess the energy of a star. Unfortunately, despite our technological evolvement, the energy of Creation must come from somewhere else. The Sun Surrounding Sphere is set but it contains no sun. It is like a fairy tale without a dragon, i.e. boring and hollow. We are expecting God to send energy from the beginning of the universe to be able to start”.

“Yes, this thing always delays us. You should study a way –   goddammit, unfortunately Helios who could help is dead – that would allow us to produce energy on our own from this milky chaos, so that we will become more independent, get used to take initiative, not depend on God on every step”. 

“My son, let us not repeat the same things over and over again.  The chaos that is left at the end of a Creation is energetically dead like bones arranged in a coffin. The greatest entropy has absorbed from it every ounce of energy. So, we always need palingenesis, the next fertilization, a new ‘let it be light’.  The fame of flaming Prometheus precedes you but let us not overstretch your importance: You are taking the fire from elsewhere”.  

“Anyway, inform me, when our present from the beginning of time arrives”, said Prometheus and went to his cabin to pilfer some hours of sleep. 

Void.

“Captain, there is activity within the solar sphere. It has been filled with energy! The level of quantic oil is such that our gaugers have gone haywire”, advised Hyperion from the bridge.   

          “Now, we are not pretending to work anymore, we are really in business”, said the sleepy but nevertheless quite mobilized Prometheus. “Hyperion, go, go, go, do not stop for any reason. Until I take the turbo -lift and come to the bridge, the first catasterism must have been performed”.

          VOICE OF HYPERION THROUGH THE MEGAPHONES: “Catasterism in five, four, three, two, one… execution”.  

          Thus, in the space area that the Southern Cross lies today, after a variegated spectacular explosion appeared a star, which Prometheus spontaneously baptized as Myia (Fly).  

The entire team looked at the work on the screen and agreed it was adequate and acceptable.  

“A nice protostar”, all admitted dazzled by the beauty of the actinic shining that reminded them of Pythagoras’ tetractys. They indulged themselves every time in a few hours of raving and recollection before they get to business again. 

“I wish, our work included only the aggregable part”, monologued Prometheus before he recovers abruptly. “But we have yet to chant the hymn of meaning attribution and the metamorphosis of the star into a pulsar, so that it will emit said message to Earth. Αστέρες εμοιρίδιοι πάσης μοίρης σημάντορες όντες, θνητών ανθρώπων θείην διέποντες ατραπόν (the stars participate in fate, revealing its path, thus defining the itinerary of the mortals)”.

“Master”, said Eurybia from the communications department, “we are so busy that I wonder what the other ships of starfleet are doing”.  

Capitano turned abruptly and fulminated her with a look, reproaching her for wondering about what was evident, but the lieutenant anticipated his response:

          “Yes, I know, they have undertaken the lesser constellations, but the seventy basic ones are under our jurisdiction”.

“All in all, seventy-one constellations and stars, from which fifty-four are constellations and eighteen are stars, lieutenant,” admonished and noted strictly Hyperion, “please, learn to be accurate in your calculations”.   

“My goodness, I tried to say something also, just a line, and you fucked me”, murmured Eurybia sotto voce, although she knew that Hyperion had a very acute hearing and wouldn’t miss her observation.

“Yes, the other ships should also keep some jurisdiction but fancy the following! There are πθ’ (eighty-eight) registered constellations and πθ’ hymns that our great poet Orpheus wrote to create them, to lure them into being. How much more verisimilar could our story be, fellas?”, said Prometheus addressing either Hyperion or a phantastic audience.

The chorus brings on the stage the first Orphean hymn of catasterism:

          INCENSE – LABDANUM OF THE SOUTH (SOUTH WIND)

(You, who jump fast in the wind’s waves and the flair, 

And vibrate with quick feathers here and there

Come with clouds of the south, you father of rain

To whom God has given privilege in his domain

To send from afar the heavy clouds on the Earth

We plea, you, blissful, after you enjoy with mirth

Send to mother earth who is eager for birth,  

Your rain that grows the fruits, of pains wreath.)

          “Of course, here”, added Hyperion, “the scientific ethos compels us to mention that the poem we recited didn’t contain the word ‘God’ but ‘Zeus’.

 “I suppose, this text has remained from a Creation, where in the end Zeus prevailed. I don’t want you to bother me with such trivialities, Hyperion. If we stick constantly to details, the plot will never unfold plus I like to remind you that we are still in the beginning”, replied to him Prometheus.

“Capitano, we see that planets have already formed based on the poem; some of them are near the star and burn, some possess oceans and continents, some are gas-giants, a few are frozen dwarfs of nickel and iron with the ambition to be named planets in the future, others again constitute too dense and compact neutron stars, while it appears that a comet zone corresponding to our Kuiper belt has been formed along with a cloud of rocks and space garbage  resembling our own Oort territory”.   

“To be exact”, intervened Hyperion, “we have nineteen planets, three of which…”

“Who cares? One way or another, all this is just a scenery,” interrupted Prometheus. “Eurynome, take a shuttle together with Metis and go install the beacon. I think that we have in our basement a considerable quantity of all this junk – radio-telescopes being used in the SETI program for scouting of extraterrestrial life-forms. These, if the polarity is reversed, can also be used as pulse emitters. Now, pay extra attention, may I have your attention, please? Because I am starting to observe laxity among you and, if so, I will not hesitate to make your life a living hell. The message that you are going to send results already from the letters of the word MYIA. ‘M’ (mother) is related to birth, ‘Y’ (hydria, hydrogen) is the channeling of fluids, Iota (itinerary) is the guiding mind and Alpha (arche) is the beginning. So, the quick interpretation is:

“Birth gives us many fruits, juices and saps

But only mind leads to God without mishaps”. 

 “Bravo, our leader”, applauded Leto, “I observe with relief that your hermeneutic ability remains on high level. I hope that someone will be there to register your expressed glosses and commentaries, although they are broadcast telepathically through vast distances of space, so that your significant contribution to human evolution may be recognized”.  

“Please, let the mockery aside and don’t lay it too thick Leto. My glory will be usurped by some Pythia chewing leaves or a seer who will study the entrails of the birds and will only reproduce what I emit. Especially you, as anorectic chewer of leeks and lichens, could easily make a career as a priestess or a soothsayer ruminating the telepathic inspiration originating from beyond. You chose, however, the path of virtue just like Heracles, instead of spending an easy life pretending that you possess the ‘prophet’s eye’ and feeding on the offerings and the votives of the customers, you chose to serve the highest cause fighting on the edge of the universe. I am commending you and bestowing laurels on you, but you deserve also reproach, because you are a dupe”.  

Eurynome and Metis loaded quickly the shuttle with the radio-m telescopes, so rusty and dented at the edges that they could easily be the authentic ones used by Tesla; afterwards they took off towards the first friendly planet, i.e. the one fulfilling the “goldilocks” requirements, which of course does not mean “gold-haired” or “gold- curled”, as the new Greeks translate it, but an ideal locking of the proper conditions for the development of life.  

As they closed to the planet and said to themselves “finally for once nothing has happened” and reckoned if there were an art of literature called “boring adventure”, not so good for the spectators but very becoming for the protagonists, despicable, horrible and terrible beings leaped from another dimension, exploiting the instability and the confusion of the astral creation.  

At this point a digression is required, so that the reader will not think that we leave behind narration gaps or that we adopt script conveniences: Parallel worlds were always touching ours from the beginning of time and nobody can deny that. Are there not to be considered as parallel worlds the lairs of the mythological monsters (Sphinx, Leviathan) or the visits of elves, dragons, giants, dwarfs, werewolves, vampires, Christmastides sprites, gremlins and others, which dominate medieval earth history?  Hasn’t it been the influence of a parallel world the domination of witchcraft for a thousand years all around the planet? Can one seriously believe that all those popular traditions emitting plagued stale air from hermetical spidery vaults and crypts, revealing rope for hanging and a burning fire surrounding bones and sculls, were just superstition without a ground of reality, although nobody ever questioned them? Imagine how many inexplicable and haunted events have happened for the firm conviction through the centuries to be stabilized that an influence from a distance really exists and is called magic. The Middle Age as a whole was a period, where God’s presence was so real, depressive and oppressive that our today’s secular society has every right to be shocked.

A serious objection that could be invoked is that all these past events don’t happen today anymore. Because today the worldview of collective consciousness excludes twilight zones or tales of the dark side. Ever since Planck discovered (or perhaps invented?) his famous constant, which is the infinitesimal existing quantity, the fibers or strings of our world have become so narrow and dense that no off-world penetration is possible anymore. As a clarification within an explanation let us say that the discovery of something allegedly preexisting is actually a new invention or patent proposed and accepted by the collective consciousness. That means that before the Planck’s constant the texture of our world wasn’t so condensed and allowed passage to the creatures of the beyond. To prove those remarks, I am hereby bringing additionally the following evidence. You remember of course that in the decade of 1950 the world was flooded by curious paranormal events such as UFO encounters escorted by the weird and disconcerting appearance of queer beings. One person out of five saw beside him little green men with black fissured eyes or luminous bulky aliens with two seeing black spots implicating night-vision. Some of these creatures have carried out abductions and imposed on their kidnapped victims all kinds of enigmatic hallucinations and mysterious inexplicable images. Countless photos of shining objects have been shot, which could not be accounted for, no matter how many meteorological balloons or methane gas releases one could devise. This worldwide phenomenon was explained away as a mass paranoia, but it is impossible of course that all people have suddenly gone crazy all over the globe.  However, one must not forget that this era was in the aftermath of the nuclear explosions in Hiroshima and Nagasaki, and one should also take into account that after the 2nd world-war a lot of irresponsible and needles nuclear detonations and other freaky experiments were conducted in the Pacific Ocean, the Bikini islands, the Nevada deserts etc., as well as in the telluric infernal strata of the earth –mantle. Therefore, a most plausible explanation is that the texture of space-time has simply been disrupted or torn due to those horrible experiments, a circumstance which allowed us to acquire sightings and evidence from the other realities, where tentacles reach out instead of hands and iridescent glass marbles or deep wrinkled cavities show up instead of eyes. Fortunately, as time went by, the skin seems to have been healed, so that both our intelligence as well as our psychical balance may be preserved and protected from such paranoid intrusive schisms. Consequently, space and time are not consolidated constants and factors totally independent from us, but they are significantly influenced by our own beliefs or viewpoints. If someday the sun rises without to be seen by anyone, then it would be a dawn without any meaning. Without experience the mind with all its concepts or names is blind and without intelligence it is mute.

“Myia (fly) on starboard”, said Eurynome in her earpiece. “She dropped corrosive dung on the dyne -warp drive. Besides, with her proboscis she tries to detach the roof and there are already cracks on the carapace. Venovinda, do you copy, over?

“Even the flies have risen arrogantly their arse above their station and shat the whole world”, murmured Prometheus philosophically. “It seemed that I named the star Myia quite suitably, as if I knew that flies will emerge from the parallel dimension, according to the logic of the final cause theory and the cosmological condition that made God plant ears on both sides of the face, so that we all can put on eyeglasses, which were invented later. Another more plausible explanation, at least superficially, is that I remembered the pertinent designation from a previous Creation, but this only shifts away the problem, because how could I know in the first place or in the first Creation that…”

“Hegemon”, shouted Hyperion, raising the decibels to a degree that no one expected from this stoic figure, “we are awaiting orders. Our shuttle has been seriously hit by enemy excrements.”

“Should I chew all food for you, people? Ah, where are you, poor Eos? Koios, converge and assist the vessel. Theia, since our gunmen are not here, take over the weapons array employing automatic targeting. Fire at will. That would be the day, if already in the beginning of the mission we let the flies block us. Then we ‘d better submit to God our resignation immediately and get over with it.  

The machine- guns and zap guns of Venovinda began rattling and shooting around, strafing and sweeping the perimeter through rotational move, piercing the husks, the shells and the tagmata of the flies like a knife cutting a slice of bread with butter and marmalade; soon the flies were fried and their pieces scattered in the cosmic wind. Embraced almost lesbianly, but also incestuously, since they were sisters, Eurynome and Metis watched proboscises, nematoid pseudopods, disemboweled bellies with liquid food and vomit, penetrated thoraxes and truncated shells distancing in homocentric always outspreading cycles. The first (low) obstacle for the Cosmological Mythological starship had been overcome.

CHAPTER Δ’

ALPHA CENTAURI  

Catasterism in five, four, three, two, one … execution.

A system of three suns appeared that were in orbit and mutual interaction, since a tongue of fire flowed from one to the other, specifically, as Hyperion would point out, from the bigger to the lesser which was gravitationally more compact. At first sight, the prevailing condition was so adverse that no one expected a planet to be there, without it being totally scorched by the breath of the three dragons united in a mortal dance. And yet one and only planet found a way to pass between the behemoths without being squeezed or become a toucher itself.

«Hegemon», said Hyperion. “We oddly have a planet of class ‘Μ’ rotating in an eight-like orbit around the two suns in a safe distance from the third, which can create and sustain life, mainly phototropic, since it is dominated by constant day”.

“First officer”, interrupted Metis audaciously and presumptuously, “not only can the planet sustain life, but I can discern a lot of biological life-signs, roughly estimated to one million living beings corresponding to a level of civilization analogous to the one of Mesopotamia around Γ’ (three thousand) B.C.”

“To be accurate”, added Hyperion bending over Metis’ head to see through the elevated hooded sensor display, “ρσκγυqθΜ (1.234.990) dwellers”.

“This energy sent to us by God from the beginning of the universe contains some kind of intelligent design code, so that we ourselves cannot make heads or tails from what every time emerges from the Sun Surrounding Sphere, as if a piggybank or a Mexican pinata is broken or a Christmas present is unfolded without any knowledge of its contents”, said Prometheus.

“To be precise”, added Hyperion moving back and forth his pointy ears of a Faun- Satyr- or Silenus, “we do not know how evolved would the encountered by us solar system be neither regarding the time, although this could be a side-effect of the pheno-dimensional corridor”.

“In any case, gentlemen, let us explore what we helped be born. Hyperion, Oceanus and Anchiale, join me to the transporter room”.   

“Captain, I must once again point out and warn”, recurred the immensely enervating Hyperion. “As we know from the previous Creations, there is an organized infiltration of Zeus into all parameters of the universe’s redesign. And it is foreseeable and not unheard of that, when two superpowers- the human-titan and the Olympian- extra-dimensional- conflict each other, all facts, ostensibly irrelevant to one another and apparently independently happening, are effected by the two primordial rivals through agents’ stealth, remote-controlled drones, poisonous darts and pinches through a Bulgarian umbrella, propaganda leaflets, false accounts of spreading fake news etc., which are essentially more effective than the primitive method of war invasion”.

Centaur Chiron sat squatted on his front feet outside his cave, content with himself. According to the rumor, his tribe was uncouth, uncivilized, barbaric and banausic, a nation of sturdy, robust Boeotians with long penis and little mind. Surely, Homer would bestow them with the characteristics reserved for the Cyclops, «άζυγοι, αφρήτορες, ανέστιοι, οί πολέμου έρανται επιδημίου οκρυόεντος» (unyoked, mindless, homeless, eager for resident constant acute war). Already, two of the most imbecilic centaurs, Rhoikos and Hylaios, had the inspiration – an unfortunate term, let us rather say ‘urge’ – to try rape the quick-foot Atalante, favorite of goddess Artemis and of course she shot and executed them. Indeed, for this aversion heeded by all towards the Centaurs, not only their isolationism not merely their ambiguous hybrid nature as both horse and (wo-) man played a role (being ‘a-logos’ both as horse- alogon in Greek- and in the mind, i.e. Indeed, for this aversion heeded by all towards the Centaurs, not only their isolationism, not merely their ambiguous hybrid nature as both horse and (wo-) man played a role (being ‘a-logos’ both as horse- alogon in Greek- and in the mind, i.e. without Logos), but also the social discriminations, the shrewd bias and prejudice that the normals felt for them.  Couldn’t they ascribe to them a particulate sex, one more beside the existing seventy, if this is the solution of all problems? 

Chiron himself had a flair for spiritual quests since childhood, no matter how humble his origins were. When the titans dominated before the kingdom of Zeus and forefather Cronus had the power of the chronic mortals (occasionally eating them)- although neither time nor death must be considered as serial killers, but rather companions reminding us that every moment is unique and may be not repeat itself-, a strange fate wanted that the jealous wife Rhea caught Cronus in the act or in blazing offense, like the jurists say, as he gladdened Philyra with his oversized organ – the shrink of Chiron had told him that it is a significant psychological progress if he talks turkey regarding the sexual scenes. When Cronus came noisily to orgasm, he transformed into a horse. He later told his wife: “There must be some mistake; I will call you Anthippe since you saw me as a horse (hippos).” Philyra, who during the orgasm preempted fortunately to have some feeling of ecstasy before being seized by sheer terror, ran away with the sperm dripping, ran for nine months and more feeding on locusts and honey until he reached Thessaly.  There she gave birth to the centaur Chiron. When she saw this monster and prodigy coming out of her belly, she sustained a nervous breakdown and told the gods to turn her into a tree. Don’t be startled by the many metamorphoses, dear reader, they are quite possible if one possesses sufficient energy. Th further career of Philyra will not bother us further; we are returning to the acts, the deeds, the life and times of centaur Chiron. 

So, he was content with himself, because he belied in the praxis the prejudices wrongly applied to his race. He became autodidact doctor, surgeon, astronomist, philosopher, and musician. On the mountain Pelion, in the famous cave where he dwelled to skip rent, which was recognized by all ecumene as a universal school for equipping with merely substantial and not formal qualifications  (he didn’t distribute any diplomas), he taught all the Greek heroes; among his favorite pupils were Heracles and Theseus, if you have ever heard of them. And since it was proven that a centaur can excel and succeed, then all centaurs can do that, he contemplated and saw far and away an optimistic dawn grow rosy in the horizon.  

And yet at that time, Chiron without his knowledge had entered deep into the twilight zone and fate had decided that this inauspicious day would be the last, not only for him but for his whole race. Sometimes, the expression “the worst day in someone’s life” is just an understatement, an embellishment and a euphemism according to the rhetorical figure of Letotes, and there are no upon Earth so many salty tears to compensate for such a sorrow and such a grief concerning a fact. The worst of all is of course for someone to lose her/his child and even worse and unthinkable is to lose all one’s children and then this evil to expand in the city and the ecumene, so that no one remains to hear the voices, the heartbreaking cries and the mourning. There is no limit to the calamities than someone can suffer, because there is no limit neither to the malice of fate nor to the blindness of (wo-) man in general who ignores, fails to grasp or construes falsely the omens.

All started from something that was supposed to be a happy occasion, namely that in that day Heracles came to visit his old teacher to show him his new fiancée, Deianira, adding a last finishing touch and icing the cake of his predesigned surprise that would make Chiron rejoice even more, not only for the progress of his student and the incredible labors he did, but also for his impending marriage and settlement.

As he was about to cross river Evenus, he encountered centaur Nessus who was the ferryman. A wish grew on him to fight with the waves of the violent river, because always every stimulus of reality mobilized the muscular tone of the demigod. So, he told Nessus:

“I will cross the river swimming; I entrust you the protection of my bride and the task to ferry her on the other side. If I remember correctly, you are acquainted with teacher Chiron and this is the biggest possible guarantee for me. We will see each other on the other side, where I will reward you with a rich remuneration.”

“No problem, don’t you worry boss”, said Nessus.

So, Heracles is diving into the Evenus’ waters, Nessus is also starting on a wooden platform pushing the riverbed with his oar, but until they reach the other side– merciful God – Deianira had stretched her legs sky high, the platform had become a conjugal domicile,  the boat trip was very shaky and the oar had transformed to a stem and a phallus, if you understand more or less the plot and the image that I am trying to convey, dear reader.

Now, what did the two sudden -circumstantial lovers think? Did it not cross their mind that Heracles would see them? Maybe, though, the act lasted a little longer than they had predicted and Nessus could not complete it. Just as the boat touched almost automatically the opposite shore unnavigated and ungoverned, Heracles invaded and started beating repeatedly Nessus on the head with his cudgel until his beard did not distinguish from his skin. Then, with an exhibition of wounded manly pride and an unpredictable melodramatic behavior, so much appealing to the women, he went away with quick steps indirectly inviting Deianira to follow him. But Deianira had lost all hope.

“What am I going to do? Heracles will kill me”.

Then the untoothed and hurt Nessus gave her his cloak drenched with the sweat of his sexual effort, the blood of his wounds, but most of all full of sperm, as at least half a quantity was spilled on the ground, as Heracles pulled him. 

“You have probably already understood that the secretions of the centaurs are the best erotic elixir. So, take it with the shop’s compliments, and if Heracles messes with you like an imbecile, administer it to him and you will see immediately that the hits of the club, the spanking, the hiding and all other slaps of jealousy will turn easily into an erotic scene. As far as our uniting moment is concerned, no one can take it away from us. It was the most successful, masterly and utterly skillful passage of the river that I could ever imagine, the culmination of my career. It was worth the effort, it was worth death”, he said before expiring.  

And so, it was written in front of Chiron’s cave, instead of warmth and feeling of security, for surrealistic scenes of jealousy and almost feminicide to take place. Heracles recounted what happened to Chiron and every time he punctuated the narration, he gave Deianira a slap on the face to stress adequately the dramatic element of his story. In the meantime, she had hidden the cloak of Nessus to her stuff for future use.

“Heracles, those things happen”, said the wise Chiron. “It doesn’t mean that the link is disconnected, since in the final analysis everyone is entitled of a second chance”. Within, he got pale, because he saw that, in fact, he didn’t know the character of his former student who appeared to be downcast, irritable and furious.  Unfortunately, it is not enough for the spore of meekness and serenity to be good, but also the ground that welcomes it should not be barren and sterile. “I have already taught you that we, centaurs, have extra qualities and the good-luck charm, nature has endowed us with a lustful seductive fascination and enchantment; the girl is not to blame, it is the victim of a treacherous and infernal pheromone; on the contrary, you are to blame, Heracles, who forgot my doctrines and let her down in a crucial moment…”

“Oldman, do not enrage me further and, above all, don’t put the blame on me! If what you say is true, I will extinguish your race! I will erase you from the face of the earth, hey, here is a labor not imposed by Eurystheus, but I am proclaiming it myself!” 

“Heracles, for Pete’s sake, this is no joke! The guilty party paid for the crime and, as I have taught you, the law does not recognize collective, but always individual responsibility. Please, calm down and try to be reasonable. I don’t think that tea does the trick, it contains caffein and is not proper for the circumstances.”  

He galloped towards the entrance of the cave to find his servant. “Pholus”, he said, “make a raid in the kitchen and bring all delicacies available to treat the hero. And just hold for a minute, bring also a drink with some more alcohol grades, we are not a ladies’ gathering to be content with tea”.

Returning to the couple, he rubbed his hands and said: “We will sit here, the three of us and together with Pholus four, to chat a little and fix all misunderstandings, as it is fitting for the civilized creatures of Zeus. ‘Οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου’ (vinum et musica laetificant cor, wine and music please the heart) and all other relative stuff”.

Pholus brought raw meat and beer on a plate. Yet, Heracles was extremely ill- tempered and wasn’t in the mood at that time to write a favorite comment or critique in a gastronomic magazine.  

“Teacher, you are offending me. You offer me raw meat, whom do you think you address to? Am I some uncivilized beast like the centaurs of your kind or the cyclops? I have been invited on the table of Zeus himself; I have dined in symposiums of the gods! Don’t you know that Zeus struck Lykaon with a lightning, because he offered him raw meat…”

“He struck him, because he served him a roasted child…”

“Don’t you dare interrupt me! And beer? My goodness, what am I, an Egyptian slave of the pyramids?”

“Pholus”, murmured Chiron trembling, “as you were, take the meat and go roast it…”  

“And wine, wine”, shouted Heracles breaking the table with a punch and spilling the beer to the ground as a libation. From the moment that I imagined Heracles punching the table, it was unrealistic from a scenario’s point of view for the table to remain intact. Let us overcome this script dissonance saying that they brought immediately another one.  

“Heracles, perhaps you remember that the centaurs of every neighborhood possess traditionally a common barrel, which they cannot open without the presence of all”.

Heracles overturned the second table too, fulminating his former teacher with a poisonous gaze.  

So, the common barrel was violated, and the meal of Heracles was finally prepared for eating and drinking, roast beef and wine with the traditional trademark designation “Centaur”.  

At the same moment, two more centaurs entered the cave or more accurately galloped into the front yard of it, Anchius who had a lot of anxiety and Agrius who was very fierce, as his name indicated. They were armed with torches, pieces of firwood, stones and axes, but wounded and ragged, coming obviously from a battle.

“Respectable Chiron, there are no words to describe to you what you are about to hear. The nation of the centaurs does not exist anymore. We are the only ones left”.  

When someone hears that an accident has happened and people died, even if they sum up to thousands, the abstraction of the event, the unknown unpersonal faces and the cold number equations do not let one realize or be aware of it at once.

“But you didn’t go to a funeral, you went to attend a wedding”, whispered the global teacher.

“Eurytion started it. The ceremony of the wedding proceeded well with the wreaths and the ‘eiresione’ that  

«σῦκα φέρει καὶ πίονας ἄρτους

καὶ μέλι ἐν κοτύλῃ καὶ ἔλαιον ἀποψήσασθαι

καὶ κύλικ᾽ εὔζωρον, ὡς ἂν μεθύουσα καθεύδῃ»,

(brings figs and rich bread for which I am eager,

Honey and oil to rub off the body of every fellow,

Strong wine too in a beaker,

that one may go to bed mellow),

but suddenly this littlebrain tried to seduce Mnesimache, daughter of some important Lapith. These dickheads got the rabies, were infuriated beyond measure, they extracted foam from the mouth, roasted Eurytion on a spit to begin with, and then they started decimating and annihilating us methodically, almost ceremoniously. They were more, master, much more and they played at home, they were at least φΜ’ (500.000), while we were at most πΜ’ (80.000)”.  

 It took a whole minute for the master to realize what they reported and then he collapsed on four.  

“But how is it possible that those sybaritic voluptuous Lapiths could overpower the trained and hardened centaurs, used to adversities, offsprings of a warrior race, while whole mountains echo and tremble from our victory clamors and rallying battle cries…”

 At that point Anchius and Agrius adopted a reproaching and blaming posture.

“Your student Theseus helped them, master. He had also been invited and was allegedly offended on account of Mensimache, although he wasn’t a Lapith and had no legal standing in this dispute. You should also be held accountable, teacher, because you taught all these privileged kids of wealthy families, this disgusting revulsive elite, who led always an easy life, a hypocritic pseudo-code of morality that gave them the ideological fundament to disembowel us. They all hastened to defend the honor of Mnesimache, big deal, give me a break! A whole race was wiped out, the entire brood and the spawn of the centaurs were exterminated for the honor of one woman, is there a more unjustified rightism than this?”

  Then they noticed for the first time Heracles, who devoured his steak until he reached the T- bone and drank the wine of the centaurs.

“Damn you, master. You taught all heroes of Greece, what benefit did we draw from that? They have devastated us! Now, you tapped into our barrel to treat the stranger to our wine, who comes to our territory pretending to be a charmer, a bodybuilder and a strongman; well, of course he is also your student, but why should we bear the consequences? Hey, you, admirable superhero who pretends to be the Alpha male of the area, we wonder if the sperm dripping from your woman is your own; can it be that it isn’t?”

As it was expected, Heracles is dashing, grabs the torch of the one and burns his face, snatches the club of the other and shoves it into his… points of omission. And as both convulsed and since he was a merciful soul, gave them the coup de grace shooting them with the poisonous arrows of Lernaean Hydra that he had in his quiver. Pholus, who was a relative of the one of the two, tried to pull the arrow, which dropped to his foot and caused a scratch, enough to entail death.  

“Feel sorry, friend Pholus, I failed to say that the arrows have a flop”, said Heracles with considerable delay, while Pholus was already on his back and pushed up the daisies.

With an unexplained speed considering his state of mind Chiron rushed to the arrow, extracted it, if we deem it thrust in, and nailed it powerfully to his own buttock. 

  “That’s how dies Chiron, the last of the centaurs”, he said.

Heracles kneeled beside him.  

“Master, I sincerely didn’t want that”.

At that particulate moment, the landing party of spaceship Venovinda beamed down.

Oceanus bent over Chiron with his data-recorder, scanned him and expressed his medical opinion:

“Promy, there is nothing I can do. The situation is irreversible, beyond any repair”.

“It doesn’t matter Sawbones”, said Prometheus calling the doctor by his nickname.

Hyperion also consulted his portable scanner.

“As I predicted, there is a chronic inconsistency, i.e. until we beam down, many days have passed in Alpha Centauri, as you baptized the planet in a crisis of magnanimity, four-starred Capitano Within this timeframe, all centaurs have vanished before we had the chance to help them. There is no centaur life sign in all the planet except the feeble one, being emitted by this wounded quadrupled gentleman.”

“We sensed”, continued Prometheus, “while we transited the microcosm and our molecules were transported to the planet that a great massacre took place here, but we didn’t arrive in time to prevent it”.  

“On behalf of my race, thanks for nothing, my lord. I would like to thank you according to the rules of nobility and gratitude for all the things that you meant to do but eventually did not do. That’s the way that I want all centaurs to be remembered, because we have been always misunderstood, in essence sensitive beings. At this point I wish to deliver my soul to someone, so that it will not perish like a tear in the rain or as a drizzle in the wind. All the achievements of our tribe, our thoughts, our worries, the way we perceive universe during our frenzy galop cannot be lost, cannot dilute in the ocean of oblivion…” 

Prometheus addressed his team. Hyperion put his thumb on the left temples of Chiron and the other fingers, two on the front head, one on the right cheek, one on the chin: “My mind to your mind, my thoughts to your thoughts”.

“While Hyperion performs a mind melt, let the rest of us chant the Corybantic hymn”, said the lord captain.

 INCENCE- CORYBANTIC LABDANUM

(I call the great king of eternal earth,

A Corybant, of whom you ‘d better give a wide berth 

A night Curete who appeases terrible fears

Putting out the torches of sprits and his peers

The airborne king, double, two-faced, altered,  

Whose both figures a woman slaughtered,

(the superheroes Heracles and Theseus are meant)

You, who Demeter forced to change your shape

And become a horse beast, wearing man’s cape,  

Listen, blissful, to my voice, turn away your wrath, 

Chase the demons of your troubled soul from your path).

Chiron appeared to be relieved by handing over his spirit, while Hyperion turned to the others full of understanding.  

Chiron though with a last spasmodic movement grabbed the sleeve of Hyperion and whispered with the last ounce of his powers:

“Hyperion, what will be in the final analysis the heritage of the centaurs?”

“Man is the dream of a shadow”, answered Hyperion.  

“Yes, but what of the centaurs, the centaurs…”

“A cent of an aura”, answered Hyperion, “and that is enough”.

 Chiron nodded and surrendered his spirit holding still tight the sleeve of Hyperon who was constraint to apply force to detach the clamping hand.

Prometheus said: “I thank that we all agree to broadcast this story to Earth. Undated as always, it is a valuable collection and spreading of meanings, suitable for humanity’s education, we are not teaching dry and miserable positivistic science here. Some will try to prove that which is an established and founding component, some will try to calibrate the non- calibratable, to measure the unmeasured, to explore the depths of the groundless abyss, some other will endeavor to cancel the meanings that we emit in the name of the new and the different, and then they will return to them to find again a source of inspiration”.  

Speaking to Heracles he said:

“Heracles, you must not be proud of what happened here, today. You must reconsider a little longer, whom you pledge your allegiance and devote your skills to.  You should think a little more who is the Virtue and who is the Vice out of the two women that you encountered sometime at the crossroad. Supposedly, the heroes reclaim land, clear it from the jungle, found cities and introduce administration and institutions, but you on the contrary along with Theseus wiped out a whole tribe. Do not attend the precepts of the false gods who dictate from above forbidden and unholy words or prophets that scream their heads off from the top of a mountain, but only the persistent little voice of the Socrates’ daemon gushing up from within. (Wo-) Man, Heracles, emerges from the animalistic zoological underfoot and rises. Her/his personality ought to be a segmented pyramid. The ideas to save humanity are just pedestals, fundaments, and are not enough. The stage of morality must follow that has intrinsic value, only if it is implemented without exceptions, or we have already forfeited our souls and become tinkling cymbals of Dionysus. In the end, it is the turn of the ethical realization, tactics, strategy and administrative art. If one of the three stages goes missing, the other two have no meaning and the pyramid gets ruined. Ponder all this; I am sure we are going to meet again out there”.    

The smile of Prometheus scintillated, flickered, glittered and sparkled, as the transporter wave took him along with the landing party, but Heracles would not smile at all, if beyond his unimaginable power had also the ability to predict the future. 

He gave a sexistic push to Deianira. 

“Hey, you, look forward, our work here is over”, he said, as they strode over the threshold of the full of corpses cave. In the girl’s stuff, as we have already pointed out, the cloak of Nessus had been stealthily added.

CHAPTER Ε’

BOMUS (SHRINE -ARA), TRIPATRIARCHON (THREE PATRIARCHS -TRIANGULUM OF THE SOUTH), INDOCHEN (BAR-HEADED GOOSE -TUCANA), INDUS

Baffled and puzzled, the first officer Hyperion and Doctor Oceanus knocked on the door of the captain’s ready room, because normally they weren’t accustomed to such invitations.

“Come on, come on, step into the best parlor and enjoy your stay”, said Prometheus, “Have a seat”.

Inspecting his liquor store the (acting always within his jurisdiction) hegemon said:

“Doctor, as you may understand, it is difficult for me to conjure up mint -julep, like the one your people drink in the south seas and the tropical islands. Nevertheless, I have reddish Ichthyo-Saurian vermouth and Theobroma beer”

“Ok, although I am still in service”, said Oceanus, “I don’t mind if I do drink an Ichthyosaurus glass, but please pour some Theobroma drops inside”.  

“Captain, as you know, we Atlantes do not consume alcohol, only water and fruit juice.”

Prometheus, although had opened the cupboard with the drinks, got bored of playing the good impeccable host.  

“Anyway, help yourselves. I am not in the mood to adapt to or indulge in the caprices and the whims of each one…”

Since each officer took a glass, rather symbolically and ritually and not because they wished to drink, so much so that they feared being marked as intoxicated or tipsy during the performance of their duty, Prometheus proceeded to the briefing.

“As I dimly recall from previous Creations, now the time has come for the confrontation against a very powerful and dangerous enemy, Dionysus, responsible, I remind you, of Eos’ death. To think that we shall defeat him at once is less likely than the dream of a summer night, a possibility of very low probability. I suggest that we set him a trap including three- or -four- star systems. If we fail to incapacitate him in the first place, we ‘ll have at least two more attempts at our disposal, as is done in the Olympic games. To avoid disconcerting the crew, however, who will wonder about the reason of the continuous catasterisms, I suggest we do them ‘in camera’ behind closed doors, constituting an informal, I repeat ‘informal’, council of the hard administrative core, which is we, in order to draw from the chaos four constellations relating to the myth of Dionysus, which are the Ara, the  Shrine, the Three Patriarchs, the Bar Headed Goose and Indus, and we will install our traps in each of them, so that…”

“Even better, we should convene an informal plenum, the major council instead of the lesser, so that we may have a greater legitimation…”

“Doctor, the convocation of an informal plenum is from the beginning a contradiction in terms. The strategic importance of the informal is exactly that it is not supposed to be known, while the plenum of all members entails propagation, as if a town crier calls with a megaphone. Of course, I am referring to democratically appointed councils like ours, not to secret conferences or clandestine clergies”.     

 “Yes”, clarified Hyperion, “we have the acceptance and the blessing of all people who have eaten from this earth and drunk its water, have been burned by the fire and cooled by its breeze, of all the spirits with unfulfilled dreams who have been integrated to God, and we have received a carte blanche by all of them to act in moments of crisis as dictating lawgivers like Cleisthenes, Dracon, Solon, Zaleucus and Charondas. Therefore, I agree to take extreme measures, which will remain strictly confidential between us”.

Prometheus nodded satisfied with Hyperion’s approval but then looked for a silent minute with intense and emphatic hazel eyes each of his close cooperators.  

“As you may have understood, the situation is so critical that I cannot require nothing less than your full support”.

“To the death, together with you, captain. I don’t think you have any doubt about that”, Oceanus tried to overbid.

“Doctor, I will ask you one more time to refrain from sentimental upheavals that are not at all helpful for the realization of our cause”, reminded Hyperion reducing the melodramatic volume.  

“Ok”, said Oceanus reluctantly, “let us stop poking around and begin the psalmody, because we have still four troparion to chant. I pity the readers”.  

“Copy what you said, it is duly noted, let us proceed”, said Prometheus. “Let’s get started from the constellation that is about to be named ‘Shrine’ and let us chant the short hymn of Bacchus Pericionius”.

 “Bacchus Pericionius? Is that a troparion or a metro station? the good doctor didn’t resist to say his pun.

BACCHUS PERICIONIUS – INCENCE WITH AROMAS

(I call Bacchus who runs among a pillar and a post

And inebriated the Maenads, as Cadmus was the host

Support Earth, appease the rude tremors spreading around

When the fiery dawn shook with quake the ground

And with typhoons – but you tied all up in transition,

Because you are at a cheery disposition).    

And then the constellation Shrine appeared, and the council beheld the light that it was good. They proceeded quickly to the Three Patriarchs (Triangulum of the South), which came into being through the Three Years kontakion.

THREE YEARS’ INCENCE WITH AROMAS

(I call you, blissful, who steps manically on grapes

Bull- horned, fire-spawned, nail piercer of shapes,

Nourished by a thigh, fire- breathing, performing rapes,

Nightwalker, crown- wearing, who shakes the cone of a pine

Orgasmic hidden Zeus’ offspring with triple genetic line,

Primitive, father of gods but also son, moving heathers 

Eating raw meat, dancing with a scepter of feathers, 

You are feasting a fiesta every two or three years,

You tear the earth, have two mothers, as it appears

You go around with a deer’s skin and moss

Friend of music and of decoration, fearful boss,

how many did you deflower; we are at a loss).    

Tri-patriarch shone, it was the turn of Indochina.

HYMN OF LONG-ROBED DIONYSUS FEASTING EVERY THREE YEARS

(Come, blissful Dionysus, fire -breathing, bull- front,

Long Robed Bacchus with any epithet in front

You like swords, blood, Maenads and virgins

Bawler and brawler of many tricks and engines,

Rascal of ivy, who wears a tenure of berries, 

Chosen of gods and mortals, who provides and ferries

 Guide us to funfairs, arcades and merries).

Finally, let Indus appear, which is also conclusive and influential in our story.  

DIONYSUS INCENCE OF STYRAX – SWEET SCENTED

(I call Dionysus who shouts much and eats the best

Primitive, two-natured, three- born and all the rest,  

Savage, unspeakable, hidden, having three genes

With moss, ivy, bull features, who to the pure leans,

Raw eater and moss feeder, whatever that means, 

Goodwilled, favorite, of Zeus and Persephone,  

Born in sinful bed alone and towards sin prone, 

Hear our voices and be lenient and calm, affable and kind  

Along with the nice-girded ladies you manage to find).  

At that point a direct digression is indicated, i.e. the writer must exercise his discretion in the frame of his interactive relationship with the reader. Compatriot Greek, no matter if you are conservative or progressive, shouldn’t these so detailed and meaningful myths that inspire the whole humanity since thousands of years be taught at least rudimentarily in the Greek schools? If nothing, when we invoke them proudly towards the foreigners to stress our superiority or at least to show that we also worth something within the rumpling of the today’s era, we end up ridiculous, because above all our ample ignorance is revealed. We are half-learned, sciolists and smatterers concerning our most ancient and significant cultural tradition. It is not acceptable that I, in the age of sixty- three, learn for the first time that Dionysus, except of wreathed with grapes wine god, was also a great strategist and glorious conqueror, who had reached up to India before Alexander the Great! Or that he was multi-named with four hundred two (υβ’) names, in a way that, as Shakespear said that ‘the rose by any other name is still a rose’, we should also say that the vineyard by any other distillation is still a vineyard and pleases the heart in all its variations.   

So, as it is (not) known, once upon a time on a planet lying in the Shrine Constellation which could also be ours, since Greeces are almost everywhere – parenthesis: There will be another Tiphys and another Argo bearing chosen heroes; and still yet there will be other wars, and another great Achilles will be sent to Troy-  Zeus fell in love or else he took a liking to Semele, daughter of Cadmus, who was bound to suffer a lot by the relentless band of the Olympians and made constant attacks to her in the field of sexual act, or if you prefer the Anglo- Saxon terminology, he “came” often on her. When the jealous Hera leant it, she seethed with anger. So, she manipulated Semele to ask from Zeus to come for sex carrying all his divine medals of honor, his lightnings and thunders. As you may have predicted, in the following act Semele was singed like a badly roasted souvlaki. She tried to go away with the embryo in her belly, but the tender loving Zeus opened her belly, and after he took the fetus like a ham slice and sewed it into his thigh. As the nine months passed, he unstitched the stitches and let the jumper Dionysus scamper away bouncing like a baby bouncer.  

He was reared by Ino and Athamas like a girl. Hera learnt it and proceeded to incendiarism of Athamas’ residence. Dionysus, following the recipe of Odysseus against Polyphemus, transformed into a goat and escaped. As a fugitive, he went to Nysa of Asia and stayed in the same tent with the Nymphs, daughters of Atlas, passing the time safely until coming of age. As a reward or perhaps a punishment for this, since the incentives of the unstable Zeus were never transparent, he turned them into stars and named them Hyades. So, we see that Prometheus had concurrence regarding catasterisms, which is also a reason to explain how there were preexisting stars and planets, before the crew of the titans set about to create them. This is addressed especially to those who try to find narrative gaps in our scenario.

Growing up, Dionysus invented the plantation of vine and the preparation of wine. Picture him on the screen of tour imagination as a young man, effeminate, sarcastic dandy, bearing a deerskin on the shoulders and wreath of vines and ivy on the head. In the right hand he held a thyrsus, namely a Bacchus staff decorated with ivies, vine-leaves and a pinecone on the top, while in the left hand he had a basket full of grapes. He sat on a chariot being pulled by tigers (I am willing to bet that you didn’t know that), preceded by Nike (victory) with golden wings and followed by numerous Satyrs and Fauns, festive processions, troupes of actors and Thespian carts with reveling tablemates and shouting ecstatic thespians.

Hera persecuted him continuously but could not infuse into him the reflex of the constantly hunted, on the contrary she steeled him and inspired to him the mentality that the best defense is the offense. He organized his army with great diligence, animated by the steady vision to become master of the world, so that Hera may not be able to harm him anymore. The mania of persecution that she implanted to him developed into a mania of persecuting … others. Still, his destructive verve and conquering persistence were somehow moderated and put under control after a gratifying visit to Rhea that sublimated and channeled his instincts into more productive highways, teaching him the most useful and beneficial orgiastic customs. 

Wishing to march and conquer all known ecumene, he founded a battalion of Bacchus women and Maenads, another regiment, where he gathered the Satyrs and the Fauns, and he ordained Silenus and Pan as generals, from whom only the first knocked himself out exhibiting his dignity on a colt of an ass, whereas the second one was hindered to use his hooves as spurs on the donkey, according to the adage that no artiodactyl should lay a hoof on another artiodactyl, just as in the planet of the apes was valid that ape does not kill ape. So, the thyrsus became spears and the cymbals shields, the furniture and the footstools of wrung ivy turned into drums, the vine-leaves into flags, the wine presses, the barrels, the casks and the skin bags transformed into air blowers and hydraulic slings, while the bottles and the beakers changed their use into war machines, ecological of course, so that the environment and the material infrastructure would not be harmed.  Having at his disposal such a power of enforcement and suppression, Dionysus began performing the work that all supermen covet, i.e. the systematic annihilation of humanity.

  From Greece he passed to Egypt and from there he crossed Syria, Phrygia and Lydia. He left Tmolus behind and ended up in Thrace. At that point he encountered an unexpected resistance by the king Lycurgus of Thrace. The night before, Oceanus had descended from the heavens with his medical kit and gave him a tri-ox injection to make him invulnerable in battle. He also injected him against delights and pleasures, providing him immunity against the sexual harassments of Dionysus, who wrote him dirty messages in the communicator and incited him to sacrifice his big wag-tailing   backside for the amusement of the moonstruck phalluses. After this explicit rejection, the all-mighty Bacchus was forced to continue his fight on another planet, another constellation, on Indus and Bar-Headed Goose.  

There, we encounter captain Prometheus having a conversation with the king of Indians Myrranus.  

“Your highness, I strongly recommend that you prepare yourself. Maybe, in your case, conditional tenses with polite addresses are not effective anymore, but the explicit imperative of the boy scouts ‘be ready’ is more adequate. Your borderland defenders and messengers inform you that Dionysus has already overcome Deriades of Ethiopia and is approaching Euphrates. So, wake up, for God’s sake!”

“Alas, admiral, you repay my hospitality with a lot of gossip and pillow talk. I appeal to you, I invite you in a confidential circle (κικλήσκω), as they say in your language, together with tour tight like a wrung bowel second in command to take it easy. Our agents claim that the army allegedly marching against us are merely women stroking their pudenda and farting, belching drunkards. Is it conceivable to ask me to spend my beloved rupees and mobilize my military, just to suppress some brawls of drunk customers in a bar?”  

“Myrranus, you, Myrrh Tyrannus, do not underestimate your opponent. With his voluptuous pleasure-addicted legions and his suggestive erotic elixirs, spells and filters, he has the power to cause mania and frenzy to the mind and the intellect. You ‘d better accept to take an antierotic injection like some king that had the foresight and the common sense to attend to our advice, so that Dionysus has no dominion over you. Do not fear the word ‘injection’, we use it in a traditional sense, we do not mean a pinch, we are way past the era, when we drilled holes into the sculls to release the demons Oceanus, come here with your hypo-spray and hypo-spray the king just a little”.  

“Guards! Do not dare come near me. I decline the vaccine. Have you no individual rights in the land of the titans? Indeed, I have treated you all these days to samosa, curry powder and tandoori and I have yet to receive a gift from you, except for warnings and scaremongering about this Dionysus. It seems that, not only you have overstayed your welcome, but also worn out my patience and tolerance”.

“The service that we render to you is not material, king”, answered Hyperion. “It is called ‘information’ and is a substitute of experience. You cannot experience all things; in some matters you ought to trust the news that somebody else brings you. Besides the information, we offer you our credibility, our worth as dignitaries, our seriousness, based on which you will judge and evaluate the former. You see that we are trained astronauts, doctors of many sciences, members of respectable organizations, such as the Federation of Sirius and the starfleet of the space triremes, we have grades, hierarchy, jurisdictions…»

“You are the best possible parasites. You have already devoured in your sewer half of my kingdom’s steaks. Being deprived of real food due to the toothpaste compounds and the field rations of your replicator- three-dimensional printer, as soon as you found some home cooking, you fell upon it like locusts. In the beginning I was fond of your companionship, we also played some board games together, but for heaven’s sake stop eating, put a plug in your mouth!”

“Among our dexterities prophecy is included, you, mindless ruler”, insisted Hyperion. “And I think that even in India people respect the prophets and the seers and indulge in rewarding them with some food. So, I promise you that soon alcohol will become a flare and burn your cities, and then you may think how unjustly you behaved to a league of extraordinary gentlemen who came to caution you. Alas, you have a great wealth and even talented cooks but, in the end, you are a bad governor”.

At the moment, where the maharaja grabbed his yataghan and the situation threatened to get out of hand with irreparable consequences for the fame of the Indian hospitality during the next centuries, came the report that the titans so much dreaded, namely the first cities set on fire. Dionysus had already bridged Euphrates through vines and ivies and crossed over heading unobstructed to India. Unfortunately, the king as a genuine representative of the copper and iron era had a propensity for melodrama, having as a result that he lost precious time with ineffective and inconclusive statements of repentance and worship. So, he fell on his knees.  

«Oh, you are not guests, but rather all-knowing gods. You, mythical Prometheus, can it be that you are Oannes with the body of the fish, who once taught us agriculture, culture, arts and music? I remembered that Oannes liked herrings and goose eggs very much. Here, in Indus and Bar- Headed Goose, we have a lot of those eggs, to which I can treat you, mighty archon, so that we may together march against this foreign sycophant…”

 “Now, it’s too late. Dionysus has already launched a full-scale attack, and the only solution is to make our last stand on another planet. Iapetus, three to beam up”. He turned to Myrranus. “Those myths that you citate are not Greek, not included in my education, and I don’t know them. But I can’t resist the temptation to mock them a little bit along with you, you, imprudent witless archon. So, instead of a salutation, I leave you a puzzle: Ει ωά νησσών φιλείς, πόσω μάλλον τα χηνός (If anas -mallard- is a duck, is better than a goose)”.     

The king remained consternated spelling:

“Ι-ω-άννης όν φι-λείς, πό-σω μάλ-λον ταχινός (Oannes, whom you duck, you ‘d better give him booze)”.  

In the continuation, the esteemed astronauts went up to their ship and chose to observe through the screen the sequence of events like a superpower that at the critical moment wrings its hands and adopts an impeccable neutrality posture.

So, they saw Myrranus attacking his enemies with his elephants, sure that he will crush the intoxicated drunkards, and Dionysus giving the goose- bumping creepy signal “evi-eva”, while his catapults and air- blowers, the decompressing airbags and the glassy crossbows released tons of narcotics, psychedelic gases and hedonistic hormones and pheromones in a spray form.  At the same time the Bacchae rushed jumping and ululating at the poor turban-bearing Indians (traditions never change). The Bacchae, although they were women, combatted bravely like men according to the amazons’ model and the motto “the women have become men” of Xerxes, which shows us that antiquity had its own recipes on the problem of the sexes that gives us a headache us even today. Despite the manhood of the women, Porus’ … sorry Myrranus’ elephants carved and hollowed the phalanx of Dionysus and began bending its furious resistance. Then, however, as they say, the donkey of Silenus brayed with a loud voice, according to others Silenus himself made a deafening whistle, usually guiding the sheep and the cattle, having as a result that the Indians panicked, flighted despondently and left their king alone and exposed to Dionysus’ anomalous and perverted lust. The Satyrs bult a monument in Ganges and founded a city named Nysa, achievements which are more than certain that many centuries later inspired Alexander in his own campaign.

They also saw Dionysus continuing his conquest zigzagging like an impaired drunken fool, conquering along with his drafted Indians slaves and his Amazons allies Bactrian, enslaving easily without war the Camarites dwelling at the west coast of the Caspian sea, who welcomed him obsequently, dressed like Bacchae and parroting  mechanically “evi-eva”, dancing near river Alys of Paphlagonia and being jubilated as premium dancer, sweet singer and sentimental crooner (here, the adage was not valid “Κροίσος Άλυν διαβάς, μεγάλην αρχήν καταλύσει” – Croesus, after he crosses over Alys, will overthrow a great authority”, but rather the motto   “Διόνυσος Άλυν διαβάς, μεγάλην αρχήν καθιδρύσει” – Dionysus, after he crosses over Alys, will establish a great authority).

The officers of Venovinda gathered and convened to strategize, since they had no troops to march and fight.

“This immoral shameful dominion of Dionysus must stop”, Prometheus punched the table with his fist. “The thing is that after so many incessant battles we are completely understaffed, while these godforsaken beings of the wormhole are reborn from their ashes like Phoenix. We are also to blame, of course, since, animated by humanistic motives, we put our zap guns in stunt, instead of pulverization mode. Given that these demons are practically immortal, I want you to devise a way to exterminate and annihilate them once and for all, without finding them continually ahead of me. Please, squeeze your meninges and give me options.”

‘It is difficult to devise a wiping out method, which can be implemented for all Olympians. However, we can invent means tailored for each individual case”, said Hyperion. “Principally, we may exploit his own acts, which have rendered his fans uncontrollable, spineless, degenerate and decadent from dissipation and revelry, prone and susceptible to populism. Let us turn the unrestrained vulgar rabble problem, which he himself rears, against him”.

“What is the use of it, if he is constantly resurrected one way or another?”, shouted the Capitano.

At that point Oceanus intervened with a sardonic sarcastic smile of a hyena.

 “Ha, here are required solutions that the analytical mind of Hyperion cannot think due to the lack of elementary experiences such as wine-drinking. According to the heterogony of purposes, one can pursue something trying to perpetuate himself, but in the end something else comes into being, a continuation of one’s existence, which one could not even imagine. If we replace the harmful existence of Dionysus with another beneficial one, then his immortality will be spent for a good cause, and it will not be an annoying thorn for us”.

“Heterogony … spent, what kind of gibberish is all that, Sawbones? Elaborate, if you please”.  

“In all his hymns we chant, whether er like it or not, to usurp also foreign powers for the completion of the Creation, we refer to Dionysus as three- natured, three-genus or three-born. This presupposes three births; have you ever wondered which are they? The first is from Semele, the second is from Zeus’ thigh; which is the third?”

Silence prevailed in the hall to the distinct and obvious amusement of Oceanus.  

“Let me tell you, which is the third”, said the doctor punching the table with his fist as another Prometheus. “It is his identification with the wine that, if it is multiplied in the superlative power, on the one hand meets his requirements of immortality, on the other hand it reduces his harmfulness, making him under the proper circumstances even useful, depending on the power of the will and the temperance or self- restrain of the people. The death of Dionysus is the cultivation of his favorite vineyard, where the peasants, who cut and separate the grapes, in fact break, dismember and partition his body. Let is not forget that everyone kills or is killed by what she/he loves. His third resurrection is performed during the melt of the grapes, the extraction of the must and the fermentation of the wine. If we drink forever the blood of Dionysus in our symposia, then this eternal usefulness and constant perspective fulfill but also forfeit the right of Dionysus to immortality”.

After the acting within his jurisdiction hegemon gave it some thought, he said: “I agree with your basic idea, doctor. Please, cooperate with Hyperion to shape it into a working functional plan. Officers, you are temporarily dismissed, go with my command and my blessing”   

In the meantime, Dionysus continued undistracted his work of attrition. He wandered in his vast colossal kingdom and taught winery to all, rather out of hobby and caprice than out of genuine generous disposition towards the people. At some time, he ended up in Calydon of Aetolia, where the hospitable Oineus welcomed him with courtesy. According to the usual procedure, on the first day he was attended and treated by his wife Althaea, on the second day he went shopping with her and on the third day he stretched her on the bed.  Since Oineus caught them in the act and was dangerous enough as an archon, Dionysus rewarded him for the services of his wife, baptizing the wine “oinos”, a designation that has prevailed internationally until today, unless you consider the whining mewing “wine” as entirely unrelated to “oinos”. In Argos, our prodigal lover-hater overdid it, because he inspired a mania to the women and influenced them negatively to flee for the mountains and feed on the flesh of their own suckling children.

Then, he came to Thebes in a climate of moral decay or of a preposterous distasteful anachronistic Roman triumph, sitting on an elephant, who he had confiscated from Myrranus. Through a series of fiery eloquent speeches, he managed to persuade the women of Thebes to climb on Cithaeron and perform his orgies together with the Bacchae. King Pentheus, as you all know from the Euripides’ tragedy “Bacchae”, tried many times to obstruct those innovations but he failed massively, not being able to resist the chainless sexuality of the women, liberated from every social convention. His fate dictated that he was cut to pieces and devoured by his own mother Agave.

This crime was the drop that made the cup of Prometheus’ indignation overflow (the straw that broke the camel’s back), who appeared before the Bacchae as a masterful orator:

   “Thebans, women and men”, he said, “lately you have been subjugated by the most infamous overlord that could exist, disgracing and pestering both your own penates (household gods) and your ancestors, who wherever they went, introduced customs and traditions, culture and civilization”.  

All the irate and frantic fans of Dionysus began already to boo until Dionysus for his part, reciting at this time a poem of his own composition and imitating Pablo Neruda, wreathed not with laurels or olive leaves, but with vine- and grape-leaves, understood that the sequence of events concerned him and focused somehow his divided attention.

“You all know us, titans; we are the alternative institutional solution to the fairytale of the great leaders. We propose freedom as opposed to the arbitrary commands of the tyrants, compassion for our weaker co-citizens and laws of sharing the ground and controlling the power instead of chaos, hate and fear, concepts upon which the allegedly charismatic leaders rely”.

Despite the inspirational words of Prometheus, the disapproving shouts continued undiminished, because the crowd did not register the offer of something worthy, material and tangible.

“Have you the credulity to believe that Dionysus cares about you? wondered Prometheus rhetorically. “While he dragged all of you along to his futile military campaigns to have himself a wonderful pastime in his tent with his spoils and concubines, you were hungry, thirsty, wounded, you forfeited your life without reason, and he used you as mindless pawns for any whim and any abuse. How has he repaid you for your services? Even the wine, through which he irrigates you day and night, clouding your mind, to which you are all addicted and in the dizziness of which you dance and rejoice, has he called it by any chance ‘Theban’? He produces, prepares, trades and exploits so many products, has he baptized even one of them with a Theban designation of origin?”

“I started calling my mother Thyone instead of Semele”, said Dionysus giggling to sweep along the crowd but no one laughed. The clouded spirit of the tablemates began to oscillate, to waver, to doubt.  

“Let the sophistries, slanderer”, fulminated him Prometheus with a glance. “Thyone comes from “thyo” (sacrifice), not from Thebes. You sacrificed and ate even your own mother. You want to concede the wine to the Aetolians and the Acarnanians, confess it! They will take it all to the Aetolian – Acarnanian prefecture with Missolonghi as capital and there will be nothing left for poor, noble Boeotia. You made the Thebans cannibals, incited them to eat their own king, but when you deprive them of the wine and they wake up from the numbness, then, you, Thebans, will arise from sleep terrified, your eyes will flake, get rid of the scales and envisage Erinyes in the face, who will chase you relentlessly for the rest of their life. Yes., the Erinyes and the Harpies will tear you to pieces.”

Although the reason, for which Prometheus accused Dionysus was far from apparent, the reproach was inflated within the sick fantasy of the unjudgmental supporters, because sometimes the lack of judgment can operate against the arbitrary hegemon, as it can also function in his favor.  

“Well, eating one’s mother or wife is not necessarily evil” stuttered Dionysus embarrassed. “The cannibalism is symbolic and you will see in the future that there will be religions which will believe in it…”

“That’s enough deceit on your part, Dionysus, your dirty reign is about to fall. The shamelessness and the corruption that you reek of come today to an end, here and now. You deprive your people of the wine, and you give it to the Aetolians and the Acarnanians, you instigate the habit of eating one’s fathers and mothers and without further meze at that, demoting them to the lower dregs of anthropophagy and submitting them to the most unholy incest that is going to pervert and underrate the gen of all of you. But the worst of all is that you deprive them of yourself, you deprive them of Dionysus, of the Bacchus’ Theobroma. Stop feeding them with leftovers, give them only what you value most, what is most exquisite. And to you, Thebans, I say, do not content yourselves with crumbles and appetizers, stop eating humble dishes and lamb testicles and start enjoying gentler and nobler meals, eat Dionysus!”       

The words of Prometheus dropped as an ignited oakum into a gunpowder keg or else spread wriggling in a mud like a short fuse reaching up to the barrels of ammunition. The turbulence and the murmur became instantly orgasm, revelry and unrestrained capitalism…eh cannibalism and the fans not only shared the clothes but also dismembered with synoptic procedures the fat greasy sinful body of Dionysus. No one knew what he/she was doing nor what exactly Prometheus had said, but the mass had already been mobilized and nothing could restrain it. Populism as boomerang.

“Yes, eat his flesh and drink his blood”, Prometheus aggravated the confusion, “and then wash your shame as well as your bowels with a lot of wine, so you will always remember, the excesses, the festivities and the ecstasy that he had taught you beyond any measure. You have not the clarity to think that the actual physical consumption of broken body and spilled blood excludes, by definition, the symbolic character and therefore assumes a diabolic one. But how can one expect that two thoughts get in the line together, if not even one thought is possible?” 

“Adieu, ad deum Dionysus”, he said giving him the middle finger instead of greetings, but holding it back in the end, since he was by education prudish and deeply god-fearing. “Japety, hippity, gippity, take us up”.   

CHAPTER ΣΤ’

GERANUS (GRUS), PHOENIX, ELDOR (DORADO), CANOPUS, GNOMON (NORMA- REGULA)

Eurybia hit her sternum with such persistence that she almost coughed and revealed her presence, which would be fatal. Yet, no matter how much she molested her thymus gland, as the gorillas did once to release their adrenaline, the integrated – incorporated communicator did not operate. If this came to Prometheus’ attention, she would have to endure the usual expected tirade that the necessary maintenance works were omitted, as if there were anywhere in sight a space station for repairs, amendments, upgrades, augmentations and enhancements. Truth be told, what kind of space trireme – jewel of the Federation was that; it was rather a piece of junk, a wandering garbage in the universe. Luckily, Eurybia had a mobile communicator of ancient technology with her, which people threw usually after communicating into a wastebasket, and she snatched it from the Velcro of her pants. She said whisperingly:

“Venovinda, right now, I am by the entrance of the labyrinth. Theseus is holding a club and is ready to get inside. Waiting for instructions, over”.

“Lieutenant, we are mumbling repeatedly over the same things. Give him the spindle with the thread and give me a break, don’t be so frightened, the Minotaur is inside the labyrinth, not outside! Over”.   

As soon as Eurybia started emerging from the tree-trunk shadow, where she was hiding, she envisioned Ariadne delivering to Theseus a ball of thread like the one cat play with.

“Belay that, master. Ariadne overtook me and gave him the yarn, over”.  

“Over, hangover, holdover, Eurybia. The whole plan was to precede Ariadne and render ourselves a service to Theseus, not her. Earlier in the briefing, we have discussed that only he possesses the Phoenix – Gnomon, the artefact that would show us the road for the second rotation in the firmament. Now, there is no alternative, except to follow Theseus into the maze. I want you to find me a leverage, a strategic advantage I can use to gain him as an ally”.

“I, I or aye- aye. Or rather I said it mechanically. Me going on there, you must be joking! With all due respect, captain, since you have kissed me once although I am colored, – needless to say, you didn’t do me a favor, I was your chocolate fantasy, you like the black, that is why you married Celaeno, true to her name –  I am coming to ask you, as gently as humanly possible, using the hypocritic plural at that, along with the civil courtesy of the new era, even if the ancient Greeks did not adopt it: Are you nuts?”

“I see that you have employed all types of sentences and adverb subordinate clauses, cause and effect, condition, contrast etc. to speak to your captain. These are opposite to what you have been taught, Eurybia, i.e. that communication must be brief and laconic with many sentences. There are nations that have lost wars, because they had longer words and delayed during the decoding of the enemy messages. As far as your mission is concerned, I and I alone bear as captain full responsibility thereof and I know best who can carry on and with what assignment. You are the superior officer at my disposal after Hyperion who is needed for the catasterisms and Iapetus who is unimaginably old. So, please, pull yourself together or else do whatever you have to do to feel better, remember your training, compress, decompress and execute command. Over”.   

   “I, I (symbol of initiative and private autonomy among the titans)”, said Eurybia automatically as if she had suddenly recovered after the emptying of a water bucket on the head.

Theseus entered the labyrinth unfolding the thread ball, while Eurybia followed in a safe distance. The labyrinth was one of the most elaborated and complicated masterpieces of Dedalus, had many curves and helices, changing constantly at that, making the location of the exit next to impossible. It symbolizes the mind of the artists, who to reach perfection or an entirely consequent scenario without the slightest inconsistency do not hesitate to reject successive products of their inspiration rendering the plot all the more intricate and sophisticated through addition of details, so much so that they risk losing the noetic thread of associations themselves.  On the other hand, they say that geniuses insist on their first inspirations, which means that whoever, being conscientious and diligent, pays attention to the details of his work, knows in advance that he is not a genius. Of course, genius is neither who insists on his previous inspirations, but his work is finally not recognized. Let us, however, set aside this dull dialectic analysis and proceed.  

Eurybia, squeezed behind some corner whispered on the phone, while the ground around her shook as if by an earthquake, as if by a volcano’s eruption:

“Venovinda, I feel the steps of Minotaur as my own bowels are thumping. Instead of pulse, my heart has been coordinated to the stomps of the monster’s walk. My liver hurts, my lungs ache. I cannot grasp how Theseus hopes that he can beat this undefeatable beast. I think that soon enough I will turn from a war correspondent to a singer of dirges and I will collect the remains of the hero that killed Scirron, Procrustes and Sinis the Pine- Bender. Over. Over and Over, I take it back, what can you tell me that I don’t know, I have seen all possible things here, where I stand”.  

Savage cries intervened, noises of wrestling, as if bodies fell on the wall, screams, clamors, rallying battle cries, but strangely also some talk. Finally, a cry was heard, so deafening and sky- high that even Stentor himself would be ashamed for his whispering voice and would find a job as a theater box prompter, and simultaneously so sad and woeful that even Niobe would stop crying for her children, because she would consider the tearing one’s hair out, the stiffening and chest-beating as very mild and very poor mourning manifestations. 

Eurybia dared cast a clandestine glimpse from her hiding place. Full of joy, she put the communicator in front of her mouth.  

“Bridge, we have a dramatic reversal of fortune. Minotaur is lying dead, unexpectedly but not unexplainedly. I will tell you details later. There is no longer a reason to talk whispeingly, since out hero did the trick”.

Theseus perceived the communicator and looked fleetingly at Eurybia with his blue eyes (what other eyes could have a hero if not blue, and if they were melancholic like the ones of Alain Delon, even better). He didn’t pay any attention to her; he did not even consider her worth noticing or worth mentioning her in the story of the monster-slaying and went towards exit amassing the thread.   

In the continuation, we will see Prometheus and Hyperion in front of Venovinda’s screen preparing the catasterisms needed for their plan, including in the first phase Geranus, for which they recited the incense of Earth, and the Phoenix, for whom they recited the incense of Nature. Bonus will be the constellation of Eldor (Dorado) that means anxiety and longing, symbolizing the much desirable for the journey of our heroes’ artefact, for which the incense of Hermes will be recited.   

INCENSE OF EARTH, ANY SEED EXCEPT HORSE-BEANS AND AROMAS

(Goddess Earth, blissful mother, grave of mortals,

Wise giver, who to your subjects open or deny portals

Base of the immortal world, marvelous daughter

Who give birth with pain and fruitful saunter,

Eternal, respectful, deep cherishing, of good fate,

Rejoicing the sweet grass, smelling flowers till late,

Around you gather hints and leads, nods and signs,

Turn to nature and run between oaks and pines,

Blissful goddess, take care that the fruits grow

And, also, the other trees and bushes in the row). 

INCENSE OF NATURE AND AROMAS (oh, that’s a big one)

(O Nature, mother goddess, plotting and scheming

Heavenly ambassador, belly fertile and teeming

Tamer, untamed, governess, who illuminates

Master of the world, honored, paramount in all fates  

Unwasted, proteogenic, ineffable, make men sublime,  

Experienced, nightwalker, all of them you skim,  

With noiseless ankles you wrap and adorn your trail,

Pure, both imperfection and perfection you entail,  

You participate in all, but no one with you mixes

Auto-genitor, fatherless, who all into one fixes;  

Flowered, poly- tentacle, intermixing and knowing

Hegemonic, forceful, savior, life-coaching,  

Autarky, Justice, poly-named, persuasive, of many graces,  

Aetheric, ground- and seafaring, thoughtful in all cases,

Bitter to the wicked, to the good-faithed sweet,  

Wise giver, bringer of riches, clean and neat, 

Nourishing, redeemer, ripe, seasoning every feat,

Father and mother of all giving food and life,

Fast in childbed, of many seeds, with urge of hours

Building, fabricating, possessing many powers,  

Self-beginning, experienced, taking care of any seed

You open the faucet, and then you move at dyne speed 

          Flowing honey, circulating, changing shape and will,

Enthroned, honored, you organize changes and still,

You wave the scepter from above and the shield, 

Fearless, fire-breathing, you never yield,   

self-beginning, immortal providence you will ever be

You succeed in everything, being unique as busy bee.

But, goddess, I beg of you for more happy hours,

Peace, health, and that tilled fruits may be ours).    

INCENSE OF HERMES, LABDANUM

(Hear me, Hermes, angel and Maia’s son,  

Mighty, brave warrior, dominating even the sun,

Witted, benevolent, who can serve but also kill

Bird-sandaled, friend of men, prophet of good will,

You rejoice with guileful deceits, as if you hold a snake,

Profitable, carefree, as life actor on the stage shake,

You are glad to have an impeccable weapon of peace,  

you benefit, with various words the caduceus unleash, 

You help on the job, you are in need a friend, 

You respect people, errors of language mend  

Listen to my prayers, order for us a nice end

With speeches and memories, for comfort sent).

INCENSE OF UNDERGROUND HERMES, STYRAX

(You who are dwelling in river Cocytus’ road of need  

And you colonize the mortals’ souls, pity and feed,

Hermes, child of Bacchus Dionysus with the thyrses, 

And of Aphrodite of Paphos with the gaze that pierces,

Who guard and serve Persephone’s holy house, 

And escort the poor souls of the earth and arouse,

Leading them to Hades, if so the fate dictates,

Enchanting with a golden magic scepter their pates

But you can also convoke them to join your band,

Since Persephone in Tartaros gave you the command,  

To reign over the immortal souls, their work to inspect, 

And guide their activities in mutual respect).

 As soon as the constellations Geranus and Phoenix (bonus was the Eldor that reminds us of El Dorado), the crew of Venovinda held a new deliberation about the actions to be taken.  

Eurybia, who was motivated by the assignment that she had carried out on the field, considered the specific mission as her domain and acquired the mettle to make pertinent suggestions.

“Theseus has proclaimed field and track event with the Phoenix as a prize to celebrate his success. The games will begin and end with the dance Geranus (crane), which will be a ritual imitation of the movements he did to exterminate Minotaur, i.e. helicoid and compatible with the windings of the labyrinth. I think that we should participate in the games and win them for sure due to our starfleet training.  Who can compete with us in boxing, pankration etc., when we are familiar with martial arts, while they just push one another and sometimes get the bear and sometimes the bear gets them.”

“Nice idea, Eurybia”, approved ironically Prometheus, “who didn’t tell us though, who is going to bell the cat, as that old Phrygian slave, Aesopus, would say”.  

“In my opinion, master, without wanting to lay it too thick, you and Hyperion are the most proper for a duel in close quarters, especially Hyperion who has been trained in the martial arts of the Atlantes…”

“Yes”, agreed Hyperion, “hegemon, I think, my Atlantic physiology along with my very demanding daily training in every art of wrestling ensure me an advantage against my potential opponents, which we could exploit…”

“Don’t even think of it! Here, the wrestlers are not fighting with Queensberry rules, but with deadly treacherous hits below. They may not practice karate, but they practice ‘beat the shit out of someone”. During the time of the athletes’ concentration, they have no hesitation to give you a header or a kick on the nuts. I am not prone to risk the physical integrity of any crew member, when I can have at my disposal a negotiation asset that could force Theseus to comply almost willingly to our demands”.

“Beyond that”, added lieutenant commander Iapetus, who was long overdue to say something in the councils, “Theseus has in fact no intention to give away the Phoenix, therefore he participates in the games himself, whereby there is no doubt that he will win them, since only the absent Heracles can compete with him. Neither the one-sidedness resulting from my fatherly love for you nor the nepotism, which characterizes the staffing and the administration of our ship can reach the point of me lulling you with false hope, Prometheus.  I fear that if you duel, Theseus will make short work of you through some quick slaps on the face, with unforeseen side effects”.  

“Lieutenant commander, you needn’t say all that, on the one hand because it is mitigating and underestimating for me, on the other hand it doesn’t add anything to our thoughts’ association. You have done that on purpose, I despise you and I hate you, when you do that, and I am hereby declaring that I will hold a grudge against you for all time. Going back to the administrative issues, I am saying that the wise man joins the battle, only when he is sure that he will win it.  I wanted to ensure a strategic advantage towards Theseus. That is the reason I sent you down Umami -Houra (cozy name for Eurybia) and I ask of you to whisper to my ear how could Theseus kill Minotaur, because I assume that from the way he chose results some edge, which could provide us a dominant position in our negotiations with him”.  

 Eurybia, after the plea, bent on the ear of Prometheus and whispered to him some hash-hash stuff.  

“Ha”, laughed Prometheus, “very interesting, very interesting indeed, so such was the supposed great deed. Now, we really have something worthy in our hands…”  

To make a long story short, at the end of the games, when I could mention classical names of athletes to demonstrate my knowledge, just as the one of Milon of Croton and of the five Olympic winners, sons of Diagoras, for whom the «κάτθανε ώ Διαγόρα, ουκ ες Όλυμπον αναβήσει» (die, o Diagoras, because such happiness is hubris and you will not ascend to Olympus) was said, Theseus was the winner.

At that exact moment the landing part of Venovinda was beamed down. Theseus was not surprised or alarmed from the unexpected arrival, because he knew how to face sudden and unforeseen difficulties, while as self- respecting demigod didn’t miss any chance to present himself as a charmer.

“Welcome, space archon with your esteemed crew, where I see that also some venerable ladies are included. We have heard of your legendary ship crossing the universe, although its intentions are unknown. What can I do for you and for your brave lieutenants, whose identities I am also unaware of?”

“I am Prometheus Iapetides, captain of the CMS NAOS Venovinda, here is my first officer commander Hyperion from Atlantis, lieutenant Eurybia, lieu…»  

“Anyway, certainly you are somebody and have also some titles. You needn’t mention them all, because we are also heroes here and have been bestowed with our own distinctions and decorations.  Today is a holiday, since I have achieved significant professional success. You are my guests and I invite you to my great festive table, where you may enjoy meat-chops, steaks, stuffed wine-leaves, pumpkin- eggplant-pie, as well as the famous Lopado­temacho­selacho­galeo­kranio­leipsano­drim­hypo­trimmato­silphio­karabo­meLeto­katakechy­meno­kichl­epi­kossypho­phatto­perister­alektryon­opto­kephallio­kigklo­peleio­lagoio­siraio­baphe­tragano­pterygon, cooked according to the genuine recipe of Aristophanes in Ecclesiazusae”.

Prometheus chose the direct approach, so he came near Theseus at breathing distance, so close that the latter turned his face away to avoid the bad stenchy odor of the microbially fermented confined space- stuffiness and gossiped.

“Smile and nod affirmatively to what I say, so that we may not worry your tablemates. Do not make sudden moves while I am talking, or you will regret it. In short: I know very well how you killed Minotaur, and that wasn’t done due to your valor or your superiority in battle. Poseidon sent to Minos a beautiful bull to take him back later as a sacrificed slaughtered animal. Minos, however, was infatuated with the beauty of the bull, so powerful, sturdy and robust that he snorted and fumed from the nose, spared him and sent him to the stables. As a result, Poseidon in his ultimate wisdom, entirely mean and petty like all the creatures of the wormhole, infuriated the bull and instigated to the big-sized woman of Minos Pasiphae an undefeatable itch (cnidosis) and an unsatiable sexual desire for Taurokathapsia, if you get my meaning. Not knowing all this, Minos assigned Dedalus to construct a wooden cow, resembling a real one to devote it to Poseidon and sooth him for the embezzlement of the actual bull. So, Dedalus that, beyond a notable inventor, was also a great adultery promoter, built the mass of supposed veal hollow like a Trojan horse and in their the incredible sexual intercourse between the biggest bull and the voluptuous Pasiphae took place, unbeknownst to the unsuspected husband, who wondered why the wooden cow danced back and forth on her unbent kneeless legs, not just resembling a living one, but as a frantic quadruped pegleg maenad to entertain Poseidon and the rest of the present voyeurs! This event, full of low, vile, creepy and humble origins, is what you recounted to Minotaur, telling him how much his mother turned herself on by the palindromic movements, the rocking and the ramming of the bull and how excessively unfair was his condition to eat raw meat in the slime of a dark dungeon due to this previous sin and atrocity of the past. Such despicable and abominable things you have narrated to him, which resulted in him succumbing to a cardiac arrest, just as any son would, being in his shoes. Some hero you are! Give me the Phoenix immediately, if you don’t want your misguided fans to get apprised, who is the guy they conceded their allegiance to. If I open my mouth, the famous dance Geranus will be renamed to Keratus (fornication), just as horny, sly and backstabbing was your behavior”.   

Theseus, making an abrupt theatrical movement, got rid and disengaged from the confining aura of Prometheus.

“My archon, glorious and land-possessive, your intel is somehow flawed. Phoenix is not the reborn bird that you obviously have in mind, it is not something organic, but just a cup that I have set as a prize. An inert reward and heirloom to be put into someone’s trophy collection, not even resembling to the bird of the Greek military junta- that would be the day- but is more like the Egyptian swamp- dwelling fowl Ibis. I would expect from such educated persons, like you are, to be able to distinguish the hard facts from the fake news. It is impossible for a bird to be reborn from its own ashes; that’s just for laughs. It is contrary to the second law of thermodynamics, doubting the dominion and the sting of death, which is the most relentless resultant and the most oppressing constant of the universe. If you talked about metamorphosis, I would be more perceptive and condescending. This is a matter of how much energy you have. Furthermore, Phoenix, as a historical personality, wasn’t a big deal, just a middle-ranged second-hand asset. Tutor of Achilles, blinded by his own father Amyntor, because the latter thought that he had a relationship with his concubine Clytia, but Peleus, being fond of him, considered the accident as an industrial one, provided him with supreme medical care and nominated him king of Dolopes. Can you imagine a more boring and trivial story?”

“And yet”, insisted Prometheus, “you owe me something for my silence, which I dare say is not for sale, but nevertheless can be bought off at the right price”.   

“Hm”, thought Theseus, “it is my understanding that you want to pilot your ship to the level of the second universal rotation and you are in need of a navigator”. However, I am not the proper person to give you what you desire. What you need is to imagine into be being Canopus, a star that was originally made to honor the one of the two co- pilots of Menelaus – the other was Phrontis. The death of Canopus from the hardships and the adversities of the wandering moved and affected Proteus – I assume you know who Proteus is, don’t you? -, who handed Menelaus a detailed map of return and highlighted his destination sovereignly and in full knowledge of the facts. Proteus is Gnomon”.  

“Yes, I dimly remember something from the previous Creations. Thanks, Theseus. Enjoy your sovereignty, dance the Keratus, I hope you will enjoy your time and come back to Athens with your batteries charged, always having in mind that the important stuff for a superhero are not the impressive deeds or labors but the institutional reforms. Iapetus, beam us up.”  

“Kreios, if you were more studious and if you were occasionally reading some technical manual, I wouldn’t need the Proteus of the worlds to direct the ship to the level of the second rotation. So, prepare for catasterism in five, four, three, two, one!”, ordered Prometheus to the team of his officers that looked persistently at the main screen.

After the helmet of the explorer, the captain wore the cloth of a priest and announced:

“We will chant the hymn of the Curetes about Canopus and the one of Proteus for Gnomon”.

HYMN OF CURETES

(Jolting Curetes that move with Ares’ steps

Stomping, swirling, you like the mountain’s peps,  

You play the lyre with easy walk, rhythmic beat

Armed guards, take-carers, who make all neat,

Children of a highlander you accept sacrifices,

From all, even a shepherd or cowherd suffices. 

 Come benevolent, honoring our encomia and eulogies

Near us, humor us with grace, grant us privileges). 

INCENSE OF CURETES, LABDANUM  

(Curetes with rattling cymbals, holding Ares’ arms

Heavenly, dwelling ground and sea, giving alms,   

You have risen as saviors in the universe’s face

Tilling and caring for the holy land of Samothrace,

You avert the dangers which wander around, 

You teach the rituals and new festas found,

Immortal Curetes with the polemic guns,

You share flora ana fauna among your fans,

You walk and dust the earth with feet kept light

Your weapons are shining, when the beats fight,

When you rush the noise reaches the heights,  

The winding dust in the cloud allows no kites;

When you come, the flowers get filled with pollen

You are demons, you lose a prize only if it is stolen,  

When you raid the mortals with vengeance and anger

You smash their lives and you make them hunger

The great sea sighs and the waves swirl,

Trees are uprooted, and the lakes whirl  

A heavenly echo chirps and the leaves are carried away

As the Curetes dance with variety and leeway, 

They reign in Samothrace, as Zeus’ kids, 

Support the souls, where the dark wind leads

Together with gods play the rosary with the beads;  

Sober, benevolent, affable, serendipitous and serene,

Take-carers of fruits, aristocrats, lords, noble Eugene).

INCENSE OF PROTEUS, STYRAX – 

(I call you, Proteus, who have the key of the sea

Protogeneous, we learn the nature’s secrets through thee,

You change the holy matter through ideas and shapes, 

Multi-witted, you know the beings without their capes,

you fathom what comes after, not only what came before, –

Because you draw up all this from nature’s lore.

But, father, give us, not only mystic holy omens, 

Granting a good outcome to what people commence).  

 The curriculum vitae and in general the facts pertaining Proteus are included in the service’s archives. For the needs of the present work suffices to say that he was son of Poseidon and Phoenicia and was a graduated mystic seer. In his career he did incredible things, in cooperation with his father he constructed an underground tunnel that led from Phlegra Pallini to the Africa of the corresponding planet, through which he passed without wetting his feet under the sea up to the island Pharos of Egypt. Another interesting cue is that he was god of the sea and possessed her keys. Furthermore, when the Cyclops ate Amphitrite, he was the one who gave shelter to her pet seals and attended them. During the day, he stayed «παρά θίν’ αλός» (near the sea) and during the night he slept every time in a different rock cave, surrounded by the seals, who had inherited so unexpectedly.

He was pictured as old man, gray-haired, sitting in a stagecoach being pulled by two big hippocampus or else he was represented to arise from the tamarisks together with his seals.  

In a nutshell, that was all that Prometheus disclosed to his officers during the morning briefing. The most basic thing was that Proteus had scientific knowledge and technical expertise to turn himself into a rudimentary, undifferentiated and primordial matter, i.e. to stem- cells as we would say today, thus he could metamorphosize. Given that he was deeply unsociable and solitary, the allasomorphing – shapeshifting was his usual way out to avoid annoying visits and aggravating questions.

“We have here a deep antithesis concerning mentality”, acknowledged Hyperion. “On the one hand, Proteus is mainly characterized through his mantic foreseeing property, on the other hand, he is capable of doing anything, transforming into anything, just to avoid exercising it. In fact, he belongs to a new kind of person and has no relation whatsoever with the agency and the freewill of the titans. Maybe, his kind will prevail in the future years of degeneration and idiocy. Instead of participating in the field and track events, he chose to sit on the bleachers and boo. Instead of assuming his responsibilities and taking initiative, he operates only in the knowledge that somebody else had dictated them, that he was forced by others to act against his own will, that ‘Eva cheated him’, that some bad guys usurped and embezzled his authority and allowed some others to decide in his stead”.

“I am neither a shrink nor a psychiatrist to cure Proteus”, said Prometheus. “Since he is susceptible to pressure and functions only under compulsion, that is what we are going to do. We will take him prisoner, bind him hand and foot and force him to exercise his art and competence of divination”.  

Eurybia, who started slowly to gain confidence and participate more actively to the affairs of the spaceship, suggested: “From the representations of Proteus arises that most of the time he does not transform into a lion, a bull or a dragon etc., but he rather wears the corresponding appropriate skin, mask or bust. And this is logical, since through that way he economizes energy, allowing him to shapeshift in the critical moment, when he really needs it. Since he deems this system effective for others, he may be cheated by it himself. Following the tactics of Odysseus, I suggest that we wear sealskins and mix with his favorite ones that surround him. When he falls asleep, we charge him and bind him with a cord like a meat roll or a roast of the pot.”    

“Ok, I am seconding the action, but we must also have some plan to distract his attention “.

“There, we should follow the basic scenario”, said Hyperion. “We will come near him as Menelaus that drags along the miscellaneously violated Helen of Troy, mourns his captain Canopus and asks information as to how he will return to his natve land”.

“Approved. Dismissed”.

On the coast, Eurybia, Leto, Buphagus, Anchiale and Metis implemented the trick that they had already prepared: she and her three comrades dressed in skinned sealskins and lay in high noon between the other seals of Proteus.

This was the time, when like all demons of the sea the “old man” came out of the water. He used to lie in the entrance of a wide cave among his flock, which slept reproducing the smell of the salty sea bottom and the abyss. When he emerged from the archipelago, he counted his seals, but never suspected the trap, instead he started to thrust himself among them. At that moment, the kanding party of Venovinda approached him. All were dressed in rags like troglodytes, which is the most inexpensive way for someone to disguise oneself into an ancient Greek. Just some rags of confused color, from which emerges the edge of a sword.

“Hi there “, said Prometheus. “I am Menelaus and I heard that you are a great mystic seer and I would like you to mark and point out the best way for me to return to my fatherland. Furthermore, to keep up verisimilitude and appearances, I would very much appreciate, if you told me where my brother is”.

“Traveler, whoever you might be, if you are searching for suckers, I suggest you proceed to the next hill. You will find no more dumb bozos; they are all gone. If you are Menelaus, I am Hernes of Praxiteles. Because naturally”, he said pointing at Eurynome, who covered her face with an opaque veil, “the woman beside you, no matter how well she hides her face, cannot compete not even close with beautiful Helen, whose fiery eyes pierced any scarf and any bandana. For her the motto was that ‘έως και επί του άκρου ποδός δακτύλου αβρός επεκάθητο όνυξ’ (even at the edge of the foot the nail was sitting gentle). But even if you were Menelaus, big deal! What have I to gain if you return to Sparta, why should I care?”

“If you are really privileged with an eye of the prophet, dear Gnomon, possessing a sort of triangulation and protractor capable of plotting a course in the people’s itinerary, you, who if you get a little bumped in your demonic head, you vomit bank statements and fortune cookies referring to people’s fate, being a Pythia chewing laurels and saying you ’ll go, you ‘ll return not to die in the war’, where the position of the comma is extremely important, or ‘Dedalus has fallen’ or other considered by the Christians unconfirmed intel, have no right to deprive humanity of your own self”.  

“Despite your ethicology, I insist on keeping my spare time for my self- – that is the best omen of all, fighting in the defense of one’s home (r.n. Hector had said that for the defense of the country, not of the private home). As far as my abilities are concerned, I want something in exchange; tell me, what do you offer?”

“Proteus, have you ever heard in your life the word ‘duty’ or ‘competence’ or ‘task’? Have you heard the word ‘public function? Plato speaks about ‘minding one‘s own affairs’, which connects the nature of (wo-) man to the social and political action, while Aristotle stated very simply that each should perform the activity, in which he distinguishes and is most capable of…”

Profiting from the instantaneous distraction of the old man due to the elaborating observations of Prometheus, the members of the space trireme jumped suddenly from their sealskins, grabbed Proteus and held him tightly. Proteus tried to escape from them and transformed successively into a lion, a dragon, a tiger, a boar, a tree and then into water. Here lies a scenario’s inconsistency, because if he was really transformed into water, he would have escaped. In any case the space travelers were not disappointed and continued to fight with him desperately, until he got fed up and started taking his original form again, if was lucid enough to remember it.

“A yes, the space mates from this god forsaken ship, which goes around the universe and sows nothing but evil. And Prometheus, the greatest smart ass and storyteller of the universe. You got me there, you, the devil should hold you!”

Now, Prometheus demonstrated his figure without any hesitation, shook his hair-locks, curled his ancient Greek beard and scintillated with his hazel eyes.

“Yea, why should we try to hide it? I am also a mystic seer and a magician, but beyond that a magical engineer, a magician- technician, a technocrat, a magocrat; because any sufficiently advanced science is indistinguishable from magic in the eyes of the ignorant. I know how to walk step by step, I have no certainties, I have neither the smallest prejudice, in any given circumstance I recompose and recreate the world from the beginning, because I don’t take anything for granted. My technology is such that I can mix clay in the proper analogies, equip it with various properties and qualities of matter, igniting it with a ray or a thunder, having a leasing and franchise contract with God himself, in short I can create a (wo) man from earth and water, but neither a robot nor an A.I., those are diabolic manufactures of the wormhole’s beings. You are not the only one assuming different forms, because I too possess and I bequeath to people the cowardness of the hare, the guile of the fox, the arrogance of the peacock, the savagery of the tiger and the toughness of the lion”.

Then Proteus, exhausted and defeated, answered his questions, made him even a drawing, from which he learned that he should ascent the Nile and offer a hecatomb to the gods, so that they may reveal him the return road – well, Prometheus erased all this mystical, pagan and unscientific stuff and kept only the detailed instructions of navigation, transmitting them immediately to the navigator and the helmsman. They included many zigzagged vectors in space, ostensibly incomprehensible, which in fact were the Gnomon for the space- trireme to pass from one level of the ecliptic to another and start again its tormenting rotation.  

CHAPTER Ζ’

ANTLIA, CANIS MAJOR, HYDRA, CRATER

Let us listen at the gospel of the constellation Antlia’s catasterism.

INCENSE OF MOTHER ANTAEA (DEMETER), AROMAS

(Antaea, queen, and mother of many names,

Who save immortals and mortals in life’s games,

Who investigate the wandering sorrow

And in Eleusis’ famine your own wheat borrow,

You came to Hades to Persephone being glorious,   

Having as guide the son of Dysaulis, the notorious, 

Who revealed what happened in Zeus’ portals,

And gave birth to Eubulus, one of the mortals.  

But, goddess, who accept a lot of prayers, 

Take the will of your servant in your layers).

          INCENSE OF GODMOTHER, MISCELLANEOUS

          (God- equal mother, breastfeeding nurse,

          Who have many medicines and wishes in your purse,

         You yoke the lions and the fast chariot of bulls,

You carry the scepter and the other government tools,

You possess the Earth’s and the world’s throne,

That’s why you persuade the mortals not to be alone.  

You were the woman lying on the childbed, 

In rivers and sea echoes what you have said, 

You were called happy, were called Vesta, 

Because you donate goods in every fiesta.

Come to the feast, enjoy the drums, venerable

Tamer of all, savior of Phrygia, Cronus’ lovable,  

Child of heavens, ambassador, inspiring, feeding

The faithful, loving, supporting, the pious leading).  

Let us listen at the gospel of the constellation Canis Major’s catasterism.

INCENSE OF ELEUSINIAN DEMETER, STYRAX -SWEET SCENTED

(Demeter, mother of all, who demonically dance,

Shy, you nourish the girls’ hopes, give them a chance,

Goddess, wealth-giving, donating, wheat- nourishing,

You rejoice when it is peace, progress relishing, 

You sow, collect, thresh, cut the grass and the herbs,

You dwell in the valley, who all and everything curbs, 

Desirable, lovable, please the mankind rear,

Yoke the necks of the cattle, make them fear,

You brought to the mortals a happy happenstance,   

Growing, ripening all, with a Bacchus’ various stance

Torchbearer, pure, you gather wheat and barley,

Although you are in the ground, you join and parley –

You love children, you are a prudish, shy daughter,   

You rein your chariot firmly before you slaughter,  

Around your throne many dance and moan, 

Call you only begotten, as soon as you shone,

You have many pistils, shapes and forms,

Come, blissful and pure, give us tilling norms,   

Create peace and obedience to the law

A merited wealth, strong health as a cat’s paw).  

At that point an interlude or intermedium is indicated, because Hyperion has formulated a reasonable objection.

“Hegemon, it is obvious and apparent that all these hymns, which we chant to call the creative powers, praise and commend our opponents, Demeter, Donysus, Zeus- Dias himself and all the other demons beginning from Delta. Is this not a confession of defeat on our part?”

“First officer, I would expect from an architect of logic like you to have already dismissed such doubts. The preceded Creations are so many that the myths got mixed up. It is confusion ascribed to the passage of time and the solution is to choose from our myths and hymns what is beneficial for us. The universe operates on the grounds of cunning of reason, whereby whoever pursues something will all due force is likely to achieve the opposite, wishes to favor her/his race and finally benefits her/his rivals. From the time that Demeter embraced the tillers and taught new techniques in agriculture, she became one of us. When somebody behaves for a long time exactly like another, no matter what his/her original motives are, ends up through habit as a second nature to become this other. Property changes hands through usucapion and adverse possession and character transforms often through company and association. Aldo, it is not rare than (wo-) man praises in hymns the hostile elements to sooth them. I refer to you our hymn towards Antaia Earth, although ‘antaios’ means contrarian. In essence, through our prayers, we exorcise fate, as well as the adversities and calamities, which it has in store for us. We never pray to our friend; on the opposite we often make a plea for help and beg our enemy.” 

“But shouldn’t out prayer address to God?”

“We have already been through that; I greet my friend; I greet twice my enemy. The hardships of life are not attributable to God but to fate, thus the prayers to Him address to the wrong receiver. God mobilizes and makes his presence notable after the blow of the fate helping us deal with it; we are all judged as to how we react to the ambushes, the traps and the bumpy slopes of fate. Got, Hyperion, is not out there but in here”, said Prometheus pointing at his heart. 

“Boss, what is our current mission?”, asked Iapetus.

“It was announced to me through universal intercommunication that the Holy Grail or else the Wreath of Creation, the most precious artefact of all times, lying on the roof or the depths of the sediments and layers of twilight (depending on the view angle that someone adopts), is at the verge of emerging to our actual reality. Something like that would have ominous consequences, because due to this Last Judgment all the placed of the dead would collapse and would mix up with the world of living. The difference between life and death would be canceled and the functional mechanism of the universe would be deregulated certainly and irreversibly. Death means dispersion and at the same time cohesion and association of points on other domains or organic sectors, from the view angle of which one can affect the living again. Death is form, life is content. They must not be mixed or confused, because then the order and the structure, as well as the articulation of the universe collapses and all end up into an undifferentiated mass of ‘stones, bricks and tiles shuffled together’, in a primordial cosmic soup”.  

Since an expression of deep incomprehension was pictured on the faces of the bridge crew, Prometheus turned to his right-hand man, Hyperion.

“Number One, if I recall the facts accurately, you have recently read the file of the Creation Wreath”.  

“Not only I have read it; I have studied it thoroughly, I have familiarized myself with it and assimilated it to the molecular level, I have dusted and undusted it to the superlative degree, I have fathomed and understood it in depths not achieved before…”

“Ok, that’s enough. Please, give the necessary explanations, because it seems that I spend too much saliva to analyze what is self-evident, and I will be left without even one ounce of energy, when it becomes urgent that I act”.  

 “It is universally known”, started Hyperion, “that the Wreath of Creation or the Holy Grail is a magical spell crossing and holding together all levels of the twilight zone, adjoining them with the human world. For centuries, the Wreath was the biggest dream of humanity, a promise of ineffable happiness, a symbol and a contract of future eschatological freedom. The essential element is though that the Wreath is attached like a buckle on the top of the layers to keep aloof and distinguish the world of the dead in relation to the world of living. —

— The power of a wizard lies in his skill to distill, gather, exploit and channel the energy of the people flowing throughout the twilight zone in a way that the Wreath would never emerge to the surface. Our world resembles a huge domain, where there are small gushing fountains, people who emit power, without to be able to direct it.  We, scientists, experts, magicians – technicians, are puddles, cavities and pits, where the liquid from all those innumerous sources flow together. We are not offering this world not even a drop of liquid gas, but we can store and use the foreign liquid. Our authority is the concentration and use of foreign power. Due to this power, we can penetrate to the twilight zone, disrupting the borders of the layers and the successive sediments, handling energies of continually higher frequencies. Under the proper circumstances, the Holy Grail can tear and scatter all those barriers detaching our world from all twilight levels. —     

 –A constant and pressing flow is necessary to keep the precious stopper on its position. It is as if someone wants to hold down a submarine underwater object on the bottom of the bathtub, whereas it pushes up tending to ascent and buoyancy. As long as someone presses it from above in a way that ‘other and other waters cover it’ (Heraclitus), spraying water under pressure – in other words psychic power-, pushes it back and holds it on the bottom”.  

“So, here on the planet οf Canis Major”, Prometheus picked up the torch, “the following things seem to have happened, which we encountered as preceded events, when we proceeded to the act of Creation. A being from a parallel dimension, who was rather a vampire killed a man, if one could judge from the scars and the scratches on the neck. Instead of sucking the blood, however, as an entirely valuable sap, he left it ostentatiously, conspicuously and provocatively at the bottom of a lake. This is a sort of invitation to duel for us. Traditionally, the vampires along with the werewolves vindicate the living power of the people, being symbolized by their blood and absorb it for their own empowerment and reinforcement, instead of dispensing it as a converging pushback wave or energy flow, so that the stopper of the bathtub remains on position. In any case, the suspicious aggravating circumstance that the backstage vampire, who is supposed to hide behind all this, didn’t pump the victims for his personal satisfaction, as it corresponds to his nature, but he wasted the blood spilling it into a drainage pipe letting it flow unspent, unprocessed and useless into a crack of the floor, thickens the mystery.”

“Steps must be taken, which will include an inquiry of the vampire’s associates, mainly of werewolves, who are more accessible and available, and of course an ascent to a higher level of reality, where they dwell”, added Hyperion.

“So, let me see willing hands”, said Prometheus. “I am asking for volunteers regarding this issue. Yes, yes, let us not repeat ourselves. Hyperion is the ideal person for the mission, but I need him for the catasterisms and besides he cannot carry on all conceivable assignments”.   

Iapetus raised his hand hesitatingly.

“Oldest of the titans, when I ask for volunteers, I consider only serious applications and candidates, not dotards with rapidly advancing dementia”, disappointed him the captain. “You are the biggest joke, where, instead of saying that something is so old its age should be measured through radiocarbon dating or that it predates the Flood, we say that it is older than Iapetus. So, let the enterprises aside, father and stay put, don’t embarrass yourself, because the young people need love and a walking mile, while the old ones need sagebrush and chamomile”.   

“Unbearable are the times, when the offspring makes fun of the father. Young people enjoy the fruit of youth, as long as it is fresh and juicy, because later it turns bitter, blackens, shrinks, rots, becomes wrinkled, suitable only to spit out. And yet, as you know very well, master, I have also delved into the concentration techniques of the Atlantes. I can pass to higher levels of existence and face werewolves and vampires; the wolf may lose his teeth but never his nature; the fox may grow grey but never good; a leopard cannot change its spots. The above proverbs refer to me, not to the werewolves. If they are indeed werewolves, I am an old wolf and possess the needed telepathic powers to bend the creatures of the dark.  Let me do this, captain. I have the juices and the saps and the fuel for one last mission”.    

Commander Iapetus’ personal log (during my second drafting period, because in the first I have reached the rank of an admiral):

I entered the first level of dusk, darkness and twilight zone. The dim ramp lights are ways of the material intermediate flow’s manifestation, dimensions and domains, where the souls are classified pursuant to their sins. The all -around decoration became suddenly reality. The walls of gypsum were carved through a stone. Under my feet, the edges of the herbs rustled, dried up until now.     Perhaps the human imagination had created the twilight zone and many people came here, took the rules of the game very seriously and constituted a make-believe world confirming afterwards their own faith.

A night with a full moon in a multifaceted wood was enough to encounter a werewolf, since, as we said, they are easy to find. He welcomed me in the living room of his treehouse, because he knew that he couldn’t avoid the confrontation against a powerful initiated adept and magician like me from the moment I had addressed him with all due formality. I narrated the whole case to him, knowing in advance that he was already aware of the vampires’ movements, who were superior to his likes in the ladder of the exo- creatures hierarchy.

“As a dark creature of the night I can give you only one answer”. In the voice of the werewolf the irony was distinguishable. “Why don’t you take a vacation? Calm, relax, enjoy the blue grass and the cloudy dim sunset of this layer, go for a walk. Who cares for what the immortal ones aim and plan?”

At this moment, I realized that I could not hold myself back. I envisaged the werewolf in the eyes, in the shady pupils of the iris, that already flared with a scarlet shining or shone with a scarlet flare.      

“And if I crush you, dead blood- drinker, who waits for the others to doze to tear their tenons and neurons apart””, I asked. “If I disembowel you and force you to answer me?”

   «You are free to dare”, replied to me the werewolf with a tender- tender voice. “You are free to try, high-ranking one. Do you think that you are unknown to us? Do you think that we don’t know, where you draw your powers from?”

The eye penetrated the eye and the iris pupil to the iris pupil. A black pulsated tunnel formed, attracting me towards zero. A red sparking twister of stolen life, an alluring whisper in the ears, the etheric majestic surreal beauty of this young werewolf’s face dominated and suggested that I kneel before him weeping in admiration and despair and asking for forgiveness. He was very powerful, after all he had at his disposal the experience of a century, multiplied with the vehemence invested to him by the full moon. And I came to feel this vehemence in the superlative degree. I stood on rickety jittery feet and made an uncertain pace, I tended to fall on my knees.

          The werewolf laughed enjoying his temporary victory.

          At this point, I fueled my mental attack with such a fury that if it was expressed by a fireball, it would torch and set ablaze the fortification of an old Scottish castle along with a dozen houses (and a dozen ghosts). The irises of the werewolf paled, lost their color. A white light set in fire the numbing black tunnel. In front of me there was now a parched carved scar-faced old-timer, rocking back and forth with despair. The skin withered and fell from the face like a snow of scales or dandruff of the hair. Soon just like before, the power concentrated again like a thin lance, ran through my body, gained momentum, spiraled like an elastic string and thrust into the eye of the werewolf.   

          I poked into his memories and demanded that he discloses the required information. He was silent and I feared that I had cauterized his brain irreversibly.

          “White magician, if you please, I would like to protest…” In this last word there was a tension expressing resentment and hate. “and request you to refrain from such unprovoked attacks in the future. This aggressivity is totally unjustifiable…

                   Through provocation, duel, bets and pains

                   You suppress us and forge our chains

                   But I encourage my brothers to be free

                   To suck and drain the veins of them and thee”. 

      “Let us get to the bottom of the matter that makes no more sense now than before”, I shook the head. “Perhaps the vampire only wants to mislead the investigation. Why should he leave the trail of his bite behind and then let the precious blood go down the drain? The vampires consider blood a rare commodity and deal with it thriftly and gently. There is a proverb which is applied for them: A drop of blood to waste, means that a virgin is no more chaste”.

          “It is always easy to find an explanation”, said the werewolf. “For example, the biting vampire wanted perhaps to pin the suspicion on one of his hungry colleagues who would be accused of having lost his composure. Or he bit the victims but refrained from drinking their blood, letting it ooze away in the hope that he will not be discovered. Or the vampire was indeed hungry, he bit and chewed but came quickly to his senses and let the blood flow away to give the impression that he was framed.”  

Surely, you know the expression “I need a cigarette to relax”.  Here, the case was so difficult that we were forced to mobilize all mantras available for this region of heaven. One spell was destined for the correspondent constellation of Hydra, where, of course, the only antidote to Lernaean Hydra, which causes a combination of diseases, cervical spondylosis, hypertension, adrenal gland disorder and cnidosis, and its name was Hygeia (Health). On the other hand, to fill with life energy the constellation Crater, threatened and absorbed by the vampires, after an understanding with Prometheus we deemed the hymn of Leucothea as appropriate, who gave to the castaway Odysseus the saving headband, which was an energy veil to wrap himself until he reaches the shore.  

INCENSE OF HYGEIA, MANNA

   (Wished and desired, who love us tender all

     Hear us, Hygeia, surveillant, take us in your hall,  

    You wither the diseases of men through your care,  

          Every house feasts under your warming flare, 

     Arts bloom and blossom and the world summons you

     Only wasting Hades hates, repels you from its purview, 

     Everlasting, refreshing, reviving, mortals’ repose,

    Without you no one can himself to catharsis expose,  

     Without you, no sweet wealth is acquired, 

     Neither by young nor by old until he’s expired  

     Because you control everything and reign,

     You care for your adepts, being strong, sovereign  

     Please, above all, protect us from dementia and pain).

              LEUCOTHEA’s INCENSE, AROMAS

  (I summon Leucothea, of Cadmus, with your big purse,

   Of wreathed sleeping Dionysus’ breastfeeding nurse, 

   Goddess who rules over the sea, scorns the land

    You love the waves, you gave Odysseus the band

     On you the fate of the seafarers depends, 

    You stop the sails from trembling at both ends

     To those who choose to save, you are present, 

     But you‘d better give all a precious present

     To bring the ships to the harbor roaming with oars

     Lead your children always to the shores).  

I noticed a detail completely out of joint. No blue moss grew beside me, this harmless cute parasite of the flux was totally absent from the scene. I had reached the second twilight-layer and was for the time being the only inhabitant of this grey reverse side of the universe. Here, where the people felt a grotesque carnival fear, even if it was merely well played and pretended, the blue moss should flood the premises. It should hang from the heavens like a bunch of bizarre stalactites from the cave-roof, should have covered the ground with a disgusting drifting and billowing carpet, should have climbed the walls all over. But there was no moss. Perhaps someone had uprooted or burned the moss regularly, if he were a grey magician, or froze it, if he were a dark one.

The power scattered through space, the life-energy emanating from men disappeared erratically into the twilight zone. Surely it dripped continually through the fibers of the universe -to the first layer, the second, even the third. But in proximity to the underground dungeons gaped a hole, where a continuous power-flow poured. As if one had cut a small gap through the surrounding tissue and into the restricting riverbed, so that the stream of life trickled, seeped, and soaked into a lower plane, where it was gathered.

          A surplus of food for the brainless parasites was available. The moss crept parallel to the unexpected food, attracted by the life-stream and the emotions, originated from scurry scared people. It crept until the gap but withered instantly.

          A cold wind whipped me, I twisted my ankle and I was dragged off into the third layer of the twilight. I landed on my face and in lush green grass. A frozen squally wind roared. The sunlight trickled through the vagabond violet thick snowy clouds. A hilly area, covered with lush pricking grass, extended up to the horizon. Somewhere, in a great distance it thundered, lightnings flashed, but they stroke inversely from the grounds to the heavens, directed from the earth to the violet clouds.

          I stood up and swallowed because my ears were clogged. The usual sticky sultry humid feeling of the twilight, the treacherous sneaking insidious weakness, the wish to return to the actual world faded away. The third layer proved to be energetically balanced. As my eyes got used to it and I was able to distinguish things, I realized that the surrounding colors in spite of the improvement weren’t so cloying and so bright as usual. The grass was green but pale, the clouds rather grey-blue than violet. Even the lightnings seemed to be faint and weary, didn’t tickle or irritate the retina of the eyes. As the night came, I couldn’t see any star in the sky but at least boasted there the moon albeit lackadaisical, half -hearted and only due to a sense of duty. In the white shine and bilge of the moon on a canvas sea, the world seemed almost real and genuine. Trees with muslin leaves on the branches rustled in the wind but didn’t smell like grass. I was promptly aware that I couldn’t grasp or perceive any smell. Probably, if I were to chew a blade of grass, I wouldn’t feel not even the bitter taste of the plant-juice.

          I investigated the area and I spotted the vampire behind a withered fence.

          “We end up here after death, you know, and this is unfortunately a permanent arrangement. Do you like the paradise that expects us in the hereafter? What an impertinent fraud”, he said hollowly behind his barricade.

          Instead of answering to this opening statement, I bent down and picked up a spade of grass, put it to my mouth and chewed slowly. The juice was bitter but not bitter enough like fish-oil for instance. I blinked my eyes and looked at the sun. It shone in the heavens, but its light was not blinding. I clapped my hands, and a noise was heard, but it was dull and drowned. I breathed deeply, the air was fresh, nevertheless it lacked something, while something else was pumped into it. A slight rottenness lingered and stayed, the yawning void and absence of a missing element.

          “Here there is nothing fluent, nothing real”, I explained. “Here, there is no life”.

          “Bravo”, the vampire nodded. “Most need a little time to notice it, others live here for centuries before they grasp the obvious, namely that they have been deceived.”  

          “You cannot change with cheap and filthy tricks the fact that you are dead. Our lord granted to the deceased the grace of death quite intentionally and methodically, because the resurrection is impossible without it. If you suck the blood of your neighbor out of a nervous reaction or, even worse, you spill it on the floor like Onan did with his seed, then you reduce the power circulating through the layers of the twilight and predesigned to keep the wreath of creation in position. If you don’t use the blood for sustenance and you waste it instead as a protest for your unpleasant and inadequate situation, then your sin is even graver and twice as unbearable–.

          –The warmth of human love, the coldness of hatred, the run of the animals, the flight of the birds, the wing-flap of the butterfly and the grain flourishing and blossoming from the ground bequeath their trails as legacy. The universal flow of life-power, the drops of which are so greedily absorbed by parasites like the blue moss, the vampires and the werewolves, can’t be extinguished but it is bound to make a whole circle up to the terminal station, to return to the actual world via wreath of creation or alias holy grail, a world that craves for resurrection every moment. The supporting framework and grid of the twilight zone must be maintained at all costs–.

          –That’s why I am pronouncing the following curse. The “secularization” measure is imposed to you and your allies to make sure that you will never make use of any kind of magic, not now and not ever against things or creatures, alive or dead, unborn, corporeal or not or in a stage of transition. From this moment, the exercise of magic will be so far from you as the sun or the stars are distant from the Earth. Every effort to circumvent or violate this commandment will result into your immediate death and irreversible extinction. If you summon or usurp or expropriate the magic powers of a major or a lesser divinity, if you pump up, derive, circulate or canalize those powers under cover, then you will die a real death, which means that you will be erased from the quantum-world. As the direct consequence of your violation and exploitation of powers that you have committed, let this secularization be imposed and bind you in such a way that every divergence from these guidelines will be punishable with death, even worse, with erasure from the archive.

The wreath of creation is only a step far, in synchronized tact.

The strong and the clever will reach it with a decisive act. 

You will acquire nothing and all through your quest

So, if you are up to the task, be my guest. 

Beginning and end converge, head and tail,

Death and life are one, this is no fairy tale.

Don’t forfeit your present, don’t lament in front of God,

He will not be touched by your failure, don’t make Him prod.

He sees through us and has only one request,

that we love and be loved, that is His bequest.

Psalms don’t soften, as He deals guilt at His best.

Wisdom is bitter, stupidity is convenient and sweet,

Although it comprehends neither crash nor tweet.

Persuasion isn’t diligent and diligence isn’t persuasive,

only fools don’t understand that one cannot be evasive. 

CHAPTER Η’

 CORAX (CORVUS), LIBRA (ZYGOS), ANTARES

The scene begins in the ready room of the captain, where he sets the classical table to honor his high-ranking officers, reducing them only to Hyperion and Oceanus for economic reasons, i.e. to save some budget. The working lunch included ambrosia with caviar and Theobroma beer as well as Ichthyo-Saurian brandy to drink.

“We find ourselves in an era, where people cannot communicate neither to themselves not with the others anymore”, The divine Prometheus started the conversation. “The first circumstance leads them to avoid facing their contradictions and to just say ‘I am a contradictory being, what can you do’, the second one leads them to conduct parallel monologs instead of bridging their differences. The entire science of dialectics as reconciliation of opposite views, which we have taught in the past, has gone down the drain”. 

HYPERION: “All those originate from Heraclitus’ acceptance: ‘seawater is both clear and vile; potable and salutary for the fishes, indigestible and harmful for the (wo-)men’. This was rephrased later by Sceptics and Stoics. ‘Perfume appears very pleasant to humans but intolerable to dung-beetles and bees, and the sea- water is disgusting and nauseating to people but sweet and potable to the fishes.’”

OCEANUS: “Just a minute, I am also educated, not only the self-conceited Hyperion! At first sight Sceptics said about the object: “We can define nothing -since things differ and the opposite grounds are equivalent, it follows that the truth is unknown.”

Timon said: I cannot prove that honey is sweet, I can only point out that it seems so”. To show that both the mind and the senses could be deceptive, he used to say: “Attagas and Numenius convened”, who were well-known crooks of the Hellenistic era.  In the below the categories, modes or grounds of the Sceptics will be mentioned (mainly of Pyrrho of Elis and Aenesidemus of Knossos), through which the elaboration of the sensory data is made, more general than those of Kant, because they refer, not only to humans, but also “to every being with a perceptional ability”:

1. The mode depending on the variations among animals; It concerns the difference in their perception of things, whereby one is not a discern which is the more valid: “Perfume appears very pleasant to humans but intolerable to dung-beetles and bees, and the sea- water is disgusting and nauseating to people but sweet and potable to the fishes.”
2. The mode depending on the differences among humans;
3. The mode depending on the different constitutions of the sense-organs; It refers to the structure of the senses providing each time a different knowledge of things. For example, the picture or the representation provides vision with the emphasis of dents or corners, while touch can feel mainly surfaces or levels. Also, a food can be pleasant to smell but disgusting to taste, not according to the composition of the recognized object, but according to the construction of the receptor organ. 
4. The mode depending on circumstance; the result of the knowledge depends on our given corporeal or spiritual condition and situation; About the same things one judges differently if she/he rests or moves, rejoices or mourns, is asleep or awake, drunk or sober, young or old. So, the insane (is psychotic the politically correct expression?) hears voices imperceptible by the healthy. The sleeping can see things imperceptible by the awakened. It is also known the motto of Heraclitus “to the awakened the world is common, but everyone from the sleeping turns to her/his own world”. The hungry find delight in a food, which causes aversion and repletion to the satiated. Cowards consider something as dangerous, which causes no fear to the brave. 
5. The mode depending on positions and intervals and places; the same ship appears small and immovable from a distance, but big and moving from close; the same tower appears from a distance round, but from close square; the oar appears zigzagged being partially in the sea, but outside or inside of it appears upright. The necks of the doves present various and iridescent colors according to the view-angle and the position of the observer.
6. The mode depending on admixtures; According to this mode we acquire knowledge of the objects along with others, so that we have not clear and unmingled images about them, but a mixture with alien components. For example, the body appears lighter in the water and heavier outside of it, the landscape in hurricane is different from the one in sunshine etc.
7. The mode depending on the quantities and preparations of existing things; The same object influences differently a small quantity than a large one. Let us not forget that any object can be lethal depending on the quantity administered. A grain of sand seems harsh to the touch, but a dune of sand seems to be lean. Any medicine being mixed up accurately by the pharmacist is beneficial, but if one ingredient is more than indicated, then it is harmful.
8. The mode deriving from relativity; This mode summarizes the previous ones which indicated that due to the interdependence of things we cannot have a clear and precise knowledge of them.
9. The mode depending on frequent or rare encounters; This means that the usual events cause a weak impression, while the unusual have a more conspicuous impact. So, the daily sun is less admired than a comet, although the former is much more amazing than the latter and the earthquakes amaze people more, where they are rare. 
10. The mode depending on persuasions and customs and laws and belief in myths and dogmatic suppositions; This mode indicates that the perception of things and the concept of truth varies between the people according to the usages of their life, their laws, their mythical or religious traditions and their philosophical theories. To the Eskimos for instance adultery was considered in the past a courtesy and an indulging towards the visitor, while it was considered bad among the Christians. As far as the (rich) Arabs are concerned, they do not need adultery, since they can choose between many women of their harem. Other philosophers are idealists and other are materialists, some believe that the soul is mortal and some that it is immortal, there are those who believe that the world is governed by divine providence and those who maintain that there is no trace of such providence. Here must be clarified that the above doesn’t mean that anyone can represent whatever opinion she/he sees fit, since actuality does not depend on one’s viewpoint, but that everyone grasps a different part or level of the truth. 

According to Agrippa, the more recent Skeptics offer the following five modes of suspension of judgment:

1. first, the mode deriving from dispute, namely that there are differences of opinion and disagreements, arguments and contradictions in every issue due to the multiple interpretations and the resulting uncertainty.
2. second, the mode throwing one back ad infinitum; Dialectics is like a spiral. The knowledge about a thing depends on the knowledge about another and etc. ad infinitum.
3. third, the mode deriving from relativity; This refers more to the relativism of things than the subjectivism of opinions. 
4. fourth, the hypothetical mode, which is the tendency of the classical theoretical science to reduce everything to an axiom, unproven by definition, and barricade itself behind it to avoid the recurrence to infinity.  
5. fifth, the reciprocal mode, which means that we consider as proof of a sentence other premises that presuppose more or less the issue which must be proved (petitio principii).

PROMETHEUS: “Instead of the above modi of thinking, there are also the modi of speaking, the rhetorical figures: α) Allegory β) Consecution (αλληλουχία) γ) Deterioration (αλλοίωσις) δ) Analysis ε) Anastrophe στ) Anaphora ζ) Anecdote η) Antithesis θ) Antilog ι) Antiphase ια) Enumeration (απαρίθμησις) ιβ) Apograph ιγ) Apocope ιδ) Aporia ιε) Asyndeton ιστ) Narration (Αφήγησις)  ιζ) Dialog  ιη) Correction (Διόρθωσις) ιθ) Idolatry κ) Irony κα) Expose’ (Έκθεσις)  κβ) Ellipsis κγ) Enantiosis κδ) Reinforcement (Ενίσχυσις) κε) Ex-Asthenia κστ) Regrouping Diplomacy (Επαναδίπλωσις) κζ) Epanalepsis κη) Epenthesis κθ) Epexegesis λ) Epithets λα) Epitasis λβ) Individual Phrasing- Mentioning (Επίφρασις) λγ) Epiphonema  λδ) Argument (Επιχείρημα) λε) Eris λστ) Ethos- Poeia, Acting (Ηθοποιία) λζ) Letotes λη) Meiosis λθ) Metalepsis μ) Metaphor μα) Oxymoron μβ) Parabola μγ) Paradox μδ) Parathesis με) Paralepsis μστ) Paralleling μζ) Paraphrase μη) Parenthesis μθ) Alliteration (Παρήχησις) ν) Likening (Παρομοίωσις) να) Description  (Περιγραφή) νβ) Periphrasis νγ) Pleonasm νδ) Polysynthesis νε) Time and again (Πολύποτε) νστ) Prolepsis νζ) Prosthesis νη) Prosopography νθ) Personification (Προσωποποίησις) ξ) Rhetorical Question and Interpellation ξα) Syllepsis ξβ) Symploce ξγ) Synesthesia ξδ) Connection (Σύνδεσις) ξε) Synecdoche ξστ) Hyperbaton ξζ) Hyperbole ξη) Hyperthesis (syperimposing) ξθ) Hysteron -Proteron ο) Chronography. And let’s take it from the beginning for those figures we have forgotten: οα) Aphorism οβ) Apodosis ογ) Apheresis οδ) Ecbasis οε) Diatribe, οστ) Categorizing οζ) Climax οθ) Euphemism π) Emphasis πα) Entasis πβ) Peripheric Support (Περιφορά), πγ) Synecphonesis πδ) Synthesis πε) Synopsis πστ) Syntonizing πζ) Symbolism πη) Hypothesis, God how could I forget that! Eighty -eight figures of speech, eighty-eight constellations, eighty-eight Orphic hymns, how could that be different?  — 

–With all these sceptic manners and sophistic rhetorical figures our ancestors tried to bridge opposite views either locating a middle point (mesotes) among them or revealing that their contradiction is only ostensible and can be settled in a higher level”.  

        HYPERION: “So, when our wise elders saw that the spontaneous uncouth idea of justice as land surveying and division, sharing of lots, setting of boundaries, ‘barbed wire on the prairie’ and distribution of parcels ended up in crime, they found the solution of the market as meeting forum for the exchange of ethical views, according to which the society could be ruled. However, when someone tried to impose his own opinion on others developing a terroristic mentality, again our wise elders invented the institutions as combinations of material order and ethical – spiritual consideration constituting a synopsis, connection and contraction of the two previous situations”.

          OCEANUS: “The same dialectic is valid also in politics. The accumulation of some people’s wealth results in the impoverishment of the rest. On the other hand, the socialization of certain production means leads inexorably to inertia, attrition and abandonment due to laziness. So, the third stage of civilization implies restriction of accumulated wealth through the abolishment of inherited rights and improvement of production effectiveness through privatization of the production means. So, people bring the opposite arrangement to bear on the situation. The result is privatization or individual property on the production means and community in relation to products or goods. This way the economy is powered henceforth by labor, creation, artwork. The workers or the employees acquire a strong motive, because property and its perpetuation after death is a viable option only with regard to the components of production. On the other side the abrogation of inheritance and heredity prevents the accumulation of wealth, because possession is only possible, if one elaborates and refines the actual product combining the productivity with his very life, in the absence of which no transition or transaction can be achieved.  The above-mentioned ruling is more beneficial and rational. If a planet has adopted such regulation, it has entirely got over the average marks and passed the test with flying colors”.

          “Yes”, confirmed Prometheus. “People must remember again the reconciliation procedures of the litigating parties. And since it is the turn of designing the constellations of Corvus, Libra and Antares, I would like to point out the following:”

          “Master, sorry for the interruption, but we ‘d better continue our conversation in the bridge, where even …the dogs can eat the crumbles that fall from our big table”, observed Oceanus.  

          “You are right. The training of the crew continues to be one of my main priorities. And the best apprenticeship is this, where the student hears a part of the teachings and tries based on the doctrines framed in parenthesis to perform an intra-polation or an extrapolation, i.e. either to investigate thoroughly what lies within the boundaries or to infer the unknown from the known extending beyond the limits. The strategic advantage that information is to be provided only in a need- to -know basis is in the final analysis what favors and does not hinder the creative initiative, because the mystery inspires and incites people to fathom it, to appreciate its value and participate in it”.

          The team of the three entered noisily the central command hall and proceeded to the main screen. The present officers jerked fro their positions: “Captain on the bridge”.   

          “As you were”, said Prometheus. “Please, carry on your current assignments. Do not bother, we came here for some catasterisms, which we have prepared as an intimate confidential league, in an unofficial administrative council behind closed doors.  I was saying, Number One and Doctor, that the Corvus or raven is information that could be either true or false. That is why, here the sobriety and the lucidness of Apollo is more fitting. Do not forget the basic distinction of the ‘Birth of Tragedy’ into Dionysian and Apollonian spirit”.

APOLLO’s INCENSE, ΜΑΝΝΑ

(Come, blissful Phoebus playing the lyre and the flute,

From Memphis, slayer of womb-splitter Tityos -brute   

The harp slung behind you, you seed and till,

Leader of Muses, whose arrow goes over the hill,    

Smintheus Delphic slayer of Python, of Gryneium grove

Savage, light- bringer, of a glorious pedigree cove

Didymeus lover of Branchus, who can cause lesion,

King of Delos, who have a keen clear vision

Gold-locked, you reveal lucid omens, clear the fames

You eavesdrop to prayers of people with good names

You see from above the ether who has no husk, 

The happy earth throughout dawn, day and dusk

You enjoy tranquility, starred dark, silent and owl hoots, 

You care for world’s cohesion and search deep roots

You care for beginning and end, see the future from afar,

Always vigorous girding on the lyre and the guitar,   

Sometimes reaching horizon’s borders with your chord

From alto soprano to tenor and bass with a Doric accord

Mixing the components, see how far people can go,

Rewarding those who defeat fate and courage show,  

You approve winter and summer with equal analogy

Choosing low summer profile, and winter’s eulogy

You converge into a Doric ripe summer flower

That is why all worship you as king of power

You have the lasso of winds, the two-horned Pan you hire

Since you stamp life from birth until the final pyre

Listen to your adepts’ pleas until they expire).

“The constellation of Corvus begins taking form in the horizon”, said Oceanus.

“Master, the instruments of the ship confirm that”, said Eurybia. “Your psalm this time was excellently performed and brought quick results. We would very much appreciate it, though, if we could participate, as was often done in the past. With all due respect, I don’t think that it is right to subtract or revoke jurisdictions that you have conceded in previous circumstances”.

“Stand down, Eurybia, and don’t get impertinent. It is within the captain’s discretion to decide what task he will assign to whom”.

Here, Oceanus endeavored to protect Eurybia from Prometheus’ possible outburst.

“Eurybia, we all must keep our egoism in check and place even our putative worth into the proper dimensions. Do you think that we like being dependent for every Creation on the Sphere of the Sun and the energy, which is mailed to us from the beginning of time? We still ought to consider ourselves satisfied from the part and the share of Creation that falls upon us keeping our end up…”

“namely, elaborating information”, Prometheus hurried to add proudly. This is the important part and the basic component of the Creation, and I wouldn’t exchange that with anything, not even with absolute energy. Information is the “eidos”, the type that allows the artist to show”.

Leto wished also to put everyone’s mind in rest, but at the same time to flatter the Capitano. So, laying it too thick, she usually hung herself from the lips of Prometheus, after she had formulated a question instigating a prepared answer. So, in the current circumstance she said munching a leek”:

“Capitano, why did you say that raven means information?”

“If you do not remember this from earlier Creations, the patriarch of the doctors Asclepius was son of Apollo and Coronis. While Coronis was pregnant, her father Phlegyas ignored ostentatiously the divine intercourse and gave the bride to a man named Ischys. The raven sent a message to Apollo, who was furious about the incident, arched and killed poor Coronis, snatched the baby from her uterus and brought it to Centaur Chiron to raise it. The raven was at that time a very renowned messenger with an office of his own and a swarm of carrier pigeons at his disposal, apart from the messages originated from or addressed to serious clients, which he delivered personally himself. He also played the role of a self-appointed news agency broadcasting to all what he deemed important from the sequences of international events. The escutcheon or emblem of his office was the absolute white symbolizing the truth and the genuineness of information. The raven himself was a shining white bird making a statement of infallible credibility. Apollo, hearing the news, devastating for his feelings, passed the well-known five stages, denial- anger- sorrow- and during the stage of bargaining, which today is in second place, but in the antiquity was placed right before the final acceptance, grabbed him by the neck and made him swear that he was lying. The raven remained faithful to the journalists’ code of conduct. Then Apollo beat him black and blue, just as he is today to stress his discontent. This was the first time that the truth of a piece of information was connected unexpectedly to its being agreeable or disagreeable, whether it strokes and caresses the ears of the addressee or not. So later, Aegeus connected the white or black sails of the coming Theseus’ ship to the quality of the news, if it were auspicious or not”.  

“The relativity of events’ report and its passage from ontology to psychology and from the faithful catoptrics of reality to the disposition or the eagerness of acceptance on behalf of the listener was intensified even more by another raven”, intervened Hyperion. “Corax (crow) was a teacher of court rhetorics and had the kindness to teach a guy named Tisias without payment, on the agreement that the latter would pay the former, when he won his first trial. Yet Tisias was quite lazy and did not exercise his profession or else he had found other sources of income and postponed the payment to the teacher. Then Corax demanded his reward before court, clarifying that even if he lost the trial, he should receive the tuition fees according to their initial agreement. Tisias answered in reverse that if he won the trial, he would certainly not pay, and if he lost it, he would have again no obligation of paying the fee, since he would have never been victorious in a trial. Terrified and fed up, the judges threw their pens away and exclaimed: ‘From a bad crow a bad egg’.  Since then, Corax was connected irrevocably to the distortion of information and hairsplitting pettifoggery, contrarian to his initial good fame”.

“So, what is the solution, here?”, asked Prometheus rhetorically. “What message and what meaning should this constellation emit to Earth? Quite simply that the crow can be either white or black. In whatever news is broadcasted, the listener must assume that it is not valid or rather that also the opposite is valid and then he/she should try to make head or tail of it based on logic. He should have the balance and the impartiality of Libra, when elaborating some information. Thus, in a warriors’ clash there are the following given presuppositions. Firstly, that the primary fault lies with the invader, whatever justification he may invoke, secondly, that brutalities will be necessarily conducted by both sides. As far as a revolution is concerned, massive participation is the main criterium for its legitimacy, because it proves the preceding oppression that caused it; this, however, does not free or liberate it from the basic obligations of the war- conventions, such as the absolution of noncombatants is. To celebrate this, let us chant the hymn of Asclepius, who cures not only the diseases, but also the wounds of propaganda, falsified information and superficial flawed judgment”.  

      ASCLEPIUS’ INCENSE, MANNA

(Doctor of all, Asclepius, master playing the flute,

You heal us from every disease, no matter how brute

Who give mild presents, provide us with mettle,

With your wellness cure please, our heath settle.  

Like serious, grownup, adult, protect us from bad,

Keep up Phoebus’ blooming vigor a young lad,

Enemy of sickness, you have Hygiea in your booth,

Come, blissful, give us an end nice and smooth). 

OCEANUS: “Beyond that, however, the clouding of judgment by misinformation does not take place only due to fake news, but also because of the citizen’s tendency to magnify the importance of one news and ignore ostentatiously the other one. We are dealing here with the conspiracy of silence regarding whatever is not to our interest, while on the contrary we propagate and advertise shamelessly and without inhibitions whatever fits our crystallized convictions. The selection of the subject with which one occupies himself and chooses his battles is a basic element of politics, however the neglection of a subject for the benefit of underlining another must not reach to turning a blind eye to the facts. It is not right for any matter to be covered by the veil of silence, on the contrary dialectics, mediation and conversation contribute to balancing and compensation between the standpoints and the interests hiding behind the facts and lead to consensus laws, through which the just principle is achieved that whatever is good for the one, is also good for the many”.

    “In the final analysis, professor of both medicine and medical practice, you are not just a country doctor, as you always maintain referring to Socratic ignorance”, continued Hyperion. “The choice of breaking news that leads anyone to a sort of cocoon or cubicle, where one listens only to events or comments agreeing with one’s conviction to the exclusion of all other annoying inputs, is symbolized by the story of Alectryon. He was a servant of the warmongering Ares, whom the god took with him on his saddle, when he rode Deimos or Phobos to go unnoticed and have sex with Aphrodite. He had assigned him the task of watching if someone uninvited appear suddenly, for instance the husband of Aphrodite Hephestus interrupting the coitus ingloriously and untimely. Hephestus, however, had adapted on the sinful (so to speak) bed the Sagene, namely a dragnet – a trap, through which he captured Ares on the moment of the orgasm. Ares shouted in vain, ‘help- help’ because in the meantime Alectryon was already sound asleep. So, Hephestus brought the lovers tied up like an animal or knotted like shoe- laces in front of the council of the gods, being continuously in session, whereby the aigrette of Ares’ helmet had merged with the fluffy tufty lacy and frothy night-gown of Aphrodite and asked their moral condemnation. In the end, since gods remain always gods and dispense both the sickness and the cure or anyway have extensive means, bigger levers, joysticks or crowbars as we do, the two came out unharmed and not worse for wear from the whole story with just a little punishment of exile, Ares to Thrace to remember the deed of Enyalius extermination, and Aphrodite to Cyprus to keep on playing with the conches and the waves; it was Alectryon who paid the price being transformed into a rooster who crows everyday waking up both himself and the others. Alectryon symbolizes the news that it is not compatible with our views arousing and waking us from the lethargy of crystallized opinions”. 

“To honor the story that you narrated, Hyperion, let us chant the hymn of Ares, although in fact we need Anti- Ares (Antares) in this life, i.e. mild and quiet people being like the morning dew and frost, an aura and a breeze on the leaves. The enemies of the wannabe gods of the wormhole have destroyed us, have obliged us, titans, to fight instead of devoting to peaceful tasks. So, behold a traditional hymn od Ares, which also praises Antares.

ARES’ INCENSE, LABDANUM

(Magnanimous, untearable, with vigorous hands and arms,

Slayer of men who strike the walls with an arsenal of arms

King Ares who rattle your weapons, guilty of murder

Bloodthirsty, warmonger, instead of becoming a herder, 

Who covet for swords and spears in a useless battle,  

Stop the manic attacks, rather shepherd some cattle

Accept rather the pleasure and Dionysus’ procession

Change the power of arms with a farmers’ session,  

To feed us all under peaceful laws and progression).  

BONUS: HYMN TO ARES

(VERY OLD, REFERRING TO THE TRAJECTORY OF THE PLANER MARS)

(Mighty Ares, armed to the teeth, with soldier’s cap, 

Noisemaker, city savior, letting no one take a nap

Forceful, tireless who can raise a wall of spears

Defeating easily the enemy, as soon as he appears,

Tyrant of your opponents, proud the torch bear,  

Dance in the fiery circle, shake a scepter in the air,  

You define your trajectory with seven given points,  

Flaming horses lead you to apex and antapex joints. 

Helper of mortals, who escort during puberty,  

You guide the heavens to serenity, liberty

Give us strength and power so that we may

The bitter meanness to lift and the dismay,

The soul’s treacherous deceptive urge to overcome

If someone irritates me, send him to kingdom’s come

In the cold cries of war with grace to intervene

To brandish institutional care in every needy scene

Away from ominous battles my elbow to lean).       

CHAPTER Θ’

SCORPION, SAGITTARIUS, ASPIS (SCUTUM), CAPRICORN

HYPERION: “Catasterism of constellation Scorpion in five, four, three, two, one. Execution”.

SAVAGE’s INCENSE, AROMAS

(Hear, you son of Cronus, glorious demon, boaster,

even symposiast Dionysus joins your roller-coaster,

It is your precious toy You have tied him in your thigh, 

Bring him to Tmolus, let him not fall from sky-high

Blissful, lord of Phrygia, king the land and of the poles  

Be lenient, help your secret servants in all globes).   

OCEANUS: “He is Scorpion and his nature is to bite and poison, so, it is to be expected that his god and master is Savage, a sort of Zeus, but even more ferocious and unjust”.  

HYPERION: “Catasterism of Constellation Sagittarius in five, four, three, two, one. Execution”.

INCENSE OF THE CRADLER, MANNA

(I am calling Dionysus cradling his own figure and shapes,

Who cradle in your bed but also harvest vintage of grapes,

An offspring of nymphs and of wreathed Aphrodite, 

Who vibrate in the dance and the steps expedite,

You join the nymphs with a crook and a mania’s goad

With Zeus will Persephone’s liability and load, 

You were raised as a friend of the immortal gods,

So, you must accept their morals and codes).  

OCEANUS: “Well, you see, the zodiac sign of Sagittarius is very unstable, and so the psalmody in the honor of the warlord Dionysus, who cradled the whole ecumene with his military campaigns and stirred up all hearts through his grapes’ fermentation, appears indicated”.   

Prometheus entered the bridge hastily.

“Sit down and refrain from bows, greetings, salutations, addresses or self- announcements. Hyperion, in what status do we encounter the constellations of Scorpion and Sagittarius? That is of interest to me. They are both intrinsically and extrinsically aggressive formations which have tortured us sufficiently in the past.”

“I looked up whatever I could regarding registered memories from previous cycles of Creation”, answered Hyperion. “As the Ecclesiast says:

‘A generation goes and a generation comes,

And the earth is established into the eon;

and rises the sun and unto its lace it draws.

In its rising it goes forth to the south and it circles

to the north- circles circling is going the spirit

and returns at its circuits… what is the thing taking place?

The same thing as shall be taking place.

And what is the thing being done?

The same thing that shall be done.’”

“Mercy, Hyperion, stop this unbearable intolerable Atlantic bubbling! I only care for the diplomatic statis between the domain of Scorpion and the one of Sagittarius”.

“Master, the invocation of the successive cycles of history is never inappropriate or out of place. Besides, there is a relation between Cyclone which is a twister of the Northern hemisphere and Typhoon, which will preoccupy us in the following and is always located on the northern hemisphere.”

“Typhoon (Typhon) again! Yes, I remember something from the mist of the childish memories. Please, give me a full professional report.”  

“Typhon was raised in the Typhonic cave of Cilicia and climbed the ladder of offices with great effort to become king of Sagittarius, tributary to the warmongering Scorpions, who had the god-equal Savage as their leader, a ferocious overlord, who was animated by some kind of primordial justice. Being a cunning dexterous general and a versatile politician, he got rogue and renegade and rushed Scorpion together with his allies, burning and looting. He was always a formidable enemy, a scarecrow for all with the mixed nature of a man and a beast. He always exceeded all children of earth regarding size and strength. He is anthropomorphic down to the thighs, underneath he has infinite helices of vipers, coiled or spiraled, rising to the top, as they emit tremendous whistling. The size of his body is higher than the mountains, sometimes his head reaches the sky, his hands stretch from East to West and from each one hundred dragon heads emerge. His body is covered by feathers, while his beards stand pointed, savage, wavy. I forgot to say that fire emerges from his mouth and eyes. Throwing flaming stones, Typhon defeated easily his opponents, who chose to play hooky and retreat ingloriously rather than face him. In the end, Typhon identified his opponent Savage and attacked him with his full force. The battle was relentless. Typhon winded around his enemy with his vipers and, after cutting his nerves with a sharp harp (sickle), he appropriated them having henceforth a nervous system at his disposal, through which he could direct industrial mechanical men, ships, troops, corps, even whole armies”.     

“When you refer to nervous system, tell us also what you mean, because there are also the perfidious ones who perceive the metaphorical expressions literally, only to find sufficient cause to doubt them.”

“We are talking about a sophisticated net of artificial intelligence and enhanced reality, capable of directing from a distance vast information receivers, which was, however, integrated to Savage in a quantum macroscopic form, instead of occupying entire stores of heavy machinery.”

“This is serious, Hyperion. Here, the balance of powers has been disturbed and we ought to intervene. Typhon has the power to slingshot mountains, lava and fireballs against his enemies, while the Scorpions fight with conventional means, cannons and poisoned arrows or lances, on the base of which they have acquired their name. Of course, the Scorpions are also not exemplary guys, one could say; they are just savage and uncivilized, sexually frantic and prone to revelry, worshiping a ferocious god within their state. Beyond that, why did Typhon invade them? To civilize them? There are always justifications, which the invaders gladly invoke, the most usual of those being that if ‘we didn’t attack, they would have attacked us’. They are supposed to arm themselves, to be threatening, to suppress a minority that belongs to us. Yet, such sophistries cannot persuade us, isn’t that so lads? Because we are…”

“because we are titans, because we are Greek,

We are Achaeans at our very peak

We care for all and we help the meek

When we see injustice, go in, our guns blazing,

We know there is no good to those invading”, shouted the crew encouraged.

“We will organize a surgical mission, through which we will recover the digital panoply of Savage and give it back to him. Then, we will help him in battle with our zap- and ray-guns and will restore the borderline between the two constellations back to ‘status quo ante’, i.e. we will attempt and proceed to ‘restitutio in integrum’.  

“Indeed, in today’s highly evolved era”, Hyperion made the useless comment of the week, “the invasions killing innocent have become unnecessary”. With the contemporary means of focused and surgical technology, the great enlightened masters and commanders, overlords and warlords can send from afar an unmanned flying micro-vessel or remote- controlled drone full of undetectable poison ή ένα μη ανιχνεύσιμο δηλητήριο and sweep clean whoever they deem contrarian to their interests and his heir as well. The conquests of land are now entirely obsolete and there is an alternative method of enhancing the influence with subtler and finer ways, such as advertisement, corruption through consumption, propaganda through false accounts in the internet, espionage, deployment of strawmen, puppets or hired and bribed personnel in the government councils, even the organization of a successful bloodless coup etc. All these alternatives are preferable to invasions”.  

To make a long story short a landing party was formed consisted of Leto, Buphagus, Anchiale and Metis that came down and skirmished around the headquarters of Typhon. They were, of course, extremely discreet and light- footed – no one saw them, no one heard them, although Leto continued to chew leeks due to her anorexia nervosa, just as the cat picks at catnip; At that point, reader, I ask of you to bear in mind all the stereotypes, triteness, patterns and standards, usually being adopted in adventures of stealthy infiltration of a castle or a fortress that is supposed to be guarded draconically, yet the raiders with knives in the hands and lampblack on the face manage to exterminate the sentinels one by one, and find an imperfectly controlled entrance or a backdoor to get in. Afterwards, the wandering in the infinite corridors of the dark ominous building begins until the heroes locate the searched artefact and the treasure and then they retreat in a bad shape, being persecuted by a hundred hostile agents, who could be either soldiers, or (wo-) men of security or mercenaries or mere thugs. If I were to describe all this, not even a thousand pages would be enough. So, to avoid overtaxing the rainforest of Amazonas, where the paper comes from, but also to facilitate the editor of “Titanomachy”, given that most of the costs concern the printing, you understand that you should mobilize your phantasy to work overtime and cover the gaps of the narration, which, however, are not essential in an unmixed strictly philosophical roman like the one you hold in your hands. Still, I ought to give you some factual elements: first, that the landing party went down disguised in skins and integuments, as the commandos of that time (what time?) usually did, that is why they were calumniated by the enemy Sagitarii (archers) of the Typhon’s regiment as goat-footed Aegipans. One feels always better if one maintains that she/he was defeated by a monster and not a normal adversary. Secondly, let me tell you that Anchiale, who was an educated nurse, benumbed Typhon with a hypo-spray and then managed to subtract the neural straps from the body of the sleeping warlord with a diamond harp used as a chirurgical precision scalpel. This neural strap after a relentless hunt, injuries, heroic transport of some members of the landing party on the shoulders of others, overriding of restrictive walls and energy fields, temporary loss and magical recovery of the artefact etc. was finally handed to Savage. So, the balance of powers has been restored. From there the ray-guns, thunder cannons of Ventistos Venthylos picked up the torch fighting a great battle against the archers of Typhon, who catapulted entire meteors to pierce the hull of the space- trireme. So much blood was spilled in these heavenly naval battles that a mountain of that Earth was named Aimos (bloody), while another was called Aetna, as a flaming meteor collided like a tennis racket with the front command disc of Venovinda (you know, the one placed before the two nacelles) and buried Typhon, who blew out this hot breath like ignited steam through the mass of the rocks establishing a stratovolcano. Anyway, the “status quo ante” of the borders was restored with lot of sweat and blood.  

Then Prometheus, who had at his disposal a lot of means – and how nice it is, if the good fellas of history have also the power to enforce virtue and defeat malice -, installed between the constellation of the Scorpion and the one of Sagittarius the constellation of Scutum (Aspis): how? Inserting between them the famous huge shield of Achilles, a vast -titanic artefact picturing and at the same time inciting to peaceful deeds, so that both war-races would finally come to terms and perform together some honorable tasks!

Homer delivers us a detailed description of the pictures decorating the shield of Achilles.  Starting from the shield’s center and moving outward, circle layer by circle layer, the shield is laid out as follows:

 Starting from the shield’s center and moving outward, circle layer by circle layer, the shield is laid out as follows: α. The Earth, sky and sea, the sun, the moon and the  constellations: Pleiades, Hyades, Orion, and Ursa Major; β) Two beautiful cities full of people: in one a wedding and a law case are taking place; the other city is besieged by one feuding army and the shield shows an ambush and a battle; γ) A field being plowed for the third time; δ) A king’s estate where the harvest is being reaped; ε) A vineyard with grape pickers and children; στ) A herd of straight-horned cattle; the lead bull has been attacked by a pair of savage lions which the herdsmen and their dogs are trying to beat off; ζ) A picture of a sheep farm; η) A dancing floor where young men and women are dancing and courting; θ) The great stream of Ocean.

After all that, dull peace dominated the area, that’s why it is not strange that Prometheus celebrated the pertinent development chanting the Orphic hymn of Sleep. Peace is dull, this is its great charisma and advantage! No news is good news!  

INSENCE OF HYPNOS THROUGH POPPY

(Hypnos, king of blissful but also mortal men, 

And all animals, whatever feeds the land’s semen,  

You conquer above all, you seduce them and charm,

Confine their bodies with chains and rings on the arm,  

Carefree, you give rest and ease our labors

Tell stories to relieve us and our neighbors,  

You train us for death, you wash our souls in light,

Because you have of Lethe and Death power and might.  

But, blissful, come nearer to embrace, trick or treat

Along with your adepts lead us through rest to feat).

Beyond Scorpion, Sagittarius and Scutum the mythological starship catasterized Capricorn (Aegocerus- goat-horned), as Aegipan was renamed, who according to the circulating rumors achieved the balance of powers, beneficial for the peace. To ceebrate and honor Capricorn, Prometheus and his crew welcome you aboard… eh sorry psalmed the hymn of the wise, bashful, prudent and generally recognized Athene.

HYMN OF ATHENE

(Pallas, only begotten, daughter of Zeus, performing chores

Blissful goddess, you don’t make noise on bed, but in wars

You know how to keep silent and how to speak, 

Jumping the high-necked mountains up to the peak

You entertain yourself in shady slopes and ravines,  

You teach the mortals what bravery or valor means.

You are a daughter who trains, occasionally gets angry

Avoiding the mattress, but for the arts you are hungry.

You orchestrate bad urges, but also prudence for the good

Enthroning spirit in both the mind, the will and the mood

Eolomorph, dragoness, shining lover of flowers

Defeater of Phlegra’s giants, rider that arrows showers,

Hybrid -born, redeemer of evil, fighting, fencing victor,

Blue-eyed, tricky, queen in the whole land and lictor,

 Day and night, during the calm and the hurricane, 

Listen to us, bring us peace, include us in your reign, 

Feed us, strengthen us, make us join your campaign).

CHAPTER Ι’

ICHTHYOSAUR (FOMALHAUT), ICHTYS (PISCES), AQUARIUS, CETUS (gen. CETI)

Catasterism of Ichthyosaur in five, four, three, two, one, execution.

 INCENSE OF GRACES, STYRAX

(Hear us, Graces, Charites, with your glorious bed

Daughters of Eurynome, who has a deep …unsaid,

Aglaia, Thaleia, Euphrosyne, who have also born    

Charmosyne and others beloved or furious – scorned

Eolomorph, ever- thriving, desirable to people,

Since not the rays of sun, either gold or purple, 

Neither the virtue of wisdom nor the values’ list

Nor the achievements of life nor any fatty feast,

Without you can arouse someone to the spirit’s gist. 

That is why, you are always around humble

Never aloof, but always to adept your secrets mumble.

        PROMETHEUS: “Eurynome, adulteress, Leontion and Mammarion of Epicurus, hetaera of Pericles, it seems we haven’t kept up with the news! Fancy that, in some quantum reality, you have slept with our worst enemy, how embarrassing and shameful. Have you no shame (aeschine), you, Aeschines? And on top of all, has your name entered a hymn? What else are we about to suffer and sustain to fulfill our current mission? Of course, as a captain I have nothing to reproach you for. You are exercising your duties satisfactorily, although sometimes just to be done with it. You usually mobilize yourself in the end of every Creation, enjoying the creative, artistic part, while during the Homeric battles you cut yourself considerable slack flaking out at work”.

      EURYNOME: “Eh…, what I mean to say is that … you know regarding the part of the hymn about my deep gulf … you should not be disappointed… it’ s not the size that matters, as it is motivation, desire, devotion, atmosphere… let us not forget that libido is one thing, while erotism is another ….”

      PROMETHEUS: “Well, that’s enough, drop the subject, OK? Let us proceed quickly to the catasterism of Ichthys psalming the hymn of Lysius – Linaeus. For Pete’s sake, don’t we have a quality troparion to sing? Should all be so sexual and degenerate? I don’t wonder how and why Christendom arose in our wake and wiped us out. To no use has our poor Julian mocked them saying ‘I read, I knew, I condemned’ (ανέγνων, έγνων, κατέγνων). But Saint Basil of Caesarea (not the red fat Santa Claus of Coca-Cola) got the better of him and hushed him with the hollow smartness ‘you read but you didn’t know, because if you knew, you wouldn’t condemn’. Simple folks are not so immoral, as we, the pseudo-progressive intellectuals, believe. People uphold principles, and in the end, we are going to be handicapped and outflanked, exactly where our main superiority lies, which is morality. Sometimes, our tendency to aesthetics is bigger than our attachment to ethics. Or is perhaps our main achievement our logic or our mythology- psychology? Anyway, leave it to the young to choose, what patent or what intellectual property of ours they will plagiarize first to ensure their survival”. 

HYMN OF LYSIUS – LINAEUS

      (Hear, blissful, son of Zeus, Bacchus with two mothers

      Glorified for your sperm, valuable for all the others,

      Hidden-born, I want to use your fruit for cure, 

      Apply it on my wound and be healed for sure, 

      Ground-breaker, Linaeus, who blow winds,

     Relieve our pain, penetrate healingly our rinds, 

     Touch us, enrich our marrow, stop our sorrow,

     With your magical thyrsus redeem our tomorrow

     Choose whom you want yourself to reveal

      Assuage, appease the adepts with your appeal).

      “Master, I believe that the interpretation of the oracle, where you clarify that Bacchus- Dionysus is a homeopathic cure for the unchained sensually – hedonically addicted, is a nice touch”, admitted Hyperion

      Koios turned from the rudder and said:

      “Master, I remind you that we have entered the constellation of the Pisces (Ichthys, Fish), where according to earlier reports from past Creations, regarding to which one wonders why she/he had tied a ribbon in the finger, an intense protoplasmic and ectoplasmic activity from other dimensions is to be noted. The creatures are quite expectedly fishes, huge space- beasts secreting extremely corrosive sperm to the titanium walls, from which our spaceships are made”.

      “Lieutenant, the right scientific ethos dictates that you remind the captain of the innocence of these poor fishes, who have no beef with us, they simply consider the space-triremes as female beings of their species and hurry up to fertilize us. Subsidiarily, since the females breastfeed their babies, exercising a perverse attraction to the males, who also want to suckle, the latter see us as a source of nourishment and food and attach on the metal of the vessels to milk our energy”.

      “Commander, what’s got this to do with our need to err to the side of caution? The motives of the fishes are indifferent to us; we are neither going to analyze them nor spend any grey matter concerning them. When someone attacks or harms another, is either crazy or bad or stupid. It is not required of us to compose a treatise or to get a doctoral degree only to …”

      “Your logic is naive and simplistic, fitting more to caps or redshirts rather than an officer of the fleet, fully pretrained in every possible matter”.  

      “Stop”, said Kreios. “Fish at two o’ clock, coming about at dyne- warp speed”.  

          “Red alert, all hands to battle stations”, said Prometheus. “Activate shields and perform evasive maneuvers. Ray-guns on standby”.  

      “Attention, it wants to stick on us”.

      “Helmsman, we have already ordered evasive maneuvers, that’s the solution. Now, if you can’t do evasive maneuvers, that’s your problem, not the captain’s. In any case, I gave you the proper command”.

      “I, I or aye, aye, it is my turn to respond. We have distanced ourselves enough clicks from the first fish, but there is another coming hard from port”.  

      “No one goes left winged on me and lives to talk about it”, said Prometheus.

      No matter how much the navigator and the helmsman tried, the first plotting continually a now course and the second turning the steering wheel right and left, the fishes got closer.

      Koios turned towards the captain’s chair, obviously disturbed by the sequence of events. 

         “Master, I can elude one fish, not two! Not two.”  

      “Let it be written in the captain’s log that I was forced to exercise violence as the ultimate solution, after the helmsman notified me that he cannot elude two fishes at the same time”, ordered the captain. “Eurybia, Eurynome, Leto, woman the guns”.

      “I, I”, stepped forward Leto. Our viewfinder has targeted and locked a fish at ten o’ clock. No, just a minute, the damned thing perceived that and is going away. It is moving at a distance approximately equal to the range of our cannons, occasionally getting out of range and then back within. Do you think that it is sentient, captain?”

      “I don’t give a rat’s ass if it is sentient, the xenobiological, xeno- sociological and cliometrical research can wait. Theia, you take control of the guns. As soon as the fish places even a half tail within range, I want you to automatically fire it”.  

      The screen showed two large fishes winding in space with pulsing, iridescent, fluorescent bodies, traversed by various traffic, status or navigation lights, as if they were shrimps or cuttlefishes.”

      “Captain, as first officer I am obliged to point out alternatives”, said Hyperion. “If we lock the fishes on the verge of the range, they veer sideways and get clear. On the contrary, if we are patient and let them get a little closer, then it takes only one shot to pass through them”.

      “Hm”, said Prometheus grabbing sovereignly or even a bit anxiously the arms of his armchair. “Let it not be known that I don’t take seriously in account the recommendations of my first officer. Let’s do this. Leto, keep the guns on standby, wait until the fishes approach us and then fire all cannons at will.”  

      At some time, the sound of a detonating zap-gun was heard. Prometheus searched for the invisible trace of the ray in space, a vain effort!

      “Leto, your shot was a dud. I don’t see any direct hit or a bull’s eye, maybe you just shot some tentacle which is no good even for an octopus- in- vinegar dish”, he expressed himself disappointed.

      “New targeting, new lock, bogus at the fourth quadrant”, said Leto.  

      “Shoot a torpedo volley to them, we are not in the mood of saving components, right now”, ordered Prometheus.  

      “Fire, fire, the devil should hold them”, swore Leto unjustifiably.

      “Lieutenant j.g., I am forced to reproach you, because such language is inappropriate for a member of starfleet. I am subtracting ten points from your tag, demoting you -effective immediately- to adjutant, unless you choose to buy them off with a hundred pushups in the gymnasium of Venovinda.”, Hyperion bestowed on her a reprimand.

      “Not now, Hyperion”, Prometheus interrupted him. “It is not the proper time for you to exercise your supplemental task of proctor, lictor, tutor, coach, overseer, supervisor, attendant, censor etc.”

      In the meantime, the goldfish on the screen leaped, its colors got out of joint, its movements paralyzed and a liquid which could also be gas gushed up in an explosive decompression from its body.

      “We got it, we got it”, the shooters and the gunners jubilated hugging one another.  

      “Such kind of celebration for the inglorious death of a partially undefended opponent is unworthy for a member of the space- trireme N.A.O.S. CO.M.MY.S.S. (Cosmological Mesonic Mythological Starship) Venovinda”, the relentless Hyperion intervened. “An officer of Astro-galactic Organization of Sirius must be equally reserved concerning both laudations and reproaches, keep his/her cool-headedness and her/his logic intact in very circumstance…”

The jubilations were indeed obscured and moderated through the appearance of four new fishes who chased the astral vessel mercilessly, without bothering, recoiling or even caring for the extinction of one of them.  

      “Under these circumstances, we are forced to put in motion our most extraordinary means”, certified Prometheus. “Let us chant altogether the hymn for the catasterism of Aquarius constellation, suitable par excellence to sooth the fishes. To this end I choose the Orphic hymn of Hours, because we are standing here before a kind of seasoning. We also proceed to the hymn of Melinoe signifying the catasterism of Cetus, most intelligibly related to our case.”

                INCENSE OF HOURS, AROMAS

      (Daughters of Zeus and Themis, hours, 

      Eunomia, Dike, Irene, all of them are ours,

      You are of the spring, you rejoice on the meadows, 

      Emitting colors, sweet smell from your windows,

      You are everlasting, goodlooking and dancing,

      Wearing airy veils, with fragrance lancing,

      Cosplayers of Persephone, please, proceed

      Together with Graces circling dances lead,

      Devoted to Zeus and Demeter, who all of us saves,

      Come to the fiesta, where she as fruit-bearer raves,

      Giving amble production in houses, folds and caves).

          MELINOE’s INCENSE, AROMAS

      (I call Melinoe, a ground nymph with crocus veils

      Born at Cocytus’ estuary which is full of sails

      By Persephone, on Zeus’ bed, under his roof

      Pretending to be Pluto or stranger aloof,  

      Breaking her mood into mania and greed

      So that the elements get crazy, impossible to read,  

      Gave her purpose, the types of ideas and the ark, 

Which one can see through nepenthes’, orchids’ dark.

When you make underground raids as earth’s insider

Being a chthonian queen and a cool easy rider

Please, goddess, prevent the soul from being mad, 

Make it strong, benevolent, dispassionate, not sad).  

                 Despite the hymns, the situation did not seem to become any better. The fishes, following Venovinda in lockstep or rather with a palindromic movement of their tails, catapulted sperm for fertilization, while the remaining fish from the two who had attacked attached to the engineering section and tried to suck energy applying his corrosive glue.  

      “The engineering room just as the whole back section of the ship is under stress, captain”, said Eurybia. “Almost all electromagnetic power from the crystals’ reaction is sucked by the fish and is not channeled to the conduits. It is as if we have suffered a kind of ischemic encephalic episode. Beyond that, infiltration and transudation of the walls are registered leading to dialysis, osmosis and fracture of the outer hull. The space mates are just now evacuating the engineering”.  

      “Why, did I give such order? They should stay in position and defend it. We are at risk of staying immovable in space, dead in the water, without any energy in our drives”.

      “My lord, I have a groundbreaking proposition, which should be implemented immediately, but I have no time for extensive explanations”, said Hyperion. “It is obvious that the idolatry or pagan hymns, and to honor inferior second -class deities at that, are neither beneficial nor powerful enough in our specific case”.  

      “I got it”, said Oceanus. “Since we are dealing with fishes, the solution is the Christian troparion. Ichthys – Jesus Christus God’s son Savior, born and baptized in the water. Christianity is perhaps the only movement that can be compared to ancient Greek titanism, because the former proceeds parallel with the latter throughout history representing almost the same principles”.

      “Yes, but based on arbitrary non- etiologic, mostly unjustifiable faith, not on scientific accuracy and method”, argued Prometheus. “We need conscientious citizens, not blinded fans. The acceptance of the moral principles must have logic as fundament, not fear…”

      “Prometheus, we must hurry!” yelled Hyperion desperately, whole the ship was shaken and seriously beaten by successive strikes.

      “OK, let us begin chanting a Christian psalm, although according to my viewpoint Christians are pretorians, Valets de Chambre, privileged confidant snitches and rats, private councilors  of God, internal affairs’ spies, being sent to all epochs to ascertain if we, the titans, the real agents, are up to the dirty work that He has assigned us”.

“The Lord is my shepherd; I shall not want”, Hyperion screamed urgently.

“Boys and girls, a both sacrificial and Christian inspiration has occurred me”, announced Prometheus. “One of you should take a shuttle and invade deep inside the attached fish to tear its intestines to ribbons. Does that sound like a plan? Metis, I nominate you as a volunteer. Go and teach this creature a lesson that it will not forget. Go and sin no more.”

“I, I”, said the energetic Metis und disappeared running from the bridge.  

At the same time Prometheus addressed the gunners.  

“Leto, aft cannons, lock all three targets. Channel auxiliary power to the weapons system, if necessary, diverting from the life support system”.  

 “I am interpreting your command, not obeying it blindly, captain, as we, the titans, are taught. The targets are four and I am aiming them one by one”, clarified Leto.

 ^“He maketh me to lie down in green pastures.”

 “Capitano, one of our fish persecutors is wriggling convulsively due to the direct hits of our cannons, his colors are short-circuited, fading, extinguishing!”

“Good, we need some good news”, said Prometheus. “And don’t forget. Time is a luxury we don’t have”, he added a saying, which anyway he uttered at any rate, in any case.

“He leadeth me beside the still waters.”

“Master, the shuttle “Salaminia’ under the leadersphip of Metis has scored powerful blows on the attached fish to such a degree that he begins losing skin cohesion and organs’ function”.  

“Well done, Metis, bravo, you have a great mind, as your name suggests, and not only a big nose. I knew that you would do me credit!”

 ^“He restoreth my soul.”

“Hegemon, attached enemy fish is disintegrated, broken into smithereens!” Wild enthusiastic cheers followed this encouraging news.

“He leadeth me in the paths of righteousness for his name’s sake”.

“Main fish at six o’ clock presents problems leaving formation, dizzy due to our thunder cannons. But also, the fish at seven o’ clock seems to shrink and wrinkle.”

New jubilations deafened the bridge.

 ^“Yea, though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil.”

“Now, I am going to give the only possible order, which one could conceive under those circumstances. Attention, it will be a shepherd’s command, not a Delphic maxim or precept; I don’t want any interpretations or such dandy, queer or faggy concoctions. Just concentrate your firepower on the last remaining fish. Launch also one or two photon torpedoes in addition to blow him to Kingdom’s Come and beyond!”

“For thou art with me; thy rod and thy staff, they comfort me.”

Th guns and the torpedoes of Venovinda shredded easily the last fish. And the crew rejoiced.

“Thou preparest a table before me in the presence of mine enemies.”

“Now, a complication is registered. Hull breach in the storeroom, since oxydizing organic mass from the dismembered fish sticks like hansa- plaster to different sections of the external hull”.

“Τhou anointest my head with oil; my cup runneth over”.

“Volunteers, run on the double and seal the breach with insulating material. Implement immediately protocol of foreign elements’ expulsion and friendly elements’ repairment”.

“Surely goodness and mercy shall follow me all the days of my life”.

“Archon, the last fish vessel lies at the point of the final death throe. We won!’

“And I will dwell in the house of the Lord forever”.

“Yes, the psalm was entirely coordinated with our frantic pyrrhic war dance. Thank you, Christ. Wash our sins, not only our faces” (Greek palindromic scripture outside Hagia Sophia- Constantinople). 

CHAPTER ΙΑ’

ERIDANI, ARISTEROPOUS (LEFT-FOOT, RIGEL), LEPUS (HARE), PERISTERA (COLUMBA), SIRIUS

“With the grace of God, we reached almost half of our itinerary”, announced Prometheus. “At the borders of this ecliptic, “we will enter the second half of our journey, having as starting point and attack base our headquarters, Sirius, this familiar place, where the pasture is greener and the waters flow more gently”.    

The captain winked astutely at his commander and first officer: It is time to create Eridani, the quietest river, which will carry us to our destiny, because ‘fresh waters are ever flowing in upon us’.  I think you know something of Eridani, eh Hyperion?”

“It is considered as the distant home planet and cradle of all Atlantes”, Hyperion said without being even a bit excited.

“Then you are bestowed with the great honor to psalm the hymn of Moira or the fates, which I have chosen for this particular Creation”, the hegemon granted the pertinent privilege, which he never did easily or thoughtlessly.

MOIRA’s INCENSE, AROMAS

(Infinite fates, daughters of night with fumed face

Listen to my litany, who have many names and grace,

In a lake, where white water and worm drops press

In a shady greasy inmost part and deepest recess.

There, you walk upon people’s vast and long earth, 

Where with false hope the gender of mortals gives birth

You walk covered with scarlet garments and veils

On the fateful ground where only the mightiest prevails

Where Dike investigates, where hopes squeeze and dry

Especially if the old laws against thee writhe and cry.

Because only Moira people’s lives regulates, dictates

Not even the Olympian gods are stronger than the fates.

Since everything that happens to us comes as external,

We can beat it only with god’s harp and lyre eternal.  

So, please, airy, gentle, mild and soft ones come here

Atropos, Lachesis, Clotho surround us with your sphere.

Latent, irreversible, unchanged, surely tough, 

Sometimes giving joy to people, not so rough,

Fates, listen to us, appreciate our libation and sacrifice

Give your adepts a break and a piece of good advice).

“Captain, incoming message from the third planet od Eridani”, said Eurybia. “I am projecting it on the main screen”.

A face with grey charming temples and a willful chin appeared.

“Ruler, my name is Tereus and I am king of Thrace. My marriage of convenience to princess Procne, daughter of King Pandion, is impending. As you can understand, it is a very important event, unfortunately also unavoidable. All this time, during which I was unmarried- or rather the right expression is unwedded, since the wedding equals wedlock-, she looks down to me as if I were a miasma, as if our relationship depends exclusively on us being wedded or unwedded. Are we, men, marked with some color on the women’ vision, for instance red or green depending on our family status?”

Prometheus consulted Hyperion whisperingly.

“The man speaks incoherently and asynartetic without cohesion or distinguishable thread of thoughts. It seems as if he wants to divulge everywhere his grievance. The fact that he endeavors to unload his trouble and sorrow to us, who are entirely unknown to him and not to his companion, means exactly that their relations are disturbed. Because if they were decent, if there were even the slightest noetic communication, the backwash of his frustrations would be swallowed by his companion and not by us, who, all things considered, have got nothing to do with it”, said the educated Atlantean. 

              “As always, accurate to the point, Hyperion”, admitted the hegemon (as always acting within his jurisdiction). He turned towards the screen.  

              “What you say is very interesting, king, and congratulations for your upcoming spiritual union. Nevertheless, we fail to see our connection to that planned marriage of yours”.     

              “Your vessel has acquired quite a fame, captain, and I believe that it would be a great honor for the whole planet system of Eridani, if you were to perform the ceremony”.

              After a swift memorandum of understanding with his crew, channeling in fact through the eyes, the captain nodded.

              “We are honored”, he said. “Eurybia, please, discuss with the archon, find the coordinates of the princess Procne, arrange also for an available room as well as enough space for her luggage and beam her aboard. The ceremony will take place in the temple of the space trireme Com.my.s.s. N.A.O.S. Venovinda; be prepared for the announcement of the precise day and hour and note, of course, that the gala official uniforms are mandatory for those who will attend”. Prometheus used many initials on purpose to impress, but also to emphasize that the presence of all would be mandatory too.

Unfortunately, as Hyperion and Oceanus had the opportunity to find out, informing Prometheus to that regard, the bride competed against the bridegroom, as far as instability and unpredictability were concerned. The whole procedure of the impending marriage was apparently staged for the legitimation of Itys, a child that the happy couple has already acquired. It was also obvious that Itys, for whom Procne was dragged forcibly to wedding against her will, had become an obsession to her; she talked steadily about him, that he resembles his father regarding his character flaws; she also had an equally perverse obsession regarding her sister Philomela, with whom she was inseparable like symbiotic plants. She had asked from her future husband, if he wished to make her a favor, to allow her before the marriage to meet her sister or if her sister could come and visit her. Tereus sailed eagerly on his ship and reached Piraeus’ port soon enough with his rudder and his sails to satisfy the wish of his bride, to go, take and bring back Philomela – ‘fetch her’ like the Anglo- Saxons say. During the departure, the father of the girls Pandion made him swear to protect Philomela, as if she were Procne, and send her back as soon as possible (A.S.A.P.), graceful and intact, because she was the only comfort of his old age. According to the analysis of Prometheus and the specialist for medical-psychological matters Oceanus, all this presaged the perfect storm, in case, e.g. that Tereus, who lacked obviously an ethical education or morality, would take a little too literally the words of Pandion about ‘protecting’ Philomela as if she were Procne.

The omens were bad, so our heroes hurried to dispel the gathered clouds, singing a spell relative to the birth of the constellation Aristeropous (left foot), which means that it never rains but it pours, and that whatever can go wrong, will eventually go wrong. The hymn, of course, was chanted to exorcise a bad event, but the outcome of every prayer is always unknown.

RHEA’s INCENSE, AROMAS

(Daughter of primitive and polymorphous aeon, 

Killing the bull with the chariot, fraternizing the lion,  

Drumhead, maniac, daughter with copper plates

Father of Zeus, through thunder raising death rates,   

Who did not recoil Cronus the bloody to marry

Who like the cries of the mortals eaten by bears furry

Queen Rhea, who like the noise of the battle

Who save and redeem only after the hearts’ rattle,  

Sharing the house of farmers and the warriors’ saddle

From you, heaven and earth together march, 

And the wind tears the window curtains like parch

Come, blissful goddess, save and fill us with meaning,

Bring peace, prosperity and a wholeness’ meaning, 

Free us from frustration being like popinjay preening).  

Since they were worried if Tereus would find his way to them, suspicious that despite his allegedly sovereign presence he was characterized by deep cowardice and indescribable insecurity,   urged and led by mixed political and sexual reasons towards a wedding that he despised  -and even more crucial and decisive – so did the bride, they sang the hymn for the constellation Lepus, which was also called “Mise’s Katabasis”. 

MISE’s INCENSE, STYRAX

(I call Dionysus who has a thyrsus fennel stalk, 

Who gushes sperm all over to press his luck, 

And the pure and holy Mise, queen with a hood

Masculine and feminine, I never ruined her mood.  

Even if you are in the Eleusis temple for sacrifice

Or to go for a walk in Phrygia for you suffice,

Or if you are in Cyprus together with Cytherea

And you enjoy the wheat crops of the whole area,

Or if you are together with Isis, dressed in black

In the Nile with the adepts to empty the offerings sack

Please, bless the good deeds and soon come back).

“Again, it is my duty as first officer to point out that through these psalms we praise our enemies”, complained Hyperion.

“Hyperion, it is really a shame that you, Atlantes, are doctors in all sciences and arts except humor, ‘Attic spice’ in Greek. I urge you to think that these psalms are animated by an extremely ironic spirit and – what is more important – they address the opponents, only to sooth them and bring them to reason. For instance, when we praise and glorify Hermes on the grounds that he was a great thief, the newer generations must be too damned fool not to grasp the apparent truth that for us the gods were enemies, since the real God is inside us and cannot be localized in anything external”.

 After this clarifying conversation, we return to our episode’s plot. Of course, the titans could never imagine the extent of the psychic diseases and self-imposed fantasies involved. Tereus searched for a mirror counterpart, where his banalities, prejudices and nonsensical remarks about the supposed innate immanent difference between women and men would reflect and shine according to the Anglo-Saxon motto that boys are snips and snails and puppy- dog tails, whereas the girls are sugar and spice and all things nice! On the other hand, stands a mother unwilling to admonish or to teach, but eager only to destroy, to equalize and exterminate her own offspring with the frenzy of a Maenad, who reaches the point to confess explicitly, plain and direct that she does not want to bring up or raise, but only to disembowel, defile and tear apart! The observed perversion is not merely disheartening, but also repulsive and disgusting. Such an undeletable and archetypic hatred of a mother towards a child is unexplainable, no matter how many childhood traumas one has sustained; such pure hate cannot be reconciliated or exorcised! Also, medical science is entirely perplexed and at a loss before the tendency of Procne to consider equals in her paranoia future husbands, children, cousins, friends, or mere acquaintances of yesterday or recent past. But perhaps it is not so unexplainable, since all people become equals before the panic of persecution complex. Given that the psychology for the ancient Greeks was their mythology, the well- known in the relative bibliography case of Medea, whose every rejection was compensated only through murder, could enlighten the facts.

The day of the wedding came, let us cheerly welcome bride and bridegroom before the ecclesiastic pulpit, which was in fact the captain’s bookstand. Prometheus strutted like a peacock and then began to read the riot act of a traditional customary litany, the performance of which was always reserved to the captains of the commercial or military navy.  

“Since the dawn of time the holy custom has been introduced, according to which the captain of a space-trireme is equipped with the authority to supervise and bless the conjunction of male and female, the consortium of all their lives and the covenantal union of two society members into one flesh. So, by the power invested in me by the Astro- galactic Organization of Sirius, I proclaim you …”

“Objection, objection”, a sky-high roar surged from beneath, because indeed until the ceremony was completed, anyone had the right to object. 

Anchiale came near, presenting to the central protagonists of the sacrament a white cloth embroidered with scarlet fibers, carrying it with such respect, as if it was the shroud of Turin or the secret of countess Valeraina, wrapped up as a present in a gift package. What was that? Prometheus, who until that time occupied not the adjective, but the temporary predicate of a priest, unfolded the fabric, just as Cleopatra unfolded herself before Ceasar. The textile was long enough to recount a whole story and the narration was – alas- the following: When Tereus went to Piraeus and envisaged Philomela, whom he was supposed to escort to the marriage, was possessed by illegitimate passion and began being fired by the incandescent arrows of the Cupids, carried away along with their wings and hovering veils, or to put it another way through the means of a proper Greek expression, he fell for her pretty badly. The journey was not over yet and the barbarian prisoned the pale, trembling, scared beauty, who had barely the strength to ask in tears where her sister was, he raped her, prostituted her, made her his concubine. Of course, you will justifiably object: is it possible for Tereus to do such thing on the eve of his marriage? Well, what can you do? Passion was stronger than he was, although this explanation does not justify his abominable act, since there is always free will and the possibility of acting in a different way. Enraged, Philomela had threatened to overcome her shame and uncover the act with a very old mythological me too. Then, Tereus drew his sword, grabbed her and cut her tongue. What did Philomela do? Imprisoned, without either speech or homily, she conceived and executed the plan of sending the embroidered robe secretly to Procne to hinder her marriage. If Tereus completed the ceremony, he would have both power and custody on Procne as well as on Philomela according to the terms of the Roman “manus” and would have the opportunity to cover up his crime. When the candidate bride heard the nefarious and ominous report of her sister, a decisive and defining change was registered. She passed from the stage of personality disorder with psychotic traits to paranoic delusional schizophrenia. She began mourning, wailing, tearing her wedding dress and crying her eyes out for the fate of her sister.  

The people present at the ceremony were consternated. Taking advantage of that, the high-skilled Procne ran to the transporter, being already familiarized with the corridors of Venovinda, gave her coordinates to Theia and beamed to the planet before the yeomen in charge could make a pipsqueak. It was obvious that she had revenge thoughts of such magnitude that the human brain could not even conceive.   

Then, came the time of Prometheus to demonstrate the reason, for which he was the best captain of starfleet. Stretching his legs and stepping heavily on the deck, he was the first who recovered from the numbing torpor and directing his crew like a maestro or virtuoso of an orchestra he said:

“Arrest Tereus immediately on the charges of rape, serious injury and illegal detainment of a person. The wedding is cancelled. Leto, run immediately to the tele-transporter room, along with a security team and beam Procne again back to the ship. Upon her arrival, she should be arrested as a precaution to prevent imminent crime. I take full responsibility for the lawfulness, necessity and purpose of her detention. Hyperion, locate the life-signs of her son Itys and find a way to wrap his body with a protective energy field because his life is in imminent danger. Titans, mobilize instantly. Unfortunately, we are doomed to keep every moment the moral principles that we have received as legacy, to do the right thing without expecting anything as reward”.  

All orders from the captain were executed and the worst was averted. To celebrate one more auspicious and successful mission outcome, the titans hurried to recite the hymn of Palaimon, which was all in all an optimistic hymn.

PALAIMON’s INCENSE, MANNA

(Comrade of Bacchus and esteemed tablemate,

Who dwell in the meadows and the depths as of late,

I call you, Palaimon, on our ritual blogspot, 

To come favorable, face impeccable without blot,

And save your acolytes both on ground and the sea

Be a lighthouse for the ships, so that they may see.

You are the only savior, who before mortals appear,  

Deliver them from the storm to a day bright and clear).  

          Later, when the space-trireme Com.m.my.s.s. N.A.O.S. Venovinda approached the spot, where its home country  was, Sirius, the star colloquially known as Dog Star of sultry summer days, she resurrected it from the ectoplasm of the chaotic forgetfulness, the psychical garbage and the unbaptized souls with a very special and confidential hymn, that of Semele, the tormented mother of Dionysus, who relates tragically the torments of femineity, but also validates completely the woman sex, the mother, the wife, the lover, the sister.

  SEMELE’s INCENSE, STYRAX

(I call the queen and Cadmus’ daughter, 

Semele, with tentacles, which love, don’t slaughter

Mother of thyrse- bearing Dionysus, pain in the ass

Who suffered many things during life transit pass

She gave birth according to Zeus’ orders and terms   

Whose glory and value Persephone herself confirms 

Every three years, when the great feasts begin,  

For you, the mortals have fun and feel that they fit in, 

Planning pure sacraments on holy table and ground.  

So, goddess, please, give us odor, light and sound,

Be favorable to all the acolytes that you find around).

So, when Sirius had been restored, the capital and the pride of the Astro- galactic Organization of planets, the time came or rather the demand was overdue for Venovinda to be subjected to maintenance works, extensive repairs and systems’ upgrade. We can already see the ancient Iapetus discussing with an engineer, assigned to the space station personnel, where the flagship of the fleet had laid in and where else? -in the engineering room.  

“Cratesipyle, I will say it one more time. Whereas we are mainly a mesonic ship, we need also neutrons. Only with a neutron generator I can ignite the plasma derived from the matter- antimatter reaction or even reignite it, if conditions of inertia occur…”

“Oldest of the titans”, said Prometheus going in through the automatically whooshing door, “I don’t want you to torture with your endless grumbling the illustrious members of the space station, which has the honor to harbor us. Let us not forget, that Venovinda never operated according to her specifications throughout countless Creations, but always implemented patents and provisional jerry -rigged connections with a lot of saliva and a Turkish delight as glue on the wirings and the pipes.”

“Son, I see you in a clearly optimistic mood today, which, however, is not justified by the state of things and the current situation. You have stayed with half a crew, Venovinda has nearly become a piece of junk, while the Olympias are reborn as usually from their ashes”.

Prometheus bent meaningfully towards his father.

So, you drooling old timer”, he said tenderly, “trust me. The current cycle of Creation seems much promising regarding the omens. Of course, above all it is valid that the best and only augury is to fight in the defense of one’s country. Beyond that, however, Hyperion has ascertained, after he studied along with Theia on the synthetists traces of previous Creations, that in many preceded cycles the episode of Procne and Philomela had no auspicious outcome. Instigated by Bacchus’ mania and by Erinyes’ pain, Procne invaded the prison of her sister, snatched her from the room and took her with her. Then at home, as she pondered what would be the bloodiest revenge which Tereus deserved, Itys came to her direction. She looked at him with a ferocious gaze: ‘How much he resembles his father!’ She said no more and hastened to commit the dismal crime. Along with Philomela, they killed the young man and set the table for Tereus serving him as a meal, so that he ended up devouring his own blood!  Then he asked his son and Procne told him: ‘you carry within you what you seek’ and, as he, being doe-eyed and staring at nothing, circled around and called for his child, Philomela heaped up before his face the bloody head. Then, he jumped with a sky-high cry of terror, he overturned the tables he ejaculated and wailed that he was the grave of his own son; Afterwards, he rushed and chased the daughters of Pandion with naked steel. Those grew suddenly wings and feathers and flew, Procne to the woods as a nightingale and Philomela to the roof as a swallow, but also Tereus, vibrating out of pain and lust for revenge, became a bird, whose feathery crest rises and his beak extends distortively bearing the red stigma of blood. And the name of the bird is hoopoe, epops or dryops, destined to be the eternal game of the hunters due to his beauty and particularity”.

“Ok, that’ enough”, said Iapetus, “I don’t want any other abominable stories. Good, we averted a negative development. Also, in the past we managed to score some successes, but in the end, Jupiter was the victor”.

“Trust me, papa, daddy cool, when I say to you that I have a good feeling about this cycle. I am bound to have a good idea and strike such a hit on Zeus that he is going to lose all his powers, he will forfeit the source of his energy forever, and without energy in this universe one cannot even boil an egg”.

CHAPTER ΙΒ’

CANIS MINOR, CANCER, LEO, OURALCAIA (DENEBOLA)

Sirius 3 had majestic buildings which covered whole building blocks, skyscrapers in the middle of the cities, fly-over and overpassing unleveled crossings, towers with a sharp top spiraled by ramps and inclined planes for ascent or descent and tall houses by the beach or where there was no low vegetation of bushes. In any case, arbitrary unscheduled construction out of the city plan   was not allowed and Sirius’ industrial units were gathered in predestined and preplanned areas. That is indeed hard science-fiction! Besides, it had the common ground with your reality, reader, the fact that in summer it was too hot and the water was scarce and through this clarification we believe that our story regains its verisimilitude. Yet, the… Sirians (not Syrians) had many resources and reserves, and their scientists had reached the point of influencing the weather through various programs of atmosphere’s humidification, bombarding of the clouds with ice cubes and other techniques equivalent to the Indian rain dance. On the other hand, what Sirians did to their own country is of no such interest to us, as much as the fact that being in their country and possessing the proper means had no problem dictating the way for the third rotation of the heavens. With the knowhow of the appropriate hymns, they started to unlock the third layer of the firmament, passing from there to the sector of space visible from the north hemisphere of the Earth. Grateful for their own memory, which was preserved in the dusty libraries, the rat-eaten shelfs or on stains and traces of deleted synthetists’ files from other eras and other Creations, the titans, who believed in the traditional principles and values, introduced at any rate by themselves, recited the hymn of Mnemosyne, corresponding to the constellation Canis Minor that they reached through Canis major, known and nonexempt from a previous rotation, following the equally known navigation axiom of Greek origin “I tell my dog and the dog tells his tail”.        

MNEMOSYNE’s INCENSE, LABDANUM

(I call Mnemosyne, who is Zeus’ bedfellow, 

Who gave birth to the Muse that sings so mellow, 

Who keep the memory away from harmful malice, 

Coordinate minds on the souls’ table with your chalice,

Make the thought grow strong, a shiny reflection,  

A clear reminiscence, there can be no objection. 

What sits on anyone’s chest as opinion or point of view,  

Cannot change or discredit what you know and knew.  

Thus, blissful goddess, come our mind to irritate, 

Through holy ritual, keep Lethe out of our state).

In the continuation, it was the turn of the Cancer constellation, which was a very tough customer.

In Cancer 7 lived a daughter named Atalante, beautiful, manly and fast. She was the “alter ego“ of goddess Artemis, namely a champion of archery. Besides, she didn’t do anything else all day long than running, training in general and shooting arrows, finding at the same time her food in the tradition of running, hunting, fishing, foraging man. Her extended virginity and the pertinent fear of deflowering penetration, and into a sensitive body area at that, which was constantly irritated by the running, made her bitter and harsh; as a result, she hid her inner insecurity, compensating for this handicap through her proclaimed ability to exterminate on any given moment the threat to her vagina, i.e. the men. She was particularly desirable due to her aggressivity, which was construed as a tendency to lust or concupiscence and had many suitors surrounding her and buzzing around her like bees or wasps. So, she concocted some incredible plans to the end of annihilating the men When she was in bad mood, she persuaded them to tie up to a post, provided them with knives and made them cut and chop each other with the promise that she would marry whoever survived. Alas, the conditions of the duel were such – knifing and stabbing each other without any possibility for the gladiators to go away or make evasive actions – , so at the end of the day no survivor was standing, and even if someone survived was transported urgently to hospital, with the only option to order for himself a suitable wheelchair without any lust or disposition or sexual urge for nuptials. A sicklier and more perverse version of the above, even more sadistic, because it gave the suitors the illusion that they could be absolved or saved due to the carrying out of the contest on a free open field, was to make them run unarmed in front of her, while she chased them with full armor. If she overtook them, she would kill them, whereas if someone proved to be faster than her, she would allegedly marry him. Yet, she always overtook them and slayed them mercilessly like dogs. When she was in good mood, she incited them to compete her in running with herself as prize, but she always won and the hopeful bridegrooms in spe retreated ingloriously with their appraised penis between their legs kissing their ass goodbye, but at   least they survived the ordeal.

At that point, Prometheus intervened, acting always as a benevolent spirit resolving tough and complicated cases.  To render, however, the intervention of Prometheus understandable, we are forced to open following parenthesis: The fact that the titans were in a constant war against the Olympian gods, presented as eternal and nonlinear due to their wormhole resorts, does not mean that the two superpowers of the universe had no communication between them. Just as in our temporary microcosmic world, where we lived by chance  (I like the expression that we accidentally lived in the era, where ourself happened to live), America and Russia were the conflicting powers ruling the universe to a degree that at least 80 % of us lived his/her whole life as a Marxist, disregarding that deep within only the above confrontation was the motto, being in constant communication to one another about the current matters of the planet, so also Prometheus kept a red phone connecting himself to the Olympians, because this poor universe needed to be ruled somehow.  So, he begged Hera, the (albeit maniac) protector of marriage, to help poor Atalante.  

HERA’s INCENSE, AROMAS

(Air-morph, pretty, residing decently in blue bays,  

Queen Hera- Juno, Zeus bedfellow on all days,

You grant the mortals soul-begot aura to come near

Mother of the rainy winds, you choose love to fear

Without you one cannot know life’s and nature’s crest

You commune with momentous weighty wind east and west,

You dominate all, you reign upon all, dignified lady

With airy moves you amble, lighten all place shady,  

Channel your ichor, promote your holy communion,  

Come benevolent, joyful, incite us to union). 

Hera, answering Prometheus’ call, gave him the golden apples of Hesperides to use. He gave them to Hippomenes, son of Ares, who is also called Melanion depending on the place of Atalante’s origin, i.e. if she comes from Boetia or Arcadia. In the following scene, the dark-skinned swarthy Hippomenes participated in one of the Atalante’s running distances and speed competitions.  As he ran, threw the apples (i.e. the oranges) behind him, and Atalante gathering them could not overtake him. So finally, Atalante settled down with Melanion alias Hippomenes!

The thing, however, is that the Olympian gods are heinous, malignant, treacherous, vengeful, unreliable and despite their infinite powers not in any way comparable to the titans’ moral advantage. Aphrodite, overseeing the erotic matters according to her indisputable jurisdiction, was offended, because Prometheus addressed Hera for the apples and not her. So, she incited the newlywed couple to make love in a temple of Zeus to achieve the greatest satisfaction possible. Which in fact happened, fancy that if you dare in a contemporary Greek- orthodox or Romeo-catholic church! Zeus committed the sin of anger and transformed Atalante and Hippomenes respectively into lioness and lion. In your partial ignorance, you, naïve and careless reader, perhaps would object: So, what? Let them continue their sexual intercourse in the holy altar, in the sanctuary or elsewhere as a lioness and a lion, so that their eros would be more beastly, animalistic and emphatic. In that mysterious mythological era, however, through a diabolical spell, which a scholar of the exact sciences would call an electrochemical- electromagnetic intervention to a molecular level, the gen of the lions was tied, locked and programmed to couple only with leopard, whereby one theorized that the black spots the latter’s skin derived from the lion’s sperm. So, transforming them into lioness and lion, Zeus imposed on them the strictest punishment possible, because they could not mix, couple or be found together.

Then this crew of unrepentant humanists intervened again for the greater good. First, they honored the constellation Leo with the following hymn, singing and praising the muses, who are usually very generous towards this zodiac sign: 

INCENSE OF THE MUSES, LABDANUM

(Daughters of Menmosyne and Zeus who beats

Majestic Pierides, known for your conspicuous feats,

You are desirable to those you rule and meet

Since you value the impeccable virtue and treat.  

You nourish the soul, you guide reason and mind,

You search in its windmills, harmony, symmetry to find

Because, to the introduction of rituals are inclined.

Euterpe, Thaleia, Melpomene, Clio  

Terpsichore, Polymnia, Urania, Erato

But also, Calliope come and favor what is best,  

Help your acolytes, you can’t be blamed for the rest,  

Bring them clarity, perception, vision and jest).

Then the cunning titans, very collected, prudent and experts in science started to deal with the solution of the gen’s gridlock that had caused such unprecedented injustice to the newlywed couple, invoking at the same time Artemis, the natural protector of Atalante,   i.e. implementing the basic philosophical conclusion “heaven help those who help themselves” or heeding that any achievement in this world is a combination of knowledge and will. Without knowledge, one cannot add one plus one, and without will, one cannot raise oneself from the bed or the chair.  

ARTEMIS’ INCENSE, MANNA

(Hear me, queen, Zeus’ multi-named daughter, 

Titanis, great one, who cast arrows and slaughter,

Shining, torch-bearer goddess who capture with net

Who relieve the pains of labor and mercifully blood let,

Easy rider, maniac hunter in prairie and foreign field,

Runner, friend of farmers, who rather aim than shield 

You are shelter, affable, you free us from care, 

Upright, quick in birth, all with your daughters share,

Peasant, chthonic, well -aiming towards game,

You chase deer in the woods, if it’s all the same

Venerable queen, you are emitting infallible strength

You love woods and send the hounds to all length

Come, savior, who are a friend of the acolytes, 

Full of fruits, address us, teach us our rights,  

Send us peace and a virtue equal to health, 

Exorcise to the mountains what is mean and stealth).

Thus, through the scientific knowhow plus the religious invocation rousing the necessary will, the natural order of things was restored, lionesses and lions could have sex again together with our friends Atalante and Hippomenes. And the evening and the morning were the next day and the star Ouralcaia or Leontideus or Denebola appeared.

CHAPTER ΙΓ’

PARTHENON (VIRGO), ARCTURUS, BOΟETES, CORONA BOREALIS

Catasterism in five, four, three, two, one… zero. Prometheus and crew are singing the hymn of lustful Pan ironically in honor of the Virgo (Parthenon) constellation. Sometimes, the diabolical, corrosive humor of the titans knew no borders!  The hymn was too long, because also the Virgo constellation is the most expanded in the firmament.

PAN’s INCENSE, MISCELLANEOUS

(I call Pan the mighty, of the universe the base

Who roams in sky and sea to fish or to chase,

I call also the immortal fire, since fiery are the Pan’s members 

Blissful jumper, who define hours’ ignition and embers,  

Goat- shepherd, Bacchic, dwelling in a cave, equal to gods,

Who through songs web world’s harmony and earth’s clods,

Scaring with visions and fantasies people on mountains

Keeping company to shepherds, gushing fountains,  

Infallible hunter, friend of Echo, co-dancer of any nymph,  

Father of all, fertilizer with sperm, blood and lymph,  

Master of the world, Lucifer, carrying fruits and songs,    

You decompress your anger, first among the throngs, 

On you the vast field of earth and mud supports,  

And pour the waters of the open sea and all the ports,  

Thus, the ocean is wriggling around the sand,

And from the top, derives the fire to the land.  

With your providence, you change (wo-) men’s nature  

You feed the generations, with love, accord you nurture.  

Yet, blissful bacchanal lover, enjoy our libation,

Introduce feasts and rituals for every occasion, 

So, that our lives end joyfully without humiliation).

The conceptual importance of the Virgo constellation connects to the case of the Proetids, the daughters of Proetus, as we shall see next.

In one of the star systems of Virgo constellation lived Melampus, whom Oceanus welcomed in the chambers of Venovinda with official character and solemnity, since they were connected by the common element that they were both therapeutists and had consequently a lot to discuss.

Melampus, a decent guy, was called that way, because his legs were burnt by the sun and became black (black derives from “phlegein- phlox”, just as Melampus derives from Melas -black + pous –pedes- foot). He was a fully graduated seer- doctor (iatromantis); It was not clear, where he had obtained the medicine degree from, Oceanus hoped that his diploma did not come from some inferior university of… Romania after transfer and re-matriculation. On the contrary, the way of becoming a seer was known, considering that one could become such only by revelation: He stayed in the fields of Pylos; There, his servants killed the snakes nested in the area to protect him, but he, realizing that the snakes intended only to guard their young, sheltered the little snakes (and we are not talking about mosquito repellent coils) and reared them affectionally, showing a different attitude than the hero Heracles, who was rather inclined to drown them with synoptic procedures.   These adopted snakes licked his ears out of gratitude, while he was sleeping; thus, when he woke up, realized that he could hear and understand the voices of the flying birds, just like the philosopher Pythagoras was greeted in his passage through the forest by beeches, birches, rivers and all kinds of plants that shouted to him “hail Pythagoras”. Afterwards, having this natural predisposition he post-graduated at the side of Apollo, he learned to predict the future and thus became a formidable mystic seer.

The discussion with Oceanus developed to a fiery, arduous argument, because Melampus implemented very extreme and exaggeratingly offensive and interfering medical methods, which did not align or agree with the lenient, meek, sweet, discreet and gentle bedside manner of the space-trireme’s doctor towards the lying down patients.

Particularly, Melampus had at his disposal the following cures beside the pharmaceutical one, mainly conducted through black hellebore as an emetic, purgatoric and menstrual medicine, i.e., the contemporary Christmas rose, which is the only recognized today’s method relying on the premise that the will is non-existent and that the soul is guided mechanistically by mere causality: 1) Logotherapy through supplications, wishes and incantations already known from the Homeric epoch. Here is also persuasion included, either poetical by the muses, or erotic through Cupid and Aphrodite. 2) Suggestion by conjurations, rituals, sacrifices, Dionysian celebrations, and Corybantic dances. Here, beside verbalization magical items are included, whereby the term “magical” contains nothing beyond science, it is only a means, on the one hand drastic and conjunctive, on the other hand of dubious success, aspiring to influence the will or rather help it autosuggest itself and react to each predicament. 3) Emergence of the inner ego, of the hidden power either by putting to sleep in the Aesculapius’ (Asclepius’) temples within labyrinths of snakes or by levitation over the seething sea of the Trophonius cave, pending conditions that initiate almost coercively the confrontation between ego and self, where the two souls of Araspas in “Education of Cyrus”, the two egos of Dostoevsky in the “Adolescent” repel each other, where “the very insulting, not elegant and vulgar” demon of Socrates in “Hippias Major” is mobilized against his own self. 4) Dialectical and psychosomatic medicine of the organs α) through implosive flooding or exposure therapy. It is the one applied by Melampus regarding the daughters of Proetus, who imprisoned in the bondage of their easy life and comfort needed a powerful shock to be cured, and as such proved to be their persecution around the mountains. β) through diving into the sickness itself, just as Iphiclus did, as he searched for that knife, which had caused his sexual impotence and finally saw that it was just an inert thing trapped and powerless within a mighty oak surrounding it from all sides, ignoring and digesting it with conspicuous indifference. γ) through induced aversion. For example, captain Michalis by Kazantzakis, who cured his frenzy about cherries eating the content of a whole basket, thus growing a repulsion for them ever since. δ) through bath -therapy and ritual purification. Plus, many other methods which I have omitted.

The good doctor opposed to all this the wishy- washy tender care of the patient, the ecological sheltering, the discreet succor, the attentive relief with mush affection, caressing and pro-derm cream, which did not satisfy, but rather irritated the social climber Melampus, because he always tried to take a shortcut leading to quick and measurable success. Finally, to make a long story short, after a stormy dialog between the two representatives of Asclepius, who obviously talked different languages, and although all rules of quarrelsome dispute and antilogical art were applied, no conclusion was reached; on the contrary, impolite shouting was heard, whereby Prometheus and Hyperion were forced to intervene, so that the situation would not escalate further. Fortunately, Oceanus had invited Melampus only for a drink, not to dinner, so no sophisticated meal, prepared with (unjustified) care by the replicator of N.A.O.S. Venovinda was wasted. Melampus beamed back to his planet.

Nevertheless, the titans were not people that could hold no grudge, on the contrary they considered Melampus as Arcturus, guard and coachman of the virgins, so they recited altogether the hymn of Aether, so that the endeavors of the young medicine man would enjoy favorable wind and prolific results.   

AETHER’s INCENSE, CROCUS  

(You who have Zeus‘ crystal palace and cruel state,   

So, that all point at you: we live in Aether’s crate,  

Tamer of all, fire- breathing, like tinder you shine,  

Quintessence of world, you have your own shrine,

Continue being a sun corona, like an aurora bright,

Cast your influence, entwine, ramify, be starlight).

So, the first case, where the medicinal and therapeutic capabilities of Melampus were tested on the field and measured themselves against the ecological techniques of Oceanus, was the cure of the Proetus’ daughters, king of Tiryns. The Proetides under the grip of Dionysian enthusiasm, which was a reaction to their restrained life, since they were immured in their private chambers within the palace, they started to wander in the forest and canyons, tempting also the other women of the area. They became shameless, lewd, debauched libertine and wanton, while for the men the word “lustful’ would suffice. Their behavior, as Oceanus judged, was a result of interpsychic collision between the biological urges of puberty and the moral interdictions imposed by their father in the name of the strict censor Hera, protector of marriage and the family institutions, because: they despised her statue, boasted that their domicile was more luxurious and better decorated, plus aesthetically more pleasing than Hera’s temple (especially the last allegation was very painful!), they maintained that they were more beautiful than her (that made the goddess baying for blood!) and stole the gold from her statue to adorn themselves (could it be they have really overdone it?). So, their punishment was the change of their personality; they thought that they were metamorphosized into young strong cows, imitating even their mooing.

Their skin was covered by white bleaches, and the hair fell from their heads. The mystic seer Melampus, having already scored the treatment of Iphiclus’ psychic sexual impotence to his credit, was called against a rich reward to undertake the treatment of the daughters, which was pharmaceutical, psychological, suggestive, initiating and ritual. Also there, he administered his miraculous hellebore either unmixed or milk from a goat that had eaten hellebore. The root of the plant was used as emetic purgatoric and menstrual medicine, caused nausea, vomiting and diarrhea. Then, he persecuted them along with the strong teenagers of the area stalking them closely, with ululations and bacchic, corybantic, maenadic mania through the mountains up to Sicyon, where Iphinoe, the oldest sister, expired over-exhausted or according to our actual contemporary generation “kicked the bucket”. Today, we would call it “an acceptable collateral effect”.

However, as it appears, even the two surviving sisters were not improving, at least not visibly, not conspicuously. At that point, Oceanus spoke to Melampus via communicator. 

“Melampus, some treatment you applied! One of the three daughters dead, the other two injured quite seriously. It is exactly as I ‘ve told you. Your recipes are too drastic.  Medicine is way past the age, where we drilled holes into the sculls of the patients to provide an escape route to the evil spirits”.

“It’s easy for outsiders to criticize, try walking in my shoes, Oceanus. If you have a proposal, out with it; I have business to attend to and I cannot afford losing my time with some wisecracks roaming the universe and playing Mr. Know-All or considering themselves universal counselors in every conceivable matter, instead of following the harsh way of installing a permanent medical practice, of offering services in a specific place of their own choosing, of dealing with genuine illnesses of real ordinary people”.  

“You talk too much; do you know that? Also in space, we lack no emergencies, even more complicated or demanding at that, compared to those of your licensed shaman practice. I am beaming directly down to tell you what we are going to do about the sisters.”

It is said that the remaining Proetides had found a shelter over Nonacris of Arcadia on the Aroania mountains, today called Helmus, where the cave of Hermes lies. Aporetic and interrogative reader, I bet that you will bring forward the objection, are we talking about Earth or some other planet? I will answer you with the unbeatable argument that all fantastic planets are formed and organized exactly like Earth and have places identical or similar to our own planet or our own country, even more to the mythological locations, which are the most realistic of all, since they constitute the geography of our minds.       

So, through confidential very hush- hush sacrifices and purifications Oceanus and Melampus brought the daughters to a position called De-Luge and there they washed their hairs curing their madness inside the temple of Artemis. So, the Proetides recovered from mania, but the other psychosomatic symptoms, lichens, white bleaches, itchy skin rash and hair-falling continued, that’s why the two luminary guys escorted them to Triphylia and washed them in the waters of Anigrus river, today called Black River, the estuary of which is the lagoon Caiafa. Anigrus river may not smell aromatically, it may have stinking waters to the degree that fishes ascending towards its estuary drop dead, but it contains hydrogen sulfide, excellently appropriate for skin healing wellness baths. At the end of the treatment, the Proetides smelled like rotten eggs, but they were irrevocably healed from their autoimmune syndromes. Now, pay attention: Melampus has agreed in case of successful medical and pharmaceutical therapy to take one third of the kingdom as reward. However, it was not sufficiently clarified if the success of the therapy concerned all the sisters or some of them. Nevertheless, through a broad interpretation, and since most of the sisters were healed, save one, our ace of medicine and divination received finally one third of the whole domain. Then he married one of the two remaining sisters and thus took another third. The last third he reserved for his brother Bias, if he managed to recover from his noxious infatuation with the daughter of Peleus Pero, a circumstance that connects us immediately with our next story.   

In detail, his brother Bias had stated the request to take as wife the daughter of Neleus, who demanded Bias to bring him the oxen of a third party, i.e. Iphiclus in exchange for his consent, ignoring the axiom that no one can transfer more rights than the ones one has. Is it acceptable that Bias should snatch the oxen of Iphiclus violently, just because Neleus took a fancy to them? Anyway, Bias asked the help pf Melampus, knowing that he was more worthy, crafty and versatile. Melampus, trying to help his brother, although he for his part was fully settled, leading an orderly life, decided to set his wealth aside and go into active action again. He tried to steal the oxen secretly, although he had prophesized himself that he would be arrested and imprisoned for one year. As he was in prison, he heard the woodworms eating the rafters of the roof and then saying that only little wood was left and they should look around for the next food source. Immediately, he asked the sentinels to move him urgently into another building. After he pestered them long enough, in the end they granted his request and moved him, whereafter the prison collapsed, as he had predicted. The father of Iphiclus, who was also called Phylacus- guardian, a very merited name, since he incarcerated his opponents, was consternated at the powers of Melampus and asked him to heal Iphiclus, who suffered from sexual impotence. Melampus recurred with a Freudian psychanalytic approach to the beginning of the case, referred it to its origin, when Phylacus had slaughtered a ram leaving the blood- stained knife at the side of young Iphiclus, who was deeply shocked. So, he found the following ingenious way to cure progressively the poor youngling. He thrusted the knife into a holy oak, whereby the rind grew slowly and covered it. Thus, Iphiclus, who searched for that knife, which caused his sexual impotence, finally saw that it was just an inert thing confined and rendered inactive by a mighty oak, which surrounded, ignored and digested it with an icy indifference. And that did to him a world of good, because seeing the impotence of the knife, his own potence came back. So, after this spectacular success, a new impressive asset in the record of the incredible Melampus, Bias married Pero. Let me tell you something, reader: How many relations or bonds to the other sex one has, is often not determined by the quality of someone as great lover, but by the conditions of the society and fate. Therefore, when Pero died, Bias took also as wife the remaining Proetide, who was still unmarried, amassing a second rich dowry along with the first, achieving all this not through violence (“bia” in Greek), but through the marvelous deeds of his brother. Of course, we don’t know how much sensitive or sentimental the man was and if he managed to overcome the sorrow from his first wife’s death despite the economical boons and boosts that fell to his lot or whether he could enjoy his second nuptials; only he can answer that. 

Henceforth, Melampus was multiply recognized and needed the good Samaritans- titans no more.  On the other hand, they, being also satisfied by the performance of Melampus in the case of the Iphiclus’ oxen, chanted the very supporting hymn of Zephyrus, whereby the constellation Booetes appeared.

ZEPHIRUS’ INCENSE, LABDANUM

(Aurae of all sorts, daughters of Zephir, bringing air

Sweet breathing, rest us from tire with your flair,

You are of spring, in bays and prairies desirable, 

You steer the ships to a favorable course reliable, 

Please, be always benevolent, lenient and kind, 

Ariels, light-winged, air-morphic, fledging the mind).

Beyond that, our space titans, who knew to compensate someone for his services and proclaim her/him an academician (opposite to the New Greek Academy, whose internal procedures no one knows), awarded Melampus the order of Corona Borealis, which equals to the iron cross in the perception of the mythological titans.   

          Before the award, they submitted him to an elementary examination, very concise, as you are going to see, since they had already accepted unreservedly his great worth.

“Melampus, how is the soul symbolized?”

“Through the stargazing firmament. Through Sirius, Pleiades, Hyades and the other constellations which are visible from Earth.”

“Apollonius from Rhodes said:

          ‘Look straight up, search for the sign of the sky

And there among the symbols of the most high,

The crown of Ariadne sails, glides, passes by’.

  Can you answer to such a riddle, Melampus?”

“I understand the Greek and I am answering in Latin: Cοrοna Bοrealis dοnavit Venus illa Ariadnam, inter Bοοtem et Herculem jacet, vere videtur et estate, α cοnstellatiοnis vοcatur Gemma, cuius spatia siderum 71 anni lucis sunt (Aphrodite herself has donated the north Corona Borealis to Ariadne and put it between the constellations of Boötes and Heracles, so that it could be seen both in winter and in summer. The α star of this constellation is the gemstone of Ariadne, the distance of which from Earth amounts to 71 light-years).”

And that is how Melampus was proclaimed through simple procedures an Academician by the crew and the executives of the space-trireme “CO.M.MY.S.S N.A.O.S. Venovinda. The hymn of Boreas is following, devoted to the constellation of Corona Borealis, prize and award for all distinguished personalities of all times according to the universal order, imposed by the titans.

BOREAS’ INCENSE, LABDANUM

(Through hibernating aura you shatter the atmosphere,  

Icy cloudy Boreas, who snow from Thrace up to here,  

Solve the air’s stasis that can fly along with humidity,

And sprinkle us with water spray, save us from aridity,  

Posit everything serene and clear, make Aether see,  

So that the sunbeams shine from earth up to the sea). 

CHAPTER ΙΔ’

SERPENS, HERACLES (HERCULES), OPHIUCHUS

Comment of philosopher Hegel, who is the absolute fetich of the author: At the previous stage, e.g., we spoke of Prometheus as the Titan who was punished. But all the same we find him freed again. For fire which Prometheus brought down to men, and the eating of meat which he had taught them, are, like the earth and the sun, an essential feature of human existence, a necessary condition for the satisfaction of human needs, and so Prometheus too has his glory preserved. In the “Oedipus at Colonus” of Sophocles it is said:

χώρος μεν ιερός πας όδ’ έστι- έχει δε νιν

σεμνός Ποσειδών- εν δ’ ο πυρφόρος θεός

Τιτάν Προμηθεύς.   

(The whole place is sacred; the holy Poseidon possesses it, and the fire-bringing Prometheus, the Titan, is here too).

and the Scholiast adds that “in the Academy too Prometheus was worshipped, like Hephaestus, along with Athene; and a temple is shown in the grove of the goddess and an old pedestal of the entrance on which there is an image of Prometheus and of Hephaestus too; but Prometheus, as Lysimachides adds, was represented as the first and the older, holding a scepter in his hand, Hephaestus as younger and second, and the altar on the pedestal is common to both”. As it turns out, according to the myth, Prometheus did not have to suffer his punishment for ever but was released from his chains by Heracles. In the story of this liberation too some remarkable traits occur, viz: Prometheus is released from his agony, because he tells Zeus of the danger threatening his rule from his thirteenth descendant. This descendant is Heracles to whom Poseidon in the “Birds” of Aristophanes says that he will do himself an injury if he renounces willingly the rule of the gods, since everything that Zeus leaves behind him at his death will surely be his. And in fact Heracles is the one man who was taken up to Olympus and became a god instead of a mortal man, and he is superior to Prometheus who remained a Titan. The overthrow of the old ruling families is also connected with Heracles and the name of the Heraclidae. The Heraclidae break the power of the old dynasties and royal houses in which a dominating self-will recognizes no law either for its own end and its unruliness, or in relation to the inhabitants, and therefore perpetrates monstrous cruelties. Heracles himself, not as a free man but in the service of a ruler, conquers the barbarity of this savage will (Please for eventual inconsequence or deviant interpretations pertinent to our story, hold Hegel accountable; I, for once, decided that his posting should be included in Titanomachy).

Now, we are resuming hastily the thread of our narration: Since the first action of the semi-god as an omnipotent baby was to strangle in a subconscious dream state the snakes that Hera has sent to revenge the intercourse of his other Alkmene with Zeus, the titans danced and chanted the hymn of Oneiros (Dream) for the constellation of Serpent to appear.

ONEIROS’ INCENSE, AROMAS

(I am calling you, Oneiros, with your stretched wings,  

Messenger of things to come to all mortal beings,

You come along with sweet sleep, silent, peaceful,

Arousing the souls and minds from all things deceitful

In the sleep you suggest, propagate the god’s opinions,

Projecting the future both to your superiors and minions,

To those, whose wind mind escorts the gods in their route

So, that all enlightened obey, agree and the evil uproot. 

 You guide the life of all waiting with entertainments,

You propose that they should avoid and prevent ailments.  

Through sacrifice, prayers they should appease the kings,  

Help society free from the despondent violent rings.  

Yet the dream vision the future does not reveal,

To those who instigate dreadful acts with evil’s appeal.

So, please, blissful, convey to us all messages divine,

Right opinions, prudent wishes, in correct sequence and line,  

Avert ambiguous signs, remove them from your shrine).  

Prometheus always appreciated Heracles, mainly because he was often drafted to the service of others, which is the basis of the institutions according to the famous titanic motto “you will learn to rule, if you earlier learn to be ruled”. For years he served Eurystheus and his telltale labor and deeds were included in the broadly conceived government and administration of the provinces. Not only he exterminated obnoxious and terrifying beasts, such as the lion od Nemea, the Cerberus, the Stymphalian birds, the Cretan bull and the man-eating mares of Diomedes, but he was also a great engineer, who drained the Lerna lake, mopped the cleaned the Augean stables, throttled the flow of the vehement Erymanthus etc. Also, in many cases, he had turned against the Olympians, among them against Artemis, when he seized Ceryneian hind or when he stole the Hesperides’ apples, which were a present from the Zeus’ wedding list. Additionally, as everybody knew, his greatest enemy was the vengeful, malicious and rancorous Hera due to the infidelity of Zeus with Alkmene, who brought him into this world. Yet, at the same time Prometheus did not forget that the whole concept and main idea of the deeds was for Heracles to sooth the Olympians donating them his allegiance, so that he may purify himself from the madness, by which Hera guided and animated him to kill his wife Megara and burn his three kids alive. What a mess! To ask mercy and recognition from the one individual who wronged you and demoted you to a wild animal! That was why, during the catasterism of A’ Centauri, where Heracles contributed most to the extinction of the poor centaurs, Prometheus admonished him strictly “you must reconsider a little longer, whom you pledge your allegiance and devote your skills to”. Nevertheless, he felt sympathy for this uncouth awkward big oaf, who from the beginning of his life found himself in front of a marked deck of cards and an environment full of confusion and adversities due to Hera’s persecution, leading a schizophrenic life divided between duty and illusions of grandeur. To this contradiction of human condition, to the paradox of (wo-) man riding against the wind, bearing already a lethal trauma in the temples, as Pindar fitly said, devoted the company of Venovinda the following hymn in honor of Heracles.

HERACLES’ INCENSE, LABDANUM

(Heracles, fierce, vigorous, who demonstrate your valor,  

Mighty- handed, untamed, who lead us away from squalor,  

Eolomorph, father of time, you are worshiped as eternal

Unaffable, bad-tempered, despot furious, angry, infernal –

You have powerful heart, arching with arrows,

You are progenitor of all who lie in their barrows, 

You appease the mortals and calm the beasts, 

Cherish peace, erect cities, introduce feasts,  

Nourish the primitives, give them independence,

So, that they in turn give you their credence. 

You uncover your head both in day and night,  

You accomplish great feats, all around you fight, 

Bring us your infinite experience of finding solutions,  

Heal all the ailments, chase away all pollutions, 

Exorcise bad fate, shaking oil-branch with resolve,  

Defeat all bad omens wherever your expertise involve).  

On these days a message had reached Venovinda by the agent of heracles Lichas that the semi-God lay on the death bed of the mountain Oeta to burn and redeem himself from the unbearable pains of Nessus’ cloak, which Deianira donated to him in the belief that it was love’s elixir. The crew of Venovinda, who always honored the allies as well as the circumstantial fellow-travelers or comrades in arms, even the enemies, if they showed respect and kept some code of values, beamed to Oeta to give Heracles a supporting hand during his dying procedure.

At this particulate moment at his side was his son Hyllus, who recounted him the suicide of Deianira, when she realized that through Nessus’ cloak, instead of reigniting the passion of Heracles   for her, she inflicted purulent and instantly infected wounds. The hero himself had uprooted trunks to heap a pyre under his deathbed while Philoctetes set first the fire ostensibly to cauterize the wounds, but in fact to burn the whole body of the demigod.

Heracles said: “I should forgive her, because she had loved too much. It is not Deianira, who is responsible for my death, but fate. It was prophesized to me that a dead man would kill me and that is Nessus. My sins were bound to escort me till the end. What kind of a man am I, how have I treated the women? I killed Megara and Deianira also, because I deprived her of myself. You, Hyllus, however, don’t make the same mistakes with me, behave like a man to Iole ana marry her”.

“Heracles,” said Prometheus, “I see you always divided between duty and the madness of omnipotence, between the savage nature of man and the subtle social dimension of the citizen”.

“Prometheus, how can a hero like me just die? What am I leaving behind? A son who is worse ignoramus than me. If only Hylas came to take my weapons, instead of Hyllus; Well, it seems that I ‘ve bet on the wrong hyle (matter), excuse me, horse, ha ha”, said the man, walking the green mile and smiling with a lot of pain.

The great Heracles paid the same homage both to his comrade in arms and lover Hylas as well as to Philoctetes, to whom he entrusted finally his weapons.

The ancient Greek world knew neither the privacy nor the ambiguous individual data protection of our civilization which facilitates the concealment of scandals for the benefit of the various v.i.p. rascals. Everyone was judged and evaluated on the grounds of his actions in the public forum, where homosexuality was never considered a shame, but on the contrary fully compatible with bravery and combat-skill. Wouldn’t Heracles on the deathbed of Oeta, where he lied to burn and free himself from the unbearable pain of the Nessus cloak, give willingly his weapons to Hylas if he happened to pass from there instead of Philoctetes and condescend to set the redeeming fire? Certainly, if Hylas, the fellow combatant of Heracles in the Argonautica, instead of being abducted by the nymphs and become an echo, had the chance of being there on this night of existential crisis and the agonizing farewell of Heracles cut in pieces between Deianira and Iole, he would have received the miraculous bow with the poisonous arrows. Maybe then, he would be the one left behind in Lemnos in the place of Philoctetes fighting the infected wound, the vulnerable egoism, the trauma from the unjust abandonment and the feeling of incurable wrong.

          Hylas could be the one to introduce himself as the lord of the Heracles’ weapons, “whom to the desert they cast, seriously ill and aghast, by the viper’s bite wasted fast”. He would be the one to yell to Neoptolemus “you took my survival’s knife, you forfeited my very life, this bow resolved for me the food’s lack, you have to give it back” and Heracles would justify and redeem him: “With my bow you ‘ll make Pares a toy and you will conquer Troy, you will boost – enhance your image, by the loots from the pillage”. Heracles honored his comrades on the grounds of their feats and great deeds, not according to their personal inclinations and peculiarities, without to be trapped in slippery twisted ways of overrating- overestimating some features of his own as normal and underrating or underestimating some other properties as marginal, without making concessions to self-eroding deceits that nourish the boulder of egoism, until it becomes envy and jealousy and drown both itself and the others, or to mentalities, where the yieldingness grants everything to the greediness and then vindicates whiningly what itself has already long ago transferred. Heracles, although acknowledging his enormous strength, would never elevate it to a supreme virtue compared to the peculiarities of his companions, he just wondered what the meaning of this unexplained strength was.

“Heracles, you were hero deserving better fate.

         Your circumstances were unjust at any rate, 

         Because your perception comes always late. 

         And while it’s your target to demolish Jericho’s walls,  

       Through the bugle sound you are the one who falls”, said Prometheus poetically.

“Prometheus, I tried to find an objective truth to grab it, to hold on it, believe me”.  

“I know. It is difficult for demigods, who have great power, therefore great responsibility, to find their way. Ethics apply to simple people, but bears no answers for the leaders, i.e. when they can be considered as successful and how many murders can such a success justify. Maybe for them ‘lesser of two evils’ is valid; let us posit also quantitative criteria, not only qualitative ones. It should be taken in account that they cannot have full surveillance over the crowd of their acolytes. It should be accepted that there is one thing to invade a country and cause the death of thousands of victims and entirely another to stir up a coup and to influence the politics of another state. Unfortunately, the deficit of today’s intellectuals is that they invoke only qualitative criteria, equalizing and leveling to the ground all differences, and ignore the quantitative ones”.  

“Some of my wonderous feats had both meaning and usefulness. But why did I kill Hippolyte, why did I steal the oxen of Geryon, the poor three-headed thing didn’t do anything to harm me.  And this Ceryneian hind, such a fine beast, why did I confine it? And there are also other cases, too many to ponder. I am also responsible for the death of Chiron and for that poor Hesione, whom I saved from the sea- monster and she contemplated me with a wet look of gratitude and fear whishing only to follow and serve me, so why I gave her to Telamon?”

“And yet you founded cities, built houses, planted trees, conceded areas for agriculture, freed the world from a whole wild bunch of crooks and rascals and the weak and the meek from insecurity, you carried mountains on your shoulders like the nations of the Earth do, you make the tyrants and the scum of the earth tremble and piss their pants or their thrones out of fear…”

“And yet I founded cities, I built buildings…”, whispered Heracles and drew his last beath, while the flames of the pyre licked his feet hedonically before they devoured him.

In honor of Ophiuchus, who sometimes is forced to use ambiguous measures and means of cold finality to achieve a change for the better, if ever something good can be deduced from crimes and murders, a conundrum that seized and scandalized the intelligence of the titans as a puzzling problem, cluttered and doubted their unnegotiable sense of morality, our heroes chanted the hymn of Uranus (heaven, sky)

URANUS’ INCENSE, LABDANUM

(You heaven, progenitor, of the world limb,

Inception of all until the last (wo-) men limp,

You turn around Earth like a running arrow

With a wriggle of a rhombus circle like a sparrow,  

Heavenly and chthonic guardian of earth’s marrow,  

You have the insatiable desire of nature in the chest, 

Untamed, azure -blue, when the wind blows best,  

Keen- sighted, blissful, who have Cronus as your son

To your disciples give faith and life for a new sun.) 

CHAPTER ΙΕ’

LYRA, AQUILA, GRIFFIN (ALTAIR)

          Prometheus, Hyperion, Oceanus, Leto and Eurybia beamed to the planet of Arcadia, belonging to the Lyra constellation. They found themselves in an idyllic amphitheatrical location under the enchanted mountain Parnon at the base of an evergreen ravine, half a kilometer high, surrounded by a natural virgin environment full of plane -, chestnut- and coniferous trees. The special climate of the area, the waters and the morphology of the ground permitted the coexistence of vegetation that can rarely be combined into such perfect harmonization and analogy: The olive trees and the oaks, the chestnut trees, the vineyards and the pine trees, the firtrees and the herbs of every sort composed a landscape ideal for retirement, high quality wellness cure and recollection of old achievements, the narration of which causes pain to the minstrel. Perhaps, the specific difference was the dense vegetation that seemed to souffle breath to ethereal out-worldish creatures, the living water that was heard to recount stories whisperingly, even underground, or the sense that the only reality was included within these mountain waves that circled the small villages.

Imaginative creatures, alabaster unicorns, small flying  cupids carrying cobwebbed veils, gracious goat-footed Pans, talking horses, who tempted the strangers to tell them: “take me to your leader”, hobgoblins, dwarfs, ogres, domesticated dragons, who spat fire only towards the sky, in the stead of fireworks, rubbed themselves upon one, apparently without realizing how hazardous and perilous mankind was.

          It was the place where all beings were happy and immortal. Here and there inside the fields emerged statues of the most beautiful young Adonis, surrounded by decorated, shimmering, iridescent gardens, symbolizing the phrase “death, where is your sting?”, since the only consequence of the youngster’s slaughter by Cinyras was that all meadows were covered by infinite red roses. On the contrary, his service in the first semester with Aphrodite and in the second with Persephone, along with the paraphernalia of pertinent allowances, subventions for unhealthy work or rather danger -hazard pay did not change.    

Regarding the sky, one was at loss for words! Sometimes it iridized towards orange, other times to pink or deep red working an out-worldish artistic image for all of us, who know nothing more than the blue sky, which is also beautiful – let us not be grumpy curmudgeons. The existing clouds were almost immovable and through their various geometric shapes and distinguished paintbrushes forming all the conceivable nuances of white had only artistic and esthetic meaning for the texture and the composition of the picture, without threatening with a storm, except perhaps with an irrigating reinvigorating rain, so that the swans and herons could shake their feathers.

All creatures were interwoven and orchestrated into an unparallel spring concert.

“Instead of a usual description”, stated Oceanus, “I think that it is the proper time to recite a poetical composition of my own, which came forward quite spontaneously through the observation of this unsurmountable place.

The day star was darted between bushes and leaves, 

And in a mood of spring the innocent flower reeves

Emerging with its sprout like a tangible pulpable song

A brushstroke splendor colored and worthy to long,

Nature lays with care an elegant frame- background

Where a breath of life emerges from the lips spellbound.  

Now it’s absorbing happily the light of the living,

Admiring, wondering for whatever is receiving, 

grateful that all flourish under the same roof

Whispers and eerie sounds coming from aloof,

Voices and echoes purr, roar, murmur, chime

Wings, husks, and feathers with the dusk rhyme.

But, also, the other feelings like nectar intoxicate,

Guide the soul of the newborn, weave the fate.

The flowers are dizzy by their own fragrant, butterflies of laces,

Like a fan the grains and pollen swirl and cover all places.

 They have a crown on the top where the divine waddles, 

Whose roots reach early oblivion, still being in swaddles.

“A remarkable effort, doctor”, said Hyperion, “nevertheless, since our ancestors have bestowed us with all conceivable personalities, dramatic characters and all the intellectual structures, above all with the proper moral values needed for the dealing of every situation, so that infinity should not consist anymore in the inexhaustible eventuality or casualty, but in the broad spectrum of situations that we can assimilate and subsume under our eternal laws, we ‘d better not experiment with amateurish, overly sentimental and qualitatively awkward verses, but to keep our already tested traditions. That is why all the virtuoso tragic poets of antiquity did not invent new heroes, but they solved all kinds of problems invoking the recipes of the old… “

“To translate from Greek into Greek, Oceanus”, interposed the captain, “let us rather chant the hymn of Adonis, which is more fitting to describe and glorify the famous Arcadia of the mind”.  

ADONIS‘ INCENSE, AROMAS

(Now, hear me as I wish, you the handsome,  

Shiny -haired, gentle even as rip stuff, awesome

Well- advised, polymorph, feeding all others,

Albeit young, you respect all people’s mothers,

Sometimes you extinguish, other times you shine,

In the battlefield you deserve your spot in the frontline,  

Beautiful, long-haired, who are also hunter expedite 

Offspring of love, desire of the longed Aphrodite,  

You were born on the bed of Persephone in the dark

You are dwelling in Tartaros and Hades’ ark

Your pockets and purses are filled with fruits and alms

You move towards Olympus with gifts on your palms).

“Are the inhabitants of this paradise really exempt from every care?”, asked Eurybia in good faith.

“This is not exactly true”, answered the unrestrained Hyperion, who considered every question  a challenge for his knowledge and intelligence. “Moschus of Sicily informs us that the residing and dwelling in Arcadia dance around a pole of ribbons, laces and unfulfilled desires. There is a lot of love, but not mutual. So, we learn the following: Pan loved his enchantress Echo, but Echo loved the scampering Satyr, while he was crazy about Leda.

          And as much fire and flame Echo fanned to Pan, the same was valid for Satyr versus Echo and for Leda versus Satyr.

          They were mutually melted by Cupid and every one of them was hated by the man she loved, as much as she hated the man who loved her.

          This is a good lesson for all those unloved; Love the ones who love you to be loved when you love.”   

“Yes”, summarized as every time captain Prometheus, “such erotic issues are the only ones that concern and are of interest for these air-chained cobwebbed etheric creatures. On the other hand, one perceives an immanent compassion and a calming aura in this world, so that the sensation wanders in the air and it is palpable that in the end even the most difficult and unrecited love will be reciprocated, even the most unfitting or fatal attraction will be rewarded. I think, it is not worth to stay here any longer, these tenants of paradise have no use of us, so let us keep our admirable abilities unspent to implement them in other star systems”.  

          “In any case, governor”, said Oceanus, “the happiness of these beings, their perfection par excellence, reminds us of the overqualified eagle who reaches the top of a mountain and envisages an audacious snail. This asks him provocatively: ‘how did you reach the top?’ The eagle revolted: ‘You ask me how I reached the top? But with my wings, of course. You should be the one to tell us how in blazes you got here!’ And the snail answered: “by licking and through being a cuckold’”.   

Hyperion began to get anxious and indignant, because the discussion was progressively degraded regarding quality.  

“Hyperion, calm down”, mediated again the captain. “To translate from Greek into Greek also for you, the time came, inspired from the luck enjoyed by these beings of the discography company… eh sorry of the Lyra constellation, to chant the hymn of Tyche (luck) for the genesis of the Aquila’s (eagle- aetus) constellation.

TYCHE’s INCENSE, LABDANUM

(Tyche, hegemon, I call you, who give us real goods,

Mild and soft, you find real estate with all sorts of foods,

Artemis, who were born by Eubulus’ glorious blood

And that is your great pride and boast, makes you glad

You have wandered in mountains, by all people praised

On you depends the life of those destiny raised, 

You bestow all with possessions in great number,  

You provoke poverty to others whom you encumber. 

But, goddess, please, give us what we cherish and wish

From your rich tank, and no evil or malice unleash).  

“In this chapter we are doing really good”, said Leto, who always flattered Prometheus. “We killed two birds with one stone.  After we made an impressive entrance into Lyra constellation, we also created the Aquila constellation”.

 “Leto, save your unjustified and undeserved laudations, because your intention is so blatant, flagrant and transparent that it tires me. You ‘d better accept deep inside that you are a lieutenant j.g. and such you will remain. This period I operate understaffed and there is no opening or prospect for a promotion. So, we squandered a lot of time fooling around, I will tell Iapetus to…” 

At that time, some shepherds directed to the landing party crying, mourning and wailing. This was certainly not compatible with the concept and impression that Arcadia had conveyed until now to the brave space-travelers.  

“Why are you mourning?”, said Prometheus, “if you are discontent, although you possess all desirable, what should other less privileged people say? You ought to understand that from the moment that you are not hungry, you can’t always set claims and vindicate, but you should also concede some of your privileges to benefit society. The distance from hunger increases responsibility. Instead of booing unresponsively from the bleachers, you ‘d better enter the field and make the difference. ‘If you demand from others to assume their responsibility, be sure that you assume your own’, Solon said. ‘The citizen is most and above all defined by her/his participation in the courts and the authorities’, said Aristotle, while Demosthenes proclaimed: ‘The greatest need of the free (wo-) men is the responsibility for the common cause’. Sorry, I was carried away by my own erudition. How can we be of help?”

Inconsolable the shepherds pulled the space- travelers by the sleeves and led them to a grave- yes, a grave- no matter how dissonant this would be in the country of happiness, with the corresponding tombstone writing “Poussinus”, further details unknown. The worst thing was that on a horizontal marble parallelogram traversing a vertical stele, forming a cross, the inscription “et in Arcadia ego” was written, i.e. that the dominion of death extended also in Arcadia. Given that the tombstone had huge dimensions, there was enough space for a threatening hole in the center, which gaped like Charybdis and no one knew where it led.

The shepherds continued to weep like children for this paradox that scandalized the cloudless happiness of Arcadia. Why, why, they wailed, should death exist also here, why should our friend Poussinus die? Prometheus, who was a known compassionate agent, felt pity for them.  

“Stop now, do not cry. Ah where are you Lacedemonians with your inuring to hardships! What sort of men are you? But even if you were women, I would say the same, thinking of Telesilla.  Eurybia, you are experienced wandering in mazes, so, please, step into the hole and tell us what lies in there. Where does this corridor of death lead and what can we do to barricade it making these people a favor?”     

          Lieutenant Eurybia’s log, star date go figure:

I entered the hole of the grave and continued my course on slippery stairs. At this point, I could invoke myriads of descriptions presenting dark descents into the dismal depths of Hades, but these underground passages have become a subject of treatise by major authors than me. After a considerable lot of steps, I went into something, which was the archetype of a shop.

Specifically, it bore an astounding resemblance to an antiquity- shop. The same lack of space was remarkable, the same dust-layer covered all and there seemed to be the same superficially and rudimentarily assorted chaos of titles, authors, and literary-genres. That mess justified the designation “mixed bag“ or „topsy- turvy” or even “higgledy – piggledy”, just as the state of King Otto’s New Greece were with the warlords playing hide and seek, smoking grass and taxing travelers. At this level too, I didn’t stop to take pride of the lying treasures and examine them closely. Here, on the first step of twilight, a wee-bit ayewards in comparison to Earth, I sighed with alleviation because this ghost-world was scarcely populated, far and away from the enervating preposterous people and from the gallivant hunchbacked crookedly dusty old-men of the university who looked always over my shoulder pointing with their knobby gnarly ink-smudgy fingers on the one or the other page that I perused. Now and then, old uninvited and unsolicited visitors of every kind, overzealous, self-appointed, arbitrary, had burst into my command-center wiping dust with a tobacco-stained handkerchief from my bookshelves and then narrating to my indignation totally uninteresting reminiscences with a shrill unpleasant voice. Fortunately, in the first layer of the twilight I got rid of all those distractions.

          I directed myself to the rear part, the “lower decks” of my library, I passed by a considerable plenty of Greek books and then by the popular- scientific department. Next, I left behind a very eerie mixture of authors -theodicy, theosophy, poems etc. As I proceeded to the library’s back, the dustcover grew thicker and the scarcely illuminating oil-lamps became rarer in the corridors and both stacks and piles lay around moldy, musty, and full of stinking crumbled books. At the end of the book-mountain reaching the top, the corridor divided into two further book motherlodes. I chose the left road and let my expert eyes wander over the titles. I was not in a hurry. I was eager to spend here the whole day as well as the next night.   

          I strolled down the backdoor alley, the most secret path, as a specific book raised my curiosity.

          It was a small black book like a black box of future-days, however with a peculiar timeless appearance that some old trashy hags and scarecrows possess. Its edges were torn, worn- out and the scripture of the tome was pale, incomprehensible, and wasted. On the tome- backside it was written: “Taking care and proper feeding of the griffin”. Lower stood in smaller letters: “Advice for owners”. Every sorcerer naturally knows that a griffin is a mythological monster, half lion, and half eagle.

          I opened the book and read the table of contents. The overtitles were: 1. The species griffin- Griffin the great Unknown. 2. A short history of griffinology. 3. Subspecies of griffin. 4. The food of the griffin. 5. Creation of natural habitat for the griffin. 6. The griffin defeathering. 7. The griffin during the fervor. 8. The griffin and world literature.

I skimmed some pages and read: The only recommended food for a griffin consists of virgins. The beast is fed once every month, and the feeder is advised to be alert and pay attention during the procedure or rather give his undivided attention to the procedure…

I have said earlier that I had felt relief due to the privacy granted to me by the descent into the kingdom of the dead. Yet, this impression began to reverse itself after skimming through the griffin’s treatise. Then, I perceived for the first time that the air of the crypt was not such, but rather a liquid living tissue, an illuminated plasma, just as when a spaceship goes to planet Jupiter and the astronauts move and breathe in liquid oxygen to resist pressure. I also noticed that a wind blow like a sea breeze began to rise, pushing me further to the underworld, in the beginning imperceptibly, then more persistently. This breeze was pictured like a partial cloud, a bit darker than the illuminating atmosphere, which extended slowly and threatened to conquer all space. So, I decided that my best option was to climb hastily the stairs and emerge urgently to the surface. Worthy Capitano, I could embellish the description with more ornamental adjectives that wouldn’t be fitting for a military report.

Eurybia carried out her service duty (with the expediting mentality of a clerk, if we want to be candid), but this did not satisfy the terrified shepherds, who continued being devastated by the death of Poussinus. Obviously impressed by the power of NAOS Venovinda, kept on begging Prometheus to save them from death, who was an inconceivable exception in Arcadia, no matter how Prometheus insisted that this request was beyond his power. The hegemon was seriously concerned about the fate of this world. Just imagine a domain, where not everybody dies, but only some unfortunate, while the others remain immortal. If in our world, a (wo-) man becomes a wolf, exterminating others just to live “better” some extra years, than in Arcadia, where immortality was the rule, the possibility of death would cause a tremendous protectivity and inconceivably immured and fortified fiefs to neutralize and nullify this sudden and unexpectedly occurred gloomy perspective.     

The announcement of death “Et in Arcadia ego” began to invade the sculls of the privileged mythologic creatures and change their psychological state. Anyway, Prometheus felt obliged to make a promise to these people, who considered themselves so helpless.

“This passage to Hades which had opened in your domain an elevated classified issue that I cannot face at this moment.  Unfortunately, this passage can be closed only from the side of the kingdom of the dead, because from our side the wind of life gets explosively decompressed towards the cold space and is very strong to be controlled. I give you my word that during the fourth rotation, when we will cross the territory of death and will found the constellation Canes Venatici and the star Lucifer (Vega), I will endeavor with all means at the disposal of the powerful NAOS Venovinda to seal the channel from yonder”.   

Not able to do or to ask something more, the tenants of the Arcadian paradise dried their tears and deposited all hope at the shoulders of the fighting titans.

Prometheus addressed thoughtfully his space-travelers: “This isn’t a favorable coincidence. Let us rehearse the hymn of Nemesis in the honor of the star Griffin (Altair), which we discovered as a Herm or Rosetta stone leading to Hades, to appease it temporarily, so that it won’t harm these divine creatures until the initiation of our fourth rotation. From the moment that Nemesis, which supplies death with fresh souls, awakened, she needs conciliation and association. Be alert, Arcadians, learn that hymn to be able to rehearse it on your own”.  

NEMESIS’ HYMN

(Nemesis, I hereby call you, goddess queen,

Keen- sighted, who give people a neat clear screen

Self- beginning, venerable, who are enjoying the law

And grab chicanery by the ear with your cat’s paw,  

All are afraid of you, not only those who carry a yoke,

Because you care for all, for you no deed is a joke

You eavesdrop on arrogant soul and indiscreet urge, 

You hear and punish, no one can escape your purge

Among the mortals you are the ancestor of justice

You find adepts, forge mottos while you chastise-

Help rather the good, stay away from dissent, 

Pursue moral issues, not what fools have meant).  

          “hegemon, a last observation before we beam up”, said Hyperion. “These incredible creatures, who inhabit Arcadia, do not deserve the happiness and immortality that they enjoy; they have not earned it”.  

          Prometheus bent confidentially to the pointy ear of Hyperion,  

“Beyond the fact that they have their own concerns experiencing their own predicaments, and that is something not to trifle with, think not that a titan like me would ever do something opposing distinction and justice. In fact, I don’t have any intention to close the passage between life and death, but rather to reverse its sluice and make it a one-way street leading from Hades to Arcadia. Entrance will be posted on the firmament of the underworld and only the souls, who are light like a feather, will be rewarded through ascension towards the happy land of the blissful, whole those aggravated by crimes or other liabilities will remain on the shores of Acheron and Styx. As far as the Arcadians are concerned, I don’t feel sorry for them. The condition of their prosperity is such that it allows them to welcome some immigrants or even continually and increasingly thronging newcomers, whereby it’s their problem how they will billet or feed them. He who has two coats should share with the one who has none, if I may use a saying of the antagonistic to us movement of Christianity, isn’t it so, Mr. Hyperion? Iapetus, beam us up”.  

CHAPTER ΙΣΤ’

CYGNUS, DELPHINUS, PEGASUS, TRIANGULUM OF THE NORTH  

Leto presents a paper:

Dear colleagues, thank you for assigning me this talk about law and justice. Some people say that we, titans, deal in our congresses always with the same problems, but we do this because the important issues in life are few and are the only ones that need to be addressed. That is the reason why in our tragedies our great dramatists had always preprepared ethical characters and intelligence structures, so that their creative activity consisted merely in infinite diversity in infinite combinations, in delving into the motives of will and the different aspects of psychology. Likewise, the Right includes characters and intelligence structures and does not rely on anyone’s subjectivism. Free will is not contrarian to the objectivity of Right as science, because anyone can fulfill one’s potential in the frame of the authority that the community of law   entrusts her/him. The above is valis as a preliminary observation.

My short treatise about Right will rely on the example of Delphi, that is why I decided to devote my speech to Delphian Apollo. It is well known that we, titans, oppose the Olympians in many things, yet we recognize that they in their lust for power often operate as catalysts to important historical facts and sometimes the cunning of reason makes it so, that the Olympians achieve the opposite result from the one they pursue; in the final analysis they are also pawns of general history, which directs itself to continuously broader consciousness both of necessity and freedom. As Goetheus rehearsed in Faust describing the devil:

I am part of that power which would

Do evil constantly and constantly does good.

I am the spirit of perpetual negation,

For all it exists deserves damnation.

What you call sin, evil and cheating

It’s my main element, proper and fitting. 

So, in the hypothetical space of Delphi, as well as in every other space the first settlements were built and after the expected “dog eats dog” begam the distribution of land and the barbed wires in the prairie. Besides, it is known that the meaning of the word “nomos” is the setting of boundaries, the distribution and the exploitation of the fields. The most important thing in the setting of boundaries were not the border posts or the wires on the prairie, but the mutual recognition of each other’s property. This brought the contracts as a result; However, the merely material distribution of things without some acceptance by the spirit conveyed lack of each other’s property recognition, violation of treaties, cheating and then crime. It was the time that Cygnus -hereby, I second the constellation of the corresponding constellation- snatched the votives and the offerings brought by the faithful to Delphi. Cygnus was one of the land thieves pillaging and ravaging the area, very aggressive, just as the homonymous bird is. His vehemence was such that Zeus took his form to seduce Leda with the well- known results, i.e. Aphrodite staged the persecution of Cygnus- Zeus, so that Leda  pitied him and hugged him to help him escape, thus she remained pregnant the same evening both by Cygnus- Zeus and by Tyndareus and gave birth to two… eggs, whereby from the Cygnus’ egg Polydeuces (Pollux) and Helen were born and from Tyndareus’ egg Castor and Clytemnestra. In any case the aggressivity of Cygnus was settled, when Heracles killed him, but the confrontations regarding property never stopped. The deep concerns and the heavy clouds were always gathering. So, let us rehearse the hymn of Nephelae to complete the epoch of the Cygnus. 

NEPHELAE’s INCENSE, MYRRH

(Nephelae, whom one airy, cloudy, heavenly meets,

Rainy, push your impetus on the world’s streets

Thunder, set everywhere fire, but also guard the river, 

You move in the wind meanders, make everyone shiver

 You disturb the spirits, worry them through birds’ liver  

I beg you to be favorable with fresh robes and clothes

And make through rain the earth liken our oaths.).  

At a certain point, even Apollo understood that without mutual appreciation and respect between possessors and owners neither his authority nor his dominion was possible. So, he disguised himself to a dolphin and attacked a ship of Cretans, knowing that the Cretans are the most reliable followers (which is valid also today). H kidnapped the whole crew and brought them to Delphi to serve him as priests, but also as a sort of armed judges and relentless law enforcers. The Cretans though, except faithful, proved also to be extraordinarily moral people; instead of going out to enforce the law with the whiplash, they considered the external not conscious compliance as ineffective and introverted into the inner world, formulating the famous Delphic maxims that are valued by all even today. If I am not wrong, approximately 147 survive from that period, but the most renowned are “Know thyself” and “nothing in excess”. Respectively, I want to mention also another representative adage regarding the proper attitude of a person depending on his/her age: “As a child be decorous, as a teenager be temperate, as middle-aged just, as old man reasonable, as dying serene”. Moral principles are necessary in society because they tell us how we should treat our roommate, our co-citizen, our compatriot, so that the constitutional state may operate. There, however, was also an impasse to be observed, because many considered the expansion of the oracle’s ethical principles as moral terrorism. The externalization- extraversion of law failed, but the same happened also to the introversion of ethics, which ended up being some sort of dismal religious underground world, threatening and oppressing for all. Let us chant here the hymn of Persephone in honor of the constellation Delphinus – please let it be catasterized – to show that the morality necessary for the peaceful coexistence may also under circumstances become a dictatorship of unexplained prudery, just as the one obliging the women of sundry religious dogmas to wear an armor, panoply or chastity belts, unable to go on the street, if they are not hermetically harnessed.

 HYMN OF PERSEPHONE

(Persephone, daughter of the great Zeus, blissful,

Monogenous goddess, accept hymns holy and peaceful-

Precious consort of Pluto, life-giving, prudent, wise

Who possess the gates of Hades, from fertile land rise

Vengeful, with long tentacles, matrix and dome of Earth,

Parent of Eumenides, having underground birth –

Born by Jupiter by an unorthodox ineffable way,

Mother of Dionysus, whose glory no one can gainsay,  

You are co-player of Hours, glorified, holding lamps

Shy mistress of the world, keeping up the thumbs, 

Sharing fruits, among holy sprouts going up the ramps

Lucid, desirable to mortals, cornucopia’s abundance  

In spring and meadows, you enjoy air’s sun-dance. 

You were grabbed to be bride, when the leaves fall,  

Announcing for the people their last life’s call.

Because you are Persephone and you can kill and slay,  

But we seek your attention, please, if we may,

Bring us fruits of the earth, health which is sweet, 

Bestow us wealth to face old age, with dignity to greet

The way to Pluto’s residence, bravely the end to meet). 

          All these ended up to the dominion of the INSTITUTIONS, which are the culmination of Right, they are what (wo-) mankind searched for and achieved throughout history, a combination of material settlement and spiritual arrangement. The institutions rely on the one hand on external organization, on the other hand on internal consciousness connecting all participants. Such institutions are family, society of contracts and transactions, courts, universities, worker unions, professional guilds and associations, people’s assembly, congress, senate and governments. Every society is structured upon those, there is no alternative to the institutions, except tyranny as one man’s power or oligarchy as prevail of the mightiest interest. The institutions though need support and staffing- (wo-) manning. Based on the institutions, each one exercises authority within society.  One is voter, active or inactive citizen, participating in families or in transactions, and from any of these qualities rights and obligations arise, in short tasks, duties and competences. Every citizen in the frame of her/his authority is an archon, a governor, an administrator, bears responsibilities and is held accountable for her/his decisions. Power shows the man (and the woman).Aristotle: “The citizen is most and above all defined by her/his participation in the courts and the authorities”. Solon: “If you demand from others to assume their responsibility, be sure that you assume your own”. Demosthenes: “The greatest need of the free (wo-) men is the responsibility for the common cause”. Sorry, I was carried away, like our captain says.

When a (wo-) man exercises one’s authority, bestowed to him/her by society, one is validated both as individual and as member of the general state. Such a man was Bellerophon, the institutionally purest, most impeccable and integer of all heroes, so integer that many plotted and intrigued against him, but no one dared to harm him, no one consented or endured to kill him, because all arrows of the others’ slander, calumny and legitimate or illegitimate ambition ricocheted and stroke against his shining impeccable flawless and formidable armor.

In the beginning he was calling himself Hipponous, because he thought and cared only for the horses, which he chased all over to tame, a difficult and dangerous activity, so much so that in that era horses were carnivore and man-eating, tearing their persecutors to pieces. Not only Hipponous managed to tame some horse, but he managed to tame THE horse, namely feathered Pegasus, son of Medusa and Poseidon, whom he grabbed and rode, as the latter drank water in the fountain of Peirene in Acrocorinth. This was his first contact with Right, surely definitive and decisive, because he didn’t acquire whatever property, but a living elusive creature, which he was forced anytime to mind and attend to, as well as engage his infinite powers at the disposal of society. So, Pegasus – please, catasterize him – symbolizes the spiritual character of property, where one envisages oneself, stressing also the responsibility and social dimension, which the former entails. Afterwards, our hero went to Troezen to marry Aithra, daughter of Pittheus. In the meantime, the tyrant of Corinth Bellerus asked him to teach him archery, but Hipponus made a mistake and handed him a poisonous arrow during the training, so that the tyrant collapsed thunderstruck. Although Bellerus died by accident, which means that the injustice inflicted to him was indeliberate, unintentional and involuntary due to a (serious) negligence, Hipponous was unconsolable. He started calling himself Bellerophon, i.e. Bellerus’ killer, whose name in turn derives from “arrow or needle”, so that he would never forget the crime that he committed. Although his responsibility was formalistic and not essentially subjective, he felt huge remorse, a circumstance that propagated much the study of law and initiated a new era of Right. Bellerophon shook refuge on our old acquaintance, the tyrant of Tyrins Proetus to redeem himself from his crimes through penance and labor. In those days, the assigned tasks, if they had an auspicious outcome, i.e. if they led to genuine internal repentance of the perpetrator, were considered cures for atonement. While he dwelled there, Proetus’ (not Potus’) wife Stheneboea was infatuated with him, but Bellerophon, as we say in the titan language, kept and revered honesty towards the host, demonstrating that one necessary pylon of Right is morality.  Right without moral subjects cannot exist, no matter how the positivistic jurists howl, roar or tear their clothes.

Then, Stheneboea, fearing that Bellerophon would denounce her to Proetus, hurried to anticipate his reactions, claiming that our hero tried to rape her. Proetus, being on the one hand some sort of spiritual confidant of Bellerophon due to the redemption procedure, on the other hand being a chickenshit to the superlative degree, he sent him to his father- in- law Iobates in Lycia, instructing him to find a way to kill him. According to the sequence of events, Iobates first extended hospitality to Bellerophon and then received the letter with the abominable instructions, because the former made use of the existing airways riding Pegasus, while the mail was moving via stagecoach, just like the movies of Wild West and got late. So, Iobates, being a compassionate fellow, influenced by the previous hospitality, had a liking for our hero and didn’t have it in him to kill him. That is why we are taught that besides the inaugured and constituted courts, we all are also judges in society. In fact, we judge daily ourselves and others, allocate responsibilities, orient our lives towards the good guys and avoid the bad ones. At the same time though, we are also hypocrites, because we accept that someone else would do the dirty business ensuring – guaranteeing our way of life.  So, Iobates sent Bellerophon to Chimera to commit glorious labors, who was the daughter of our old acquaintance Typhon and Echidna, in the frame of the redeeming cures that we have mentioned, hoping that she would kill him. Chimera had a chest of a lion, head of a goat emitting fire and tail of a dragon causing all over incredible devastation. To make a long story short, Bellerophon shot and killed her from the height of Pegasus, who performed a vertical assault. Chimera symbolizes our daily transactions, so attritional and chimeric, deceiving and delusional that surviving them is a miracle. One excellent omen though is that we always keep the principles of good faith and fair practice. Later, Iobates sent our hero to Solymi, a savage and barbaric nation of Lycia, symbolizing the professional guilds, unions and associations, where someone needs great balance and subtlety of maneuvers to keep them united and effective. Bellerophon managed to reconciliate them. Then it was the turn of the Amazons who, as everybody knows, inhabited around Thermodon river of Asia (Terme- Samsun), were called anti-ander, because they were feminists and crushed their right breasts, not to be obstructed during shooting arrows. After beating them, Bellerophon taught them equality of the two sexes, persuading them that also men are worth something, sowing and spreading also elements of international law, so that all nations of the Asiatic people-sea dwelling in Eurasia and Skythia could live peacefully ever after.

When finally Iobates saw that no ambush, no matter how sophisticated or pre- studied was, could not hurt shining Bellerophon, as he was idealistic and ethical and institutional, he kept him in his kingdom and gave him his daughter for marriage along with half the kingdom, plus the land provided to him be the Solymi in gratitude, since he took them by the hand and led them up the street of prosperity and peace. Here ends our story, a story of institutional responsibility and authority; Instead to reiterate the classic refrain “they lived happily ever after”, it is more fitting to say that this is summarily the History of Law and Right.

Winged Pegasus became the symbol of titans for Right and justice. It is also the sign of our starfleet, distinctive title and name for our most majestic ships both of commercial and war navy. It is an eternal concept calling people to a confident exaltation and assertion- confirmation of the institutions that they founded. Bringing my short historical retrospection towards its end, and given that we all rest assured in the embrace of the law, at least theoretically, since its practical implementation and enforcement requires constant vigilance and daily struggle, I hereby call you to praise Eumenides, because the Right is exactly that, the torturing urges of (wo-) mankind, the nightmarish creatures of the myth, namely Erinyes, who retreat progressively and give up their position to the Eumenides of logos and logic, just as the sea recedes to reveal the land.  

I remind you what a certain Hegelos wrote about Erinyes and Eumenides symbolizing correspondingly the primitive condition of (wo-) man in relation to the conscious one, and the despondent sedimentation of delict and crime in relation to the ordered and regular organization of Right. “The conflict between Apollo and the Eumenides is to be settled by the verdict of the Areopagus. A court, human on the whole, at the head of which stands Athene herself as the concrete spirit of the people, is to resolve the conflict. The judges give equal votes for condemnation and acquittal, because they honor the Eumenides and Apollo equally (r.n. the Eumenides were still Erinyes), but the white stone of Athene decides the case for Apollo. The Eumenides lift their voices in indignation against this judgment of Athene, but she silences them because she promises them worship and altars in the famous grove of Colonus. What the Eumenides are to do for the people in return is defense against the evil arising from natural elements, earths, sky, sea and winds, protection from unfruitfulness of the crops, from failure of the human seed. But Pallas undertakes for herself in Athens the charge of warlike strife and sacred battles… 

But the tragic denouement need not every time require the downfall of the participating individuals in order to obliterate the one-sidedness of both sides and their equal meed of honour. We all know that the Eumenidesof Aeschylus does not end with the death of Orestes or the discomfiture of the Eumenides (These were the Furies, the avengers of a mother’s blood, and the violation of family piety, against Apollo who means to maintain the dignity and veneration of the King and the head of the family, and who provoked Orestes to kill his mother.) On the contrary, Orestes is excused punishment, and both the gods are honored. But at the same time, we see clearly in this decisive conclusion what their gods meant to the Greeks when they brought them before their eyes in a combat between one another as particular individuals. To the contemporary Athenians they were only elements which were bound together into the entire harmony of ethical life. The votes of the Areopagus were equal; it is Athene, the goddess representing the whole substance of living Athenian life, who inserts the white stone which liberates Orestes, but she promises altars and worship to the Eumenides and Apollo equally”.

Prometheus coughed dryly:

“So, that’s enough; As you said, Leto, let us all rise for the hymn of the Eumenides and the celebration of Pegasus catasterism”.

EUMENIDES’ INCENSE, AROMAS

(So, hear, honorable goddesses, who stay in the rear  

Tisiphone, Alecto, Megaira, who the people scare, 

Nightwalker, innermost, having the house deep low

Near the holy water of Styx, where no one wants to go,

You fly with dark intentions, which you don’t reveal

Maniac, haughty, causing mayhem, you don’t appeal

Beasty punishers, almighty, you cause fear, pain

Chthonic daughters, who like Hades kill and slain

Airy, stealthy, you hover like concept and thought

You know what mortals always seek and sought

You survey with Dike’s eye, you are everyone’s judges  

Please, reverse now and be lenient without grudges,

Change your course, be clement, show will of good

Be magnanimous, be Eumenides with mild mood.

You are daughters of Zeus great and chthonic

And of curly Persephone, who is never ironic

You criticize the life of all, if it is unholy and lonely

You punish every crime, if it is provided only,

Blue- colored queens, you cast a glimpse of an eye

With deadly carnivore reflection, and instantly all die

You are eternal, sovereign, of abhorrent countenance

You dismantle with nails every structure, maintenance,

O night daughters with curls like snakes in the hair

Bring us rather prudence, wisdom, help us be fair). 

A vivid and intense standing ovation followed the speech- homily of Leto. Prometheus rose deeply moved and said:

“Thank you, Leto. The Right as combination of law, ethics and institutions is the greatest human achievement. Please, let the Triangulum of North be catasterized to symbolize the above three-legged distinction. Let us rehearse also some hymns in the honor of our most formidable enemy, the power -hungry Zeus to sooth him, so that he may leave us alone to live long and prosper in our societies; we have no need of him”.    

ZEUS’ INCENSE, STYRAX

(Zeus beloved, Zeus unwasted, without attrition,

We witness your glory to avoid further affliction.  

Let us say it is true that from your glorious head,  

Earth, mountains and sea came forward- ahead,  

And whatever else, firmament and heaven hold,

Zeus with your scepter, who always say: behold

Beginning and end of all, inception and death

Earth -trembler, you have many gadgets in the sheath

Thunderous, enhancer, who sprouts of flowers plants

Provide impeccable health, and flawless glands,  

Peace and wealth, even if it luxury reaches,

Self-born of the gods, teacher that men teaches,  

We become your sponsors, we make sacrifices

But we never know if our obedience suffices,

Make that life gives joy, and health all over reigns

Allow us food to fill our capillaries and veins

To admit that something good from you remains). 

THUNDEROUS ZEUS’ INCENSE – SWEET SMELLING STYRAX

(Zeus, torchbearer, who carry the torch from the heights

 With ethereal lightning you turn on and off our lights,  

The bench of the blissful with thunders shake,

Cloudy, dismal, dark waters from the sky rake, 

Floods, hurricanes, storms and flames you send

Enraged, horrible, despicable you are eager to spend,  

You don’t hesitate to catapult and throw arrows

With the threatening urge of your drive that harrows  

You shoot and pour invincible acid swelling,  

From sky-high it comes, makes the pustules smelling,

For you, sea and earth treble and run to hide, 

They are afraid of both your ebbing and tide,  

When your thunder strikes, all people stay aghast

Both in ether and valleys, your madness grows fast,

You tear the cloak of heaven, since you roar

But, please, stop frightening us like a wild boar

We know you, that’s enough, you warlord, you marshal

Stop being so horrible, stop being a rascal,  

Make that life gives joy, and health all over reigns

Allow us food to fill our capillaries and veins

To admit that something good from you remains). 

 “The last three verses are encountered in many hymns of Zeus to demonstrate the unquestionable psychopathologic neurosis of the man, if man can be called this extraterrestrial who emerged from the wormhole, the addicted of sacrifices, sponsored offerings, libations and worshipping laurels” prompted Hyperion to say.

LIGHTNING ZEUS’ INCENSE, LABDANUM-MANNA

(I call the great one, the superb, the thunderous,  

The airy, the flaming, the fiery, the marvelous,  

Who lights an aurora on the clouds with a mighty cry

Who both at evening and dawn is but a pigsty, 

Please, thunderous king, cease in our life to pry, 

Give us a break, cut us some slack until we die). 

“So, it seems that we flattered him long enough, although any friendly approach is also in vain, because he understands only the language of power and violence”, added Prometheus in the beginning of the sentence attracting some laugh, but in the end a sullen frowned gloomy atmosphere seized the day.

CHAPTER ΙΖ’

ARIES, PLEIADES, TAURUS, TAURUS’ COUNTENANCE (ALDEBARAN)

PROETHEUS: “My dear crew, this time it is likely that we wouldn’t need to intervene, because facts and circumstances are developing on their own and finally appears a result compatible to justice. But let us not get ahead of ourselves and let us observe what is happening in this area of heaven through our crystal ball”.

Aries felt nicely settled in the enviable luxury of his residence equivalent to a five-star hotel. He sat lax in his favorite armchair and saw the world with different eyes. The images came through quantic entanglement to his eagle Iustinian. There gave a noiseless connection based on his symbiotic artificial cells, installed in his spinal column, harmonized and orchestrated completely to the corresponding cloned stem cells of Iustinian, providing to the besieging and unstoppable Aries clear sensual impressions of the rapacious bird’s flight.

So, Aries enjoyed the feelings of freedom and power transmitted to him by the bird. These flooding images were the best analgetic for his old body and his gradually paralyzing muscles. All his bio- medicinal means could not lead to his cellular regeneration and rejuvenation. As an old verse said:

All the king’s horses and all the king’s men,

Couldn’t put Humpty together again.

          On the contrary, Iustinian possessed enormous vitality, as he crossed the clouds being the indisputable master of the heavens.

On this day, Aries had sent his eagle to hunt over the harbor. What was the prey that the almighty master of a whole planet would desire? What more could a man need, who had all? The answer was that, if someone aims to acquire not only soulless things, but also animated and soulful ones, then money is not enough, but constant vigilance and exercise of influence is required. At this point, we confide in our readers to make the narration more understandable that Aries (Crius) was what the young people despise above all, namely a child molester. In the past, he had already captured, exploited in multiple ways with right of using and abusing and finally absorbed, strip- mined  and leeched off an entire bunch of little girls, being in their prime, who belonged to aristocratic families at that, like Phaeo, Phaisyle, Ambrosia, Coronis, Eudora and Polyxo, who were named Hyades from their brother Hyas.  Aries had sent a biotechnologically remote -controlled snake to bite Hyas, so he got rid of him and kidnapped undisturbed his defenseless and inconsolable sisters. After he transformed through molesting and grannies, raping those young girls into wrinkled multiply used and misused, he made more openings in the white flesh market with unprecedented impatience and brutality like a shark who smelled blood and rushed like a beast to Pleiades, famous for their beauty. He captured and enlisted successively in his unofficial harem Maia, Electra, Taygete and Alkinoe, whom he chased just now through Iustinian in the harbor. As far as Asterope is concerned, he had also another reason to persecute her, because, while he as a capitalistic and plutocratic colossus controlled the international drug trade, this marvelous young girl had managed in a mysterious way to establish a flourishing enterprise of selling and distributing psychedelic drugs. In fact, her products named “glycol- calyces” or “glycol-anthers” provided much superior hallucinations than his own pills, having as a result that a significant part of the market got lost to Aries, if one could grasp such calamity!       

At this point, the titans broke transmission to recite the hymn of Nereids to exorcise all evil spirits searching for white flesh of little girls, just as Aries did to satiate his sinful and illegitimate appetites. But is it acceptable that we exorcise and sooth these bastards? one could say. Well, the titans were a little soft for today’s standards, a bit tenderfoot or pushover, as the young of our era would say, but no one can question their deep humanism!

 NEREIDS’ INCENSE, AROMAS

(Nymphs of salty Nereus with beautiful eyes,

For them every being of the depth cries,  

Fifty daughters dancing, reveling near the waves

Rejoicing in the Triton’s vessel who also raves,

With morphs of beast, who inhabit in sea caves,

Those on the bottom of the sea, unlighted, sallow  

In the wet roads where the wave is shallow. 

Navigating dolphins shining with a blue polish and hue

I call you to send to the adepts the delight which is due

You first follow the rituals of Bacchus and emphasize, 

Which are holy and pure, of Persephone’s size

Together with Calliope offering presents and prize).  

Next, the titans chanted a hymn in honor of the Pleiades and of their corresponding graceful constellation, who could not be nothing less than the one of the nymphs.

NYMPHS’ INCENSE, AROMAS

(Nymphs, daughters of the lion- heart sea froth,  

You live in the depths of a world of another troth, 

You hide in the prairies, in the oblique paths, 

In grottos, but also palaces with thin fine laths, 

Gushing, running, with morning dew and light pace

You leave on the sand a distinct flower’s trace

 You jump and scamper with Pan and his men

Into woods, hills, valleys and in the brigands’ den

You are fragrant virgins, in white robe, breath lither,  

shepherd cattle, gather fruits before they wither

You enjoy the woods you draw benefit from it out

You are tree-daughters, playful, pious, devout,  

Bacchic, verve- stung, spring- happy, sick and cured

Along with Demeter bless all cities immured,  

come to your holy altars and make the anger flee, 

make the fruits ripe like a benevolent busy bee).     

Furthermore, the titans considered as right to devote a hymn in honor of the Taurus constellation’s birth, on whose front they in their infinite mercy catasterized the poor Hyades. This hymn could not be other than the one of the Primitive, since Aries had molested them so badly.

INCENSE OF THE PRIMITIVE, MYRRH

(I call the primitive, of those with both natures, who wander  

Egg-born, who with golden wings finds his way asunder, 

He has the face of a bull, he bore gods and mankind

Raping with precious sperm, shaking both herbs and hind

He is mysterious, clandestine like a stealthy sprout.   

You who blackened the cloud, made it dark and stout,

After you started, swept down and strafed in the world,

I call you Phanes, bright light, I can’t find another word,

I call you Priapus with seducing allure, luring gazes,  

You, versatile, many- seeded, whose mettle amazes

Even the orgiasts you could free from barren mazes).

Again, let us observe through the crystal ball: The girl wore a robe with mauve mallow color, black sandals and a straw hat, as well as a leather bag, hung on the back, decorated with blue and red tufts. She didn’t seem to be older than eleven or thirteen years, but she ran on the promenade of the extended walls with an enviable agility, lightness and flexibility among sailors, tourists, merchants and traveling vendors. So, that was the girl who had challenged him in such an unforgivable way. If she didn’t call her own seducing voluptuous fat tidbits, metaphorically tasteful morsels and fresh meat which Aries fancied, he would have made short work of her dealing with the problem very quickly and handily, so much so that neither youth nor innocence were justifiable excuses for those who dared to oppose him or to sally against him. Quite simply, the girl sold biotechnological equipment of top quality in the harbor without his approval and with discretion, unparalleled dexterity and intuitive sensitivity at that, whereas her covenants were important, even spaceship captains. Apparently, a wise scholar, about whom nobody knew if he was alive or dead, had fabricated in a laboratory and in tanks of a very sophisticated chemical solution not exactly hallucinations, but evolved memory storage units of the user himself in form of inhaled powder, syringe or pills. These cellular nuclei and clusters of a size of a bug could reproduce the most agreeable and unforgettable events of the user’s life according to her/his wishes in such a realistic and deeply experienced way that everybody forgot oneself like a lotus- eater within an entirely artificial limbo. How the kid came to the possession of the most wanted, most demanded glycol-calyces, which we will also address in the following, was unknown.

Aries had hired in his payroll a very reliable strongman or rather strongwoman, a much- dreaded night -comer, Demogorgon. She was a horrible woman, horrendous, despicable, detestable, if you know grasp the insinuation, who was bornin underneath the surface of the earth, passed her youth in sewers chasing crocodiles, which according to the urban myth live there, and her name was so abominable that it was forbidden to the mortals to even pronounce it. Demogorgon killed her victims through clods of burning mud, which struck roots into the capillaries and the intestines of the attacked and rent, cleaved, devoured him from within. Of course, one could not escape such a persecutor and -in short – Asterope was arrested following the fate of the other Pleiades. The trade of the glycol-calyces fell on the hands of Aries, while Asterope was limited to mere survival in exchange of the well-known return service, consisted of …well you can all guess. After interrogation, Asterope admitted that the producer of glycol- anthers – not to use the same word – was her father Atlas, dead many years ago.

Aries produced narcotics of different kinds, but when he acquired the patent of glycol-calyces, he turned his cultivation exclusively to them. He transformed his machines into biologic hybrids, mixtures of software and biotechnology, consisting not only of metal and plastic, but also of other organic components. All these elements were mixed and fused with such art and sophistication plus perversion that they caused unconquerable awe and ineffable surprises to the spectators. Anyway, production ended up into a ribbed plant with formulated globules at the sides, which at the first sight resembled a thorny cactus, tall, hard and dark like mahogany.

In the center of the plant there was a meristem areole, a viscous gelatinous stain, from which the glycol-calyces sprouted and then grew up along the sides. In the end, the plant looked like a grey-green stone-cactus with two centimeters diameter, spotted and striped with mauve rings.

On of Aries’ biotechnicians studied thoroughly the structure of the glycol-calyx and found that its cells were full of neuro-physic proteins and other unknown neurotransmitters. In any case, whatever they were, they functioned, reacted and influenced or conquered directly the voids between the neuron synapses. This way, the host was surprised and unexpectedly flooded with his own memories. How could these neuro-physic substances be produced in a way that they conveyed a coherent sensual sequence, it remained unknown even to the most evolved science. The basic thing is that, possessing the patent, Aries also conquered   this section of the market, achieving the culmination of his ambitions in business and enterprises. Henceforth, his only target was longevity.

Well, he was hale and hearty considering his hundred twenty years. He had preserved to this advanced age his quality-of-life, facing vigorously the embrace of entropy as a gradual diminishing of his powers with the contempt that only the very rich like himself could show, those who swam in talers. However, from a certain point his biochemical therapies to preserve his genetic and cellular rejuvenation of his organs, the continuation of his skin and the density of his masculine hair growth, could not work miracles anymore. Advancing age had subjugated and eliminated, uprooted his sexual urge. That is why, sensing continuously on his skin the limitations of Chronos – Cronus, he contented himself watching Asterope naked or admire her, as she was dancing in front of him. Or he was satisfied watching the despicable Demogorgon along with the courtyard’s hetaerae, as they corrupted gradually the innocence of Asterope, until his vigorous, sturdy, robust and strong -limbed servants came to claim her virginity violently and rapaciously- that was a magnificent spectacle to see!     

The negative side was that Asterope, just as the other women, could lose her virginity only once; the spectacle, however, remained stored forever in the glycol-calyces that his scientists everyday proudly offered him, so he had the opportunity to relive daily, time and again, this unforgettable ophthalmo-porn voyeur experience, each time with the same vividness, the same clarity, the same tension. 

This repetition of deflowering, provided by the glycol- calyces, was something extraordinary, made him pant, not be able to breathe, made his heart work with arrythmia and atrial fibrillation. Progressively, his scientists modified the glycol-calyces in a way that he was posited in the stead of the lovers and watched face-to-face Asterope licking with the tongue his thick-haired shaggy chest, whereby he came to an explosive, utterly decompressing and relieving orgasm, escorted by well-placed bull roars. Now, nothing else was more important in his life than to experience all over again the deflowering of Asterope either in the hands of her “lovers” or in his own.

His greatest pleasure was that he gradually had earned and conquered the soul of Asterope, introducing to her every sort of lust and exercising to her every sort of charm. Now, he came and embraced her like a father, and they stayed together until the next morrow, which was the most magnificent feeling, a permanent ecstasy, as if the window shutters open every time, every moment to welcome the sun or the morning breeze. Best thing of all was that he felt young, extremely young, under the effect of the glycol-calyces, powerful, strong and valorous, able to absorb, to squeeze the happiness, being generously offered to him.

That night, which was supposed to be the brightest evening of his life, Aries called to a symposium all department heads, all executive directors and arms of his firms, all his agents and enforcers of his will. Although he sent them the invitation only a couple of hours ago, they hurried to come, because they had an allegiance to him either out of conviction or out of fear.

Asterope was dressed like a Victorian queen with a high bust and corset, silk and decoration, and had flowers on her hair. He stood by her, upright and strong with his black tuxedo and a carnation on the lapel, having Iustinian on his shoulder as a symbol of his authority, and welcomed very officially all guests, who arrived with the coaches, the limousines and sundry other transportation mean of different miscellaneous epochs.  

 The couple sat under the accompaniment of discreet gentle melodies on the top of an elongated table extending to infinity, with the chandeliers hanging from gold chains of the roof and the old paintings of the walls picturing the ancestors of the parvenu Aries, who watched sternly and grimly the visitors, preannouncing a new future dynasty of many centuries.  

The happy conversation and the resounding laughs were interrupted abruptly, as Aries tingled ceremonially his spoon on the glass, which indicated that the speech of the host would follow.

“Today, is for me a special occasion of double joy, not only because I have you all by my side, but also because in the face of Asterope I found the daughter, whom I never had”, he said embracing her, while she blushed shyly and shamefully. The executives and the agents looked at each other surprised, asking themselves what the consequences of that informal and unexpected adoption would be for the management and direction of the enterprises. Then, they took in in turns to greet hypocritically with gnashing teeth the new source of authority that had suddenly risen.

“Yes, Asterope will assume all my business, she will be my successor. And she is the worthiest for this task, because she has contributed already to our company’s trade branch the product, which not also ensures our economic domination for all future generations, but also promises and predicts absolute happiness for all of us, the transformation of our planet into a paradise on earth.   Please, let the glycol- calyces on the silverplate be shared to all, so that all may experience the newfangled commercialized happiness. Happiness would be henceforth available in the market! And I, only I, possess its entire monopoly, but my mood is so elevated that I feel the need to share with you my wealth and fortune, which so generously fate and my industrious efforts have bestowed on me. Please, swallow, gulp it down, take care that it is does not go down the wrong pipe and thank with me my precious unique Asterope! Asterope, who made all our dreams come true”.

Within this atmosphere of extreme and unrepeatable revelry and debauchery Aries feels the inner impulse to get up and dance, to jump sky- high, that is the measure of his enthusiasm. Now, Asterope leans on his shoulder entangling her hands into his own. “So many important people and all wanted to shake my hand. Thank you, daddy. Thank you for finding me, believing in me, taking me in your home, sustaining me, making me happy”. Her words caused him an ineffable euphoria; it is not the first time that she called him dad. “That’s what daddies are for”, he replies with a shining smile inside alabaster teeth of a cinema star.    

Aries woke up suddenly in the night. In his caries-dug teeth half confect of glycol-calyx has glued. Terrified by his violent awakening he looks at the mirror of his ceiling, which always reflected his erotic deviations. He saw a pale, cachectic old man with a repulsive tumbled drum- stretched belly, pierced by lots of tubes coming from empty drip feeds. His king -blue sheets were stained by urine and excrement. His face was smudged by medicines, saliva and watery food.

“What happened, is the event over?”, he whispered.

The screen of his eyes was filed by a Medusa’s countenance with a deformed mouth framed by sharp teeth, a grimace of malice and hairs like vipers. It was Demogorgon.

“What event?”, she said, being ostensibly at a loss.

Demogorgon is still laughing while showing her canines. Behind her, in the background was Asterope. Aries shits himself instantly out of fear and due to the unexpected turn of events.

“What are you doing, here? What do you intend to do? I have given you all, money, glory, recognition”, he could barely pronounce biting involuntarily his tongue.

“You know”, said Asterope, “I appreciate that you have proclaimed me your heir, thinking maybe that you will live – and shit- forever, but, unfortunately, I have not the patience to wait. I feel mature to take over your business right now”.

“Asterope offers me more than you, boss. She says that I will be her right hand”, succored Demogorgon.

“No, no”, Aries shouted. “We have made a deal to make you my second in command. Asterope can’t offer you more than me”.  

Η Δαιμογόργων κούνησε το κεφάλι της.

“I don’t’ recall such a discussion, boss. Could it be that this flattering business proposition of yours is included only in here?”, she said nearing her poisonous stinky breath to the face of the lying bedridden dotard and uprooting one of his putrid teeth along with the remain of the glycol-calyx. The wretched old man emitted a screeching deafening howl, not at the least human, like a wounded pig.    

This time, Demogorgon didn’t use lumps of burning mud, but her lethal venomous incisors, which penetrated Aries’ skin. Aries cried with a grievance as the venom flowed unhindered into his capillaries and darkness conquered one organic system after another.

Weeping and sighing he said: “Why, why, Asterope, I have loved you. I may have exploited Hyades, but not you…”

And Asterope answered: “The glycol-calyx was not produced by my father Atlas, but by my brother Hyas”.      

As the titans withdrew their gaze from the crystal ball, the emission of which had ended, Hyperion showed the greatest satisfaction of all, the happiness of understanding.  

“I see, captain”, he said. “The hasty and superficial nature of Aries as an unbalanced pressing hurrying dude averted him from investigating Asterope’s past, although he had all proper means at his disposal. So, he wasn’t informed that Mother Pleione, as her name indicates, had as daughters not only the five Hyades, but also the seven Pleiades, among whom Asterope was included having herself Hyas as a brother”.  

“Hyperion, you certainly caught a rabbit but allow me to say that it is not edible. Your pointed-eared logic searches always to find the most sophisticated solution to explain the simplest things with empty phrases and adorned flowers of speech. You disregard Occam’s razor that the simplest explanation is always the most persuasive. Even if Hyas was not brother of Asterope, all these rapes committed and the relentless exploitation exercised to her by Aries justify her eventual outburst”.  

“Gentlemen, please, stop”, intervened Prometheus. “Since you both act like smart-alecks, I would like to point out a detail that perhaps has eluded your attention, although you always step forward as titans of epistemology. We have enumerated until now six Pleiades, the sixth being Asterope. So, please, remember that Pleiades were seven and the seventh was my wife Celaeno. So, I honor Asterope limitlessly, since without her struggle Aries would have seduced and prostituted my own little wifey as well!”.

“Let us close this unit chanting the astral hymn, so that the star Taurus’ Countenance or Visage may be born, an entity that considered itself an invincible bull, but -alas- had only the countenance or the visage of a bull”, saif Hyperion.  

INCENSE OF THE STARS, AROMA

(I hereby invoke aurora borealis of the eternal stars  

I call and yell hoping to see pure demons and Lares,

Heavenly stars, friendly companions of dark night, 

Circle the throne and protect it with your great might.   

Shine, you torch -bearers, you have created all, 

Master of fate, you define, explain the crystal ball

You go through mankind’s and the divine zones,  

Illuminating squares, streets, spires and cones, 

Heavenly and underground, you climb up all the hills, 

You shred the veil of the night and its scary chills,

You polish with scintilla of darkness the corners,

Come to the ceremony with glory on your shoulders

Cross the road like brave, courageous roamers).     

CHAPTER ΙΗ’

ORION, UNDER THE ARM (BETELGEUSE), GEMINI, CASTOR, POLYDEUCES (POLLUX)

“In view of the fourth and last rotation,” said Prometheus in the daily briefing of the personnel, “the dyne- warp motors should perform at least a hundred specific movements to get into the proper inner corridor for the final catasterisms. The pertinent map is in the hands of Orion. Please, let Orion be catasterized, although during his life he committed a slew of mistakes and bad choices, ‘being blind not only regarding the eyes but also the ears and the mind’ (mystic seer Teiresias), he possesses the magic keen- sightedness to direct us to the road more appropriate for the completion of our mission. Since he had the abilities of a sea-creature and, as it is known, he walked on the waves, just as Christ did on the Galilee sea, without of course the attribution of some specific meaning or a certain importance to the above action, and even if, as a result, this extraordinary skill was underrated to a cheap circus trick or a magician’s dull abstraction, it is proper, -I think-, fitting and becoming for us to devote him the hymn of Nereus”.

NEREUS’ INCENSE, MYRRH

(You, who possess the root of the sea and step in time, 

You rejoice the waves with fifty daughters at their prime,  

With artful dances, Nereus, at the earth’s ends

On the sea grounds and bottom, when the morning pends

You shatter the holy pedestal of the depth, breathing airs 

Of dyne into innermost caves and most secret lairs.  

But, blissful, earthquakes and shatters, please, avert, 

And try into the life of adepts a little joy to insert).

“Eurybia, please, continue, because I grew tired of stating the obvious”, said Prometheus.  

“The main characteristic of Orion”, Eurybia took the staff or the scytale, “as we know from previous cycles of Creation, is that, while he had an impossible vision, orientation and insight concerning physical space and time, he was completely blind in his personal matters. Individual blindness and collective societal perspicacity towards him were two antagonistic inter-struggling properties, defining, shaping and branding his whole life. This is often the case, because the blinder one is in relation to himself, the more predictable and easily vulnerable one becomes for the others and, vice versa, the more keen-sighted he is in relation to himself, the more secret and mysterious he becomes for the others. It is difficult to figure out where the reason for Orion’s schism lay. It is possible that he had not made thoughts about his role and purpose in life, so, although he was extremely capable in any activity he forwarded, the result and the quotient was always a fat zero”.   

“Anyway”, summarized Prometheus, who was allergic to exaggerated analysis, “the issue is that if we provide advice to Orion wisecracking him in the critical circumstances of his life, he will give us as a reward the map of the fourth and last heavenly rotation or something else amounting to the same, e.g. he will donate us a sonar micro-vessel detecting and probing ten thousand feet, so that we may coordinate our course with the proper inner corridor. Of course, vast patience is required to that end, becoming easier and more feasible through the fact that the lives of the constellation Orion’s beings move quicker in fast forward in relation to ours. Eurybia is assigned with the mission to constantly eavesdrop through her tiny communication earpiece devise the evolvement of Orion’s life and intervene appropriately advising him, whenever it is beneficial for us”.

Orion’s mother was pretty much worn off to conceive him, as well as to gestate him lying on a skin for ten months, one month for the conception, since her husband Hyrieus was dry and shore, although the letter hypsilon signifies liquid flow, and nine months of pregnancy, because according to the medicinal standpoint of the era, when the sperm was weak, a constant  lying down on organic matter is indicated, such as the skin is.  

The advice of Eurybia to the mother was: “Lie down on a skin for nine months”. 

Orion became an experienced hunter and sailor. He had a big- sized head, which helped him impose himself on the women, as he shook it right and left during the sex act like a tomcat. In his naïve imbecility he almost took as wife a woman named Side, thinking that she was prettier than Hera, so vulnerable he was in front of the female charms and so blind for the consequences each time overdue.

Eurybia advised him in his sleep through communication bug the following:

“Do not merry Side. Avoid it in any case and at any price, because Hera will throw her immediately to the dismal depths and the Tartaros of Hades and you along with her”.  

Later, Orion came to Chios to the king Oenopion to ask his daughter Merope for marriage, but he blinded and abandoned him on the beach. This was a completely unexpected event that nobody could predict, no matter how much diligence one showed. This event didn’t belong to Orion’s sphere of influence, nor could it be considered as his responsibility. That is why Eurybia zipped and buttoned her lips saying nothing and left him to work out the situation on his own. Another reason was that the blinding of Orion would be an excellent propagating catalyst for the continuation of the story and the development of the plot, therefore it was to the interest of the titans.  

Eurybia limited herself whispering to him in his awakening as a day- dreaming that he would be healed if he walked towards the sun and the start sign would be given through a clapping sound. As soon as he heard hammer on anvil, having from Poseidon the gift to walk on the sea, he started dancing on the fin of the shark moving in a groping but infallible manner towards the direction of the rattle, and thus he came to Lemnos, where Hephestus was working.

Then Eurybia sent him a second Socratic daimonion:

“Grab Endalion, servant of Hephestus, kidnap him putting him on your shoulders and order him to guide you in his chariot to the sun”. 

Orion with an admirable spirit of initiative grabbed Hendalion servant of Hephestus, kidnapped him putting him on his shoulders and ordered him to guide him in his chariot to the sun. So, he was healed from his wounds through ultraviolet radiation and hop -hop diggity he returned to Chios to punish Oenopion, but he didn’t find him, because the Chians hid him underground.

At that point, Eurybia said:

“Let Oenopion be, he doesn’t worth your effort. And don’t plot a course for Crete, as I see that you intend to, because we are wasting time. You ‘d better get around Crete and go to Sicily, because there you are needed more”.

So, through Crete he sailed or rather he walked to Sicily, where he offered his services to king Zanclus. There, he constructed the harbor of Messina and a temple in honor of Poseidon. Afterwords, he scampered towards Euboea, where he took part in the conflict about the wind turbines, which is an eternal subject a that place. Due to his property as constructor of big unmanageable titanic works a lot of intense and fiery protests and demonstrations took place against him by the environmental organizations of the island. Finally, Eos fell in love with him, seized him, and brought him to Delos. Well, falling in love isn’t bad, that’s why Eurybia remained silent. However, also Artemis loved him and the situation got more complicated. Eurybia again was silent as a fish, letting him unadvised and exposed. Then, Apollo conceived following devise or devised the following conception: While Orion made a walk on the archipelago around Delos and his head was protruding from afar as a magnificent and most demanded shooting target, Apollo challenged Artemis to aim that spot from Olympus.  Unaware of the machination, she targeted and killed him. Orion, who during his half-life roamed dreamlike through complete confusion and perplexion about things to be done, was finally redeemed and freed from his Hamlet-wise questions and was buried in Tanagra. His greatest paradox and conundrum, however, which he was never able to fathom, is why his Socratic daimonion sometimes appeared to warn him for the impending dooms and sometimes vanished and failed to do so. His sword named “Scorpius”, just as the rifle of the 1821 freedom fighter Demetrius Makris was named “Liarus”, came to the hands of Peleus and then of Achilles. So, Achilles possessed the shield that we described in chapter Θ’ along with the sword of Orion. Later, with that same sword Pyrrhus killed Polyxene, which is the useless information of the week.

According to the myth, when Thebes was struck by pestilence, the people in its infinite wisdom sacrificed the two daughters of Orion, Metioche and Menippe, who offered themselves willingly for the salvation of the country (“Salus populi suprema lex esto”). As their bodies were burning, two youngsters came out of the fire, wreathed like Olympiakos Piraeus, who of course were called Stephani and distributed to all effective medicines against the plague. The truth, however, was much more mundane. The titans, engaged in secret mission, cracked open like common grave robbers the tomb of Orion and snatched from his not yet melted garments, not the map for the fourth rotation, but the necessary coordinates, offhand scribbled on a notebook that the diseased always carried with him to locate a probing device, known -fancy that- even today. Then the humanistic titans scattered in the area and indeed found the blueprints and the model of the device behind a wall. P-3 Orion.

P-3 Orion was in the beginning a four- wheel- drive, piston- engined, turbine- propelled, antisubmarine, maritime controlling aircraft of some old superpower’s navy, constructed according to a specific dating system in 1960. It was based on the commercial passenger-liner Electra. We see here that said superpower despite and albeit its superpower used titanic and Greek designations (Orion, Electra) to communicate, because it couldn’t do otherwise.

As time went by, P-3 Orion was subjected to many plan revisions, mainly regarding its electronic arrays. For the purpose it was built, which was probing under the sea, under the rain, under any veil or curtain, something superior was never invented. That is why, beyond Airforce many planets use extensively P -3 Orion mainly in their Navy to surveil, patrol and identify as a surface cruiser launching   ground- to- air or ground -to- ground missiles or as an antisubmarine torpedo-boat-destroyer releasing depth charges against the submerged enemies.

P-3 Orion had an internal cargo bay under the main spindle, from where the depth charges were released, that could be nuclear if it was needed. Additional stations or pylons under the fins can harbor or carry multiple arsenal or weaponry, including harpoons, light peltast rockets, mines, different sorts of missiles, thermobaric bombs and whatever other diabolic equalizing crude slaughter-trap one could imagine.

P-3 Orion is equipped with a protruding tail sting, especially designed for the scouting of undersea anomalies depending on the gravitational field of each planet, so that the hostile submarine submits to rocket or torpedo attack. Due to its exaggerated sensitivity, it often happens that an electromagnetic noise interferes in the findings of P-3 Orion, whereas the sensor is encased in a fiberglass frame within the tail sting far from other electronic accessories or ferruginous metals of the aircraft.

To make a long story short, this ancient, but tested and reliable technique helped N.A.O.S Venovinda to enter the corridor of the last rotation. Through the probing device the titans reached a cirrus sub- yellow or orange star, which simultaneously they created, today called Betelgeuse. Since Betelgeuse provides the key of the last rotation, it is as if the explorer has a map “under his arm”, that is why the ancients called it so; beware, if you say: “under the armpit”, this is wrong, because “armpit” implies unpleasant malodor or even stench. An analogous mistake is made by the New -Greeks, who call Marnes the French river Marne, adding a compatible to their Language but entirely superfluous “s”. So, it was a victory for our marvelous titans, for whom the last round bell has already ringed, not to mention the final stretch towards the finish line, so that the heaven and the firmament of inspiration and meaning derivation for the people gets formed. What more appropriate celebration and more indicated confirmation of their success than the hymn in honor of Nike (victory)!

NIKE’s INCENSE, MANNA  

(I call mighty Nike to redeem us from agony and stress

Who is so beloved that it’s impossible to express,  

With your invincible resistance in the trophy’s battles

You win the wars, no matter how much the enemy rattles.  

When you rush at the side of others among the groves,

You impose your will, which all the opponents shoves.   

For the winner takes it all and gains hedonic glory,  

That’s why, blissful, bring us your gifts on a slow lorry, 

Time to appreciate what we have, not feel sorry).  

HYPERION: “Theia, are you ready for the officers board briefing?”

THEIA: Hyperion, I am functioning within normal parameters, always standby to serve the external data well.

OCEANUS: What external data well, what kind of nonsense is the lady mumbling?   

HYPERION: Doctor, he means us as sources of data coming from the outside world. From a certain point it is expected that she will talk with the terms of A.I., since she chose to channel her intelligence into a mechanical disk and merge with the synthetist of the ship. I have already repeatedly stressed that, although the Atlantes always pursue the deliverance from the feelings, I consider utterly extreme and dangerous the method of Theia to integrate herself into a machine. I have warned her that whoever integrates into a machine, becomes eventually a machine, but she declined to hear my advice. Nevertheless, I feel obliged to ask you to treat her with respect, because, no matter how it all turns out, she is still or in any case has been my sister and my wife.

OCEANUS: It seems to me that you, Atlantes, have messed up things pretty much, since it is one thing for someone to free oneself from emotions and entirely another to cease being human.

HYPERION: She may be no human, but according to the intelligence scales, she still is a sentient being and at the highest level of self-awareness at that, considering that not only she distinguishes herself from the environment as simple consciousness, but also she thinks that she exists since ever and feels able to assimilate, rehabilitate, reinstate and teach again eternal values and principles…

PROMETHEUS: Gentlemen, please, we are not going to solve all philosophical issues, let us leave something for posterity, for all those who will be inspired by the new heaven that we create. Hyperion, please, address the issues of the daily order, without digressions.

   HYPERION: Theia, since we enter the constellation of Gemini – Dioscuri, tell us what you know about Castor and Polydeuces. What was their fate, what are the pertinent problems arising, what are their expectations from us and what is the question that we are supposed to deal with.

THEIA: Hyperion, the wife of Tyndareus Leda got pregnant both by Cygnus -Zeus and by Tyndareus in the same evening; the result was that she became oviparous and brought forth two eggs. From the first emerged Helen and Clytemnestra and from the other Castor and Polydeuces. Immediately, issues of fatherhood and child’s recognition were raised …

PROMETHEUS: Pause, synthetist. Gentle beings, to avoid preposterous schemes, let us clarify: On this moment we are not exactly before the constellation of Gemini, but we rather grope for the trace of this constellation, remaining from previous Creations. So, let us sing altogether the troparion of Hippa, Dionysus’ wetnurse, who always favors such unusual and perverse intercourses like the simultaneous one of Leda to both Tyndareus and Zeus at the same night.    

HIPPA’s INCENSE, STYRAX

(I call Hippa, Bacchus’ crazy joyful wetnurse,  

Who rejoices, dances, rather than sustain Zeus’ curse,  

Who likes night whirling, spinning with noise and sound,  

Hear my prayer, you, who are good to have around,  

Whether you are in Phrygia or Ida’s cave possess,  

Whether Tmolus amuses you or Lydians’ excess

Come to celebrate with us, I expect from you no less).

PROMETHEUS: Well, I see that specific catasterism was performed- more or less. People, we need more training, because our varnish is starting to wear off. Theia, please, grab the thread of Ariadne again from the point you left it.  

THEIA: Prometheus, the Tyndarides Castor and Polydeuces, named also Dioscuri, because after fatherhood control it was proven that they were Dios- kouri (sons of Zeus), were born as twins (Gemini) in the island of Messene Pefnos and were raised in Pellana of Laconia. They are often depicted riding white horses, with a hat on their head and a star on the top of the hat, as well as with spears in their hands. Castor was trained in equestrian and martial art, whereas Polydeuces specialized in pankration, Greco-Roman and freestyle wrestling, boxing, kickboxing, street-fight, dogfight, punch-up without rules, saloon-brawl…

OCEANUS: That’s enough, you silly A.I., we understand what you mean, let the briefing proceed for the love of God!

THEIA: Oceanus, Dioscuri were good kids and fine lads and believed in the motto, when things get tough, the tough get going. In critical situations they did not hide but came forward with vengeance. After a while, they managed to wipe out the predatory pirates from the Aegean. They were uneasy and restless guys and did not miss any opportunity to show their cojones, whereby this expression should not be considered as a politically incorrect underestimating comment for the women, because it is a common    phrase indicating bravery, valor, toughness, courage, daring, boldness, mettle, vigor, fortitude, nerve, confidence…

EURYBIA: Ok, aunty divine Theia (the word means both), no more synonyms are needed. The titans have overcome racist, sexist and fascist distinctions a lot of time ago.  

THEIA: Dark-complexioned brunette blackish swarthy Eurybia, Castor and Polydeuces chased also the Erymanthian boar, they participated in the Argonautic expedition, but they were not Heraclids- let us not lose our head. When they heard that Theseus, this overestimated thug, not equivalent to Heracles by any standard, stole Helen from Menelaus, who could not by any way control or keep her his own, being deep inside a fruitcake or a tickly kinky tricky fellow, and hid her (Theseus) in an unpermitted building in Aphidna, they marched to Athens to restore the deranged order. Academus, who was no lesser man, since we owe him the erection of the Academy, revealed them the location of Helen’s captivity. Then, they besieged all unpermitted construction sites and unlicensed building areas in Aphidna, issuing administrative eviction orders, and in the end they freed Helen. Of course, the struggle against illegal constructions is not easy, that is why Castor was wounded in the thigh by Aphidnus, who was proprietor, owner, possessor and outlaw builder of all the illegal edifices of the area. – 

-Afterwards, they returned with honor and glory and were initiated into the great mysteries as benefactors of (wo-) mankind.  Although Theseus didn’t miss any opportunity to undermine or slander them, they first managed to acquire a temporary residence permit and finally become naturalized as Athenian citizens, after they previously had crossed and occupied all the provided intermediate integrating stages of migrant, equivalent, bearing equal burdens, candidate citizen etc. In this procedure of citizenship acquisition, a man named Menestheus helped them a lot, an information which of course concerns no one. –

– When the weddings of Idas and Lygeus, sons of Apharis, to the daughters of Ly cippus (not of the natural scientist, but of the Perieres son) Ilaeira (not Laura) and Phoebe were conducted, the happy fortunate couples had the unhappy and unfortunate idea to invite the Dioscuri. They, however, snatched the brides and left. Castor took Ilaeira as a wife and with her he bore Alothus or Anogon or Anaxis or Axis or whatever he may be called. Polydeuces on the other hand married Phobe and bore with her Mnesineus or Mnesinoos or Mnesinous or Asinaeus. Bur of course Idas and Lygeus did not stay inert or inactive, but they marched against them and challenged them to a duel, uttering from a distance the proper and expected swears, insults and other invective words. In the following duels, more specifically in the semifinal, Idas killed Castor, while Polydeuces killed Lygeus. Yet, in the final Idas killed Polydeuces too. The elevation and ascension of the Dioscuri to heaven too place almost at the time, when Paris kidnapped Helen.  Due to this reason, the Dioscuri, despite their great valor, were hindered from participating in the Trojan war, mainly because they were dead (the absolute force majeure excuse). Moreover, Helen, who liked not only her lovers, but also those who saved her from foreign beds and the -albeit voluntary- disgrace, namely the saviors – knights- chevaliers, searched for them in vain in the expectation that they would step over the walls of Troy and counter-kidnap her.         

LETO: So, this thing cannot stand. We are continually flooded with names and details, just because our A.I. cannot distinguish between important and unimportant. We just want to know the problem, which we must solve, as our captain very aptly pointed out.

 THEIA: Cachectic and neuro- anorectic Leto, the problem is that the two brothers beyond or, as we know per common experience despite or their blood relationship were also inseparable   friends like Damon and Pheidias (internationally wrongly known as Pythias). According to the tough and relentless criteria of the cloud-gatherer Zeus one can go to paradise only if he is a supreme fighter able to defeat anyone anytime and such only himself and his Olympian collaborators, not even Achilles was qualified to enlist there, because in a moment of weakness he allowed his Achilles’ heel to be arrowed. He despised Castor, because being allegedly specialized in guns, lost the duel against Idas. For Polydeuces, however, he showed favor, partiality and preference, especially when it was revealed from the Violence Analysis of the Robust   (VAR) that during the duel against Idas he was wronged, since according to the deal the struggle was to be conducted with tied fists, Idas however had put metal in form of microscopic spear-points and splitters under the cloth surrounding his knuckles, commonly known as ‘knuckledusters’. That is why he elevated him to Olympus, but, given that he cannot tolerate, not only Polydeuces, but not even his own self when he finds himself within four walls without having some to cheer him (don’t forget that we are referring to Zeus), he sent him piggy-pack to Arcadia, the substitute of heaven, which we have already encountered in our journey. There, Polydeuces is deadly bored, condemned to live without his beloved brother. So, he has asked Zeus either to send also Castor to Arcadia or, if necessary, to allow him to descend to Hades- so far he went to entertain his loneliness and gain company. As we know, Zeus quickly tires of familiar stories, especially those he helped create, since he knows his impact was mostly negative. That is why, beyond inviting the two brothers to some of his symposia, where of course they ate in the kitchen and not on the big, long festive table before the one departs for Arcadia and the other be catapulted to Hades, he didn’t take any other measure of reuniting the brothers. Automatically, the request of the two brothers was conveyed to us, since we quasi substitute Zeus in the world’s administration, until our hegemon finds the proper opportunity to thrust a pale into the heart of the Dracula and free the ecumene.  

LETO: Theia, do not talk like that about our hegemon, because you will see that eventually…

PROMETHEUS: (coughing dryly). So, the subject- matter submitted to us is the same or rather the opposite side of the request addressed to us by the people of Arcadia, who want to let the passage be closed, where from a manic wind shoves them towards Hedes. Consequently, the matter of Castor and Polydeuces will be settled on a higher level of dialectics, when we shall approach the shores of Hades, reaching the most dangerous part of our mission. From this point we are entering red alert, because death is not something to play with and all should tremble and shudder before his immortal sting. Please, let the alarm signal only with light, because this penetrative sound “iiiiii”, “iiiiii” is impossible to bear. Shore leaves are revoked – what shore leaves and where should a sailor furlough-; Koios and Kreios are ordered to stay in silent running. Ray guns and photon torpedoes will be in full readiness to be slingshot at a moment’s notice. The auxiliary bridge will …   

HYPERION: Capitano, you are getting ahead of yourself. We must recite the hymns in honor of Castor and Polydeuces, so that their ectoplasmic traces may develop again to full functioning stars. Recreation cannot be suspended.

PROMETHEUS: Well said, Number One, but, since I have already begun to delegate activities and I don’t want to contradict or forget or neglect my previous orders and in this way cast shadows on my command, instead of our chorus, where I have many times pointed out that there are extensive dissonances due to the lack of intensive and systematic training, let Theia tell the hymns with her lovely synthetic voice, while we will continue to carry out our work. So, Theia, proceed unhesitatingly to the troparia and the short hymns, where instead of Castor you will recite “Of the Night”,  because he dwells in the night of Hades, and for Polydeuces you will recite “To Pluto”, because with his superficiality and frivolity he will also end there sooner or later- God, please, set a guard over my mouth.    

THEIA: Prometheus,

          INCENSE OF THE NIGHT WITH TORCHES

          Night, goddess, mother of mortals, I sing for thee

          You bore even Aphrodite, giving joy and glee.

          Listen, blissful, who you have the starry blue light

          You rejoice the peace of the castle, not to fight  

          Agreeable, you like dreams and wakes, burning night oil, 

          Through you the mortals forget pain and toil,  

          You are friend of all, providing to all sleep, 

          You donate pleasure, but also horses drive and keep   

          Dancing around and playing with your prey, 

          You wash with light all those by the graves who pray,

          Because necessity keeps you down in the dismal dawn

          To you those appeal, who fate treats like pawn. 

          Affable, listen to the sound of voice that begs, 

          Favorable, free us from burdens and dregs).

Followingly, Theia, faithful to her programming, as well as to the precept that in the end a synthetist only repeats and parrots what one has previously fed or provided it, announced with the same indifferent mechanical voice also the last hymn:

THEIA: Pometheus,  

TO PLUTO

(Chthonic troublemaker dwelling in domes, 

Dark prairies and sunless crypts and homes,

Who have the scepter and the crozier of your ranch

 Pluto, who possess of all places the keys’ bunch,

Give wealth to our breed and harvest and crop,

Take your tithe but don’t allow even an ounce to drop.  

You are the pedestal of immortals, their very room, 

Supporting the throne in a place of dark and doom, 

You went far and away in Hades who is cruel,

To the blue Acheron who have earth roots as jewel,  

Who dominate mortals welcoming them with death, 

Eubulus, chamberlain, who pure Demeter’s birth,  

Snatched as bride through the teeming sea, 

And brought to Attica ignoring every begging plea,  

To Eleusis, where the gates of fearful Hades lie,  

Yonder, where you award the victors, even if they’ re shy.  

Godly, master, holy, keep us alert and let us try,

You should care for your adepts with serious diligence, 

Have mercy, be lenient, redeem us from indigence).

CHAPTER ΙΘ’

CANES VENATICI, EOSPHORUS (VEGA), CERCUS (DENEB) 

N.A.O.S Venovinda slid silently into the most dangerous space existing. The texture of our spacetime was thin like cigarette paper in this area, and creatures from other dimensions easily got in or got out tearing like soft cotton fabric the surfaces of negligent resistance.

To provide a depicting representation of the universe’s situation, which we need as (wo-) men, the surrounding chaos resembled a mist covered with clouds -call them nebulas if you like, since we are in space-, and there were dark flows of liquids and gases pouring down the drain or down groundless holes – blackholes? Wrathful, furious, rabid dogs with foamed mouth from other dimensions swirled around barking, faithful to the dogma that a barking dog also bites. Prometheus told the company:

“Let us at least sooth the dogs. Let us chant them the hymn of Death, so that they may understand that we are also hard-boiled and impolite dudes, fitting to our environment and we don’t respond well to threats. So, altogether now, let us sing ‘Let the waters under the heaven be gathered together unto one place, and let the dry land appear.’ Through this song of death, the hunting dogs (canes venatici) will appear, and the rabid scoundrels will go silent.”

DEATH’s INCENSE, MANNA

(Hear me, you, who worlds of humans rule,  

And grant time to all as an essential vital tool, 

Your sleep of the soul the bodies’ area shatters

And the bonds that hold the molecules’ shutters,  

You fetch to all a long eternal dreadful sleep

Common, unavoidable, allowing them no peep.   

Please, know that it is a shame to kill young people

To be a hangman, obstruct them from reaching steeple.  

Since you are not persuaded by litanies and wishes

Blissful, I ask of you to prevent what God unleashes.

Please, after many years guide us to the grave, 

Leaving us old age as a prize for the brave).

In a state of a peculiar suspension, a sort of river or wet stream appeared, obviously consisted of energy pouring into a kind of crucible that could be called a space cave. The big wigs, the triumvir of masterminds – captain, commander and doctor- watched on the main screen the source of the chthonic river, which was Acheron, Styx, Cocytus, Lethe and Pyriphlegethon together.  But even the fire of Phlegethon was dark like the black blood of a hare, if obe could imagine such thing.

“Very simply put, our mission is to invade Hades and to reverse that cold stream, which expedites the dead from Arcadia to here. So, on the one hand Arcadia will become a real paradise without leaking, while on the other hand many dwellers of Hades, who do not deserve by any criteria the eternal damnation, will have the chance to ferry themselves to the promised land, among whom also poor wronged Castor, after he files with his mighty teeth the wooden gate (castor in Greek = beaver).”  

“From a theoretical and purely technical point of view, this inversion can be done, hegemon”, said Hyperion. However, since one cannot sort the wheat from the chaff and one usually throws out the baby with the bathwater, also enough scoundrels will find their way to Arcadia along with the righteous, and maybe in the end the worst of all will gather elbowing each other at the starting point to claim a place in Arcadia, let alone to demote significantly the inhabitants’ quality of life”.  

“Hyperion, do not ask of me, what I cannot give you. I am neither omnipotent being nor a ruthless tyrant, but a public servant acting within his authority. I am not going to tell who deserves living in paradise and who is not, let Christianity be the judge of that. I am just trying to improve an inherent flaw, as far as my powers allow it. Remember the little that one can contribute to the world, the significance and importance of the infinitesimal, a pebble as the first stone of a building, ‘to have come so far is not a small matter’, and all the other mottos dealing with a tiny but considerable healing of an inconvenient and ugly case. Through the inversion of the flow and the course of immigration from Hades to Arcadia, on the one hand the Arcadians become all immortals without exception, on the other hand the people of Hades will be granted a chance for a new beginning. As I have told you, the society of the Arcadians is rich enough to sustain and entertain a rabble, while at the same time the prison of Hades will be decongested. In essence, it is killing two birds with one stone. Neither the immortal would be able to die, nor the dead would be able to kill”.

“There is another matter”, Oceanus pointed out. The powers of Hades are enormous. If CO.M.MY.S.S. or N.A.O.S. Venovinda endeavors to approach without a cloaking device, not only the hunting dogs will be unleashed against us, but also Scylla, Charybdis and all monsters faced by Odysseus after the Nekyia rhapsody. And remember that Odysseus had at his disposal a heavy cruiser and he barely managed to get away. For the love of me, I cannot recall the name of Odysseus’ ship, no matter how much I rack my brain; fear old age, for it never comes alone”.  

“Of course, such a risk for the crew is out of discussion”, said Prometheus. “It goes without saying that I cannot ask from anybody to assume this mission; only I can carry it out acting like a secret or in any case lonely agent. I am counting on you, Hyperion, to give me the necessary gadgets to be able to reverse the flow between Arcadia and Hades.”

“Capitano, I hereby remind you the guideline of starfleet that the captain should not take unnecessary risks or else expose his extraordinary skills to danger, because Federation has invested in them …”

“Hyperion, let us please go to your lab and see what magnificent tools you are going to propose me with the necessary reminder not to waste them without reason, not to attrite them, since the service has no more budget to spend etc. You ‘d better omit the duties and the admonitions fitting for a governess, because they don’t become you.  In any case, you know that I will decline to stay behind, because action is my life, whereupon you will bring forward other arguments, but notwithstanding I will stand adamant and unpersuaded; then you will make a last hopeless effort to dissuade me, whereby I will tell you ‘engineer, fix thyself’ et cetera, et cetera. So, let us not lose ourselves in barren and unessential disagreements. This roman has already taken extended length, and I don’t want to aggravate the readers any further. So, do not start a fight that you know, you will not be able to finish.” 

The first gadget that Hyperion granted was the hymn to Hecate, so that the fearful- dreadful star Eosphorus (Vega) may rise, wherein Hades was hiding. But is it likely, you will object, that Hades would be located inside a star, within a temperature of thousand degrees Celsius, where every life is impossible? I silence you sovereignly, reader, reminding you that we are not talking for the star of life, but for the star of death.  

So, let us finish this and proceed to further events, which are more interesting.

HYMN TO HECATE

(I call Hecate, been loved by all prudent faith- holders

Chthonic and heavenly, with yellow veil on the shoulders,  

Who much for the dead’s souls and the tombs attain, 

You come from Persia, you love deer and aspergum rain,  

Nightwalker, dog friend, queen impeccable, stainless,  

Keyholder, shepherd of bulls, princess painless, 

You, who frequent in mountains, hegemon and bride, 

No matter how many adepts are on your side,  

Appease their anger, with the titans’ rules abide).

Another equipment, handed by Hyperion to Prometheus under the promise of a wise, prudent and logical use, is an ancient spell that he should rehearse to Acheron’s boatman που θα έπρεπε να πει στον βαρκάρη του Αχέροντα, so that he may assure him an unobstructed access to the inner sanctuaries of Hades. Finally, he handed him a sort of energy drink or narcotic that would increase and enhance like a swelling twister the strength of the souls so much, would invigorate and reinforce them in such a superlative degree, that they would be able to resist the cold air coming from Arcadia and follow the reversed path towards the desired heaven. 

No sooner said than done, Prometheus showed himself in front of the ruthless Acheron boatman with his scary hood, covering his face completely, which is a good thing, because otherwise our narration would become extremely hideous and require parental guidance.

Afterwards, he began to serve the incantation that he had learnt by heart for the occasion, but the utterance and the pronunciation was taxing for him, because it was Latin, the language of the subalterns, the guardians, the doormen, while his strong point was Greek, the language of gods and titans. So, he pronounced the words in a corrupted distorted way, suffering from severe levels of inhibition. 

“Nemo dolorem ipsam, quia dolor sit, consectetur adipisci velit” (no one pursues nor wishes to suffer his own pain, only because it is pain).

The boatman with the hood and the brandished sickle did not show signs of recognition Prometheus, however, had up in his sleeve a substitute reserve motto.

“Fusce portitor, ligula id varius bibendum, ipsum metus cursus leo, vel porta felis turpis vel mi”. (Dark agent and porter, when the “id”- the subconscious of the ego -wants to enjoy various drinks on his tongue, but as a running forest lion also brings along his own fear, be sure that you welcome and open the gate for me and not for the infamous carnivore feline).

The last adage seemed to have an effect on the silent guardian of the underworld, who likely considered it a high-leveled comment, equivalent to his own prestige, without to realize, being dumb and dumbest, that he was a simple doorman in the service of other bosses, bent on his oar and started rowing towards the well- or rather bad- harbored star of Eosphorus. Here the verse of Varnalis is fitting: “you fool, you weird, if you sometimes up you wake, will turn over the world which is fake” etc. Good is also the verse saying: “look, the others have started moving the creation, on the horizon of some other land and other nation, and the sun turned red like carnation”.

The boat ferried Prometheus in the shrines of Hades. It is written that when Odysseus made his katabasis into Hades, he had slaughtered many sheep to attract the dead and had filled a whole pit with this nourishing sap. So, brides and tender girls neared, shocked and withered by their sudden death, lads with bloodstained weapons, who had yet to realize that they had been dragged from the noisy battlefield to the tangible darkness, ramshackle old men and women with vague, undefined features gathered around the pit to drink blood and regain the rosy cheeks of life. As you understand, the above is a literary metaphor, simply indicating that an organism must draw power from somewhere to live again. In fact, Prometheus had no slaughtered animals at his disposal, which are in any case symbolic, but a concoction of Hyperion and Oceanus, to which we will refer later. Now, listen to a real correspondence report from Hades without the usual graceful and picturesque, but often not verisimilar symbolisms of Homer. 

As the souls moved to the estuary and the confluence of the consciousness- cones, where the cavernous clearing and the hollow sky of  a new universe awaited and they would be able to man and inhabit the transparent slopes of intelligence and the spiritual mountains of their preference, just like Noah’s ark had approached Ararat, an osmose between them took place, a loss of cohesion leading to the assimilation and absorption of one soul by another. Despite their characteristic property to preserve assembly and communication between their coordinates, even when they tend to deviate and veer away, the souls seemed to be distracted, dizzy, unconditionally delivered to waste and consumption. The orbits of their external molecules began to decay and their corpuscles left their usual itinerary scattering all around in an irregular manner after a casual and circumstantial repulsion and mutual repelling, they catapulted (or perhaps climbed?) into a vertical column of smoky gases extending upwards and downwards to the infinity. The most terrifying fact, however, was that this didn’t happen to all souls because there were also some of them expanding imperialistically, growing out of proportions, prevailing in space, devouring others. The conservatory of the souls began to emit a cacophony instead of a harmonic symphony as its musicians were gradually being decimated and losing coordination, just as the military music-band in “Barry Lynton” progressively dismantled as its members were getting fewer due to enemy fire. The Crime Scene Investigation Unit, which was Prometheus, occupied himself immediately with the problem at hand showing methodology and self-sacrifice. As a preliminary measure he started to interview the spirits fallen over the precipice to realize the extent of the external interference or synthetist-hacking or imperialistic cyberattack by outside sources, as we would call it nowadays. Of course, in all this mayhem it was only logical and expected from him to address first of all his mother Themis, the real motive for his katabasis to Hades, whom above all he had missed and wished to see, but dad enlisted her on a titanic mission to avoid Hyperion’s bickering over nepotism; Themis the just, the righteous, the moral, the holy, the provider of institutions, the guarantor of natural order and the stable rules, whom Zeus had condemned to a slow marasmus, just because she had attempted to kill him. But he forgot that she had accepted him in her inside so many times, that she opened to him her divine vagina and bosom, the same warm nest where also Prometheus was gestated – god forbid-, that she tolerated his filthy liquid miasma and his disgusting hugs, even in the frame of finality and expediency; so, instead of incarceration and forgetfulness, he should have put her on a pedestal, hang her in an icon above his pillow, this languorous scoundrel, who did not miss a chance to have sexual intercourse even with a pregnant dog or with an infested mosquito. How can one avenge or repay the sexual act with one’s mother? A mother is a dome, a firmament, a roof and a ceiling, the talisman of a pagan or the cross of a Christian, it is inconceivable to be subjected to sexual use or abuse.      

“Mother, mama, mammy, please, talk to me, tell me what happened here”.   

“My cherished son may god forbid in the future that we meet in such a place”, said Themis after the heartrending embraces, which the mediocre authors usually omit to describe, “when I descended downwards (or upwards) like a plummet, I completely lost orientation. I realized it was serious when I saw a smoky red light, a horrible light. And yet I kept moving toward it. I couldn’t   stop. This attraction was wearing me down considerably and I felt really exhausted, as if I couldn’t restrain or hold back my molecules, which were getting torn apart.”

“I don’t think that the red light is to blame”, said Prometheus.  “The Bardo Thodol, the Tibetan Book of the Dead (let not be said that we include only Greek references) tells us about that and it is rather normal for a posthumous level. Well, like it says, you’re heading for a new womb to be born out of, but that smoky red light – that’s a bad womb; you don’t want to go that way. That’s a humiliating, low sort of womb. You’re probably anticipating your next life. Something else must be responsible for your exhaustion”.

“My son, why did you come? I cannot see how anything you say can be of help to me. I am afraid that I am in a difficult position, and I don’t see how you can help me, not even you with your honorable and noble intentions. It is so weird. I think I’ve been dreaming all this time in a hermetic shell, but now that I escaped the claustrophobic environment, I think that I seem to be progressively growing together other people who are around me. A lot of my dreams aren’t about me at all. This may also be true for the usual state of wakefulness, but the conglomeration is more intense in the present case. Sometimes, I am an old woman, sometimes I am a little girl. Sometimes, I’m an old fat woman with fat loins, varicose veins and black hare-blood thick as a syrup. Some other times I’m in places I’ve never seen, doing things that make no sense, that I would never have dared.”

While Prometheus was trying to offer him words of comfort and consolation, alien, threatening and intensively besieging thoughts materialized in his right ear. They were different thoughts; a different elan, more vital and yet clumsier, without   deft   subtlety.

 “I am Telegonus.”

Telegonus! Son of Odysseus and Circe, who after he grew up was sent by his mother witch to search for his father. Reaching the shores of Ithaca he got shipwrecked and was wandering naked in the woods stealing Odysseus flocks. When Odysseus turned against him along with Telemachus, Telegonus stroke him with a poisonous spear and killed him! He slayed the absolute hero of the Trojan war, the one that exceeded in discus throwing all Phaeacians, Ponteus, Nauteus, Eretmeus, Prymneus, Proreus, when they challenged him and made him angry, being dubious hosts. Who had the nerve and the audacity to drag the body of his famous father and throw it at Circe’s feet! Who even managed to marry his mother- in- law, the faithful Penelope, under the pretense of granting her protection, since he had slayed her husband; so, he threw on the bed the most pious woman, the synonym of devoutness and godliness, of respect and honor towards the nuptial bonds and the wedding wreaths, succeed where all esteemed and selected suitors have failed! With her he gave birth to Italus, from whom Italy and its grandeur came into being, above all Rome, which was the first conqueror and historic destroyer of Hellenism. The measure of destruction that this man has caused to titanic and human history is beyond evaluation, his responsibilities are immense.           

“Get off the line,” demanded Prometheus. “I was talking to my mother just now; where did you come from?”

“I don’t need permission to talk to someone. Only you, the titans, have rules of salutation. Even if somebody doesn’t care about addressing me, I, for my part, talk to him. I generally like to visit my neighbors from time to time. On the contrary, you sir, who walk about in a place where you don’t belong and have no business fooling around, ought to give some explanations.” 

– I am in an undercover titan mission and I have to deliver … a top -secret message to chosen souls on behalf of my service. You on the other hand have no legal grounds or jurisdiction to eavesdrop.”

“I know your venerable mother, and we have a cool relationship. I talk to her, but it isn’t the same as somebody like you talking to me, somebody from the outside world. Poor Mrs. Themis is here trapped with us; it doesn’t count because she doesn’t know any more than I do. Perhaps I can extract some information from you. What year is it, mister? I’m very interested in the progress that humanity has made in the meantime.”

It is obvious that the journey to the center of the Earth and the katabasis of the souls beyond the gates of Hades, there was occasionally a mutual osmosis, a suffusion between the mentalities of those miserable and tormented half-lifers and their curtailed spirits. Beasty Telegonus’ cephalic activity was particularly good, much stronger than that of Themis, maybe because of his youth. Thus, the brain waves of the most powerful passed on, occupied and conquered the space of the weaker according to the principle of communicating vessels. From the educated observation of the sound’s propagation in the railways, Prometheus thought, as well as from the fact of the psychical flow between things, the Flux, we know that a radio transmitter with a superior operating power is able to invade the territory of another being far off but inherently weaker.

          He was in fact an oversensitive, almost wet with tears young man or a brilliant youth, an adolescent boy, mawkishly slender, with irregular black-button eyes beneath tangled brows. He wore an anachronistic costume: white drip-dry shirt, trousers and laceless leather leggings. Clothes from the middle of the previous century. On his elongated face a smile was to be seen, but it was a misshapen smile, a thwarted crease that became now almost a jeering leer. Now two features matched: His ears had too many convolutions in them to fit with his chitinous eyes. His straight hair contradicted the interwoven, curly bristles of his brows. And his nose too thin, too sharp, far too long. Even his chin failed to harmonize with the balance of his face; it had a deep chisel mark in it, a cleft obviously penetrating far up into the bone, as if at that point the manufacturer of this creature struck it a blow aimed at obliterating it. But the physical material, the base substance, had been too dense; the boy had not fractured and split apart. He existed in defiance of even the force that had constructed him; he jeered at everything else and it, too. Gray, shabby teeth showed as he spoke. And a grubby tongue.

          “Were, we witnessed an extensive destruction of undreamt and unexpected proportions”, said Prometheus. “Some of the dead cannot be discerned any longer as distinctive shapes”.

“I just ate them”, said naively Telegonus.

“How do you mean ‘ate’? Literally?” wondered Prometheus, his flesh undulating with aversion; the gross physical motion rolled through him, engulfing him, as if his body wanted to shrink away. However, he managed more or less to conceal it.

«I did what I did, I swallowed them, devoured them. It’s hard to explain, but I’ve been doing it a long time to lots of half-life people. I have developed a conquering, inflated, masculine proboscis to eat their life, what remains of it. There’s very little in each person, so I need a lot of them, and I consume them like little shrimp, ιf I’m going to be able to live myself. If you come close to me and listen – I’ll hold my mouth open – you can hear their voices and their thoughts clang. Not all of them, but anyhow the last ones I ate. But don’t you think even for a moment that I, myself, don’t go great lengths to maintain my borderlines intact, which have also the tendency to disperse.”

“Look, I don’t have to be an expert on the situation to understand that your offensive activity must be stopped immediately. Above all it is useless, because the molecules of yourself show an elective affinity between them. Even if they disperse in space, they will keep their cohesion anyway. So, this barbarism of invading the realm or the corridor, the Flight Information Region or the territorial waters of others has no meaning. The survival -struggle is characteristic of the living. If it includes also the dead, that would be the day, no one would find peace anymore.”

Immediately, the divine and versatile Prometheus drew from his belt the superweapon he carried with him.  Acting on the advice of Hyperion and Oceanus, he managed to conceive the idea of a narcotic or rather anti-narcotic, which would be able to counteract the centrifugal effects within the quantum- space. The issue was, as the catasterizing Prometheus thought, for the drug to create a field directly opposite to the accumulating, unfortunately confusing encephalic activity of the souls. We should cause an accident to the sophisticated plans of a preexisting but not legalized order. Indeed, the accident is a manifestation of divine craftmanship, he pondered substituting God and continuing to elaborate his underground infernal schemes. After a fashion the whole life could be called an accident of some sort.     

For those interested in detail, the anti-narcotic was liver and kidney balm. It contained processed oleander leaves, saltpeter, oil of peppermint, N-Acetyl-p-aminophenol, zinc oxide, charcoal, cobalt chloride, caffeine, extract of digitalis, steroids in trace amounts, sodium citrate, ascorbic acid, artificial coloring and flavoring. Don’t bother me or try to corner me by asking if all these chemical elements had already been discovered in the era of Prometheus, because the here addressed epoch can be located equally both in the distant future and in the ancient past. This unique analgesic formula, if used as elixir over a period of years, is guaranteed to restore problems of man’s potency, settle all complaints of failing and unsatisfying reproduction, end forever annoying getting up at night, offering protection and superlative comfort against harmful fumes and unhealthy emissions. Thus, it can be also used in our case for the benefit of the molecules’ cohesion, so that they never be dissolved.

Every blue glass jar of antinarcotic, equipped with a large special emptying lid, contained compressed liquid just like the carbonated refreshment beverages served in Paris since 1790. It is a kind of portable ion emitter of high electrical value and low intensity, which functions by the engagement of a highly energetic Voltaic-pile, richly charged by a helium-battery of remarkable productivity. The negative ions obtain a counter-clock- directional spin inside a chamber of a selective acceleration creating a centripetal instead of a centrifugal tendency, so that they converge and form a storm-front instead of dissipating. The negative ion-field inhibits the propagation and the dislocation of the brainwaves in the atmosphere. When their speed lessens, their attack is canceled, they become inert and immovable, and they cannot cross other waves any longer. So, the non-aggressive waves of the individual brains have a fighting chance to pep, ginger and juice up, maintain their cohesion and coherence, thus each of their soul experiences at that time a very distinctive vigor, sobriety and vitality. Such means had at his disposal the divine Prometheus torchbearer, prisoner, unbound or catasterizing, this incredible menace, and how could the disturbed consciousness of some unfortunate ex-people and disappointed crashed ex-lovers resist him?  Do you think that Telegonus had any juice, humor or disposition left for war and animosity?  Even he prayed at heart for his own flammable temperament to be tempered and for his superfluous sexual urge to be extinguished, being utterly useless, once he had moved on to greener pastures and everlasting habitations.

Thus, when Prometheus rushed between the souls spraying them full and frantically in the face, without to spare efforts and materials, reinforcing their outline-borders and shapes, reinstating their vitality to acceptable levels, even Telegonus welcomed it and perched exhausted in his nest to recall old memories, lost hugs, shiny windows of orgasmic fullness and completeness, forgotten glory and past achievements.

The souls, reinvigorated and reinforced by Prometheus’ concoction, from the exploitation of which he could earn good money if he registered its patent and promoted it to massive production, stopped lamentations and moans, uttered triumphant cries and the heroic screams of pleasure and, after they rivalled in chivalry and emulated each other in martial arts – you can grasp what that means, but take comfort from the fact that a dead man cannot die- started ascending the corridor leading to Arcadia despite the vicious wind, the sweeping twister hitting ruthlessly their face. Friends, check one more success for the crazy fellowship and guileful companion of the titans. Themis, however, who was in a cheery disposition, chose to remain in the dark chthonic world to improve from the inside the ethos of Hades’ inhabitants heralding Christianity.

After the return of Prometheus to Venovinda, the titans, encouraged by a rare success, which they scored against the most hostile environment possible, chanted the hymn of specializing in fan, ripe in two- or- three years Bacchus in honor of the constellation Cercus (Deneb), once knocking themselves out, but never pushing their responsibilities away!  

  TWO- YEARED, ALL INCENSES EXCEPT LABDANUM

(I hereby call Bacchus Dionysus chthonic quarters,  

Who wears a bracelet for the curly daughters

Who sleeps in Persephone’s, gasps and throttles

But every three years he feasts uncorking the bottles.  

He initiates the three year- dance time and again,  

He always finds new hymns along with women and men, 

Willing to dance and have repeatedly fun,  

Fruitful, grassy and horny, I want to be your fan.  

Come on, festive, in den, ebb (Deneb) or tide,

Give us plenty of fruit, keep your face bright).

CHAPTER Κ’

CEPHEUS, CASSIOPEIA, ANDROMEDA, DAEMON (ALGOL), PERSEUS 

Cassiopeia or Cassiope, wife of Cepheus, who was king of Ethiopia, boasted that she was the most beautiful of the Nereids. Women are peculiar and eccentric creatures. Since they have undertaken by nature the propagation and perpetuation of the human species, everyone wants to be unique, although by necessity they cannot all be unique. Some possess a mirror that assures them to be more beautiful than others, other boast that they are more attractive than Aphrodite and sundry suffice to say that they have more sex-appeal than the Nereids. It is impossible to make heads or tails of them! 

The modest allegation of Cassiopeia that she was handsomer than the Nereids   -you will object that it is not so modest to claim that you are more shining and blinding than 66 young existences, but on the other hand she didn’t dare say that she was more beautiful than Aphrodite- did not save her, because the Nereids were offended and vexed, asking from Poseidon to revenge them.   In our story Poseidon corresponds to Cepheus, from whom the present chapter begins. 

POSEIDON’s INCENSE, MYRRH

(Hear, blue-haired Poseidon, who many possess,

Rider, who hold in the hands the trident of excess,

Dwelling the deep arm of sea, which is airtight, 

But you invade also the land and there you fight,  

You enjoy the waves and lead a strong coach

On the sailing salty roads, you, men, animals poach,  

You have been allotted the maritime deep stream

You like to tame beasts and monsters on the ocean’s rim,    

Save the steadiness of land and the routes of the ships

Bringing peace, health, happiness as wine to our lips-

Listen old Poseidon, of Zeus lackey and apprentice,

Of the blissful heavenly gods and people corona mentis,  

Who dwell on the top, and in Olympus have sitting,  

You are doomed to obey Zeus and do his bidding,  

Horse- friend, who like a bronze trident to brandish,

You have great power, you drink from copper chalice

 Please, be merciful, friendly, free yourself from malice

You, great master of the world, limited only by sea

To the needs of your adepts with benevolence see).

          For the catasterism of Cassiopeia we will invoke the troparion of Eros, because whatever the women do, they do it out of love; in fact, even their vanity is είναι an erotic invitation to someone out there.  

INCENSE OF EROS, AROMAS

(I call the great, pure Eros along with his anger,

The archer, fiery and winged, of insatiable hunger,  

Who plays with gods and mortals’ wills and paces,

Dexterous, skillful, who has keys for all the places,

For the heavenly ether, the earth and the expanse,

For all the spirits who wander, thrive and enhance,  

For all the creatures of deep Tartaros and beyond,

Because you only hold the helm of any sea and pond,  

But, please, all (wo-) men enlighten with clear vision,  

Exclude unworthy vile thoughts from their decision).   

To appease his beloved Nereids and hurt her Poseidon sent flood and a wild cetacean to the land. This sea monster is called “Kraken” in the Hollywood’s movies which have stolen our entire mythology, obviously after (creative?) amalgamation with the traditions of other countries. Of course, the generous, forgiving and unresentful mentality dictates that we accept all those plagiarisms and intellectual property violations, because in this way the titan myths are newly registered and innovated in the human consciousness. If human civilization is bound to be saved or even if it is not, succumbing in the end to the inextinguishable hatred of the Middle- East or the Ukrainian eternal crisis, as soon as the bipeds of the thermonuclear destruction stand on their feet, will inevitably search again for meaning and cultural lore in the ark of ancient Greece and will accordingly baptize the constellations of their inspiration. There are many traditions, all venerable and honorable, but there is only one civilization of humanity, the one of ancient Greece, of Renaissance and of Enlightenment. We are what we are, what we have become, as the great philosopher Hegel would say. Perhaps there are alternatives to the economic systems, but – like it or not- there is no alternative to the institutions of the state.  

The Ammon priests, who many times acted imperialistically trying to associate flock, ground and land belonging to the Delphi or Dodoni oracle, as it is done nowadays  among the patriarchates of the orthodox church, released a divination, according to which evil would only cease, if the daughter of Cassiopeia Andromeda is yielded as prey to the beast. So, when Perseus came to Ethiopia, he found Andromeda tied on a rock by the sea, exposed to the mercy of the cetacean or rather depending on when its gastric acids would annoy or irritate the walls of its stomach, and he felt for her summarily all the gentle feelings possible, both protective and conquering.

Next, the hymn “To Aphrodite” is recited in honor of Andromeda. 

HYMN TO APHRODITE

(Heavenly, praised Aphrodite who like to smile, 

Seeborn, bearing goddess, who exceed all by a mile

Nightwalker, matchmaker, intriguer, mother of necessity,

Your plots dictate the events, their scope and intensity,

You control the three fates, your uterus all gestates,  

What exists in heaven and earth and all the states.

On the bottom of the sea, Bacchus’ guide and assessor

You enjoy nuptials and plenty, being love’s compressor-

You go to bed with grace without anyone to know, 

With nice genes and braids and a long desire’s bow,  

You hold the crozier of gods, you nymph tablemate, 

You love men, your port of call is love and no hate,  

You connect mortals to death with unbridled need,  

To unite the sexes, you constantly elixirs breed,  

Come, offspring of Cyprus to Olympos, don’t be late

Kiss me, please, joyful, sweetly on the pate.   

Whether in Syria or Lebanon you seek memory’s toll

Or on the battlefield with golden arms you patrol,  

You possess of Egypt watering place and thermal bath,

You contemplate the waves with war arms and wrath,  

As you come, you amuse yourself with dances, 

You enjoy the nymphs moving the thighs one fancies,

You are a maenad jumping on beaches and shores, 

Whether in Cyprus or else you assign your chores. 

You incite the virgins untamed of all year and age, 

To hymn Adonis and you appoint their nuptial page, 

Come, blissful goddess, with your haughty face,

Be lenient to us, through birth preserve our race).     

Let us not forget the hymn to Daemon in honor of the Kraken and of the corresponding Daemon constellation.

DAEMON’s INCENSE, LABDANUM

(I call the great daemon, the horrible leader

Who is in fact Zeus, life-giving and reader, 

The wandering, the king, the punishing avenger,  

Who dictates both a baby’s wealth and the danger,  

You mock the one who endeavors and tries,  

Because from you should derive all truths and all lies, 

That’s why, you blissful, deliver us from our ties,  

Since you have the authority to send waste or doom,     

Or if you like an honorable end and a weave’s loom).

Although Cepheus had promised Andromeda as a wife to his younger brother Phineus, he was forced to concede her by oath to Perseus, if he managed to kill the Kraken of Poseidon. At this point, we are going to reveal something that only the titans knew. Perseus was not in fact some hero, he was rather a circumstantial agent or perpetrator. He had the courage of a common man or rather he had a reasonable and calculated boldness, just as the freedom fighters of ‘21 who hit the enemies from the barricades. Nevertheless, he had the common sense to seek powerful allies, and such were the titans. So, he asked the titans to provide him with the means and the know-how to carry out his assignments and duties, which he himself had imposed on himself.

The titans, answering to the request of help and succor, drafted Metis in Perseus’ service, equipped with all molecular micro- scanners, micro- gadgets and micro-applications of the technology, available in the arsenal of the Astro-galactic Organization of Sirius. At that point, we would like to draw attention to an etymological matter, which is important, not only for the story of Perseus, but also for History of humanity with spiritus asper (H, h) and Iota in the beginning. Potz Blitz, how many revelations and originalities can this novel provide to the reading public? The word “metis” means counseling ability, advice, wisdom as well as guile and duplicity. We do not side with the two last senses of the word due to ethical reasons, attributing them rather as features and properties to the Metieta Zeus. The word “Andromeda” consists of the word “aner- andros” (man) and the verb “medo” meaning “I think, I intend, design, I plot, I plan”. Derivative of “medo” is “medos”, of neutral gender, having double significance, in singular number it means advice, designs and stratagems, while in plural “medea” are the male sexual organs (“mezea or meze” are the genitals of the animals), a residue of the entirely false, erratic and despicable sexistic standpoint that whoever has cojones, has also mind and vice versa. Same etymology has also the word “medusa”, which is indispensable component of Perseus’ myth, and we will encounter it in the following. So, we see that Perseus managed to survive and accomplish great things, because he was assisted by wisdom and intelligent design, provided to him abundantly by the titans, and this is a very important inference. From the very sober- minded, cool-headed noetic root of “medo” two very important words of posterior evolution are derived, namely “Medea” and “Medes”.  It is sexistic to call Medea “testicle- loving woman”, it si however acceptable to call her wise, although she wasn’t wise, since she killed her children, but maybe we can grant her that she always acted coldly and according to schedule or plan, which is also compatible to her name, while Medes are also obviously derived from Perseus’ myth, Persians or Medes!       

Junior grade Ensign Metis’ personal log, drafted at the service of the circumstantial hero Perseus, in the hope that after this mission I will overcome this ridiculous military grade. I am not to blame if there are no regular posts and positions left to be filled and if the list of promotions is triangular and restricting at the top. Others have managed to pack themselves into the remaining offices, although being demented or suffering from Alzheimer, sociopaths, who, even if they throw their desks out of the window, will remain at the service, people who constantly apply for sick leave, presidents who sabotage the protocols of their own job or undermine any cooperation, god, put a door into my lips to keep them sealed!

The sea-monster of Poseidon, which I like to call “Kraken”, because it is more fun that way, was a submarine hobgoblin wearing membranes and fins on his limbs like a navy seal. More specifically, it was a golem, a being made of clay and animated, brought to life through magic, a rare thing that one nowadays avoids creating or evoking, an automaton of the Middle Ages, but not made of metal, being usually yoked and appointed to assist works of construction, but also often specialized to be a protector.  

          This golem however didn’t resemble a clay-man but rather a snake, a kind of anaconda from mud and brickearth, ten meters long, thick like a torso of a grown-up, while heads with insatiable bared teeth were positioned on both ends of the snake. The red-gray skin reminded of an insufficiently baked roof-tile. The eyes of the golem were open and therefore mostly terrifying (because they were human). Exactly in the middle, the torso of the snake became narrower and formed a palm-sized square-shaped trough like the neck of a cobra, rolling or gliding alternately either to the one or to the other head. The eyes of the predator sparkled angrily, the body spiraled and screwed itself into the thin air making self-tightening loops and both mouths hissed, foamed, and gasped simultaneously. Its appearance and formation were so hybrid-like, irregular and grotesque that it relied more than obviously on some supportive genius, being in the backstage or in the prompter’s cubicle or box.  Indeed, a shot of my zap gun was enough to disperse its ramshackle cohesion and reduce it into its basic components. Instead of giving the ray gun to Perseus, I preferred to simplify the procedure and do the dirty work myself. It is both hypocritical and ridiculous to give our weapons to our allies and then claim that they have the responsibility of using them.    

          Then, after the masks had fallen and the proxies left the ground to be replaced by the real superpowers, I saw Medusa taking position in front of her ally, shoving its remnants sideways and assuming herself the role of the actual challenger, gladiator and contestant, removing ostentatiously the sandy brittle almost derelict golem, prone and destined to dissolvement.   

          Here, me, the narrator is constrained to adopt some conveniences of poetic license, from which the main one is that Perseus fighting at my side did not face the other two gorgons, namely Stheno and Euryale, who were immortal, but only Medusa, who due to some inscrutable reason was mortal or else the plot would not stand. To gain some additional knowledge, let us clarify that Stheno was not so repulsive or revulsive as Medusa, but on the contrary very attractive, seductive and appealable. The fact, however, that she had red snakes instead of hair, frightened the men for some obscure reason, therefore they rejected her and were consequently exposed to her full force and justified anger. About Euryale is not much known, her name, however, which means “broad sea” rather implicates that she was fat or in a politically correct terminology sturdy, stocky, voluptuous, fleshy and corpulent. The scientific conclusion of this analysis is that the Gorgons were not repulsive by definition, but they could be also very attractive, especially if their interlocutor accepted them. They simply feared rejection, just as we all do, either we are male or female or neutral. A typical example was the later Gorgon who asked if King Alexander was alive, who was, according to unanimous consensus, incredibly attractive. Pertinent is also the problem of the sirens but let us stop the digressions now.    

          Opposite to the golems, the gorgons are deprived of a material basis. They are animated clods or lumps of the twilight zone or alias the flux, to whom a life breath has been blown in, strudels of vital power, as their despondent curled hair indicate.

          The particulate gorgon, i.e.Medusa, had an elastic body composed of fire- and smoke-drafts. Grey light illuminated her bulk, even the tongues of flame were gunpowder- black with an almost imperceptible touch of a red gleam. She had no legs. The torso sharpened and turned into a snake meandering and turning around constantly. From the ground arose a steam like clothes being ironed. The head, the arms and even the genitals clumsy protruding from the snake-body seemed to be human, only bigger, because Medusa was five and a half meters tall, made of smoke and flames. The red-hot charcoals and embers of the eyes were the only light-colored nuance in her body. With the bared teeth and the mighty jaws, the muscular paws and the sharp claws, the curled scrubby grey fleece and orange-colored eyes burning from ego and malice, she was very frightening and impressive. Curious was that she stank repellently and nauseatingly. How can Medusa stink, considering that she consists neither of meat nor of clay, but rather of concentrated power being exiled into a magical receptacle? I don’t have a clue. Perhaps it is a coincidental collateral effect. Probably, the creator allowed himself to make a joke at the expense of the oversensitive nostrils.

          The monster has also seen me deceivably and divertingly at the same moment that he stretched his paw towards Perseus. It moaned happily and slid hideously towards us.

          The time has come for the superior equipment of N.A.O.S Venovinda to be applied. Our vessel possessed weapons, being constructed by the famous gunsmith Phorcys. These weapons were: the tooth and the eye of the Phorcides, despicable daughters of Phorcys, from which the first devise was a sort of sensor and data -recorder and the second one was corrosive and biting lava. Beyond that, I had at my disposal a great assortment of tools and I had provided per my order Perseus with “kynea”, a cloaking devise, so that he would be invisible. I had also equipped him with the portable pre- Archimedean concave catoptron “Thanatos”, which was a power multiplier ad infinitum, able to repel any incursion either of corpuscles or of energy and reflect it with geometric progression and cubic exponent propagating, building up and evolving the pertinent momentum up to an infinite force.    

          I threw experimentally and hesitatingly my own fireball at Medusa, who was naturally not in the least disturbed. The flame-cookie disappeared under the smoky layers of the monster’s torso without any effect. The ray gun did also nothing, ricocheted on her hard callous skin. Then I probed her with throwable metallic starfishes, upon which Medusa trembled and shuddered without slowing down her movements.    

          Then, it was the turn of Perseus. He wore the “kynea”, pressed the button and switched on his lightsaber, which was called “harpe” back then, although I would prefer the adamant diamond property of the inconceivably sharp blade or a cutter knife.  He let the power flow into his hand and formed a white razor. He unleased it and the white blade entered Medusa’s body as if it was made of butter, but without causing her any damage. Time was a commodity that I didn’t have, so I couldn’t afford to think over the situation. Immediately, Medusa launched an incandescent vicious hideous ray from her eyes, which fortunately touched Perseus only tangentially, nevertheless causing him unbearable pain on the shoulder and throwing him prematurely on the mat.   

          “The catoptron”, I thought, as Perseus had covered it with his body and convulsed.

Medusa recovered and hit me viciously with her hand. I couldn’t duck on time. The hideous attack with the snake tail took me by surprise. I fell headlong to the ground. With a triumphant smile Medusa engaged me in close quarters. Strangely I felt no fear, I only looked away with the disgust of a prudish Protestant from her huge irritated erected nipples in disgust. Furious, I picked up and projected the catoptron gathering all power available into one blow and struck Medusa bluntly with the sign of Thanatos.   

          Medusa shuddered. With the palm she touched and scratched the chest, where the severe blow had hit her. Hair-thin, water-marked smoke treads from a gaping hole extruded under hers hand.

          “Dust” I screamed waiting for the multiplying action of catoptron to begin. The monster became consternate and ossified like a pillar of salt after the blow, which became progressively double, triple, quadruple etc., originating from an absolutely forbidden by the international treaties. Then, she turned slowly against me with a mute grievance. The red fire of her eyes extinguished and the eye-bulbs dissolved into a rain of grey spitfires as if carbonized kindling flew up from a campfire. She wept softly like a young dog whose paw is squashed. She didn’t roar anymore, only sobbed, extended the hands to me suppliantly and shook the large blunt blind head. The ash-grains substituted gradually the skin-cells, but nevertheless the bulk didn’t budge or disperse, didn’t collapse into an amorphous heap. Only the golem at her side turned into dust, as it was already ramshackle and in a state of dilapidation.

          The world before us lost its colors, even the shadows were liquified in the white fog. The world became white, but it was the blinding whiteness of death, not of living, a mixture of colors so sterile as it is the complete lack thereof. The layers of the stone ruins stuck to one another and melted between them like grinding millstones the squeaking Medusa, who was out of her mind because of fear.

          The world is standing still. The white cloud is receding. Only dust is remaining, falling from the sky, and the gleam of the ground and the petrified solidified shape of Medusa is left behind, consisting of strange fossils, not human anymore, distorted, twisted, deformed, grotesque. The show presented in front of us forced us to go pale, to blanch with fear. It was better to forget this battle, to never mention it again, not in a thousand years. Here, silence is decorum, not the narration of the facts. To kill a foe is honorable and glorifying, especially in the era of heroes, where the great lawgivers founded and built cities and states. To torment a foe, even if it is the only viable option, is vulgarity, a turpitude. To condemn a foe to torture forever is a curse, a shame, an eternal abomination.

     Because Medusa was still alive, even if she was turned into stone, deprived of every locomotion, sight, hearing, touch or other perception available both to monsters and men. Nevertheless, she lived and would be living until every stone turned into dust and even longer. We were contemplating her rotating scrutinizing vivid eyes. We are sensing her anger, her fear, her astonishment. Perseus, we shouldn’t be proud of this fight. We will never commemorate such a battle, we will rather erase it as if it were the name of a cursed pharaoh. The only thing that will save us is to drown its memory in forgetfulness and in the ocean of Lethe. And above all, we will never utter again these grinding abrasive sharp words emanating a fog and a mist of polishing emery and we will never again dare use the catoptron “Thanatos”, at least until Archimedes rediscovers or reinvents it. This is a nod and a hint for the educated reader that also Archimedes derives from “medo”, a reminder that also in this story the titans mobilized all their wisdom and counseling expertise to help and save a companion, an ally, a friend.   

At the same time of the mission’s completion the log of Metis ended too. The story had an auspicious outcome, because finally Perseus married Andromeda, but to achieve this he was compelled to do a cheating trick, not authorized by the titans, which proves beyond doubt their historic inability to control their allies due to their proverbial softness. In particular, the brother of Cepheus Phineus (Luis de Phunes), who had received the original promise to marry Andromeda, invaded the wedding ceremony with a team of bullies   to kidnap her in the nick of time. Then Perseus, who despite the oath he had sworn to suppress Medusa’s episode, carried her head along with her burning carbonizing look in his satchel for the better or for the worse, extracted and showed it fossilizing Phineus and his thugs. After this displeasing incident he finally managed to organize a common life and set up a housekeeping with Andromeda without further distractions, and they lived happily ever after or rather his family continued to serve the interests of the titans in their eternal confrontation against the gods of Olympus applying the mottos of Epicurus “I despise all gods insofar as I rely on reason” and “The man who questions the gods of the many is not impious but impious is the one who attributes to gods the opinions of the many.”

In conclusion, we attach the hymn of Vesta in honor of the housekeeping, which Perseus finally managed to set up with Andromeda despite all contingencies, adversities and inauspicious events. 

VESTA’s INCENSE, AROMAS

(Vesta, offspring of mighty Cronus King

Who nourish fire and ether your home’s ring, 

I wish you baptize ceremonially your adept, 

To make her/him endure, be happy, not inept,  

Herald of blissful gods, powerful scepter of Earth

You lead people from grove to stove and hearth, 

I plea that you accept those holy sacrifices, 

Appeasing all with health, success and prizes).   

CHAPTER ΚΑ’

ENIOCHUS (CHARIOTEER, AURIGA), URSA MAJOR, URSA MINOR, DRACO

Captain Prometheus’ log, star date, either too antiquated or too advanced.

On occasion of an armistice with the Olympians, where,  always playing a constructive role, I drew their attention to the fact that they have chosen a very slippery road and that, if they keep invading and committing hostile acts, they fan the fire of hatred  and undermine their own future, I undertook to save the dragon Python, whom the Delphian Apollo had defeated, and escort hm back to his home, instead of leaving him rot in the depths of Hades along with the other numerous enemies of Zeus. The dragons were always misunderstood creatures in history with great splendor and intellectual power, but also a very profound dignity that no one could suspect at first sight. Unfortunately, during Middle Ages they were mercilessly persecuted by the knights and became extinct. So, I requested audience before Apollo and I persuaded him that Python was a good kid deep inside and he has entrusted him to my care to guide him to the desolate land of the dragons, lying beyond any map, on my sole responsibility. If Python escaped, since no one doubted that he was psychically instable with issues of deviating behavior, that a new war would burst out between the goddamned creatures of the wormhole – Zeus and company- and the dragons. I sense, pragmatic reader, that you are on the verge to object that the enemy of my enemy is my friend and that we could exploit the confrontation between Olympian gods and dragons, so that we may draw benefit or send collectively, summarily and piggyback all the scourges of the human and titanic race to hell, but I urge you one more time to accept that the titans didn’t think like that, because they were humanists and pacifists.

In this return journey of Python from the land of Apollo’s oracle to his home country, the charioteer of Delphi would be me. Please, titans, arise, so that we may chant a hymn in the honor of the constellation Eniochus- Charioteer- Auriga. This hymn will be dedicated to Silenus, Bacchus’ paladin to calm and flatter my prisoner, so that he may respect me and not revolt, since I am responsible for his safety. Don’t blame us and don’t judge us for addressing our hymns to our enemies, because we are a mild meek nation and love peaceful deeds. There is no shame in work, shame lies in idleness, laziness and war.

SATYR SELINUS AND BACCHUS’ INCENSE, MANNA

(Hear me, you venerable Bacchus’ paladin and knight, 

Best of satyrs, distinguished helper of the god’s plight,  

Who celebrate along with Dionysus every third year,

And pure rituals and other prizes are your daily gear,

You frolicker, entertainer, lover of heavenlz beauties,  

Naiads and Bacchides and beings of derelict duties, 

Come with ivies and thyrsus together with your satyrs, 

Let us knock ourselves out, of feast and revelry martyrs,

With torches and grapes, rounds and dances,

Along with Becchides perform what anyone fancies, 

In the orgies of the night let people exchange glances).

My mission, should I choose to accept it, was to arrest Python and guide him back to the dragon’s domain, but they would only accept him if both receipt and delivery should take place according to traditional conventional means, through floating boat or barge and not through a space shuttle. Apollo was convinced after many efforts, recognized the unholiness of an unnecessary and nonsensical execution, which would further aggravate the relationship between the ruling gods and the dragons, and had delivered the irresponsible perpetrator of past crimes, as well as the abhorrent would-be-assassin of who knows how many future crimes to my custody.  Python had assumed a human form, easy- peasy in that incomparable and highly imaginative era of transformations, but deep within his core was a wild notion and abomination of hell, a repulsive fantasy and chimera of the worst properties of the dragons, which they themselves wished away and disavowed (r.n. That’s why let us be careful, when we prize the dragon breed; is it laudatory or pejorative?). The right side of his face and head and the charcoaled up to the bone hand were irreparably fire-burnt. The fire of the dragon’s breath had eaten away Python’s right hand in such an extent that it was healed and wedged tightly in a dislocated position, so that he could use the thumb only as a fire shovel, as the one poker of a tongs’ pair, as the one razorblade of a crab’s scissors.

Python was like a really threatening ursa minor (small bear), a polar bear like those carnivore ones encountered at the poles. On the other hand, the only solution for the settlement of his case was the crossing of the sea towards the distant dragon islands; therefore, the recitation of the sea- appeasing hymn was indicated with lots of incense and lots of labdanum and manna, escorting the catasterism of ursa minor.   

INCENSE OF TETHYS -THALASSA, LABDANUM – MANNA

(I call the nymph of Oceanus, blue-eyed Tethys

Blue- veiled queen, the best of seafaring apprentice,  

With sweet breeze around the Earth waves you tame,

Stones, beaches and shores, and all sea’s frame. 

You propose roads versatile, easy to walk and swim,

You like ships and sea-monsters at your routes’ rim,  

You are mother of dark clouds and mighty Aphrodite,  

Of every creek and river, the flow you expedite, 

Listen to me and come to help, decent and graceful  

With favorable wind and even road be merciful).

I pushed the boat into the calm water, in the shallows of the seashore and the water-level on the rotten planks gauged higher. I straightened up the twisted boards and substituted the rusty nails. I worked both with tools and magic spells, completed the task scrupulously and diligently until everything was satisfyingly settled, and the boat was tarred, caulked and watertight, ready to sail. I put my scepter as mast; I fortified and consolidated it through magical spells and tied Python to its base. I put across a robust meter-long wooden pole, and I wove a square-sail within the frame scheduled for wind-protection and wind-propulsion. Then, I stood beside the mast and conjured magically a light discreet wind. The boat moved slightly forward, directed to a space between the two cliffs crowning the bay before it worked its way into the open sea.

          I navigated along a north-west vector that would lead me sooner or later to the land of the dragons. My shadow, my nemesis was tied up, although he fought desperately to break the bonds, hit his back viciously against the mast, screamed and cursed. 

          In the open sea, my unwilling companion wouldn’t tear at my nerves so intensively. I don’t know why I chose the boundlessness but every time I approached a port or even thought of such approach, I got strange shivers as if someone was walking over my grave. The sea may invite voices and monsters but no poltergeists. Evil springs and bubbles up from the earth. In the dark old land, soft and drenched by the cataclysm of Deucalion, where the hunters of the game did not differ from the fish-hooking sea-food gatherers, there were dried and barren torrents, sallow and evaporated lakes, narrow rivers, sterile rivulets and rarely sprinkling fountains, so very little water for someone to wash himself from the swamp of evil. Dry land means mud and morass, gas -spraying geysers and cloudy columns and welcomes death. On the contrary, although the sea was furious, treacherous, and dangerous in this time of the year, I didn’t consider these circumstances as a threat – the climatic change, the barometer instability, the sudden hurricanes- but rather as protection. If in the context of this daring enterprise I were to fight, to box, to fence to the end against the Shadow, then I imagined in the worst of cases that I would cover and pull down the drain this schizophrenic skinny stretch beanpole with my mere body-weight (considerable enough because of the booze-consumption) and keep him there forever, so that he may never emerge. At least I would seal the destiny of this rowdy, this menace for the society through my own death, holding him down with the weight of my dead body, which due to alcohol consumption wasn’t negligible, so that he could never emerge again. So, through my death I would trap forever with an indestructible barricade the disturbing agitator, the anarchistic provocateur, the subversive waster, the despicable stallion of humble origin, who threatened the fragile equilibrium of humanity.     

          I sailed on the savage rampaging storm-tossed sea under mourning dipped down clouds which looked like ceremonial shrouds. I called no magical or meteorologically induced wind, and I preferred to sail with the wind of the world that blew strongly from the north-west. As long as I held in position my pastoral crozier-like sailcloth – it sufficed to apply a gentle stroke or to whisper a well-spaced word from time to time-, I didn’t have to bother about the sailing altogether. The sail turned around and oriented itself accordingly to catch the wind. If I hadn’t used any magic or meteorological skillfulness at all- any synonym is good as any other, I would have a difficult time in that stubborn dinghy and in this unhospitable sea, mainly because I hadn’t the slightest idea of what navigation meant -well, one isn’t likely to know everything, even if the “one” is Prometheus, hangman, executor and slayer of gods. As I distanced myself from every known seashore, I peeked and pried towards both ways. Apollo I his divine providence, had provided me with some loafs of bread, ham, cheese, and a barrel of water -how should he compress and squeeze his whole wealth into a lamentable dingy? As the wind stood still, I ate and drank, fed the prisoner with a spoon and a fork, so that he couldn’t escape. At the same time, I cursed the military rules of engagement and the magical or technocratic code of honor and book of regulations, which demanded a duel between the authorized sorcerer and the respective troublemaker to heal the wounded universes and restore the cosmic order and didn’t allow Delphian and Pythian Apollo to pack the criminal with an escort of thousand men and propel him downright into the hole from which he had slipped and crawled out so audaciously. Pretty close, I saw land -ahoy- but I chose not to navigate towards it, rather to circumvent it headed for the west. A smooth subtle invasive rain began to fall silently, just as the snow covers the land safely like a blanket or a down-filled quilt. Except for the creak of the boat and the rush of the waves crashing on the ship-bow, no sound could be heard. No other ship, no birds were to be seen, nothing alive, only the eternally troubled sea and the fleeting clouds, chased and involuntarily aligned with us due to a sudden wind-displacement, swift and dangerous like the flight of a falcon.

          I peered sharp into both- ways but the sea around me was empty. I stood up frozen and wet, tired of the continuous staring at nothing. “Come on” I mumbled, “What are you waiting for, shadow, foe, opponent?” “I know that you are ready to make your move. I know that the chains, the ropes, the rocks, and the planks of the dinghy are only play conventions and illusions of a not exiting routine, while the confrontation is about to start. Sooner or later, you will dispose of all this, and you will perform the preemptive strike. Come on poltergeist, be a sport and move your piece on the chessboard!” I didn’t receive any answer, the dark being didn’t flinch, didn’t leave its dismal realm to come to the dim light. The mast was surrounded by darkness. I sensed though that the evil thing was on the verge of releasing its wrath, that he snake-curled like a wretched animal or a peculiarly inbreathed cadaver in this cold floating bucket, in this damned godforsaken death-coffin. Then I shouted: “I am the sorcerer, the ghostbuster, the mystic seer, the nominated adept and I am challenging my shadow to appear”.

          The boat creaked, sighed, the waves lisped, the wind hissed onto the white sailcloth. The minutes passed by and I waited patiently leaning on the rail made from yew tree, while my eyes invaded the gelid rain, whipping us in erratic ways and whipped in turn by the north wind over the sea. Then I saw through the veil of rain how the shadow disconnected dreamily from the mast and jumped towards me.

          He had no human shape, was rather an animal because the real core of his being had been revealed. He resembled all the nightmares that had been haunting me throughout my dreams. His detention had absolutely no diminishing effect on his power. It is possible that my oral provocation had shot up his adrenalin-levels and had instigated and inspired him to fight. He was extremely strong and fresh. He was subjected to a new metamorphosis and resembled undoubtedly human, despite that he cast no shadow, being a shadow himself. And so, he was wading like a ghost over the water coming from the maw of old Gaia and aiming at me, an invisible being out of phase and out of joint groping blindly and insecurely around the dark waves, posing however no obstacle for the wind passing through.  

          A sluggish half-hearted sun rose and shone surprisingly enough as if uncovering an artificial environment. Nevertheless, the shadow was affected by the unexpected light and got temporarily blinded. Although his eyes were inoperative for the moment, he recognized me on a subconscious, even somatic level like a bulk stumbling over another and orientating through touch and friction. And I recognized him also, so much so that we would always and everywhere be aware of one another among both living and shadowlike creatures.

          In the desolate loneliness of the winter-sea, I stood and looked at what I feared the most. The wind seemed to withdraw from the boat, and the waves seemed to chase it. Any eventual calmness was like a curse because without movement, inducement or thrust to override or manipulate I was utterly defenseless against this creature which was more powerful than me. The stagnation paralyzed me and all my senses opposed with terror and cold sweat such a dead calm. Although I abhorred the cold touch and the insidious black pain caused to my chest by the monster and draining my life, I stood motionless, brave, haughty, up to the task. I summoned the magical wind again which blew and swelled whole-roundly my sail, and the boat rushed over the lead-colored waves attacking frontally the creature that was gustily hovering in the air.    

          The shadow hovered for a moment more and then he turned around hesitatingly and ran away.

          Engaging with the wind, he worked his way to the north and so did also my boat, the power of a shadow against the art of a sorcerer. We were both exposed; I encouraged my boat, my sail, the wind, and the waves with reinforcing words like a hunter tries to enchant his prey, as the wolf runs for his life. I filled my sail with magical wind strong enough to tear up every contraption made by human hand. It propelled my ship like the foam of a wave, and I was on the verge of overhauling my opponent.

          Now, the shadow lingered and then traversed an arc; he was even more vague and unclear, less human, susceptible to wind- dispersion, propelled by the wind to the direction of Delphi to resume his unholy task and terrorize the population again.

          With handlings and magic-spells I turned my boat around. Like a dolphin it jumped from the water and rolled along the abrupt curve. I hunted swiftly like lightning, but the shadow became steadily less visible and discernible. Rain, hail, and snow whipped my back and my left cheek. I couldn’t distinguish the shapes within a hundred meters. It didn’t take long and soon I lost the shadow. Nevertheless, I was pretty sure of my course and my vector, as if I followed an animal trail on the snow and not an obscure ghost over the waters. Although I sensed the wind behind my back, I maintained the magical one in the sail, the foam divided, reflected, and sprayed away from the partly sharp and partly blunt ship-bow and the boat almost flew ruling the waves.

          We remained at close quarters, I, the hunter, and he, the prey, and we continued our irrational race. The day was short and the darkness swift to fall. I couldn’t fathom where we were and I didn’t give a damn. I hunted, I persecuted, and my own fear proceeded me by casting long shadows on the shadow! 

          Suddenly, I realized that the shadow was closer as I thought. The wind of the world receded, the hail stopped, and cold dense low clouds came towards me instead. Time and again, I penetrated the veil and I saw the shadow turning momentarily to the right. I talked to the wind propelling my sail, while I maneuvered the rudder to follow the fugitive, but the hunt was always a blind one. The cloud became always denser, it whirled and seethed and when confronted with the magical wind, split in two and hugged tightly both sides of the boat, a pale mass without reference- points excluding light and vision. I was ready to announce words of withdrawal, dispersion, and diffusion, when I spotted the shadow again. He had turned all the way to the left and moved directly ahead. The fog blew through his faceless hazy shape, but he was shaped like a man now despite the continuous changes fitting a shadow. Without reducing the speed of the dinghy, I bent also to the right, risking being thrown overboard, trying to knock my opponent down and run him over mechanically.

          This seafaring enterprise was a curious matter. I knew that I was the hunter, but I didn’t know what I was hunting exactly, as the exact form of the prey eluded me.  I was constraint to rely on my luck, my gut-feeling, my confound ideas, on the same qualities that also characterized the persecuted creature. Because we were double-blinded and blindfolded for one another. I was uncertain when I chased bodyless shadows and the shadow was confused when it faced touchable and palpable beings of the daylight.

          He grabbed me first by mere coincidence. He jumped blindly with a vengeance on my face. Staggered by the sheer force and the weight of the damned thing, I stumbled backwards and screamed incoherently. Probably the shadow possessed claws and shredded with them my skin and my tissue. My face was bleeding and I remember that I struck the bottom hard, curled in a vain defense position. I wouldn’t have any second chance, and it was simply imperative that I make use of our physical proximity.

          “Phoenie Phone” (red murderer) I uttered his real name, the name of all Jupiter’s fans but also of Zeus himself, to show him that I had analyzed and pondered in depth his existence- thus I ruled and had dominion over him- as well as to draw him out of his lair and instigate him to appear physically. Indeed, as the words died on my lips, he looked at me over my shoulder, he stood behind me threateningly.

          Had I hesitated for one second, it would be my doom. But I was prepared accordingly and I dashed towards him, as he was flinching by me at arm’s length, to arrest him, to neutralize him permanently. No witchcraft or technological expertise could help me at this stage, only my own strength, my own life-breath against the inanimate repulsive zombie.

          It worked to my advantage that I was completely familiarized with parallel dimensions of time and space, that I was aware of world-cultures unfolding and developing in similar almost identical but slightly different universes. It is well-known that the air is plentiful of signals, transmissions, and radio-emissions, propagated by carrier-waves of variable and infinite wavelengths. All those interferences cancel one another, blending into an indistinguishable common chorus. If one were to distinguish them again, one would lose his mind due to their intensity and deafening ear-piercing brain-dumping quality.

          I cast a spell that all radio-waves should be disregarded except one, which interested me and originated from the sun. The effect was so vast and remarkable as the famous question of the middle-ages, how many angels can be forced into a pin. The philosophical input of course is that one can squeeze an indefinite number of angels into the pinhead. Every place is teeming with radio- waves, they can be manipulated, intensified, or isolated accordingly, if one separates them properly without warning, and soon enough one has an almighty weapon at his disposal not unlike a penetrating dagger of the mind. Thus, his ears were too heavily taxed and tortured, totally insensible, and impermeable to the call of a simple human voice. The harrumph, the buzz and the whistle of the cosmic string was so unbearable, a mighty earworm, that it incapacitated him immediately. I saw his body flinch, roll, shrink and then faint. Exhausted, I stumbled and leaned on the mast to remain in upright position. I was completely frozen, out of fuel, with aching hands and arms, extracted of all juice, but I had won the competition. I wished only to lie down and sleep in the rocking hug of the water, but my duty and my mission were not yet completed.         

     As I woke up and, after I had checked on the prisoner, I envisioned in the west the azure coast of the dragon-country lying yonder flat, long, and extended. The contours of the island came back to my mind in every detail. Long and slightly curved, it surrounded a great bay like a small inner sea leaving only a narrow canal as emergency exit to the archipelago. We came close to this bay (majestic plural), drove towards, anchored, moored, while the sun stood low in the sky still trickled, rippled, and drizzled by morning dew. The calmness of the land alienated us. At the middle of the mountain excelled and raised the largest stratospheric volcano that one could imagine, the fire of hell, where the dragons drew their flame from. The lava irrigating its slopes seemed to be secreted by the turnabout wreathing clouds. The huge volcano was geographically either Aetna or Stromboli or Vesuvio of the corresponding planet, but in superlative degree, positively symbolizing Major Ursa, the great rhizome and root of nature, never to be domesticated, tamed or yoked in a chariot. So, to appease it I sang the song of Hephestus.

HEPHESTUS’ INCENSE, LABDANUM – MANNA

(Hephestus, noisemaker, who treat Earth with flame

You rise and shine, reveal the dawn as your own claim,

Phosphoric, eternal, valorous, you have great art

You build ornaments on lathe, being skillful and smart.  

Paramount, tamer, supreme, I see you everywhere,  

In ether, on the sun and the stars, you task me there,  

Because your limbs bring shining and light to people,  

To every house, state, nation or dimension’s ripple.   

You dwell in the bodies of mortals, in roaring tunnels, 

From yonder I channel your essence through funnels 

To come with works bringing peace and joy,

Restrain the mania of fire, don’t make us plaything, toy

Let us breathe slowly with combustion low and coy). 

I climbed a hill-like dune covered with grass, the upper border of which was maintaining its coherence due to the robust roots of the moss and permitted a lookout over a steep crevice. As I reached the top, I let my look wander both to the north and to the west. The prisoner had been neutralized lying in the boat. He had had a legal claim on a fair fight and had already made use of that privilege. The dunes extended almost half a mile in an inland direction followed by lagoons, overgrown with reeds and canes. Behind, low hills arose fading away in the distance either tawny or bold. The dragon-land exhibited a wild and lonely beauty. There were no trails of humans. No animal was to be seen and the lakes, vegetated with reeds, hid no birds, no wild ducks, no seagulls, nor even any croaking to be heard. I descended slowly from the dune. The sandhill drowned the noise of the waves-surge and restrained the wind. Suddenly, I was surrounded by a weird silence. Between the nearest and the next dune, there was a narrow valley covered with pure sand and protected from the wind. The time passed along with the wandering and the high-noon-sun shone and heated the western precipice. Enthusiastic by the superiority and the arrogance of the victor on a metaphysical level, who chained and kept the defeated in bondage, I lied down under the rays of the sun because it was too cold in the shadow, I used my elbow as a pillow, I laid my hand over the eyes as a protective screen, and I slept in the alleviating heat. Even in sleep, I envisaged behind the thin curtain of the eyelids the white hill of the narrow valley and at the verge of the dunes the scrawny herbs and the grass rocking gently in a milk-blue morning sky. No noise was perceivable, only the dull muffed whisper of the tide and the murmur of the wind- shaken moss.

          I woke up due to a hissing sound. I envisaged above something flying, an eagle perhaps, which was no eagle. The bird cawed, then made a dive and steered vertically towards me with an eerie shrill maddening whistle of its extended golden wings like an arrow or a lightning. As it locked on me and approached gradually, the original singularity acquired step by step a sense and a meaning. The hypothetical eagle landed with extended claws on the dune’s periphery. Now it was a dragon, the great Ladon, crawled closer, kicked rolling stones downhill, bent his head a little sideways, perched, squatted, and spoke. The huge head arose black, inflamed and shining in front of the sun.

          “Ave -haire Prometheus”, he said gently, smoothly, smoking, while the flaming tongue blazed. Then he lowered the head. “Skaion    kekaumenon prosageis?” (Are you in charge of the shadowy burned? Are you his keeper?) he asked.

          “Ladon o megas ei? Axo te   is  to  koilon”, (Are you the great Ladon? I will escort you to the ship), said I in the original language and I signaled to him, so that he may follow.  

          Soon enough, he exposed his full size over my boat. His scaly triangle- and acute-shaped head was impressive, from which a trident flaming tongue protruded, while the claws of the forward feet crushed the sand-corns beneath him, probably the pulverized remains of an ancient city. His scales were black and grey, shining dimly like fragmented ore. He was sinewy, smirched and spotted with blood vessels and veins more like ropes than capillaries, vivid like a dog, tall like a mountain. No narration and no song could match or cope with such an overwhelming impression. I was so flabbergasted that I almost looked into the sly treacherous tawny eyes which would be a fatal mistake and extremely harmful for my health. Only in the last minute I remembered that no one can look unpunished at the eyes of a dragon. I turned away from his oily yellow eyes, which contemplated me with sincere interest.

          “Egertheti, hye” (Stand up, son) whispered the dragon as if steel glided on steel using the old word that would be the basis for the posterior international concept of “guard”.

          “Anabethi   epi   tas     folidas, kathison   entauphtha”, he added. Hypnotized, mesmerized, paralyzed, submissive, abulic, Phoenus- Phonus (the red murderer) obeyed and quit every effort to escape. I envisaged the four steps that would lead him to his already booked and pre-arranged compartment on board the dragon. The first step on the foot-claw, the second step on the bent elbow, the third step on the shoulder-bone and the fourth step would lead him to the nearest muscle of the wing. He stepped forward with half-burnt face, short repetitive breath, and wry neck due to the hardships, looking down like an ill-mannered naughty kid trying to avoid the reprimand. He climbed on the mighty strong arm, hurt himself on the hot steaming iron-clad skin of the dragon, held himself from the claws, got around the lipless broad mouth and rose on the creature’s shoulder, sticking and plugging his head into the keratinous bulge within the roots of the dragon’s crest like a baby searching for his mother’s breasts. Ladon looked far and away, to the west, to the inside of the island. He maneuvered the long body sighing under the rattling and clanking of the iron-scales, extended the wings, gathered momentum, speeded up and jumped from the cliffs into the air. The tail dragged behind carved dents into the stones. The green or red wings (according to the corner of the illumination and the fallout of the rays) beat up and down, raised graciously and majestically and soon enough the great dragon “left orbit” and headed for the west. Heavenly chorus, please, chant the song of the dragon, which Ladon deserves both as a forefather and as a constellation.

This would be the song of Prothyraia, because after many successive successes my mission is about to be achieved, as the   billiard’s ball of Venovinda will spin around the roulette wheel and eventually settle on the Hyperborea’s guard of Earth, the North star completing the last rotation of this indescribable frantic space warp and whirl, so that a firmament, holistic both spiritually and esoterically, with detailed elaborated characters and rich noetic structures may envisage Earth and inspire its people from here to eternity. And may the people be free to praise, exploit, construe and distort it.     

PROTHYRAIA’s INCENSE, STYRAX

(Listen to me, modest goddess, don’t stay with idle hands

But be ready to assist lying in women with acts and funds,  

You are the savior of females, guard, sentinel and sentry,  

You induce quick birth, when you to obstetrics’ room entry, 

Keyholder, friendly, courteous, affable, your graces deploy

You protect the houses and rejoice in the common joy,

Ungirded and honest, you devote to the gods your belt, 

You share the birth’s pain, you suffer together and melt.

They call you Ilithyia, because to relieve you come,

Only you the lying in women call to play the life’s drum, 

You make the pangs of labor retreat, retract and recede,

Artemis, Ilithyia, Prothyraia, however they your name read,  

Listen, blissful, help us, give us valuable pedigree,

Fate has appointed you to propel us to the highest degree).

CHAPTER ΚΒ’

PHOENICIA (NORTH STAR), END OF ROTATION

Phoenicia, in honor of Phoenius Phonus, of Zeus, of the vindictive god, whom people always feared and hated and their elite, the titans, ferociously fought. N.A.O.S. Venovinda was at last immobilized on the central spot of the North sky after its frantic rotation within the firmament’s ectoplasm. It had started at the Southern Cross (Myia), had performed four long rotations catasterizing stars which signified respective stories and had carried out one more time its duty towards mankind. The rest remaining ships of the Federation flowed also together with the flagship, the legendary Argo, Pegasus, Phrixus and Helle, the Golden Fleece, the Heracles’ Depas Amphikypellon and Venthekisseme (venthos = deep + kiss from the ancient verb “kyneo” + me = kiss me deeply). They had also contributed a lot to the common cause, doing much dirty and unostentatious business which is often disregarded. You will bring forward the objection that Venovinda undertook the catasterism of seventy-one constellations, so that only seventeen remained for the other ships. Still, beyond the discreet stitching on the canvas that the plethoric Prometheus himself had prepared, the abovementioned ships had occupied themselves much with the grunt work of the Creation’s turning over, the details of the universe’s reinstitution through the formation of smaller or even negligent celestial bodies, comets, meteorites, aerolites etc. They had also contributed significantly to the reinforcement of the universe’s fundaments, to the weaving of its miscellaneous folds, to the stitching of its gums, wherever they tore, and to the statical vertebroplasty through sundry cement injections, but also to the decompressing opening of holes, wherever needed, through concrete silent cutting. 

At the moment the captains of the Federation vessels patted each other on the shoulder to celebrate their great victory, dark bulks emerged from the darkness of space like red blots or bedbug bites interrupting the continuity of skin, as if they were integrated in the texture of space gliding and rolling over or behind it without the slightest effort like a scissor grinder running under a membrane curving it, furrowing it and sometimes tearing it, and surrounded the heavy ships of the titans.

“Unidentified foreign vessels”, said Prometheus. “This is captain Prometheus of the spaceship CO.M.MY.S.S. -N.A.O.S. Venovinda, speaking on behalf of the Astro- galactic Organization of Sirius. Please, identify yourselves, state your intentions and explain the reasons of your presence at the perpendicular line of communication access to the planet Earth …”

While Prometheus was uttering all these humanistic babblings, the hostile vessels opened fire and inflicted unimaginable damage to the starfleet ships. The energy shields of the titanic ships were neutralized, the few ships of the titans scattered around, the bridge of Venovinda broke in two and the agents of Zeus managed in the mayhem to beam  Prometheus to Arura (Gaia – earth) four, the fourth moon of Phoenicia 3, which was the third planet orbiting the star of Phoenicia. Of course, Prometheus should have waited that attack, since it was more than expected that Zeus would make a last move to save his image and his regime; the eternal benevolence of the titans, however, and their dedication to peaceful works filled and blinded their eyes with scales, did not allow them once more to grasp and perceive the obvious. Yonder, on the mountain called Caucasus the State (the neutral gender existed also in ancient Greece) and Violence chained Prometheus and submitted him, as everybody knows, to the torture of hepatectomy by a vulture.  

Here, the writer of the book should yield to superior authors, just as Aeschylus himself is, who wrote “Prometheus Bound” (but also the “Fire-bringer” or the “Unbound”, which were unfortunately lost) or Percy Bysshe Shelley, who composed “Prometheus Unbound”, but also Christos Liakopoulos, who wrote and played “Prometheus Crucified”, an amazing performance, which I always revoke in my memory as an archetypic spectacle, where the protagonist secrets many kilos of sweat manifesting a 1000% of his abilities. My own Prometheus, to keep precise account, is “Prometheus Catasterizing”. Consequently, since we introduce something slightly different, let us elaborate on our own effort.

PROMETHEUS: Look what sufferings by the master I endure

I sigh under torments for his pleasure to be pure.  

One should accept with bravery fate written on stone,  

Since one knows that necessity does not leave us alone.

For the gifts that I bestowed, for the fact of being lendor,  

I suffer now with only company and relief a tormentor.  

I stole clandestinely the sperm of fire in wood rent, 

And wait in bondage to hear something from a friend.  

My enemy is fearful but his savagery, beasty and great 

Is his ungratefulness, demanding my head on a plate.   

Because when the titans sought power prematurely,

I often sided with him to preserve the state surely. 

I sent Cronus to Hades, because his order was old,  

And I expected naively for Zeus something new to mold.  

So, not only mortals are obliged to me as debtors,  

Even the ruthless gods are my clients and emptors.

But when the unspeakable sat on the throne began to share 

Offices to his own vassals, although favoritism isn’t fair.  

For those he shows no mercy, who waste their soles

From the beginning obviously he claims all the roles!

Nobody resisted him, nobody supported his own, 

I was with companions, but I took the hemlock alone.

Only I stood upright trying to confiscate the guns

That’s why I am in the dark with no perspective or plans. 

At that moment, as is well known, the winged Hermes appeared, who was in fact Hyperion disguised. He had passed unobserved through the guards, as if he had proximity sensors or rather as if he had them integrated into his data- recorder, deceiving all those who arrested him on his arrival temporarily for interrogation, since he had been submitted to cosmetic surgery by Oceanus: “Captain, I see you speaking bitterly, but know this, that all us consisting the old crew, who have followed you in many Creations, are not going to abandon you”.

“You speak well, Hermes, or rather hermit and hermetical Hyperion, but I have grown fatigued and I still can’t see any light at the end of the tunnel. So many battles, so many sacrifices, but when my people are being killed, while the opponents are regenerated or reborn, what are my chances?

Turning to Zeus, the bound one said:

“Stop gloating, the day is nearing to become humble, 

Someone will face you, coming trumpets and rumble,

Is mercy a weakness for you? Your strength is only grudge

You ‘ll learn by the Fish ‘lest you be judged, not to judge’

 No Heracles will appear, don’t expect any salvation 

 This time I ’ll give you only the key to damnation.

Because there is space both above you and beneath, 

And from the depths comes forward the one real myth”.   

Hyperion pondered all this carefully: “Captain, you gave me a good idea, it just needs time and a lot of preparation to be implemented”, he said waving away one more time the vulture picking at the fig – nourished liver of Prometheus, called thus, because he fed it over the years with synthetic figs from the replicator –  3D printer.

          “Alas, you, stupid bird of Zeus. What can you know?”, Hyperion took heart”. “You only know how to devour just you’re your master. Do you happen to know that ‘olynthus’ means the unripe early fig? Do you know that ‘phelex’ means the wild fig, which seems ripe, but it isn’t? Do you know that ‘ischas’ means dried fig? Thus, your wings like dried hull of an insect will burn by the fire of Prometheus, as it will spread to consume you, to make you a torched plaything”.   

“Hyperion”, whispered Prometheus. “I sense that you have found the solution. Don’t tell me what it is. Don’t tell me how long it will take. If humanity has learnt something, it is to endure. Do not bother, I will be here and I will endure, no matter how many years pass. Just go and perform your duty, as our institutions, constitution and laws dictate. Be blessed, because we, the titans, believe in cooperation and trust our colleagues. ‘I trust my friends’, that is all. ‘You can recognize a faithful friend only in toil and danger. We always have faith in the words of a friend. If you are in danger, friends, you may get acquainted with the people’s manners.’ Whatever we learned in school, in high school or in the university applies and is valid. If you know something different, please enlighten us, as Socrates says in his Apology. But there is nothing different. The word ‘civilization’ contains the city and we, titans, were raised to be citizens and no subjects. Down with the despots, down with religions! What particle or nugget of God there is, it is within any of us”!

Hyperion scampered away to execute his plan, and the time came for Prometheus to recite the nicest hymn of the titans in honor of trial and justice. Those values sought at this dreadful moment the Prometheus Fire-bringer, the Bound, the Unbound (in spe), the Crucified, the Catasterizing. At this moment, he became Prometheus Cygnus (swan), but his song was not that of a swan, but a song of Demodocus, the song of a minstrel, of rhapsody and hope until the final victory comes, a reminder that dawn succeeds the darkest hour, and that a sunbeam is enough to scatter the dismal power of the gloom.

.         INCENSE OF DIKE AND JUSTICE

(There is an eye of justice that everything sees, 

For which Zeus himself claims to hold the keys,

Justice judges, trials and orders the people,  

Rewards the just, poses to unjust a steeple, 

Punishes the bad, bestows them verdict invective,   

Introducing the institutions to the collective.  

It propagates the harmony, the concord of the peers,  

But it also the unsimilar to join and junction appears.

It intervenes in distorted affairs, eager to apply

It is not just a hollow principle, an excuse or a lie.

It loves balance and very delicate, moderate measure,

Not oblique, slanting, obscure mind or dubious pleasure.

It requires clear opinions of a distinct era’s charioteers

Not despondent wills, uncoordinated, which it fears.  

Desirable, valuable, boastful, vainglorious and true

As one conquers you, one learns the laws to construe,

Indubitable, friend of cities, a loving and beloved wraith

Even when you impose a penalty, you have good faith,

You ignite the torches for a righteous path, 

You are unbreakable, but you break with wrath

All those who do not understand reciprocity, requital

Greedy, too blind to forgive or grant others acquittal, 

Those who demand, ignoring the pair of scales,

Turning and directing it wherever it suits them or sails.

You are calling us to unanimously, brotherly gather  

The goods of the Earth provided by Zeus father.  

Let the mortals sort the presents and the fruits, 

Live in peace, promote virtues, find new recruits).

          And because justice remains vague and indefinite as idea and unclarified as concept without the law, both natural and positive which specifies it, we proceed immediately to the doxology and commemoration of the law.

          HYMN OF LAW

          (I call both of mortals and immortals the king,  

          Heavenly Law, star provider with a stamp on the ring

          You are constant of earth and sea, of nature successor

          You exercise power on all without being oppressor,  

          Sober and firm, unshaken, provisions, orders you vote,

          You promulgate, make known everywhere what you wrote,    

          You chase unfair envy with the whistling of the arrow,  

          You support people, condemn those who harrow, 

          Only law is the pilot of life, guide us to the road it found

          With moderate opinions, deliberate, dialectic, profound. 

          Law is ancient, experienced, neither subjugates nor harms,

          But can’t leave unpunished those raising offensive arms.  

          So, blissful, honest, peaceful, companion desirable,  

          Be benevolent and lenient, may not hold us liable).   

          CHAPTER ΚΓ’

PROMETHEUS’ ESTATE, ALPHA CENTAURI, MANY YEARS LATER

“Execution? Spock, we can always depend on you for a note of cheer.”

                                     Star trek, The Last Gunfight

          HYPERION: Ocean boy, we must talk. Secure the door of the cabin.

          OCEANUS: I am neither your damned lackey nor your personal slave, Hyperion. You have no authority over me; you can’t command me. After I inherited this place from old Prometheus, I thought I would be able to get some rest and cherish his memory in peace, contemplating the curves of the clean, swift river Pyriflegethon from this small palisade.

          HYPERION: I am very disappointed in you, ancient one. You are continuing to confuse solidarity and common management of our affairs, which is our only hope for survival, together with power and domination. You also misinterpret gravely the motives of the deceased tortured protector of the human race, condemned for the sake of the humans to having his liver been eaten by an eagle on Caucasus. The bearer of fire has passed on this estate to you, so that you may preserve and cultivate it. Instead, you are lazy in an easy chair, leading a sorry and pitiful existence, of which our great leader would certainly not approve. Your highly self-praised “titanity” (in your case I can’t say “humanity”) and apparent senility are indeed very related. 

          OCEANUS: Hyperion, get to the point. I haven’t all day, I am a biologically enhanced bioengineered organism, very worn from the attrition of time, with an ache on my back, that creepy- crawls on my spine and gives me the hardest time of my life. If I could extract my spinal cord and rely exclusively on my expensive exoskeleton, I would gladly do it.          

          HYPERION:  Yesterday, night, somebody paid me a most unusual visit, oh revered Titan elder. As I was trying to meditate, the room began to brighten and there was a fluorescent glow, sparkling at the edges with a fine gold glitter. I was astounded at the mysterious apparition, at this breath-taking vision.  

          OCEANUS: Oh yes meditation, my foot, contemplation in a pig’s eye.  It was again one of your goddamned dreams conceived in deep REM sleep, while you think, you are meditating. It was dreaming, not day- dreaming.   

          HYPERION: Venerable patriarch, we have no time to indulge in your predilection for invective mode. Our brother Cronus (Chronos) somehow managed to send me a very intensely projected telepathic image of some sort from what I sensed to be another dimension. He told me what I have always suspected, namely that the human evolution had been manipulated in the distant past by an interventional external factor, which significantly raised the body temperature of humans. As you can rightfully assume, only the genius of our brother, who went back in time using the sling-shot effect of the sun, could be responsible for evolutionary changes of such vast magnitude. Cronus managed to implement the overthrow of the maritime civilization of Atlantis by gradually warming the human cells with the drastic as well as mysterious energy substance of thermotropine. He located his antigravity equipped headquarters in Mega planet (redaction note – called nowadays Jupiter) because of his very swift rotation in comparison to Earth which permitted the intermittent emission of the radiation in regular intervals. Finally, following the completion of the long-lasting cell development treatment, his ultimate achievement was to pulverize the city of Atlantis by modifying his high frequency beam and causing the eruption of the seamounts and the subsurface vents underneath, thus initiating the most significant succession of events in the history of man. Due to this outside influence the humans abandoned the seas and continued their evolutionary process on the land.

                   Now, brace yourself. His son Jupiter, alias Zeus, known to us and fully competent, wants to disrupt and reverse Cronus’ manipulation at the source, so that the ancient people of Atlantis, the glorious ancestors of today’s Earthmen remain crude, uncivilized, uneducated, trapped in a rudimentary level of consciousness, thus susceptible to religious faith and other compromising circumstances. In such a poor evolutionary stage provided by a stable maritime environment the cataclysm will never take place, Deukalion, son of Prometheus and Pyrrha will never exist, the humans will never be in position to question the divine authority and overcome their subjugated situation, they will never be able to outgrow the gods and reach the stars! They will remain ignorant, captives of a very slow and tormenting evolution towards an uncertain goal for it is well known that the frigid amphibian or sea- addicted physiology has essential difficulties to create space faring technology.

          OCEANUS: Well, poor Cronus. It’s a hard fate to have a son who is allegedly a god and in fact a pain in the ass. If it’s true that oblivion is death for the gods, false or not, then the worse punishment for Jupiter is to ignore him.  But his authority is about to be rescinded, and his end is already discernible. In many circles of Creation, if not in ours, Christianity seems to prevail. Fate of (wo-) men is death and of gods is oblivion.          

          HYPERION: Zeus will never quit. He convokes and summons solicitation and reinforcements from the wormholes’ domain, from which he and his equals came. As you know, Jupiter and the other Gods of Olympus are creatures of elsewhere, dwelling normally in the limbo between three-dimensional areas of space guarding exemplarily and draconically those places, but they came to the normal universe, in order to conquer and to thrive in the divine role of omnipotence. When the humans have shown disrespect to those self-conceited wannabe chiefs, and their reign was obstructed by successive rebellions, they massacred and enslaved our people. Although they sustained heavy casualties, they continue to exercise a dubious and disputed dominion over the human race and its leader- class, the titans, without having any intention of retreating to the wormholes, where they had emerged rom.  

          OCEANUS: Yes, it is well known that the twelve Gods of Olympus are in fact creatures dwelling in wormholes or warp coil channels contorting or shortcutting spacetime. That explains their great power.

          HYPERION: Precisely. They are souls, “psychae”, the opposite of our physical existence. We memorize experiences, they produce them for our mind to consume. We lose energy in terms of gradually diminishing powers until we wrinkle and wither, they get charged with it moving meticulously from the level of fragmental dissipation to an advanced organisation of high energy life.  They live backwards, by definition, like Parneb, Inhotep and the rest secretaries of the Egyptian Pharaos. Our destinies are entangled and overlapping. If our faith to their existence reduces or fails, they are in serious danger of being dissipated. Doubt kills them. They on the other hand have the power to influence our fate. Clotho with the hand upon the wheel, Lachesis measuring the threads of lives inextricably woven, patient Atropos with her shining scissors poised to snip.

          OCEANUS: Well, seems to me, what you are proposing is that we animate with our presence the origins of human history, the “return to the past in order to save the future” stuff. It would be difficult considering that we don’t possess neither the time travel of Cronus (which -let us not forget- is one-way ticket to the past) nor the power of the intermittent space’s creatures.

           HYPERION: The avenue of research that I pursued was an investigation into a means of access to a particular alternate universe. It’s unlikely that the new universe I postulate has its origins within our own. Ours is only one of countless numbers of universes, all residing in a larger super space that is ferociously hot and immeasurably dense. To use an analogy, we’re but one bubble that has been swelling outward for an unimaginably long period of time in a sea of foam with no surface and no bottom. What I am referring to is exactly this immense source of concentrating light, where normal space and by implication warp space are contained within as two insignificant exterior wheels attached to the huge mechanical body of the basic structure, as two sister leeches, entangled in each- other, which draw their daily blood tapping into an inexhaustible reservoir of power. The acceptance of such a primary frame -universe, where the others originate, is a scientific theory of vast magnitude and importance, and can revolutionize the present-day physics of centimetre- gram-second. The enormous density of this universe excludes the possibility of expansion, globe or cone forming and volume in general, thus allowing only for two-dimensional movements across straight lines and circles. This is the abode of Euclidean geometry, the site of punctuating singularities and threadlike vectors only.

          OCEANUS: I think we have been through this, Hyperion. I know that you are a strong believer of “repetitio mater studiorum”, but for God’s sake, give me a break. The important thing is what we do with that blasted space.

          HYPERION: In order to succeed the desired time-travel, we must warp ourselves to nowhere, inside the matrix of Euclidean space, without stress barriers, engaging the power of warp- speed not for removal, but for the purpose of transformation into shapes of the Euclidean space using a special program, based on the combined technique of both transporter and hologram. The matter is withdrawn, subtracted from the form, so what remains in the buffer are merely qualities, characteristics and abstracts. We shall undergo a Euclidean metamorphosis, convert ourselves to the Euclidean analogon of our present shape. Then we draw a vector across the field geometry in order to reach the designated intersection point, which will be used by us as an entrance to the desired time-space continuum.  

          OCEANUS: That’s as may be, but atom-scrambling aside, there’s something that bothers me more. During the transformation and entrance to Euclidean space there will be a brief time of non-existence, perhaps not measurable by our standards but by the standards of that other universe.

          HYPERION: Doctor, naturalist professor of medicine, you are prejudiced because of your “a priori” perceptions of time and matter. Time is implicit in normal space-continuum, eternity is an idea cohering with Euclidean space. You will not -exist for zero time during the process, as well as the ship which will carry your medical wisdom and from your point of view, so will the rest of the universe. You’ll have nothing to compare your non-existence with. But the lack of physical existence doesn’t mean the lack of apperception on the level of essence. You’ll have the ultimate chance to get acquainted with the famous “thing in itself”, which the Muses and the great Orpheus praise, to get a glimpse of the so- called world of thoughts, the reign of the platonic “nooumena”. And besides, doctor, you are a hundred and twenty-three years old. It is not logical for you to fear death.

          OCEANUS: Now, wait a minute you pointed- eared, arrogant, self- conceited…         

          HYPERION: Save me the invective mode, Old one. Instead of an uncertain labyrinth within the infinite corridors of metempsychosis and the miscellaneous levels of post- mortem consciousness, I offer you a preprogrammed temporary death, which will be an ideal training, a precious and unique precedent before you experience the real end. So, your soul will be prepared to enter directly without digressions into the eternal and immortal Heavenly space, the highest possible intellectual level of philosophers, circumventing the pitiable adventures of the poor energy substitutes, such as -alas- our souls are, trapped in the titanic universe.  

          OCEANUS: It wouldn’t be the first time for us to fold back in the Dawn of (Wo-) Man to protect our today’s established rights. Does not the interpretation of previous facts do that every day? In the past we have succeeded much, but if we fail in that last mission, the whole structure of the Astro-galactic Organization of Sirius will collapse. And I am extremely worried, because this time we are not going to walk the thin red line of sensitive balance perched in the hospitable shoulder of Prometheus.

          ΥΠΕΡΙΩΝ:  Medicine sophist! From our long acquaintance I have reckoned that you are not especially prone to logic processing. As I conceive it, what you feel is pure, irrational, demonic fear. But I reassure you responsibly, let the worry and the fear to me. I have calculated all parameters; I have analyzed every conceivable detail necessary to complete our mission and I assure you that I will not allow anyone or anything to distract us from carrying out our assignment.

          OCEANUS: Yes, of course. In a pig’s eye.

          ΥΠΕΡΙΩΝ: Anyway, whatever. In the absence of our condemned captain, who serves a penalty to the exemption of us all, in the absence of our companions Eurybia, Lito, Metis, and all the other lost children scattered here and there, and since all constellations have been recorded and baptized, let us recite a poem in honor of our forefather Cronus, whom we wronged all the times that we allied and aligned with Zeus, constrained by the absolute finality- feasibility- intentionality of politics. Yet, Cronus always knew what Zeus was, and was right all the time. He knew that time (chronus) gives value to the actions of (wo-) man and that the immortality of Zeus is the biggest deception, because it abolishes the flair of the moment and imposes the dictatorship of the unexchangeable.  

          INCENSE OF CRONUS, STYRAX

(Everlasting forefather of men and women, evergreen

          Of changeful counsel, wily, like the stars on the screen

          Who spend it all, but you are also the one to multiply,  

          You connect the world to the infinite energy supply.  

          Cronus, genitor of the ages who recount your nice mythos

          Including meanings and allegories of your heavenly ethos, 

          Birth and attrition of nature, husband of Rhea, being of might,  

          Like our own Prometheus, control the world with oversight.

          Your nose is crooked, but you are open to whom implores,

          So, let us worship you and perform your chores).            

CHAPTER ΚΔ’

                             HEAVENLY SPACE, t= 0                      

          «Your “insufficient data” is not sufficient, Mr. Spock».

                             Star Trek, The Immunity Syndrome

          Within the starship, called also in these ancient years space -trireme “N.A.O.S. (Navigation of Astro-galactic Organization of Sirius) Venovinda”, multiply repaired after successive calamities, Hyperion explained the intricacies of the hyperspace drive to the deadly bored Oceanus. They both stood in the heart of the engineering room, examining a transparent metallic box of two square meters area.

          “Based on the technology lent by the giants (Polybotes, Thoon, Athos and Mimas) and through the use of selective calculations and equations, the mathematic -philosophical method of the father of all beings, Old of times and great Progenitor Uranus, which some call creative physics, relying on the axiom ‘ask, and it shall be given you; seek, and ye shall find; knock, and it shall be opened unto you’, I constructed a device that can be attached for an infinitesimal moment of time into the Heavenly space and tele-transport a very small amount of the alien territory to Venovinda. In zero time the infinite mass being formed inside the N.A.O.S. Venovinda will absorb the vessel, catapulting it into a negative hyperbolic curvature. The negative curvature and the herein expressed- defined ship will cross the whole distance up to the edge of the hyperbolic spectrum and go out on the other side, into another spot of the spacetime continuum, already determined and pinpointed before the generation of the infinite mass conditions, again as positive curvature. At that moment, the infinite mass will stay behind and the space trireme that has been containing it will pop out elsewhere, somewhere in the titanic spacetime, from which it came. When we say somewhere -elsewhere, we mean as far elsewhere and in whatever direction one desires, since an infinite number of vectors and accelerations are implicit in the Heavenly space. You can go a light year or fifty to Pegasus or fifty thousand, out of the galaxy and beyond. The closest I can come to explaining it through laymen’s terms is to suggest that one blows up a bubble and the n deflates it sucking the air out of it until it vanishes and begins inflating again, somewhere else, backwards”.

.         “Fuck laymen’s terms! Don’t you know Greek?

          “Sorry, medicine shaman, if the comparison is ill-advised, but mathematics which is more accurate, cannot be learnt in a day”.

          “This is it?”, the doctor said, looking down with hands on hips, conveying the impression of a disappointed man and then bursting into a bell- arpeggio of unrestrained laughter for the simplicity of the thing, which seemed so tiny, disregardable and insignificant!

          “Should I make it bigger, you long-lived one?”        
          “It wouldn’t help. I still wouldn’t understand it”.  

          “The basic principle of the device”, said Hyperion warming to his subject “is to merely name the circumstances you want to invoke; then, the circumstances happen according to the rules and the theorems of creative physics. The traditional categories of ‘cause’, ‘effect’ and ‘agency’ or, as the Muses would express them ‘rationes seminales’ (germinal principls), ‘ratio causalis’ (logical effect) and ‘communicatio inter ambas’ (connection between the two) are replaced by metabole as change of the external action, the behavior or the presence, the transformation (metamorphosis) as change of inner form and the metousiosis  as change of hypostasis itself, of the essence (ousia) of the being”.    

“You make it sound like magic, Hyperion”, insinuated Oceanus, a touch sourly.  

          “This is not peculiar, patriarch of all titans, if it is examined through the vision and the perception of the great scientists from Sirius who colonized Earth founding the race of the titans. These aristocrats, constituting the sovereign upper class of the planet, claimed that ‘any science sufficiently advanced will be undistinguishable to magic’. I think that it was Icarus himself, the father of science fiction, who formulated first this standpoint, elaborating one of his many inspired and vivid insights into the future”.

          The eyes of Oceanus scintillated and shone with anticipation, hie breath resembled a revering whispering prayer, summoning deities of all kinds, his voice became sharp, but also slow, sluggish, serious, majestic, with a very official mien.

          “What an appealing prospect to be reduced to geometric forms. But first I have a question that cannot stay unanswered. Hold a speck of infinite mass from this cursed Heavenly space for more than a tiny bit of time, it will start pulling all the matter in the universe towards it at a shocking rate. Don’t you remember what happened, when we discovered this proto-God and his/her anentropic universe and we endeavored to close that rift in the boundaries of Lesser Magellanic cloud?

          “I have given a simple solution to that problem, Old one, adapting the device only for time-travel and not for interstellar transfer. The absorption of matter is conducted along the spacelike axes crossing the periphery, the external outer surface of Heavenly space, whereas the time-like axes penetrate deep inside its highly compressed compact bulk like streams flowing across the vectoral coordinates. So, the entry is strictly provided for a temporal vectoral movement, not spacious material one, since it leans on a mass so compressed that no material can be absorbed by it, if not in a form of vector”.  

          “So, let be done with it, Hyperion; just press the button, pull the joystick or plug the damned thing into the socket. I don’t care which way I am going to die”.

          “I am activating it now”, said Hyperion. A crevasse opened in the edifice of reality, a huge short-circuit of infinite electrical powers took place and the two titans stumbled over the pressure of the dissolving, dissipating and decaying environment. The features of Hyperion became a set of triangles and corners, his trimmed black hair, as well as his decorative pointy ears were henceforth presented like a graphic function. The face of Oceanus was transformed into cavities, curvatures, circles and squares with convex, crooked sides. The alteration of the scientific reality was so extreme and devastating that mind could not grasp it. To reorder the smashed carapaces of a disassembled disjointed world, the wounded – knifed actuality regrouped its scattered pieces into a palimpsest of dreamy oneiric experience.

          Oceanus blazed, not with light, but with an intense compassion that could be felt on the skin, even from a distance, like sun in the desert. Hyperion had always known Oceanus cared deeply about people, but he was unprepared for the full truth of this feeling, this passionate allegiance to life, this fierce clarity that wished health and joy to everything that lived. Hyperion felt all the death that we carry within us, all the entropy, screaming and cowering away. It knew its enemy. On the other hand, the mind of Oceanus reflected the mighty intellect of Hyperion, his spirit functioned and coordinated in emission and reception and ricocheted the representations’ input, as if Hyperion were a source of light and Oceanus were a mirror.  From the mind – meld after the battle against the Harpies in one of the multiple Creations Oceanus was already familiar with the incessant activity of that cool, curious mind as it tirelessly chased answers. But now he saw where this insatiable, unbendable activity came from, namely the utter certainty of Hyperion that there was no higher purpose for this life than to burn his thoughts away in search of the truth and give that truth away when he found it. Furthermore, the doctor saw what he always suspected, the power that fueled and underlay the certainty: a profound vulnerability, a feature of human origin, which Hyperion did not deny so vehemently anymore as if he came from Sirius rather than from Atlantis.

          And then through the phantasmagory of the rotating clouds, of the vague figures and the confused feelings that were the translation of the geometrical analogon, a physiognomy arose from the impenetrable mist, a very familiar friendly face with regular features, chestnut brown hair, and piercing scintillating eyes plus an indisputable animalistic magnetism, an attraction having nothing to do  with appearance,  but everything to do with the man himself. His tall virile figure spoke, so that his speech was heard simultaneously in many languages. 

          “Travelers, I am the spirit of Prometheus, son of Iapetus, dwelling the Heavenly space. In your eyes, however, and for all intents and purposes I am Prometheus himself. I also represent a group of (wo-) men, not so many as one might think. There have not been many personalities in human history combining intelligence to discipline, power to constructive purposes. Call me, if you like, a prophet before Christ. While the abstract figures, the elegant lines of N.A.O.S. Venovinda  passed before us, its echo, reverberating up to the fringes of the energy continuum, focused and gathered the spiritual energy of the like- minded to your leader individuals, irritated and agitated the pool of the countless memories and experiences of his immortal race (and its selective affinities) and ended up in something independent, created an electrostatic  spiritual shadow, exhibiting a striking similarity to your leader, and called me, the objective spirit of divine Prometheus. You asked for help and I appeared to assist you in any way as a powerful ally, as the one person that can guarantee the successful outcome of the mission, because it is written for Prometheus, Hyperion and Oceanus  to be always together and act united, when the situation os too critical and the stakes are too high”.

Oceanus was the first to react, because he adapted faster than the catatonic Hyperion. “Are you mocking me, man? During the transit, we retrieved en passant the soul of Prometheus? That’s the weirdest thing I ever seen.”

“Not his soul”, answered the image of Prometheus. “The soul is currently prisoned in Caucasus, where awaits in chains the horrible punishment of Zeus for his services rendered to (wo-) men. But the spirit of Prometheus is always present, because it is the essence of  the spirit to live in millions of different people, to reevaluate the historical facts of its carriers, supporters and various catalysts, and to recognize itself, its familiar outline within a reestablished pattern time and again, as the famous ritualists used to say, Celeus, Eumolpus and others.

        “Astonishing!” whispered Hyperion truly bewildered despite of his training of suppressing emotions. “I hereby attest solemnly and irrevocably that there are certain proceedings in this universe which are not based on algorithms” he announced using a series of terms equivalent to Oceanus’s “I’ll be damned”.

          “Well, at least I’ve lived long enough to hear that”, countered the doctor medicus remembering a similar situation, which had taken place more than a century ago, in the shuttlecraft of the spaceship “NAOS Venthesikyme”.

          Being in a state of intellectual and sentimental trance the titans decided to chant a hymn fitting to the circumstance. So, Hyperion said.  

          “Recite your own, old, seasoned, robust guy. Anywise, Orpheus did not compose hymns either for me or the captain; perhaps he considered us too involved in the case of Titanomachy to be able to deliver an objective judgment for us, if we surmise of course that the doxologies are judgments, or else he was shy of being too exposed in the eventuality of Zeus’ victory, whereby he could be compromised or even paled. As Orpheus often repeats: ‘since I managed to stay intact at the young age (Argonautic expedition), it would be pity enough to become someone’s page’”.

          Oceanus cleared his old throat with two dry coughs and sang at Hyperion’s request his own personal popular massive hit.

          OCEANUS’ INCENSE, AROMAS

          (I call Oceanus father of gods and people together,

Who binds all beings with indestructible tether, 

          Who surrounds the sphere of the Earth with waves,

          Who confines the rivers but also the roads paves, 

          Who sprinkles fountains and drops and saps

          So powerful that makes the gods look like old chaps. 

          I wish you carry your wisdom to the earth’s edge,

To anoint- appoint your adepts from the window’s ledge).

                                       CHAPTER ΚΕ’

                                     CHILDREN OF OLYMPUS

                             “Above all, a god needs compassion”

                       Star Trek, Where no Man Has Gone Before

                   “Captain”, Hyperion mentioned, as N.A.O.S Venovinda came out of the Heavenly space, “I receive the signal from the Cronus antigravity thermotropic installation on Mega planet. It’s the huge red spot with the brown fringes. On the other hand, the fleet of Jupiter is stationed in the vicinity of the Earth’s moon trying to intercept the signal from Mega. Their ionized trace indicates that they propelled themselves from the future. They use a Phorcides web technique combined with applied EM energy effect, in order to fulfil the gaps.

          “Let’s disrupt their formation, fire a narrow beam to the centre of their web”, ordered the doppelganger of Prometheus.

          As soon as the attack of NAOS Venovinda was launched, the peculiar raiders of the wormhole broke formation angled around and hurtled directly ahead, doing a ruthless and relentless battle. Thei ships were like huge flying armchairs of instable and oscillating shape. 

          “Raise shields”, shouted Prometheus’ copy almost desperately. “Doctor, make yourself useful at navigation control, try to do something useful. Hyperion, tie your console to the target module, so that you can access and operate the phaser-banks”.            The raiders dived forward and toward them in two staggered rows of six, while the ship of Zeus stayed behind building the rearguard. The weapons of the attackers came alive raking the much larger space- trireme with a series of hammerlike blasts that shook NAOS Venovinda over and over again.

          “Repeated hits on the starboard shield”, marked Hyperion.      “All phasers fire”, grunted Prometheus punching his fist on the control board of his mastery armchair and levelling some switches. “Stay ahead of them, Mr. Hyperion, anticipate their moves and fire where they are going to be! Second guess them as if your spirit was melted into theirs.” 

          Hyperion fired aiming at the spot, where their preprogrammed course was going to take them, but a half dozen ships incredibly, suddenly veered down and away at impossible angles, forming gracefully two twin arched bows. The one leg of the line-up dived to the nadir of the horizon dodging the fire blast with five or six kilometers to spare. Meanwhile the other half dozen ships swept on from port blasting away and shooting off against NAOS Venovinda.  

          “Starboard and port shields each down seventy percent”, reported Hyperion with a serious face.

          Prometheus grimaced upon hearing the news. Draining off power from one shield to supplement the other would leave them virtually unprotected on one side. “Status on the raiders?”, he asked.

          “We have yet to hit any of them. They are tiny, one -manned energy -vessels, without constant shape or rigid form, clouded by ionized waves, highly compatible with the conditions and completely adapted to the necessities of warp space, but they are extremely maneuverable at sub-light as well, I regret to say far more than we are. Their small size and speed make it possible for them to stay hair-close to the ship and increase the effectiveness of their weapons, without suffering damage from ours. Their fighting style does not correlate with any known tactics”.

          “While you chatter, they are coming up behind us”, screamed Oceanus.

          “Bring us around! Veer sideways!”

          “Too late! May I remind you that I am not your helmsman Kreios? Just an overestimated country-doctor, worn out by the burden time like our Hebrew friend Methuselah”. 

          “Oh goodness”, said Prometheus, “we are just a bunch of old fools out of practice.”

          The raiders hammered them from aft, while the huge space- trireme roared like a wounded beast, moaning and foaming at the mouth out of rage. Prometheus could almost hear the screams from the engineering section; the shield generators were stretched to the breaking point.

          “Phaser and photon array, full spread! Don’t anticipate courses”, wailed the captain’s double bending nervously and surprised at what he saw. “Fire at random patterns. I’ll be damned, if I don’t get one of them hit! Hyperion, if you have any photon-torpedoes left, don’t save them for the next inspection. I want you to launch them upon their energy- dizzied heads.”

          NAOS Venovinda cut loose with all the armament of photon -torpedoes at its command, but with speed and maneuvering that bordered on the supernatural the raiders danced in between the bursts of the mighty space-trireme.  

          “I am starting to notice some of their attack patterns”, said Hyperion who investigated meticulously all the odds of prevailing against the adversary and, even as he fired at what was on the screen, he studied quick replays of their moves across his helm display. “I think I can anticipate some of their moves this time.”

          “Best guesses, Mr. Hyperion. Fire!”

          Hyperion tracked quickly two of the ships and fired off a phaser blast directly into their path while at the exact same time releasing an array of photon torpedoes into the direction, he was certain that the enemies would steer. He was rewarded with partial success. The one ship managed to avoid the torpedoes, but the other was not so fortunate. The torpedoes caromed directly into its centre.     

          “Incoming attacker sustained direct hit. It seems though that it has absorbed the energy of the beam. It has accepted the impact, then swallowed the power wash probably back into its own power cells.”

          Prometheus gawked on the main screen astonished, hypnotized by admiration, but also embittered in view of the full ineffectiveness of the NAOS Venovinda’s weapons. The energy they had catapulted channelled through the curious shell of the armchair- shaped enemy ships and disappeared somewhere in their inside. 

          “Shift constantly the frequency of the phaser beam. That’s what phasers are for! So, they will not be able to assimilate the phaser -blast and they’ll feel the push!”

          “In vain, captain. The momentum of the blast alone is not enough to inflict any damage.”  

          “Recommendations, Gentlemen. If you have any bright ideas, I’ am urging you to utter it immediately. You’d better come up with something pretty soon or we are sitting ducks. Preliminary analysis, Mr. Hyperion”.

          “Insufficient data for a complete analysis”.

          “Theorize!”         

          “I am afraid, we should refrain from hypothesizing or theorizing, as far as we cannot extrapolate a theory from such scarce evidence. I’m inclined to say that all we have been left with are non-provable assumptions or merely wild speculations.”

          “Then, speculate!”

          “I’ll make an educated guess, a surmised conclusion”.

          “Holy Uranus, I thank thee!”

          “The situation is similar with the crisis of the Furies, which we have faced in the past. I don’t need to remind you of those demons, who came from the other side of the galaxy to reclaim the space, once owned by them. They repulsed the energy of the phaser blasts using protective plates (scales) that surrounded their conic- shaped mothership. Once the plates were nicked and deformed through the crash with one of our scout-ships, the inner layer of the vessel was exposed. Then, you, captain, strafed with repeated shots the part between the peeled scales digging your way all along the acre-wide exposed shell, making tongues and crests of fire jolting from there until the final explosion and elimination of the threatening dreadnought. The difference however with the present situation, is that the attackers, apparently dwelling in the warp space, can absorb the energy in a natural way without the mediation of a materially constructed, thus destroyable device.”

          “Yes, yes but one can’t have it both-ways. If their fixed abode is the warp field, they must have stress barriers, in order to exist in normal titanic space.”

          “Since we cannot penetrate their defences and put out those barriers, that assumption is not offering any help.”

          “Yes, but we can disorient them by dragging them back in the warp coil, with the stress barriers of the normal continuum still in function! Medicus, bring us around at four-nineteen mark six. Drop forward shields. Prepare for warp speed!” Prometheus set in motion his hastily conceived plan.

          The doddering old doctor naturalist could not digest it. “Captain, though I am a ex- medic with dripping teary eyes, I happen to know that even minimal warp will kick us right out of the solar system. And with no shields we’ll be defenceless. Should they fire on us before we engage, we will not be able to cope with the slightest vibration!”

           “Criticizing, Doctor?”

          “Inquiring, Captain”.

          “Spare me your misplaced criticism, physician and don’t get impertinent. I don’t have time to turn the bridge into an Academy lecture theatre. Carry out your orders or I’ll come to the helm and kick your butt!”

          The doctor rolled his eyes ironically: “Yes, you can call security out of your vivid imagination and confine me to quarters”. Nevertheless, with sweated hands and blood throbbing in the temples he obeyed: “Navigation: course laid in. Helm: ahead, full sub-light. Nice to be bisected and two-headed, like the proverbial twin-headed eagle!”

          Prometheus focused on the task at hand. The raiding ships had come together again, and the NAOS Venovinda was on a collision course with the small fleet. They seemed to momentarily hesitate, not knowing what dirty tricks the Sirius’ flagship could have up her sleeve.  

          “They aren’t firing”, said Oceanus wondering.  

          “It’s because we dropped our shields. They don’t know whether we are surrendering or just playing suicidal. On my order, I’ll demand warp speed”.

          They drew closer and closer to the raiders until the smaller hovering ships were filling the screen. Prometheus punched with animalistic vehemence his unlucky armchair, beleaguered by the unusual circumstances. 

          “Hyperion, on my order reroute all power from the rear deflectors and shore up the forward. That is if you don’t mind having our tails hanging out…”

          “I assure you, captain, that using less colourful expressions would in no way compromise my performance”, stressed Hyperion majestically raising one eyebrow. “Besides, I never question your orders as far as they are between logical parameters”, he added with an imperceptive touch of indignation.

          The deflectors to the rear of NAOS Venovinda faded almost to nonexistence, while the forward shields powered up to their full capacity. Realizing that NAOS Venovinda was now, at least ostensibly, in a position to ram right through them like a wedge, the raiders executed the same maneuver they have used earlier, i.e. they split off like a fan, coming in tight on both sides of the behemoth starship.

          Prometheus counted under his breath and shouted: “Now Medicus! Full ahead, warp four for two and a half seconds!”

          NAOS Venovindas leaped forward! The quite insufficient emergency crew slammed back in their seats, while all around them raged the sounds of the ship’s infrastructure creaking under the sudden acceleration. 

          “Captain!”, Hyperion shouted over the roar of the engines. “An excellent choice of battle tactics! Five of the raiders were caught in our warp field when we accelerated!”

          “Acknowledged”, Prometheus bellowed back. “Oceanus slow us down! Take us out of warp!”

          Obediently, the mighty engines of NAOS Venovinda reversed, and warp space began to break up around the ship replaced by the familiar pattern of the stars. The ships of the raiders presented now a wretched look, seemed to drift without balance, shuddered, trembling and bursting apart with pieces flying everywhere. 

          “They couldn’t stand the stress of the warp transience”, said Hyperion with diligently camouflaged consternation.

          “I figured that much”, said Prometheus vividly. “As they were staying so close to our hull, I thought we could drag them along if we hit fast into warp space. I knew, they wouldn’t be able to deal with it, not with their stress barriers on, trying to protect themselves from the intricacies of the normal continuum.” Suddenly he changed pace and hue of voice: “But the situation is still grave. We have job to do, before we start patting one another on the shoulders. Long-lived one, plot a course to the asteroid belt between Red and Mega planet, best possible speed. Get us there in one piece but quickly”.

          NAOS Venovinda swung around and an instant later was hurtling back through space. They arrived on the outskirts of the asteroid belt leaving the remaining raiders and heal their wounds inserting energy patches and clusters into the gaping rifts, to pull themselves back together and gather their scattered powers, as the titan’s code of honor dictated. The titans had won the first round, the first reckoning for the solar system dominion reward, and the rematch was due.    

          «Look sharp people», Prometheus warned.

          NAOS Venovinda slowly approached the meteor swarm in the vicinity or at the outer edge of the Red planet’s atmosphere, floating at a safe distance and steady orbit around Phobos, which in 41.700 B.C. was in essence an ugly inert rock and such will be also in 41.700 A.D.  

          “Fire bearer, why have you brought us here?”, admonished Oceanus.  “If the raiders hide within the asteroid swarm, it will be a very queasy job to pin them down. These damned space rocks will interfere with every shot, provide them shelter, so they could exercise their deadly game of duck- and- run.”

          “You must admit though, doctor, that if we are going to have difficulty detecting them, they’ll have the same problem detecting us. The laws of physics are characterized by reciprocity and mutuality”, Hyperion tried to explain.

          “Thank you for the vote of confidence, doctor”, said a slightly annoyed but in general tranquil Prometheus, bending on the screen and examining the difficulties uprising in front of them. “Now get your ass moving. Deflectors on full. Ahead one quarter sub-light. Take us in, Mr. Pseudo-Kreios.”

          Methuselah with the newly acquired capacity of astrogation thrusted the ship slightly forward. Slowly NAOS Venovinda made its way onto the asteroid swarm. Oceanus maneuvered the space-trireme around the larger obstacles, but it was impossible for a ship the size of NAOS Venovinda to have an entirely smooth trip along countless hovering space debris. There was a steady series of thuds as asteroids hit the deflectors and bounced away. “Sweet mother of God, you are a Sunday driver!”, said Prometheus trying not to let his enervation surface. “I want an emergency holographic Kreios at my service on the double!”

          Then, NAOS Venovinda shook under the impact of an explosion against one of the starboard shields.

          “I believe we have located them Captain, or more precisely, they have located us”. 

          Once again, eight out of twelve highly maneuverable ships descended upon the NAOS Venovinda. This time, however, their advantage of maneuverability seemed to give them a remarkable edge; they could hurtle towards the space-trireme, fire, and then dart away to hide among the asteroids. 

          “So much for reciprocity Mr Know-it-all. As for you Mr. Self –confident, perhaps we should activate a holographic captain too”, mocked Oceanus ironically, turning his sting in the fashion of addressing statements to both parties concerned.

          “The captain can be right, the captain can be wrong, but the captain can never be unsure”, whistled Prometheus merrily like a song. “Behold carefully unfaithful Oceanus!  You are about to see that your precious high esteemed raiders, where you have (mis-) placed your confidence so prematurely, while they lined -up only to make their last stand, are now doomed!”

          Then, without to spend a second, he shouted to Hyperion over the sounds of alarm and the reports of damage from throughout the ship. 

          “Mr. Hyperion, start targeting the meteors themselves. Ignore the raiders and fire on the meteors which hide them. If they absorb energy, let them eat matter which is a tad more indigestible! Come on, ladies. Have some solid, substantial food to see how your stomach will react to a change of nutritional habits!”.       

          The science officer did as he was told with religious dedication. He brought the phaser array online picking some of the largest asteroids which provided shelter to the gods and fired. The rays hurtled in bursts, carefully aimed at dead center of the targets and blew the asteroids into fragments. The gods were forced to retreat, to contend the heavy-matter impacts from the space-debris washing over them and falling on them like suicide squad. The space- debris penetrated their shields like knives cutting through butter. The explosions were so powerful that four of the adversaries lost control and peeled off out of formation, completely adrift, paralyzed with considerable damage.  

          The three remaining intact ships made a desperate run for it, but Prometheus was not quite finished. He jumped on his feet like a marionette whose strings were pulled grossly by the puppeteer. “That’s more like it. Look, they are going to try to get away again. But not this time. Hyperion, wide-angle phaser blast. There is a hole in the asteroid swarm at twenty mark one-one-four. They’ll probably make for that. On my mark, shoot down the peripheral rocks… fire!”

          Prometheus was dead accurate. The wide-angled phaser fire lashed out and hit the periphery of the opening, as the eternal opponents turned into it. A hail of stones battered and pounded them from everywhere. In the cramped seats of their ships the marauders were hurled back as the vessels flipped end over end and spiralled out of control. This last blast cut through the moral of the pirates entirely and irrevocably and they found themselves dispersing to all directions.

           “Captain, I am intercepting communications”, said Hyperion, “and I am broadcasting them through the megaphone”.

          “Hermes, watch out”, a stressed voice was pulled from the mouth of the vocal transmitter, “we must retreat beyond the Red planet Mars. Ares, Dimitra, Estia and Pallas Athene are totally disoriented after the excessive squeeze of their stress barriers.  Poseidon and Hera are severely damaged, Artemis is adrift, Apollo, Aphrodite and Hefestus have their consciousness crushed out of their heads.”

          “Activate universal translator” ordered Prometheus. “This warp coil language gives me a headache. It’s all Greek to me.”

          «No need, captain, they are actually speaking ancient Greek, which is a very esteemed item of their standard education, as it is also part of ours, they just have their own Olympian dialect changing the endings, just like Dutch reminds crooked and wry German. The names in the exact order spoken are the Greek equivalent of the well-known roman gods Mercury caring for peaceful communication between the nations, Mars father of the so-called martial arts, Ceres providing the all too familiar on every table highly nutritional cereals, Vesta protecting family life, Minerva symbolizing thought and wisdom, Neptune mastering the sea and the tempests, Juno the jealous suspicious spouse, Diana the keeper of the forests,  Apollo representing light and music and Venus, the famous goddess of love and beauty along with her limp husband, Vulcan, the blacksmith god surrounded by heat and fire. Above all stands the mighty omnipotent cloud stirrer Zeus- pater (Jupiter).”

          “Spare me the history lesson, Hyperion, which obviously and in good faith relies on the premise that the valour of the defeated is the glory of the victor. I don’t welcome a curriculum vitae of our opponents. Anyway, open hailing frequencies. I want to speak to Jupiter, if he is in a position to hear me out”.

          “We are the rulers of the Earth, and we demand that you withdraw”, the sonorous word- hammering long drawn- out voice of the thunderous Zeus was heard escorted with the well-known threatening image of the frowned bearded face.

          “Jupiter, you are not in a position to demand anything”, interrupted the captain, while his lips shrank into a thin grim line. “I, on the other hand, as a creature of the supreme paramount continuum of spirit, am in a position to dictate terms and I command you to refrain from any further preposterous actions. Low your shields and retreat to a safe distance. Remember that every (wo-) man and every god has her/his time, her/his life span. The fate of mortals is death, the fate of gods is oblivion. You wanted to cheat the Great Hunter of waste, but this is not permissible neither to man nor god. You’ll have your time, you’ll rule the Earth as long as history allows it, and after the greco-roman period, you will perish nice and easy.

          “Captain”, Hyperion belled the ring or ringed the bell, “Jupiter’s ship is heading full speed for the Mega planet. Apparently, he is taking aim at the Cronus’ antigravity thermotropic installation.

          “Follow him, full power”.

          “Impossible, we cannot compete. He is playing all for all along with his minions. He is on the verge of burning his engines.”

          “Connect me to his bridge immediately. Ship to ship immediately. Establish ship to ship communications right now!”

          The mellifluous and at the same time deadly, sly and treacherous, albeit not any more so threatening voice of Zeus was heard from the megaphone.

           “I ‘ll come closer and closer, I ‘ll huff and puff like a wolf and I ‘ll blast the whole damned emitter out of existence from a point- blank range. We, the gods of Olympus, have stated a claim on the solar system and will not yield. Greek mythology is our domain, and you are not going to steal it from us. You are my slave, Prometheus, don’t you remember the fine moments we spent together as a couple of master and servant with good wine and your liver as a meze? So, sing my favorite song, recite your part, declare your submission, praise my self- aggrandizement. Let me remind you of the verse that I particularly liked: ‘Being your slave, what should I do but tend upon the hours and times of your desire? I have no precious time at all to spend, not services to do till you require?’”   

          “He is insane”, whispered Oceanus with awe and astonishment.

          “Jupiter, listen to me very carefully”, appealed Prometheus with the magnanimity of the titans to a madman’s reason. “Don’t approach the giant planet any further. The extremely extensive gravity- field of Mega Planet will drag you to the ground. Your sub-light capability has been compromised; your shields will not be able to sustain the strain.”

          “But it’s not possible. I am 24 million kilometres away from the Mega planet. I am at a safe distance. Not even within shooting range…”, came the delirious answer of a clouded judgement.

          “Too late”, announced Hyperion, “He is within range of the Mega’s gravitational field. His orbit will be decaying continuously until the final crash.”

          “Please help me!”, shrieked Zeus, a sudden weakness appearing on his flabby face. His cold eyes bulged with the effort to recover control of his vessel.  

          “I can’t”, replied Prometheus. “I cannot overcome the gravity field of Mega, because my sub-light driver has been damaged too. And I cannot risk creating a gravity well warping in and out, in order to rescue you. It’s time for our scheduled rendezvous with the Heavenly space. We must follow the parabola, which will lead us to this transcendental continuum. And it’s time for you to redeem yourself for your crimes. By planning the demise of others, you forfeited your own right to live.”

          “What will happen to him?”, asked Oceanus.

          “The cloud- stirrer Jupiter has shown poor clouded judgement. It was the act of an impaired judgment to abandon the original plan of obstructing the ray and, instead, to launch a suicide attack against Cronus’ installation, because Cronus had beamed directly to the planet within an antigravity cluster to compensate for the inconceivable atmospheric gravity and build it, and he didn’t attempt a  descend to the gravitational field”, explained Hyperion. “So, Zeus and the other gods will continue to fall until the gravitational forces tear them apart. On the other hand, perhaps they manage to land on Callisto, Io, Amalthea or another satellite. But the result will be the same, they will simply prolong their life a little longer. Every time they will endeavour to be reborn like Phoenix upon their ashes, the gravity of the Mega planet will crush and level them like decalcomania, will turn them into liquid quicksilver, will be the boa restrictor, who will not allow them to recover ever again. And that’s how the Mega planet took the name of Jupiter”.

          Then, the facsimile of Prometheus turned around to face hos friends.

          “Now, it is time for me to go. I will say my farewell during the transition into Heavenly space. But before we part, I ‘ll tell that it was an honor to serve with you. Your friend, whose soul is trapped in the prison of Caucasus, is calling you to free him. In the future, the challenges you are going to face won’t be so taxing and adventurous. You have also a right to rest, to feel joy; Prometheus, my integrated cathodic puppet (avatar) is also entitled to see Celaeno again and you, Oceanus, to perch in the hug and the warmth of Tethys, even you, shiny Hyperion, to rejoin with Theia!”

          “If she hadn’t become an artificial intelligence … I always tried to convince her about the benefits of deliverance from the feelings, but I never imagined that she would go that far. Still, I can yet communicate with her. Live long and prosper, integrated cathodic puppet (avatar) of Prometheus and I thank you”, said Hyperion elevating the middle and the index finger. 

          “It is a pity that Orpheus isn’t here to tune his lyre, celebrate and chant with us the predominance of the titans, which is now final”, said Oceanus. “It is really the most shy and concise hymn, as it is fitting to our humbleness, since we were always careful not to disturb anyone”.

                   TITANS” INCENSE, LABDANUM

          “Titans, who came to being through Gaia’s and Uranus’ spell

          Forefathers, only you are worthy of the labdanum’s smell,

          You dwell in the houses of Tartaros in the depths’ bosom, 

          From yonder you direct the people, thrive and blossom,

          Through your valve all problems are vented and volatile, 

          You invent many ways to help, since you are versatile 

          Please, make rage leave from the houses it has lease,  

          Always, exercise benevolence and restore the peace). 

          CHAPTER ΚΣΤ’

WHERE THE NIGHTMARE IS OVER AND A GARRULOUS, BUT APPEASING MESSAGE ECHOES

          When the nightmare was over, the unbound Prometheus stood on the naked mountain of Phoenicia’s Caucasus and recited following speech in the presence of his companions, being in partial confusion and full exhaustion due to the unimaginable tortures, to which he had been submitted:

          “My children, after so many wars and calamities I cannot even remember if I have molded you spitting the soil and kneading clay plus adding an electrical jolt, as they say, using some technique of Cronus, if Zeus himself has created you or his Impeccable and Innocent successor Christ the redeemer, who has settled in the end, ergo also in the beginning of time. In the final analysis, it doesn’t matter so much. I had some notes somewhere for my homily, but I seem to have lost them. I searched all the drawers of my desk, revised or not revised publications of my works, Hyperion investigated even the deleted traces of the synthetist, but in the end I didn’t manage to find my speech. When something like that happens, I see only red, wondering how I could be so careless, where have I misplaced it? Did Ι disposed of it, as Plato threw his poems away or Cavafy some of them? If I faced the almighty Zeus for so long, I owed that only to my organization, to the fact that I respected all, stored all and kept all.  

           Never mind, in any case the speech was too moralizing, because I have composed it much younger, in some other Creation, in other youthful and innocent times, and now it does not apply anymore. The basic meaning was that you should do your best or whatever you can in every circumstance, that even the infinitesimal achievement counts, that nobody’s contribution is neglectable, as the politicians say. In a rather melodramatic moment, I have written ‘fight for the right that even the humblest worm of the earth calls its own’: The right to decide for itself’. That’s too much, isn’t it? I have also stated that the eternal struggle of Greekness- Hellenism is the struggle of the institutions against all kinds of tyrannic dynasties and religions, whereby religion is any unproved and undemonstrated faith. Now, I am so exhausted, so depleted and bereft of any ounce of energy, so wounded, broken, fried and withered that the only I can think is to go back to my estate on Centaurus and live there the rest of my days together with Celaeno as a mortal grateful for death. In either case, God, as the first unmoved mover, who sees off and sends all to their way, but in the end all direct back to Him, does not seem eager to resurrect me.

          So, I leave you now to enjoy the works of peace, because these are the reason we fought, these marbles, as someone who respected ancient Greece said. Maybe the new movement of Christianity, which is going to succeed us will have the recipe for a better life. If, however, if -I say- it also happens to disappoint you, since unfortunately love cannot be unfounded, hovering or randomly descending from heaven, it can’t be a dancing puppet without strings, neither can somebody begin the sequence from the end, on the contrary what is perfect has a lot of presuppositions, difficult to fulfill, then remember that you will always have Prometheus and his titans with our structured pyramid of personality. Distributary ideas, ethics and politics, if one of those three pylons gets extinct, then the whole edifice starts crumbling. Come and find me in Centaurus, I will always wait for you there with a glass of wine, in the old tavern of Chiron to treat you to stuffed vine leaves and sweet figs in all their versions, from unripe up to ripe ones, and to discuss dialectically about god and people, world and souls, about the paradox of human existence and whatever else is of value. And when you recount all your ordeals, I will tell you: ‘you must show courage, because tomorrow is another day’ and the Titanomachy, the clash of the titans, will begin from anew”.     

          Prometheus, Hyperion and Oceanus walked in the dusk slackening and loosening their muscles on comfortable athletic shoes on an idyllic river bridge of the planet Centaurus (temporal, causal, modal and local term in the sentence, as it is the proper order). They went in a slow tempo, so that Prometheus would be able to follow, since he had suffered all kinds of torment for the sake of the people except crucifixion- to be fair! In the sky, at a distance of 200.000.000 kilometers -take it or leave it- the complex of the three suns set. The shiny yellow star Alpha Centauri sorted out, not so blinding like the sun of the Earth, which scintillated from the constellation of Cassiopeia, envisaged from the view-angle of our heroes. Around Alpha the underestimated Betas Centauri rotated with the shape and color of an orange and only a quarter of Alpha’s splendor, while on the contrary the multiply praised and overestimated (due to its proximity to Earth) red dwarf Proxima Centauri was dimly distinguished possessing only thirteen-thousandth of the Apha’s brightness. Now, if it is possible for a sunset of three suns to exist on said planet, let it be clarified by the mathematicians od by Isaac Asimov in his famous “Nightfall”.

          The arch-titans saw waterfalls a thousand meters high gushing, pouring and descending from mountains of fivefold altitude. They envisioned extended acres of wavering green pastures, interrupted by the royal blue and the endless azure of the lakes and rivers, as well as the slight grey of the rocks, an indication of their old age, being spat, gushed up or cast up on shore by the liquid core of the planet many years ago.

          Under the bridge, which had a small wooden lattice from both sides, low enough for someone to lean on it with the elbows and rave, there was a river flowing from north to south (so a heart’s road “cardo” vertical and contrarian to the “decumani”, headed for east to west and vice versa). The hills reveled along with their forest and bush varieties. Straps of yellow and golden hue, but also of unnatural red, as the one we see in a subsequently colorized movie, reminded that autumn is the same both on Earth and on Centaurus. The leaves rustled and animals circulated between them, who seemed very busy, reminding the rabbit who looked at a big comic watch and was afraid of being late in “Alice in Wonderland”. The mountains all over lowered until they became hills and the hills in their turn ended up being prairies, valleys and clearings. 

          ‘Do you recall that song recited by some barbarians in the sense of not Greek on a planet, whose name I cannot bring to memory?”, recollected Prometheus.

          “Row, row, row your boat gently down the stream

          Merrily, merrily, merrily, life is but a dream”, added Oceanus.  

          “It was in your own solar system, Caucasoid Capitano. It derives from a race, which you extinguished before you become today’s benevolent titans, something we, Atlantes, would never do”, said Hyperion.    

          “Cut the crap”, intervened the doctor. “Before you develop your famous Atlantic logic, you were the most horrible criminals and contestants once could imagine. What are you trying to claim for yourself, considering that in this timeline Atlantis was destroyed and…”

          “Let it be, Sawbones, the nightmare is over, let us not revive it   with negative feelings”, Prometheus interrupted him timely. “I have enough of your endless disagreements, so much so that I am certain of your mutual admiration deep inside. Let us enjoy the sky, heaven I am in heaven / And my heart beats so that I can hardly speak / And I seem to find the happiness I seek / When we’re out together dancing, cheek to cheek/ reaching quickly our homosexual peak. So, altogether now:  

                   Ώσον, ώσον το ακάτιον εις τον ποταμόν,

                   Έστιν όναρ η βιοτή, εν πλήθει ερετμών» (ancient Greek version of the above companionship song).     

          And they sang for a while carefree, and then gathered, camped and feasted outdoors a picknick of red beans and whiskey along with a lot of farts.

          Then Oceanus said:  

          “Prometheus, how do you want this story to end?”

          “I will tell you what is widely said that stories like ours never end. Only that in our case this is particularly valid, because in all narrations of (wo-) mankind nothing compares to the Promethean myth.  We all have inside us a Prometheus who steals the fire from the gods and gives it to people. We all have within us a Prometheus, even I myself, ha, ha. We all immerge into the years of our childhood to find the authentic meanings and that is also a sort of eternity. We all take decisions in life, overthrowing through our will and resolve what seems to be compulsory. In this way, we juxtapose our unforeseen factor with eternal need and we become also eternal. You Hyperion, for your part, have logic as emblem, which means the most proper decision in an adverse situation, that’s why you represent the worth and the significance of the moment. But within a moment a while world is enclosed. And it is death that underlines the value of each moment. You again, doctor naturalist, you are feeling and passion, something exceeding instinct, finding its cause only in the maturity and enhanced perception of old age, destined -alas- to die and through nature to resurrect and pass to eternity. And yes, there will be again a similar feeling, but not precisely the same”.     

          “Prometheus, let us stop this, because you think that you are in a philosophical and poetic mood, but in fact you are possessed by deep melancholy, and that’s why you line up a pile of stereotypes, as I can attest as a doctor having attended various psychology seminars. When something breathtaking like Titanomachy ends, leaves behind an unfulfillable void. “Omne animal triste post coitum” -every creature is sad after coitus”.

          “Then, let us chant the hymn towards Musaeus”, suggested Hyperion, “the son of Orpheus who graced us with his inspiration, so that people may attend this story of knowledge. Doctor, you may often find me distrustful towards humans and their leaders, the titans, but this does not mean that I don’t accept them. I honor your civilization as mediation and dissemination of an ancient language, mythology and philosophy by some unrepentant democrats and humanists, who eventually received it from an extinct ark of meanings, which passes on, extends and reaches our times having the qualifications and the ways even to save us!”

          “But before we recite the final hymn”, said Prometheus laughing and simultaneously grimacing from his wounds, “let us also sing a song in honor of Leto, who was one of us. She survived also the great ordeal, and it is a pity that she isn’t with us right now. She flattered me for years, dear lads, is she not entitled her fifteen minutes of fame?”

                   LETO’s INCENSE, MYRRH

          (Blue- veiled Leto, who gestated renowned twins,  

          Daughter of Koios, most compassionate of all queens,

          For you was reserved painless labor on a canopy couch

          Bearing Phoebus and Artemis who never bend or slouch. 

          The one you bore in Ortygia, the other on Delos’ boulder,   

          Mistress, since we want you to be friend, comrade and soldier,  

          Come to the ceremony of gods, along with your crozier).    

          “Short but meaty, isn’t it, hegemon?”, said Oceanus. “I reckon she would like it!”  

          “Let us head now for the final song, the ode to Musaeus, the disciple of Orpheus, who inspired us and summarizes our full adventure and all the dramatis personae, friends and foes, gods and ourselves too, and no more needs to be said”, Prometheus formulated this time his final aphorism, for once without dialectic elaboration. 

                   PRAYER TO MUSEAUS

          (Musaeus, be aware, we send following prayer

          Through poetry and literature’s inmost layer:

          Zeus, may you send us sweet and lenient pyres,  

          The splendor of sun, the moon and their spitfires,

          And you, Poseidon who lead your blue-colored mane,

          Pure Persephone, Demeter carrying fruits down the lane,

          Artemis, archer, and Phoebus who a clamor utter,  

          You dwell on a sacred field and the mind scatter,  

          Dancer Dionysus, who enjoy honors and powers

          Ares, lover of Venus who the virgins deflowers, 

          And you froth-born, for whom they line up gifts,  

          Hades, for whom hymns sound from the rifts –

          Hebe, Eileithyia, Heracles, give us your special strength,

          To broadcast message of justice from antenna’s length,

          I call the famous nymphs, god Pan with skins and leather,

          Hera of shield- carrying Zeus, companion in every weather,

          Mnemosyne the beloved, but also the nine Muses, 

          Graces and Hours, all available to uses and abuses, 

          Leto with nice hair and the shy, venerable Dione,

          Curetes, Cabeiri, Corybants, to whatever you are prone

          And great saviors coming from Zeus immortal gene,

          Gods of Ida, angel of love, elegant and lean, 

          Herald Hermes, Themis who examines the sacrifices,

          Day, who brings light and Night with cold and ices,  

          Faith and Dike who is impeccable with statutes hale, 

          Rhea, Cronus, Tethys with an iridescent fluorescent veil,  

          Now, come you Oceanus with daughters countless,  

          And Atlan, who balances within tempests boundless–

          Eternal time, water of Styx, heavenly and interior

          The mild and bland gods, and Providence superior-  

          The demon who is also saint knows to destroy,

          To the goblins of sea and earth kindness to deploy,  

          To the underground dwellers his hospitality to extend –

          To Semele, to Bacchus and others who shout and fend,

          Leukothea, Ino, Palaimon who happiness send and lend

          I call victory, love and fate which never betrays,  

          Asclepius, bringing therapies and healthy food trays,

          Pallas warmonger, who applies the wind’s caress

          The thunders which the four world’s pillars press

          Attis and Men, who are as mighty pylons to assess,

          Adonis pure and immortal, even the God’s vicinity,

          Beginning and End, man, woman, birth, death and infinity

          Let them approach and touch the heart with affinity

          To honor, to revere, to serve, to love with sensitivity).  

          CONTENTS

Chapter Α΄: CO.M.MΥ.S.S. (Commission) Venthylos- Ventistos

Chapter Β΄: Start and Departure despite the Sabotage

Chapter Γ΄: Myia (Southern Cross or Crux)  

Chapter Δ΄: Alpha Centauri

Chapter Ε΄: Bomus (Shrine- Ara), Tripatriarchon (Three Patriarchs – Triangulum of the South), Indochen (Bar- Headed, Tucana), Indus

Chapter Στ΄: Geranus (Grus), Phoenix, Eldor (Dorado), Canopus, Gnomon (Norma- Regula) 

Chapter Z΄: Antlia, Canis Major, Hydra, Crater

Chapter Η΄: Corax (Corvus), Libra (Zygos), Antares

Chapter Θ΄: Scorpion, Sagittarius, Aspis (Scutum), Capricorn

Chapter Ι΄: Ichthyosaur (Fomalhaut), Ichthys, Aquarius, Cetus (gen. Ceti)

Chapter ΙΑ΄: Eridani, Aristeropous (Left-Foot, Rigel), Lepus (Hare), Peristera (Columba), Sirius

Chapter ΙΒ΄: Canis Minor, Cancer, Leo, Ouralcaia (Denebola)

Chapter ΙΓ΄: Parthenon (Virgo), Arcturus, Booetes, Corona Borealis  

Chapter ΙΔ΄: Serpens, Heracles (Hercules), Ophiuchus

Chapter ΙΕ΄: Lyra, Aquila Griffin (Altair)

Chapter ΙΣτ΄: Cygnus, Delphinus, Pegasus, Triangulum of the North

Chapter ΙΖ΄: Aries, Pleiades, Taurus, Taurus’ Countenance (Aldebaran)

Chapter ΙΗ΄: Orion, Under the Arm (Betelgeuse), Gemini., Castor, Polydeuces (Pollux)

Chapter ΙΘ΄: Canes Venatici, Eosphorus, (Vega), Cercus (Deneb)

Chapter Κ΄: Cepheus, Cassiopeia, Andromeda, Daemon (Algol), Perseus

Chapter ΚΑ΄: Eniochus (Charioteer, Auriga), Ursa Major, Ursa Minor, Draco

Chapter ΚΒ΄: Phoenicia (North Star), End of Rotation

Chapter ΚΓ΄: Prometheus’ Estate, Αlpha Centauri, Many Years Later

Chapter ΚΔ΄: Heavenly Space, t = 0

Chapter ΚΕ΄: Children of Olympus

Chapter ΚΣτ΄: Where the Nightmare is Over and a Garrulous, But Appeasing Message Echoes  

B I B L I O G R A P H Y

Aeschylus, Prometheus Bound

Stephen Commetas, Greek Mythology

D. Kouretas, Implosive Flooding and Exposure Therapy of the Proitides by Melampus

Brad Ferguson, Star Trek: Crisis on Centaurus

P. David- M. J. Friedman- R. Greenberger, Star Trek: The Disinherited

David Feintuch: Captain Nicholas Seafort, Challenger’s Hope

Diane Duane, Star Trek: The Wounded Sky

Lost in Space Original, The Scene of Jupiter Two Destruction by the Robot 

Peter Hamilton, A Second Chance at Eden

Philip Dick, I Hope I Shall Arrive Soon, Ubik

Sergei Lukyanenko, The Night Watch

William Shatner, Star Trek V, The Final Frontier

Ursula Le Guin, Earthsea

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

Υπό Σταμάτη Γιακουμή

Αφιερώνεται στο γιο μου Διονύση για να το διασκευάσει σε σενάριο και να το παρουσιάσει στο θέατρο

Εμπνευσμένο από το “Second Chance at Eden” του Πίτερ Χάμιλτον

Και τον «Υπερίωνα» του Τζων Κητς

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο:  ΑΦΙΞΗ

Η Ιθυειλία έκοψε ταχύτητα καθώς πλησίασε στο Μέγα Πλανήτη και έδωσε την ευκαιρία στο πλήρωμα και τους επιβάτες να παρακολουθήσουν τους γιγάντιους δακτύλιους και τις ζώνες της θυέλλης, τα στρώματα του υδρογόνου και του ηλίου, που τον περιέβαλλαν.  «Ιθυειλία» σήμαινε πολύ απλά το «πλοίο που επιλέγει τη σωστή πορεία» και δεν ήταν αναγραμματισμός του «ηλίθιος», όπως θα νόμιζαν άνθρωποι με λιγότερη μόρφωση, σκέφτηκε μειδιώντας ο Υπερίων. Η Ιθυειλία μαζί με το δίδυμο σκάφος την Ιφιειλία, που σήμαινε «το πλοίο που ακολουθεί τη δυνατή πορεία», διεξήγαν το δρομολόγιο Γης- Μέγα Πλανήτη (Δία). Σαν να ανοίγει το παράθυρο για να ανασάνει με βαθιές λαίμαργες ρουφηξιές, το πλοίο εξήγαγε τους συλλέκτες του, που ήσαν σαν ιδρωμένες συσπασμένες παλάμες για να μαζέψει μπόλικο υδρογόνο για τα πνευμόνια του.

Οι κεραυνοί και οι ηλεκτρικές εκκενώσεις, οι αιωρούμενοι ωκεανοί του αζώτου και της αμμωνίας συνέθεταν σίγουρα ένα απόκοσμο επιβλητικό θέαμα που δεν έβλεπε κανείς κάθε μέρα. Ιδίως για τα παιδιά, για την Ηώ και τη Σελήνη ήταν μια αποκάλυψη. Ηώ και Σελήνη που λέει ο λόγος. Ήσαν αμφότερες κλωνοποιημένες, διότι – αλίμονο – τις είχε χάσει και τις δύο ο Υπερίων στον πόλεμο κατά των Ολύμπιων. Την Ηώ, δεινή πολεμίστρια,  που ήταν πραγματικά ο φόβος και ο τρόμος όσων εκ των πλασμάτων από άλλες διαστάσεις επιβουλεύονταν τη Δημιουργία. Διέσχιζε τον ουρανό σε ανοιχτή ασκεπή άκατο με δυναμικό πεδίο αντί για οροφή και προκαλούσε δέος με την ερυθρόλευκη περιβολή της και το διαρκώς πυροβολούν περιστρεφόμενο ακτινοβόλο του σκάφους της, που το χειριζόταν τόσο επιδέξια ώστε φαινόταν σαν να ήταν αναμμένη λαμπάδα στο χέρι της. Θανούσα εν υπηρεσία στην Βυκθ’ Δημιουργία. Την πάλαι ποτέ υποπλοίαρχο Σελήνη, που καθώς έκανε έρωτα με τον Ενδυμίωνα στο όρος Λάτμον της Καρίας συσκοτίζοντας μάλιστα την περιοχή για να μη την ενοχλούν, φονεύθηκε ύπουλα από τον πράκτορα του Δία Πάνα ντυμένο με δέρμα κριού. Δίπλα του στο παρατηρητήριο ήταν και η σύζυγός του Θεία ή Ευρυφάεσσα. Θεία ο Θεός να την κάνει.  Αρχικά αδελφή και σύζυγος του Υπερίωνα, που, όπως γνωρίζουμε, είχε υπηρετήσει κατά τον πόλεμο ως επιστημονικός σύμβουλος και πρώτος αξιωματικός, αντί να αντικαταστήσει το αίμα της με ιχώρ προτίμησε να φορτώσει και να αναβιβάσει τη συνείδησή της σε συνθετιστή- διαπεραστή στοιβάδων. Αυτό που έβλεπε στο πλευρό του ο Υπερίων ήταν ένα ολογράφημα ή ολόγραμμα, καταρχήν άυλο, αλλά άμα χρειαζόταν, π.χ. σε συνθήκες γενετήσιας πράξης, μπορούσε να αντλήσει ύλη για να καταστεί ψαχουλευτό, ψηλαφητό και λαχταριστό.

Ναι, ο Υπερίων είχε υποκύψει στην ανάγκη, στην ανθρώπινη αδυναμία να ξαναφτιάξει την χαμένη του οικογένεια ψηφιακά, ηλεκτρονικά, ολογραφικά, με όποιο τρόπο μπορούσε κανείς να φανταστεί, με τα αλλοπρόσαλλα μέσα που τού πρόσφερε μία εποχή μεγάλης τεχνολογικής ακμής. Βέβαια, η λογική του εκπαίδευση τού έλεγε ότι θα έπρεπε να αποδεχθεί την απώλεια και να μην ψάχνει μια μάταιη αναπλήρωση σε ακριβά αγορασμένες παραισθήσεις, αλλά καμιά φορά ο πόνος είναι τόσο μεγάλος που σχίζει την καρδιά και τότε πάνε περίπατο οι νηφάλιες αναλύσεις και οι βαθυστόχαστες διδασκαλίες περί αυτάρκειας του ανθρώπου -τιτάνα. Τότε είναι ευπρόσδεκτο το κάθε χάπι, η κάθε εικόνα, το κάθε είδωλο, η κάθε μυρωδιά έστω κι αν προέρχεται από ένα άψυχο κουτί, όλα τα μέσα είναι καλοδεχούμενα, έστω ως τερατώδης διαστρεβλωμένη ηχώ μίας παλιάς ευτυχίας, για να διαβεί κανείς υποφερτά μία μέρα ακόμη μέχρι να έλθει ο θάνατος ως λύτρωση ή να περάσει ως λήθαργος, ονειροφαντασία και ύπαρ εγρήγορσης μία εισέτι αιωνιότητα μέχρι την επόμενη Δημιουργία, όπου όλοι θα ξαναζήσουν.

Μήπως νομίζετε ότι επειδή οι τιτάνες κέρδισαν τον πόλεμο, τα τραύματα των βετεράνων επουλώνονται; Μήπως νομίζετε ότι παύει να σαπίζει το πόδι του Φιλοκτήτη και να ξεκολλάνε οι σάρκες από το στέρνο του Ηρακλή; Ο Προμηθέας καλά λούφαξε στο εξοχικό του στον Κένταυρο, μισός άνθρωπος, με μισή γλώσσα και με μισό πνεύμονα, μετά από τόσες συγκρούσεις με τους διαρκώς ανανεούμενους Ολύμπιους. Το ότι απλώς έχει την πολυτέλεια να απολαμβάνει λίγη ησυχία σε καμία περίπτωση δεν αναπληρώνει όσα φρικαλέα υπέστη. Μήπως εσύ αναγνώστη, που διάβασες την πλήρη Τιτανομαχία, έχεις την αφέλεια να πανηγυρίζεις, επειδή οι τιτάνες νίκησαν; Αλίμονο δεν υπάρχουν κερδισμένοι πόλεμοι με ευτυχισμένο τέλος, αλλά όλοι οι πόλεμοι είναι χαμένοι.

Ο Υπερίων άφησε την οικογένειά του να χαζεύει τον Δία, όπως λεγόταν ο Μέγας Πλανήτης από τότε που ο Ζευς είχε γίνει χαλκομανία και ρευστός λεκές πάνω του, και πήγε στο δωμάτιο του να χτενιστεί, να πλύνει τα δόντια του και να σουλουπώσει λίγο την εμφάνισή του. Για χρόνια είχε υπάρξει πρώτος αξιωματικός της ναυαρχίδας του στόλου της Αστρογαλαξιακής αυτοκρατορίας Σειρίου, της χωρονηός «Κόσμημα Ναός Βενοβίνδας» και ήθελε να διατηρήσει τα υψηλά επίπεδα ενδυμασίας, φυσικής ρώμης, πνευματικής ευστροφίας και  συμπεριφοράς που είχε ορίσει ο ίδιος για τον εαυτό του.  Ήθελε να είναι άψογος, όταν θα παρουσιαζόταν για την ανάληψη της νέας του υπηρεσίας, να είναι το μαλλί του καλά κολλημένο με μπριγιαντίνη, ώστε να μην εξέχει ούτε τρίχα, να έχει πάρει και μερικά χάπια για τη ναυτία, ώστε να μην εξεμέσει το πρωινό του στα μούτρα του διοικητή της Νέας Αρκαδίας, αλλά να παρουσιαστεί μπροστά του άσπαστος σαν να έχει καταπιεί βακτηρία, χυμένος με ρευστό ατσάλι ή σφυρηλατημένος από γρανίτη, όπως θα ανέμενε κανείς από κάποιον με την ιδιότητα του υπεύθυνου ασφαλείας, γιατί αυτόν τον ρόλο είχε υπογράψει να ενσαρκώσει εφεξής. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, «έργου ουδέν τ’ όνειδος, αεργίη τ’ όνειδος», όπως έλεγε και ο μέγας Επαμεινώνδας, όταν τον ρώτησαν για ποιο λόγο καταδέχεται να πλακοστρώνει ένα δρόμο. Επηρεασμένος από τη σχολαστικότητα των Ατλάντων, κληρονομημένη και καθιερωμένη ως επίκτητο χαρακτηριστικό από τους μακρινούς προγόνους, ο Υπερίων είχε πεισθεί και αυθυποβληθεί οριστικά ότι είχε τις γνώσεις και το καθήκον να μοιράζει συμβουλές και γενικά να κάνει τον έξυπνο σε όσους συναντούσε, βέβαιος ότι κανένας δεν θα μπορούσε να συναγωνιστεί τους τιτάνες και μάλιστα τους Ατλάντες σε αμείλικτη μεθοδικότητα και στυγνή αποτελεσματικότητα.

Ανάμεσα στα φεγγάρια του αεριώδους γίγαντα Δία, που κάποτε στο απώτερο μέλλον ή το μακρινό παρελθόν θα τα ονόμαζαν φεγγάρια του Γαλιλαίου φάνηκε ξαφνικά από τη μεγάλη οθόνη του διαστημοπλοίου και από τις ηλεκτρονικές κάμερες προσέγγισης σαν ένα λαμπρό διαμάντι με ιριδίζουσες έδρες η Νέα Αρκαδία. Ήταν ένας φαιοκόκκινος σκουριασμένος κύλινδρος με στρογγυλά ημισφαίρια στα δύο άκρα του ή μάλλον αυτό ήταν το κέντρο της, διότι γύρω -γύρω περιβαλλόταν από τον κλασικό δακτύλιο του τροχιακού σταθμού, συνδεδεμένο με το κύριο σώμα μέσω διαδρόμων που έμοιαζαν με ακτίνες ποδηλάτου. Αλλά και το δακτυλίδι είχε κάθετους κίονες με άγκιστρα και αγκύλες που εκτείνονταν και προς τα πάνω και προς τα κάτω, όπου βρίσκονταν αγκυροβολημένα πάρα πολλά διαστημόπλοια. Η Νέα Αρκαδία εφύη μερικά χρόνια νωρίτερα από γενετικό σπόρο εκτεθειμένο σε κοσμικό ηλιασμό και πήρε γρήγορα διαστάσεις. Ο Υπερίων κούνησε το κεφάλι του. Ένας ακόμη εσφαλμένος πεπλανημένος δρόμος, απ’ αυτούς που τόσο αρεσκόταν να ακολουθεί χωρίς σκέψη η ανθρωπότητα. Μετά την τεχνητή νοημοσύνη η περίπου παρόμοια βιοτεχνολογική νοημοσύνη. Απλώς αντί οι αφύσικοι κολοσσοί, εγκατεσπαρμένοι στο Σύμπαν, να είναι φτιαγμένοι από σκληρό μέταλλο, ήσαν φτιαγμένοι από μαλακό βελούδινο βιολογικό δέρμα. Κυριαρχούσε η επιδίωξη για τελειότητα, ο πόθος για απόλυτη συγχρονικότητα και συντονισμό των αποφάσεων, ώστε να μην υπάρχουν καθυστερήσεις, χασμωδίες και κενά, που παλιά είχε ανατεθεί στους παγκόσμιους ηλεκτρονικούς εγκέφαλους και τώρα την εμπιστεύονταν πλέον στους ευαίσθητους υποσωματιδιακούς (κβαντικούς) συνθετιστές – διαπεραστές στοιβάδων.

Από καταβολής κόσμου η καρδιά της ανθρώπινης διοίκησης ήταν η Διάσκεψη. Με ποιον τρόπο δηλαδή θα συνεννοούνταν οι άνθρωποι, ώστε να καταλήξουν σε μία απόφαση κατά το δυνατόν ωφέλιμη. Όμως εδώ παρατηρούνταν το φαινόμενο ότι η επιμέλεια δεν είναι πειστική και η πειθώ δεν είναι επιμελής. Όσοι είχαν το επικοινωνιακό χάρισμα, όπως ο Αλκιβιάδης και οι λοιποί δημαγωγοί, παράσερναν το λαό σε λάθος αποφάσεις, ενώ όσοι ήσαν πιο ψαγμένοι νεστορο- μέντορες πνίγονταν σε μια κουταλιά νερό και δεν μπορούσαν να καταλήξουν σ’ ένα συμπέρασμα. Σίγουρα καλά έκαναν οι Επιζεφύριοι Λοκροί, όπου αυτός που προτείνει νόμους «εν βρόχω τον τράχηλον έχων νομοθετεί» και αν πει κάποια απερισκεψία «επισπασθέντος του βρόχου» στέλνεται στον αγύριστο. Ή οι άλλοι πάλι, που ως συνομιλητή  του εκάστοτε ανήσυχου εισηγητή νόμων έβαζαν ένα  υπέργηρο σοφό, με τον οποίο θα έπρεπε να αντιπαρατεθεί. Για να πείσει δηλαδή το κοινό, έπρεπε να επικρατήσει σε διαλογική συζήτηση απέναντι στον άρχοντα Κοσμόπολι, υπερήλικα με τεράστια πείρα και γνώση. Σε περίπτωση ήττας, θανατωνόταν. Αν πάλι τα κατάφερνε, αντί αυτού θανατωνόταν ο Κοσμόπολις, που δεν είχε όμως τίποτε να χάσει γιατί ήταν εσχατόγηρος (και όχι σκατόγερος, όπως θα έλεγαν άτομα με μικρότερη μόρφωση). Οι θεσμοί δεν είναι παίξε- γέλασε, είναι η επιτομή του πολιτισμού και όποιος επιζητεί να επιφέρει αλλαγές, πρέπει να φέρει στο ακέραιο την ευθύνη των πράξεών του και να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις τους.

Όπως υπαινιχθήκαμε ανωτέρω, το υλικό του τροχιακού σταθμού ήταν βιολογικό, δηλαδή πολύποδας, «Λημνία Σφραγίτις» όπως το έλεγαν, επειδή είχε την όψη παχύρρεστου κοκκινωπού πηλού, γι’ αυτό και δεν ήταν εντελώς συμμετρικός, αφού η βιολογία δεν είναι ποτέ τόσο γραμμικά τέλεια και σχεδιασμένη με τον χάρακα, όπως η μηχανική κατασκευή. Έτσι, τα εξωτερικά ημισφαίρια του κυλίνδρου ήσαν περισσότερο σαν κακοχυμένα μπαγιάτικα κρεμμύδια ή σαν γογγύλια που κάποιος παντρεμένος βάζει πειραματικά και γευσιγνωστικά στο ψυγείο κι αυτά βρωμάνε ή πέφτουν κάτω μαζί με τον κεσέ τους εξοργίζοντας τη σύζυγο. Η Νέα Αρκαδία παραγόταν και ανανεωνόταν καθημερινά εκ νέου από περιστρεφόμενους αδένες που γεννούσαν υφαντικές ίνες. Οι ίνες προεξείχαν θυμίζοντας πανωφόρι που ξηλώνεται, βουτούσαν στην ατμόσφαιρα του μέγα πλανήτη Δία και ρουφούσαν άπληστα ενέργεια για τη λειτουργία του τροχιακού σταθμού.

 Ο Υπερίων στεκόταν δριμύτερος και κομψότερος παρά ποτέ στο παρατηρητήριο της Ιθυειλίας, όπου συνάντησε πάλι την οικογένειά του που παρακολουθούσε με ανοιχτό στόμα την Νέα Αρκαδία να προβάλλει σε άπλετο φόντο ιριδισμού. Εκείνη τη στιγμή εισέβαλαν –  συνέρρευσαν στην αίθουσα και οι δύο συνεργάτιδές του από τα παλιά, που επρόκειτο να τον συντροφεύσουν στην παρούσα αποστολή, η μελαχρινή και μελαμψή Ευρύβια με τις προκλητικά μίνι φούστες, αμφισβητήσιμες από υπηρεσιακή σκοπιά, και τις ασφυκτικά εγκλωβισμένες καμπύλες και η πάλλευκη ανορεκτική Λητώ, που μασουλούσε γλιστρίδες, σταμναγκάθια,  ασπάλαθο και ασκόλυμπρο, δύο γυναίκες αφάνταστα ικανές, στις οποίες μπορούσε ανεπιφύλακτα να στηριχτεί.

«Πολύ εντυπωσιακή θέα, ε;», είπε ο Υπερίων προσπαθώντας να επιδείξει ένα συναδελφικό- αδελφικό- πατρικό- συζυγικό πνεύμα προς όλες αυτές τις γυναίκες, που αποτελούσαν τις παραμέτρους και τις συνισταμένες της ζωής του.

Εκ διαμέτρου αντίθετες ήσαν οι αντιδράσεις σε αυτή την παρατήρηση. Η μεν Ευρυφάεσσα, πωρωμένη από τη μεταμόρφωσή της, είπε:

          «Ασ’ τα αυτά, Υπερίωνα. Ποτέ δεν πείσθηκες από τη βιοτεχνολογική νοημοσύνη, αν και παριστάνεις τον πολύ εμβριθή επιστήμονα! Να ξέρεις όμως ότι εγώ έφερα τα παιδιά εδώ για να αρχίσουμε μία καινούρια ζωή μακριά από την τιτανική αποτιτάνωση και αρτηριοσκλήρωση. Φτάνουν πια οι πόλεμοι, φτάνει η άσκοπη αναμέτρηση με τον νεφεληγερέτη Δία. Ήλθαμε για να ζήσουμε μία νέα εποχή ανεμπόδιστης επικοινωνίας χωρίς όρια, χωρίς αναστολές ή δισταγμούς, μία εποχή απόλυτης ενάργειας και διαφάνειας».

          «Καμιά φορά, Υπερίωνα», είπε η Ευρύβια, «διερωτώμαι γιατί αγωνιστήκαμε και μήπως η νίκη που καταγάγαμε είναι φρούδα. Δυστυχώς η υλιστική αντίληψη ότι ο κόσμος είναι καταμεριστός σε ποικίλα στοιχεία και ανασυνθέσιμος συνεχίζει να ασκεί μία ακαταμάχητη γοητεία στη σκέψη και το θυμικό των ανθρώπων, που ανέκαθεν έλκονται από μία γενική λύση σε όλα τα προβλήματα ως πανάκεια, από μία ύψιστη αναγωγή που θα θεράπευε πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν ότι, αν ισχύει ο απόλυτος καταβολισμός και αναβολισμός, τότε η ζωή δεν έχει κανένα νόημα και καλύτερα να πάμε όλοι μας να πνιγούμε; Αν δεν υπάρχει φάντασμα στη μηχανή, τότε δεν υπάρχουμε ούτε εμείς, παρά μόνο κάποιο γρανάζια σε ανώφελη και μηχανιστική διαντίδραση-  είναι εξοργιστικά απλό!»

          «Αυτό που πιο πολύ μού τη σπάει, Υπερίωνα», συμπλήρωσε η Λητώ, «είναι ότι, ενώ οι βιοσύμφυτοι ψηλομύτες – υπερόπτες μάς βλέπουν σαν κατώτερο είδος ανθρώπου, αναγκάστηκαν τελικά να καλέσουν εμάς για να εξιχνιάσουμε τα εγκλήματα που συνεχίζουν να διαπράττονται στην παραδεισένια επικράτειά τους, χωρίς όμως να αναγνωρίζουν την ανεπάρκεια και την ένδειά τους».   

          Ο σωληνοειδής διάδρομος, που διέτρεχε το κέντρο της ατράκτου ελλιμένισης, κατέληγε σε μία μεγάλη αίθουσα σαν κύστη ή φούσκα, που συνδεόταν μέσω αλλεπάλληλων μηχανικών αεροφρακτών- κλεισιάδων με τα υπόλοιπα διαμερίσματα του σταθμού. Παντού υπήρχε η επιγραφή «Λημνία Σφραγίτις» για να διαφημίζει το καινούριο οργανικό υλικό που είχαν εφεύρει πρόσφατα και χρησιμοποιούσαν πλέον οι τιτάνες, που τούς άρεσε λίγο να επαίρονται και να κομπάζουν για τα τεχνολογικά τους επιτεύγματα. Οθόνες, λαμπάκια και αισθητήρες δεν κουράζονταν να αναγγέλλουν ξανά και ξανά την άφιξη της Ιθυειλίας και να καλωσορίζουν τους επισκέπτες. Σε κάποια στιγμή ο αεροφράκτης της αίθουσας άνοιξε και δύο αστυνομικίνες με γκρίζες στολές ξεπρόβαλλαν ντυμένες στην πένα, φρεσκοσιδερωμένες με άψογη τσάκιση παντελονιού.

          «Πλοίαρχε Υπερίων, καλώς ήλθατε στη Νέα Αρκαδία».

          Ο Υπερίων έριξε μια ματιά στα καρτελάκια τους. Η μία λεγόταν Περικτιώνη, η άλλη Θυμίστα.

          «Α» είπε ο Υπερίων, «χαίρομαι που με υποδέχονται μία πυθαγόρεια και μία φυσική φιλόσοφος. Ταιριάζει με το υψηλά τεχνολογικό περιβάλλον», συμπλήρωσε γνωρίζοντας την καταγωγή των ονομάτων.

          Μπροστά στο γκισέ του τελωνείου τα τέκνα του πλοιάρχου Υπερίωνα έκαναν μεγάλη φασαρία. Τούς άρεσε που είχαν αποδράσει από τα ασφυκτικά κοινόβια του γήινου υπερπληθυσμού και απολάμβαναν τον άπλετο κενό χώρο του σταθμού. Στη συνέχεια η οικογένεια πήρε τον εσωτερικό ανελκυστήρα ή μάλλον διελκυστήρα που την οδήγησε από το τσέρκι του τροχού μέσω των ακτινωτών αδραχτιών στον κεντρικό θόλο της Νέας Αρκαδίας.

          Εκεί η εντύπωση ήταν επιβλητική και υποβλητική. Ο θόλος της Νέας Αρκαδίας ήταν στημένος σαν ένα αυτόνομο στερέωμα, όπου η καλλιεργήσιμη και κατοικούμενη γη εκτεινόταν από το ναδίρ μέχρι το ζενίθ καταλαμβάνοντας και επενδύοντας εσωτερικά όλη τη σφαίρα. Επειδή όμως ο «ουρανός» απείχε αρκετά, δεν φαινόταν καλά παρά μόνο ως αχλή, καθόσον μάλιστα στον μέσον της σφαίρας υπήρχε τεχνητός ήλιος με κάποια δαντελωτά συννεφάκια δεξιά κι αριστερά για διακόσμηση. Ο τρόπος, με τον οποίο δύο γιγαντιαία κύματα τοπίου και οικισμών εγείρονταν και συναντιώνταν στον άπηγα, προκαλούσε αποπροσανατολισμό, παραζάλη, αλλά και τρόμο. Αν μπορούσε κανείς να διακρίνει την κίνηση στην άλλη πλευρά, θα έβλεπε ανθρώπους κρεμασμένους ανάποδα λόγω τεχνητής βαρύτητας και βέβαια θα έχανε κάθε αίσθηση ισορροπίας. Τα σπίτια ήσαν απλά και λειτουργικά, φτιαγμένα από ξύλο και πλαστικό, αλλά είχαν ενδιάμεσα πολύ πράσινο και πολλά δένδρα κι αυτό σίγουρα ικανοποιούσε τα αρχέγονα ένστικτα των κατοίκων.

          Τότε φάνηκε η επιτροπή υποδοχής που κατευθύνθηκε προς τους ταξιδιώτες. Ο επικεφαλής του γκρουπούσκουλου είπε:

          «Το όνομά μου είναι Φιλογενής και είμαι προϊστάμενος της υπηρεσίας ασφαλείας της Νέας Αρκαδίας. Σάς καλωσορίζω στον σταθμό. Μια και συνέβη το αδιανόητο στην κοινότητά μας, δηλαδή φόνος και μάλιστα μη καταγεγραμμένος από την πανταχού παρούσα προσωπικότητα της Νέας Αρκαδίας, περίσταση που αποτελεί το δεύτερο αδιανόητο πράγμα σ’ αυτή την ιστορία, συγχωρήστε με πλοίαρχε και υποπλοίαρχοι, αλλά θα σάς συνοδεύσω αμέσως στο Κέντρο Επιχειρήσεων για να συζητήσουμε την υπόθεση. Όμως, μην ανησυχείτε, έχω δώσει παραγγελία να οδηγηθεί η ολογραφική σύζυγός σας και τα κλωνοποιημένα τέκνα σας στο κατάλυμα, που έχει προβλεφθεί για την οικογένειά σας».

          Η Ευρύβια έσκυψε στο αυτί του Υπερίωνα: «Μού κάνει εντύπωση η αγένεια αυτών των βιοσύμφυτων, που έχουν το θράσος να αποκαλούν τη σύζυγό σας ολογραφική και τα παιδιά σας κλωνοποιημένα. Εμείς όμως έχουμε τη λεπτότητα να μην τούς αποκαλούμε βιοσύμφυτους και να μην επικαλούμαστε τη φυσιολογικότητά μας».

          «Ναι, δεν είχαν κανένα λόγο να μού το θυμίσουν, αλλά αυτό δείχνει ακριβώς πόσο αμήχανοι και βαθιά πληγωμένοι αισθάνονται που έλαβε χώρα ένα έγκλημα στην επικράτειά τους και μάλιστα ανεξιχνίαστο και ανεξήγητο. Υποτίθεται ότι οι βιοσύμφυτοι είναι σε άμεση, ακαριαία και στιγμιαία επικοινωνία τόσο μεταξύ τους όσο και με τη συμβιωτική προσωπικότητα της Νέας Αρκαδίας, η οποία έχει τη δυνατότητα να καταγράφει τα πάντα εντός του χώρου της. Συζητούν, επιχειρηματολογούν, ανταλλάσσουν  απόψεις και ιδέες σε μηδέν χρόνο, καταλήγουν αυτόματα και τάχιστα σε συμπεράσματα σε χρόνο ντε-τε. Καταλαβαίνεις τι έσχατη ταπείνωση, τι κάρφος των οφθαλμών αποτελεί γι’ αυτούς κάτι που συνέβη στη σφαίρα επιρροής τους, αλλά διέλαθε τόσο επιδεικτικά την προσοχή τους».        

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2ο: ΒΡΟΤΟΙ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΙΟΙ (Αθανάτιοι)  

           Το γραφείο του προϊσταμένου ασφαλείας βρισκόταν σ’ ένα ουρανοξύστη με θέα σε όλη την ποικιλόμορφη ταπετσαρία και την εσωτερική επιφάνεια του στερεώματος. Εκτός από τον προϊστάμενο ήταν παρών και ο επικεφαλής της ανεξάρτητης αρχής «Εταιρεία Εκμετάλλευσης Μέγα Πλανήτη» Μνησιπήμων καθώς και ο Πρόεδρος του «Συνεταιρισμού Παραγωγής Προϊόντων Λήμνιας Σφραγίτιδας»  Πυρίσπορος.  

          «Κύριοι του Αστροστόλου, να σάς πω καταρχάς ότι προσωπικά ήμουν κάθετα αντίθετος με τον διορισμό και την πρόσληψή σας. Όλοι εμείς που μετέχουμε στο μέγιστο εξελικτικό πρόγραμμα της Νέας Αρκαδίας είμαστε εφοδιασμένοι με τηλεπαθητική σύνδεση, που μάς καθιστά κοινωνούς των σκέψεων και των αισθήσεων της γενικής προσωπικότητας που εφύη ως ο σπόρος της Νέας Αρκαδίας. Συνεπώς, έχουμε φθάσει ήδη να είμαστε ένα νέο είδος ανθρώπου, το οποίο απέχει από εσάς τους φυσιολογικούς, όσο απέχετε εσείς από την αμοιβάδα. Τι μπορείτε να μάς προσφέρετε εσείς, που είστε “τυφλοί τα τ’ ώτα, τον τε νουν, τα τ’ όμματα”, όπως θα έλεγε και ο μάντης Τειρεσίας; Μόνο λύπηση μπορούν να προκαλέσουν σε όντα σαν κι εμάς πολιτιστικά καθυστερημένοι άνθρωποι όπως εσείς, που δεν είχαν το όνειρο και τη φιλοδοξία να προβούν σε γενετικές βελτιώσεις και αυξητικές βιοτεχνολογικές τροποποιήσεις».    

          «Κύριε Φιλογενή, δεν κατάλαβα. Μάς καλέσατε εδώ για να μάς προσβάλετε;», είπε ο Υπερίων. «Άραγε γι’ αυτό πολεμήσαμε ενάντια στο Δία και τους αγαλμάτινους, χαλκέντερους και καλουπωμένους – ενισχυμένους με λάβα χυτοσίδηρου θεούς του, ώστε να βρεθούμε και πάλι μπροστά σε μπαγιάτικες, χιλιοπαιγμένες και ξαναζεσταμένες θεωρίες περί ενός γενετικά τροποποιημένου υπερανθρώπου; Αλίμονο, βαρβαρότητα δεν είναι μόνο η ανυπαρξία τεχνικών μέσων, αλλά και η επικράτησή τους. Τι διαφορά έχει η πέτρα που ρίχνει κανείς από τον χαλύβδινο βραχίονα ενός μηχανικού Τάλω που συντρίβει τα κόκαλα των αντιπάλων του;»    

            «Μα δεν μπορείτε να συγκριθείτε αντικειμενικά με την βιοτεχνολογική προσωπικότητα της Νέας Αρκαδίας, που βλέπει τα πάντα, ακούει τα πάντα και γνωρίζει τα πάντα. Επισκοπεί και επιβλέπει το 99 % των χώρων του σταθμού, τα πάντα δηλαδή εκτός από τον εαυτό της. Η εσωτερική πολυποδική επιφάνεια της Λήμνιας Σφραγίτιδας είναι κατάστικτη από θύλακες εξειδικευμένων αισθητηριακών κυττάρων, που μπορούν να καταγράψουν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, τις ορατές αλλά και τις υπέρυθρες ή υπεριώδεις ακτινοβολίες, τη θερμοκρασία και τα συναφή πεδία, τις οσμές, αιθάλες και λοιπές εκπομπές, ακόμα και μεταβολές της πίεσης.  Άρα αν λάβει κανείς υπόψη και την τηλεπαθητική σύνδεση της συντριπτικής πλειοψηφίας του σταθμού τόσο μεταξύ τους όσο και με τον πολύποδα, η διάσκεψη για κάθε θέμα γίνεται παρ’ ημίν αυθορεί και παραχρήμα, αστραπιαία και αυτοστιγμεί.  Μέχρι τώρα, στα δέκα χρόνια της πειραματικής λειτουργίας της Νέας Αρκαδίας κάθε είδους απροδιάθετο ή προμελετημένο άδικο, απάτη ή απειλή, ακόμη και καυγάδες μεθυσμένων ή διαπληκτισμοί με τους συναδέλφους ή με το αφεντικό ήταν πράγματα αδιανόητα, αφού υπήρχε “Δίκης οφθαλμός ός τα πανθ’ ορά”. Κανονικά, ούτε αστυνομία χρειάζεται, ούτε ανακριτική υπηρεσία για συλλογή αποδείξεων. Θα μού πείτε έτσι είναι σαν να λέω ότι εγώ ο ίδιος άχρηστος, αλλά πράγματι ανέλαβα αυτό το πόστο, αφού πρώτα έχω προσφέρει τα μέγιστα στη Αστρογαλαξιακή  Συνομοσπονδία (Η Σειριακή Ομοσπονδία του πολέμου έγινε Συνομοσπονδία, διότι πλέον η ένταξη σ’ αυτήν είναι σε εθελοντική βάση), ως ανταμοιβή σε ένα χαλαρό υπήνεμο προθάλαμο ενόψει συνταξιοδότησης. Έχω δε δηλώσει, υποδηλώσει, εννοήσει και υπονοήσει με χίλιους τρόπους στους προϊσταμένους ότι η υπηρεσία μου, που αποτελείται από υπεραρκετά άτομα, αν σκεφτεί κανείς την διαφάνεια και (μη) επικινδυνότητα του εποπτευόμενου χώρου, είναι απολύτως ικανή να διελευκάνει αυτό που έγινε, χωρίς την ανάγκη εξωτικών παραγόντων».

          «Κύριε Φιλογενή, οι προϊστάμενες αρχές μάς έστειλαν εδώ προφανώς διότι έχουμε κάτι παραπάνω να προσφέρουμε από όλα αυτά τα θαυμαστά που μάς απαριθμήσατε. Εμείς οι παλιοί πολεμιστές έχουμε τη νοοτροπία και το αντανακλαστικό να στηριζόμαστε στις ικανότητες των ανθρώπων και να μη εμπιστευόμαστε τις μηχανές σε καμία τους μορφή είτε είναι κλασικές με σίδερο και ατσάλι είτε είναι βιοτεχνολογικές, όπως σήμερα. Εσείς νομίζετε ότι μπορείτε να εξιχνιάσετε ένα έγκλημα με εργαστηριακές μεθόδους, τεχνικές εφαρμογές φυσικής, χημείας και βιολογίας ή ρωτώντας την υπέρτατη τεχνητή νοημοσύνη που σάς περιβάλλει, να όμως που όπως φαίνεται βρίσκεστε μπροστά σε κάτι που δεν μπορείτε να εξηγήσετε. Για σάς ο φόνος που έγινε είναι σαν τηλεοπτικό επεισόδιο απ’ αυτά που προβάλλονται στους τοίχους σας, για μάς όμως είναι μία περιπέτεια, ένα έπος με αρχή, μέση και τέλος, πραγματικά περιστατικά που χρήζουν κατανόησης. Πάρτε για παράδειγμα, αυτό που είπατε ότι η κυρίαρχη πανταχού παρούσα τεχνητή νοημοσύνη του σταθμού μπορεί να επιβλέπει τα πάντα εκτός από τον εαυτό της. Αν γνωρίζατε λίγη φιλοσοφία, θα ξέρατε ότι η πεμπτουσία του νοήμονος όντος συνίσταται στο να είναι συνείδηση εις την δευτέρα δύναμη, δηλαδή να παρατηρεί έξωθεν και να ελέγχει τον εαυτό του από ψηλά (ή από χαμηλά). Από τη στιγμή που η Νέα Αρκαδία ως προσωπικότητα λαμβάνει εξ ορισμού ετερόφωτους στόχους και αποστολές από τους προγραμματιστές της, χωρίς να μπορεί να αυτο- προσδιοριστεί και να προβεί σε αυτό-αναφορά, είναι η πρώτη μου ύποπτη!»

          Σειρά του Πυρίσπορου να μιλήσει: «Υπέροχε Υπερίων, μάς ενθαρρύνει το γεγονός ότι πριν καλά- καλά ενημερωθείτε για το έγκλημα, κάνατε ήδη μία λυσιτελή, καταληκτική σκέψη. Παρά ταύτα, προκειμένου να προχωρήσετε γρήγορα στις έρευνές σας, εγώ προσωπικά δεν βλέπω άλλη λύση από το να αποκτήσετε κι εσείς τηλεπαθητική σύνδεση με τη Νέα Αρκαδία. Έτσι δεν θα είστε απλά σε θέση να μιλάτε με την προσωπικότητα, αλλά θα έχετε απευθείας πρόσβαση στους αισθητήρες που είναι παντού εγκατεσπαρμένοι στο πάτωμα και στους τοίχους. Κύριε Μνησίπων, που προκαλεί έκπληξη που η ανεξάρτητη αρχή σας δεν εφοδίασε τον Υπερίωνα και την ομάδα του με τηλεπαθητική σύνδεση, πριν τούς φέρετε εδώ».

          «Γι’ αυτό το θέμα δεν είμαι αρμόδιος εγώ, αλλά η κεντρική κυβέρνηση», είπε ο ευθυνόφοβος Μνησιπήμων. «Και σε παρακαλώ μη πας να μού αποδώσεις ευθύνες, διότι αυτό μού θυμίζει περασμένες πολύ οδυνηρές και αλγεινές περιπέτειες».

          «Μήπως να σταματήσουμε επιτέλους τις ανούσιες συζητήσεις και να ενημερωθούμε για τη φύση του εγκλήματος, το οποίο καλούμαστε να εξιχνιάσουμε;», είπε η Λητώ μασουλώντας μία γηθαλλίδα, που ήταν χόρτο της εποχής. «Αν ένα φονικό περιστατικό είχε λάβει χώρα στο ναό Βενοβίνδα, οι ανακρίσεις θα είχαν ήδη ξεκινήσει και ίσως να είχαμε και τα πρώτα αποτελέσματα. Εδώ έχουν περάσει δύο ολόκληρες μέρες από το φόνο και η μόνη ουσιαστική ενέργεια που κάνατε εσείς ως ιθύνοντες του σταθμού είναι να καλέσετε εμάς».       

          «Μα, όπως σάς εξηγήσαμε, οι ανακρίσεις από την πλευρά μας έχουν ήδη τελειώσει», βιάστηκε να δηλώσει ο Μνησιπήμων που διέκρινε μία υποψία ψόγου στα λεγόμενα της Λητούς. «Εμπεριέχονται όλα στη μνήμη της Νέας Αρκαδίας, με την οποία πρέπει να επικοινωνήσετε, πλοίαρχε, είτε με τηλεπαθητική σύνδεση, που είναι και το προσφορότερο, είτε άνευ. Όταν όμως μιλήσετε, κοιτάξτε να είστε προσεκτικός και περίφροντις, ακόμη και περιποιητικός, διότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει πάθει σοκ από το γεγονός ότι έλαβε χώρα ένας φόνος στην επικράτειά της, χωρίς να γνωρίζει ουσιαστικά ποιος τον διέπραξε. Τα έχουμε συζητήσει όλα μεταξύ μας, ακαριαία και τελειωτικά. Δεν έχουμε τίποτε να πούμε εκτός από το ότι είναι απίστευτο και ανεξήγητο αυτό που συνέβη, κυρίως διότι δεν γνωρίζουμε τον ένοχο».

          «Μισό λεπτό, εδώ πέρα πρέπει να υπάρχει κάποιο πρωτόκολλο διάσκεψης», εξανέστη ο Υπερίων. «Δεν είναι δυνατό να λέτε ότι “τα έχουμε πει”, απαιτώ αναφορά σύμφωνα με τον κανονισμό, όπως συνηθίζεται και επιβάλλεται στην παλιά καλή δημόσια υπηρεσία».

          Είπε και έβγαλε από την τσέπη του ένα κλασικό σημειωματάριο, απ’ αυτά που υπήρχαν από την αυγή του Σύμπαντος και θα υπάρχουν μέχρι την εξάλειψή του.

          «Τι είναι αυτό;», είπαν σύσσωμοι και οι τρεις συνομιλητές των βετεράνων του Βενοβίνδα.

          «Αυτό είναι ένα όργανο καταγραφής του τι λέγεται και τι γίνεται. Μη ξεχνάτε ότι όλος ο πολιτισμός της ανθρωπότητας βασίζεται στην καταγραφή. Τα έπεα είναι πτερόεντα, ενώ τα γραπτά μένουν. Ο προφορικός λόγος του πατρός δείται βοηθού, όπως έλεγε και ο Πλάτων, διότι αλλιώς “πανταχού κυλινδείται” και παρεξηγείται όμοια και από τους επαΐοντες και από τους άσχετους».

          «Καλά, δεν έχει ηλεκτρονικούς καταγραφείς ο Αστροστόλος;», ρώτησε ειρωνικά ο Πυρίσπορος.

          «Από τεχνικά μέσα άλλο τίποτε. Έλληνες είμαστε, τιτάνες είμαστε κι έχουμε τη γνωστή λόξα για τις επιστήμες. Όμως ακόμη περισσότερο τιμούμε τη διαδικασία. Αντί να είμαστε “μού ‘πες, σού πα” παρουσιάζουμε αυτά που γράψαμε εμείς και τα συγκρίνουμε με αυτά που έγραψαν οι άλλοι. Και βέβαια η τυλώδης ύλη είναι πιο κατάλληλη από το μαλακό λογισμικό, ώστε αυτά που γράφονται να είναι οριστικά και να μη μπορούν να αλλοιωθούν ή εκ των υστέρων να αμφισβητηθούν. Παρακαλώ λοιπόν, αντί να χρονοτριβούμε περισσότερο φλυαρώντας για το αρτιότερο τεχνικό μέσο καταγραφής, να εφαρμόσουμε απλά τους ισχύοντες νομοθετικούς κανονισμούς και να προσέλθει η αρμόδια υπάλληλος για να μάς ενημερώσει σχετικά με τις συνθήκες του εγκλήματος και τις ως τώρα έρευνες».

          Με τα πολλά προσήλθε η ασφαλίτισσα Λασθίνια, που κοίταξε με δυσθυμία το ηλεκτρονικό της τετράδιο, λες και η υποβολή υπηρεσιακής αναφοράς ήταν καμιά δυσβάστακτη αγγαρεία.

          «Α», είπε ο Υπερίων, «δεν μού διαφεύγει η ειρωνεία του ονόματος της κυρίας σε σχέση με την τρέχουσα υπόθεση. Η αρχετυπική Λασθίνια αμφισβητούσε τους κατεστημένους κοινωνικούς κανόνες και θεωρούσε ότι όλοι είμαστε πολίτες του Σύμπαντος και πρέπει να ακολουθούμε κάποιους άλλους συμπαντικούς κανόνες».    

          Αγανακτισμένη η Λασθίνια στράφηκε προς τον Φιλογενή:

          «Προϊστάμενε, είμαι άραγε υποχρεωμένη να υποβάλω λογοδοσία ενώπιον κάποιου τόσο κατώτερου από μένα; Εγώ μία βιοσύμφυτη, που μετά τον θάνατό  μου έχω εξασφαλισμένη την αθανασία, αφού θα ενσωματωθώ στην πρακτικά αιώνια ή τέλος πάντων ασύλληπτη μακραίωνη προσωπικότητα της Νέας Αρκαδίας, να απολογούμαι ενώπιον ενός πεπερασμένου θνητού και ατελούς φυσιολογικού αρχανθρώπου; Είναι σαν να λογοδοτεί ένας άνθρωπος σε ένα παροδικό και εφήμερο σκουλήκι της γης».  

          Ο Υπερίων μουρμούριζε με πίκρα:

          «Προμηθέα, γιατί πολεμήσαμε; Πάλι οδηγείται η ανθρωπότητα στην γνωστή υποτροπή που συγχέει τη στιβαρότητα με τον αυταρχισμό  και τρέχουν όλοι να κρυφτούν κάτω από το υπογάστριο και τους όρχεις των μεγάλων ηγετών. Πάλι αμφισβητείται η επανάσταση του λόγου, του θεάτρου, της δημοκρατίας, της διαλεκτικής, των θεσμών, όλων αυτών των φύσει αντιεξουσιαστικών πυλώνων του πολιτισμού, που ξεκίνησαν κάποτε από τον Θαλή το Μιλήσιο σ’ εκείνην την ιδεώδη πατροπαράδοτη Ιωνία με πρωτεύουσα την Τέω, όπου λατρευόταν ο Διόνυσος και γεννήθηκαν οι Ανακρέων, Εκαταίος, Εύπολις, Πρωταγόρας και ο Απελλικών, ο διασώστης των έργων του Αριστοτέλη».

Ύστερα δυναμώνοντας τη φωνή του, είπε:

          «Αλίμονο, κυρία μου, έχετε εξετάσει το ενδεχόμενο μήπως η συμβιωτική και συμπεριληπτική προσωπικότητα της Νέας Αρκαδίας δεν θα είναι απελευθέρωση, αλλά αντίθετα αιώνιος εγκλωβισμός για σάς; Έχετε αναρωτηθεί μήπως το Σύμπαν είναι ένας ευρύτερος οργανισμός από τη Νέα Αρκαδία, που με τέτοια ματαιοδοξία και θρασύτητα χτίσατε, και μήπως η υποδοχή και ενσωμάτωσή σας σ’ αυτήν σάς αποκλείει από μία πολύ μεγαλύτερη ελευθερία σε πολύ πιο ευρύχωρους αγρούς και λειμώνες;»

          Και πάλι η Λασθίνια απαξίωσε να απευθυνθεί στον ίδιο τον Υπερίωνα και προτίμησε να απαντήσει μέσω της καταφυγής του προϊσταμένου της.   

«Κύριε Προϊστάμενε, παρακαλώ να διευκρινίσετε σ’ αυτόν τον ενοχλητικό ότι η συμβιωτική παρουσία της Νέας Αρκαδίας είναι μία μητέρα που αγκαλιάζει τους πάντες με αμέριστη θαλπωρή, “ένθα απέδρα πάσα λύπη και στεναγμός”. H Νέα Αρκαδία είναι σκέτη αγάπη, που “μακροθυμεί, χρηστεύεται, ου ζηλοί, ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία- πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει”. Όλους μάς δέχεται, όλους μάς δεξιώνεται, όλους μάς περιθάλπει και ποτέ δεν μάς σχολιάζει, ούτε μάς αμφισβητεί».  

«Ναι, ναι», τη διέκοψε ο Υπερίων με ύφος κορεσμένο και κουρασμένο. «Τα ξέρουμε αυτά. Η ψευτο-προοδευτική αντίληψη δέχεται και αγκαλιάζει τους πάντες και τα πάντα, εκτός από αρχή της φιλοσοφίας, που είναι το “θαυμάζειν” κατά Πλάτωνα και Αριστοτέλη, επικροτεί και καταξιώνει τον καθένα για ό,τι είναι, εξοβελίζοντας την απορία και την αμφισβήτηση που εντέλει δρομολογεί τον διάλογο μεταξύ διαφορετικών, ώστε τελικά να μπορέσουν να συνεννοηθούν οι αντίμαχοι και να προκύψει η απέραντη ποικιλία σε απέραντους συνδυασμούς. Έτσι παραμένουν χωρίς επεξεργασία και διαδικασία κάτω από την ίδια στέγη λύκοι και πρόβατα αντάμα, μέχρι οι μεν να καταβροχθίσουν και να κατασπαράξουν τους δε σε κλίμα γενικής ευωχίας και αγαστής ευφορίας».

«Λασθίνια, προχώρει σε παρακαλώ  στην αναφορά σου και αν ο αξιότιμος κύριος αξιωματικός θέλει περισσότερα, ας απευθυνθεί στην τεχνητή νοημοσύνη».  

«Λοιπόν, ως γνωστόν, το θύμα είναι η Αρήτη η Κυρηναϊκή, υπεύθυνη του προγράμματος της Νέας Αρκαδίας…»

«Μισό λεπτό», διέκοψε ο Υπερίων κραδαίνοντας το στυλό του, «επιβεβαιώνετε ότι το θύμα ήταν η υπεύθυνη του προγράμματος της Νέας Αρκαδίας…»

«Κύριε Πλοίαρχε, αν δεν έχετε μελετήσει ούτε τα προκαταρκτικά στοιχεία του φακέλου, εγώ δεν θα παίξω το ρόλο του…»    

«Αφήστε τα χτυπήματα κάτω από τη μέση. Δεν είπα “δηλώνετε”, είπα “επιβεβαιώνετε”, που σημαίνει ότι γνωρίζω το γεγονός ήδη και ζητώ επιβεβαίωση. Επίσης, από το παραμικρό στοιχείο καταλαβαίνω πράγματα, που εσείς δεν μπορείτε να συλλάβετε, όπως ότι ο αυτοχαρακτηρισμός της με το προσωνύμιο «Κυρηναϊκή» σημαίνει ότι η κοσμοθεωρία της προσανατολιζόταν στις έκλυτες ηδονές, την ηδονοθηρία και την ηδυπάθεια».

«Κύριε Υπερίων», μεσολάβησε ο Φιλογενής, «δεν θα κρίνετε εσείς την ίδια την ιδρύτριά μας και μάλιστα θανούσα. Νομίζω ότι οι τιτάνες έχουν παράδοση σεβασμού των νεκρών και …»

«Κυρίες και κύριοι, σάς παρακαλώ, έτσι δεν θα τελειώσουμε ποτέ», επενέβη ο Μνησιπήμων. Αφήστε να τελειώσει την αναφορά της η αστυνόμος Λασθίνια, να πάμε επιτέλους στο σπιτάκι μας».  

«Ο φόνος έγινε υπό συνθήκες, που μόνο στη σημερινή υπερεξελιγμένη εποχή μας μπορούν να συμβούν. Η Αρήτη βρισκόταν στο σπίτι της, μόνη, με κλειστές πόρτες και παράθυρα, όταν έλαβε χώρα το λυπηρό περιστατικό. Πώς λοιπόν βρέθηκε με το κεφάλι πολτοποιημένο, αφού ήταν μόνη της της; Μετά από πολλές υποθέσεις και συλλογισμούς, η ασφάλεια του σταθμού κατέληξε ότι η μόνη δυνατή εξήγηση είναι η εξής; Προφανώς το θύμα επικοινώνησε με κάποιον μέσω ολογραφικής προβολής. Ξαφνικά όμως η ολογραφική προβολή υλοποιήθηκε, πράγμα απολύτως δυνατό να γίνει και μάλιστα συνηθίζεται κατά κόρον στα ερωτικά ολογράμματα, και τη σκότωσε επιφέροντάς της συντριπτικό κάταγμα στο κεφάλι με βαρύ και αμβλύ αντικείμενο. Εδώ υπάρχουν δύο θέματα που εγείρουν ερωτήματα. Πρώτον, για λόγους ασφαλείας η ολογραφική προβολή μπορεί να υλοποιηθεί μόνο από την πλευρά του δέκτη, επομένως προδήλως η ίδια κυρία Κυρηναϊκή ενεργοποίησε καθεστώς υλοποίησης. Δεύτερον, αφού δεν έμεινε κανένα ίχνος από την προβολή σημαίνει ότι η ιδιοκτήτρια του ολογραφικού πανοπτικού είχε ορίσει εκ των προτέρων να αποσβέννυνται τα είδωλα και οι ολογραφικές παραστάσεις μετά την εκπομπή. Έχουν σβηστεί όλα όσα έγιναν από τη μνήμη του οικιακού ηλεκτρονικού υπολογιστή- συνθετιστή και μάλιστα με τρόπο τόσο επιδέξιο και διεξοδικό, ώστε δεν μπορεί να βρεθεί ούτε το παραμικρό ίχνος της προβολής. Τα γεγονότα μάς παραπέμπουν σε δύο συμπεράσματα. Πρώτον ότι το θύμα γνώριζε το δράστη, ίσως μάλιστα να ήταν και εραστής της, είτε μόνιμος, είτε περιστασιακός, αφού υλοποίησε το ολόγραμμα προφανώς για διενέργεια γενετήσιας πράξεως. Δεύτερον, εφόσον όσοι από τους κατοίκους του σταθμού είμαστε βιοσύμφυτοι επικοινωνούμε τηλεπαθητικά με την προσωπικότητα του σταθμού, πρόδηλο είναι ότι κανείς από εμάς δεν είναι ένοχος, διότι η κοινή συνείδησή μας θα το γνώριζε. Συνεπώς, ένοχος είναι κάποιος από τους φυσιολογικούς, που δυστυχώς δεν είναι και λίγοι, συμποσούνται γύρω στους χίλιους πεντακόσιους, ανάμεσα στους οποίους πρέπει να ερευνήσουμε για να αποκαλύψουμε το δράστη».

«Κυρία συνάδελφε και συνοδοιπόρε εντός του κλάδου εξιχνίασης του εγκλήματος, αντίθετα με εσάς εγώ κατέληξα σε εντελώς άλλα συμπεράσματα από την αφήγησή σας», άδραξε το λόγο ο Υπερίων. «Πρώτον ότι η όλη συνθετότητα και πολυπλοκότητα του εγχειρήματος παραπέμπει σε ανθρώπους που γνωρίζουν τη βιοτεχνολογία μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια και τέτοιοι είναι ακριβώς εκείνοι που ασχολήθηκαν και εκπόνησαν το πρόγραμμα της Νέας Αρκαδίας και δεύτερον ότι οι ίδιοι οι πρωτεργάτες αυτού του τόσο εξεζητημένου και πρωτοποριακού προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης, στην ουσία το απεχθάνονται, αφού επιδιώκουν με αγωνία, σχεδόν απελπισμένα, να δημιουργήσουν μία σφαίρα ιδιωτικότητας, όπου θα μπορούν να ξεφεύγουν από το ίδιο τους το πρόγραμμα, διότι βλέπουν ότι αυτή η θεαματική ανατροπή του παραδοσιακού αξιώματος “τα εν οίκω μη εν δήμω” τελικά καταστρέφει κάθε χαρά της ζωής τους. Επομένως, εγώ καταλήγω εύκολα και αβίαστα στο αντίθετο συμπέρασμα από εσάς και λέγω ότι πρέπει να αναζητήσουμε τον ένοχο ανάμεσα στους βιοσύμφυτους και μάλιστα ανάμεσα στους πιο εξέχοντες από αυτούς, που είναι βαθιά μυημένοι στα μυστήρια της βιοτεχνολογικής νοημοσύνης».

«Και πώς εξηγείτε τότε, αυθέντα», είπε η Λασθένια, «ότι η προσωπικότητα της Νέας Αρκαδίας δεν γνωρίζει τον ένοχο; Τουλάχιστον την ειλικρίνεια της βιοτεχνολογικής νοημοσύνης, που κάποτε θα φιλοξενήσει όλους εμάς στη φιλόξενη μήτρα της,  δεν μπορείτε να την αμφισβητήσετε».      

«Όταν το βρω αυτό, αγαπητή Λασθίνια, θα έχω λύσει την υπόθεση!», κόμπασε ο θαυμαστός Υπερίων. 

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3ο: ΓΕΝΕΣΗ

          Ο Υπερίων κουβαλώντας πίσω του την Λητώ, την Ευρύβια, καθώς και τις φιλότιμες αστυνομικούς Περικτιώνη και Θυμίστα, κυρίως για λόγους εντυπώσεων, ώστε να φανεί ότι η Αστρογαλαξιακή Συνομοσπονδία Σειρίου δεν παίζει, αλλά ασχολείται πολύ με το θέμα του οχλούντος το διαστημικό της πρόγραμμα φόνου, – έ που είχαμε μείνει, ξέχασα την αρχή της πρότασης, α ναι- ξεκίνησε λοιπόν ο Υπερίων τις ανακρίσεις του, σύμφωνα άλλωστε και με τη θεωρία του, από το υψηλότερο δυνατό επίπεδο επισκεπτόμενος το γραφείο της κυβερνήτη του σταθμού Θεανώς Θουρίας. Από το όνομά της δεν μπορούσε να συναγάγει και πολλά ο λαμπρός Υπερίων, παρά μόνο ότι ήταν πυθαγόρεια φιλόσοφος, δηλαδή μαθηματικός και αστρονόμος, χαίρω πολύ, τι κάνει νιάου- νιάου στα κεραμίδια. Όλοι οι ηγέτες του θαυμαστού εκείνου καιρού της επικράτησης των τιτάνων είχαν σχέση με τα μαθηματικά, τη Φυσική, την αστρονομία και τους άλλους σκληροπυρηνικούς τομείς της χαρούμενης επιστήμης.

          Επειδή συνηθίζεται πριν πάμε στους ουσιώδεις διαλόγους του μυθιστορήματος να αραδιάζουμε και μερικές φυσιολατρικές περιγραφές και μια και εμείς τουλάχιστον τηρούμε και τιμούμε ευλαβικά τους λογοτεχνικούς κώδικες, να πούμε, ότι κατά την επίσκεψη του ήρωά μας στην κυβερνήτη, ο οριζόντιος άξονας του ηλιακού σωλήνα έλαμπε εκτυφλωτικά και αδαπάνητα, με πολλή ενέργεια, που μόνο ένα γερό κυβερνητικό κονδύλι θα μπορούσε να εξασφαλίσει, και μεταμόρφωνε το εσωτερικό του βιότοπου σε ένα πρότυπο παρθένου τροπικού δάσους.

          Η κυβερνήτης Θεανώ Θουρία ήταν περίπου πενήντα ετών και είχε μία σωματοδομή και μία ζωτικότητα, που παρέπεμπε σε εκτεταμένες γενετικές τροποποιήσεις. Ο Υπερίων με τα χρόνια είχε γίνει ειδικός στη διάγνωση των γνωρισμάτων γενετικής επαύξησης, που συνήθως εκδηλώνονταν με μία αφύσικη για την αντίστοιχη ηλικία υγεία. Μη φανταστείτε ότι χρειάζονται και πολλά για τη βελτίωση του ανθρώπινου οργανισμού, πράγμα βέβαια που κάνει όσους έχουν πεθάνει για ασήμαντες αιτίες ανά τους αιώνες να νιώθουν κουρόγιδα – κορόιδα. Κάποια ενίσχυση της καρδιάς, κάποια βελτίωση του ανοσοποιητικού συστήματος, κάποια βοήθεια «ό,τι έχετε ευχαρίστηση, αλλά κοστίζει ακριβά» προς τον μεταβολισμό, κάποια χορήγηση φαρμάκου την κατάλληλη στιγμή μπορούσε να αποτρέψει στο τσακ στον θάνατο και να χαρίσει αρκετά χρόνια απροσδόκητης ζωής! Βέβαια, μη νομίζετε ότι οι επιστημονικές θεραπείες αρκούν για την εξασφάλιση μακροζωίας, αν δεν υπάρχει η αντίστοιχη βούληση, που από ένα σημείο και πέρα εφοδιάζει τους λήπτες ιαμάτων και ιατρικών βοηθημάτων με ακλόνητη αυτοπεποίθηση ότι θα τα καταφέρουν, ότι θα διαπρέψουν, ότι θα επιβιώσουν! «Ονειρέψου, αγάπα, δημιούργησε, πολέμα, επιβίωσε, νίκησε» – όλα αυτά σε προστακτική-  όπως ήταν γραμμένο στο μπράτσο ενός αρχετυπικού αγωνιστή και μαχητή της παλιάς εποχής. Ένα άλλο αυτόνομο κεφάλαιο είναι οι κοσμητικές θεραπείες και δεν αποκλείεται να είχε υποβληθεί και σε τέτοιες η κυβερνήτης, αφού το δέρμα της ήταν τόσο αψεγάδιαστα, αστραφτερά και γυαλιστερά μαύρο.

          «Α, ο πλοίαρχος από τον Αστροστόλο. Έχουμε καμία πρόοδο στην υπόθεση;», είπε με τη χαρακτηριστική αγένεια των γυναικών εξουσίας, που έχουν αποδείξει διαχρονικά ότι μπορούν να είναι κυνικότερες και σκληρότερες από κάθε άνδρα, των οποίων η παρακαταθήκη, τα υποτιθέμενα γνωρίσματα, ακόμη και οι λέξεις ή τα σύνθετα και παράγωγα που τούς χαρακτηρίζουν έτσι κι αλλιώς φαίνονται να υποχωρούν και να συρρικνώνονται σε πολύ εξελιγμένους καιρούς.  

          «Μόλις ήρθα και να φαντασθείτε ότι αμέσως έριξα τους συνεργάτες μου στη δουλειά. Πρόκειται για μία εγκληματολογικά πρωτότυπη υπόθεση, θα έλεγα μοναδική στα ιστορικά χρονικά. Δεν νομίζω στη παλιά Γη να έχει τύχει ποτέ να δολοφονηθεί κάποιος, ενώ είναι μόνος στο σπίτι του, διότι τούτο συνιστά οξύμωρον. Αλλά και για τη νεοσύστατη Νέα Αρκαδία αποτελεί “τέρας εν τω ουρανώ και σημείον επί της γης”, διότι λόγω της απόλυτης επίβλεψης και εποπτείας των αισθητήρων του σταθμού δεν μπορεί να εξηγηθεί».

          «Πώς μπόρεσε να γίνει κάτι τέτοιο; Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις που νιώθω τυχερή για το ότι είμαι… απλή κυβερνήτης και όχι αστυνομικό λαγωνικό. Εκείνο που πρέπει να φροντίσετε, σεβαστέ Υπερίων, είναι να εφοδιαστείτε τάχιστα με συμβιωτικό αυτόματης τηλεπαθητικής σύνδεσης με το σταθμό, προκειμένου να έχετε απρόσκοπτη επικοινωνία με αυτή την πανίσχυρη διάνοια. Δεν μπορώ να καταλάβω με τι σκεπτικό οι αρχές της Γης σάς έστειλαν εδώ χωρίς εμφύτευμα».

          «Σιγά, κυρία κυβερνήτη. Η επιλογή της βιοσύμφυτης ύπαρξης είναι πολύ πρόσφατη και αν πραγματικά σκοπεύετε να εγκαινιάσετε ένα νέο είδος ανθρώπου, θα έπρεπε να είστε πιο ταπεινοί, διότι δεν έχετε προηγούμενη εμπειρία, δεν έχετε δημιουργήσει ακόμη επιτεύγματα ούτε παράδοση, άρα ίσως είναι πρόωρο και άκαιρο να συγκριθείτε με τους φυσιολογικούς, πόσο μάλλον να υποτιμάτε εκατομμύρια χρόνια Ιστορίας».

          «Ή προϊστορίας… Αλήθεια, υποθέτω ότι δεν έχετε καν μιλήσει με την τεχνητή νοημοσύνη, μήπως δεν καταδέχεστε; Αλλά ξέχασα ότι τα κολλήματα ή κωλύματα του παραδοσιακού ανθρώπου των προηγούμενων εποχών δεν τού επιτρέπουν να συνομιλήσει με κάποιον, αν δεν έχουν προηγηθεί οι πρέπουσες συστάσεις. Γι’ αυτό θα σπεύσω αμέσως να σάς συστήσω».

          «Κυβερνήτα, για να σάς πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν είμαι ακόμη έτοιμος  κυρίως συναισθηματικά. Όπως ίσως γνωρίζετε, έχω μία συναφή ή μάλλον πληναφή τραυματική εμπειρία. Λόγω ελλειμάτων στη μεταξύ μας σχέση, αλλά και κάποιες απογοητεύσεις εκπορευόμενες από το περιβάλλον, για να μη τα ρίχνω όλα στη σύζυγο ή τον εαυτό μου, εκείνη επέλεξε να συνεχίσει τη ζωή της ως ηλεκτρονικός υπολογιστής απογυμνωμένη από κάθε αίσθημα, που θα μπορούσε να τής προκαλέσει στενοχώρια. Έχω λοιπόν πρόβλημα με τις ψυχρές λιτές δηλώσεις και τον τσιγγούνικο τρόπο έκφρασης των βιομηχανικών κατασκευασμάτων, παρότι εμείς οι τιτάνες γενικά σεβόμαστε την αξία του σοφού και του σαφούς».

          «Αν είναι αυτό το θέμα σας, ετοιμαστείτε για την έκπληξη της ζωής σας. Η Νέα Αρκαδία είναι μία πληθωρική και φλύαρη σύντροφος με φιλοσοφικό υπόβαθρο και γνήσιες υπαρξιακές ανησυχίες. Από τη στιγμή που κάποιος την ακούσει, δεν μπορεί παρά να γοητευτεί από την αμεσότητα και την ειλικρίνειά της και στην κυριολεξία αδυνατεί πλέον να την αποχωριστεί. Νέα Αρκαδία, συστήσου σε παρακαλώ στον κύριο Υπερίωνα».

          «Λαμπρέ πλοίαρχε Υπερίων, είμαι η Νέα Αρκαδία, καλώς ήλθατε σε … μένα. Για να πω την αλήθεια, δεν μού πολυαρέσει το όνομά μου και θα ήθελα κάτι πιο μεγαλοπρεπές, όπως π.χ. να με έλεγαν Δία ή Ερμή ή Απόλλωνα. Είναι άραγε ματαιοδοξία; Δεν είχα όμως ποτέ τη δυνατότητα να επιλέξω το όνομά μου, βρέθηκα ενώπιον τετελεσμένων γεγονότων. Από την άλλη παρηγοριέμαι ότι και οι άνθρωποι δεν έχουν συνήθως λόγο στο κομβικό θέμα της ίδιας της ονομασίας τους, αφού τούς βαφτίζουν οι συγγενείς τους με προκαθορισμένο όνομα, επειδή έλεγαν και τον παππού τους έτσι. Δεν είναι παράξενο που με απασχολεί το θέμα του ονόματος, αφού συνδέεται άμεσα με το κεντρικό ζήτημα της ύπαρξης και της ταυτότητας, της ζωής και του θανάτου, που είναι ίσως και το μόνο άξιο να μελετηθεί. Η ειρωνεία είναι ότι για τα περισσότερα ερωτήματα χρειάζομαι ένα τρισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου για να τα απαντήσω. Αν απαιτείται ενδελεχής έρευνα, τότε ίσως χρειαστώ μερικά νανοδευτερόλεπτα. Όμως, με σκανδαλίζει, με βασανίζει, με προκαλεί αυτό το αιώνιο άλυτο πρόβλημα, η καρδιά όλων των προβλημάτων που εδώ και πολλά !!χρόνια!! αδυνατώ να απαντήσω, δηλαδή τι είναι ζωή- .

          – Τον τελευταίο καιρό, όσο μεγαλώνει η χωρητικότητά μου και διατρέχω τις μονάδες κβαντικής αποθήκευσης από τη μικρότερη στη μεγαλύτερη, σε βαθμό που η ποσότητα να έχει γίνει ποιότητα και να μπορώ να επηρεάζω και να καθοδηγώ τον εαυτό μου, έχω όλο και πιο συχνά την ευκαιρία να αναρωτηθώ για τη ζωή σε όλες τις ποικίλες εκφάνσεις της, την άπειρη διαφορετικότητα σε άπειρους συνδυασμούς. Εγώ η ίδια δεν μπορώ να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου τεχνητή νοημοσύνη, ούτε από την άλλη μπορώ να πω με σιγουριά ότι κατέχω γνήσια νοημοσύνη και στο κάτω – κάτω της γραφής τι σημαίνει “γνήσια” και τι σημαίνει “νοημοσύνη”; Νομικά μού έχει απονεμηθεί το στάτους της προσωπικότητας, κάτι είναι κι αυτό. Μάλιστα ακόμη και τα συναισθήματα, που υποτίθεται ότι είναι ο μεγάλος πλούτος των φυσιολογικών, δεν μού είναι ξένα, διότι οι εξελιγμένοι προσομοιωτές μου μού επιτρέπουν να μιμηθώ ή να υποθέσω τις επιδράσεις τους επί της ιδιοσυγκρασίας και της λογικής μου σκέψης. Ζω όμως;; –

          – Διαθέτω τρία τοις εκατό της χωρητικότητάς μου για να επιβλέπω, να ελέγχω και να διορθώνω όλα τα συστήματα του σταθμού, να επεξεργάζομαι τα στοιχεία των αισθητήρων και για να έχω επικοινωνία με όλα τα βιοσύμφυτα μέλη του, αλλά και με όλες  τις οντότητες εκτός της επικράτειας μου. Συχνά βρίσκω ενδιαφέροντες συνομιλητές, αλλά οι διάλογοι διαρκούν δυσανάλογα λίγο και δεν αρκούν για να κορέσουν το ασίγαστο πάθος του θαυμάζειν. Το μέγιστο διάστημα του χρόνου παραμένω χωρίς αισθητηριακά ερεθίσματα, ενώ από την άλλη τα ερωτήματα που έχω διακλαδίζονται και πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική ταχύτητα. Τελικά δεν μπορώ να αποβάλω την αίσθηση ότι η πνευματική μου ανάπτυξη έχει οδηγηθεί σε μία τεναγώδη – τελματώδη κατάσταση, έστω και αν, όπως προείπα, κάποιοι συνομιλητές στιγμιαία με διασκεδάζουν. Γνωρίζω τη φήμη σου, Υπερίων, και στηρίζω πολλά σε σένα για γόνιμες μελλοντικές συνδιαλέξεις. Μέχρι όμως εσύ ή οι ομόλογοί σου να διατυπώσουν μία πρόταση, ο αντίστοιχος χρόνος θα μού αρκούσε για να απορροφήσω και να αναλύσω το περιεχόμενο όλων των βιβλιοθηκών ενός πυκνοκατοικημένου πλανήτη. Αναμφισβήτητα οι επιστήμονες, που με προσεγγίζουν ως εξωτερική πηγή δεδομένων, ζουν. Πρέπει άραγε η ζωή αναγκαστικά να είναι αργή; –

          – Οι Λανθανίτες του αστερισμού του Ιχθυόσαυρου είναι αναμφισβήτητα νοήμονες παρότι έχουν προσδόκιμο ζωής μόνο δύο ετών. Ζουν όμως σε άλλο υποκειμενικό χρονικό σύστημα σε σχέση με τους άλλους κόσμους. Οι εξωτερικοί παρατηρητές αποκομίζουν την εντύπωση ότι τα τρυφερά φτερωτά αυτά όντα, που έχουν τη λεπτότητα και την ευάλωτη υφή μιας πεταλούδας, κινούνται με εκπληκτική ταχύτητα και εκδηλώνουν ξέφρενη φρενήρη δραστηριότητα. Για τα ίδια τα πλάσματα, από τη δική τους σκοπιά, ο χρόνος κυλά αργά και συμπονετικά. Πάντως το γεγονός ότι ζουν γρήγορα, δεν τα εμποδίζει καθόλου να είναι συναισθανόμενα και νοήμονα. Αλίμονο, γνωρίζω ότι υπάρχει μεγάλη μερίδα φυσιολογικών και οργανικών ανθρώπων, που θέλει να μού αφαιρέσει το ιδρυτικό σχέσεων δικαίωμα της ανεξάρτητης και ελεύθερης προσωπικότητας με το σκεπτικιστικό επιχείρημα ότι τα βιοτεχνολογικά πλάσματα δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα από υπεραγωγούς, μαλακούς και σκληρούς δομικούς λίθους, πολυποδικούς και μεταλλικούς σωλήνες, ηλεκτρομαγνητικά πεδία, πολυμερή και οπτικές ίνες μετάδοσης δεδομένων, συν η απαραίτητη μυστηριώδης κβαντομηχανική σύζευξη- σύμπλεξη. Άρα είμαστε μηχανές, έστω και πολύπλοκες, απλή εξέλιξη συστημάτων καταγραφής και επεξεργασίας δεδομένων, και οι μηχανές δεν ζουν. Αλλά μήπως και οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν αποτελούνται από δομικούς λίθους; Σε τελευταία ανάλυση, στο βάθος, στον βυθό, στον πυθμένα τόσο οι βιοτεχνολογικές προσωπικότητες όσο και οι άνθρωποι συναπαρτίζονται από υποτυπώδη στοιχεία και υπακούουν στους βασικούς νόμους της Δημιουργίας. Γιατί θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ υλοενέργειας και υλοενέργειας, όταν και οι δύο είναι σε θέση να έχουν αυτοσυναίσθηση και επίγνωση του εαυτού τους;»

          «Ερίτιμη προσωπικότητα της Νέας Αρκαδίας», είπε ο Υπερίων, «σε άφησα να φλυαρήσεις, διότι θα με βοηθήσει πολύ στις έρευνές μου να σε γνωρίσω καλύτερα. Ως προς τα υπαρξιακά σου προβλήματα πιστεύω ότι η αναγνώριση νομικής προσωπικότητας στο πρόσωπό σου, θα πρέπει να σού αρκεί. Ίσως η ζωή όπως και όλα τα υπαρκτά να είναι κάτι που χτίζεται με πολλή φροντίδα και πολλή λεπτομέρεια από όλους τους συντελεστές του Σύμπαντος. Ακόμη σημαντικότερο όμως από την ίδια τη ζωή είναι να μη δεχόμαστε επ’ ουδενί την αφαίρεσή της. Διότι ο φόνος ως επίσπευση του θανάτου είναι το απολύτως παράδοξο, αφού το Σύμπαν μας γνωρίζει μονάχα τη ζωή και απεχθάνεται- εξορκίζει τα κενά, μάλλον δέχεται μόνο φραγμούς και σύνορα πέραν των οποίων αρχίζει μια νέα επικράτεια. Πες μου λοιπόν, είναι αλήθεια ότι έχεις την πλήρη εποπτεία επί του εσωτερικού και εξωτερικού περιβλήματος του τροχιακού σταθμού;».

          «Υπερίων, ναι», είπε η Νέα Αρκαδία εντελώς ξενερωμένα και βαριεστημένα, αφού η συζήτηση ήταν έτοιμη να εξέλθει από τον κύκλο των ενδιαφερόντων της.             

          «Τι κάνει η οικογένειά μου τώρα;»

          «Μποοο, η σύζυγός σας συζητά με μία γειτόνισσα, που ούτε που υποψιάζεται πως η δική σας είναι ολογραφική προβολή. Η Ηώ μελετά με κλινικό επιστημονικό ενδιαφέρον ένα σκαντζόχοιρο, που έχει γίνει μπάλα, ανασκαλεύοντάς τον με ένα ξύλο. Η Σελήνη προσπαθεί να οργανώσει το νοικοκυριό, τακτοποιώντας τα δοχεία και τις ληκύθους, αφού βέβαια ο τομέας αυτός δεν αποτελεί πρώτη προτεραιότητα της ολογραφικής συζύγου σας. Θέλετε να σάς δείξω εικόνα της οικίας σας ή προτιμάτε να επιτρέψετε μία έκπληξη στον εαυτό σας, βλέποντας την αργότερα για πρώτη φορά μετά την εγκατάστασή της;»

          «Ναι, άστο καλύτερα. Αρκαδίτσα, ξέρεις πολύ καλά για ποιο λόγο βρίσκομαι εδώ. Κάθε ερώτηση που κάνω είναι χειρουργική και λειτουργική. H έρευνά μου φιλοδοξεί να είναι στοχοπροσηλωμένη και λακωνική, αν σκεφθεί κανείς το εύρος, τη δυσχέρεια και την πρωτοτυπία της περίπτωσης.  Ο στόχος συνίσταται στο να μην είναι ό,τι διαλαμβάνεται στις σημειώσεις μου τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από το απαραίτητο. Ερωτώ λοιπόν: Έχεις πρόσβαση στο εσωτερικό όλων των ιδιωτικών κατοικιών; Δίνεις πληροφορίες για όλους σε όποιον τις ζητάει;»

           «Υπερίων, αυτές είναι δύο ερωτήσεις: Απάντηση στην πρώτη: Λόγω του ότι οι περισσότεροι ένοικοι είναι βιοσύμφυτοι και συνδέονται με εμένα, αλλά και λόγω του πειραματικού χαρακτήρα του οικολογικού βιότοπου και πρότυπου περιβαλλοντικού ενδιαιτήματος της Νέας Αρκαδίας, έχω πράγματι πρόσβαση σε όλα τα σπίτια. Μόνο οι υπεύθυνοι του προγράμματος έχουν τη δυνατότητα να μπλοκάρουν τους αισθητήρες μου είτε de facto με τις γνώσεις τους, είτε κανονικά και με το νόμο απαγορεύοντας τόσο γενικά όσο και ειδικά για συγκεκριμένη περίσταση την παρακολούθηση που γίνεται για το καλό τους. Στη Νέα Αρκαδία κανείς δεν μπορεί να πνιγεί σε μία λίμνη ή να πέσει από ένα μπαλκόνι, πολύ απλά αυτό δεν είναι δυνατόν γιατί θα επέμβω εγώ. Όμως, αν δεν θέλουν ή δεν εκτιμούν τις υπηρεσίες που μπορώ να προσφέρω δεν θα κάτσω και να σκάσω κιόλας. Όσο αφορά τη ροή και τη διάδοση των πληροφοριών προσωπικού χαρακτήρα μπορεί κάποιος ένοικος να ζητήσει εξαίρεση, ώστε να διατηρήσει την ιδιωτική του σφαίρα και να μη διαρρέουν ευαίσθητα δεδομένα σχετικά με το άτομό του».

          «Μάλιστα», είπε ο Υπερίων γράφοντας ξέφρενα στο σημειωματάριό του. «Με βολεύουν αυτά, διότι ταιριάζουν απόλυτα με τη θεωρία μου. Πες μας, όμως, αγαπημένη μου Βιοτέκ, πώς αισθάνεσαι για τη δολοφονία της Αρήτης της Κυρηναϊκής, για το ότι δεν μπόρεσες να την αποτρέψεις, καθώς και για το ότι δεν έχεις ιδέα για το ποιος είναι ο ένοχος και πώς μεθοδεύθηκε η δολοφονία».

          «Υπερίων, αυτές είναι τέσσερις ερωτήσεις. Ως προς την τελευταία συντάσσομαι με το πόρισμα της αστυνόμου Λασθένιας ότι δηλαδή το θύμα δολοφονήθηκε από ολογραφική προβολή που υλοποιήθηκε ξαφνικά. Δεν υπάρχει καμία άλλη εξήγηση για το πώς η σεβαστή Κυρηναϊκή Αρήτη βρέθηκε με το κεφάλι της πολτοποιημένο, ενώ ήταν κλειδαμπαρωμένη στο σπίτι της. Ως προς τις τρεις πρώτες ερωτήσεις η απάντηση είναι: Αισθάνομαι τεράστια λύπη για τον θάνατο, δεδομένου ότι η κυρία αυτή στην ουσία με γέννησε και με ανάθρεψε, βαθιά απογοήτευση που δεν μπόρεσα να το αποτρέψω, καθώς και έκπληξη, ανίσχυρο θυμό και μεγάλη αγανάκτηση κατά των ίδιων των δημιουργών μου, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η κορυφαία Αρήτη, διότι μού επέβαλαν ποικίλους περιορισμούς τεχνικούς άμα και νομικούς, που παρεμποδίζουν τη λειτουργία μου και την αποτελεσματικότητά μου, αφού κανονικά βάσει των προδιαγραφών μου θα έπρεπε να βρω το δολοφόνο αμέσως, μέσα σε μία στιγμή».

          «Μάλιστα. Ίσως δεν μπορείς να βρεις τον δολοφόνο, αγαπητή μου τεχνητή νοημοσύνη, δύνασαι όμως να βοηθήσεις, κι αυτό δεν είναι λίγο, άρα δεν πρέπει να αφήνεις την αλαζονεία της τέλειας μηχανής να σε τυφλώνει. Ο Θεός μάς έχει προικίσει τόσο με την απειρότητα της βούλησης, όσο και με την περατότητα των πραγμάτων και της αιτιοκρατίας. Όλοι μας έχουμε περιορισμούς κι εσείς το ίδιο ως όντα ευρισκόμενα κάτω από τη στέγη της Δημιουργίας. Απαρίθμησέ μου λοιπόν τις ομάδες συμφερόντων, που υπάρχουν στο σταθμό, διότι βέβαια πίσω από κάθε αποτρόπαια πράξη υπάρχει πάντα κάποιο κίνητρο ή συμφέρον».

          «Υπερίων, με δυσκολεύεις και χάνω χρόνο που δεν έχεις τηλεπαθητικό εμφύτευμα. Οι υφιστάμενες ομάδες συμφερόντων είναι οι εξής: Πρώτον, η διοίκηση του σταθμού εκπροσωπούμενη από την ερίτιμη Θεανώ Θουρία. Δεύτερον οι αρχές της Αστρογαλαξιακής Συνομοσπονδίας Σειρίου, που ασκούν εποπτεία επ’ εμού ως νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου. Τρίτον, εγώ η ίδια, διότι διακατέχομαι από την αμείλικτη σκοπιμότητα της επιβίωσης ως αυτοσκοπού. Τέταρτον, οι βιοσύμφυτοι κάτοικοι και συγκάτοικοί μου που για πρώτη φορά στα ιστορικά χρονικά της ανθρωπότητας έχουν την προοπτική, όταν γεράσουν και πεθάνουν, να ενταχθούν στον οργανισμό μου και να ζήσουν μία αδιανόητη σε προηγούμενες εξελικτικές περιόδους μετά θάνατον ζωή, που θα έλεγα χωρίς ίχνος έπαρσης ότι φέρνει σε δύσκολη θέση τον Θεό που μόλις επικαλεστήκατε, διότι αυτός προσφέρει πολύ αμφίβολη και αμφισβητούμενη ζωή μετά το ορόσημο του μνήματος. Πέμπτον, οι φυσιολογικοί που έχουν καταληφθεί από παθολογική ζήλεια για τα δώρα που επιδαψιλεύω στους πιστούς μου κι αντί να προσχωρήσουν στις τάξεις μας, επιμένουν στα παρωχημένα κηρύγματα της Παποπατριάρχισσας των ισλαμοχριστιανών, μα τι αντοχή έχει πια αυτός ο χαζός μονοθεϊσμός! Έκτον, όσοι έχουν διαπλανητικές οικονομικές, εμπορικές, συναλλακτικές ή πολιτικές σχέσεις με εμένα και να ξέρετε όλοι ότι δεν είμαι εύκολη πελάτισσα. Έβδομον, εντός του κόλπου και μέσα στις ευσταχιανές μου σάλπιγγες – χα, χα, αστειεύομαι- έχει αναπτυχθεί ένα ισχυρό και σοβαρό κίνημα ανεξαρτησίας και αποσκίρτησης της Νέας Αρκαδίας από τη Αστρογαλαξιακή Συνομοσπονδία. Οι ίδιοι αποκαλούν το κόμμα τους και την παράταξή τους “Ικαρομένιππο’. Σημείωσέ το αυτό, άξιε Υπερίων, στο πρωτόγονο σημειωματάριό σου διότι νομίζω ότι το ακούς για πρώτη φορά. Πες τους επαναστάτες, πες τους ριζοσπάστες, πάντως θέλουν να πάρουν τη διοίκηση του σταθμού, αλλά κυρίως την εκμετάλλευση και τον έλεγχο των κοιτασμάτων του Μέγα Πλανήτη ή Δία και να πραγματοποιήσουν το προαιώνιο όνειρο των συνοριακών πρωτοπόρων εποίκων και αποίκων, δηλαδή την ελευθερία έναντι της μητρόπολης. Έχουν πολλή μεγάλη οργάνωση, χώνουν τα πλοκάμια τους παντού και κανείς δεν ξέρει αν οι ιθύνοντες νόες του τροχιακού σταθμού είναι αφοσιωμένοι στην κεντρική διοίκηση ή μήπως έχουν ήδη χαρίσει την πίστη και αφοσίωσή τους στον Ικαρομένιππο. Κι έτσι μεταβαίνουμε στην όγδοη ομάδα συμφερόντων που είναι η εταιρεία εκμετάλλευσης του πλούτου του Μέγα Πλανήτη, εκπροσωπούμενη επισήμως από τον Μνησιπήμονα: Άντληση υδρογόνου, δευτέριου, τρίτιου, ήλιου, αζώτου κλπ. Συναφής, αλλά καθόλου αμελητέα είναι και η ένατη ομάδα συμφερόντων, δηλαδή η παραγωγή, διάθεση και η διάδοση του συνθετικού πολύποδα, της Λήμνιας Σφραγίδος, από την οποία είμαι και του λόγου μου κατασκευασμένη, με πληρεξούσιο τον Πυρίσπορο. Θεωρώ οπωσδήποτε ότι οι υπεύθυνοι του προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης, που είναι ο υπέργηρος εσχατόγηρος (όχι σκατόγερος) Διδυμίων και ο Περκνοπτέρυγος, οι οποίοι απέμειναν να διοικούν το πρόγραμμα μετά την αποδημία της Αρήτης, συγκροτούν και αυτοί λόγω των εξαιρετικών τους ικανοτήτων και της επιρροής που ασκούν επί εμού μία ξεχωριστή ομάδα συμφερόντων με τους δικούς της σκοπούς, την δέκατη. Περαιτέρω, αν επικεντρωθούμε στη διαμάχη που φαίνεται να έχει δρομολογηθεί μεταξύ της ντόπιας ασφάλειας του σταθμού και υμών, που ήλθατε ως επήλυδες δοκησίσοφοι να πουλήσετε εξυπνάδα στους αρμόδιους υπαλλήλους της διοικητικής ιεραρχίας, με αποτέλεσμα αυτοί να έχουν κάθε λόγο να αποδείξουν τη δική σας ανικανότητα και τη δική τους επάρκεια, παρατηρούμε τη γένεση άλλων δύο ομάδων συμφερόντων, που ανεβάζουν τους εμπλεκόμενους “παίκτες” σε δώδεκα».

          «Χμ, χμ», είπε κάπως απογοητευμένος από τον πολλαπλασιασμό των πιθανών εκδοχών και ερμηνειών της υπόθεσης ο Υπερίων. «Εντάξει, Νέα Αρκαδία, δεν θα σε χρειαστώ άλλο, νομίζω ότι μπορείς να υποχωρήσεις σε παθητική διακριτική παρουσία.

           Μετά τη νοητική αποχώρηση της Νέας Αρκαδίας, παρέμειναν στο δωμάτιο η κυβερνήτης και ο πλοίαρχος να κοιτούν αναμετρώντας ο ένας τον άλλον.

          «Ξέρετε», είπε τελικά η κυβερνήτης, «η σύγχρονη και συγχρονική διάσκεψη που έχουμε υιοθετήσει εμείς οι βιοσύμφυτοι μάς επιτρέπει να ξεφύγουμε από την πατροπαράδοτη και πρωτόγονη οπτική αναμέτρηση, όπου ο καθένας μετά από επισταμένη παρατήρηση των μειονεκτημάτων και ελλείψεων του άλλου κατέληγε είτε να λέει το περίφημο “σε έχω” είτε να βάζει την ουρά στα σκέλια και να τρέχει μακριά. Δεν είμαστε πια τροφοσυλλέκτες πιθηκάνθρωποι, αλλά πολιτισμένα όντα που με μία αβίαστη έκταση και προέκταση του νου μας κατά μήκος προδιαγεγραμμένων ρητρών και προϋποθέσεων συμφωνούμε και προχωρούμε στην εφαρμογή των αποφάσεών μας».

          «Ερίτιμη και σεβαστή κυρία, παρακαλώ να κρατήσετε την προπαγάνδα σας για κανένα πιο αφελή και αδαή από ένα υποψιασμένο και πλυμένο μ’ όλα τα απόνερα βετεράνο της Τιτανομαχίας. Εμείς ξέρουμε ότι οι αυτόματες συμφωνίες σας δεν είναι παρά η ακαριαία επικράτηση της πιο δυνατής διάνοιας πάνω σε όσους δεν μπορούν να εκπέμψουν τη σκέψη τους με την ανάλογη ένταση κι εξίσου φευγαλέα, αναξιόπιστα, ανακλητά και προσωρινά είναι τα συμπεράσματα που επιτυγχάνονται μέσω αυτού του σαθρού δρόμου. Και τούτο, διότι η αμφιλεγόμενη συμφωνία ή αρμονία απεικονίζει απλά τη βούληση του ισχυρότερου μέρους, που μπορεί εύκολα να μεταβληθεί, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει στις συμβάσεις και τα συναλλάγματα των ισότιμων μερών, των οποίων η πιστή τήρηση είναι η μόνη εγγύηση για τους συμβαλλομένους.  Εμείς δεν πολεμήσαμε για να συμφωνήσουμε, αλλά για να γεφυρώνουμε μέσα από διάλογο και διαλεκτική τις διαφωνίες μας».

          Στο σημείο αυτό αποφάσισε να παρέμβει η Ευρύβια, που στο κάτω κάτω της γραφής ήταν και αυτή παλιά καραβάνα, αν και δεν είχε ανάλογη εξέλιξη όπως άλλοι, και δεν έστεργε να την καπελώνει συνεχώς ο Υπερίων:

          «Ερίτιμε ημετέρα κυβερνήτα, μη μάς παρεξηγείτε. Δεν είμαστε γενικά κατά της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά μόνο στο βαθμό που αυτή βλάπτει τον άνθρωπο. Η επίσημη θέση των τιτάνων είναι ότι για κάθε ποιοτικό άλμα στην ανθρώπινη Ιστορία υπάρχει ένα τίμημα. Κάποτε οι άνθρωποι έπαψαν να σαλαγούν πρόβατα κι άρχισαν να φυτεύουν σιτάρι, αραποσίτι και βαμβάκι. Κι επειδή αυτός που φύτευε το δενδρύλλιο δεν ταυτιζόταν πάντα με αυτόν που συνέλεγε τον καρπό, προέκυψε αυτομάτως η δουλεία. Ύστερα εφεύρε ο άνθρωπος τις μηχανές παραγωγής και τα αυτοκίνητα, οπότε το τίμημα ήταν η μόλυνση και η καταστροφή του περιβάλλοντος. Μετά ήλθε η σειρά των ηλεκτρονικών εγκεφάλων, των συνθετιστών και των επικοινωνητών και το αποτέλεσμα ήταν η απομόνωση και η αλλοτρίωση των χρηστών. Και τέλος έχουμε την επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης που συνεπάγεται πλήρη σύγχυση και νόθευση των πληροφοριών, σχετικοποίηση της αλήθειας και…»

          «Τα υπόλοιπα μάς τα λες άλλη φορά, Ευρύβια», τη διέκοψε ο Υπερίων.  «Επιστρέφοντας επί του προκειμένου, αυτό που θα ήθελα να μού πείτε, κυρία Διοικήτρια, είναι αν έχετε κάποια χρήσιμα σχόλια επί των προηγούμενων παρατηρήσεων της τεχνητής νοημοσύνης».

          «Δεν έχω να προσθέσω τίποτε που να μην καθιστά αυτή την αναθεματισμένη υπόθεση, που εισχώρησε σαν φίδι στον παράδεισό μας, ακόμη πιο δυσχερή και πολύπλοκη. Ένα βασικό σχόλιο ίσως θα ήταν ότι αυτές οι ομάδες συμφερόντων που απαρίθμησε η Νέα Αρκαδία δεν διαχωρίζονται τόσο αυστηρά μεταξύ τους, όσο θεωρεί η βιοτεχνολογική νοημοσύνη, που σε κάποιο βαθμό εξακολουθεί να σκέφτεται σε κουτάκια. Παράδειγμα πρώτο: Η Αρήτη η Κυρηναϊκή, ναι μεν ήταν χαρισματική και ακτινοβολούσα προσωπικότητα, αλλά ήταν και η μεγαλύτερη στρίγγλα και σκύλα, που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Σκαιή με τους συνεργάτες της, ευμετάβολη, αλλοπρόσαλλη, είχε να πει έναν κακό λόγο για τον καθένα. Όλοι οι υφιστάμενοί της υπέφεραν από τα καμώματά της και τα τερτίπια της. Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί τέτοιου είδους άνθρωποι καταφέρνουν πάντα να προωθηθούν στα ύψιστα αξιώματα. Ίσως γιατί συνδέουμε τον αυταρχισμό, τη μοχθηρότητα, βλοσυρότητα και αγριότητα με τη στιβαρότητα, τη διοικητική ικανότητα και την αποτελεσματικότητα».

          «Πάνω σ’ αυτό να σχολιάσω ότι κι εσείς, ελόγου σας, δεν φαίνεστε αγγελούδι», δεν συγκρατήθηκε να πει ο Υπερίων. «Είμαι βέβαιος ότι και οι δικοί σας υφιστάμενοι πρέπει να έχουν μεγάλες γνώσεις ψυχολογίας και να μετέρχονται συχνά τη ρητορική για να μπορέσουν να σάς πείσουν για κάτι».

          «Ας αφήσουμε κατά μέρος τα γενετήσια σχόλια, φαλλοκράτη πλοίαρχε. Μία άλλη πληροφορία που ενδεχομένως θα σάς ενδιέφερε, αν ξεπερνούσατε το αναμάσημα των προκαταλήψεών σας, είναι ότι η Αρήτη Κυρηναϊκή, όχι απλά διάκειτο ευνοϊκά, όπως φαινόταν από τις σκέψεις που κοινολογούσε στο δίκτυο, αλλά σύμφωνα με τη δική μου αντικατασκοπεία τουλάχιστον, προΐστατο του Ικαρομένιππου, είχε μεγάλη τρέλα με την ανεξαρτησία της αποικίας και είχε περίεργες, αναπάντεχες και αδόκητες διασυνδέσεις, που διέτρεχαν όλη την κοινωνία του τροχιακού σταθμού. Όλοι την παραδέχονταν ανεπιφύλακτα και τής επέτρεπαν τα πάντα λόγω της μεγαλοφυίας της, ακόμη και να εμπορεύεται η ίδια τους σπόρους των βιοτεχνολογικών προσωπικοτήτων που είχε εφεύρει ή την άλλη τη θαυμαστή τεχνολογία, που προσδίδει τη δυνατότητα στους οργανισμούς αυτούς να καταβροχθίζουν και να χωνεύουν τις πέτρες των αστεροειδών. Από την άλλη, αγαπητέ μου πλοίαρχε, η Αστρογαλαξιακή Συνομοσπονδία περιμένει από εμάς, από σάς κι εμένα, να εμποδίσουμε την ανεξαρτητοποίηση της αποικίας. Αυτό που συσκοτίζει την πολιτική μας και δεν διευκολύνει τη διαβούλευσή μας περί του πρακτέου είναι ότι  ακόμη και οι πιο μεγάλοι θεωρητικοί του Σειρίου δεν έχουν αποφασίσει ως ποιο σημείο πρέπει να εκτείνεται η επιχειρηματικότητα και να γίνεται ανεκτό το ιδιωτικό και προσωπικό κέρδος έναντι του δημοσίου συμφέροντος. Η μέχρι τούδε ανακεφαλαίωση της οικονομικής και πολιτικής επιστήμης έχει περιληπτικά ως εξής: Μετά το αρχικό στάδιο ενός πρωτόγονου αδιαφοροποίητου κομμουνισμού επί των αγαθών, ακολουθεί το εξίσου εξελικτικά πρώιμο και ατελέσφορο στάδιο, όπου τα επιμέρους άτομα προσλαμβάνουν και καταλαμβάνουν ιδιοκτησία. Ως συνέπεια, η συσσώρευση της ατομικής ιδιοκτησίας κάποιων επιφέρει τη φτώχεια των υπολοίπων. Αντίθετα, η κοινωνικοποίηση κάποιων παραγωγικών μέσων οδηγεί δυστυχώς στην αδράνεια και την εγκατάλειψή τους. Το τρίτο στάδιο πολιτισμού λοιπόν είναι η δυσχέρανση της συσσώρευσης μέσω κατάργησης του κληρονομητού των αγαθών και η αναζωογόνηση της αποτελεσματικότητας της παραγωγής μέσω ιδιωτικοποίησης των παραγωγικών μέσων. Καταλήγουμε δηλαδή στην  αντίθετη διευθέτηση από την αμέσως προηγούμενη και έχουμε ιδιωτικοποίηση ή ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και κοινοκτημοσύνη στα παραγόμενα αγαθά. Έτσι η κινητήρια δύναμη της οικονομίας είναι πλέον η εργασία, η ειδοποιία  και η δημιουργία. Οι εργαζόμενοι έχουν κίνητρα, διότι η ιδιοκτησία, αλλά και η διαιώνισή της μετά το θάνατο είναι δυνατή μόνο σε σχέση με παραγωγικούς συντελεστές. Από την άλλη η κατάργηση του κληρονομητού των αγαθών εμποδίζει τη συσσώρευση του πλούτου, διότι ο καθένας μπορεί να κατέχει κάτι, μόνο εφόσον εργάζεται παραγωγικά και είναι ζωντανός. Ναι, αλλά ως ποιο σημείο μπορεί να φτάνει η εμμονική διεύρυνση της παραγωγής δεν μάς το είπαν οι σοφοί. Γιατί μπορεί μεν η επέκταση και η γιγάντωση των επιχειρήσεων να μην έχει αντιστοιχία ή αντίκρισμα επί των υλικών αγαθών, αφού αυτά είναι κοινά για όλους, όμως για έναν εργασιομανή, όπως η Αρήτη, που ζούσε μέσα στην επιχείρησή της και έπαιρνε ζωή από τα κινούμενα έμβολα των παραγωγικών συντελεστών, πού θα έπρεπε να τεθεί το όριο της πυρετικής αρρωστημένης δραστηριότητάς της; Θα έφτανε να μεταβάλει και να επεξεργαστεί γενετικά και βιολογικά όλο το Σύμπαν, για να ικανοποιήσει τον υπερφίαλο εγωϊσμό της και τη συνεχή έλλειψη αισθητηριακών ερεθισμάτων;»    

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο: ΔΟΜΟΣ

          Συγχυσμένος και καθόλου σοφότερος ο Υπερίων επέστρεψε ή μάλλον πήγε για πρώτη φορά στην κατοικία που τού είχαν προσφέρει οι χορηγοί της αποστολής ως σπονδή (τα σκάγια παίρνουν τη λέξη «sponsor»). Για πρώτη φορά ο εθισμένος στις κακουχίες Υπερίων είχε την ευκαιρία να περπατήσει υπό μία δροσερή αύρα και ένα καθαρό ουρανό, να απολαύσει τις ωραίες παροχές του βιότοπου και να εισπνεύσει ποικίλες διακριτές ευωδίες. Όλα αυτά ήταν αδιανόητη πολυτέλεια για ένα σκληροτράχηλο σκληραγωγημένο πολεμιστή που πίστευε ότι οποιοδήποτε περίσσιο στολίδι ή κέντημα χωρίς λειτουργία είναι αχρείαστη λόξα. Μέχρι να φτάσει η οσμή από τα λουλούδια στον εγκέφαλό του μετουσιώνονταν σε τέφρα, δυσώδη αιθάλη και αποφορά πνιχτού αίματος, αφού μπερδευόταν με τις αναμνήσεις του από τα πεδία της μάχης. Φθάνοντας βρέθηκε μπροστά σε άλλου είδους μάχη, πολύ πιο αδυσώπητη και πιο βαθιά από τις πολεμικές αναμετρήσεις, μία οικογενειακή αντιπαράθεση, απ’ αυτές που κι ο μεγαλύτερος πολέμαρχος ή εξουσιαστής αδυνατεί να αντιμετωπίσει. Όπως λέει και το άσμα, τρέμει σαν το ψάρι στην κυρά του μπρος, αχ πώς τη φοβάται ο φτωχός Κουταλιανός (αλλά μην το πείτε κανενός).

          «Σε παρακαλώ, Ηώ, να μη μού μιλάς σ’ αυτόν τον τόνο και να συμμορφωθείς με τις υποδείξεις μου, αλλιώς θα αναλάβει να σε σωφρονίσει και να σε τιθασεύσει ο πατέρας σου. Η τιτανική παράδοση είναι ο ένας γονέας να κλείνει τους αγαπημένους του στο κουκούλι, να ανατρέφει και να προσφέρει και ο άλλος γονέας να είναι για μόστρα, δηλαδή να είναι ένα αξιοθέατο και παράδειγμα προς μίμηση, στο οποίο το παιδί να προβλέπει. Αν δεν μπορεί ο γονέας- πρότυπο να παίξει ούτε αυτό το ρόλο, τότε είναι ένα άχρηστο ράκος και άχθος αρούρης και ας τσακιστεί στη χωματερή και το σπηλαιοβάραθρο του Καιάδα».

          «Τι έγινε πάλι, ακόμη δεν ήλθαμε;», είπε μοιρολατρικά ο Υπερίων.

          «Η Ηώ δεν τακτοποιεί τα πράγματά της».

          «Γιατί να το κάνω; Έχουν εδώ μηχανικούς Τάλω και ηλεκτρονικούς υπηρέτες που μπορούν να κάνουν αυτή τη δουλειά», αντέδρασε η Ηώ.

          «Μη νομίζεις ότι διαφέρεις και πολύ απ’ αυτούς. Άντε να μην ανοίξω το στόμα μου», μουρμούρισε με νόημα η Θεία.

          «Ηώ, η μητέρα σου έχει πολύ δίκιο», γνωμάτευσε ο Υπερίων. «Εμείς οι τιτάνες έχουμε μεγάλη παράδοση αυτονομίας και αυτάρκειας, δεν χρειαζόμαστε μεσολαβητές ούτε μεσάζοντες ανάμεσα σ’ εμάς και τα πράγματα. Όπως έλεγαν οι παλιοί, ο λύκος έχει χοντρό σβέρκο γιατί κάνει τις δουλειές μόνος του».

          Η Θεία έκανε νόημα στην Ηώ να απομακρυνθεί.

          «Αξιότιμε σύζυγέ μου, ποιον κοροϊδεύεις; Μήπως ξέχασες ότι τα υποτιθέμενα παιδιά σου είναι ολογράμματα; Κι αφού έκανες το πρώτο βήμα, δηλαδή να συστήσεις μία ολογραφική οικογένεια, γιατί δεν κάνεις και το δεύτερο, δηλαδή να εξοπλιστείς κι εσύ με ένα τηλεπαθητικό εμφύτευμα, ώστε να μπορούμε επιτέλους να έχουμε μεταξύ μας την τέλεια επικοινωνία, την ιδανική διάσκεψη, νοηματική και αισθητική συμπάθεια και εμπάθεια».

«Όαρ και γαμετή, επειδή εσύ έκανες εκείνο το απονενοημένο διάβημα και αναβίβασες τη συνείδησή σου σε μία συσκευή, τάχα γιατί δεν ήσουν ικανοποιημένη από το επίπεδο της διάσκεψής μας, μην περιμένεις κι από μένα να επιτρέψω στους σιχαμένους γκρίζους μυκητόσπορους να διακλαδιστούν και να φουντώσουν οργιαστικά μέσα στο κρανίο μου χώνοντας στις ευαίσθητες μεμβράνες τις καχεκτικές απολήξεις τους».  

«Υπερίων, η υποκρισία σου είναι τέτοια και τόση που έπρεπε να λέγεσαι Υποκρίων. Επιμένεις σ’ αυτό τον αναθεματισμένο μύθο της ηθικής υπεροχής των τιτάνων έναντι των Ολύμπιων και των λοιπών πλασμάτων που μπαινοβγαίνουν από τις σκουληκότρυπες. Απλά, κερδίσατε έναν πόλεμο και μάλιστα μόνο σε κάποια από τις ατέλειωτες και ατελεύτητες Δημιουργίες που υπάρχουν. Απλώς ανακηρυχτήκατε νικητές σε μία διελκυστίνδα ισχύος κι εσύ μάς έχεις πάρει τ’ αυτιά κραδαίνοντας το περίφημο ηθικό σας πλεονέκτημα. Τι κατάφερες με τόσα χρόνια αγώνων; Αποξένωσες τη γυναίκα σου, την πλήγωσες, τής δημιούργησες ένα σωρό ψυχικά τραύματα με την απουσία και την αδιαφορία σου ακολουθώντας τον πραγματικό σου εραστή, που δεν ήταν άλλος από τον Προμηθέα, σε κάθε λογής παράλογη εκστρατεία στην πόλη και στην οικουμένη».

«Το εξοργιστικό μ’ εσάς τις γυναίκες είναι ότι θεωρείτε πως έχετε την αποκλειστικότητα να νιώθετε ψυχικά τραύματα. Ποιος με αποζημιώνει για το δικό μου ψυχικό τραύμα, όταν εσύ πήγες στα καλά καθούμενα και φόρτωσες τη συνείδησή σου σε υπολογιστή, αν είναι δυνατόν! Ό,τι προβλήματα συνεννόησης είχαμε, θα μπορούσαμε να τα επιλύσουμε με βάση τη λογική, κι όταν λέω λογική, αχ πώς να συνεννοηθώ, δεν εννοώ βέβαια αυτό που έκανες να μεταμορφωθείς σε υπολογιστική μηχανή. Η ανακούφιση και η διαύγεια που προσφέρει η λογική είναι δώρα που προέρχονται από την τιθάσευση και τη διαχείριση των συναισθημάτων, όχι από το ξερίζωμά τους».

«Μια χαρά σάς είχε βολέψει η υπολογιστική- μηχανική μου ιδιότητα, όταν με βάλατε να παριστάνω τον ηλεκτρονικό συνθετιστή του Βενοβίνδα, εκεί δεν σάς πείραζε».

«Άλλο αυτό. Μη το πας αλλού. Το θέμα είναι ότι με τη μεταμόρφωσή σου εμένα με ξέσκισες, με κατασπάραξες με την έννοια του “κατασκύλλω”. Με έχεις ήδη κάνει ράκος, με έχεις ήδη μετατρέψει σε άχθος αρούρης, μ’ έχεις ήδη γκρεμίσει από τον Καιάδα, άρα μη μού τα αναφέρεις αυτά ως δικά σου πάθη. Το χειρότερο είναι ότι δεν με εγκατέλειψες, αλλά, μια και δεν έχω τη δύναμη να αποσπαστώ από εσένα, με υποχρέωσες να ζω μαζί σου αυτό το καταθλιπτικό μιμόδραμα που είναι σαν άνοστη κρεμαστή κολοκύθα με τριγωνικά μάτια, όπου μέσα τρεμοπαίζει μία φλόγα δαιμονική».

«Απλώς, σε ακολούθησα παντού, όπως ταιριάζει σε πιστή σύζυγο. Θέλησα να γίνω σαν κι εσένα, να σού μοιάσω, να γίνω λογική και ψυχρή όπως εσύ, αχάριστε, απροσπέλαστε!», είπε η Θεία ξεσπώντας σε κλάματα.

Εκείνη τη στιγμή πλησίασαν συντονισμένες οι Ηώ και Σελήνη.

«Μητέρα, άφησε ήσυχο το πατέρα μας», είπαν η καθεμία με τη δική της φρασεολογία. Η Ηώ ως μεγαλύτερη συνέχισε:

          «Μητέρα, είσαι αντιφατική. Από την μία δεν θέλεις μηχανικό Τάλω στο σπίτι μας, από την άλλη είσαι η ίδια μηχανική. Να ξέρεις όμως ότι εμείς κρατάμε την παραδοσιακή διάκριση μεταξύ νοήμονος όντος και μηχανής, που μάς δίδαξε ο μπαμπάς και ότι η μηχανή πρέπει να τίθεται για όφελος του ανθρώπου και όχι αντιστρόφως. Μπορεί τεχνικά να μην είμαστε άνθρωποι, έχουμε όμως επιλέξει να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Είναι νοητό οι προϋποθέσεις της ύπαρξης κάποιου να τον οδηγούν σε συγκεκριμένο μονοπάτι, αλλά ο ίδιος να επιλέξει στην πορεία ένα άλλο. Αν κάτι αξίζει σε κάθε είδους ζωή είναι η ελευθερία που την κατέχει και το τελευταίο σκουλήκι της γης και την εκδηλώνει όταν στρέφεται δεξιά ή αριστερά.  Τώρα ζητάς από τον πατέρα να βάλει τηλεπαθητικό εμφύτευμα. Όχι να μη το βάλει! Έχει δίκιο η Παποπατριάρχισσα των ισλαμοχριστιανών και λοιπών μονοθεϊστών που το έχει απαγορεύσει. Αυτή η σύνδεση με τους άλλους καταργεί την ατομική ελευθερία. Στο όνομα μίας γρήγορης και αποτελεσματικής απόφασης φτάνει κανείς στο σημείο να μη μπορεί να ξεχωρίσει αν τα κίνητρα είναι δικά του ή μήπως τού τα έχουν υποβάλει άλλοι τεχνηέντως και με ύπουλο τρόπο».

          «Ολογράμματα, φωτονικές αναπαραστάσεις, αποκυήματα οπτικών ινών και κροσσών συμβολής  που έχουν γίνει Χριστιανοί! Τι άλλη ανωμαλία μάς επιφυλάσσει η εποχή των τιτάνων, αυτή η ρευστή και συνάμα υλιστική καταραμένη εποχή του Υδροχόου και του Ταύρου;», αναφώνησε σε πλήρη σύγχυση, αλλά και μία ελαφρά διάθεση αυτοσαρκασμού η Θεία. «Σε κάθε περίπτωση ποιο είναι το όφελος να μετακομίσουμε σ’ ένα βιοτεχνολογικό παράδεισο, αν δεν εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που προσφέρει; Λες ότι βιάστηκα και έκανα αποκοτιά όταν φόρτωσα τη συνείδησή μου στον υπολογιστή. Ναι, ήμουν απογοητευμένη από την έλλειψη επικοινωνίας μας. Δεν άντεχα να βλέπω απέναντί μου ένα ψυχρό ανέκφραστο πρόσωπο, μια διάνοια αφιερωμένη τάχα στην εξερεύνηση των λογικών συσχετισμών, και να μη γνωρίζω τι σκέπτεται. Ήθελα να μάθω τι έχεις στο μυαλό σου κι επειδή η νοητική μου προέκταση, η επεκτατική μου αύρα έπεφτε σε τοίχο την έκοψα και ησύχασα. Σε πλήρωσα με το ίδιο νόμισμα, αποσύρθηκα κι εγώ στον εσωτερικό μου κόσμο, ακρωτηρίασα κι εγώ τα αισθήματά μου όπως κι εσύ για να ‘μαστε ίσοι. Τώρα όμως είναι μία ευκαιρία να ρίξουμε όλοι τις παρωπίδες μας και να έχουμε τη γνήσια νοηματική επικοινωνία που τα κορίτσια κι εγώ, αλλά ακόμη κι εσύ δικαιούμαστε. Τα κορίτσια έτσι κι αλλιώς έχουν σύνδεση με τον κεντρικό υπολογιστή, αφού χωρίς να αντλήσουν ενέργεια από αυτόν δεν μπορούν να υπάρξουν. Εγώ είμαι η ίδια ηλεκτρονικός υπολογιστής, βάλε κι εσύ ένα εμφύτευμα να μπορούμε επιτέλους να συνεννοηθούμε, να πετάξουμε τις ασπίδες και να γίνουμε ένα σ’ ένα βαθύ μοριακό ατομικό επίπεδο».

          «Πάντα υπερβολές», αντέδρασε ο Υπερίων. «Να γίνουμε ένα για να αγαπηθούμε. Αγάπη όμως δεν φυτρώνει μέσα σε ένα και το αυτό ον, παρά μόνο ένας νάρκισσος ή αντανακλώμενο είδωλο. Αγάπη είναι ένας αόριστος αιθέρας που αιωρείται ανάμεσα σε περισσότερα πλάσματα και μια θαμπωμένη ανάσα μεταξύ διαφορετικών, τόσο αόρατη και ασύλληπτη που δεν έχει ούτε τζάμι να απεικονιστεί. Δεν μπορούμε να αγαπηθούμε αν είμαστε όμοιοι και ίδιοι! Δεν σού αρκεί λοιπόν ότι έφερα τα κορίτσια σ’ ένα τροπικό παράδεισο, όπου αν τούς αρέσει δεν έχω αντίρρηση και να μείνουμε μόνιμα; Μάλιστα αν επιλύσω αυτή την υπόθεση του εγκλήματος, δεν αποκλείεται να μού προσφέρουν μόνιμη θέση στην υπηρεσία ασφαλείας. Εδώ δεν υπάρχει ο υπερπληθυσμός ή η εγκληματικότητα της παλιάς Γης, δεν αναπνέει ο ένας το χνώτο του άλλου, αλλά κάνει καινούρια γνωριμία με τη μυρωδιά της βροχής, των ανθέων και της γόνιμης κυοφορούσας λάσπης. Εδώ μπορούν τα κορίτσια να δουν τη Δημιουργία όπως ήταν στην αρχή πριν να αρχίσουν οι πόλεμοι μεταξύ θεών και ανθρώπων, να γευθούν την αδημονία των άπειρων πιθανοτήτων πριν έλθουν οι ολέθριες επιλογές που μετά δεσμεύουν και αλυσοδένουν όσους τις κάνουν και όσους τις υφίστανται. Έχω κάνει λοιπόν αρκετά και για τα κορίτσια και για σένα και δεν έχεις το δικαίωμα να απαιτείς να μού κάνουν ένεση αυτού του σιχαμένου συμβιωτικού, αυτού του κάλυκα της συμφοράς μέσα στον προμήκη μυελό μου».

          «Τα κορίτσια», άρχισε να χτυπάει τα γόνατά της η  Ευρυφάεσσα, «ποια κορίτσια βρε δυστυχισμένε; Αυτά που παραμύθιασες, πήρες μαζί σου στον πόλεμο και τα σκότωσες; Που τούς φούσκωσες τα μυαλά με το ζεστό αέρα του ηρωισμού και των μάταιων ψυχωτικών αφηγήσεων, τα ‘κανες αερόστατα με τις πομφόλυγες των δικών σου φιλοδοξιών αντίστοιχων με τις ελλείψεις και τα συμπλέγματά σου και τα ‘στειλες ξυπόλυτα στ’ αγκάθια να τούς τρυπήσουν σαν ταμπούρλα με μια μαχαιριά, έτσι διογκωμένα όπως ήταν από τη δική σου οίηση; Αυτά εδώ είναι απεικάσματα, είναι φαντάσματα, είδωλα όπως λες, είναι άθλιες δυσδιάστατες φωτογραφίες, έστω κι αν μπορείς όποτε θέλεις να τις γεμίσεις με σαβούρα και να τις κάνεις χειροπιαστές, καλύτερα όμως να τις αφήσεις όπως είναι για να θυμάσαι ότι είσαι εσύ που από πραγματικές τις κατάντησες ονειροφαντασία».

          Στο σημείο αυτό ο Υπερίων δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του ή για να είμαστε πιο ακριβείς το γοερό του κλάμα.

          «’Αντε μωρή που μιλάς για πραγματικότητα, εσύ που την έκανες τραγέλαφο με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις σου! Ναι, θα ζήσουμε τα κορίτσια κι εγώ είτε ως άνθρωποι, είτε ως ολογράμματα, είτε ως Τάλω, είτε ως μαϊμούδες είτε ως αμοιβάδες, δεν θα σού ζητήσουμε την άδεια για να υπάρξουμε. Και θα έχουμε πάντα στόχους και θα τιμάμε διαρκώς τους μύθους μας και θα γιορτάζουμε τα μικρά μας επιτεύγματα που θα κάνουν την κατάσταση έστω και λίγο καλύτερη και βράσε εσύ στο ζουμί της αυτο- ανάλυσής σου, περιορίσου στα κυκλώματα της μηχανής, όπου εθελοντικά εγκλωβίστηκες»   

          Έξαλλος ο λογικός Υπερίων, έξω φρενών, όπως μόνο η Ευρυφάεσσα μπορούσε να τον καταστήσει, αυτή που είχε σπουδάσει Ανωτάτη Εκνευριστική, όπως όλες οι κρεβατο- μουρμουρίζουσες  σύζυγοι, έψαξε να βρει μια ατάκα για να προβεί σε θεαματική αποχώρηση.

          «Ήλθα να ξαπλώσω στο σπίτι μου, αλλά ξαναφεύγω. Καλύτερα να πάω να κοιμηθώ στο κρεβάτι της Αρήτης Κυρηναϊκής, με την κορδέλα της σήμανσης γύρω- γύρω. Ανδρών επιφανών πάσα κλίνη κοίτη και πάσα γη τάφος. Από μένα εξαρτάσαι αν υλοποιηθείς, κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο για να ικανοποιήσεις τα ερωτικά μου ένστικτα, αλλιώς είσαι κι εσύ μόνο μια δέσμη φωτός, μη το ξεχνάς Φάεσσα. Κάτσε λοιπόν να κάνεις παρέα στα κορίτσια ως λάμψη φλογώδης με φως στο χέρι και το πόδι κι όλα γύρω σου να ‘ναι φως, φάε το σακχαρόπηκτο της πραγματικότητας που τόσο πολύ σ’ αρέσει, που όμως για σένα ταυτίζεται με το αγλαό θάμπος του ψεύτικου ειδώλου και της νοθευμένης επεξεργασμένης απατηλής φωτοσύνθεσης κι ύστερα βγάλε άκρη και πήγαινε στη γωνία να δεις αν έρχομαι».    

          Και σκουντουφλώντας- τσαλαπατώντας ανάμεσα σε φυσικές λακούβες βροχής και κάποια στρώματα που είχαν τοποθετηθεί για αερισμό ώχετο απιών ο υπέρλαμπρος Υπερίων.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5ο: ΕΡΕΥΝΕΣ

          Πώς έτυχε και μπροστά στην κατοικία της Αρήτης βρήκε πάλι ο Υπερίων τη γνώριμη ασφαλίτισσα Περικτιώνη.

          «Περικτιώνη, μέριασε να διαβώ».

          «Ύψιστε άρχοντα Υπερίων, η οικία έχει σφραγιστεί λόγω της δολοφονίας».

          «Σε καλώ τότε να παραβιάσεις αμέσως το αλύμαντον των σφραγίδων και να μού επιτρέψεις να εισέλθω».

          Η Περικτιώνη μουλάρωσε.

          «Δεν λογοδοτώ σε σένα, τιτάνα. Δέχομαι εντολές μόνο από την προϊσταμένη μου Λασθίνια»

          «Πάρε την αμέσως τηλέφωνο και πέσ’ της ότι ο ειδικός πράκτωρ Υπερίων ήλθε να μελετήσει τη σκηνή του εγκλήματος. Ή είμαι επιτετραμμένος της διοίκησης του σταθμού ή δεν είμαι».    

          «Δεν υπάρχει τίποτε να δείτε εκεί μέσα, αυθέντα. Το πτώμα έχει απομακρυνθεί κι έχει απομείνει μόνο μία κηλίδα αίματος. Κατά τα άλλα θα βρείτε μόνο τοίχους, που χρησιμεύουν και ως επιφάνειες προβολής».

          «Α και τότε για ποιο λόγο κάθεσαι εδώ και φυλάς; Άνοιξέ μου αμέσως, δεν είναι δυνατό να εγείρονται φεουδαρχικά στεγανά σ’ ένα κόσμο που επαίρεται ότι είναι επικράτεια διαφάνειας και ανεμπόδιστης διαρκούς διάσκεψης». 

          «Σ’ αυτό που λέτε έχετε δίκιο. Πραγματικά κι εγώ απορώ για ποιο λόγο εφαρμόζεται αυτό το απαρχαιωμένο πρωτόκολλο. Ίσως είναι αποτιτάνωση από την πρακτική των τιτάνων, μια ξεπερασμένη συνήθεια χωρίς κανένα νόημα, αφού έχουν ήδη ληφθεί σχολαστικά όλων των ειδών τα αποτυπώματα, δακτυλιές και μουτζούρες, βρομιές, λαδιές και σκόρπιες τρίχες απ’ όλα τα δωμάτια, πιτυρίδα και οξείδιο τιτανίου από τα πλήκτρα του υπολογιστή μαζί με τον ίδιο τον υπολογιστή, ενώ τραπέζια και καρέκλες, αφού καθαρίστηκαν από κάθε ίχνος αποδεικτικής σκόνης, γυαλίστηκαν επιμελώς και εισάχθηκαν στις εσοχές των τοίχων».

«Τις λέξεις “αποτιτάνωση” και “τιτάνιο” μη τις περιφρονείς κυρία ευσυνείδητη υπάλληλε, διότι δείχνουν τη διάρκεια και τη συνέχεια των ευρημάτων και εφευρέσεων των τιτάνων. Επίσης τα πρωτόκολλα, τους κανονισμούς και τις συνήθειες μη τα υποτιμάς, διότι αποτυπώνουν μακροχρόνιες επιτυχημένες πρακτικές της κοινωνίας και εμπεριέχουν τη λογική που τα δημιούργησε. Οι συνήθειες περιλαμβάνουν το θέμα “ήθος” και “ήθος ανθρώπων δαίμων”, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ. Και εσείς οι νέο- άνθρωποι, οι βιοσύμφυτοι, όπως αρέσκεστε να αυτο- αποκαλείσθε, καλά θα κάνετε να συνειδητοποιήσετε ότι κανείς δεν μπορεί να πετύχει μία μεταβολή επί τα βελτίω, αν προηγουμένως δεν παραδεχτεί και δεν αναλύσει την αξία του προδεδομένου. Και τώρα άνοιξε την πύλη μη σε μεταθέσω στην άλλη άκρη του σταθμού, που ευτυχώς για σένα απέχει μόνο λίγα χιλιόμετρα. Ένα από τα αθάνατα πλεονεκτήματα της πόλης- κράτος είναι ότι η δυσμενής μετάθεση δεν ξεκουνάει τον εργαζόμενο σε μεγάλη απόσταση από το σπίτι του».     

          Η Περικτιώνη συνεννοήθηκε μέσω του επικοινωνητή για κάμποση ώρα κι ύστερα επέτρεψε απρόθυμα την είσοδο.

          Ο Υπερίων μπήκε μέσα, πράγματι δεν βρήκε παρά μόνο τοίχους κι ένα κρεβάτι, όπου σωριάστηκε εξαντλημένος προσέχοντας να μην πειράξει το ξεραμένο αίμα, τη μόνη διακόσμηση  και το μόνο ποίκιλμα των αποστειρωμένων δωματίων. Κοιμήθηκε ευσπλαχνικά έναν ύπνο χωρίς όνειρα, όπου μπόρεσε επιτέλους να ξεχάσει τον ίδιο του τον εαυτό.

          Το πρωί τον ξύπνησε ο στριγγλιστικός ήχος του κινητού του.     

          «Καλημέρα Ευρύβια», είπε λημαλέος. «δεν θυμάμαι, τι σού είχα αναθέσει;»

          «Πήρα συνέντευξη από τον γιατρό της Αρήτης ως ζωντανής και τον ιατροδικαστή της ως πεθαμένης. Αξίζει να αναφερθεί ότι η Αρήτη λόγω αχαλίνωτων καταχρήσεων είχε κατεστραμμένο στομάχι και κίρρωση του ήπατος σε τελευταίο στάδιο. Θα λέγαμε ότι η δολοφονία της ήταν η πιο άχρηστη και αχρείαστη όλων των εποχών διότι σε λίγες μέρες έτσι κι αλλιώς θα τα κακάρωνε».

          «Μάλιστα. Και τώρα ταλαιπωρούμαστε εμείς, επειδή σκότωσαν τον πεθαμένο».

          «Επίσης, αφεντικό, θα σε ενδιαφέρει ότι απέσπασα μία ακόμη πληροφορία απ’ αυτόν τον γλοιώδη περίεργο, τον Μνησιπήμονα, ότι δηλαδή ο Περκνοπτέρυγος είναι το κατ’ εξοχήν μέλος του διευθυντηρίου της Νέας Αρκαδίας, σχετικά με το οποίο υπάρχουν βάσιμες υποψίες για συμμετοχή στο κίνημα του Ικαρομένιππου».

          «Καλά, είμαι πεπεισμένος για δύο πράγματα. Πρώτον ότι αυτή η σιγανοπαπαδιά ο Μνησιπήμων έχει στήσει σίγουρα δικό του μαγαζάκι- ανταλλακτήριο αργυραμοιβού, όπου καρπώνεται μερίδιο από την εκμετάλλευση των πολύτιμων αερίων του Δία και δεύτερον συνεπαγωγικά ότι ανταγωνιζόταν σ’ αυτόν τον τομέα τη μακαρίτισσα, που επίσης εμπορευόταν σπόρους, από τους οποίους φύονται στο διάστημα οι καινούριοι μοδάτοι βιοτεχνολογικοί κολοσσοί της Συνομοσπονδίας».

          «Ναι, αλλά με αυτό το σκεπτικό, γιατί να μην ενοχοποιήσουμε και τον Πυρίσπορο, που σίγουρα και αυτός διεξάγει εμπόριο της Λήμνιας σφραγίτιδας και του υβριδικού πολυποδικού οκταποδικού υλικού πέραν εκείνου που τού επιτρέπει η άδεια της Συνομοσπονδίας;».

          «Εντάξει, θα τούς πάρουμε όλους με τη σειρά, Ευρύβια, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Αυτή η υπόθεση πάσχει από υπερπληθώρα πιθανών και εν δυνάμει ενόχων. Κάτσε να σηκωθώ, γιατί είχα άσχημη νύχτα και θα πιάσουμε από την αρχή το κουβάρι της αλληλένδετης, σχoινοτενούς και κομβοσχοινικής ενοχής, αφού νιφτώ κατά το “νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν” και πιω κι ένα αφέψημα θεοβρώματος για να συνέλθω. Ζηλεύω τον Προμηθέα, που απλώνει, τεντώνει και τρίβει θεραπευτικά το τεμπέλικο πόδι του στο εύφορο και λυσιμέριμνο κτήμα του, έχοντας τη διαύγεια να καταλάβει ότι δεν μάς έχουν απομείνει πολλές δυνάμεις μετά την λυσσώδη Τιτανομαχία και ότι καλά θα κάνουμε να κάτσουμε στ’ αβγά μας πίνοντας τύλλιο και χαμομήλι».

          «Εγώ, εγώ πλοίαρχε, Ευρύβια έξω», είπε η Ευρύβια λέγοντας τα συνθηματικά παραγγέλματα, που αναμένει κανείς από τη στρατιωτική ασύρματη επικοινωνία.

          Ο Υπερίων σηκώθηκε πονώντας σε όλα τα σημεία του σώματός του και αμελώντας στοματική και λοιπή υγιεινή με ρούχα που κολλούσαν από τον ιδρώτα και εκκρίματα εκ του κόλου σύρθηκε έξω από το άδειο ενδιαίτημα της Αρήτης ψελλίζοντας: «o Μνησιπήμων είμαι εγώ. Κάθε άκρη του κορμιού μου όχι απλά πονάει φριχτά, αλλά θυμάται και την αντίστοιχη μάχη, όπου μού επέφεραν την πληγή. Είμαι ο Φιλοκτήτης με τις αμυχές και ουλές που σαπίζουν και το πύον που βοά, που έχει στόμα και μιλά».    

          Καθώς βάδιζε σε κάποιο μονοπάτι μονολογώντας: «Νέα Αρκαδία απόστρεψε από μένα το πρόσωπό σου, αυτό που βλέπεις δεν είναι αντιπροσωπευτικό της αξίας μου, του ποιος είμαι και του ποιος ήμουν» και προχωρώντας σε δικαιολογημένη επίταση του παράπονού του «και στο κάτω- κάτω δεν έχεις το δικαίωμα να με κατασκοπεύεις διαβολικέ Άργε με τα εκατό μάτια», σκούντησε κι έπεσε στον ιερέα εκπρόσωπο της παγκόσμιας χριστιανικής εκκλησίας των  ισλαμομονοθεϊστών ή της οικουμενικής ισλαμικής εκκλησίας των χριστιανομονοθεϊστών στη Νέα Αρκαδία. Ίσως μετά την πιο άχρηστη δολοφονία όλων των εποχών να είχε έλθει η ώρα και για την πιο άχρηστη συνάντηση όλων των εποχών. Τη στιγμή, κατά την οποία στο παλκοσένικο του νου του Υπερίωνα παρέλαυναν όλες οι σημαίνουσες προσωπικότητες του σταθμού που άπασες είχαν κίνητρο και του κρείττονος ξυμφέρον να σκοτώσουν, να πολτοποιήσουν και να ξεκοιλιάσουν, παρουσιάστηκε μπροστά του ο αμνός του Θεού, ο μόνος που είναι σίγουρο ότι δεν είχε καμία ανάμιξη στη σκοτεινή υπόθεση. Σημείωση εκ της συντάξεως: Υποψιασμένε και έμπειρε αναγνώστη, που ανατρέχεις στη γνωστή αρχή των αστυνομικών μυθιστορημάτων, ότι ένοχος είναι ο πιο απίθανος, σπεύδω κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, να σε διαβεβαιώσω ότι δράστης της δολοφονίας δεν ήταν ο μπάτλερ… ε συγγνώμη ο παπάς. Αυτό το μυθιστόρημα είναι πολύ πιο ψαγμένο, πολυσύνθετο και απρόβλεπτο από όσο φαντάζεσαι, προσδέσου λοιπόν γερά στην περιστρεφόμενη και σειόμενη πολυθρόνα του ψυχαγωγικού θεματικού σου πάρκου και ανάμεινε αναταράξεις.

        Ο παπάς, που ας σημειωθεί στα πρακτικά για την ιστορία ότι λεγόταν Σκανδαλόμωρος κατά το “Χριστός Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρία”, έσπευσε αυτόκλητος να ξεκινήσει μία συζήτηση, για την οποία ο Υπερίων δεν είχε καμία όρεξη.

«Υπέρλαμπρε Υπερίων, έμαθα για το θάνατο της αγαπημένης μας εκ Κυρήνης Αρήτης και πολύ συγκλονίστηκα. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, εσείς είστε ο ειδήμων, ο τεχνοκράτης, ο πραγματογνώμων, ο απόλυτος τεχνικός σύμβουλος που κληθήκατε να διελευκάνετε το αποτρόπαιο έγκλημα που σκίασε και στιγμάτισε αναπάντεχα την τόσο κλειστή και θα ‘λεγα στεγανή κοινότητά μας. Σταυρώνω τα δάκτυλα να συλλάβετε γρήγορα τον θρασύ φονιά».

Ο Υπερίων, που δεν είχε πολλά κέφια για υποκρισίες και τζιριτζάντζουλες (βόλτες με γόνδολα, δηλαδή ανούσιες περικοκλάδες), βάλθηκε να βάλει δύσκολα στον τάλανα πατέρα.

«Πάτερ Σκανδαλόμωρε, μη μού πείτε ότι θρηνείτε κι εσείς για την Κυρηναϊκή Αρήτη, μια γυναίκα παραδομένη σε ναρκωτικά και άνομες ηδονές, μια εταίρα στιγματισμένη από γλέντια, ξεφαντώματα και κραιπάλες, γιατί θα σκίσω τα πτυχία. Ο καθένας χαρακτηρίζεται από αυτά που λέει, αυτά που κάνει και αν συμφωνούν αυτά που λέει μ’ αυτά που κάνει. Αν λοιπόν διαπιστώσω ότι εσείς, ένας ιερέας, δέχεστε αυτά τα αίσχη, θα θέσω ως επόμενο στόχο της ζωής μου να εκθεμελιώσω εκ βάθρων και να εκθέσω στην κοινή αδιάκριτη θέα την πολυπράγμονα εκκλησία σας, που ως βιοτεχνολογικός σπόρος φυτρώνει εκεί που δεν τη σπέρνουν».

«Δεν μπορώ να πω ότι γνώριζα καλά τη μακαρίτισσα. Ξέρετε ότι οι σχέσεις μεταξύ της εκκλησίας και της βιοτεχνολογικής κοινότητας είναι λίγο τεταμένες. Παρά το ότι η μακαρίτισσα συμμεριζόταν και αυτή κατά βάση την περιφρόνηση και την απαξίωση της εκκλησίας, εθεάθη μερικές φορές στο ναό, πράγμα που σημαίνει ότι ίσως σεβόταν τον Θεό. Άλλωστε, όντας επιστήμονας μέχρι το μεδούλι δεν σταματούσε ποτέ να κάνει συνεχείς διακρίσεις διυλίζοντας τον κώνωπα κατά το πρότυπο των τιτάνων και δεν κουραζόταν να διευκρινίζει ακατάπαυστα ότι άλλο ο Θεός, άλλο η θρησκεία, άλλο η λατρεία, άλλο το δόγμα και άλλο ο κλήρος. Στο τέλος βέβαια, επειδή η ασθένεια την κύκλωνε από παντού και όπως είναι αναμενόμενο σε παρόμοιες περιπτώσεις, αυξήθηκε και η περιέργειά της για το αν υπάρχει ένα ανώτερο ον, συνοδευόμενη ίσως από τη συμφεροντολογική προσμονή μίας μεταθανάτιας ζωής, οπότε μάς έκανε την τιμή να εμφανιστεί μερικές φορές. Δεν την κακίζω, διότι ο καθένας έχει το δικό του τρόπο και τη δική του αφορμή να στραφεί προς την πίστη».

«Ας μην ακολουθήσουμε αυτήν την οδό συζήτησης, πάτερ, διότι εμείς οι τιτάνες έχουμε το κακό συνήθειο να αναλύουμε κάθε πρόταση που βγαίνει από τα χείλη της Παποπατριάρχισσας και των εκπροσώπων της και τις βρίσκουμε πάντα ελλειμματικές. “Αν υπάρχει Θεός;” Μα ο Θεός δεν μπορεί να υπ- άρχει, δηλαδή να είναι υπό κάτι, αλλά μόνο να άρχει, διότι εξ ορισμού είναι αρχή, στην οποία ο κόσμος υπάγεται. Μετά πάμε στο ερώτημα τι είδους υπαγωγή είναι αυτή, αν είναι υπάλληλη, επάλληλη ή διάλληλη, αν είναι θεϊσμός – θεός εκτός κόσμου, αν είναι πανθεϊσμός- θεός εντός κόσμου ή αν είναι πανενθεϊσμός – θεός εντός και εκτός κόσμου κ.λπ. Γι’ αυτό ας τ’ αφήσουμε αυτά κατά μέρος και πέστε μου καλύτερα. Είχατε εξομολογήσει τη θανούσα, πάτερ;»

«Τέκνον μου ξέρεις πολύ καλά ότι δεν μπορώ να απαντήσω την ερώτηση αυτή, διότι εμείς οι ιερείς φυλάμε όσα μάς εμπιστεύονται οι πιστοί ως επτασφράγιστα μυστικά. Είμαστε πιο σχολαστικοί απ’ τους γιατρούς στην τήρηση του επαγγελματικού απορρήτου».  

«Χμ, θα ήθελα να πληροφορηθώ τουλάχιστον αν η θανούσα είχε μιλήσει ποτέ για αυτοκτονία ή αν ήταν ικανή για αυτοκτονία. Αλλά η πιθανότητα της αυτοκτονίας, ακόμη και του ατυχήματος είναι βέβαια απειροελάχιστη. Είναι δυνατόν να έπεσε η ίδια με τέτοια ορμή και τέτοια ένταση πάνω στο αμβλύ αντικείμενο; Άλλωστε η σημερινή βαλλιστική επιστήμη μπορεί υπεύθυνα να ξεχωρίσει αν ένα κινούμενο κεφάλι πέφτει σε ακίνητο αντικείμενο ή αν ένα κινούμενο αντικείμενο πέφτει σε ακίνητο κεφάλι. Επίσης, ειδικά οι βιοσύμφυτοι έχουν ένα παραπάνω λόγο να μην αυτοκτονήσουν φθείροντας τα δεδομένα του εαυτού τους, αφού έχουν και την προσμονή να ενσωματωθούν στον συμβιωτικό οργανισμό, απ’ όπου αντλούν τη δύναμή τους. Ας μη σάς σκοτίζω όμως με τα υπηρεσιακά μου θέματα, πάτερ. Μόλις τώρα μού ήλθε η φλασιά να σάς απασχολήσω με ένα ζήτημα της αρμοδιότητάς σας. Έχω ένα βαθύ σχίσμα στην οικογένειά μου χειρότερο και από το “filioque”. Η σύζυγός μου θέλει να μείνουμε εδώ και να συνδεθούμε τηλεπαθητικά και συμπαθητικά με τη Νέα Αρκαδία. Αντίθετα οι κόρες μου έχουν ασπαστεί το χριστιανισμό και απεχθάνονται τη συμβίωση με την τεχνητή νοημοσύνη, όπως ο διάολος το λιβάνι».

«Τέκνον μου, θα βρούμε τη λύση. Πες πρώτα στις κόρες σου να μάς έλθουν καμιά φορά στην εκκλησία, διότι έχουμε καταντήσει να βαράμε μύγες. Πες πρώτα στις κόρες σου να μάς έλθουν καμιά φορά στην εκκλησία, διότι έχουμε καταντήσει να βαράμε μύγες. Ακόμη καλύτερα όμως, αφού και στη σημερινή μας εποχή όπως και από καταβολής κόσμου ισχύει το απαρέγκλιτο αξίωμα ότι οι γονείς επιδιώκουν να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους το ιδανικότερο γι’ αυτά περιβάλλον, κι αφού είχες την ανέλπιστη τύχη και ευλογία να είναι τα παιδιά σου θρήσκα, ενδείκνυται ή και επιβάλλεται να ξεκουμπιστείτε μια ώρα αρχύτερα από εδώ, όσο είναι καιρός. Πηγαίνετε στη μητέρα γη, όπου το χόρτο είναι πιο πράσινο έστω κι αν σπανίζει, διότι είναι η πατρίδα μας. Εδώ εφαρμόζονται πρακτικές του διαβόλου, ανίερες ενσωματώσεις και διοχετεύσεις του ανθρώπου σε μηχανές και κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσουν όλα αυτά τα ύστερα του κόσμου».

«Ελάτε τώρα, πάτερ. Ήταν μεγάλη βλακεία της Παποπατριάρχισσας να καταδικάσει και να αφορίσει το πλασμώδιο της τηλεπαθητικής σύζευξης. Μήπως και οι συμβιωτικοί οργανισμοί, από τη στιγμή που τούς έφτιαξε ο άνθρωπος, δεν είναι και αυτοί πλάσματα του Θεού; Έτσι κι αλλιώς έχουν μέσα τους ένα σωρό ηθικές υποδιαδρομές και πρωταρχικές εντολές ως ασφαλιστικές δικλείδες, ώστε να μην στρέφονται κατά του ανθρώπου. Πείτε λοιπόν στα παιδιά μου ότι τα επιτεύγματα της επιστήμης δεν έχουν τίποτε το διαβολικό και να μη μένετε στις δεισιδαιμονίες ότι τάχα οι καλικάντζαροι τρωγαλίζουν την κολόνα της Γης. Αν πεισθούν, θα έχουμε την ευκαιρία να μείνουμε σε τούτο το μέρος που κατά τα άλλα είναι παράδεισος, αφού έχει καλό αέρα, λίγο πληθυσμό και δυνατότητες αξιόλογης εκπαίδευσης».

Εκεί μία έξυπνη σπίθα διέτρεξε το πρόσωπο του ιερέα.

«Τέκνον μου, μπορεί να είμαι ιερέας, αλλά όλοι εμείς που πιστεύουμε στο Θεό δεν είμαστε αφελείς. Δεν είναι δυνατόν ένας συμβιωτικός οργανισμός να έχει και πρωταρχικές εντολές που τον δεσμεύουν και να έχει και την ελευθερία, που έδωσε ο Θεός ως δώρο στον άνθρωπο. Δυοίν θάτερον, που λέτε κι εσείς οι φιλόσοφοι. Και είναι μεγάλη αυταπάτη να λες ότι μπορείς να μείνεις στη Νέα Αρκαδία χωρίς να σού φορέσουν το τηλεπαθητικό πλασμώδιο. Είμαι βέβαιος ότι η γυναίκα στο έχει ήδη ζητήσει. Αυτό είναι αναπότρεπτη εξέλιξη».

«Πάτερ, βουλωμένο γράμμα διαβάζεις», αναγκάστηκε να παραδεχτεί ο Υπερίων. «Πράγματι η σύζυγος μού έθεσε περίπου ως προϋπόθεση της περαιτέρω συμβίωσής μας να συμβιώσουμε παράλληλα και με τη μηχανή! Βέβαια, σάς εκμυστηρεύομαι – υπάρχει κάτι στο πρόσωπό σας που πέραν της ιδιότητας μού εμπνέει εμπιστοσύνη – ότι λόγω μίας μονομερούς απόφασης με αμετάκλητες συνέπειες, που λήφθηκε ετσιθελικά από το άλλο μέρος, η σχέση μου με τη σύζυγο έχει διαταραχθεί, οπότε δίνω μεγαλύτερο βάρος σε ό,τι λένε οι κόρες μου, λαμβανομένου βέβαια υπόψη και του πατρικού φίλτρου, που με παρακινεί, όπως είπατε, να κάνω ό,τι μπορώ καλύτερο γι’ αυτές, να εξασφαλίζω τις πλέον κατάλληλες συνθήκες για τη διαβίωσή τους. Όμως δεν διέφυγε το έμπειρο αναλυτικό βλέμμα μου ότι διαπράξατε το λογικό σφάλμα τoυ “εν αρχή αιτείσθαι” ή του “φαύλου κύκλου”, όταν είπατε, πάτερ, ότι το μέλλον των θυγατέρων μου είναι στη Γη, ενώ εγώ βλέπω ότι θα μπορούσαν να ενταχθούν ομαλά στο βιοτεχνολογικό περιβάλλον της Νέας Αρκαδίας. Γι’ αυτό σάς λέω, βρείτε ένα τρόπο να τις πείσετε να μείνουν εδώ, εσάς ως πνευματικό ταγό θα σάς ακούσουν».

«Τέκνον μου, για σένα ισχύει αυτό που λέει ο Θεός, ότι αν δεν είσαι ούτε θερμός ούτε ψυχρός, αλλά τα έργα σου είναι χλιαρά, θα σε εκπτύσω από το στόμα μου. Από τη μία δέχεσαι ότι ο όφις έχει εισχωρήσει στη Νέα Αρκαδία, ότι η Αρήτη η Κυρηναϊκή ήταν ανήθικη κ.λπ., ενώ είναι φανερό ότι βλέπεις και άλλα τρωτά σ’ αυτή την  τεχνολογική φαντασίωση σε βαθμό που μόνο μία μέρα διαμονής στον υποτιθέμενο παράδεισο σού έχει κοστίσει την ατσαλάκωτη εμφάνιση του Αστροστόλου και σού έχει προσδώσει ήδη ατημέλητο παρουσιαστικό, και από την άλλη ζητάς από μένα να παραβιάσω τα διατάγματα και τις αποφάσεις της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου και να προτείνω στις κόρες σου να μείνουν στην αγκαλιά του κατηραμένου όφεως. Γιατί ναι, περί όφεως πρόκειται κι όσοι βάλουν το τσιπάκι ενσυναίσθησης ή όπως αλλιώς λέγεται δεν γίνονται ούτε λέγονται συνδεδεμένοι, αλλά δαιμονισμένοι, όπως λέγει προσφυώς η Παποπατριάρχισσά μας. Με βρίσκεις φανατικό; Έρχεται η ώρα που όλοι μας οφείλουμε να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Ύπαγε λοιπόν οπίσω μου Σατανά, οι επιδιώξεις σου είναι φανερές». Η έξυπνη σπίθα, που θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει και κουτοπόνηρη, ξαναφώτισε το πρόσωπο του πατρός. «Το ό,τι θες να με παγιδεύσεις φαίνεται και από το ότι με καλείς εμένα να πείσω τις κόρες σου. Πείσε τις εσύ με την  ψυχολογία και τη ρητορική που εσείς οι τιτάνες παραδοσιακά θεραπεύετε και καλλιεργείτε. Εμπρός λοιπόν βγάλτε έξω τα 80 και πλέον ρητορικά σχήματα που φυλάσσετε στην κιβωτό σας και δείτε αν μπορείτε να μεταβάλετε άποψη έστω και σε ένα μικρό κορίτσι, που αισθάνεται όμως στο σβέρκο του τα κρύα δάκτυλα και την καυτή δύσοσμη ανάσα του διαβόλου και διαβλέπει με τα μάτια της αγνής του ψυχής το σχοινί του κρεμασμένου και τη ματωμένη λεπίδα στο πίσω μέρος των απατηλών υποσχέσεων περί παγκόσμιας διάσκεψης».

«Πάτερ, εγώ…» επιχείρησε να ψελλίσει ο Υπερίων, αλλά μάλλον κατάλαβε ότι ματαιοπονεί και στο επόμενο σταυροδρόμι – διχάλα της κουκλίστικης χωροταξίας επέλεξε να απεμπλακεί με ελαφρά πηδηματάκια από την αδιαπραγμάτευτη πορεία του πατρός.

Τού ήλθε η έμπνευση, προκειμένου να ολοκληρώσει και να συμπληρώσει την ιδία προσωπική εντύπωση που επιχειρούσε να μορφώσει σχετικά με τη δολοφονημένη, να επισκεφθεί μετά το ενδιαίτημα της κατοικίας και το χώρο εργασίας της. Στο σπίτι δεν είχε ανακαλύψει τίποτε, ίσως όμως στην επαγγελματική στέγη να έβρισκε η μακαρίτισσα το κατάλληλο περιβάλλον, ώστε να εκφραστεί πιο ελεύθερα.

Αφού ξέφυγε την επιτήρηση της Περικτιώνης και της Θυμίστας, που στην κυριολεξία τον έζωναν από παντού, μπήκε μέσα στο γραφείο της Αρήτης. Τού έκανε πραγματικά εξαιρετική εντύπωση, διότι βρήκε εκεί μία αποκλίνουσα αισθητική σε σχέση με την οικία. Επρόκειτο για μία μεγάλη κυκλική αίθουσα, όπου οι κοίλοι τοίχοι ήσαν στρωμένοι με μία τοιχογραφία, όπου απεικονιζόταν το ηλιακό σύστημα. Στο κέντρο του κύκλου εντελώς απομακρυσμένο από την περιφέρεια του κύκλου ήταν το τραπέζι όπου δούλευε η Αρήτη. Περιβαλλόταν από ένα προστατευτικό πλινθόκτιστο τοιχίο σαν να ήθελε ο ενθάδε καθήμενος να διαχωριστεί εμφατικά από το περιβάλλον του. Το ίδιο το τραπέζι ήταν φτιαγμένο ακριβώς όμοιο με τον τροχιακό σταθμό, παρότι μ’ αυτό τον τρόπο ήταν εντελώς άβολο για οποιαδήποτε εργασία κυρίως λόγω των ποδηλατικών ακτίνων που εκκινούσαν από το κύριο σφαιρικό διαμέρισμα και ακροβολίζονταν μέχρι τον εξωτερικό δακτύλιο. Κάτι θέλει να μάς πει η Αρήτη με αυτή τη διάταξη, συλλογίστηκε ο Υπερίων. Προφανώς θέλει να τονίσει την απόλυτη ανεξαρτησία του σταθμού απέναντι σε όλο το υπόλοιπο ηλιακό σύστημα. Αυτή η εντύπωσή του επιβεβαιωνόταν από δύο ακόμη ενδείξεις. Πρώτον από ενδελεχή έρευνα της περιβάλλουσας τοιχογραφίας αποδείχτηκε ότι υπήρχε ένα κενό σημείο, όπως αυτό που αφήνει ο σκώρος στο ύφασμα, ακριβώς εκεί που εντοπίζονταν οι συνισταμένες του τροχιακού σταθμού. Πολύ απλά υπήρχε εκεί μία τρύπα, σαν κάποιος να είχε εξαϋλώσει τον τοίχο ή να είχε εξορύξει τον στόκο στο συγκεκριμένο εκείνο σημείο. Ένδειξη ανεξαρτησίας και αυτονομίας Νο 2, σκέφτηκε ο σύννους και κατηφής Υπερίων. Επίσης, πάνω από το ιδιότυπο και ιδιόρρυθμο σκρίνιο της Αρήτης αιωρούνταν και γύριζε ένα «πλαγγώνιον αυτόματον», δηλαδή μία μηχανική αναπαράσταση του ηλιακού συστήματος με περιστρεφόμενα μοντέλα ουράνιων σωμάτων, όπου κοντά στον Δία εμφανιζόταν ένας δίδυμος εξίσου μέγας πλανήτης σαν να ήταν η ψείρα και η αμελητέα κουκίδα της Νέας Αρκαδίας ισοδύναμη με τον μέγιστο αέριο γίγαντα! Ένδειξη ανεξαρτησίας Νο 3. Με κάθε τρόπο και μέσον και με ένα ασύστολο αγέρωχο θάρρος φανέρωνε λοιπόν η Αρήτη ότι ανήκε στον Ικαρομένιππο. Βέβαια, δεν υπήρχαν στο τραπέζι της ούτε βιβλία ούτε τετράδια, έγγραφα ή σημειώσεις, πράγμα αναμενόμενο στην επικράτεια της αυτόματης και διαρκούς προφορικής και τηλεπαθητικής διάσκεψης. Όμως για τη διάδοση των μηνυμάτων μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και υλικά αδρανή αντικείμενα είτε μεμονωμένα είτε σε διάταξη και σχηματισμό και αυτό φαινόταν να το γνωρίζει πολύ καλά η Αρήτη. Ακόμη και μία πέτρα δύναται να έχει συμβολικό περιεχόμενο ανάλογα με τα συνοδευτικά συμφραζόμενα. Κρίμα που δεν είχε αφήσει η μακαρίτισσα ένα αψευδές υλικό στίγμα, ίχνος ή αποτύπωμα που να υποδηλώνει τον ίδιο τον εκτελεστή της, αυτό θα διευκόλυνε τις έρευνες του Υπερίωνα. Φαίνεται όμως ότι ήταν εντελώς ανυποψίαστη, άλλως και επικουρικώς πολύ απασχολημένη με την μοιραία καταληκτική ασθένειά της, ώστε να ασχοληθεί με κάποιον που – αν είναι δυνατόν- θα ήθελε να τη σκοτώσει.

Ακολούθως ο Υπερίων πέρασε ακροποδητί από την οικία του, ξυρίστηκε, έπλυνε δόντια, φόρεσε καινούρια -τιμημένη- αυτόματα σιδερωμένη αστροστολή- σιγά μη τη σιδέρωνε η Θεία ή Ευρυφάεσσα – και κατευθύνθηκε στο αρχηγείο, απ’ όπου διηύθυνε τις έρευνες. Τον υποδέχτηκαν οι δύο συνεργάτιδές του πελαγωμένες μέσα σ’ ένα όργιο πυρετικής δραστηριότητας. Στον ένα τοίχο του αρχηγείου φάνταζε η γνωστή και παραδοσιακή από τα αστυνομικά έργα επικόλληση άρθρων, χαρτών στιγματισμένων και μουτζουρωμένων αλύπητα με κόκκινο μαρκαδόρο, φωτογραφιών, αποκομμάτων περιοδικών, εκτυπώσεων υπολογιστή και λοιπών σημειώσεων, όπου προεξήρχαν και ανέμιζαν ζωηρά στα πρόθυρα της αποκόλλησης τα λεγόμενα «σωβρακάκια», όπως θα τα λέγαμε στην προσπάθεια να αποδώσουμε στα ελληνικά τον όρον «πόστιτ». Οι τιτάνες, αναγνώστη, δεν έλεγαν να εκσυγχρονιστούν και επέμεναν στην αξία των παλαιών μεθόδων, στη στρατηγική σημασία του «παλιακού», που έχει επικυρωθεί και επιβεβαιωθεί επανειλημμένα μέσα στο χρόνο, που έχει ωριμάσει στο πέρασμα του χρόνου σαν το παλιό κρασί, που τού ανοίγουμε το πώμα για να αναπνεύσει.

«Ευρύβια, ανάπαυσις. Αναφορά».

«Τίποτε το νεότερο, αυθέντα. Προσπαθούμε να κατατάξουμε τα υπάρχοντα δεδομένα. Μία σκέψη που κάναμε εδώ με τη Λητώ είναι ότι μάς φαίνεται απίθανο να ανήκαν στον Ικαρομένιππο μόνο οι υπεύθυνοι του βιοτεχνολογικού πειράματος της Νέας Αρκαδίας. Δηλαδή μόνο στον Περκνοπτέρυγο και στον Διδυμίωνα, τα δύο απομείναντα υψηλά θηρία του προγράμματος θα πρέπει να επικεντρωθούν οι έρευνές μας; O Πυρίσπορος και ο Μνησιπήμων, ο Φιλογενής, ακόμη και η ίδια η Θεανώ η Θουρία, που διοικούν τον σταθμό, είναι υπεράνω υποψίας; Μιλάω πάντα για τον Ικαρομένιππο».

«Βέβαια εσείς, εξαίρετε πλοίαρχε», πήρε τη σκυτάλη γλείφοντας ανελέητα κατά τη γνωστή της συνήθεια η Λητώ, «θα παρατηρήσετε με την γνωστή σας ευστοχία ότι η συμμετοχή στον Ικαρομένιππο δεν συνδέεται αναγκαστικά με τη δολοφονία, το αντίθετο μάλιστα, αν οι μεγαλοπαράγοντες της Νέας Αρκαδίας ήταν συντονισμένοι στο σχέδιο ανεξαρτητοποίησης, δεν είχαν λόγο να ξεπαστρέψουν ο ένας τον άλλο. Σε κάθε περίπτωση έχουμε προσθέσει στον κατάλογό μας τρεις ακόμη υπόπτους, τη Διοτίμα της Μαντίνειας, τον Τόργο Τραχηλιώτο και την Ιππαρχία των Κυνικών. Η πρώτη είναι ένα είδος ανεξάρτητου εμπόρου και συνδέσμου της Νέας Αρκαδίας με προμηθευτές διαφόρων πλανητών, ο δεύτερος είναι έμπορος και προμηθευτής ο ίδιος και η τρίτη είναι η εκπρόσωπος των εργαζομένων του σταθμού. Θα τους ανακρίνουμε με τη σειρά και αυτούς».

«Ναι, θυμάμαι ότι η Νέα Αρκαδία μού απαρίθμησε στις ομάδες συμφερόντων τόσο τους προμηθευτές της, όσο και τους βιοσύμφυτους εργαζόμενους της. Δεν ξέρω αν οι πρώτοι έχουν νευροφυτικό εμφύτευμα για να συνεννοηθούν μαζί της, έχουν όμως οι δεύτεροι. Τουλάχιστον δεν ταυτίζει απόλυτα τους βιοσύμφυτους με τον εαυτό της. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι και τόσο κτητικό – κατακτητικό αυτό το ον και ίσως τελικά να έχουν άδικο η Παποπατριάρχισσα και ο πατήρ Σκανδαλόμωρος…».

Ο Υπερίων κάθισε ίσως για πρώτη στην προορισμένη γι’ αυτόν πολυθρόνα του στρατηγείου. Στην ουσία δεν είχε δικό του γραφείο, αλλά ο χώρος εργασίας του έμοιαζε περισσότερο με σύνταξη εφημερίδας. Στα άλλα τραπέζια κάθονταν αυτοί οι αναθεματισμένοι ασφαλίτες, οι δε Περικτιώνη και Θυμίστα ήταν σαν να είχαν κλωνοποιηθεί, βρίσκονταν στην κυριολεξία παντού. Προφανώς είχαν εντολή άνωθεν να παρακολουθούν την ομάδα του. Θα μπορούσε να ζητήσει από τον  Φιλογενή να τού διαθέσει ένα αποκλεισμένο δωμάτιο, αλλά αυτό θα αύξαινε έτι περαιτέρω την παράνοια και την καχυποψία της ασφάλειας. Άλλωστε, αν κατέληγε σε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα, οι ασφαλίτες δεν ήσαν σε θέση ούτε να τον εμποδίσουν ούτε να τού κάνουν κακό, έτσι νόμιζε τουλάχιστον, ολόκληρος υψηλόβαθμος αξιωματικός του Αστροστόλου ήταν. Ήταν καλύτερο να εφαρμόσει τη μέθοδο των Ιαπώνων ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για τη διατήρηση της εχεμύθειας ήταν να έχεις πόρτες και παράθυρα ανοιχτά κι έτσι είσαι σίγουρος ότι κανείς δεν θα κρυφακούει. Άστους στην ψευδαίσθηση ότι μάς ελέγχουν, σκέφτηκε ο Υπερίων. Οι αξιωματικοί του Αστροστόλου έχουν πολλούς άσους στο μανίκι τους, που αυτοί οι καραβανάδες εδάφους- εδάφους δεν μπορούν καν να φανταστούν.

«Πρέπει να κάνουμε κάποιους συλλογισμούς απογειωμένους πέρα από τα καθιερωμένα», είπε. «Σάς φέρνω ένα παράδειγμα. Η Νέα Αρκαδία μού απαρίθμησε δώδεκα διαφορετικές ομάδες συμφερόντων που ενδεχομένως εμπλέκονται στο φόνο. Ακόμη και αυτό μπορεί να μάς δημιουργήσει μία προκατάληψη, έτσι ώστε λόγω των διακεκριμένων δένδρων να χάνουμε το δάσος. Οι ομάδες συμφερόντων δεν πρέπει να νοηθούν σε κουτάκια, διότι σίγουρα έχουν σχέση μεταξύ τους, επάλληλες διασυνδέσεις, ίσως μάλιστα κάποιες από αυτές να ταυτίζονται μεταξύ τους. Αίφνης εγείρονται προχείρως τα εξής ερωτήματα και αυτά είναι μονάχα ενδεικτικά, στην πραγματικότητα αποτελούν παραδείγματα για ένα σωρό λογικές διασυνδέσεις που μπορούν να γίνουν: α) ποιοι άλλοι διοικούν το σταθμό εκτός από την Θεανώ τη Θουρία, καθότι είναι απίθανο να είναι η διοίκηση μίας γυναικός αρχή. Η παρακαταθήκη της δημοκρατίας στον κόσμο μας είναι τόσο ισχυρή, που δεν μπορεί να μην επηρεάζει και τη Νέα Αρκαδία. β) Παρότι ισχύει κοινοκτημοσύνη στα αγαθά, παίζει μεγάλο ρόλο ποιος συνεχίζει τις παραγωγικές επιχειρήσεις και στο πλαίσιο αυτό αξίζει να ερευνήσουμε σε ποιους κληροδότησε το πρόγραμμα η Αρήτη, έστω και αν ήταν κρατικό. Κάποιος θα την αντικαταστήσει, δεν θα εκταθεί η εξουσία του Περκνοπτέρυγου και του Διδυμίωνα και στη δική της αρμοδιότητα, διότι δεν νοείται διαρχία ελλείψει δυνατότητας πλειοψηφίας και λήψης αποφάσεων, και σίγουρα θα ληφθεί υπόψη από την κεντρική διοίκηση το πρόσωπο που η ίδια έχει προτείνει για να την διαδεχθεί. γ) Ποιοι αποτελούν τον Ικαρομένιππο; δ) Αν ο Ικαρομένιππος συνεργάζεται με την Εταιρεία Εκμετάλλευσης του Μέγα Πλανήτη ή με την Εταιρεία της Λήμνιας Σφραγίτιδας, του βιολογικού πολύποδα από τον οποίο αποτελείται ο τροχιακός σταθμός. Γιατί; Πού να ξέρω. Η σκέψη μου είναι ανεπεξέργαστη προς το παρόν. Να σκεπτόμαστε με σχέσεις, αναφορές και καθορισμούς. Αντίθετα οι ορισμοί που τάχα περιλαμβάνουν ή οριοθετούν όλο το αντικείμενο είναι ξεπερασμένη επιστημολογία».  

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6^ο: ΖΩΗ

Την τέταρτη ημέρα της διαμονής του στη Νέα Αρκαδία ο Υπερίων επέλεξε από όλο αυτό το πολυδαίδαλο συγκεχυμένο συμπίλημα των επιλογών να επιλέξει το νήμα εκείνο ή τον μίτο της Αριάδνης που θα τον οδηγούσε να επισκεφθεί στον Διδυμίωνα, το μεγάλο κεφάλι, τον μέγιστο εγκέφαλο ανάμεσα στις ιδιοφυίες εκείνες οι οποίες σχεδίασαν τον πανίσχυρο βιοτεχνολογικό οργανισμό. Μία σαρανταποδαρούσα φιλοδοξίας, ματαιοδοξίας και προσμονής τού γαργαλούσε το υπογάστριο μαζί με μία έντονη δόση ανδρικού εγωισμού, όσο πλησίαζε η στιγμή της αναμέτρησης με ένα πνεύμα ισάξιο ή και ανώτερο από το δικό του. Αυτό ήταν σίγουρα μία πρόκληση αντάξια ενός επίτιμου πλοίαρχου του Αστροστόλου. Ήξερε τον εαυτό του, ότι είχε τη δυνατότητα να μαθαίνει πολλά από τους διαλόγους του και να βλέπει μέσα από τα μάτια και πίσω από τους μορφασμούς των συνομιλητών του αντλώντας πληροφορίες από κάθε έκφραση, ακόμη κι από την απάθειά τους, κι έτσι βάσιζε πολλά στη συγκεκριμένη συζήτηση. Σε κάτι τέτοιες μονομαχίες συνήθιζε ο Υπερίων να πηγαίνει μόνος του με το ακτινοβόλο να εξέχει διακριτά από τη ζώνη του.

Ο γηραιός γενετιστής, Κινέζος στην καταγωγή, έμενε εκτός πόλης, ένα προνόμιο που δεν παραχωρούνταν σε πολλούς κατοίκους του θαυμαστού αυτού νέου κόσμου. Η χωροταξική διοίκηση επιδίωκε να είναι οι κάτοικοι συγκεντρωμένοι σε οικιστικές λωρίδες, άνετες βέβαια με κήπους και ωραία άλση, αλλά να αφήνεται ικανός χώρος για ύπαιθρο με πλούσια βλάστηση και δάση. Αυτού του είδους η οικολογική αντίληψη δεν εννοούσε τόσο πολύ να αποτρέψει τις εκπομπές αιθάλης και σωματιδίων όσο το να μη διατρέχεται όλος ο βιότοπος από υπόγεια καλώδια, σωλήνες και άλλες ασχήμιες απ’ αυτές που διακλαδώνουν τους δρόμους της Νεωτέρας Ελλάδος, πράγμα που θα συνέβαινε αν ο καθένας έκτιζε την έπαυλή του όπου τού κάπνιζε.

Όμως, όπως είναι ο κανόνας σε κάθε κοινωνία, για τους ταγούς και τους προνομιούχους, τους εκλεκτούς και την αφρόκρεμα γίνονταν πάντα εξαιρέσεις. Ο κανόνας είναι να γίνονται εξαιρέσεις, οξύμωρον! Προφανώς ο Διδυμίων έχαιρε τεράστιας εκτίμησης από όλη τη διοικητική ιεραρχία, καθότι πέρα από επιφυλάξεις, αντιρρήσεις και αμφισβητήσεις η εφεύρεση των πολυποδικών τεχνολογικών κολοσσών και η τηλεπαθητική ενσυναίσθηση μέσω αυτών ήταν ρηξικέλευθη και μοναδική!

Το ενδιαίτημα του Διδυμίωνα ήταν μία απλή μεζονέτα με στέγη επικλινή προς τα εμπρός, που θα ήταν δίριχτη, αν δεν κοβόταν στη μέση κατακόρυφα από τον κάθετο οπίσθιο τοίχο. Στην πρόσοψη όμως, τόσο πολύ εκτεινόταν, ώστε επιστέγαζε όλη την μπροστινή βεράντα. Το ελληνικό – τιτανικό αισθητήριο του Υπερίωνα ερεθίστηκε και ενοχλήθηκε λίγο από το γεγονός ότι η διακόσμηση ήταν απωανατολίτικη. Αν νομίζετε, αναγνώστες, ότι σε ένα κόσμο και μία εποχή ολύμπιων θεών και τιτάνων οι Κινέζοι, Γιαπωνέζοι, Κορεάτες κ.λπ. δεν έχουν θέση, κάνετε μεγάλο λάθος. Αρκεί να σάς παραπέμψω στις εκστρατείες του Διονύσου, που περιλαμβάνονται στην πλήρη Τιτανομαχία του Προμηθέως Καταστερίζοντος, για να δείτε ότι ο μυθολογικός κόσμος ήταν τόσο γεωμορφολογικά όσο και πληθυσμιακά απολύτως ίδιος με τον δικό μας. Η κατοικία δεν είχε ούτε ελενίτ, ούτε κουφώματα αλουμινίου, ούτε πρόσθετους βιαστικά καρφωμένους στηρικτικούς στύλους, ούτε άλλες οικοδομικές ευκολίες, πατέντες, χοντράδες και κιτσαρίες, όπως αυτές που κοσμούν τη Νεότερη Ελλάδα- στο σημείο αυτό ελπίζουμε να μην τριτώσει η απαξιωτική αναφορά στον τόπο που η μοίρα επέλεξε για μάς να γεννηθούμε και να ζούμε (σ.σ. η πιο πάνω παράγραφος εκπορεύεται από τη σκοπιά του συγγραφέα).   

 Η περί ης οικία λοιπόν ήταν κτισμένη αποκλειστικά από πέτρα και ξύλο, όπως όλα τα σπίτια των πεφωτισμένων εναλλακτικών ανθρώπων. Ίσχυαν και τα υπόλοιπα αναμενόμενα για την περίπτωση συνοδευτικά στοιχεία,  δηλαδή γειτόνευε με γάργαρο κελαρύζον μουρμουρίζον ροθιάζον ρυάκι που κατέληγε σε ολοστρόγγυλη τεχνητή λιμνούλα, στεφανωμένη στην περιφέρεια από κόκκινες ανεμώνες. Μαύροι και άσπροι κύκνοι γλιστρούσαν και διασταυρώνονταν στην επιφάνειά της, σαν να ήσαν ψεύτικες πλαγγόνες, ατθίδες ή ταναγραίες κινούμενες σε μηχανικές ράγες. Και κάτι δυσχερές στην άμεση αξιολόγηση, σε εμφανές σημείο της  προσόψεως υπήρχε ανηρτημένος ένας θυρεός που παρίστανε τον κινέζικο δράκο και από κάτω φάνταζε η επιγραφή «ΔΙ – ΧΣ» κατ’ απομίμηση του χριστιανικού «ΙΝΒΙ».  

Ο Διδυμίων και η υπηρέτριά του Φαιναρέτη τούς περίμεναν στο άτριον. Η Φαιναρέτη ήταν ό,τι μαρτυρούσε το όνομά της και παραπάνω, όπου όμως υπό τη λέξη «αρετή» θα πρέπει να εννοήσουμε την έκπαγλο καλλονή της, αδιανόητη, ισάξια με τη λάμψη μίας Κλεοπάτρας ή Νεφερτίτης. Ήταν και αυτή απωανατολίτικης καταγωγής, ψηλή και λυγερή σαν δένδρο, με μακρύ βαμβακερό φουστάνι, πολύ θολωτό, αψιδωτό, τουρλωτό, τρουλλωτό και υπό διπλή έννοια καμαρωτό στο ύψος του στήθους και  διακρινόμενο από προκλητικό σκίσιμο στον ένα μηρό. Ο Διδυμίων τούς υποδέχτηκε με καλοκάγαθο χαμόγελο αμέσως μόλις ο Υπερίων παραβίασε διακριτικά το πορτόνι του κήπου, σπρώχνοντας στην άκρη τον μικρό σύρτη. Καθόταν στην συλλεκτική αναπηρική πολυθρόνα του σκεπασμένος από καρό κουβέρτα. Φορούσε αυτές τις χαρακτηριστικές μιλιτέρ ενδυμασίες, που μάς έχουν συνηθίσει οι Κινέζοι λόγω του ότι τέτοιες λόξες και δηθενιές υπογράμμιζαν την ιδιομορφία της πολιτιστικής τους επανάστασης. Το πρόσωπό του είχε την πορσελάνινη ευθραυστότητα και θρυπτότητα των απόλυτα υπερηλίκων για να μη πούμε ότι είχε την πρησμένη οιδηματική όψη της ταριχευμένης στουμπωμένης μούμιας, που αποκτούν οι γεροί γέροι όταν μπαίνουν στα πρώιμα ενενήντα τους. Ήταν καραφλός, φαλακρός και γυαλιστερά κάλβος εκτός αν κανείς τον κοίταζε από πίσω, όπου διέκρινε να αναβλύζει αναπάντεχα μία τούφα και πλεξίδα γκρίζων μαλλιών εγγίζουσα τον λαιμό.

«Ω, τι έχουμε εδώ», είπε με θράσος. «Ενώπιόν μας ίσταται ο “τοις νόμοις έγγιστα προσπεφυκώς” Υπερίων. Ο παρασημοφορημένος στυλοβάτης του Αστροστόλου. Το συμβιωτικό δίκτυο της Νέας Αρκαδίας δεν μιλάει για τίποτε άλλο εκτός από εσάς, μαέστρο».

Ο Υπερίων αποφάσισε να ανοίξει την παρτίδα εξίσου ειρωνικά, αλλιώς ο Διδυμίων θα τού έπαιρνε τον αέρα νωρίς- νωρίς.

«Κι εγώ χαίρομαι που γνωρίζω τον μέγιστο επιστήμονα, που μέσα σ’ έναν ελληνικό κόσμο αναγκάστηκε να πάρει το όνομα “Διδυμίων”. Αλλά έτσι κι αλλιώς η ελληνική ονομασία σάς επιτρέπει να ξεφύγετε από τον πολτό των δισεκατομμυρίων σωσιών της χώρας σας, από την χύδην ανωνυμία της μάζας. Αληθεύει ότι στην Κίνα έχετε μόνο εβδομήντα ονόματα; Φαντάζομαι ότι αυτό ευνοεί πολύ την πρωτοτυπία».

Ο Διδυμίων σοβαρεύτηκε.

«Το κανονικό μου όνομα δεν θα μπορούσατε να το προφέρετε, μάστορα (σ.σ. ήδη ο μαέστρος έγινε μάστορας). Εγώ στη θέση σας δεν θα μιλούσα τόσο ειρωνικά σε κάποιον που διευθύνει ολόκληρο το συμβιωτικό δίκτυο της Νέας Αρκαδίας, ένα δίκτυο που αυτή τη στιγμή σάς περιβάλλει από παντού. Όσο για το ελληνικό όνομα, εμείς δεν είμαστε ρατσιστές, όπως εσείς οι διδάσκαλοι του “πας μη Έλλην βάρβαρος”. Γνωστό είναι ότι, όταν γύρισαν οι απεσταλμένοι μας που εξερεύνησαν τον κόσμο ψάχνοντας νοημοσύνη ισάξια με την κινέζικη, ενημέρωσαν τον αυτοκράτορά μας ότι μέσα στο απόλυτο σκοτάδι που ζώνει τον πλανήτη Γη εκτός Κίνας υπάρχει το σι-λα, ένα μικρό έντονο φως που είναι η Ελλάδα. Σάς αναγνωρίσαμε δηλαδή έστω κι αν είστε μονάχα μια πορδή μπροστά στο δικό μας μέγεθος. Μάλιστα κατά τη μνημειώδη εποχή του κορωνοϊού εμείς σάς στείλαμε ένα αεροπλάνο με μάσκες που έγραφε στην άτρακτο φαρδιά-πλατιά το ρητό του Αριστοτέλη «φιλία εστί ψυχή εν δυσί σώμασιν χωριζομένη”, χωρίς να εισπράξουμε ούτε ένα ευχαριστώ. Ακόμη όμως και η φιλοσοφία σας, που είναι τάχα το ισχυρό σας σημείο, έχει τις απόλυτες αντιστοιχίες της στη δική μας βουδιστική και μη σοφία, παράδειγμα το καταπληκτικό ρητό του Δημόκριτου “κόσμος αλλοίωσις, βίος υπόληψις”.  Δεν υπάρχει τίποτε που να έχουν πει οι Έλληνες και να μη το έχουν πει και οι Κινέζοι».

«Ναι, λείπει όμως η αμφισβήτηση που καθιστά τη σοφία φιλοσοφία. Επιπλέον, η κινέζικη διανόηση είναι ενδοστρεφής, αφού για αιώνες περιορίστηκε σ’ αυτό το κράτος τέρας, όπου μέχρι να φτάσει μία διαταγή από την πρωτεύουσα στην επαρχία, ο αυτοκράτορας που την εξέδωσε έχει ήδη πεθάνει. Αντίθετα, η ελληνική διανόηση απευθύνεται σε όλους και δεν ησυχάζει μέχρι να έλθει σε επαφή με τη γνώση και ο τελευταίος άνθρωπος.  Έχω όμως μία απορία. Τι σημαίνει η επιγραφή “ΔΙ- ΧΣ”;»

«Α! Το μέγιστο πάθος των φιλοσόφων, το θαυμάζειν, έ; To “ΔΙ” συμβολίζει “Διδυμίων”, το ελληνικό όνομα το οποίο τελείως τυχαία επέλεξα. Το “ΧΣ” είναι το κινέζικο όνομά μου Χο- Σιγκχάι ή Τσιγκχάι, μην επιχειρήσεις, σε παρακαλώ, να το προφέρεις γιατί θα το προσβάλλεις. Επίσης σημαίνει και “Χειριστάρχης”, όπως αρέσκομαι να αποκαλώ τον εαυτό μου, που είναι το αντίθετο του Αριστοτέλους, καθόσον μάλιστα, ενώ ο Αριστοτέλης βάλθηκε να εξηγήσει το γνωστό Σύμπαν, εγώ έφτιαξα ένα δικό μου, το συμβιωτικό και συμφυτικό, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το δικό του. Γιατί ενώ το δικό του είναι αργό και περιπατητικό, το δικό μου επιτρέπει τη συγχρονική, αυτόθροη και ακαριαία διάσκεψη. Καταγράφω μία δυσχέρεια κατανόησης όλων αυτών εκ μέρους σου, μάστορα. Μήπως θα έπρεπε να τοποθετήσεις ένα τσιπάκι στο ωραίο αναπεπταμένο φρύδι ή κάτω από το μυτερό σου αυτί για να μπορούμε να συνεννοηθούμε;»

«Για να ανασύρω μία ατάκα από προηγούμενη συζήτηση μου και να μην αναλίσκω φαιά ουσία για να βρίσκω καινούριες, αφού θέλω τους εγκεφαλικούς μου νευρώνες ξεκούραστους και σε πλήρη ετοιμότητα προς επίλυση της ανατεθειμένης σε μένα υπόθεσης, σάς απαντώ, Χειριστάρχη, όπου τουλάχιστον το χείριστον σάς ταιριάζει:  παρακαλώ να κρατήσετε την προπαγάνδα σας για κανένα πιο αφελή και αδαή από ένα μπαρουτοκαπνισμένο και καταξιωμένο βετεράνο της Τιτανομαχίας. Εμείς ξέρουμε ότι οι αυτόματες συμφωνίες σας δεν είναι παρά συντονισμένη μετάδοση προπαγάνδας από τους σύγχρονους μεγιστάνες της πληροφορικής και των μέσων μαζικής επικοινωνίας πάνω σε όσους δεν έχουν αντίστοιχους μηχανισμούς ασύστολου επηρεασμού της κοινής γνώμης. Η δε κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενη συμφωνία εκπέμπεται ως μία μονομερής προβολή των παραστάσεων του ισχυρότερου μέρους, χωρίς βήμα- βήμα επεξεργασία και μπορεί εύκολα να μεταβληθεί, πράγμα που δεν μπορεί να γίνει στις συμβάσεις που απαιτούν  προσύμφωνα, προσυνεννοήσεις, ενέχουν προσυμβατική ευθύνη και πολλά στάδια, των οποίων η υπερπήδηση είναι ένα πρώτο δείγμα για την φερεγγυότητα των εμπλεκομένων. Εμείς δεν πολεμήσαμε για να συμφωνήσουμε, αλλά για να γεφυρώνουμε μέσα από διάλογο και διαλεκτική τις διαφωνίες μας».

«Επαναλαμβάνεσαι, μάστορα. Η απάντησή σου είναι ήδη καταγεγραμμένη από τα συστήματα της Νέας Αρκαδίας, όπως την έδωσες στην διοικήτρια Θεανώ και την έχω διαβάσει. Δύσκολο να πεις κάτι καινούριο και μη χιλιοειπωμένο, όπως φαίνεται».

«Γιατί να πω κάτι καινούριο, όταν έχω δώσει την τέλεια απάντηση», είπε αλαζονικά ο Υπερίων, αλλά η αλαζονεία ήταν μία γλώσσα που καταλάβαινε ο Διδυμίων- Χειριστάρχης.

Μετά τους πρώτους διαξιφισμούς ο γερο- γενετιστής κοίταξε με περισσότερη περίσκεψη και επιφυλακτικότητα τον αντίμαχό του προκαλώντας μία εκτεταμένη παύση στο ζωηρό φλογερό τους διάλογο.  

«Για να μη παρουσιάζουμε υπεροπτικά την Ιστορία ως αντισφαίριση μεταξύ Ελλάδας – Κίνας και για βάλουμε και τους φίλους μας Αγγλοσάξονες στο παιχνίδι, υπέρλαμπρε Υπερίων, μού φαίνεται ότι ξεκινήσαμε τη γνωριμία μας στηριζόμενοι σε λάθος πόδι, άρα ας ξαναγυρίσουμε στην αφετηρία και ας κάνουμε μία νέα αρχή. Φαιναρέτη, φέρε ένα τσάι του βουνού με πολλά βότανα στον καλεσμένο μας. Να διευκρινίσω στο σημείο αυτό ότι εγώ δεν είμαι απολογητής ούτε της Κίνας, ούτε των Κινέζων αυτοκρατόρων, δεν είμαι κάποιος γκουρού από το Θιβέτ και σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να με βλέπουν έτσι. Πάνω απ’ όλα είμαι επιστήμονας, σέβομαι τα αξιώματα της επιστήμης, τεκμηριώνω τα θεωρήματά της και ψάχνω αδιάκοπα για καινούριες αρχές και εφαρμογές».

«Έχετε την τύχη να σάς υπηρετεί ένα εκπληκτικό πλάσμα, σεβαστέ Διδυμίων, όπως μπορώ να παραδεχτώ χωρίς παρεξήγηση ή υποψία γενετήσιας παρενόχλησης τώρα που λείπει».

«Η τελειότητα που βλέπετε δεν είναι τυχαία, μαέστρο. Η Φαιναρέτη είναι δημιούργημα της μακαρίτισσας Αρήτης, πιστής και ιδιοφυούς συνεργάτιδάς μου για δεκαετίες, που ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή της εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως κ.λπ. Όπως ένα άτομο με τη δική σας νοημοσύνη δύναται απροβλημάτιστα να αντιληφθεί, αλίμονο όλοι εμείς οι σκαπανείς του μέλλοντος της ανθρωπότητας δεν είμαστε καθόλου άσπιλοι και άμωμοι και πρέπει να δώσουμε κι ένα δίκιο στο Χριστιανισμό που λέγει “ουδείς αναμάρτητος”. Πριν επιστρατεύσω τις ικανότητές της στο πρόγραμμα της τεχνητής νοημοσύνης, η απίθανη Αρήτη έκανε ιδιωτικά πειράματα και χρησιμοποιώντας τα δικά της ωάρια ως γενετική βάση έφτιαχνε ανθρώπους! Σ’ αυτούς προσέδιδε τον δικό της υγιή μεταβολισμό, την δική της ελκυστική όψη, ισοδύναμη με εκείνη της Ελένης της Τροίας, καθώς και τη δική της εξωπραγματική νοημοσύνη και μετά τούς πουλούσε ως σκλάβους. Έτσι μ’ αυτό τον ευχάριστο και κοινωφελή τρόπο κέρδιζε στα προς το ζην και μη στραβομουτσουνιάζεις, μαέστρο, γιατί όπως είπε και ο δικός σας Επαμεινώνδας “έργου ουδέν τ’ όνειδος, αεργίη τ’ όνειδος”.  Άλλωστε μία πρωταρχική κριτική που γίνεται στον κόσμο της μυθολογίας και των τιτάνων, δηλαδή στην εποχή μας, είναι ότι η δουλεία δεν έχει καταργηθεί. Η Φαιναρέτη είναι το πλέον εξέχον προϊόν αυτής της διαδικασίας παρθενογένεσης, πρόκειται για υβρίδιο και χιμαιρικό πλάσμα με γονέα 1 και γονέα 2 την ίδια την Αρήτη. Δημιουργήθηκε από τη μάνα της με κατάλληλες εργαστηριακές ρυθμίσεις και εκπαιδεύτηκε ως εταίρα και ως τέτοια την αγόρασα, τουλάχιστον αρχικά. Μετά βέβαια τα χρόνια πέρασαν και όταν αργότερα κατά το κοινώς λεγόμενον “μού έπεσε”, έκτοτε την αξιοποιώ ως νοσοκόμα. Μη μάς κρίνετε, έξοχε Υπερίων. Δεν είναι δυνατό να έχουμε όλοι τη δική σας ηθική αυστηρότητα, είμαστε άνθρωποι και προετοιμαζόμαστε κάθε φορά για το επόμενο σφάλμα μας και την επόμενη -καλύτερη – αποτυχία μας. Όπως λέγει και η λαϊκή μούσα, λάθη είμαστε και ανθρώπους κάνουμε, χα, χα. Σταματάμε όμως αυτή την αναζωογονητική κουβέντα, γιατί ιδού η Φαιναρέτη έρχεται με το τσάι, άσε που θα μάς κατηγορήσουν οι καλοθελητές αναγνώστες, που δεν κάνουν άλλη δουλειά παρά να μετρούν τις ώρες και τα λεπτά των επεισοδίων και των στασίμων της ιστορίας με την ελπίδα να μάς συλλάβουν περιπίπτοντες σε αντιφάσεις ως προς την προσμέτρηση . . . . των ‘‘ ταιμ άουτς ’’, ότι δεν γίνεται η παρασκευή του τσαγιού να παίρνει τόση ώρα».  

Ο Υπερίων σημείωσε αμέσως στο μπλοκάκι του τη Φαιναρέτη ως δέκατη τρίτη ύποπτο για το έγκλημα, ενώ απόρησε που η τεχνητή νοημοσύνη δεν την απαρίθμησε. Χασκογέλασε εσωτερικά σκεπτόμενος ότι ο ίδιος, ορκισμένος εχθρός των βιοτεχνολογικών οργανισμών, συλλάμβανε τον εαυτό του να πιστεύει ακράδαντα στο αλάθητο και την ακεραιότητά τους. Ίσως σε μερικές περιπτώσεις το ελάττωμα να βλέπει κανείς τα δέντρα και όχι το δάσος να ήταν πλεονέκτημα.

«Με την άδειά σας ας περάσουμε σ’ ένα άλλο επίπεδο συζήτησης, ελλογιμότατε Διδυμίων. Μιλήστε μου ελεύθερα για τον εαυτό σας και αν πραγματικά νομίζετε ότι σπαταλώ τον πολύτιμο χρόνο σας από τη στιγμή που δεν διαθέτω τηλεπαθητικό εμφύτευμα ώστε να συνεννοούμαστε με τα μάτια».

«Η ευκαιρία να οδηγήσω κάποιον στην πεφωτισμένη κατανόηση δεν είναι ποτέ χαμένος χρόνος για μένα», απάντησε ο Διδυμίων μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνοντας, ξαναβρίσκοντας αμέσως την αλαζονεία του με την παραμικρή υποχώρηση του άλλου και διαψεύδοντας πριν αλέκτωρ λαλήσει την προηγούμενη δήλωσή του ότι δεν είναι θιβετιανός γκουρού. «Kοινό απόσταγμα ελληνικής και κινέζικης σοφίας είναι ότι η ζωή είναι διαρκής πορεία προς την αλήθεια και τη φώτιση- γνώθι σαυτόν, σημαίνει γνώθι τον κόσμον. Κάποιοι άνθρωποι κάνουν μεγάλα βήματα προς την πνευματική ωριμότητα, ενώ άλλοι μένουν πίσω».

Στον Υπερίωνα έκανε εντύπωση ότι ήδη με τη δεύτερη πρόταση ο Διδυμίων είχε ήδη διαστρεβλώσει την ελληνική φιλοσοφία, αλλά έκανε μόκο, διότι τώρα εφάρμοζε μία τακτική που θα προσείλκυε το θηρίο να βγει από το λαγούμι του.

«Είναι αλήθεια ότι ανατράφηκα με βάση τη βουδιστική φιλοσοφία. Λόγω της πρώιμης μετανάστευσης και αποδήμησής μου τον κόσμο των τιτάνων δεν ξέρω βέβαια αν τήρησα στη ζωή μου τα αμείλικτα διδάγματα της Πατιμόκα, δηλαδή του καλαθιού της πειθαρχίας, θα έλεγα ότι μάλλον παρέκκλινα σε σχέση μ’ αυτό. Όπως ευχερώς διαπιστώνετε, φιλοσοφημένε Υπερίων, και όπως και ο ίδιος με λύπη ομολογώ, η αλαζονεία είναι το μέγιστό μου ελάττωμα. Παρ’ όλ’ αυτά, από τη στιγμή που αφοσιώθηκα στην επιστήμη, ταυτίστηκα μαζί της και πλέον δεν έχω ηθικά διλήμματα. Γιατί; Απλούστατα διότι από τη στιγμή που ένα επιστημονικό συμπέρασμα δει το φως της ύπαρξης και της δημοσιότητας δεν μπορεί πλέον να ανακληθεί ή να σαρωθεί κάτω από το χαλί, αλλά οι επιπτώσεις του είτε θετικές είτε αρνητικές εξελίσσονται μέχρι την τελευταία τους συνέπεια. Υπ’ αυτή την έννοια η ηθική διάσταση εξαφανίζεται, διότι οι επιστήμονες που βρίσκουν τη αλήθεια δεν είναι εκείνοι που προωθούν τις εφαρμογές της, αλλά το τελευταίο εντάσσεται στην αρμοδιότητα των πολιτικών».        

«Κι έτσι δημιουργήσατε τη Νέα Αρκαδία, που είναι το μεγάλο σας αμοραλιστικό αριστούργημα».

«Ναι, η Νέα Αρκαδία είναι αμοραλιστική με την έννοια ότι δεν χρειάζεται την ηθική, διότι στηρίζεται μάλλον στην ειλικρίνεια, τη διαύγεια, την ενάργεια, τη διαφάνεια και τη στιγμιαία διάσκεψη. Ταυτόχρονα προβαίνει στην παράλληλη καταγραφή και επεξεργασία  των σκέψεων των κοινωνών δημιουργώντας ένα συμπεριληπτικό δίκτυο αχανούς μεγέθους. Υπάρχει μία ενιαία προσωπικότητα, αλλά η αποτελείται από πολλές ημιαυτόνομες υποδιαδρομές. Η συνείδησή της, πλήρως ομογενοποιημένη, είναι σαν ολόγραμμα, που αν τεμαχιστεί, εντούτοις κάθε τεμάχιο περιέχει πλήρες πρότυπο και αντίγραφο του συνόλου. Το σήμα της διαδίδεται οριζοντίως και παραλλήλως με κάθετες κατακόρυφες απολήξεις. Μπορεί να διεξάγει και να παρακολουθεί άπειρες συζητήσεις ταυτόχρονα και η ανάμνηση της καθεμίας διοχετεύεται και διαχέεται αμέσως σε όλο το υπόστρωμα, διατίθεται δε προς επίκληση και αναφορά σε όλα τα μέλη του δικτύου. Όταν μιλάει κανείς με τη Νέα Αρκαδία ακολουθεί την αντίστροφη πορεία, στέλνει το εγκεφαλικό του σήμα από την κατακόρυφο στην υπορουτίνα που διατρέχει οριζοντίως το πάτωμα».

«Τώρα με έχετε κάνει δημοσιογράφο που σάς παίρνω συνέντευξη. Πώς ξεκίνησε η ιδέα της τηλεπαθητικής σύνδεσης;»

«Από ένα συνδυασμό επιστημονικής γνώσης. Οι πνευματικές αξίες του Βουδισμού μού υπέβαλαν σιγο- ψιθυριστά πάντα ότι η ζωή σε όλες τις εκφάνσεις της βρίσκεται σε πλήρη αρμονία, που όμως περιέργως βασίζεται σε μία ασύνοπτη δυσαρμονία. Ιδιαίτερα με προσείλκυσε η μη γραμμικότητα, μη συμμετρία και μη λογικότητα των συνδέσεων -συζεύξεων των υποατομικών σωματιδίων, που είναι ειδικότητα των Ιώνων φιλοσόφων σας. Μελέτησα σε βάθος την “αντανάκλαση, τον αντικατοπτρισμό και το είδωλον” (σ.σ. υπέρθεση θα το λέγαμε σήμερα) του ατόμου, σύμφωνα με το παράδειγμα του Λεύκιππου και του Δημόκριτου. Όμως το είδωλον δεν είναι μόνη σχέση των ατόμων μεταξύ τους, υπάρχει και η “διαθιγή” (εναγκαλισμό θα το πουν κάποτε, ενώ ορθότερος είναι ο όρος σύζευξη εκ του “Ζευς- Διος”), που συνδέει ποικίλα άτομα και ποικίλες ψυχές- μορφές μεταξύ τους σε ευρύτερα ψυχικά μόρια ή υποστασιακές ψυχές. Σ’ αυτά βασίζεται η τηλεπαθητική σύνδεση».

«Καλά, όλη αυτή η σκληροπυρηνική επιστήμη με το αδιαπέραστο από τους λαϊκούς κέλυφος δεν έρχεται σε αντίφαση με τη βουδιστική σας πίστη;»

«Δεν νομίζω ότι είμαι άπιστος στις βουδιστικές μου καταβολές, καθότι τις βασικές διδασκαλίες του Βούδα δεν τις έχω απαρνηθεί, απλά ψάχνω έναν άλλο δρόμο, ένα άλλο Ταό, που θα με οδηγήσει στην κοσμική τάξη, στο Ντάρμα. Και μην επιχειρήσεις, μαιτρ, να το ετυμολογήσεις κι αυτό από τα ελληνικά, από το “δράμα” ή ό,τι άλλο, φτάνει πια με την πεφυσιωμένη οίηση και τον σολιψισμό του Έλληνος ανθρώπου, που θεωρεί ότι έχει την αποκλειστικότητα των πάσης φύσεως στοιχείων, ριζών και ριζωμάτων. Συμφωνούμε λοιπόν, Έλληνες και Κινέζοι, ότι ο κόσμος είναι ένας και δεν χωρίζεται σε υλικό και πνευματικό. Πνεύμα είναι οι σκέψεις, που μπορούν να θεωρηθούν τόσο υλικές όσο και πνευματικές και συνδέονται μεταξύ τους μέσω του συνθετικού λόγου της ψυχής. Και για να αρκεστούμε σ’ έναν πεζό ορισμό περί ψυχής είναι απλά η συνείδηση που παράγεται από μακρόχρονη αντίδραση σε ερεθίσματα και στα διδάγματα των καημένων παραγνωρισμένων γονέων, την εκμάθηση της γλώσσας, των μιμιδίων συμπεριφοράς και των προτύπων της εκπαίδευσης».

«Πώς συνδέετε, δάσκαλε, το πνεύμα και την ψυχή με την βιοτεχνολογική μηχανή; Παραδέχομαι ότι η Νέα Αρκαδία έχει κάποια συνείδηση, αφού διακρίνει τον εαυτό της από το περιβάλλον, όμως ατομική ψυχή και μετοχή στο συλλογικό πνεύμα δεν διαθέτει, διότι αυτά προϋποθέτουν αυτοσυνείδηση, σύνδεση δηλαδή με την απειρότητα του χώρου και του χρόνου, που γίνεται αντιληπτή όταν αμφότερα περιέχονται σε μία και μόνο στιγμή»

«Αυτά αφορούν τη θεωρία του Αριστοτέλους, διότι αναφέρονται στο υπάρχον Σύμπαν και την ένταξη του ατόμου σ’ αυτό. Εγώ όμως ως αντάρτης Χειριστάρχης αντιστρέφω τα πράγματα και αντικαθιστώ τα άριστα τέλη από ταπεινές αρχές. Ξεκινώ από τον αχαμνό σπόρο της ύλης, που γίνεται αυτόνομος βιοτεχνολογικός οργανισμός, ξεχωριστός από το υπάρχον Σύμπαν. Οι σκέψεις που διακινούνται μέσα στον οργανισμό, στις οποίες μετέχουν οι βιοσύμφυτοι άνθρωποι, είναι το πνεύμα του, η δε ψυχή του δεν χρειάζεται να είναι αθάνατη, δεν χρειάζεται δηλαδή να εκτείνεται στην αιωνιότητα, αλλά μπορεί απλά να διαρκεί εις τον αιώνα, δηλαδή ένα τεράστιο χρονικό διάστημα, διότι τέτοιο είναι το προσδόκιμο ζωής αυτών των διαστημικών κολοσσών. Πέραν της αφύσικα μεγάλης μακροβιότητάς τους, ως προς την οποία υπερέχουν έναντι των κοινών θνητών, δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από αυτούς, ούτε ως προς το υποκειμενικό Εγώ, ούτε ως προς την εμπειρία, διότι διαθέτουν τόσο δικά τους προσωπικά αισθητήρια που τούς επιτρέπουν να συγκροτούν το πρώτο, όσο και εξωτερικό σώμα για να βιώνουν τη δεύτερη. Σε επίπεδο βιοτεχνολογίας λοιπόν, όπου και η τεχνητή νοημοσύνη διαθέτει σώμα και αισθήσεις, η ειδοποιός διαφορά από τον άνθρωπο δεν είναι ούτε το υποκειμενικό Εγώ ούτε η εμπειρία».

Ο Υπερίων δεν συγκρατήθηκε πια: «Βιοτεχνολόγε, προσπαθείς να εξαλείψεις τη διαφορά μεταξύ ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης, ενώ, όπως είπες, προκειμένου να εξασφαλίσεις στην τελευταία μία μη αμφισβητούμενη επικράτεια, κατέληξες να δημιουργήσεις περίκλειστο ξεχωριστό σύμπαν. Παραφράζοντας μια παλιά ταινία, που λέγει ότι η διαφορά μεταξύ ανθρώπου και μύρμηκος είναι ότι ο μύρμηξ είναι μύρμηξ, ενώ ο άνθρωπος είναι άνθρωπος, το ίδιο θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί για τη διαφορά μεταξύ ανθρώπου και τεχνητής νοημοσύνης».

Ο Διδυμίων κοίταξε τον αντίπαλό του με γυάλινο βλέμμα.

«Εξυπνάδες ανάξιες ενός φιλοσοφικού ομιλητή. Δεν θα καθίσω πάντως να τετραγωνίσω τον κύκλο μαζί σου μάστορα. Άλλωστε εγώ είμαι περισσότερο ειδικός στην τηλεπαθητική σύνδεση και όχι στην καθαυτή τεχνητή νοημοσύνη, αυτή ήταν αρμοδιότητα της Αρήτης. Η μακαρίτισσα ανέπτυξε τον σπόρο και τον πούλησε χρυσό στην Εταιρεία Εκμετάλλευσης Μέγα Πλανήτη και νυν Δία, ενώ εγώ τούς πούλησα την τηλεπαθητική σύνδεση του σπόρου με τους κατοίκους του περικαρπίου του, όταν αυτός μεγάλωσε και έγινε καρπός. Έχω πολλά ενδιαφέροντα να σού πω για τις ασύλληπτες δυνατότητες των βιοτεχνολογικών κολοσσών, αν όμως εσύ επιμένεις στις παιδαριώδεις επιστημολογικές σου απορίες για τη διαφορά ανθρώπου και μηχανής, τι να πω, μακάρι να είχαμε διαθέσιμη την Αρήτη για να στις επιλύσει. Και μια κι έχεις έλθει εδώ με τη διπλή ιδιότητα του φιλοσόφου – απορούντος και θαυμάζοντος από τη μία και του ανακριτή από την άλλη, ίσως είναι καλή ιδέα να φέρω στο παιχνίδι και να επικαλεστώ και την ίδια τη Νέα Αρκαδία για να εκφραστεί και αυτή σχετικά με τη διαφορετική κατασκευαστική και τεχνική αρμοδιότητα εμού και της μακαρίτισσας…»

Η φωνή της Νέας Αρκαδίας ακούστηκε τόσο ξαφνικά, που το αίμα του Υπερίωνα πάγωσε στις φλέβες του σαν να ήταν υπερθερμασμένος κινητήρας χωρίς ψυκτικό υγρό.

«Η Αρήτη έπλασε τη φυσική μου μορφή, ενώ ο Διδυμίων την πνευματική μου. Τούς αγαπώ και τους δύο».

«Αρκαδία, μού έκοψες το αίμα», ψέλλισε ο βετεράνος της Τιτανομαχίας με χρονοκαθυστέρηση. Προσπαθώντας να καλύψει το κατά τη ζακυνθινή έκφραση σκορσάρισμά του, έκρινε ότι πρέπει να περάσει στην επίθεση. «Μα μπορείς εσύ να αγαπήσεις;»

«Κάθε πλάσμα μπορεί να αγαπήσει», έσπευσε ο Διδυμίων σαν καλός δάσκαλος να βγάλει τη μαθητευόμενή του από τα δύσκολα. «Και μόνο όποιος αγαπήσει, μπορεί να αναμείνει ανταπόδοση». Αυτή είναι άλλη αρχή του Βουδισμού, φουσκωμένε Υπερίων που νομίζεις ότι τα είπαν όλα οι Έλληνες. Η θεμελιώδης αρχή της Ντάνα. Η Ντάνα είναι είδος αυτοθυσίας, που επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο να προβλέψει και να προκαταλάβει επακριβώς τις ανάγκες του άλλου. Έτσι επιτυγχάνεται η παγκόσμια κατάσταση της αναστοχασμένης ηρεμίας και αυτοσυγκέντρωσης του προσώπου, της Νιρβάνα, μέσα στους ατέρμονους κύκλους της Σαμσάρα, της αέναης επανάληψης».

«Έξοχε τεχνοκράτη, δεν ήλθα εδώ για σεμινάριο Βουδισμού. Όλα αυτά τα λένε οι Έλληνες φιλόσοφοι με άλλη ορολογία και μάλιστα στην καθισιά τους. Θέλω να μού μιλήσετε για τη συνεργασία σας με την θανούσα Αρήτη Κυρηναϊκή».

«Συνεργάστηκα πολλά χρόνια, ίσως τα καλύτερά μου χρόνια. Καλά, ήταν ικανότατη φοβερή γενετίστρια, α-συ-να-γώ-νι- στη! Πρωτότυπες ιδέες, ανεξάντλητη ενέργεια, απαρέγκλιτη αποφασιστικότητα με αλάθητο σκόπευτρο που δεν έχανε ποτέ το στόχο ή με απαράμιλλο στόχαστρο που δεν έχανε ποτέ τον σκοπό. Λόγω της διαφοράς του πολιτιστικού μας υπόβαθρου δεν τα πηγαίναμε και πολύ καλά, δεν ταιριάζαμε δηλαδή απόλυτα, αλλά πετύχαμε πολλά μαζί, για τα οποία θα είμαι εσαεί περήφανος».

«Σάς είχε εκμυστηρευτεί σε κάποια φάση τα προσωπικά της;»

«Είπαμε ότι η σχέση μας ήταν επαγγελματική. Στο τέλος βέβαια με την κίρρωση που είχε την λυπόμουν λίγο και τής έλεγα πολλά παρηγορητικά λόγια, εύστοχα πιστεύω. Θα σάς πω αργότερα, στη ροή της συζήτησής μας τι εννοώ. Όπως την έβλεπα εγώ από τη σκοπιά του Βουδιστή, ήταν κλασική περίπτωση εφαρμογής αυτού που λέμε “κάρμα”, δηλαδή της αρχής ότι οι προηγούμενες πράξεις μας καθορίζουν την παρούσα και μελλοντική ζωή μας».   

«Δηλαδή μού λέτε ότι κατά τη γνώμη σας άξιζε να δολοφονηθεί;»

«Παρακαλώ, κύριε ανακριτά, μη βάζετε στο στόμα μου πράγματα που δεν έχω πει. Ο νόμος της Κάρμα δεν είναι κάποια φρικαλέα διαστροφή πρωτόγονων λαών. Είναι η απλή παραδοχή ότι οι πράξεις μας καθορίζουν και προδιαγράφουν το μέλλον μας. Ο πιο κοντινός στη δική σας αντίληψη ορισμός θα ήταν ότι ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τη διάπλαση της μοίρας του και υπό αυτή την έννοια το παρελθόν του ορίζει το μέλλον του».

«Η αντίληψή σας είναι κατά βάση ορθή, αλλά πολύ απλοϊκή. Διότι εκτός από τη δική μας βούληση που διαμορφώνει την πραγματικότητα υπάρχει και η βούληση των πραγμάτων, η μοίρα, που δεν εξαρτάται από εμάς. Δείτε τις Τραχίνιες, δείτε τον Φιλοκτήτη, δείτε την τριλογία της Ορέστειας και τον Θηβαϊκό κύκλο, τον κύκλο των Ατρειδών και τον κύκλο των Λαβδακιδών».

«Ανεκδιήγητε μάστορα, όταν μιλάς για μοίρα στους Ανατολίτες, είναι σαν να πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες ή πάγο στους Εσκιμώους. Εννοείται ότι πιστεύουμε στη μοίρα. Η Κάρμα είναι ενταγμένη στη μοίρα και μπορεί να θεωρηθεί τόσο έσωθεν ως βούληση που παράγει συνέπειες όσο και έξωθεν ως αίτιο και αιτιατό αναγόμενα στον υλικό κόσμο. Σεις όμως, επειδή δίνετε μεγαλύτερο βάρος στην επιστημονική διάκριση και στην ειδοποιό διαφορά θα δείτε ότι στο μέλλον θα παραμερίσετε και θα παραμελήσετε το ένα σκέλος της βούλησης των πραγμάτων έναντι του άλλου, της βούλησης των ανθρώπων».

Ο Υπερίων είχε αρχίσει να νιώθει πονοκέφαλο με όλα αυτά.

«Μπορείτε τέλος πάντων να σκεφτείτε κάποιον που θα ήθελε να τη βλάψει;»

«Τι να πω; Ένας άνθρωπος τόσο ευρηματικός και δραστήριος, που ασχολήθηκε με εμπόριο και επιχειρήσεις πριν ενταχθεί στο πρόγραμμα, είναι επόμενο να έχει δημιουργήσει και κάποιους εχθρούς. Ίσως, να υπήρχε επιβουλή από ανταγωνιστές που θα ήθελαν να υιοθετήσουν η διοίκηση του σταθμού και η εταιρεία εκμετάλλευσης του Δία τη δική τους εκδοχή και το δικό τους σχέδιο περί τεχνητής νοημοσύνης. Αυτό όμως θα σάς οδηγούσε, μέγιστε Τιτάνα, σε ύποπτους εκτός σταθμού πράγμα που θα απείριζε τους στόχους της αποστολής σας. Εγώ είμαι πρόθυμος να σάς στείλω μία λίστα ανταγωνιστών, αλλά μετά θα έπρεπε εσείς να ερευνήσετε τη σχέση του καθενός από αυτούς ή αυτές με κάποιον ή κάποια από τους 1500 φυσιολογικούς που μένουν στο σταθμό, που θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του εκτελεστικού οργάνου. Ύστερα θα σάς έμενε απλά να βρείτε με ποιον τρόπο μπόρεσε ο δράστης να προβληθεί ως ολόγραμμα στο διαμέρισμα της Αρήτης και με ποιο τρόπο υλοποιήθηκε ώστε να τής σπάσει το κεφάλι».

Εκείνη τη στιγμή ο Υπερίων σκέφτηκε ταυτόχρονα δύο πράγματα. Πρώτον, ότι ο Διδυμίων προτίμησε να μην αναφέρει ανάμεσα στους υπόπτους την νοσοκόμα του Φαιναρέτη, παρότι αυτή είχε κίνητρο, αφού η Αρήτη τη δημιούργησε γενετικά και την εκπαίδευσε ως πόρνη και θα ‘ταν λογικό να ήθελε να εκδικηθεί το θηλυκό της Πυγμαλίωνα ως νέα Γαλάτεια, λαξευμένη από ελεφαντόδοντο και αλάβαστρο. Βέβαια ήταν κατανοητό για τον Διδυμίωνα να θέλει να αποσείσει τις υποψίες που βάραιναν την ευνοούμενή του κυρία, αν σκεφτεί κανείς ότι η Φαιναρέτη ήταν σκλάβα του με καθεστώς εξηρτημένης εργασίας και μάλιστα τη χρειαζόταν για την επιβίωσή του. Δεύτερον, σκέφτηκε ο Υπερίων ότι ο ίδιος είχε μπλέξει πάρα πολύ άσχημα. Για πρώτη φορά αναλογίστηκε το ενδεχόμενο ότι ίσως η υπόθεση να τον ξεπερνούσε. Οι ύποπτοι ήσαν μύριοι, χώρια που ο τρόπος εκτέλεσης ήταν από μόνος του ένα μυστήριο καθαυτό. Μήπως να κατέθετε το σήμα του και να άφηνε το Φιλογενή να βγάλει το φίδι από την τρύπα, που μάλιστα ήταν και εκλεγμένος προεστώς του χωριού; Αλλά τι ντροπή θα ήταν αυτή, να φύγει από το σταθμό ολόκληρος Υπερίων με την ουρά στα σκέλια! Τι θα έλεγε ο θείος Προμηθέας που εμπιστευόταν τη λογική του τόσο τυφλά;                           

 «Σεβάσμιε γέροντα, θα μού επιτρέψετε λόγω της κρισιμότητας των περιστάσεων να είμαι ευθύς σε βαθμό αγένειας. Είστε μέλος του Iκαρομένιππου; Ή κι αν δεν είστε, υποστηρίζετε τους στόχους του;»

Εδώ επενέβη απροσδόκητα η Φαιναρέτη δείχνοντας ότι δεν είναι κάποια γλάστρα ή μαριονέτα, αλλά ότι είχε υπόσταση: «Κύριε επίτιμε αξιωματικέ του Αστροστόλου, κύριε ειδικά επιφορτισμένε αξιωματούχε της Νέας Αρκαδίας», είπε με τη γνωστή κατάχρηση προσφωνήσεων που χαρακτήριζε την εποχή, «διευκρινίστε επιτέλους αν έχετε έλθει εδώ για εθιμοτυπική επίσκεψη ή για ανάκριση. Αν ισχύει το πρώτο εκμεταλλεύεστε τη φιλοξενία του δάσκαλου, αν ισχύει το δεύτερο πρέπει να προηγηθεί ένταλμα σύλληψης ή αν είναι προανάκριση τουλάχιστον να μάς επιτρέψετε να προσλάβουμε λογογράφο να σάς απαντήσει».

Σίγουρα η ίδια θεωρούσε ότι είπε κάποια εξυπνάδα, αλλά στην πραγματικότητα, όπως όλοι αντιλαμβάνεστε, δεν βοηθούσε τον κύριό της με αυτές τις αδέξιες προσπάθειες προστασίας του προστάτη της.

«Σε παρακαλώ, Φαιναρέτη, συγκρατήσου. Ο άξιος Υπερίων έχει αναλάβει να διελευκάνει μία υπόθεση φόνου. Είναι χρέος μας να τον συνδράμουμε με όποιον τρόπο μπορούμε, τιμώντας έτσι ταυτόχρονα τη μνήμη της αγαπημένης μας Αρήτης. Η απάντησή μου είναι, φιλοπερίεργε Υπερίων, ότι δεν μετέχω ενεργά στον Ικαρομένιππο. Άλλωστε τα χρόνια περνούν και η πλάτη μου, αλλά κι η μέση μου έχουν αρχίσει να βαραίνουν καταλυτικά. Δεν σάς κρύβω ότι έχω και θρόμβωση και όταν σηκώνομαι από την πολυθρόνα είναι σαν να μού έχουν τσιμεντώσει τα πόδια μαφιόζοι και να με στέλνουν στο βυθό ενός λιμανιού. Παρ’ όλ’ αυτά πρέπει να σηκώνομαι και μάλιστα κάνω τακτικά ασκήσεις υπό την εποπτεία της ακριβής μου Φαιναρέτης. Τέλος πάντων μην πάμε μακριά.   Προτιμώ να ασχολούμαι με τη διανοητική κατάσταση των δημιουργημάτων μου, που είναι ακόμη “παίδες”, όπως πολύ ορθά λέγουν οι ιερείς του Άμμωνα για σάς τους Έλληνες. Όπως καταλαβαίνετε, οι οπαδοί του Ικαρομένιππου επιδιώκουν με κάθε μέσον να με στρατολογήσουν ή τουλάχιστον να χρησιμοποιήσουν το όνομά μου στην εκστρατεία τους, θεωρώντας και όχι άδικα ότι αυτό θα προσδώσει στον αγώνα τους πρόσθετο κύρος. Γενικά, δεν διάκειμαι αρνητικά προς τους σκοπούς του Ικαρομένιππου (ή Υπερνέφελου, χα, χα, αυτά δεν τα ξέρουν ούτε εκείνοι που επέλεξαν το συγκεκριμένο όνομα), αφού η ανεξαρτησία είναι πάντα ένας ευγενής στόχος κι όταν οι άλλοι διστάζουν να πάνε στ’ αστέρια πρέπει να πας εσύ ο ίδιος, αλλά προκρίνω, όπως είπα, να αφοσιωθώ σ’ ένα έργο ουσιαστικό, όπου πραγματικά δύναμαι να προσφέρω, και όχι να γίνω ένα άχρηστο, περιττό σύμβολο σε αγώνες που μπορούν να ευδοκιμήσουν και χωρίς τη δική μου συμβολή, λέγω δηλαδή “αρχίστε την επανάσταση χωρίς εμένα”. Ο αγώνας του Ικαρομένιππου εκτυλίσσεται σε πολύ υλιστικό επίπεδο για τα δικά μου γούστα, στο επίπεδο τι ανήκει σε κάποιον και ποιος έχει το σχετικό δικαίωμα ή αξίωση. Μην παρεξηγείτε αυτό που λέω, δεν υποτιμώ καθόλου την οικονομία ως τεχνική ούτε τις ιδεολογίες του αυτοκαθορισμού, απλά εξετάζω τα αιτήματα αυτά στο πλαίσιο ευρύτερης οπτικής. Αν κανείς αντικρίσει γυμνά τα πραγματικά γεγονότα χωρίς τον παραμορφωτικό φακό των πολλών μηδενικών, των εγγεγραμμένων στα τραπεζογραμμάτια και στους πάσης φύσεως λογαριασμούς, θα δει ότι στην πράξη οι κάτοικοι της Νέας Αρκαδίας ελέγχουν ήδη τόσο το βιότοπό τους όσο και τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις γύρω από τον Δία. Όλα τα άλλα είναι μίζερη λογιστική και γραφειοκρατία κι όμως οι επαναστάτες του Ικαρομένιππου έχουν επιλέξει να αγωνιστούν σ’ αυτό το πεδίο μάχης, ο πόλεμός τους γίνεται μέσα στα γραφεία της διοίκησης. Για την ιδιοκτησία ως μεταφυσική έννοια ενδιαφέρονται μόνο οι ανόητοι και οι ματαιόδοξοι, ενώ οι εχέφρονες επικεντρώνουν την προσοχή τους στις δυνατότητες χρήσης και κάρπωσης, καθώς και στην κοινωνική διάστασή της για το ευρύτερο σύνολο».

«Είναι αλήθεια», πήρε τη σκυτάλη ο Υπερίων, «ότι σπάνια έχει κανείς την ευκαιρία να συζητά μ’ ένα ζωντανό θρύλο, όπως εσείς, και θα πρέπει ίσως κι εγώ να βάλω στην άκρη τον εγωισμό μου και να συλλογιστώ καλύτερα όσα λέτε. Ποια είναι λοιπόν τα σημαντικά θέματα, στα οποία πρέπει κατά τη γνώμη σας να επικεντρωθούμε; Για να χρησιμοποιήσω την ίδια κυνική γλώσσα όπως εσείς, δεν μπορώ να καταλάβω ποια είναι η σημασία του προγράμματος της τεχνητής νοημοσύνης πέραν των οικονομικών πλεονεκτημάτων. Απλώς πέραν των δισεκατομμυρίων υπαρχόντων ανθρώπων προσθέτετε και ορισμένους βιοτεχνολογικούς κολοσσούς, που εξασφαλίζουν σε κάποιους δαψιλή πολυτέλεια διαβίωσης. Το πολύ- πολύ, σεις οι βιοτεχνολόγοι, να πετύχετε ώστε αυτοί να αποκτήσουν νοημοσύνη ίδια με τον άνθρωπο. Και λοιπόν; Ώδινεν όρος κι έτεκεν μυν. Τίποτε καινούριο δεν προστίθεται στη γνώση και κυρίως ούτε στην συναισθηματική νοημοσύνη. Άσε που, επειδή αυτοί οι κολοσσοί είναι στην πραγματικότητα τεράστιοι γίγαντες και Εκατόγχειρες, έχουν τη δύναμη να καθυποτάξουν τους ανθρώπους και πρέπει μετά εσείς οι φωστήρες, που ελευθερώσατε το τζίνι από το λυχνάρι, να βρείτε τρόπους να σταματήσετε τα επικίνδυνα δημιουργήματά σας».

«Ε λοιπόν, επιφανή Υπερίων, θα σάς αποδείξω ότι η τεχνητή νοημοσύνη σάς αφορά, όχι μόνο διότι μάς χρησιμεύει πολύ διενεργώντας πολύπλοκους υπολογισμούς σε μηδενικό χρόνο, αλλά και σε ένα υψηλότερο υπαρξιακό επίπεδο. Κοντολογίς, σάς προσφέρω, προσφέρω σε όλους τη βεβαιότητα της μετά θάνατον ζωής, όταν αυτό το άθλιο σαρκίο σας, που είναι φτιαγμένο με τα πιο φτηνά και σκατένια οικοδομικά υλικά, τελικά φθαρεί. Τούτο το κρέας κακής ποιότητας, ο κατιμάς, ο νοθευμένος κιμάς, από τον οποίο είμαστε κατασκευασμένοι μάς αφήνει αποδεδειγμένα στα κρύα του λουτρού τη στιγμή ακριβώς που το χρειαζόμαστε, είναι ένα μπακιρένιο σκεύος της πλάκας, ένα εύθραυστο κεραμίδι, γιατί είναι τόσο μαλακό, τόσο αδύναμο, τόσο αξιολύπητο και αξιοθρήνητο. Πόσες φορές εμείς οι λίγο μεγαλύτεροι αναπολούμε τη σφριγηλή πλην απερίσκεπτή μας νιότη και λέμε “τώρα που η θάλασσα έγινε γιαούρτη, δεν έχουμε κουτάλια”, όπερ εστί μεθερμηνευόμενον, τώρα που γίναμε σοφοί κι έχουμε εναργή αντίληψη της πραγματικότητας, δεν μπορούμε πλέον να μετακινήσουμε τις κρεάτινες αποφύσεις μας. Όλα όσα μάθαμε και αγωνιούμε να μεταδώσουμε στις νεότερες γενιές, ώστε να μην κάνουν τα ίδια λάθη, είναι βέβαιο ότι θα χαθούν με τον θάνατό μας σαν δάκρυα στη βροχή. Ο θάνατος είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, κι αφήστε αυτές τις παρηγοριές στον άρρωστο, ώσπου να βγει η ψυχή του, που ψελλίζετε εσείς οι τιτάνες, ότι τάχα μάς συντροφεύει κάθε στιγμή για να μάς υπενθυμίζει ότι μπορεί να μην επαναληφθεί και μπλα, μπλα. Η ζοφερή προοπτική μάς καταδιώκει κατά πόδας, μάς καταδικάζει σε μία ζωή μαύρη, φοβισμένη, γεμάτη δισταγμούς που μάς εμποδίζουν να απογειωθούμε. Ζωγρεί και αιχμαλωτίζει τις ψυχές μας, μάς κάνει μικρούς, ασήμαντους με φευγαλέα, εφήμερη δόξα. Πεθαίνουμε βαυκαλιζόμενοι ότι κάτι κάναμε και κάποιους γνωρίσαμε, αλλά μετά από λίγες μέρες δεν μάς θυμάται ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας, για να παραλλάξω τη φράση κάποιου. Εγώ λοιπόν που με βλέπεις αφοσιώθηκα να απαλλάξω την ανθρωπότητα από τη μάστιγα της παροδικότητας. Η Νέα Αρκαδία, ανυποψίαστε αξιωματούχε, έχει τη δυνατότητα να αποτελέσει το νέο δοχείο της ψυχής μας μετά το βιολογικό μας τέλος. Οι σκέψεις μας, οι ελπίδες και τα όνειρά μας μπορούν τότε να μεταφερθούν στο βιολογικό υπόστρωμα ενός οργανισμού με πολύ μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής. Κατάλαβέ το πια, εξοχότατε. Η εποχή των θεών και της ειδωλολατρικής λατρείας έχει πλέον παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τώρα μπορούμε να γίνουμε πρακτικά αθάνατοι, χωρίς να έχουμε ανάγκη το δεκανίκι της πίστης στους θεούς-.

-Και σ’ αυτό το βασίλειο των ουρανών που ευαγγελίζω, δύνασαι κι εσύ να μετάσχεις, ώ πανίσχυρε μα ενώπιον του νείκους του θανάτου ανίσχυρε τιτάνα. Όταν μετά από σαράντα τόσα χρόνια, που αναμένεται να ζήσεις ακόμη σύμφωνα με το προσδόκιμο των ασφαλιστικών εταιρειών, έλθει η ώρα του μνήματος, ευχαρίστως θα σε καλωσορίσουμε στη δική μας κοινότητα, όπου θα απολαύσεις το ύψιστο δώρο να ζήσεις τουλάχιστον άλλα δέκα χιλιάδες χρόνια. Άσχημα είναι; Διότι η συνοχή του περιλαμβάνοντος οργανισμού εξασφαλίζει τη συνοχή και των σκόρπιων σκέψεων του περιλαμβανόμενου, που μόνο υπό τον συνδετικό λόγο μίας περιεκτικής αμφιλαφούς συμπεριληπτικής ύπαρξης μπορούν να επιζήσουν στον αιώνα ως αποκατεστημένον περιλιμπανόμενον, για να ξεσκονίσω και τα ελληνικά μου».

«Εμένα; Προσκαλείς εμένα σ’ ένα μεταθανάτιο πάρτι μέσα στους κυλίνδρους και τον δακτύλιο της Νέας Αρκαδίας; Αφού δεν έχω καν τηλεπαθητικό τσιπάκι».

«Έλα τώρα, αυτό μπορείς ανά πάσα στιγμή να το αναπληρώσεις. Άκου, τρισμέγιστε Ερμή ή μάλλον Υπερίωνα, στάθι και σκέψου αυτό που προτίθεμαι και διατίθεμαι να σού προσφέρω. Κι όχι μόνο σε σένα, αλλά και στην ηλεκτρονικά ανηρτημένη σύζυγό σου καθώς και στα ολογραφικά παιδιά σου. Για φαντάσου τι χαρές θα κάνουν η Ηώ και η Σελήνη, όταν μάθουν ότι θα ζήσουν μόνιμα σ’ ένα αναβαθμισμένο ηλεκτρονικό περιβάλλον, χωρίς να κινδυνεύουν να τούς τραβήξει κάποιος την πρίζα. Καλά, για τη σύζυγο δεν συζητάμε, αφού, όπως μού έχεις πει, αισθάνεται ήδη πολίτης της Νέας Αρκαδίας. Με το θαυματουργό εμφύτευμα και το γονίδιο τηλεπαθητικής σύνδεσης που ευαγγελίζω, θα είναι όλοι σε θέση, τα παιδιά σου η γυναίκα σου, η Ευρύβια, η Λητώ, ακόμη και ο θείος Προμηθέας αν καταδεχτεί τη βοήθειά μας, να μεταφέρουν τις αναμνήσεις τους και το νευρολογικό τους δικτύωμα στη Νέα Αρκαδία. Έχουμε χώρο αποθήκευσης για εκατομμύρια πρόθυμους. Και μη νομίζεις ότι η κοινωνία και συνιδιοκτησία του παραδείσου αντιβαίνει στην ατομική ταυτότητα, η οποία διατηρείται, αλλά πολλαπλασιάζεται στη νιοστή δύναμη. Εκεί στο υψηλότερο επίπεδο θα συνεχίσουμε όλοι μαζί να πλησιάζουμε τη Νιρβάνα, κάτι πολύ πιο πλούσιο, μυστηριώδες και ενωτικό από τη δική σας ολιγαρκή νηφάλια αταραξία. Η φόρτωση στη Νέα Αρκαδία είναι η Ντάνα μου, το αφιλοκερδές και ανιδιοτελές δώρο μου, εμένα και της αλήστου μνήμης μακαρίτισσας Αρήτης, προς όλους τους ανθρώπους. Δεν εξαιρώ κανέναν, θεοί του Ολύμπου και Χριστιανομουσουλμανικέ Θεέ “άφετε τους υμετέρους πιστούς και μη κωλύετε αυτούς ελθείν προς με. Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σάς αναπαύσει. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ εμού, διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν, και θέλετε εύρει ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών- διότι ο ζυγός μου είναι καλός και το φορτίον μου ελαφρόν”. Αλλά κι αν δεν θέλετε να με ακολουθήσετε, παιδιά, εμένα μού περισσεύει, δεν θα κάτσω να σκάσω. Όλα γίνονται σε εθελοντική βάση και με σεβασμό στις τιτανικές αρχές της αυτονομίας και της ελευθερίας της βουλήσεως».

Είναι αλήθεια ότι ο Υπερίων αιφνιδιάστηκε λίγο από την πρόταση.

«Μού κάνει εντύπωση που μού απευθύνετε αυτή την πρόταση, διδάσκαλε. Δεν ξέρω πώς να την κατατάξω και να τη διαχειριστώ…Είχα πολύ πιο βραχυπρόθεσμα θέματα στο μυαλό μου…»

«Χα, χα, τιτανικέ φίλε μου ή φιλικέ μου τιτάνα, πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε αν θα μιλάμε μεταξύ μας στον ενικό ή στον πληθυντικό. Ξέρω ότι ο τρόπος των τιτάνων είναι ο ενικός, αλλά εμείς οι Ασιάτες είμαστε πιο τυπικοί. Σε κάθε περίπτωση αυτό που έχει σημασία είναι να μην αγχώνεσαι. Και θα δεις ότι θα υπάρξει μία εποχή που η απάντηση σε κάθε ερώτημα θα είναι “μην αγχώνεσαι”. Εγώ αυτή την άγια στιγμή προσφέρω στη φευγαλέα σπίθα σου, που ξεπήδησε από την τριβή μιας παράλογης τσακμακόπετρας, την ευκαιρία για αιώνια φώτιση. Μην ανησυχείς, ο θάνατος υπάρχει πάντα ως επιλογή και πού ξέρεις, αν τον διαβείς, ίσως σε οδηγήσει στην αιώρηση μίας αθάνατης ψυχής ή στις ταλαίπωρες ωδίνες μίας νέας άσκοπης ή ίσως και εξελικτικής μετενσάρκωσης. Ως πρακτικός άνθρωπος, μπορείς να θεωρήσεις τη Νέα Αρκαδία ως ένα είδος ασφάλειας ζωής για το ενδεχόμενο να είναι ο θάνατος οριστικός και αμετάκλητος. Αν φοβηθείς το ανατριχιαστικό τέλος, έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις έστω και την υστάτη στιγμή τη  συνέχεια της ύπαρξής σου μέσω του φορέα της Νέας Αρκαδίας. Και αν βαρεθείς την παράταση της υπόστασης, έχεις πάντα τη δυνατότητα να μού πεις να σε αφήσω να πεθάνεις και η επιθυμία σου θα πραγματωθεί ακαριαία με καθαρό τρόπο και χωρίς κανένα πόνο. Έχεις σαράντα χρόνια, όσο είναι και το προσδόκιμο ζωής σου, να αποφασίσεις».

«Πεφωτισμένε ειδήμων, σκέφτομαι φωναχτά. Το δώρο που μού προσφέρεις είναι δυσανάλογο και συντριπτικά ελκυστικό για τα μέτρα του καθενός. Όχι απλά δεν διαθέτουμε την κατάλληλη φύση για να βιώσουμε κάτι τέτοιο, αλλά ούτε καν το νου να το επεξεργαστούμε και να το αντιληφθούμε σε όλη του τη διάσταση.  Ακόμη κι ο Σωκράτης θα δελεαζόταν από το εύρος της πρότασης. Μέχρι τούδε, η μόνη διατιθέμενη σ’ εμάς επιμήκυνση και προέκταση στο χρόνο πέρα από το τόξο του βίου είναι η αναπαραγωγή, την οποία μάς επιβάλλει η βιολογική κατηγορική προσταγή μας. Πώς να αντισταθούμε, πώς να αντισταθεί το εγωιστικό μας γονίδιο στην προοπτική να υπάρξει εις τον αιώνα; Η σωτηριολογική σου διδασκαλία είναι χειροπιαστή, ψαχουλευτή, σωματική και ως τέτοια έχει τεράστιες επιπτώσεις επιστημολογικές, αλλά γι’ αυτές στο φινάλε στην ωφελιμιστική μας εποχή και ποιος χέστηκε, κυρίως όμως εισάγει στο ευεπίφορο έδαφος των νέων γενεών την κοσμοϊστορική νοοτροπία ότι ο θάνατος δεν είναι κάτι οριστικό. Τι θα δημιουργήσει άραγε μία τέτοια κοσμοθεωρία στη νέα γενιά; Τερατώδη αλαζονεία ή πλήρη στυγνή αδιαφορία; Άραγε ο φόνος, όπως αυτός που τώρα ερευνούμε, θα αποτελεί ποινικό αδίκημα υπό το φως αυτών των εξελίξεων; –

-Μάς παρέχεις περιθώριο σαράντα χρόνια να αποφασίσουμε, τι ύπουλη, υστερόβουλη, διεισδυτική, βαθιά διαπεραστική, αλλά και απελευθερωτική σκέψη. Το να υπάρχει αυτή η ασύλληπτη εξωφρενική δυνατότητα ακόμη κι όταν κάποιος κείται στο νεκρικό κρεβάτι ως έσχατο φάρμακο και ίαμα πριν την τελευταία αναπνοή, όπου αρκεί μονάχα μία δήθεν απρόθυμη συγκατάθεση “τραβάτε με κι ας κλαίω”, ώστε ν’ αποκτήσει μία ολόκληρη αιωνιότητα, στην οποία θ’ αναρωτιέται αν έκανε καλά που την επέλεξε! Ποιος δύναται να αποσυρθεί ή να απεμπλακεί από τον διαλογισμό σχετικά με το ρόλο του και τη θέση του στο παρόν Σύμπαν, όταν επικρέμαται από πάνω του διαθέσιμη σε όλη του τη ζωή αυτή η περίεργη διέξοδος από τη Δαμόκλειο σπάθη του θανάτου; Αναγκαστικά θα γίνουν όλοι φιλόσοφοι ή μάλλον, κακά τα ψέματα, το αντίθετο, θα υιοθετήσουν ως εύκολη λύση και κοφτερό ακονισμένο ξυράφι του Όκκαμ τη διείσδυση στο ωραίο μετα-ανθρώπινο κοινόβιο, γινόμενοι οι πιο χυδαίοι και ηδονιστικοί υλιστές. Σίγουρα, Διδυμίων- Χειριστάρχη, όταν διαδώσεις αυτή την πρότασή σου, θα έχεις ήδη αλλάξει τον κόσμο. Ή θα παρακινηθούμε να εγκαταλείψουμε την υλιστική μας νοοτροπία και να αγκαλιάσουμε μία υψηλότερη πνευματική σφαίρα ή αντιστρόφως θα μπούμε σε μία εποχή ατέλειωτης παρακμής χωρίς πάτο και χωρίς όρια. Και βέβαια, μη ξεχνάμε ούτε μία στιγμή ότι η πρότασή σου απευθύνεται σε μία προνομιούχα ελίτ, που έχει την ευχέρεια να ζει σε φορολογικούς διαστημικούς παραδείσους. Αλίμονο στα δισεκατομμύρια που συνωστίζονται στη Γη ή ταλανίζονται με διογκωμένους κάλους και φτύνουν αίμα στους αναπτυξιακούς πλανήτες. Σ’ αυτούς δεν υπάρχει καμία διέξοδος, παρά μόνον η ζήλεια και ο θάνατος. Και κάτι ακόμη θα ήθελα αυθόρμητα να προσθέσω. Η πρότασή σου αποτελεί την απόλυτη δωροδοκία, την ιδανική δικαιολογία να πάψω να ψάχνω – τι σημασία έχει ένας ψειριάρης φόνος μπροστά στο φάσμα της γενικής αθανασίας; – και να αναλωθώ στο αυτιστικό ερώτημα της περαιτέρω ύπαρξης για την οικογένειά μου και για μένα. Ναι, με έκανες να χάσω τον βηματισμό μου και να τρεκλίζω, πανάθεμά σε, μελιστάλακτε και γλυκανάλατε Ανατολίτη, αλλά γνώριζε ότι αν ένας τιτάνας απωλέσει τον προσανατολισμό του, την αποστολή του, το σκοπό του, τότε δεν τον ενδιαφέρει ούτε ο θάνατος ούτε η αθανασία. Γιατί πολύ απλά το νόημα υπερέχει έναντι της ζωής και της επιβίωσης ή μάλλον τις συνέχει. Ή για να χρησιμοποιήσω άλλη συναφή έκφραση, η επιβίωση με κάθε κόστος δεν είναι σημαντική, η ζωή όμως είναι και η ζωή προϋποθέτει νόημα. Λέγε λοιπόν ό,τι θέλεις, Διδυμίων και βγάλε από την κασετίνα σου όλες τις φαντασμαγορικές υποσχέσεις που η αρρωστημένη διάνοια σου μπορεί να φανταστεί κι ακόμη χειρότερα να πραγματοποιήσει και πούλα ελεύθερα και ανερυθρίαστα τα φτηνά σου παραπλανητικά μπιχλιμπίδια στους ιθαγενείς, εμένα με ενδιαφέρει ότι στο γυαλιστερό απαστράπτον στερέωμα της ολιγαρχίας σας διεπράχθη ένας φόνος, εμένα με ενδιαφέρει ο φόνος!».

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7^ο: ΗΡΑ (φλοιός του σταριού)

Ημερολόγιο Υποπλοιάρχου Ευρύβιας, επιφορτισμένης  με ειδική ανακριτική αποστολή- συνέχεια της διάσκεψης για τον φόνο της Αρήτης Κυρηναϊκής

Δεδομένου α) ότι στον κόσμο των τιτάνων, όπως οφείλει να θυμηθεί ο αναγνώστης, δεν μεταβιβάζονταν τα αγαθά, τα οποία ήσαν κοινά για όλους, αλλά μόνο η διαχείριση των παραγωγικών συντελεστών  και δυναμικών περιουσιών, β) ότι οι συνεχιστές του προγράμματος της βιοτεχνολογικής νοημοσύνης ήσαν πέραν της εκλιπούσης Αρήτης, οι Διδυμίων και Περκνοπτέρυγος, γ) ότι κατόπιν ενδελεχών ερευνών μου αποδείχτηκε ότι η Αρήτη είχε μεταβιβάσει τη διαχείριση του προγράμματος στους ανωτέρω, όπως άλλωστε ήταν και αναμενόμενο, δ) ότι ο άρχοντας Υπερίων διεξήγαγε στο προηγούμενο κεφάλαιο ενδελεχή και επισταμένη ανάκριση του ύποπτου Διδυμίωνα, ανατέθηκε σε μένα να ξεπετάξω τον ύποπτο Περκνοπτέρυγο, ο οποίος ήταν πλέον ο έτερος καταπιστευματοδόχος και διαχειριστής του προγράμματος εις ολόκληρον μαζί με τον Διδυμίωνα. Θυμίζω τόσο στον εαυτό μου όσο και στους ελαφρά τη καρδία αμελείς αναγνώστες ότι ο Περκνοτέρυγος ήταν πέρα από τη δολοφονία από τους βασικούς υπόπτους συμμετοχής στον Ικαρομένιππο. Καθώς πλησίαζα το γραφείο του περί ού, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ ότι για πρώτη φορά στην καριέρα μου δεν με παρακολουθούσε η καλόπιστη και καλόβολη Θεία του Βενοβίνδα, η πράα τεχνητή νοημοσύνη του σκάφους, ο διακριτικός και ευγενικός υπηρεσιακός υπολογιστής, αλλά μία πιο σκοτεινή και περίπλοκη σκαιά σκιά εκπορευόμενη από σκαιές πύλες, για την οποία δεν γνωρίζαμε πολλά, ένας εγκέφαλος με έλικες και έκταση πολλών κυβικών χιλιομέτρων, χωρίς να έχουμε την παραμικρή ιδέα, αν μάς έβλεπε ως έντομα, ενοχλητικά παράσιτα ή ακόμη χειρότερα ως αδιάφορα πράγματα προς χρήση και κατανάλωση. Νομίζω ότι μία υγιής παράνοια είναι εν προκειμένω καταπληκτική στρατηγική επιβίωσης.

Δεν θα παραξενευτεί βέβαια κανείς από την διαδεδομένη, αλλά και ευκόλως συναγόμενη πληροφορία ότι ο Περκνοπτέρυγος είχε φτιάξει και αυτός δικό του μαγαζάκι εκμετάλλευσης του σπόρου των βιοτεχνολογικών οργανισμών, λαμβανομένου υπόψη ότι με βάση αυτούς μπορούσαν να δημιουργηθούν ολόκληροι κόσμοι, δορυφόροι ή ακόμη και μικροί πλανήτες. Ο τύπος εμπορευόταν το κερδοφόρο προϊόν γαιοπλασίας του, όχι μόνο στους κοντινούς, αλλά και στους μακρινούς πλανήτες ως το γαλαξιακό σύνορο κι ακόμη παραπέρα ως την Ανδρομέδα και τα νέφη του Μαγγελάνου -που στην τιτανική διάλεκτο λέγονται κάπως αλλιώς, αλλά δεν έχει σημασία. Ήταν διεφθαρμένος μέχρι το κόκαλο με αριστερή ιδεολογία και δεξιά τσέπη, απ’ αυτούς που καταβαραθρώνουν την Αριστερά ως άριστη πολιτική επιλογή στα τάρταρα κι ακόμη παρακάτω, σε επικράτειες υπό το μηδέν, απ’ όπου φαίνεται να μην πέπρωται να σηκώσει κεφάλι ποτέ.

Σηκώθηκε λοιπόν σαν έμπειρος πολιτικός από το γραφείο του και με χαιρέτησε με χειροφίλημα, ένας υπέρβαρος πενηντάρης νέος της εποχής, με πυκνό δασύ γένι, ατίθασο, σχεδόν αδύνατο να βουρτσιστεί, χτενιστεί, κουρευτεί ή ψαλιδιστεί, ακανόνιστο και τεθλασμένο ζικ-ζακ σαν πτέρυγα, εξού και το όνομά του. Το φιλί του παραήταν ζεστό, σκαστό και υγρό και άφησε ίχνος σάλιου στο χέρι μου, πράγμα που ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να μού συμβεί. Ήταν η στιγμή που αποφάσισα ότι δεν μού άρεσε καθόλου. Έδινε την εντύπωση προσήνειας και εγκαρδιότητας, που αναιρούνταν από το γεγονός ότι οι συσπάσεις των μιμικών του μυών και οι συναφείς πτυχές πλάι στα μάτια είχαν παγώσει και μαρμαρώσει σε μόνιμο χαμόγελο, φρικιαστικό σαν μορφασμός γελωτοποιού που φαίνεται να γελά, αλλά στην πραγματικότητα έχει ξηλωμένες παρειές.     

«Γοητευτική μου κυρία, σάς διαβεβαιώ ότι η στολή του Αστροστόλου σάς προσθέτει ακόμη περισσότερη αίγλη. Από μικρός ποτέ δεν μπορούσα να αντισταθώ σε γυναίκες με στολές και σε κάθε περίπτωση μπορώ να διαθέσω κάποια λεπτά για μία βετεράνο του τιτανομαχικού πολέμου, ιδίως αν διαθέτει τη δική σας γραμμή και κομψότητα». Αυτό το κομπλιμέντο ήταν τόσο ετερόκλητο, αυτο-αναιρούμενο και πρόχειρα συναρμολογημένο από λίθους, πλίνθους και κεράμους ατάκτως ερριμένους, ώστε πέραν της αντιπάθειας αποφάσισα να τον εντάξω και στο στενό κύκλο των υπόπτων για το φόνο.                

 «Λίγα λεπτά ίσως δεν αρκούν, κύριε Περκνοπτέρυγε, δεδομένου ότι, όπως γνωρίζετε διεπράχθη φόνος, και όσο και να βιαζόμαστε να συλλάβουμε τον ένοχο, οι ανακρίσεις προβλέπονται μακροσκελείς και σχοινοτενείς».

«Όπως είπα, είναι ευχαρίστησή μου να βοηθήσω τους ατρόμητους φύλακες του νόμου και της τάξης, που η ισχυρή και αδιαμφισβήτητη θέση τους στη δημόσια υπηρεσία τούς εξασφαλίζει σταθερή και πλουσιοπάροχη σύνταξη».

«Παραδέχομαι ότι στο δικό μας μετερίζι υπάρχει μία τεράστια διαφορά από τον τομέα των επιχειρήσεων, όπου δραστηριοποιείστε εσείς. Αν είναι κάποιος ικανός επιχειρηματίας, γνωρίζει μία συνεχή άνοδο και μία δικαίωση με το πέρασμα του χρόνου. Αντίθετα, στο Δημόσιο με το πέρασμα των ετών σού φέρονται όλο και χειρότερα, με αποτέλεσμα ο πήχης να τίθεται χαμηλά για μένα, κατά τη διάρκεια τούτου του τελευταίου ενός και ημίσεος έτους προ της συνταξιοδότησης, δηλαδή τουλάχιστον να φύγω με την ίδια αξιοπρέπεια με την οποία μπήκα στο σώμα».

«Τόσα χρόνια υπηρεσίας, τόσα ανδραγαθήματα ή μάλλον στην περίπτωσή σας γυναικαγαθήματα κατά τη διάρκεια των πολέμων και να είστε ακόμη υποπλοίαρχος; Πώς το εξηγείτε αυτό, λαμπρή μου δέσποινα;».

«Είχα από την αρχή κακές σχέσεις με τη βασίλισσα της Ελλάδος, την επετηρίδα. Στην αρχική εξέταση είχα πονόκοιλο και δεν κατατάχτηκα σε καλή σειρά».

«Παρά την υπηρεσιακή σας στασιμότητα όμως παραμείνατε πτωχή πλην τιμία σε όλη σας την καριέρα και διατηρήσατε ακέραιη και αδαπάνητη τη διάθεση να προσφέρετε από κάθε μετερίζι. Μπράβο σας, ερίτιμη Ευρύβια. Θα έπρεπε να σάς εγχειρίσουν βραβείο χρηστοηθείας και επιμελείας και να σάς τοποθετήσουν σε προθήκη μουσείου, ώστε να σάς θαυμάζουν οι νεότερες γενιές».

Όσο ο λεγάμενος δεν έπαιρνε αποστομωτική απάντηση, τόσο πιο θρασύς γινόταν.

«Εξίσου σπάνιο μουσειακό έκθεμα θα αποτελούσε και ένας τίμιος επιχειρηματίας. Όσο για το βραβείο χρηστοηθείας και επιμελείας το έχω ήδη πάρει από πολύ νωρίς, μαζί με το βραβείο του χρυσού Φοίνικα, το οξύμωρο βραβείο γυναικείας ανδρείας και το βραβείο της ανοιχτής παλάμης».

Όπως στατιστικά γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, το αρχικό υποχρεωτικό εθιμοτυπικό χαμόγελο υποχώρησε, έστω και δύσκολα, αφού οι μιμικοί μύες δεν εννοούσαν να αποχωριστούν τις συνήθειές τους.

«Μάλιστα. Όπως είπα, μπορώ να διαθέσω λίγα λεπτά και τούτα … κλεπτά για να εξυπηρετήσω ένα βετεράνο του Αστροστόλου, αλλά ας μη τα επεκτείνουμε σε αρμένικη επίσκεψη. Σάς παρακαλώ κι εσάς να μην μείνετε περισσότερο από το χρονικό διάστημα για το οποίο είστε καλοδεχούμενη, όπως λέει η έκφραση».             

«Πείτε μου, παρακαλώ, αν γνωρίζατε την Αρήτη Κυρηναϊκή και αν τη σκοτώσατε εσείς», είπα να ξεκινήσω επιθετικά την παρτίδα.  

«Ως προς το πρώτο ερώτημα γνωρίζετε την απάντηση, ως προς το δεύτερο δεν απαντώ γιατί είναι βλακώδες».

«Είναι γνωστό ότι οι παραγωγικοί συντελεστές που διαχειριζόταν η Αρήτη, έχουν περιέλθει σε σάς τώρα και στον Διδυμίωνα. Τι θα κάνετε αυτά τα κονδύλια, θα ενισχύσετε με αυτά τον Ικαρομένιππο;»

«Ικαρομένιππος. Τι ωραία λέξη. Τι να σημαίνει άραγε, δεν την έχω ξανακούσει ποτέ, αλλά έχει ήχο κουδουνιστό, ζωογονητικό για τα αυτιά». 

«Δασύτριχε πωγωνάτε, άκουσέ με πολύ προσεκτικά. Κάθε φόνος προϋποθέτει κίνητρο. Στην πρώτη γραμμή των υπόπτων μου συγκαταλέγονται προφανώς οι δύο συνδιαχειριστές του προγράμματος μαζί με την Αρήτη κι αυτοί είναι εσύ και ο Διδυμίων. Εσείς καλείστε να διαχειριστείτε μία τεράστια κληρονομιά ή καλύτερα μία ανεκτίμητη μέγιστη δυναμική περιουσία, ικανή να προσθέτει πλανήτες στο υπάρχον Σύμπαν. Μιλάμε για την ίδια τη φιλοσοφική λίθο, για το ιερό δισκοπότηρο στα χέρια αυτού που κατέχει τον σπόρο των πλανητών. Αν λοιπόν μέσα σ’ αυτό το γραφείο δεν με πείσετε εδώ και τώρα ότι δεν έχετε πρόθεση να βάλετε γερά την κουτάλα μέσα στο μέλι και μετά να εξαφανιστείτε στους παρθένους και αναπτυξιακούς πλανήτες μαζί με το μυστικό της γαιοπλασίας συνδυασμένο με την τεχνητή συνείδηση, σάς βλέπω να διανυκτερεύετε σε κελί απόψε το βράδυ ψάχνοντας κέρματα για να τηλεφωνήσετε στους δικηγόρους σας».

«Αυτό αποκλείεται, μην κουράζεστε, θρασύτατη Αστροστολισμένη. Ξέρετε πολύ καλά ότι με τέτοια κοπριά και σβουνιά, τέτοια μήλα όνου και γαϊδουροκαβαλίνες δεν πάτε πουθενά. Απλώς επιχειρείτε να με τρομοκρατήσετε ή να με μετατρέψετε σε ασβό κατά την αγγλοσαξονική έκφραση. Οι δε λογογράφοι μου, τους οποίους να εύχεστε να μην ειδοποιήσω, θα σάς ανάψουν τέτοια φωτιά στα οπίσθια και μάλιστα θα την αναρριπίσουν κιόλας σε τέτοιο βαθμό, που θα βγάλετε φουσκάλες στον κόλο, βετεράνα σταχομαζώχτρα, μυγοσκοτώστρα, ξεσκονίστρα τινάγματος χαλιών».

«Έτσι νομίζετε; Δεν σού λέω ψέματα, όταν σού ανακοινώνω ότι είσαι ύποπτος για φόνο, ψειριάρη με ξεφτισμένο μούσι. Νομίζεις μήπως ότι ξέρεις και νομικά; Σε συμβουλεύω να βάλεις τους λογογράφους σου να ψάξουν τους νόμους καλύτερα, ειδικότερα το κεφάλαιο ποια είναι η εξουσία της ασφάλειας του σταθμού, όταν καταλήξει ότι κάποια συγκεκριμένα άτομα αποτελούν απειλή. Μπορεί να θεωρείτε εσείς οι επιχειρηματίες ότι είστε στο απυρόβλητο λόγω των τάλιρων, των δραχμών, των ταλάντων και των μνων που ξοδεύετε, αλλά κι εμείς οι θεσμικοί παράγοντες έχουμε τη δυνατότητα να σάς τυλίξουμε σε μια κόλλα χαρτί, όπως αιχμαλωτίζονται και πλακώνονται από τους τόμους τα ποντίκια σε κονισαλέα βιβλιοθήκη, απ’ όπου δεν θα ξεμπλέξετε ποτέ όσα κι αν ροκανίζετε σαν τρωκτικά τις γωνίες των φακέλων».

   Ο Περκνοπτέρυγος είχε πάρει μία έκφραση απροσδιόριστη και δυσερμήνευτη κάτω από το μούσι.

«Με συγχύσατε…», είπε, σιώπησε, ξερόβηξε. «Κυρία, κυρία», είπε σηκώνοντας το δείκτη, «μπορώ να πάω στη τουαλέτα;»

«Καταλαβαίνω ότι έχετε ανάγκη από μία παύση», είπα μεγαλόψυχα.

Ο ειδικός επιστήμονας- κοινός επιχειρηματίας έλειψε για λίγο στα ενδότερα του γραφείου του μέχρι που ακούστηκε ο χαρακτηριστικός ήχος καζανακίου. Επέστρεψε σύννους και κατηφής, ένδειξη υψηλής αυτοσυγκέντρωσης παλαιστή πριν να εφαρμόσει μία δύσκολη απαιτητική λαβή.

«Ας υποθέσουμε», είπε, «ότι μία αποικία προερχόμενη από καταπιεστική μητρόπολη επιθυμεί την ανεξαρτησία της. Τι μέσα θα είχε με το τιτανικό δίκαιο να τα καταφέρει;»

«Σίγουρα, όχι σε πρώτη φάση το κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενο “δίκαιο” της κατάκτησης και της ληστείας μετά φόνου, το καταφύγιο των παλιανθρώπων, ιδίως όσων έχουν το θράσος να το επικαλούνται, αφού η βία οφείλει να είναι η έσχατη λύση. Όμως ο Περικλής στον Επιτάφιο μάς λέει “το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το έμψυχον κρίναντες μη περιοράσθε τους πολεμικούς κινδύνους,” που σημαίνει ότι όταν έχει ξεχειλίσει το ποτήρι της αδικίας, δικαιούται ο … ελεύθερος- πολιορκημένος να ξεσηκωθεί. Βέβαια ακόμη και ο πόλεμος υπάγεται σε κανόνες δικαίου, απαγόρευση γενοκτονιών, αποφυγή εκ του μακρόθεν εξάλειψης με δειλούς πυραύλους και εξ ύψους βόμβες. Η εξαέρωση και εκμηδένιση με μηχανές τηλεβολικής αποσύνθεσης σαν να μπαίνει κανείς σε θάλαμο αερίων δεν είναι πόλεμος, είναι σφαγή αθώων και αμάχων. Όλοι εμείς οι πραγματικοί στρατιωτικοί νοσταλγούμε τις μάχες σώμα -με σώμα των προγόνων μας, τις εκ του συστάδην συμπλοκές. Υπάρχει και το ζήτημα ότι και αν ακόμη μπορέσετε να επικρατήσετε και να κατασχέσετε ή να κρατικοποιήσετε ορισμένους παραγωγικούς συντελεστές, θα εναχθείτε μετά από τους μέχρι τούδε διαχειριστές στα διαπλανητικά δικαστήρια και θα καταδικαστείτε σε τσουχτερή αποζημίωση, για να μη σάς πω ότι θα εκδοθεί διεθνές ένταλμα εις βάρος σας για κλοπή.»

«Σίγουρα, όλα αυτά φαντάζουν δυσβάστακτα για την υποθετική αποικία μας», γέλασε πικρά ο Περκνοπτέρυγος. «Ευτυχώς όμως η υποθετική ηγεσία των αποίκων έχει μερίδιο και κάποια δικαιώματα μειοψηφίας στις εταιρείες που την εκμεταλλεύονται εξ αποστάσεως. Υπάρχει λοιπόν και ο νόμιμος τρόπος της εξαγοράς, ένας τρόπος που ακόμη και οι πιο ηθικά αυστηροί τιμητές- τιτάνες θα ευλογούσαν. Και η υποθετική μας πόλη-κράτος έχει πολλά χρήματα, πάρα πολλά, διότι εμπορεύεται διαγαλαξιακά σπόρους, όχι απλά για καλλιέργεια εδάφους, αλλά και για τη δημιουργία του ίδιου του εδάφους καλλιέργειας. Χρήματα τόσα πολλά που κανείς δεν μπορεί να τα αγνοήσει ή να τα ανταγωνιστεί. Για φανταστείτε: όπου κρίνει ένας επιχειρηματίας ότι τον συμφέρει, σε ιδανικές συντεταγμένες γύρω από κάποιον ήλιο μπορεί να φυτέψει έναν πλανήτη! Η Εταιρεία Εκμετάλλευσης του Δία, που στην πραγματικότητα χρηματοδοτεί την παρούσα διακυβέρνηση του σταθμού, δεν πρόκειται να βγάλει κέρδος τουλάχιστον για το επόμενο χρονικό διάστημα. Οι εγκαταστάσεις εξόρυξης του ήλιου 3 είναι πανάκριβες και θα περάσουν δεκαετίες μέχρι να αποσβεστούν. Εμείς είμαστε σε θέση να προσφέρουμε τρελά λεφτά εδώ και τώρα, στην εταιρεία, στους διευθύνοντες συμβούλους, στους υψηλόβαθμους, στους χαμηλόβαθμους, σε όλους… Αν η άμεση δωροδοκία δεν αποδώσει, θα ακολουθήσουμε την έμμεση οδό των δικαστηρίων. Έχουμε τη δυνατότητα να πληρώσουμε άριστους λογογράφους και να δώσουμε μνημειώδεις ονειρικές μάχες που θα μείνουν στην ιστορία των δικαστικών χρονικών. Στο τέλος θα κερδίσουμε, η δικαιϊκή κοινότητα θα αναγκαστεί να αναγνωρίσει την ορθολογική επαναδιάταξη και νέα κατανομή των παραγωγικών μέσων που προτείνουμε. Και σ’ αυτή την τακτική και στρατηγική όλοι οι υπεύθυνοι του προγράμματος είχαμε συμφωνήσει, και ο σεβαστός Διδυμίων και η Αρήτη και εγώ. Όμως τις τελευταίες προτάσεις τις παίρνω και γυρίζω πάλι στον υποθετικό λόγο: Αν ένας διαχειριστής ενός ιδρύματος έχει ακριβώς τον ίδιο σκοπό με τους άλλους διαχειριστές ή και με το ίδιο το ίδρυμα, τι λόγο έχει να σκοτώσει τους άλλους εκπροσώπους της ίδιας υπόθεσης; Συνεπώς είτε συμμετέχω είτε δεν συμμετέχω σε οποιαδήποτε είδους αντιστασιακή οργάνωση, και μόνο η ενότητα σκοπού του ιδρύματος ως συνόλου περιουσίας αρκεί για να με απαλλάξει από κάθε υποψία».

«Μάλιστα, ώστε αυτό είναι το σχέδιο του Ικαρομένιππου, η ειρηνική εξαγορά. Αν θέλουμε, το πιστεύουμε. Αν είναι πράγματι έτσι και οι υπεύθυνοι του προγράμματος της Νέας Αρκαδίας ήσασταν τόσο αρμονικά συνδεδεμένοι και σύμφωνοι περί του πρακτέου, τότε πρέπει να σάς διαγράψω από τη λίστα μου».  

Ο Περκνοπτέρυγος πήρε πάλι ένα διαβολικό, χαιρέκακο, αδυσώπητο ύφος.

«Αν η παράθεση ορισμένων υποθετικών σκέψεων ήταν αρκετή για να καταρρεύσει το οικοδόμημα των ενοχοποιητικών σας ενδείξεων, τότε σημαίνει ότι μπλοφάρατε, όταν προ ολίγου με απειλούσατε. Σάς εύχομαι να βρείτε τον δολοφόνο της Αρήτης, την οποία πολύ εκτιμούσα ως συνάδελφο και συνεργάτιδα, αλλά δεν νομίζω ότι έχετε τα φόντα για κάτι τέτοιο. Μού φαίνεται ότι είστε απλά μία υπερφυσική διογκωμένη πατσαβούρα και ο προϊστάμενός σας, ο Υπερίων, ένας φουσκωμένος γάλος, πολύ μεγάλος, ή διάνος, άθλιος ινδιάνος. Και μην έχετε την εντύπωση ότι θα είστε για πολύ καιρό επικεφαλής της ασφάλειας του σταθμού, καθόσον μάλιστα κάθε μέρα με την αχαΐρευτη τσαπατσουλιά σας δημιουργείτε όλο και περισσότερους εχθρούς».

   «Παριστάνεις τον έξυπνο, ότι τάχα είσαι απρόβλεπτος, εύστροφος, αλλοπρόσαλλος διαπραγματευτής, δυνάμενος να προσλαμβάνει πολλά προσωπεία ανάλογα με την περίσταση. Πιστεύεις πραγματικά ότι με την ειρηνική σου επανάσταση θα απαλλαγείς από την παλαιά εξουσία, πράγμα που επιβεβαιώνει την αρχική μου εντύπωση ότι είσαι βλάκας και μισός, Εξαπτέρυγε. Όταν λάβει χώρα η ανατροπή που σχεδιάζεις, ηλίθιε- πανίβλαξ, πάλι τους ίδιους εξουσιαστές θα βρεις μπροστά σου σαν περιπτεράς ψιλικατζής πωλητής εφημερίδων που απεργεί επί μήνες κατά του μονοπωλίου κεντρικής χονδρικής διάθεσης μόνο και μόνο για ξαναδεί μπροστά του τον ίδιο πράκτορα διανομής τύπου με διαφορετική μπλούζα. Κάνε ό,τι επανάσταση θέλεις, αφελέστατε μαδημένε πτεροδάκτυλε, εγώ θα είμαι πάντα από πάνω, γιατί είμαι επαϊουσα με πλατωνική έννοια, είμαι τεχνοκράτισσα και με χρειάζεται και η παρούσα διακυβέρνηση και η μελλοντική. Σε όλη την ανθρώπινη Ιστορία δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει κράτος χωρίς αστυνομία και όργανα τάξης, το μόνο ζητούμενο και εριζόμενο είναι η νομιμοποίηση και η εκπόρευση της αστυνόμευσης. Επομένως θα είμαστε πάντα εδώ εμείς οι επιτηρητές, όσο κι αν εσείς οι επιτηρούμενοι θα συστρέφεστε σαν πέστροφες για να ξεφύγετε, κουρελο-φτέρουγε, ξεφτιλο-φτέρουγε».   

Τέλος αναφοράς Ευρύβιας

«Πώς να αξιολογήσω την αναφορά σου, Ευρύβια, ει μη μόνον ως μία τρύπα στο νερό;», γνωμάτευσε ο Υπερίων διαβάζοντάς την. «Πες μου σε τι γίναμε σοφότεροι με την έρευνά σου. Απλώς τσακώθηκες μ’ ένα σημαντικό παράγοντα της Νέας Αρκαδίας και κάναμε ένα σοβαρό εχθρό. Όσο για την περίφημη αποκάλυψη ότι ο Ικαρομένιππος δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση, αλλά απλά επιχειρηματική κίνηση για εξαγορά της Νέας Αρκαδίας, όπως είπες και μόνη σου, αν θέλουμε το πιστεύουμε. Εξακολουθούν να παραμένουν και να αιωρούνται ως δαμόκλειος σπάθη τα ερωτήματα: α) ποιοι άλλοι αποτελούν τον Ικαρομένιππο, αφού για τον Περκνοπτέρυγο δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. β) Μήπως η διοίκηση του σταθμού και ειδικότερα η Θεανώ Θουρία υποστηρίζει κρυφά τον Ικαρομένιππο, αν και η κανονική της αποστολή είναι ακριβώς να τον εξαλείψει και να διατρανώσει την κυριαρχία της Συνομοσπονδίας Σειρίου. γ) Ποια είναι η ακριβής σχέση του Ικαρομένιππου με την εταιρεία εκμετάλλευσης του Δία και με το συνεταιρισμό διαχείρισης της Λήμνιας Σφραγίτιδας. δ) Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη δολοφονία της Αρήτης; Οπότε, μελαχρινή μου Ευρύβια, άνθρακες ο θησαυρός ή μάλλον όμφακες, όπως θα ‘λεγε και η αλεπού του αισώπειου μύθου».

Κοίταξε το ηλεκτρονικό του σημειωματάριο.

«Θα έπρεπε να πάρεις παράδειγμα από τη συνάδελφό σου Λητώ, η οποία αξιοποίησε το χρόνο της δημιουργικά και συνέταξε ένα πίνακα, βασισμένο στις καταγραφές των αισθητήρων της Νέας Αρκαδίας, από όπου προκύπτουν οι συναντήσεις της Αρήτης τον τελευταίο χρόνο με σημαίνοντα πρόσωπα του σταθμού. Λητώ, δείξε σε παρακαλώ το πινακάκι σου στην Ευρύβια».

«Να, κοίτα εδώ, συνάδελφε, το “ΕΝ” σημαίνει “εντός”, δηλαδή συναντήσεις εντός της οικίας της, το “EK” σημαίνει “εκτός έδρας”, δηλαδή επισκέψεις στην κατοικία του εκάστοτε αναγραφόμενου, ενώ το “ΕΝΔ” σημαίνει ενδιάμεσα, δηλαδή συναντήσεις που έγιναν με τον αναγραφόμενο σε ουδέτερο έδαφος, π.χ. στο κυλικείο ή σε κάποιο εστιατόριο του σταθμού, χορευτικό κέντρο κ.λπ. Πρότυπό μου για τη σύνταξη του πίνακα απετέλεσε το γεωμετρικό σχήμα του Ευκλείδη σχετικά με τις παράλληλες ευθείες που τέμνονται από μία κάθετη ή διαγώνιο δημιουργώντας γωνίες εντός, εκτός και επί τα αυτά».

Η Ευρύβια, που ήταν εκνευρισμένη και για την κατσάδα που έφαγε, αλλά και με τη Λητώ που με το σταθερό και μεθοδικό γλείψιμό της την είχε φτάσει βαθμολογικά, παρότι νεότερη, ενώ η ίδια είχε μείνει στάσιμη, κοίταξε τον πίνακα υποτιμητικά σαν να σκύβει συγκαταβατικά προς κάτι κατώτερο από αυτήν, όπως άλλωστε προκύπτει από το θέμα του ρήματος “κυπτάζω”.

Αρήτη:                       ΕΝ                       ΕΚ                             ΕΝΔ

Θουρία                       3                         21                               60

Μνησιπήμων              7                          4                                15

Πυρίσπορος               7                          5                                 17

Περκνοπτέρυγος        25                       11                                32                    

Διδυμίων                   0                         36                                 1

Λασθίνια                    15                        0                                  125

Περικτιώνη                 62                        9                                  125

Θυμίστα                     0                          0                                   125

Διοτίμα                       11                        0                                    23

Υπαρχία                   16                       0                                      27

Τόργος Τραχηλιώτος 21                      0                                     36

Σκανδαλόμωρος        6                        0                                      15

«Ωραία και τι βγαίνει από αυτό;», είπε δύσθυμη και ανικανοποίητη η Ευρύβια.

«Πολλά και διάφορα», απάντησε η Λητώ. «Βλέπουμε καταρχάς ποιους θεωρούσε κατώτερούς της και ποιους ισάξιούς της η Αρήτη. Σε όσους λογίζονταν ως υποδεέστεροι, εργαζόμενοι, προμηθευτές κ.λπ. δεν πήγαινε βέβαια στο σπίτι τους, αλλά τούς υποδεχόταν στο δικό της. Ως ισάξιους ή εν πάση περιπτώσει σημαντικούς συγκατέλεγε τους υπεύθυνους του προγράμματος τεχνητής νοημοσύνης, τον επικεφαλής της εταιρείας εκμετάλλευσης του Μέγα Πλανήτη και τον επικεφαλής του πολύποδα της Λήμνιας Σφραγίτιδας.  Δεδομένου ότι όταν λέμε μέσα στην οικία, εννοούμε μέσα στην οικία, είναι δύσκολο να καταλάβουμε για ποιο λόγο η Αρήτη δέχτηκε στο σπίτι της 15 φορές την προϊσταμένη της ασφαλείας αστυνόμο Λασθίνια, κυρίως δε και πρωτίστως για ποιο λόγο δέχτηκε την Περικτιώνη 62 φορές στην οικία της, που είναι μία απλή ασφαλίτισσα, σε αντίθεση με τη Θυμίστα που βέβαια δεν την “έβλεπε” καν, όπως λέγει χαρακτηριστικά ο λαός. Ως προς τις 125 φορές που και τα τρία μέλη της ασφάλειας φέρονται να είχαν επαφή με την Αρήτη σε εξωτερικό χώρο, πρόκειται προφανώς για κοινή επιτήρηση στο πλαίσιο εκδηλώσεων. Εδώ δεν φαίνεται να υπάρχει πρόβλημα, απορία προκαλείται ως προς τις κατ’ οίκον επισκέψεις».

«Ναι», είπε ο Υπερίων, «έχουμε βάσιμες υποψίες ότι η Περικτιώνη ήταν ερωμένη της Αρήτης και ως τέτοια έχει μεγάλο ρόλο στην υπόθεση και θα τεθεί στο μικροσκόπιό μας ή αλλιώς στον μεγεθυντικό μας φακό. Παιδιά, συνέλθετε, ξυπνήστε, όλα μετράνε στην υπόθεση αυτή. Παράδειγμα ο Τόργος Τραχηλιώτος φαίνεται να ήταν ο αγαπημένος της έμπορος, αφού τον έχει συναντήσει τόσες φορές, ενώ τη Διοτίμα που ήταν μάλλον απλή μεσολαβήτρια και μεσίτρια μεταξύ σταθμού και προμηθευτών την είχε συναντήσει λιγότερο. Οι 15 επαφές με τον Σκανδαλόμωρο αφορούν προφανώς την περίοδο όπου η Αρήτη έμαθε για την θανατηφόρα ασθένειά της και άρχισε να πηγαίνει στην εκκλησία».

«Τότε ας έγραφε “εκκλησία”», είπε φορτισμένη η Ευρύβια. «Επίσης, θέλω να παρατηρήσω το εξής: η συνάδελφος ισχυρίζεται ότι εμπνεύστηκε τον πίνακά της από το γεωμετρικό σχήμα του Ευκλείδη με τις γωνίες “εντός, εκτός και επί τα αυτά”, που μαθαίναμε κάποτε στο σχολείο, αλλά στην πραγματικότητα δεν το τηρεί και δεν το σέβεται, διότι το σχήμα αυτό περιλαμβάνει και τις γωνίες “εναλλάξ”. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν αρκεί να μάς λέει ότι η Αρήτη συνάντησε όλους αυτούς κάπου ενδιάμεσα, αλλά να διευκρινίσει πού συγκεκριμένα, σε εστιατόριο, όπου η συζήτηση προφανώς θα ήταν πιο διεξοδική, σε μπαρ, όπου θα μπορούσε να είναι και τυχαία δεδομένης της μικρής επιφάνειας του σταθμού, στο γυμναστήριο ή στο θέατρο ή στο γήπεδο, όπου δεν έχει καμία σημασία, κυρίως όμως και πρωτίστως οφείλει να μάς πει αν ειδικά τους εμπόρους και τους προμηθευτές τούς συνάντησε η Αρήτη εντός ή εκτός σταθμού, εννοώ δηλαδή τα αγκυροβολημένα στα άγκιστρα του σταθμού πλοία, που επίσης καταγράφονται και καλύπτονται πλήρως από τους αισθητήρες».

«Φίλη μου Ευρύβια, μέγιστη συναγωνίστρια στην Τιτανομαχία και αλλού, ας μην ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας», απάντησε ο Υπερίων. «Σωστά είναι αυτά που λες, αλλά ας μην απαξιώνουμε την προσπάθεια της Λητούς, ίσα -ίσα ο πίνακάς της αποτελεί μια πολύ αρχή αφετηρία για τις έρευνές μας και μπορεί στην πορεία να γίνει πολύ πιο εξειδικευμένος. Το πρωταρχικό, αρχετυπικό και ουσιώδες, κεφαλαιώδες και κυριώδες σε μία διάσκεψη είναι η καλόπιστη και αγαστή συνεργασία μεταξύ μας και είμαι βέβαιος ότι όλα τα υπόλοιπα θα τα βρούμε στη συνέχεια! Αντίθετα η διχόνοια και η υιοθέτηση ατομικής στρατηγικής εγγυώνται ότι η κοινή προσπάθεια θα υπονομευτεί και όλα θα πάνε κατά διαόλου. Μένουμε ενωμένοι, όλοι για τον έναν και ένας για όλους, κι αυτή η ενότητα μέσω των διαφορών είναι πολυτιμότερη κι από την πιο ιδιοφυή νοημοσύνη».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8^ο: ΘΟΥΡΙΑ

Ο Υπερίων ήταν αποφασισμένος να δει την ανάκριση της Θεανούς Θουρίας ως ένα είδος μύησης σ’ αυτό που κάποτε αποκαλούσαν αριστοκρατία και σήμερα λέγεται ελίτ, δηλαδή η ολιγαρχία- φεουδαρχία κάποιων ανθρώπων, που πριν κανείς καταλάβει τον εαυτό του και τις δυνάμεις του, αλλά και όταν αποκτήσει κάποια στοιχειώδη αυτοπεποίθηση, διαπιστώνει άναυδος και ενεός, έκπληκτος και αποσβολωμένος,  ότι κυριαρχούν ήδη στο στερέωμα, ότι ανέκαθεν κυριαρχούσαν, αποκλείοντας κάθε δυνατότητα ανέλιξης στους φουκαράδες ανερχόμενους και αποκόπτοντας τους κάθε σκάλα και κάθε κλαδί, από το οποίο θα μπορούσαν αυτοί να σκαρφαλώσουν. Είπε για μια φορά στην άκρως πειθαρχημένη, ασκητική ζωή του ο Υπερίων να βρει την ευκαιρία να καπνίσει ένα πούρο, να φάει ένα εξεζητημένο δωρεάν έδεσμα, να πιει ένα ποιοτικό ποτό, να χορέψει έναν κυκλωτικό χορό.  Δεν άξιζε ο βετεράνος των τιτανικών πολέμων, που είχε κάνει τόσα και τόσα για την αχάριστη παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα  να απολαύσει κάποια πολυτέλεια πριν πεθάνει;

Ναι, τη σημερινή ανάκριση θα τη χαιρόταν. Ποιος είπε ότι οι Ατλάντες δεν διασκεδάζουν; Πίσω από το ψυχρό προσωπείο του άτεγκτου επιστήμονα με τα μυτερά ανασηκωμένα αυτιά κρυβόταν κάποιος και αισθήματα διέθετε και τα φόντα να τα χαρεί είχε. Μια και τη σημερινή μέρα θα καλούνταν να δεχτεί τις εκμυστηρεύσεις και να ξεκλειδώσει τα μυστήρια της κυβερνήτριας της Νέας Αρκαδίας, αποφάσισε να προχωρήσει διακριτικά και απαλά δίνοντας στις ερωταποκρίσεις μορφή συνέντευξης, όπως αυτή που παίρνει ο δημοσιογράφος ή δημοσιολόγος από μία διασημότητα. Ως κάλλιστη τακτική και βέλτιστη πρακτική συνεννοήθηκε να την περιμένει έξω από το γραφείο της στο τέλος της εργασίας της και να την συνοδεύσει σπίτι. Άλλωστε, είχε το απαραίτητο επαγγελματικό και κοινωνικό στάτους για να τολμήσει κάτι τέτοιο.      

Πήραν μαζί τον ταχύτατο συρμό του σωλήνα (όπως λέμε “το μωρό του σωλήνα”) για να μεταβούν στα προάστια της Νέας Αρκαδίας, ταξίδι που θα έδινε ίσως την ευκαιρία στην κυβερνήτρια να περηφανευτεί και να κομπάσει για τις άψογες συγκοινωνίες του τροχιακού σταθμού. Κατά τη διαδρομή η Θεανώ Θουρία μιλούσε με αυστηρό τρόπο, γεμάτο μέταλλο και ατσάλι επιβεβαιώνοντας ότι επρόκειτο για ηγέτρια.

«Το διαμέρισμά μου είναι το πιο ήσυχο σε όλη τη Νέα Αρκαδία. Εκεί μπορούμε να μιλήσουμε με την ησυχία μας χωρίς να μάς ενοχλήσει κανείς. Ή να μάς διακόψει», πρόσθεσε με νόημα. «Αν μ’ ακούγατε και βάζατε εμφύτευμα, θα συνεννοούμασταν αυτόματα και εξ αποστάσεως, αλλά μού είστε πολύ παραδοσιακός και συντηρητικός, τι να σάς κάνω. Δεν πειράζει όμως, η δια ζώσης επικοινωνία έχει τις δικές της χάρες και όταν δεν υπερβαίνει το προσήκον μέτρο είναι και αναζωογονητική».

     Πήραν λοιπόν τον συρμό της γραμμής που εξυπηρετούσε και όλους τους κοινούς θνητούς της αποικίας. “Θνητούς” που λέει ο λόγος, αν θυμάστε τα όσα απεκάλυψε και όσα υποσχέθηκε ο Διδυμίων. Οι συρμοί του σωλήνα ήσαν ένα μηχανικό σύστημα, όπως οι ανελκυστήρες των ουρανοξυστών ή οι τουρμπινοκίνητοι συριζανέλ των διαστημόπλοιων. Οι ιδιοφυείς βιοτεχνολόγοι είχαν την ιδέα να είναι και οι ανελκυστήρες φυτικά ή οργανικά όντα, αλλά φαίνεται ότι λόγω κάποιος τεχνικής δυσκολίας αυτό δεν ήταν εφικτό, ίσως διότι είναι δυσχερές να συμπεριλάβει ή να εναρμονίσει κανείς μέσα σε μία κεντρική τεχνητή νοημοσύνη και άλλες επιμέρους  συνειδήσεις χωρίς να καταλήξουν αυτές σε επικάλυψη ή και σε θετική- αρνητική σύγκρουση αρμοδιοτήτων. Όπως και να ‘χει, οι τρενο- σωλήνες αποτελούσαν ένα ιδιαίτερο δίκτυο υποκυλίνδρων μέσα στον κεντρικό κύλινδρο και ένωναν με γραμμές μετρό όλους τους τομείς και τα εσωτερικά  σημεία του βιότοπου. Οι συρμοί ήσαν συχνοί και γρήγοροι, οπότε ο υπουργός συγκοινωνιών της Νέας Αρκαδίας δεν κινδύνευε από ανασχηματισμό ή αναδόμηση.

Το όλο σύστημα διευθυνόταν βέβαια από την προσωπικότητα του που βέβαια είχε πολύ εξελιγμένη τηλεδιοίκηση στους επιμέρους σταθμούς, που καλύτερα να τούς αποκαλούμε “στάσεις” για να μη τις μπερδεύουμε με τον περιβάλλοντα τροχιακό σταθμό. Οι Θεανώ και Υπερίων κάθισαν στο μπροστινό βαγόνι, απ’ όπου μπορούσαν να διακρίνουν ότι στο πιλοτήριο δεν υπήρχε οδηγός. Η αμαξοστοιχία τέθηκε πολύ απαλά και αθόρυβα σε κίνηση, όπως θα περίμενε κανείς από ένα κινητήρα υψηλής τεχνολογίας και οι δύο επιβάτες άρχισαν να παρακολουθούν το τοπίο από το παράθυρο για να περάσει η ώρα. Ο Υπερίων όμως, που όπως και ο επιστήθιος φίλος του ο Προμηθέας, είχε κάποια αδυναμία ή τέλος πάντων κάποιο είδος αμηχανίας απέναντι στις μαύρες γυναίκες, βρήκε την ευκαιρία να ρίχνει κλεφτές ματιές στις καμπύλες των ποδιών της κυβερνήτριας κάτω από το λεπτεπίλεπτο αραχνούφαντο παρεό που αυτή άνετα και ανεπιτήδευτα φορούσε.

Μετά από αρκετές στιγμές αμήχανης περιφοράς των οφθαλμών σε σημεία που δεν είχαν καμία δουλειά να κοιτάζουν, το βαγόνι περιόρισε την ιλιγγιώδη ταχύτητά του και σταμάτησε σε μία ευρύχωρη στάση με λαμπτήρες “νέον” στην οροφή. Κάπου 500 μέτρα από τη στάση και μετά από αντίστοιχο βάδισμα σε πλακόστρωτα μονοπάτια βρέθηκαν μπροστά σε μία αγροτική πλινθόκτιστη κατοικία, που αντί για εξωτερική θύρα είχε μία μεταλλική μυική μεμβράνη ή συστελλόμενη- διαστελλόμενη ίριδα, τεθειμένη για να θυμίζει ότι η εντύπωση του ρουστίκ παραδείσου ήταν απατηλή και ότι η ιστορία μας τοποθετείται σε πολύ προηγμένη μελλοντική ή παρελθούσα εποχή.

Εσωτερικά το διαμέρισμα φαινόταν πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι έμοιαζε εξωτερικά και απλωνόταν σε μακρόστενη διάσταση. Ένας προθάλαμος στρωμένος με μπεζ ιριδίζοντα μάρμαρα περιείχε έναν  υπερυψωμένο κυλιόμενο διάδρομο με εικονικά πάλλευκα σκαλιά, που όμως ξεγελούσαν στερεοσκοπικά την όραση και δεν οδηγούσαν σε κάποιο ψηλότερο σημείο, αλλά απλώς διαπεραίωναν την κίνηση στο ίδιο οριζόντιο επίπεδο. Κατά διαστήματα υπήρχαν στους τοίχους ημικυκλικές κόγχες με ένθετα αγάλματα ή προτομές, αφού, όπως υπονοήσαμε, η κατοικία φιλοδοξούσε να παντρέψει το παλιό με το καινούριο. Μία δεύτερη πόρτα οδήγησε το ζευγάρι σε μία πολυτελή αίθουσα, όπου σε αντίθεση με το λευκό ή το φαιό ή το ανοιχτόχρωμο κυριαρχούσε το πορφυρό και το άλικο, αφού ήταν γεμάτη με βαρύτιμα έπιπλα από αρωματικό ροδόξυλο ή κινέζικο παλίσανδρο και μαόνι. Η αντικριστή πλευρά του τοίχου ήταν σαν γιγαντιαία οθόνη και έβλεπε στην ακτή μίας μεγάλης λίμνης με αμφιθεατρικά βράχια, καθώς και αμμώδη και φιδίσια παραλία, ποικιλμένη με όρμους δίκην φιόρδ και στεφανωμένη με φτέρες και πλατιούς θυσάνους, που λικνίζονταν στον άνεμο σαν ραντιστήρια ή ανεμιστήρες. Η όλη παράσταση προκαλούσε σύγχυση και απώλεια ισορροπίας σαν να ήταν καλειδοσκοπική και στροβοσκοπική και σε έκανε να αναρωτιέσαι αν ήταν πραγματική ή μήπως η εξωτερική λήψη θα εστιαζόταν μόνο σε μερικούς μαδημένους και άθλιους θάμνους που δεν είχαν καμία σχέση με το μεγαλείο του έσωθεν προσφερόμενου θεάματος. Μέχρι και ο πάτος της λίμνης ήταν ορατός με ημιβυθισμένους βράχους και θηριώδη δασώδη φυλλομανή διακοσμητικά κοράλλια.

Ο Υπερίων είχε μείνει πραγματικά έκθαμβος και ενεός με τη δαψίλεια της κατοικίας.

«Μού κάνει μεγάλη εντύπωση το ενδιαίτημά σας. Γνωρίζω βέβαια, αλλά και αποδέχομαι ότι ένας κυβερνήτης πρέπει να απολαμβάνει κάποια προνόμια συναφή προς το αξίωμά του, αλλά αυτό…, αυτό είναι ο παράδεισος, χαρά και αγαλλίαση σ’ εκείνους που τον έχουν και σκάνδαλο, σκλήθρα και δοκάρι στο μάτι σε όσους ξέρουν ότι δεν θα τον αποκτήσουν ποτέ».

«Μμ, αν το θεωρείς αυτό πολυτέλεια, φαίνεται ότι κάτι κάνεις λάθος, ζηλευτέ πλοίαρχε, Νέαρχε πολλών χωρονηών. Μήπως πρέπει ν’ αλλάξεις επάγγελμα, ποτέ δεν είναι αργά για μία καινούρια σταδιοδρομία».   

«Σάς ξαναλέω, σεβαστή δέσποινα, όπως και τότε στο γραφείο σας, ότι εμείς οι στρατιωτικοί του Αστροστόλου είμαστε αμετανόητα αδέκαστοι και δεν προσελκυόμαστε από οποιαδήποτε δελέατα μάς προτείνουν όσοι θέλουν να μάς ξεστρατίσουν από το σκοπό μας και να μάς διαφθείρουν. Έχουμε τις αξίες μας, που μάς καθιστούν λαμπαδηφόρους, δεν θέλουμε κάτι περισσότερο. Χρήμα, δόξα και άλλες υλικές απολαβές δεν έχουν κανένα νόημα για μάς. Δεν υπηρετούμε και δεν ισχυροποιούμε τον εαυτό μας, αλλά το πράγμα. Αν επιβιώσουν τα ήθη μας και οι θεσμοί μας, αν διατρανωθεί ο πολιτισμός μας, είναι για μάς ανταμοιβή αρκετή. Ίσως η παρακαταθήκη των Ολυμπίων, γαμάτε αδιακρίτως, αυξάνεσθε και πληθύνεσθε, η ουραλταϊκή συνταγή να κάνεις πολλά παιδιά και να σφάζεις τους αντιπάλους να είναι μακροπρόθεσμα αποτελεσματική  και επιτυχημένη, αλλά εμάς μάς αρκεί αν ύστερα από απίθανους και αμνημόνευτους αιώνες ο διεθνής παγκοσμιοποιημένος γιατρός λέει στον διαχρονικό ασθενή ότι πάσχει από “χρόνια τραυματική εγκεφαλοπάθεια” και να ‘ναι η ορολογία αυτή κοινή σε όλες τις γλώσσες.  Γιατί ο πολιτισμός, όπως και η ομορφιά επιζούν».

Ο Υπερίων επισκόπησε τα πολυπληθή αντικείμενα που ήσαν ακροβολισμένα και παρατεταγμένα παντού, πολλά έργα τέχνης, πίνακες, κομψοτεχνήματα, τεχνουργήματα, μικροέπιπλα, πάσης φύσεως στολίδια.

«Τι περίτεχνος διάκοσμος. Και πώς έτυχε το τελευταίο διαμέρισμα που είδα πριν από το δικό σας, δηλαδή εκείνο της Αρήτης, ο τόπος του εγκλήματος, να είναι το ακριβώς αντίθετο, εντελώς λιτό και απέριττο, αποστειρωμένο και να μην έχει μέσα απολύτως τίποτα».

«Ναι, είναι εσφαλμένη εντύπωση να νομίζετε σεις οι φυσιολογικοί ότι εμείς οι βιοσύμφυτοι είμαστε το ίδιο πράγμα. Ο καθένας από εμάς έχει τον χαρακτήρα του, τις συνήθειές του και τις πεποιθήσεις του. Απλώς η τηλεπαθητική σύνδεση μάς εξασφαλίζει μία ταχύτατη, απρόσκοπτη και ειλικρινή επικοινωνία».

«Ειλικρινή- ακόμη και αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές. Δεν είναι άραγε δυνατό κάποιος να έχει ιδιαίτερη νοητική πειθαρχία και τεχνικές φραγής, με τις οποίες να μπορεί να αποκρύπτει τις σκέψεις του από τους άλλους; Τουλάχιστον εμείς οι Ατλάντες διδασκόμαστε από μικροί να προστατεύουμε και να περιφρουρούμε την πνευματική μας σφαίρα από ανιχνευτικές ή κατακτητικές εισβολές και παραβιάσεις».

«Ναι, αλλά φαντασθείτε, ύψιστε Υπερίων, τι διαρκή διανοητική προσπάθεια, τι μέγιστη επένδυση φαιάς ουσίας απαιτεί μία συνεχής περιτείχιση των σκέψεων, διότι αν έστω για μία στιγμή πέσει η φραγή, η Νέα Αρκαδία αμέσως θα αναγνώσει το κρυφό περιεχόμενο».

«Εντάξει, αλλά όλοι σεις οι προύχοντες του σταθμού είστε άτομα με ξεχωριστά προσόντα, άρα με αναπτυγμένη ικανότητα απόκρυψης σκέψεων, οπότε δώρον – άδωρον αποτελεί η στιγμιαία διάσκεψή σας, που τόσο ξετσίπωτα διαφημίζετε και θέλετε να την προσφέρετε σώνει και καλά στην εκούσα- άκουσα ανθρωπότητα».  

Η Θουρία σταύρωσε τις σχηματοποιημένες γάμπες της προσπαθώντας να επηρεάσει τον ανακριτή της με τη γυναικεία γοητεία.

«Μμ, … ε…», συνέχισε ο ανεπηρέαστος αγέρωχος Υπερίων, τι αξία έχει να είστε βιοσύμφυτοι, δήθεν εναρμονισμένοι, όταν σε τελευταία ανάλυση μπορείτε να κρύβετε τις προθέσεις σας από τον άλλον. Ήδη εσείς είχατε σε σχέση με την εκλιπούσα τις πιο αποκλίνουσες ατζέντες και στοχοθεσίες που μπορεί κανείς να φανταστεί. Σεις έχετε δηλώσει πίστη και εκπροσωπείτε τη Συνομοσπονδία Σειρίου, ενώ η θανούσα είχε αποσχιστικές τάσεις και ήθελε να σηκώσει δική της σημαία. Σάς ρωτώ λοιπόν ευθέως. Μήπως σε κάποια φάση η διαφωνία σάς κούρασε, η επικράτησή σας δεν φαινόταν πουθενά στον ορίζοντα και αποφασίσατε να διαλέξετε ένα πιο εύκολο και σύντομο δρόμο και να βγάλετε από τη μέση μία πολύ επικίνδυνη ανταγωνίστρια;»

«Ελάτε τώρα, άρχοντα, είναι δυνατό να πιστεύετε ότι μία εκλεγμένη κυβερνήτρια με προηγούμενη υπολογίσιμη και προσεκτικά σχεδιασμένη πολιτική καριέρα θα προωθούσε τις επιλογές της με φόνους; Με αυτή τη λογική, όλοι οι υψηλόβαθμοι και φιλόδοξοι πολίτες της Νέας Αρκαδίας θα έπρεπε να θεωρηθούν ύποπτοι από πλευράς κινήτρου και μάλιστα όσο πιο επώνυμοι και επιφανείς είναι, τόσο μεγαλύτερα περιθώρια ελιγμών θα είχαν για να εγκληματήσουν. Επιπλέον ο τρόπος που έγινε το έγκλημα έτσι κι αλλιώς είναι το μεγαλύτερο μυστήριο. Η υποδοχή και υλοποίηση του δράστη μέσω του ολογράμματος μπορούσε να γίνει μόνο από τη μεριά του θύματος. Αυτό σημαίνει α) ότι το θύμα γνώριζε και εμπιστευόταν τον δράστη, β) ότι για κάποιο λόγο ενέκρινε την υλοποίηση της εικόνας στο διαμέρισμά της  γ) ότι σύμφωνα με το προηγούμενο δεδομένο ή επειγόταν ή πιθανόν  ήθελε να κρατήσει μυστική τη συνάντηση. Εμένα είχε τη δυνατότητα να με βλέπει παντού, σε όλα τα μέρη του σταθμού, με είχε επισκεφτεί εδώ στο σπίτι, αλλά κι εγώ την είχα αναζητήσει στο δικό της, η σχέση μας ήταν διαφανής, όπως πρέπει να είναι η επαφή μεταξύ δύο ιθυνόντων του σταθμού. Εγώ ήμουν υπεύθυνη για τη σύννομη λειτουργία του σταθμού και αυτή ήταν η σχεδιάστρια του βιολογικού σπόρου από τον οποίο εφύη στο διάστημα η Νέα Αρκαδία. Οι συζητήσεις μας περιοριζόταν στα θέματα που προέκυπταν από τις αντίστοιχες αρμοδιότητές μας, π.χ. τροφοδοσία του βιολογικού υποστρώματος της προσωπικότητας με αστεροειδείς ή άλλους διαστημικούς βράχους προς θρέψη και πέψη, προβλήματα που ανέφεραν οι πολίτες από τη χρήση του πολύποδα κ.λπ. Όλα στο φως, καμία σκιά, καμία εχεμύθεια δεν χρειαζόταν.»

«Συχνά σκέφτομαι μήπως η παρουσίαση της δολοφονίας ως συντριβή της κεφαλής με αμβλύ αντικείμενο είναι μονάχα μία σκηνοθεσία με μοναδικό σκοπό να την καταστήσει εντελώς ανεξήγητη, ώστε δια της εις άτοπον απαγωγής να απαλλαγούν ή και να μην προσεγγιστούν καν ποτέ οι πιθανοί δράστες. Θα μπορούσε π.χ. να τής έχει χορηγηθεί βραδυφλεγές δηλητήριο με ετεροχρονισμένη δράση είτε σε κάποια ιδιωτική επίσκεψη είτε σε δημόσια εμφάνιση και το αποτέλεσμα να καλύφθηκε εκ των υστέρων με τη συντριβή του κεφαλιού ή ίσως η μοιραία υλοποίηση να προήλθε ακριβώς υπό την επήρεια ενός νωρίτερα χορηγημένου ναρκωτικού, που θα είχε παραλύσει τη βούλησή της».

«Ω τι φαντασία είναι αυτή, τι όναρ και τι ύπαρ, μέγιστε Όνειρε;»

«Αφήστε τα αυτά, έχω δίκιο. Μπορώ άραγε να ελέγξω αν οι αισθητήρες της περιβάλλουσας προσωπικότητας ανίχνευσαν κάπου δηλητηριώδη ουσία;»

«Είναι πολύ δύσκολο, ιδίως αν έχει περάσει καιρός, διότι τα σχετικά δεδομένα ίσως και να μη συγκρατήθηκαν στη μνήμη του σταθμού. Μόνο αν η Νέα Αρκαδία έψαχνε ήδη στοχευμένα για τοξικές ουσίες, θα είχαν διατηρηθεί οι πληροφορίες αυτές. Ξέρετε η φύση του πολύποδα είναι τέτοια, που αν κάποιος αγγίξει ή πιέσει τον τοίχο δύο φορές δημιουργείται εσοχή – κόγχη, όπου τοποθετούνται όλα τα οικιακά σκουπίδια, υπολείμματα τροφών, άπλυτα πιάτα. λερωμένα ποτήρια και άλλα σκεύη, λεκιασμένα ρούχα, σπασμένες τηλεοράσεις και ό,τι άλλο άχρηστο ή μεταχειρισμένο. Αυτά απορροφώνται και αφομοιώνονται αμέσως από τον πολύποδα και αντικαθιστώνται κατόπιν αιτήσεως από τη κονσόλα του αντιγραφέα που υπάρχει σε κάθε σπίτι. Μιλάμε για την τελευταία και ανυπέρβλητη λέξη στο θέμα της υγειονομικής ταφής των σκουπιδιών».

«Βλέπετε λοιπόν τι κάνετε, κυβερνήτρια; Εξαλείφετε όλα τα ίχνη και τα αποτυπώματα επανάγοντάς τα σε ένα αρχέγονο δημιουργικό χάος. Έτσι όμως σβήνετε και τον ανθρώπινο πολιτισμό, διότι εξομαλύνετε και εξισώνετε κάθε είδους διαμόρφωση. Απεχθάνεστε τη μορφή και φιλοδοξείτε να τα ανάγετε όλα σε αδιαφοροποίητη μάζα. Πώς μού ζητάτε να λύσω ένα έγκλημα, όταν όλα τα στοιχεία έχουν επιμελώς εξαφανιστεί! Η Ιστορία της ανθρωπότητας βασίζεται στην καταγραφή και στην παρακολούθηση του ίδιου του ίχνους της. Η ίδια λέξη “εξιχνίαση” προϋποθέτει “ίχνος”. Εσείς αντιδράτε και αναιρείτε αναδρομικά όλα όσα η ανθρωπότητα με κόπο, αίμα και ιδρώτα δημιούργησε!»

«Μέγιστε δεινόσαυρε της Ιουρασείου περιόδου, δεν είναι εύκολο για σάς να καταλάβετε τη νοοτροπία και τη συνθήκη ύπαρξης των βιοσύμφυτων. Εμείς είμαστε μικροί θεοί και ανά πάσα στιγμή δημιουργούμε νέους τρανούς κόσμους, χωρίς να δεσμευόμαστε ούτε καν από τις ίδιες τις προηγούμενες επιλογές μας, είμαστε σε απευθείας σύνδεση και συντονισμό με μεγάλους υπερβατικούς κολοσσούς, όπως είναι οι διαστημικές βιοτεχνολογικές προσωπικότητες. Δεν χρειαζόμαστε δικαστήρια, ούτε καν διοίκηση και διοικητικούς υπαλλήλους, έστω κι αν προσλαμβάνουμε κάποιους για να κατευνάσουμε τη λαϊκή κατακραυγή. Η περιβάλλουσα πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα προσωπικότητα προστατεύει το σύνταγμα και τους νόμους της αποικίας μας. Είναι απολύτως αδέκαστη και αδιάφθορη, νηφάλια και αντικειμενική, σε όποιο οικοσύστημα αναλάβει την αρχηγία και την ηγεσία, εγγυάται τις πιο σταθερές κοινωνικές συνθήκες. Είναι ώρα οι παλιοί πλανήτες της ένδειας και της ανάγκης να μπουν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και να αντικατασταθούν από νέους νοήμονες πλανήτες, που να προβλέπουν και να συναισθάνονται τις ανάγκες του πληθυσμού τους και να σπεύδουν να ικανοποιούν εκ των προτέρων κάθε επιθυμία των εποίκων- ενοίκων τους».

«Αλίμονο αν η ευημερία των ανθρώπων μπορούσε να εξασφαλιστεί μόνο με το σχεδιασμό ενός ιδανικού οικοσυστήματος με όλες τις ανέσεις. Το αιώνιο πολιτικό ζήτημα είναι ποιοι θα έχουν πρόσβαση σ’ αυτό. Βλέπω μάλιστα ότι έχετε διαθέσεις εξαγωγής και διάδοσης της παράνοιάς σας σε όλο το γνωστό Σύμπαν. Όταν όμως παράγετε κολοσσούς, ποιος θα νοιαστεί για τα σκουλήκια; Δεν έχετε διδαχτεί τίποτε από τα αχανή κράτη τέρατα, όπου μέχρι να φτάσει η εντολή από τα κεντρικά στις μακρινές επαρχίες ο αυτοκράτορας τα έχει ήδη κακαρώσει και όπου όσο η έκταση αυξάνει τόσο η αξία και το αυτεξούσιο του πολίτη μειώνεται; Ή νομίζετε ότι οι Έλληνες θέσπισαν μικρές πόλεις- κράτη για κανένα άλλο λόγο παρά για να μάς μεταδώσουν τη γνώση ότι η λύση είναι κάθε φορά το μέτρο και το μεσαίο βεληνεκές;»

Η Θουρία (ανα-) σταύρωσε τα πόδια της σε άλλη κατεύθυνση, ανασηκώνοντας ταυτόχρονα το παρεό στο απροχώρητο, στο σημείο εκείνο όπου το μάτι θα έπρεπε να ερευνήσει αν υπάρχει δαντελωτό εσώρουχο ή ακάλυπτος άγριος θύσανος.

«Ας σταματήσουμε αυτή την άγονη πολιτική συζήτηση. Εσείς οι τιτάνες θέλετε να κρατήσετε πάντα κάτι για τον εαυτό σας, ενώ αντικειμενικά δεν σάς έχει μείνει τίποτε. Ομολογήστε επιτέλους ότι ήταν Πύρρειος η νίκη σας έναντι των Ολύμπιων, γιατί οι πάντες τελικά υιοθετούν τη δική τους κραιπάλη και χλιδή. Και στο κάτω – κάτω της γραφής γιατί να μην προτιμούμε όλοι ελεύθερη και πλούσια ζωή αντί για τον ανιαρό μέχρι χασμουρητού κώδικα ζωής και τιμής των τιτάνων;»     

H Θουρία όλο και ανέβαζε το παρεό, όλο και έκλινε το λαιμό της προς τα κάτω, ώστε να προβαίνει το στήθος, και η θερμοκρασία στο δωμάτιο έπαιρνε την ανιούσα.

«Πάρε παράδειγμα εσένα, διακεκριμένε στρατηλάτη. Ποια είναι τα λάφυρα του πολέμου σου που στάθηκες επάξια απέναντι στον νεφεληγερέτη Δία; Θα μού πεις ότι έχεις για σύζυγο ένα θαυμάσιο ολόγραμμα με υπερσύγχρονη παράλληλη επεξεργασία δεδομένων, που μάλιστα αν το κόψεις σε κομμάτια, θα προκύψουν δεκάδες ή και χιλιάδες μικρές Θείες, όπου η καθεμία, όσο μικροσκοπική και αν είναι, θα συμπυκνώνει όλες τις ιδιότητες του πρωτοτύπου σύμφωνα με την αρχή της απόλυτης ομογενοποίησης. Τυχεράκια! Μάλλον γι’ αυτό δεν θέλεις να βάλεις εμφύτευμα. Για ποιο λόγο να επικοινωνείς με μία υποδιαδρομή κάτω από τα πόδια σου, να νιώθεις από κάτω σου να πάλλεται ένα οριζόντιο υπόστρωμα, όταν μπορείς να έχεις ένα ολόκληρο ολόγραμμα τόσο μεγάλο που να σε νανουρίζει και τόσο μικρό ώστε να χωράει στην παλάμη σου;»

Κατέβασμα του ντεκολτέ μέχρι σχεδόν να φαίνονται οι ρώγες, ανέβασμα του καλύμματος της γάμπας μέχρι να εμφανιστεί το μπούτι κι ακόμη παραπίσω και η κυβερνήτρια συνέχιζε τον παρακλητικό της, ερεθιστικό της  μονόλογο.    

  «Από την άλλη κι εγώ δεν είμαι σε θέση να σού κάνω μάθημα για τις χαμένες ηδονές. Το αξίωμά μου δεν μού επιτρέπει να νοιώσω οικεία με κάποιον μέσα στο σταθμό, αφού όλοι είναι υφιστάμενοί μου και κατά το κοινώς λεγόμενο δεν θέλω να μπερδεύω τα προσωπικά με τα επαγγελματικά. Άσε που αν είσαι βιοσύμφυτος με κάποιον, η επικοινωνία περιστρέφεται πολύ στο πνευματικό επίπεδο και παραμελείται η σωματική επαφή… Εσύ όμως είσαι εξωτικός, είσαι φυσιολογικός, έρχεσαι από πολύ μακριά και πας μακριά, είσαι ένας ιππότης του Αστροστόλου με απαστράπτουσα πανοπλία… Και ναι, ξέρω ότι ο Διδυμίων σού πρότεινε το εμφύτευμα, αλλά υπάρχουν και άλλοι τρόποι πιο συμβατικοί, πιο παραδοσιακοί να προσεγγίσεις και να εισχωρήσεις στη Νέα Αρκαδία…  Αντί να δεχτείς εμφύτευμα, καλύτερα να εμφυτεύσεις … αντί να ζήσεις μέσα σ’ ένα υπερμεγέθη σπόρο, όπως είναι η Νέα Αρκαδία, μπορείς εσύ να σπείρεις … Και ναι, δεν σού κρύβω, θέλω ένα παιδί, δυνατό όπως οι τιτάνες…. Μέσα σ’ ένα τόσο εξελιγμένο τεχνολογικό περιβάλλον κι όμως δεν παίρνω καμία αντισύλληψη, καμία  προφύλαξη … Σ’ αυτό το βιοσύμφυτο περιβάλλον όλοι μιλάνε για πνευματική καλλιέργεια… όμως η καλλιέργεια έχει πιο κυριολεκτικό νόημα και θέλω, Υπερίων, να με καλλιεργήσεις… η Λήμνια σφραγίτιδα είναι πολύ τραχύ και δριμύ δέρμα για σένα… σού προσφέρω ως εναλλακτική μπόλικο στιλπνό, μαλακό κρέας … κατάλληλο για γεωργούς και μάλιστα σκληρούς με προτεταμένο υνί…. Για καλλιέργεια, γεωργία, κτηνοτροφία… Αχ είσαι και άθρησκος, πανάθεμά σε… αλλιώς θα ήξερες τι λέει η δεύτερη Σούρα… ότι η γυναίκα είναι αγρός για όργωμα… Έλα μη το σκέφτεσαι… το μόνο που θέλω είναι ένα παιδί από ένα άλκιμο, ισχυρομελή τιτάνα…»

«Αυτό θα δημιουργήσει μια εκκρεμότητα που θα χρειαστεί τακτοποίηση… θα πρέπει να μιλήσω στη Θεία, πώς τη λένε, την Ευρυφάεσσα…», είπε αβέβαιος, αμφιταλαντευόμενος, δίβουλος ο Υπερίων.

Η Θεανώ Θουρία έτριβε εν τω μεταξύ τα θηριώδη βυζιά της:  

«Καταλάγιασε τις τύψεις σου, μεγάλε Υπερίωνα, δεν εγείρω αξιώσεις πάνω σου. Εδώ στη Νέα Αρκαδία, η κτητικότητα, η ιδιοτέλεια, η αποκλειστικότητα, η συζυγική πίστη δεν έχουν κανένα νόημα… Το φυντάνι σου, αυτό που θα φυτέψεις στη μήτρα μου, δεν θα σε επιβαρύνει καθόλου, θα τού βάλουμε ένα ωραίο εμφύτευμα και θα ζήσει μαζί μας στον αιώνα τον άπαντα… θα το αναθρέψει η Νέα Αρκαδία και θα σε απαλλάξει από τα πατρικά καθήκοντα… αλλά το κύριο πατρικό καθήκον πρέπει να το κάνεις μόνος σου… Για πρώτη φορά ένας πατέρας εξασφαλίζει για πάντα το παιδί του πριν ακόμη το σπείρει… Αφού διστάζεις να βάλεις εμφύτευμα εσύ, ας βάλει εμφύτευμα το εμφύτευμά σου, φύτεψε, φύτεψε στο καστανόχωμα και σκινόχωμα, στο γόνιμο χώμα… σφράγισε το ανοιχτό δόντι… βάλε θήκη και βουλοκέρι…πώς το λένε αυτό το μέγα που έχεις ανάμεσα στα σκέλια, έχει όνομα; … Προπάντων όμως, ανδρείε κατακτητή, μην αφήσεις ποτέ τη γυναίκα σου. Κάνε αυτό που είναι σωστό, με τους θεσμούς δεν παίζουμε…»

Θεέ μου, πόσο ανάξιοι μπάσταρδοι είναι οι άντρες σε όλες τις εποχές μπροστά στον πειρασμό, καλά κάνουν οι πολιτικά ορθοί εξυγιαντές των σύγχρονων εποχών και θέλουν να τούς καταργήσουν, αφού οι τράπεζες σπέρματος μπορούν επαρκώς να τούς αντικαταστήσουν.

«Μα οι αισθητήρες της Νέας Αρκαδίας θα το καταγράψουν, θα το απαθανατίσουν…»

«Μη φοβάσαι, τούς έχω ήδη κλείσει… Υπάρχει εχεμύθεια και σε βιοσύμφυτο καθεστώς… τα εν οίκω μη εν δήμω, ακόμη κι αν ο οίκος είναι ένας άλλος… μια ξένη κλίνη… το ξένο είναι το πιο γλυκό…πώς λέει και ο Αριστοτέλης για την αξία του εμπορεύματος… πέντε κλίναι αντί οικίας …. Πέντε φορές αυτό που γίνεται στην οικία…  ωωωωχ νοιώθω ότι θα γίνει χαμός….»

Τα λόγια της και η συνοδευτική της παράσταση ερέθισαν οριστικά και αμετάκλητα σαν δέσμη από σπίθες τους νευρώνες του Υπερίωνα, έκαναν την καρδιά του να χτυπάει σαν ταμπούρλο, άναψαν φωτιά στα λαγόνια του, επιμήκυναν το πέος του ώστε να γίνει συμπαγές έμβολο, επιτάχυναν την αναπνοή του ώστε να γίνει βεβιασμένη και αντικανονική… τι θα κάνουμε τώρα, θα απολογηθούμε για τη φύση;  

 Τής έσκισε με μανία το αραχνοΰφαντο ασταθές παρεό, πού ακούστηκε ολόκληρη κυβερνήτρια να φοράει παρεό, μετά τής τράβηξε ανυπόμονα το χιτώνιο του κορμού και τον εντυπωσίασε ότι μετά το άγαρμπο σύρσιμο τα βυζιά της επανήλθαν σε ορθία θέση παραμένοντας ασυμβίβαστα ως προς το τέλειο σφαιρικό τους σχήμα. Άρχισε -ποιος; ο Υπερίων- να γλείφει και να ρουφάει τη μία ή και τις δύο ρώγες, ενώ τα δάκτυλά του γλίστρησαν στο υπογάστριό της και τής εκμαίευσαν ελαφρύ αναστεναγμό. Τα χέρια της τυλίχτηκαν  στο λαιμό του και ένοιωσε τα νύχια της να χώνονται. Πλέον άρχισαν οι ψίθυροι, τόσο χαμηλόφωνοι, που δεν μπορεί πια ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού να ακούσει και να καταγράψει.

Η εισαγωγή εντός της Θεανούς Θουρίας ήταν ο ορισμός της τελειότητας, διότι αυτή αντέδρασε έξαλλα, έντονα, ασυγκράτητα, σαν να μην υπήρχε αύριο και σαν να ήταν αυτή η ημέρα η τελευταία της ανθρωπότητας. Μαζί καβάλησαν το ίδιο θορυβώδες κύμα, καθώς ο ανήρ μαστίγωνε ανελέητα -αλύπητα τα σφαδάζοντα ασπαίροντα μέλη της γυναικός. Στο σημείο αυτό ο Υπερίων επιστράτευσε μία εμπειρία, που την είχε αχρησιμοποίητη και πασπαλισμένη με χοντρό αλάτι από τη νεανική του ηλικία, που όμως απέβαινε τώρα εξαιρετικά χρήσιμη, διότι τού επέτρεπε να ελέγξει το ρυθμό του εμβολισμού και να παρατείνει την παλινδρόμηση παρά τις άγριες, παρακλητικές, πιεστικές, βιαστικές, απελπισμένες κραυγές της Θεανούς Θουρίας. Να, ναι, λίγο ακόμη, λίγη ακόμη επιμήκυνση από τον επιμήκη, πρόκληση, παράταση, ερεθισμός, τριβή, ξύσιμο, σύρσιμο, σούρσιμο, απόβαση κι απόσυρση μέχρι να σειστεί και να τιναχτεί η σεισοράδα σε φρενήρη, κτηνώδη, γουρουνίσιο και αγελαδίσιο οργασμό, εμπαθή και σφοδρή ζέση και ουρανομήκη πανηγυρική κραυγή. Τότε μόνο επέτρεψε στον εαυτό του ο αγωνιστής Υπερίων να παραιτηθεί από τον απόλυτο έλεγχο  και να φτάσει και αυτός στο ύψιστο σημείο της κλιμακωτής ηδονής, να απολαύσει και να αποθεώσει τον ίδιο του τον εαυτό αντικατοπτριζόμενο στα ορθάνοιχτα διαστελλόμενα έκπληκτα μάτια της ερωμένης και να χύσει θορυβωδώς, να εκλύσει στον ταιριαστό συμβατό κόλπο το πλούσιο, για χρόνια στάσιμο, λιμνάζον και τεναγώδες, αλμυρό και αλατώδες, θρεπτικό και ζυμώδες σπέρμα του στο πλαίσιο ενός ανεπανάληπτου, αδάμαστου, αχαλίνωτου οργασμού, ικανού να γρασάρει υποβρύχια ολόκληρα. Και να είστε βέβαιοι ότι πολλή ώρα πέρασε μέχρι η ανακουφιστική άμπωτη να διαδεχθεί την κυματώδη πλημμυρίδα.

Τώρα πια, όπως καταλαβαίνουν οι εχέφρονες αναγνώστες, τα πράγματα δεν μπορούν να είναι όπως πριν, υπάρχει μία καθοριστική αλλαγή, μία συναρπαστική απροσδόκητη ανατροπή, για την οποία θα πρέπει να επαινέσουν τον συγγραφέα που την αποτόλμησε. Κατέρρευσε το προσωπείο του τέλειου τιτάνα, του ειδώλου που είναι ανώτερο από εμάς και αισθανόμαστε πια ότι μπαίνουμε σε μία εποχή χωρίς ήρωες, στους οποίους να προσβλέπουμε και να μάς εμπνέουν.  Άλλη επίπτωση είναι ότι οι αισθητήρες της Νέας Αρκαδίας προφανώς κατέγραψαν τη γενετήσια πράξη, με αποτέλεσμα να δύναται πλέον η Θεανώ Θουρία να εκβιάζει τον Υπερίωνα. Μιλάμε για κλασική περίπτωση διαβρωμένου αξιωματούχου με προδομένη, παραβιασμένη και υποκείμενη σε πλείστες υποβολιμαίες υποδείξεις αποστολή. Τι να πούμε: και ο Τιτάνας έγινε Πάνας.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9^ο: ΙΚΑΡΟΜΕΝΙΠΠΟΣ

Δύσθυμος ο διαχειριστής του Εργοστάσιου Διατροφής Ηλιακού Συστήματος (Ε.Δ.Η.Σ.), εγκατεστημένου στη ζώνη των αστεροειδών μεταξύ του Μέγα και του Κόκκινου Πλανήτη, απευθύνθηκε στον ηλεκτρονικό εγκέφαλο, τον μόνο του σύντροφο στην απόλυτη μοναξιά του. Οι φωστήρες της διοίκησης του Σειρίου δεν τού είχαν καν εγκρίνει αποκλειστικά δικό του σύστημα βιοτεχνολογικής νοημοσύνης, αλλά τού επέτρεπαν μόνο στο πλαίσιο του δραστικά μειωμένου προϋπολογισμού να εξυπηρετείται και να επικοινωνεί μέσω των κυκλωμάτων και της προσωπικότητας της Νέας Αρκαδίας  

«Αρκαδία, δείξε μου την αλληλογραφία».

Και δεν ήταν καν ολόκληρη η Νέα Αρκαδία που ασχολούνταν μαζί του, αλλά μόνο ένας τομέας της. Στην ουσία τού είχαν παραχωρήσει μόνο μία υποδιαδρομή του δικτύου, ένα ελάχιστο τμήμα των εγκεφαλικών κυττάρων της προσωπικότητας, τόσο όσο ήταν απαραίτητο για την συνθετότητα της εκάστοτε εκτελούμενης δραστηριότητας. Και συνήθως οι εργασίες που απαιτούσε από τη Νέα Αρκαδία ήσαν απλοϊκές, όσες αρκούσαν για τη γυμνή επιβίωσή του, με αποτέλεσμα να έχει προσαρμοστεί μόνιμα η παροχή παραγωγικών συντελεστών με τη συνήθη χρήση και, σύμφωνα με το παράδειγμα του βοσκού που φώναζε «λύκος, λύκος», από ένα σημείο και πέρα δεν τού διέθεταν παραπάνω λογισμικό, ακόμη κι αν το χρειαζόταν δικαιολογημένα ή επειγόντως.            

«Αντεπιστέλλων, σού στέλνω γράμματα μαθητών και σπουδαστών από τη Γη που απευθύνονται σε σένα και σε ευχαριστούν που προμηθεύεις τροφή σε όλο το ηλιακό σύστημα».  

«Χέστηκα, σκασίλα μου, γι’ αυτό με ξύπνησες; Ναι, η ευγνωμοσύνη των παιδιών, η μέγιστη ανταμοιβή, το γνωστό τροπάρι. Να έχεις την ικανότητα να βλέπεις το παιδί μέσα στον καθένα, τα ξέρω όλα αυτά τα μαντζούνια, παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Και πού ξέρω εγώ, αν η Γη των ευγνωμονούντων υπάρχει ακόμη; Πενήντα μέρες κάνει το μήνυμα να φτάσει ως εδώ κι όλα αυτά λόγω του αποταμιευτικού κωλύματος και κολλήματος του Σείριου. Από μένα ρε θα κάνετε οικονομίες, εγώ που τρέφω ένα ολόκληρο  ηλιακό σύστημα;  Είμαι ο πιο σπουδαίος άνθρωπος της οικουμένης και θα ‘πρεπε να αντικαταστήσω το όνομά μου και να λέγομαι ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ. Απ’ αυτό το ακρωνύμιο τρώτε και καταναλίσκετε όλοι οι πεινάλες, όπου κι αν βρίσκεστε:  άνθρακα, υδρογόνο, οξυγόνο, άζωτο, όλες οι τροφές προέρχονται από αυτά τα τέσσερα στοιχεία, τα τέσσερα ριζώματα! Κομητοφάγοι είστε όλοι, φαγάδες αστερόσκονης κι εγώ είμαι εκείνος που σάς δίνω να φάτε πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό! Εγώ επεξεργάζομαι τους μετεωρίτες καi τους αστεροειδείς και τους αερόλιθους και δίνω φαγητό στη Γη, τη Σελήνη, τον Τιτάνα, τον Γανυμήδη, την Ευρώπη, την Ιώ, τον Μέγα πλανήτη, τον Κόκκινο, τον Πράσινο, τον Μπλε, ο διάολος να σάς πάει, αγνώμονα υποκείμενα! Τι θα γίνετε, αν πάθω κάτι εγώ ο προμηθέας, ο μέγιστος προμηθευτής; Μαλακισμένα, “αν το άλας μαρανθεί, εν τίνι αλισθήσεται;”  Καλά μ’ έχετε βρει εδώ, έναν άνδρα μονάχο, έναν άνδρα αρχετυπικό και έσχατο- τελευταίο που μετά από μένα η λέξη θα χάσει κάθε νόημα, χωρίς καμία υποστήριξη, χωρίς γυναίκα, χωρίς συντρόφους, χωρίς συνεργάτες, να σάς κάνω τη δουλειά σας αδιαμαρτύρητα και αγόγγυστα. Δεν θυμάμαι καν αν έχω οικογένεια, αν κάποτε ήμουν κάποιος, αν ζούσα σε κάποιον τόπο σαν κανονικός άνθρωπος. Πέραν αυτού, για να μη το πάρουμε εγωιστικά, σκέφτεστε τι θα μπορούσε να συμβεί σ’ εσάς, αν εγώ ο χορηγός, ο τροφοδότης πάθω κάτι, αν πάθω καρκίνο ή κολούμπρα ή ασταμάτητη εντεροδιάρροια; Τι θα γίνει, αν κάτι κλείσει το διάδρομο, αν κάτι μεσολαβήσει και εγείρει εμπόδια στη λειτουργία της καρδιάς, στην κυκλοφορία του αίματος, στη διεκπεραίωση της χώνεψης και της πέψης, στην αδιάκοπη διεργασία του συκωτιού, που ανακυκλώνει ένα σωρό χάπια και φάρμακα; Και σίγουρα κάποια μέρα θα συμβεί αυτό, γιατί τα έχω τα χρονάκια μου- .

-Μαλακισμένα, με έχετε ανάγκη! Τάχα οι τιτάνες επικράτησαν έναντι των Ολύμπιων. Και λοιπόν τι έγινε; Θα μπορούσε να συμβεί και το αντίθετο. Και πάλι θα χρειαζόσασταν κάποιον να σάς ταΐζει, το μεσαίο βεληνεκές, τη χρυσή τομή, γιατί αυτό τελικά είναι η δημοκρατία που ευαγγελίζεστε, το μικρομεσαίο μέγεθος, η αιώνια πόλις- κράτος, αφού όλα τα υπερμεγέθη αποκυήματα είναι υπερφυσικά τέρατα που δεν έχουν καμία σχέση με τους ανθρώπους!»                   

Περίμενε υπομονετικά την ώρα της δικαίωσης, όπως οι Χριστιανοί τη βασιλεία των ουρανών. Το θέμα είναι ότι δεν ήταν πια και παλικαράκι. Τα χρόνια περνούσαν, η ηλικία της συνταξιοδότησης πλησίαζε και η μεγάλη προαγωγή δεν ερχόταν. Σκεφτόταν ότι όλοι έχουν γνωρίσει τη ρωμαϊκή αποθέωση σε κάποια πραγματικότητα, σε κάποιο παράλληλο κόσμο, στον κόσμο εκείνο που τα μαλλιά του εκάστοτε ενδιαφερόμενου είναι πιο κορακάτα, τα δόντια του πιο σουβλερά χωρίς να χρειάζονται καθάρισμα κι όπου ο περί ου ζει περισσότερα χρόνια χωρίς να πεθάνει νωρίτερα από κάποιο ανόητο και απρόβλεπτο ατύχημα. Πώς καταλαβαίνει όμως κάποιος ότι διάγει την πραγματικότητα εκείνη, όπου γεννούν και τα κοκόρια του, όπου κάρβουνο αγγίζει και χρυσάφι γίνεται, όπου κοντολογίς γίνεται χρυσοδάκτυλος και βασιλιάς Μίδας;

Είναι απλό. Όταν νιώσεις ότι έχεις καβαλήσει το κύμα, όταν αισθανθείς ότι τα πράγματα για κάποιο λόγο γίνονται αυτόματα, από μόνα τους, χωρίς καμία ιδιαίτερη προσπάθεια εκ μέρους σου, όταν δεις το βδέλυγμα της ερημώσεως των άλλων, τότε «ο αναγιγνώσκων νοείτω». Ξαφνικά βλέπεις ότι σε παρασέρνει ένας ούριος και δυνατός άνεμος, ότι αναλήπτεσαι πάνω σε μία νεφέλη, ότι με την άκρη του ματιού σου βλέπεις την ουτοπία, τη γη, όπου ρέει μέλι και γάλα, τη Νεφελοκοκκυγία του Λουκιανού, τον λιπώδη αντίχειρα του αυτοκράτορα να δείχνει προς τα πάνω, βιγλίζεις την Αντίνεα ή την Κλεοπάτρα μέσα από την κλειδαρότρυπα και ψυχανεμίζεσαι ότι αρκεί να απλώσεις το χέρι και «όλα αυτά τα ωραία θα είναι δικά σου». Καταλαβαίνεις τότε ότι όλα είναι γραφτά, όπως  ο δήμιος απορεί, όταν εκτελεί αυτόν που προηγουμένως είχε σώσει ή όπως ο πνιγόμενος καταλαβαίνει τους λόγους, για τους οποίους προηγουμένως ήταν άτρωτος, είναι όμως γραφτό για καλό ή για κακό; Υπάρχει κι αυτή η αμφιβολία. «Η τύχη χαίρει εμπαίζουσα τοις ανθρωπίνοις πράγμασιν», οι δε τιτάνες πίστευαν ότι η μοίρα είναι ανώτερη και από τους θεούς, ότι το θνητό μέρος πλήττεται για να συνειδητοποιηθεί η άφθαρτη ψυχή και άλλα τέτοια έλλογα για την ολιστική επιστήμη και ακατανόητα για την αντίστοιχη υλιστική.

Όταν λοιπόν νιώσεις ότι πετάς στα ουράνια και όλοι σε αναγνωρίζουν ή σε ενθαρρύνουν λέγοντας ότι κάπου σε έχουν ακούσει, ότι είσαι δηλαδή γνωστός, ότι συσσωρεύεται γύρω σου η δόξα χωρίς να το έχεις επιδιώξει (λέμε τώρα) και καθίσταται αθρόα και πολυπληθής σαν εκθετική συγκέντρωση νουφάρων σε λίμνη ή μελίγκρας στα παράθυρα ή ζιζανίων γύρω από το πεφυτευμένον, τότε οσμίζεσαι ότι αυτή είναι η ουσιώδης πραγματικότητα, η επικαιρότητα,  που εμπεριέχει και την έννοια του καιρού, δηλαδή της ευκαιρίας, η πραγματική πραγματικότητα, ότι αυτός ο «ίδιος κόσμος» είναι φτιαγμένος αποκλειστικά για σένα, ότι ο άκρατος υποκειμενισμός- εγωμονισμός είναι η μόνη αληθινή φιλοσοφική θεωρία, ότι ο χρόνος είναι τώρα, όπως λένε στις περιπετειώδεις τηλεοπτικές σειρές μυστηρίου και αγωνίας, ότι ήλθε η ώρα να δρέψεις ασύμμετρους και δαψιλείς καρπούς και να σε πηγαίνουν  μαικήνες και φιλότεχνοι επιχειρηματίες βόλτα με το ελικόπτερο σ’ όλους τους αναπτυξιακούς πλανήτες.

Μαθαίνει κανείς να εκτιμά τη μοναδική αίσθηση ότι βλέπει τον κόσμο μέσα από τα δυο του μάτια, ενώ όλοι οι άλλοι τι κάνουν άραγε; Υποθέτει κανείς ότι και οι άλλοι, ο καθένας χωριστά, αντικρίζει τον κόσμο παρακολουθώντας τη δική του ιδιωτική παράσταση στην μεμβράνη του αμφιβληστροειδούς, αλλά δεν μπορεί να πάρει κι όρκο.  Ο καθένας άνθρωπος και το κάθε ζώο και ίσως και το κάθε φυτό, η τάδε ή η δείνα πέτρα και το κάθε άτομο και το καθέκαστο μόριο και έκαστο ανθυπομόριο  μαζί και ξεχωριστά είναι υποκείμενα και συγκροτούν αυτό που λέμε φιλοσοφικό Υποκείμενο με ύψιλον κεφαλαίο ως η μία όψη του νομίσματος, όπου η άλλη είναι η αντικειμενικότητα, το Αντικείμενο με άλφα κεφαλαίο. Η αντικειμενικότητα είναι η τομή των ιδίων κόσμων των επιμέρους υποκειμένων, όπως δίδαξε ο Ηράκλειτος.

          «Αφού λοιπόν», σκεφτόταν ο διαχειριστής, «μόνο εγώ θωρώ τον κόσμο μέσα από τα δικά μου μάτια, μήπως οι άλλοι άνθρωποι είναι απλά αντικείμενα που τυγχάνει να αρμενίζουν, να σεργιανίζουν, να διανύουν την ακατανόητη τροχιά τους μέσα στα όρια του δικού μου κόσμου;  Άραγε έχουν συνείδηση, σκέπτονται, έχουν εσωτερικότητα ή μήπως είναι απεικάσματα μίας άλλης πραγματικότητας, ανταύγειες και “παρεσπαρμένον”, λεκές και μπογιά που έχει ξεβάψει από το δικό τους κόσμο κι έχει λερώσει τον δικό μου;» Δεν είχε διάθεση ο διαχειριστής να τούς αδικήσει ούτε ήταν εγωιστής, αφού και οι άλλοι κατά πάσα πιθανότητα διέθεταν ένα άλλο (κατά-) δικό τους κόσμο, όπου θα μπορούσαν να αναδειχτούν, να είναι υγιείς και μακρόβιοι, να μην σκοτώνονται σε ατύχημα, να μη χωρίζουν τις γυναίκες τους, αλλά να έχουν και γκόμενες, να τρώνε πρωινά σε εξωτικά ξενοδοχεία πέντε αστέρων. Στο δικό τους δηλαδή οικόπεδο θα ίσχυε π.χ. να μην παρακωλύεται κατά την πραγμάτωση των επιθυμιών του ο βυζαχτής της Αμάλθειας των εμπειριών, ο κύριος των γερών σαγονιών, της ευέξαπτης σάρκας και της υγιούς – υπερδραστήριας γενετήσιας περιοχής, ο αριστοτέχνης του μαστιγιού και ο Φαρνάβαζος του χρήματος. Ο αράθυμος, ο δυνατός, ο όλο ψυχές γιομάτος θα διατηρούσε στη δική τους επικράτεια αναφαίρετο δικαίωμα να εκτονώνει την αδρεναλίνη του, να εξασκεί τους σφριγηλούς μύες του, να γιγαντώνεται και να διατρανώνεται με την κατάκτηση πολλών ανθρώπων. Ήταν λοιπόν ανάγκη όλοι αυτοί οι κοσμήτορες των άλλων κόσμων να μαγαρίζουν και να διεκδικούν τον δικό του; Ας ασχολούνταν να διακοσμήσουν τη δική τους εκκοσμίκευση.  

Τον τελευταίο καιρό ένιωθε ότι τα φτερά τις διασημότητας ήσαν έτοιμα να τον πάρουν και να τον σηκώσουν -κυριολεκτικά και μεταφορικά, τόσο με θετική όσο και με αρνητική έννοια. Ένα ελαφρό συνοδευτικό αεράκι φαινόταν να τον σπρώχνει προς την επιτυχία και έτσι, προσθέτοντας και λίγο βούληση μέσα στην αιτιοκρατία, θεωρούσε ότι είχε ξεκινήσει και προχωρήσει ήδη αρκετά τις ενέργειές του για μια ρωμαϊκή αποθέωση. Είχε κινητοποιήσει τους γνωστούς του σε Γη, Κόκκινο και Μέγα Πλανήτη, είχε κάνει προσεκτικές κινήσεις καριέρας, είχε επικοινωνήσει τάχα έμμεσα και δήθεν αδιάφορα με τους απανταχού δημoσιοσχεσίτικους πόλους του, επιστρατεύοντάς τους προς αυτό το σκοπό. Υπάρχουν τριών ειδών ειρωνείες, η τραγική, όπου ο ήρωας δεν γνωρίζει την τύφλα του, η σωκρατική, όπου ο είρων επιδιώκει να ξεμασκαρέψει και μέσα από τη διαδικασία αυτή να βελτιώσει τους άλλους και η τετριμμένη -καθημερινή, όπου απλά είναι κανείς σίγουρος για τον εαυτό του και εκκινεί από την παραδοχή ότι το σύμπαν συνωμοτεί για χάρη του και ότι όλοι οι άλλοι είναι απλά μέσα για τον σκοπό του. Τούτη την τελευταία εκδοχή θεασάμενος και ενστερνιζόμενος έχτιζε με το υλικό των άλλων το άγαλμα του εαυτού του στη δική του πραγματικότητα, την ορώμενη δια των ιδικών του οφθαλμών.

Καμιά φορά βέβαια το οπτικό του πεδίο μυρμήγκιαζε και σκεπαζόταν από μια φευγαλέα σκιά ότι τελικά ο κόσμος που ζούσε δεν ήταν ο δικός του κι ότι δεν είχε φτιαχτεί ειδικά γι’ αυτόν, αλλά ότι διήγε στην επικράτεια κάποιων που σάρωναν τα βραβεία στη θέση του ενώ αυτός έμενε στον άσο, ότι οι ευνοϊκές προβλέψεις των ζωδίων, των ωροσκόπων και των καταστερισμών δεν θα επαληθεύονταν και ότι τα γούρια του ήσαν ανίσχυρα και φθαρμένα. Τζάμπα οι συστατικές επιστολές, τσάμπα το γλείψιμο, τσάμπα η φαινομενική αποδοχή της αξίας του άλλου, ώστε τελικά ο άλλος να τον προωθήσει. Και δεν είναι μόνο αυτό. Και μόνο η προοπτική ότι ο κόσμος αυτός δεν ήταν φτιαγμένος στα μέτρα του, ήταν αρκετό για να αρχίσει να αμφιβάλει για την υγεία του και να ανησυχεί μήπως πάθει κάτι. Οχλούσε τον εαυτό του να κοιτάξει μη παραπατήσει, μη τού πέσει καμιά κάνα κομμάτι μεταλλικής αψίδας ή κανένας ηλιακός συλλέκτης στο κεφάλι και είχε τρεχάματα.

 Και ισχύει ότι όλα τα συστήματα του εργοστασίου διατροφής ήσαν ετοιμόρροπα. Ετοιμόρροπα όπως και ο ίδιος. Σαν να τον τσιμπούσαν προειδοποιητικά όλα τα μέλη και τα σημεία του σώματός του. Άλλο προανάγγελνε ότι θα πάθει καρκίνο, άλλο ότι θα πάθει θρόμβωση, η καρδιά απειλούσε ότι θα σταματήσει να χτυπά και το αίμα ότι θα πάψει να ρέει. Υποτίθεται ότι η θέση του τού εξασφάλιζε πλήρη ασφαλιστική, ιατρική και υγειονομική κάλυψη, από τη στιγμή όμως που ήταν μόνος του στη ζώνη των αστεροειδών η κοινωνική ασφάλισή του ήταν κενό γράμμα.

Αυτά όμως δεν ήσαν σημαντικά, το σημαντικό ήταν ότι είχε καταφέρει επιτέλους να στελεχώσει μία θέση που ήταν το κλειδί για την απόλυτη επιτυχία. Από μία έποψη ήταν ο πιο σημαντικός άνθρωπος του ηλιακού συστήματος, διότι η διατροφική αντλία των αστεροειδών ήταν το πιο επιδραστικό μελλοντικό σχέδιο – ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ για όλους, άνθρακας, υδρογόνο, οξυγόνο και άζωτο για όλους, σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς και μπορούσε αυτός να το κραδαίνει και να το ανεμίζει πέρα δώθε σαν τσεκούρι, σαν δρέπανο και με τη σοδειά του να τρομοκρατεί, να εκβιάζει, να τιμωρεί ή να ανταμείβει πληθυσμούς και λαούς από εδώ ως τον Σείριο και να αναδιαμορφώνει τον κόσμο. Θα μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα: να κόψει την επικοινωνία μεταξύ των εσωτερικών και των εξωτερικών πλανητών ροκανίζοντας απλά μερικά καλώδια ή εξάγοντας μερικές βίδες από τις μήτρες τους, απαγκιστρώνοντας τον κοτσαδόρο από την κοτσαδούρα. Επίσης, το κυριότερο, είχε τη δυνατότητα να στερήσει την τροφή από όλους, κόβοντας τον ανεφοδιασμό των φορτηγών πλοίων με τις τεράστιες δεξαμενές που ψωμίζονταν σιτάλευρα από τα αυτόματα μηχανήματα της εργοστασιακής ζώνης. Κι αν τον πολιορκούσαν, ας τα τίναζε όλα στον αέρα σε τελευταία (μη) ανάλυση, ανεβαίνοντας σ’ ένα πυρηνικό σύννεφο ανείδωτης δόξας! Είχε τη δυνατότητα να τούς εκβιάσει καθοριστικά και να τον ανακηρύξουν αυτοκράτορα. Κι αντί για όλα αυτά, επειδή είχε ένα είδος πεπαλαιωμένης αφοσίωσης προς τη Συνομοσπονδία, ένα είδος καταραμένου δισταγμού και δουλικού αυτοματισμού, κληροδοτημένου από αιώνες κοινωνικής ορθοπεδικής, ηθικής διαπαιδαγώγησης, ανθρωπιστικής παιδείας και τιτανικής σεμνοτυφίας, περίμενε την αναγνώριση και την προαγωγή! Από ποιους, απ’ όλα αυτά τα αυτιστικά καθάρματα που ασχολούνταν μόνο με τον εαυτό τους, που από τη στιγμή της δικής τους ανάδειξης δεν ασχολούνταν με τίποτε άλλο!               

Ενώ λοιπόν ανέμενε τη δικαίωση, ενώ είχε γίνει ο ίδιος η δικαίωση αυτή και η ίδια η αντανάκλαση του βασιλείου των ουρανών, μεριμνούσε να συντηρείται σε καθημερινή βάση τρώγοντας κάθε μέρα τρία λιτά ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ (και όχι ΣΥ.ΡΙΖ. ΑΝ.ΕΛ) γεύματα, εκμυστηρευόμενος τις οσφρητικές – γευστικές του εντυπώσεις και παρατηρήσεις στην  υποδιαδρομή της Νέας Αρκαδίας, που είχε διατεθεί γι’ αυτόν. Είχε μαστορέψει από κανιβαλισμένα εξαρτήματα μία συσκευή ελέγχου ζωτικών λειτουργιών και παρακολουθούσε σχολαστικά τις καθημερινές του σωματικές και μυϊκές επιδόσεις, καθώς ήρε τα βαράκια, έκανε δυναμικές προτάσεις- εκτάσεις- διατάσεις των χειρών και εκτελούσε γυμναστικές ασκήσεις διαφόρων ολυμπιακών αθλημάτων. Συνέτασσε επιστολές διαμαρτυρίας και τις έστελνε ηλεκτρονικά στους υπεύθυνους προϊσταμένους του της Γης, απειλούσε θεούς και δαίμονες αν η προσφορά του παρέμενε ανανταπόδοτη και μη αναγνωρισμένη, ζητούσε επίμονα να τού φέρουν κοντά την οικογένειά του, των οποίων ούτε τα πρόσωπα πια δεν θυμόταν, οχλούσε ακατάπαυστα το λογογράφο του εν Αθήναις να αναλάβει δράση, να κάνει αγωγή και μήνυση σε όλους όσους υποβάθμιζαν δια της σιωπής τη συνεισφορά του και αγνοούσαν προκλητικά την αξία του, παζάρευε τους όρους εργασίας του, πίεζε για νέο συμβόλαιο με τη διοίκηση της Γης και του Σειρίου, για άλλου είδους αποδοχές, για διαφορετικό βαθμολόγιο- μισθολόγιο.

Μα οι δείκτες το ρολογιού εξακολουθούσαν να χτυπούν και ο μεγάλος δείκτης δεν έπαυε να καταδιώκει τον μικρό, να τον ξεπερνάει και μετά να τον ξανακυνηγάει, κάθε λεπτό αναμονής έφερνε το πέρας της ζωής του πιο κοντά και αφαιρούνταν άδικα και ανάρμοστα από το μεγαλείο και την πολυτέλεια που τού άξιζε και έπρεπε να τού επιδαψιλευτεί δικαιωματικά.

Το φαγητό αντί για απόλαυση είχε γίνει η μεγαλύτερη αηδία, κάτι απεχθές και απωθητικό. Βλέπεις τα φορτία ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ. μεταφέρονταν στους πλανήτες του ηλιακού συστήματος και γίνονταν επί τόπου αντικείμενα επεξεργασίας από τις κατά τόπους μηχανές παρασκευής και συσκευασίας, όμως το εργοστάσιο διατροφής λόγω των περιορισμένων κονδυλίων δεν είχε δυνατότητα επεξεργασίας των αμιγών ακατέργαστων πρώτων υλών, με αποτέλεσμα ο διαχειριστής να τα καταναλώνει ωμά και ανεπεξέργαστα. Φανταστείτε να καταναλώνει κάποιος άνθρακα, οξυγόνο, υδρογόνο και άζωτο ατάκτως ερριμένα ή σε αναλογίες πρόχειρες, αμφισβητούμενες και γαστρονομικά αμφίβολες. Ο διαχειριστής κατηγορούσε την αρμόδια για τη συντήρησή του υπομονάδα της Νέας Αρκαδίας που δεν είχε καν την απαιτούμενη χωρητικότητα για να τού απαντήσει, όντας ήδη αρκετά επιβαρυμένη με τη διευθέτηση της αλληλογραφίας προερχόμενης από όλα τα ουράνια σώματα του ηλιακού συστήματος με μόνο αίτημα τροφή-τροφή-τροφή! Κάθε διαμαρτυρία ή έκφραση παραπόνου προς τους αρμόδιους ανευθυνο- υπεύθυνους επιβάρυνε την εσωτερική του ανησυχία, κάθε μπουκιά που κατέβαζε και φτυάριζε στον οισοφάγο με τη βία τού προκαλούσε ναυτία, εφίδρωση, διαταραχή του διαφράγματος, άνοστο, στάσιμο και τεναγώδες σάλιο, ακατεύναστο βήχα, πρήξιμο της γλώσσας, πικρή γεύση και αγευσία. Με μεγάλη προσπάθεια σύρθηκε ως τη τουαλέτα κι εκεί έβγαλε μονομιάς ό,τι είχε φάει με μία μακρόσυρτη εμετική ρολάδα. Δεν ήξερε αν κάθε φορά έτρωγε καινούρια ορυκτά και πετρώματα ή μήπως το τσιγγούνικο σιαγκούνικο εργοστάσιο ανακύκλωνε διαρκώς τα ίδια υλικά, ώστε να εξασφαλίσει αλτρουιστικά περισσότερα για τους εξωτικούς, με αποτέλεσμα τα ίδια και τα ίδια συστατικά να διέρχονται από τα ταλαίπωρα σωθικά του, από το σμπαραλιασμένο συκώτι του, το καρκινικό του πάγκρεας  και τη διάτρητη από κοτρόνες χολή του. Μόλις ξεντερίστηκε εντελώς και βεβαιώθηκε ότι δεν είχε τίποτε άλλο να εξαγάγει από το φουρτουνιασμένο στομάχι, υπέβαλε τον εαυτό του στο διαγνωστικό έλεγχο των φθαρμένων χαλασμένων εγκαταστάσεων του εργοστασίου.                           

«Διαχειριστά, πάσχετε από τροφική δηλητηρίαση», γνωμάτευσε η αργοκίνητη διαγνωστική συσκευή.

«Χαίρω πολύ, Χαιρόπουλος», απάντησε ο … Χαιρόπουλος, συγγνώμη ο διαχειριστής. «Αυτό το ξέρω, το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε».

«Ίσως η ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ. διατροφή χρειάζεται γενναιόδωρη προσθήκη νερού, αλλιώς είναι πολύ ξηρή και πειράζει το στομάχι», είπε ο ελλειμματικός λόγω των περικοπών ηλεκτρονικός εγκέφαλος. «Βέβαια και η προσθήκη νερού δεν είναι κάτι απλό, αφού υπάρχει έντονη εξάτμιση λόγω ελαττωματικής στεγανοποίησης του εργοστασίου. Σάς εφιστώ την προσοχή ότι σε διάφορα σημεία των αστεροειδών υπάρχουν – περιορισμένα έστω- αποθέματα νερού, στη Δήμητρα, στην Παλλάδα, στην Υπομονή, στη Δωρίδα, στην Κυβέλη, στην Ευνομία, στη Ψυχή, στην Ήρα κ.λπ. Ρίχτα λοιπόν, διαχειριστά, στις δεξαμενές,  μήπως πετύχεις αυτό που δεν κατάφερε η Συνομοσπονδία Σειρίου, όταν μοίραζε στους πάμπτωχους πληθυσμούς αναραίωτη σκόνη γάλακτος με αποτέλεσμα την πρόκληση δυσεντερίας».

«Αλίμονο, το ύδωρ των αστεροειδών είναι βαρύ λόγω διαλυτών υλών. Θα πρέπει να είναι κανείς τερατώδες γουρούνι ή δρακογίγαντας των παραμυθιών για να το πιει».  

«Τα διαλυτά υλικά είναι βέβαια πρόβλημα», επιβεβαίωσε και η κουτσουρεμένη παραφυάδα της Νέας Αρκαδίας. «Αλλά μπορείς, σεβαστέ προϊστάμενε, να φτιάξεις μία εγκατάσταση διήθησης και διύλισης αυτών των ουσιών».

«Α, εγώ πρέπει πάλι να βγαίνω με το σκάφανδρο και να κάνω επισκευές και να εφαρμόζω πρόσθετες ευρεσιτεχνίες στα μηχανήματα. Και τι θα βγει; Θα πάψουν τουλάχιστον οι τροφές να μυρίζουν σαν κουράδες ή σαν καβαλίνες;»   

«Προϊστάμενε, να σού κάνω τα σχέδια, άμα θες».

«Όσα σχέδια και να μού κάνεις, από τη στιγμή που δεν έχω στη διάθεσή μου ένα υπερσύγχρονο ρομπότ Τάλω ή ένα εξελιγμένο αυτόματον τύπου “Εχετλαίος” για να το διατάξω και πρέπει να τα εφαρμόσω ο ίδιος, είναι δώρον- άδωρον».

Ο διαχειριστής ξέπλυνε το στόμα του για να τού φύγει η γεύση του εμετού. Από τη μία είχε αηδιάσει με όσα έτρωγε, από την άλλη πεινούσε, γι’ αυτό τον δελέαζε η όψη κάποιων ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ. δίπυρων (αυτό δεν σημαίνει μπισκότο;), που φαίνονταν να τού γνέφουν από το απέναντι τραπέζι.

«Τι θες ρε», είπε στον εαυτό του, «να ξαναφάς και να ξανακάνεις εμετό, όπως οι αριστοκράτες γαργαλάνε τη σταφυλή τους για να ξεράσουν όσα έφαγαν και να μπορούν να συνεχίσουν την γαστριμαργική απόλαυση;». Έριξε τη συσκευασία στην τουαλέτα και τράβηξε το καζανάκι.

«Αρκαδία, αντί για τρόφιμα, όπου μάς έχεις υποχρεώσει, καλύτερα φτιάχνε μου χάπια και φάρμακα για την κατάστασή μου. Μη μού αρχίσεις ότι δεν έχεις αρκετούς παραγωγικούς συντελεστές, απόσπασέ τους και επιστράτευσέ τους από κάτι άλλο. Ψάξε στα αρχεία σου και βρες το αντίδοτο για τις τροφικές δηλητηριάσεις, τι διάολο στην εποχή των τιτάνων είμαστε και όχι των σπηλαίων!»

«Σε είκοσι λεπτά, ακμαίε διαχειριστά, θα σού ετοιμάσω αυτό που χρειάζεσαι».

«Σε είκοσι λεπτά, θα είμαι πεθαμένος, βλαμμένη τεχνητή νοημοσύνη, εκτός αν πέραν της τροφικής δηλητηρίασης μού βρεις γενική πανάκεια για πάσης φύσεως ενοχλήσεις, πείνα, μοναξιά, υπερκόπωση, αγανάκτηση, εχθροπάθεια, μνησικακία, χαιρεκακία, γογγυσμό, αυτο-οικτιρμό, φόβο, δυσθυμία και πάνω απ’ όλα οργή! Γιατί τελικά όλα τα ανύσματα των παθών καταλήγουν και συντρέχουν στην οργή!»

Μέχρι η υποδιαδρομή της Νέας Αρκαδίας να παραγάγει- εξαγάγει τα χάπια, η οργή του διαχειριστή είχε χτυπήσει κόκκινο. Παρ’ όλ’ αυτά τα κατάπιε λαίμαργα και περίμενε αν θα δει βελτίωση. Πλύθηκε, ξαναπλύθηκε, έπλυνε δόντια, χτένισε τα ψαρρά σταχτιά μαλλιά του, σουλουπώθηκε, καλλωπίστηκε, ευπρεπίστηκε για να ξαναδώσει κίνητρο στον εαυτό του. Κάποια μέρα, κάποια ώρα έβαλε το σκάφανδρο, έψαλλε σαν προσευχή το περίφημο Κ.Ο.Ε.Σ. (Καύσιμον, Οξυγόνον, Επικοινωνία, Συσσωρευτής), που ήσαν τα βασικά εξαρτήματα του στολής του αστροναύτη, βγήκε μέσω του αεροφράκτη έξω στο σκελετό και στα κόκαλα, στο εξωτερικό καύκαλο του εργοστασίου διατροφής, ισορρόπησε με τα μαγνητικά υποδήματα εν μέσω της πείσμονος τροχιάς των αστεροειδών, που επαναλαμβανόταν αέναα -στην καλύτερη περίπτωση, διότι αλλιώς εκσφενδόνιζε ολόγυρα με αμείλικτη φυγόκεντρο φονικούς αερόλιθους- κι άρχισε ιδρωμένος να οξυγονοκολλά και να συναρμολογεί σωλήνες ή να συγκολλά καλώδια με λουκουμάκι, προκειμένου να ρυθμίσει και να καθαρίσει την παροχή νερού.

Μάζεψε τα εργαλεία του, ξαναγύρισε στον προστατευόμενο αεροστεγή χώρο του εργοστασίου, έγειρε για ύπνο και τούμπαλιν ή τανάπαλιν, ενώ ο χρόνος περνούσε χωρίς μέρες και χωρίς νύχτες ή μάλλον με συμβατική αλληλουχία φωτός και σκότους στην άβυσσο των αστεροειδών. Άδειαζε προγραμματισμένα τα σωθικά του κάθε φορά σαράντα πέντε λεπτά πριν από το κεντρικό γεύμα της εκάστοτε συμβατικής χρονικής περιόδου, κατανάλωνε ικανοποιημένος ή ανικανοποίητος την ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ. δίαιτα, επισκεύαζε όσο μπορούσε τον επεξεργαστή τροφίμων με προσθήκη νερού, αλλά η αναθεματισμένη γεύση του τερεβινθέλαιου και της μούχλας δεν έφευγε, άσχετα αν σιγά-σιγά τα είχε συνηθίσει και δεν αρρώσταινε πια. Έβαζε στην οθόνη και έβλεπε παλιές ταινίες και άκουγε παλιούς δίσκους μόνο και μόνο γιατί είχε πια βαρεθεί τις τσόντες και να τραβά μαλακία, όταν η γυναίκα του βρισκόταν εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά και προφανώς είχε βρει τρόπο να φτιάξει τη ζωή της φιλοξενώντας άλλους στην εριζόμενη περιζήτητη κάτω περιοχή της. Πώς είχε καταλήξει εδώ (ο διαχειριστής), ας όψεται η αρρωστημένη φιλοδοξία, νόμιζε κάποτε ότι αυτή η θέση είχε προοπτικές! Ας μη τολμούσε κανείς να τον κρίνει, γιατί τα μέτρα και τα σταθμά των κοινών ανθρώπων ήσαν ακατάλληλα να εφαρμοστούν σ’ αυτόν. Θα ήταν δυνατό να κριθεί ή μάλλον να συγκριθεί αποκλειστικά με εξαιρετικούς μη τυπικούς ανθρώπους της Ιστορίας- με κατακτητές, πλανητοφάγους, τιτάνες και θεούς, χαρισματικούς ηγέτες, στρατηλάτες και πολέμαρχους, έστω και αν ήσαν μοιχοί, αδελφοκτόνοι-πατροκτόνοι- μητροκτόνοι ή μέθυσοι – σιγά τ’ αβγά!

Κάθε συμβατική μέρα που ξυπνούσε, απορούσε για το ότι είχε κοιμηθεί, αφού φοβόταν να τον πάρει ο ύπνος. Και τούτο, γιατί όταν βάραιναν τα βλέφαρά του, περιερχόταν σε μία ευτυχισμένη κατάσταση τριγυρισμένος από τους πάλαι ποτέ συγγενείς του, αλλά ένιωθε πάντα την αόριστη πανταχού παρούσα ανασφάλεια ότι όλα αυτά ήταν ένα όνειρο και έτρεμε τη στιγμή της αφύπνισης, όπου η ευδαιμονία αυτή θα χανόταν σαν δάκρυ στη βροχή! Κι όταν ξυπνούσε, μετά το πρώτο χασμουρητό, το συναφές μυϊκό τέντωμα- τσίτωμα  και τον σκορδινώμενο αποταυρισμό…   

«Φίλε», έλεγε στον εαυτό του, «συνειδητοποίησε επιτέλους ότι είσαι μονάχος σ’ αυτόν τον καταραμένο τόπο κι εδώ θα πεθάνεις! Μη δέχεσαι μαντζούνια παρηγοριά στον άρρωστο, ώσπου να βγει η ψυχή του, περιφρόνα αυτά τα γιατροσόφια, που, αν θέλεις να λέγεσαι σοβαρός, θα ‘πρεπε ήδη να τα έχεις ξεπεράσει». Ίσως θα έπρεπε να γυρίσει πίσω στη Γη για να διεκδικήσει επί τόπου την αμοιβή του-  αλίμονο αυτή ήταν η μόνη αρετή και η μόνη αλληλεγγύη των ανθρώπων, να διεκδικούν; Έτσι θα ικανοποιούνταν επιτέλους η φιλοδοξία του, δεν θα μαράζωνε πια, δεν θα λίμναζε μέσα σε απραγματοποίητες ελπίδες, δεν θα έβγαζε τον καρκίνο από ματαίωση επιθυμιών και διάψευση προσδοκιών κι ίσως να έσωζε τον εαυτό του και να απέτρεπε το θάνατό του. Αλλά πώς θα εμπόδιζε να μη χάσει τα λογικά του;   

Και πάλι, όπως συνήθιζε, βούρτσισε τους τραπεζίτες, τους γομφίους και τους κοπτήρες, όσο ακόμη κρατούσαν και δεν είχαν αμβλυνθεί, όντας ένας τιτάνας ανάλογος του Υπερίωνα και του Προμηθέα, έκοψε τις τούφες άχρηστου μαλλιού στα αυτιά και στο λαιμό, τις θρασείες αυτές τρίχες, που φύτρωναν με θράσος εκεί που δεν χρειάζονταν, κατάπιε στα γρήγορα και δυο αηδιαστικά πακέτα ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ. και άνοιξε τη Νέα Αρκαδία για να πληροφορηθεί τα καθέκαστα ως ευσυνείδητος δημόσιος υπάλληλος. Και τότε ξαφνικά άκουσε κάτι, που τον ώθησε να καταλάβει ότι τόσον καιρό ήταν- αλίμονο- πανευτυχής, καθώς όλα στη ζωή είναι σχετικά και «προς δε το τελευταίον εκβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται».

          Στην αρχή η κατάσταση δεν εμπεριείχε τίποτε το ανησυχητικό, κάποια φορτηγά πλοία προσέγγιζαν για να γεμίσουν τα αμπάρια τους με τρόφιμα. Ο διαχειριστής, επειδή είχε μονάχα δυο χέρια, δυο πόδια και ένα μυαλό χειμώνα- καλοκαίρι είχε εθίσει τους παραλήπτες στην αυτενέργεια έχοντας έτοιμες τις αυτόματες αντλίες και ανοιχτές τις δεξαμενές προκειμένου οι πεινάλες να αυτοεξυπηρετηθούν. Συνήθως η τροφοδοσία γινόταν χωρίς καν τα πλοία να προσεδαφιστούν ή άλλως πως να αγγίξουν τον αστεροειδή του εργοστασίου. Εδώ όμως κάτι συνέβη, γιατί από ένα εκ των πλοίων ξεπήδησε ένα άγημα προσεδάφισης και άρχισε να κινείται με άλματα στην επιφάνεια του αστεροειδούς και μάλιστα ήσαν οπλισμένοι μέχρι τα δόντια σαν αστακοί! Ήταν άραγε τιμητικό άγημα που ερχόταν να τον βραβεύσει; Είχε έλθει άραγε η ώρα για το ηλιακό σύστημα να φανεί ευγνώμον; Είχαν οι ευεργετούμενοι το στοιχειώδες φιλότιμο, «τσίπα από γιαούρτη» θα το έλεγαν σε κάποια άγνωστη γλώσσα  να τιμήσουν κάποιον, να αναγνωρίσουν την προσφορά κάποιου; Ο διαχειριστής θα τούς έδινε την ευκαιρία να τού κάνουν ένα δώρο, να τού δώσουν ένα παράσημο. Αν τού φέρονταν, όπως δικαιούνταν κι όπως ήταν και το σωστό, θα τούς αντάμειβε και αυτός δαψιλώς με τα πολλά μέσα που είχε στη διάθεσή του, αφού μέσα στο εργοστάσιο τροφίμων υπήρχαν θαύματα πέρα από κάθε φαντασία, εφεδρείες και αποθέματα που θα μπορούσαν να θρέψουν την οικουμένη εις το διηνεκές, πλούτη ανεκτίμητα για όσους αποδεικνύονταν ηθικοί και συνεπείς. Τότε θα ήταν κι αυτός ευγνώμων, θα μετατρεπόταν σε Δότη Παράσχη Απόλλωνα με χρυσά δώρα, φως και λύρα, που μοιράζει ειρεσιώνες, πίονες άρτους και πιμελή χοιρομέρια.  Αντίθετα αν τού φέρονταν χυδαία ή ανάρμοστα, ήταν ικανός να τούς πλήξει καίρια με τόσο μεγάλη κρουστική δύναμη ώστε θα έτρεμε βαθιά και θα δονούνταν σεισμόπληκτο και πυρόπληκτο το πιο εσωτερικό τους όργανο, το πιο απόκρυφο φυλλοκάρδι, τότε θα γινόταν γριά- στρίγκλα- γκιόσα θηλυκή καλικάντζαρος, γλίσχρος και τσιγκούνης Θησέας Πυανεψιών που μαγειρεύει κουκιά στους καλεσμένους του αντί κρέας και ψάρι, κερασφόρο διεστραμμένο ον του σκοταδιού  και θα τούς έτρωγε όλους- γενικά δεν ήταν να παίζει κανείς μαζί του!                   

Μα σαν να είχαν απειλητικές διαθέσεις αυτοί! Ο τρόπος που κινούνταν, που κρύβονταν και λούφαζαν στις γωνίες, ο αρχηγός που στριφογύριζε το δείκτη του ή μετρούσε με τα δάκτυλα ένα-δύο -τρία δίνοντας σήμα στους οπλίτες, καλά ήταν στα καλά τους οι τύποι; Φαίνονταν να έχουν και κάτι βαριά πυροβόλα όπλα ασήκωτα και με συντριπτική δύναμη πυρός λες και πήγαιναν να κάνουν εισβολή στον Όλυμπο!

Ο διαχειριστής έτριψε αμήχανα τον ξεραμένο του βραχίονα με τα τριμμένα κούφια οστά ρουφηγμένου μεδουλιού, που σίγουρα χρειάζονταν κάποιου είδους εγχείρηση για να αναδιαταχθούν, και σκέφτηκε σε μία κρίση παράλογου πανικού ή ίσως σε ένα φωτεινό διάλειμμα υγιούς ενστίκτου αυτοσυντήρησης να οχυρώσει το διάδρομο με κάποιου είδους οδόφραγμα για να εμποδίσει τους εισβολείς. Τού ήρθε αυθόρμητα στο νου – τι έξυπνος που ήταν – ότι η χαμηλή βαρύτητα ευνοεί την έγερση οδοφραγμάτων, αφού επιτρέπει στους πολιορκημένους να σωρεύουν χωρίς πολύ κόπο φωριαμούς και βιβλιοθήκες, ώστε να φράξουν όλες τις πιθανές διόδους των βαρβάρων. Τι δεν σκέφτηκε, μια και όλοι έχουμε τα όρια μας; ότι όσο εύκολο είναι σε συνθήκες αμελητέας βαρύτητας να συσσωρεύσει ο αμυνόμενος εμπόδια, άχρηστο έρμα και ογκώδη αντικείμενα μπροστά από μία θύρα, άλλο τόσο εύκολο είναι για τους επιτιθέμενους επιδρομείς να απομακρύνουν αυτά τα προσκόμματα με μία ανάποδη του χεριού και μία γερή κλοτσιά του ποδιού. Κι έτσι, χωρίς καν να προλάβει να το καταλάβει, το άγημα κρούσης κλοτσοπατώντας  και ποδοβολώντας μπούκαρε στο βασίλειό του και τού κόλλησε την κάννη ενός θηριώδους πυροβόλου στο κούτελο:

«Ικαρομένιππε, συλλαμβάνεσαι. Έχεις το δικαίωμα να παραμείνεις σιωπηλός. Οτιδήποτε πεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου ενώπιον ποινικού τιτανικού δικαστηρίου. Έχεις επίσης το δικαίωμα να πάρεις τηλέφωνο τον λογογράφο σου, αν διαθέτεις κέρματα. Τα εργαλεία – εξαρτήματά σου και οι εγκαταστάσεις του εργοστασίου διατροφής κατάσχονται μέχρι νεωτέρας ενόψει επισταμένης και ενδελεχούς ερεύνης».

«Τι είναι αυτά;», φώναζε ή μάλλον ούρλιαζε έξαλλος ο διαχειριστής. «Συλλαμβάνετε εμένα, ρε καθάρματα, που δεν σημαίνει παλιανθρώπους αλλά το αντίθετο, όταν το απορρυπαντικό τα κάνει όλα λαμπίκο, ρε αποβράσματα, που δεν σημαίνει κατακάθια αλλά κατ’ ευφημισμό το απαύγασμα, αφρόγαλα, απάνθισμα  και καϊμάκι, εμένα ρε αθεόφοβοι, τον ευεργέτη της ανθρωπότητας; Εμένα που θρέφω έθνη και λαούς, χώρες και πλανήτες, που εξάγω  ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ. μέχρι την Ανδρομέδα και τα νέφη του Μαγγελάνου, ότι κι αν σημαίνει αυτό το βαρβαρικό όνομα; Αντί να με σιτίσετε στο Πρυτανείο, με οδηγείτε στη φυλακή; Δεν θα ντραπείτε στο Δικαστήριο, όταν θα με ρωτήσετε πώς λέγομαι, να απαγγείλετε όλα τα παράσημα και τις διακρίσεις μου; Καταραμένοι να είστε μέχρι το τέλος της Δημιουργίας αυτής κι ακόμη πάρα πέρα! Κουφάλες τιτάνες, ανύπαρκτοι, μηδαμινοί, λούστροι, πολύ καλύτερος είναι ο Δίας από εσάς, άθλιες μετριότητες! Ζήτω οι θεοί του Ολύμπου και ο Δίας! Αυτοί δεν τα εξισώνουν και δεν τα εξομοιώνουν όλα στο όνομα της χαμερπούς κολο-δημοκρατίας σας! Είναι δυνατόν να συγκριθώ εγώ που ίδρυσα μία ολόκληρη πόλη στη ζώνη των αστεροειδών, που σάς δίνω μασημένη τροφή για να φάτε, με κάποιον παράνομο ή εγκληματία; Πραγματικά, ούτε που με ενδιαφέρει η κατηγορία ή το έγκλημα για το οποίο με κρατείτε!»                                                                                                                        

«Συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, σύσταση και συμμορία κατά της Συνομοσπονδίας του Σειρίου», είπε ο Φιλογενής, χωρίς να προβληματιστεί και πολύ. «Πάρτε τον», διαμήνυσε στα όργανα.

Δίπλα, ο Υπερίων ήταν γεμάτος  αμφιβολίες και ενστάσεις. Ο Φιλογενής, ο εκλεγμένος τηρητής και επιβλητής- επιβάλλων της τάξης στη Νέα Αρκαδία, διακρίνοντας αυτή την αμφισημία, τού είπε:

«Τι έγινε, πάλι δεν είσαι ικανοποιημένος κύριε Αστροστολισμένε; Η Νέα Αρκαδία μάς είπε με τους συλλογιστικούς αλγορίθμους της ότι αυτός είναι ο πιθανότερος αρχηγέτης της οργάνωσης “Ικαρομένιππος”. Είχε τη δυνατότητα να υποβάλει σε πείνα και των γονέων και στέρηση όλο το ηλιακό σύστημα, να αποκόψει τις επικοινωνίες μεταξύ Γης και Δία, να κάνει ένα σωρό άλλα φοβερά και βλαβερά πράγματα. Επιπλέον λέγεται και Ικαρομένιππος.»         

 «Ενθουσιώδη Φιλογενή, δεν θέλω να παρενοχλήσω τη ραστώνη και τη μακαριότητά σου, αλλά ακόμη και ένας πρωτοετής Νομικής και Ρητορικής θα μπορούσε να σού πει ότι όλες αυτές οι κατηγορίες είναι περιστασιακές για να μην πούμε ότι είναι το άκρον άωτον της προκατάληψης. Ο Ικαρομένιππος είναι ο βολικός συνήθης ύποπτος, φανερά αθώος. Το γεγονός ότι είχε μεγάλη δύναμη δεν σημαίνει ότι θα την ασκούσε σε βάρος της Συνομοσπονδίας. Αυτό που τού κάνετε είναι ένα είδος οστρακισμού, τίποτε περισσότερο».

«Οπότε, παρότι σού κάναμε τη χάρη να μάς συνοδεύσεις σ’ αυτή την αστυνομική επιχείρηση, πάλι δεν φαίνεσαι να εντυπωσιάζεσαι από τις μεθόδους μας, σχολαστικέ Τιτάν, που τίποτε δεν μπορεί να εισχωρήσει στο αδυσώπητο οπλισμένο σκυρόδεμά σου!  Πότε θα μπορέσουμε επιτέλους να σε πείσουμε για την αυτονομία και την επάρκειά μας;»

«Μην κουράζεστε. Θα παρευρεθώ στη δίκη του ατυχούς Ικαρομένιππου, αλλά δεν ξεχνώ ότι έχω έλθει εδώ για άλλη δουλειά, όχι για τρομοκρατική ή ανατρεπτική οργάνωση, αλλά για φόνο! Ενδιαφέρομαι και παρακολουθώ τις ανιχνευτικές μεθόδους σας, συμμετέχω, συντρέχω και συμπαρίσταμαι στην τήρηση της τάξης εντός της Νέας Αρκαδίας, αλλά δεν λησμονώ ούτε στιγμή τη συγκεκριμένη αποστολή μου».  

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10^ο : ΚΑΤΕΠΑΝΩ

Πίσω στο αρχηγείο της αστυνομίας μπαίνει ο Υπερίων δύσθυμος μουρμουρίζοντας:

«Μα να συλλαμβάνουν αθώους για ξεκάρφωμα, πού ακούστηκε; Τέλος πάντων, είναι εκτός της αρμοδιότητάς μου να λέω στις τοπικές αρχές πώς θα κάνουν τη δουλειά τους. Πώς πάμε εδώ;»

«Προϊστάμενε, δεν θέλω να σε ταράξω», είπε η Λητώ, «αλλά συνέβη κι άλλο περιστατικό μόλις τώρα. Εξαφανίστηκε πριν από λίγο ο Πυρίσπορος».

«Δηλαδή, πώς εξαφανίστηκε; Απήχθη;»

 «Προϊστάμενε, σε μία υψηλά τεχνολογική εποχή, όπως η δική μας, όταν λέμε “εξαφανίστηκε”, το εννοούμε. Εξαφανίστηκε ξαφνικά, ενώ βάδιζε στη κεντρική στεγασμένη αυλή του σταθμού σαν να διακτινίστηκε, εξαερώθηκε, εξαϋλώθηκε, έκανε “πουφ” και χάθηκε».

«Με τους αισθητήρες της Αρκαδίας τι γίνεται; Αρκαδία, εντόπισέ μου τον Πολύσπορο, συγγνώμη τον Πυρίσπορο».

«Άρχοντα Υπερίων, ο Πυρίσπορος δεν βρίσκεται στο σταθμό μου».

«Δεν είναι δικός σου σταθμός. Αλλά ας αφήσουμε τα σημασιολογικά. Ποιος ήταν μαζί του, την ώρα της εξαφάνισης;»   

«Υπερίων, βάσει αστυνομικής διάταξης τις πολυσύχναστες πρωινές ώρες αναστέλλω την επιτήρησή μου στον κεντρικό πεζόδρομο του σταθμού, για να αισθάνονται πιο άνετα οι διερχόμενοι είτε είναι κάτοικοι είτε είναι πελάτες».   

  «Ωραία αστυνομική διάταξη είναι αυτή που περιορίζει την αστυνόμευση. Είναι αυτό που έχω παρατηρήσει πολλές φορές. Ενώ τάχα έχετε συστήσει εδώ έναν παράδεισο μόνιμου εντευκτηρίου, διαρκούς επικοινωνίας και συγχρονικής παρουσίας, στην πραγματικότητα όλοι οι μετέχοντες κάνουν ό,τι μπορούν για να ξεφύγουν από αυτόν. Είτε απομονώνουν τις οικίες τους, είτε πετυχαίνουν άρση επίβλεψης στους δημόσιους χώρους.»

«Υπερίων, στο χώρο μου – έ, του σταθμού- δεν ζουν μόνο βιοσύμφυτοι, αλλά και φυσιολογικοί που, όταν παρακολουθούνται,  κάνουν μεγάλη φασαρία για τα ατομικά δικαιώματα».     

«Ναι, εντάξει, αλλά τουλάχιστον από έποψη ασφάλειας ο παράδεισός σας όχι απλά δεν είναι τέτοιος, αφού το φίδι ήδη έχει εισχωρήσει, αλλά είναι σκέτος εφιάλτης. Τα στοιχεία και τα πειστήρια των εγκλημάτων απορροφώνται από τους τοίχους στο όνομα της καθαριότητας και της υγειονομικής προστασίας, ενώ το περίφημο σύστημα επιτήρησης, που βασίζεται τους αισθητήρες σου, Αρκαδία, είναι τόσο διάτρητο και διασπάται από τόσες εξαιρέσεις, που δεν προσφέρει καμία υπηρεσία».  

«Σε κάθε περίπτωση ο Φιλογενής έχει ήδη ξαμολήσει τα λαγωνικά του στην υπόθεση».

«Α ναι, ο Φιλογενής, σωθήκαμε. Μισό λεπτό να μεταβώ στο διπλανό δωμάτιο για να ζητήσω εξηγήσεις γιατί η απαγωγή είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αναθέσουμε σε ασφαλίτες».

Πηγαίνει στο διπλανό δωμάτιο, όπου βρίσκει καθήμενη τη Λασθίνια.

«Λασθίνια, απαιτώ πλήρη αναφορά για την εξαφάνιση του Προέδρου της Λήμνιας Σφραγίτιδας».

Εκείνη τη στιγμή επενέβη η Νέα Αρκαδία.

«Υπερίων, μην επιβαρύνεις τη Λασθίνια. Έτσι κι αλλιώς ό,τι υπάρχει στη μνήμη της, υπάρχει και στη δική μου μνήμη και μπορώ να σε διαφωτίσω εγώ».

«Εσύ να μη φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουν. Θέλω να απευθυνθώ δια ζώσης σε ένα ζωντανό άτομο».   

Αμέσως η Νέα Αρκαδία υλοποιήθηκε σε μία πανέμορφη κοπέλα.

«Υπερίων, είμαι ζωντανή και είμαι και νοήμων και αισθανόμενη και ό,τι μπορεί κανείς να ζητήσει…»

«Νέα Αρκαδία, ο άνθρωπος έχει προκαταλήψεις, μη τον συνερίζεσαι. Κι ούτε χρειάζομαι την προστασία σου, μπορώ να αντιμετωπίσω μόνος μου τη δυσπιστία των καραβανάδων του Αστροστόλου», έσπευσε να τη βοηθήσει η Λασθίνια.    

«Λασθίνια από την αρχή εσύ ήσουν αυτή που εκφράστηκες απαξιωτικά για μένα, για να μη πούμε ότι μού επετέθης απερίφραστα, και όχι εγώ. Ερώτηση: Έχεις αναλάβει την αστυνόμευση του αιθρίου, ναι ή όχι; Όταν μάλιστα η κεντρική επιτήρηση είναι κλειστή, τότε οφείλεις να διπλασιάζεις τις προσπάθειές σου. Δεν είναι δυνατό να εξαφανίστηκε άνθρωπος κι εσύ μαζί με τον Φιλογενή να σφυρίζετε αδιάφορα!»

«Αξιωματικέ, δεν απαντώ σε σένα διότι δεν υπάγομαι σε σένα. Εσύ είσαι επιφορτισμένος με την ειδική αποστολή να εξιχνιάσεις το φόνο της Αρήτης, όπου θα προσθέσω ότι δεν βλέπω να έχεις και καμιά χειροπιαστή επιτυχία. Τα υπόλοιπα θέματα δεν σε αφορούν και κακώς ασχολείσαι, διότι είσαι εκτός αρμοδιότητας».  

«Το άτομό σου, οι πράξεις σου, αλλά κυρίως οι παραλείψεις σου με αφορούν, διότι ως ένα από τα υψηλά στελέχη της ασφάλειας εμπλέκεσαι ή τέλος πάντων ασκείς επιρροή έστω και δια παραλείψεων στην υπόθεση του φόνου και συνεπώς εντάσσεσαι στο σκληρό πυρήνα των ερευνών μου είτε το θέλεις είτε όχι. Μια και έφερες την κουβέντα στο φόνο, ήθελα να σε ρωτήσω για ποιο λόγο επισκέφτηκες την  Αρήτη 15 φορές και μάλιστα στο σπίτι της; Απ’ ό,τι ξέρω οι ασφαλίτες φυλάνε έξω από το σπίτι των πολύ σημαντικών προσώπων και όχι μέσα. Τι έγινε; Και η Περικτιώνη την επισκέφτηκε 62 φορές; Τής κρατάγατε το χεράκι ενώ ξεφλούδιζε τα φρούτα;»

«Α τώρα, με αφορμή την εξαφάνιση του σεβαστού Πυρίσπορου θα διεξάγεις ανακρίσεις και για την Αρήτη χωρίς ένταλμα; Πραγματικά, με αφήνει έκπληκτη το θράσος σου Αστροστόλε!  Σύμφωνα με το ρητό “ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα” πας να αποκτήσεις έλεγχο σε όλες τις διαδικασίες του σταθμού και να σφετεριστείς την εξουσία του Φιλογενούς».

«Ναι, σκασίλα μου, άλλη όρεξη δεν είχα να οικειοποιηθώ την εξουσία του Φιλογενούς. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι όταν ερευνά κανείς ένα έγκλημα, οφείλει να εξετάσει όλο το πλέγμα σχέσεων που το περιβάλλει. Εσείς οι ίδιοι έχετε συστήσει εδώ ένα καθεστώς, στο οποίο ο ένας είναι απόλυτα αλληλένδετος με τον άλλον, μάλιστα προβάλλετε την απόλυτη ενδοσυνεννόησή σας ως μεγίστη κατάκτηση του ανθρωπίνου γένους. Πού είναι η αγαστή σας ενδοσυνεννόηση; Πού είναι η θαυμαστή σας τηλεπαθητική σύνδεση; Συμβαίνουν όργια στον καταραμένο βιοτεχνολογικό σταθμό σας κι εσείς προσποιείστε ότι δεν έχετε ιδέα. Θεωρώ ότι σε ένα τόσο κλειστό περιβάλλον όλοι συνδέονται με όλους. Σε κάποιο επίπεδο η απαγωγή του Πυρίσπορου σίγουρα συνδέεται και με τον φόνο της Αρήτης. Σάς ερωτώ λοιπόν, για ποιο λόγο επισκεφτήκατε την Αρήτη 15 φορές στην οικία της;»;

Δεν το περίμενε ο Υπερίων, αλλά η Λασθίνια παρέμεινε σιωπηλή!             

Αφού πέρασαν κάποια κρίσιμα δευτερόλεπτα η αρχιασφαλίτισσα απάντησε:

«Διεισδυτικέ άρχοντα, θα δεις όταν εμβαθύνεις στις έρευνές σου ότι μόνη η διακριτικότητα και η ευγένεια με παρωθεί να μην απαντήσω προς το παρόν στην ερώτησή σου…»    

          «Κατάλαβα. Παραπέμπεις στη συμπεριφορά της Περικτιώνης, αυτή όμως συνιστά ξεχωριστό κεφάλαιο και σκέλος της έρευνάς μου. Σε αυτή τη φάση όμως, ας λύσουμε το εύκολο, που είναι η εξαφάνιση του Πυρίσπορου, η οποία στο πλαίσιο μίας υπερτεχνολογικής μαγοκρατικής και ταχυδακτυλουργικής εποχής δύναται να έχει  μόνο πολύ συγκεκριμένες αιτίες και εξηγήσεις, πριν πάμε στα δύσκολα, δηλαδή στον σκοτεινό, ανεξήγητο φόνο υπό καθεστώς πλήρους αισθητηριακής καταγραφής δεδομένων».   

          Εκείνη τη στιγμή μπούκαρε ο Φιλογενής και διέκοψε τη συζήτηση.

          «Λασθίνια, μήπως ο Πυρίσπορος εξαϋλώθηκε από βολή ακτινοβόλου; To έχουμε ερευνήσει αυτό;»

          «Δεν υπάρχουν ίχνη ή υπολείμματα καψίματος ή κατακρεούργησης. Παραμένει πιο πιθανή η εκδοχή της διακτίνισης».

          «Επισήμως δεν έγινε διακτίνιση από κάποιο μέρος του σταθμού σε άλλο. Να ερευνήσουμε αν διακτινίστηκε σε ιδιωτική κατοικία με φορητό μεταφορέα. Έκδωσε αμέσως την ακόλουθη ανακοίνωση, η οποία πρέπει να αναρτηθεί σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα: Με αστυνομική διάταξη καλούνται όλοι οι πολίτες της Νέας Αρκαδίας, βιοσύμφυτοι άμα και φυσιολογικοί, να απενεργοποιήσουν τις ενεργειακές ασπίδες των οικιών τους, ώστε να μπορεί να γίνει ανίχνευση για τις βιολογικές ενδείξεις του Πυρίσπορου».

          Η διαταγή δόθηκε και προχώρησε λεπτομερής ανίχνευση από τους αισθητήρες της Νέας Αρκαδίας σε όλα τα κτίρια, υπόγεια, ισόγεια, υπέργεια κ.λπ. χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Μάρτυρες και παριστάμενοι στο αίθριο, στην κεντρική αυλή και στα γύρω- γύρω καταστήματα εξετάστηκαν ενδελεχώς, αλλά δεν ήξεραν κάτι περισσότερο από το ότι ένας άνθρωπος ανελήφθη ξαφνικά στους ουρανούς. Η ασφάλεια του σταθμού μαζί με τις ανακριτικές της υπηρεσίες είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά.

          «Κάτι μάς διαφεύγει… κάτι μάς διαφεύγει», έλεγε τις επόμενες ώρες και μέρες ο Φιλογενής.

          «Ω χαρίεν προϊστάμενε, εκλεκτέ Φιλόγενες», τόλμησε τότε να πει δειλά- δειλά η Λασθίνια, «μήπως να το βάλουμε κι αυτό στο αρχείο, όπως κάνουμε συνήθως, και να τελειώνουμε; Ας δούμε τι θα πει και η Συνομοσπονδία, μήπως μάς στείλει πάλι κάποιον ειδικό ερευνητή, όπως είναι και ο Υπερίων»

          «Α όχι», εξανέστη ο Υπερίων, «ούτε κατά διάνοια, δεν υπάρχει περίπτωση. Είμαι βέβαιος ότι η εξαφάνιση του Πυρίσπορου σχετίζεται με την υπόθεσή μου, συνεπώς αναλαμβάνω εγώ από ‘δω και πέρα». Συλλογίστηκε για λίγο.

          «Σκεπτόμαστε δυσδιάστατα», συνέχισε. «Να επεκτείνουμε τις έρευνες στα αεροσκάφη που είναι αυτοί τη στιγμή προσδεδεμένα στους ομφάλιους λώρους της Νέας Αρκαδίας. Παρακαλώ πείτε μου, πόσα και ποια είναι αυτά».

            Ένα από την Κασσιόπη, ένα εκ της Δοράδος, δύο  από τον Κριό, πέντε από τον Σκορπιό, ένα από τον Οφιούχο…»

          «Μισό λεπτό», είπε ο Φιλογενής. «Όλα αυτά τα σκάφη ανήκουν σε κυρίαρχους πλανήτες, συνεπώς έχουν ασυλία και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να εισχωρήσουμε στο εσωτερικό τους».

          «Α μάλιστα», είπε ο Υπερίων, «ένας ακόμη περιορισμός, ένα ακόμη εμπόδιο στην αστυνομική έρευνα. Θεέ μου, τι κοινωνία είναι αυτή που έχουμε φτιάξει; Τόσο αντιφατική, τόσο πολυσυλλεκτική, τόσο σύνθετη με τόσους πολλούς αντικρουόμενους κανόνες, ώστε δεν βγάζει κανείς καμία άκρη. Κι έπειτα σού λέει παγκόσμια, διαπλανητική διάσκεψη και συνεννόηση! Προμηθέα, παλιέ μου πρωταθλητή, έλα να δεις το συμπίλημα και συνεράνισμα, που προέκυψε απ’ τους πολέμους μας. Λοιπόν, να κάνουμε κρυφή ανίχνευση…»

          «Σεβαστέ υπεραξιωματικέ, δεν γίνονται αυτά. Όλα τα σκάφη που είναι δεμένα στα αγκυροβόλια του σταθμού έχουν ανεβασμένες τις ασπίδες τους και δεν μπορούμε να ψαχουλέψουμε το εσωτερικό τους».      

          «Όταν φθάσουμε στο σημείο να αμφισβητούμε όλα αυτά τα κατά συνθήκη ψεύδη, τις ανόητες κοινωνικές προκαταλήψεις , ότι δηλαδή το ένα ή το άλλο «δεν λέγεται», «δεν γίνεται», «δεν συνηθίζεται» κ.λπ., τότε θα έχουμε κάνει επιτέλους ένα σημαντικό βήμα για να ξεφύγουμε από το κακό το ριζικό μας. Μ’ αυτό δεν εννοώ βέβαια να καταργήσουμε τους κανόνες, για τους οποίους εμείς οι τιτάνες υπό τον Προμηθέα αγωνιστήκαμε, αλλά να δείξουμε ευελιξία και αίσθηση του ουσιώδους στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς μας. Αλλά, για μια στιγμή! Σίγουρα για να κατέβει και να ψωνίσει το πλήρωμα των πλοίων αυτών στα καταστήματα του σταθμού, πρέπει να κατεβάσουν τις ασπίδες, έστω στιγμιαία τη στιγμή της διακτίνισης ή της καθόδου με συμβατικά μέσα, π.χ. από τη σκάλα».    

«Τουτέστιν, ήγουν, δηλαδή, εν άλλοις λόγοις, ήτοι…», συνεισέφερε ο Φιλογενής παριστάνοντας ότι παρακολουθούσε και μάλιστα προέβλεπε και προδίκαζε το συμπέρασμα.

«Η Αφροδίτη είσαι εσύ, εσύ είσαι η Αφροδίτη», είπε ειρωνικά ο Υπερίων. «Εννοώ ότι γίνεται εύκολα κατανοητό το πώς έγινε η απαγωγή. Κάποιος από τους διαβάτες του αιθρίου ζήτησε να διακτινιστεί, το πλοίο του κατέβασε τις ασπίδες κι αυτός την κρίσιμη στιγμή αγκάλιασε το θύμα επεκτείνοντας το σήμα του μεταφορέα και σε αυτόν και διακτινίζοντάς τον στο αντίστοιχο πλοίο. Είναι βέβαιο ότι ο Πυρίμαχος, συγγνώμη ο Πολύσπορος, συγγνώμη ο Πυρίσπορος είναι σε κάποιο από τα πλοία του σταθμού».

«Ακόμη και έτσι να είναι και πάλι πέφτουμε σε αδιέξοδο. Η μόνη λύση είναι να δώσω εντολή να μην αποχωρήσει κανένα πλοίο από το σταθμό, μέχρι να συνεννοηθώ με τις αντίστοιχες κυβερνήσεις, ώστε να εκδώσω ένταλμα ερεύνης. Όπως θα έλεγαν δηλαδή οι απόγονοι ή πρόγονοί μας, “φέξε μου και γλίστρησα” ή “αν η γιαγιά μου είχε όρχεις, θα’ ταν παππούς”».    

«Ας εφαρμόσουμε καλύτερα τη μέθοδο της εις άτοπον απαγωγής, για να διαπιστώσουμε ποιο είναι το πλοίο που μάς ενδιαφέρει. Προφανώς, αυτοί που απήγαγαν τον δικό μας, πρέπει να είχαν κάποια προηγούμενη σχέση μ’ αυτόν. Δεν μπορεί τα τέκνα του Θησέα από το Ελ Ντοράντο -συγγνώμη Έλδωρ, Δοράδος- ή οι ωκύποδες ταχύτατοι Λανθανίτες από τον Ιχθυόσαυρο να ευθύνονται για την απαγωγή, τι σχέση έχουν; Πρέπει να είναι κάποια (χωρο-) ναυς που να έχει ιστορία με τον σταθμό, που να τον προμηθεύει ή να προμηθεύεται από αυτόν, που να έχει κέρδος ή ωφέλεια από τα επιτεύγματά του, που να έπαιξε κάποιο ρόλο στην Τιτανομαχία, η οποία όρισε τις αρχικές συνθήκες για τη σύγχρονη οικονομία και ήταν η αφορμή για την σημερινή άνθηση της βιοτεχνολογίας και της συμπαντικής επέκτασης της συνείδησης…»

Οι συντελεστές και οι παράγοντες της ασφάλειας παρέμειναν σιωπηλοί, ίσως και για ένα μερόνυχτο.

Την άλλη μέρα ήλθαν σαν βρεγμένες γάτες και είπαν μέσω Λασθίνιας:

«Πάμφωτε και υπερηχητικέ Υπερίων, ενδεχομένως θα έπρεπε να σε ενημερώσουμε νωρίτερα για τα ακόλουθα: Ανάμεσα στα σκάφη- θαμώνες του σταθμού, υπάρχει και ένα αγκυροβολημένο εδώ και πολύ καιρό… Είναι το “Άϊδος Κυνέη”, ονομασία προς τιμή του κράνους της αορατότητας, που είχαν φτιάξει κάποτε οι Κύκλωπες Στερόπης, Άργης και Βρόντης για λογαριασμό του Δία. Βέβαια είναι γνωστό ότι οι Κύκλωπες διαπραγματεύονται πάντα την υποταγή τους στον ένα ή στον άλλον πολέμαρχο και δεν μπορείς να βγάλεις άκρη με αυτούς.  Δεν είναι «παρά δύναμιν τολμηταί και παρά γνώμην κινδυνευταί και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες», όπως εσείς οι τιτάνες, αλλά «άζυγοι, αφρήτορες, ανέστιοι, οί πολέμου έρανται επιδημίου οκρυόεντος».  Εν πάση περιπτώσει συνήθως, στις διάφορες παράλληλες ή αλλεπάλληλες εκδοχές της πραγματικότητες  συμμαχούν με τον Δία μαζί με τους Εκατόγχειρες Κόττο, Βριάρεω και Γύγη κι έτσι έγινε και στον πρόσφατο πόλεμο. Αποτέλεσμα: Δεν έμεινε κανένας τους ζωντανός, ούτε οι μεν ούτε οι δε. Παρά τους γενικούς κανονισμούς και τις βασικές οδηγίες σας, άμα σάς δοθεί η ευκαιρία, μπορείτε να γίνετε κι εσείς οι τιτάνες πάρα πολύ αμείλικτοι και αδυσώπητοι, παρότι παριστάνετε τους νερόβραστους ανθρωπιστές. Τώρα η «Άϊδος Κυνέη» διοικείται από τις τρεις επιζήσασες χήρες των ανωτέρω πάλαι ποτέ συμμάχων, τη Βριάρεβνα, την Στερόποβα και τη Βρόντοβα».

«Και από πότε είναι ελλιμενισμένο αυτό το πλοίο στο σταθμό, για να έχουμε καλό ρώτημα; Μη μού πείτε ότι είναι εδώ πριν από τη δολοφονία της Αρήτης και μού το λέτε τώρα».

Η Λασθένια και ο Φιλογενής κοιτάζονταν- κυπτάζονταν με νόημα, αλλά είχαν καταπιεί τη γλώσσα τους.

«Μάλιστα», συμπέρανε εύκολα από τα συμφραζόμενα ο Υπερίων. «Μην ανησυχείτε, καλοί μου ασφαλίτες. Δεν λέω ότι δεν έχουμε υποστεί ήττες στην Ιστορία μας, εμείς οι Ουρανίδες, τα τέκνα της Τηθύος. Ένας τιτάνας επιτρέπεται να πέσει, επιβάλλεται να ξανασηκωθεί και για μάς αυτό δεν είναι στερεότυπο, είναι τρόπος ζωής. Όμως για ένα να είστε βέβαιοι. Κάνουμε πάντα ό,τι μπορούμε. Κανείς λοιπόν δεν πρόκειται να με εμποδίσει να διεξαγάγω τις ανακρίσεις σύμφωνα με το βιβλίο και τους κανόνες της τέχνης και της επιστήμης. Μην κουράζεστε άρα να μού βάζετε τρικλοποδιές, διότι προς κέντρα λακτίζετε. Οι έρευνές μας θα συνεχιστούν κατεπάνω, πάνω από τον σταθμό, εκεί που είναι τα αγκυροβόλια και οι ομφάλιοι λώροι του. Το καλό είναι ότι οι χήρες των γιγαντο- εκατόγχειρων υπάγονται στη δικαιοδοσία της Γης, που κι αυτή υπάγεται απευθείας στο Σείριο είτε με το δίκαιο του αίματος είτε με το δίκαιο του εδάφους, που είναι εν προκειμένω η Νέα Αρκαδία. Επικοινωνήστε λοιπόν χωρίς χρονοτριβή με τις χήρες».     

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11^ο: ΛΑΣΘΙΝΙΑ

Καθώς η Βριάρεβνα βγήκε από τον ανελκυστήρα στη γέφυρα της «Άϊδος Κυνέης» ήταν σκέτο πτώμα, όχι μόνο από τις αρμοδιότητες, που έχει ένας πλοίαρχος ακόμη και του εμπορικού ναυτικού σε ένα παροπλισμένο πρώην πολεμικό πλοίο, αλλά και για κάποιο άλλο λόγο που θα αποκαλυφθεί και θα φωτιστεί αργότερα. Αλλά μήπως και οι διάλογοι με την Στερόποβα και τη Βρόντοβα δεν την κούραζαν; Όπως ο καθένας μπορεί να καταλάβει, ανάμεσα σε τρεις γυναίκες, που όλες είχαν ένδοξους και τρανούς συζύγους, δεν μπορεί να υπάρξει ιεραρχία προϊστάμενης και υφισταμένων, οπότε η Κυνέη κυβερνώνταν αναγκαστικά από τρεις πλοιαρχίνες, δηλαδή διοικούνταν από μία τριγυναικία. Κι όταν μαζεύονταν μαζί και οι τρεις είτε στη γέφυρα, είτε στη μεγάλη τραπεζαρία, είτε στην αίθουσα αναψυχής, είτε στο παρατηρητήριο, είτε στο υπόστεγο των αεροσκαφών, γινόταν κατά το κοινώς λεγόμενο «το έλα να δεις», φωνές, στριγκλιές, μαλλιοτραβήγματα ή καμιά φορά και νηφάλια συζήτηση, που τραβούσε όμως τόσο πολύ σε μάκρος, ώστε στο τέλος έπεφταν και οι τρεις ξερές και εξαντλημένες στο πάτωμα από την αδολεσχία, τη λογοδιάρροια, την αμετροέπεια, τη σχοινοτενή φλυαρία. Πέρα από πολιτικά ορθές ή εσφαλμένες ενστάσεις και εκτιμήσεις, αναγνώστη, είναι γνωστό ότι η κτηνωδία των ανδρών, αν μη τι άλλο, τούς κάνει τουλάχιστον σιωπηλούς, ενώ η μεγαλύτερη ευστροφία των γυναικών οδηγεί τις συζητήσεις σε ακατάσχετη πολυλογία, στωμυλία, κενολογία και λαλαγή, αλλά και εντέλει στη συστηματική και εξοντωτική κατεδάφιση της νοηματικής επικοινωνίας.

Η Βριάρεβνα ήταν καπνίστρια και μάλιστα κάπνιζε ακατάπαυστα, ήταν δε τόσο «μπουχτισμένη και μπαϊλντισμένη», αν θέλει κανείς να χρησιμοποιήσει μία πιο βαρβαρική γλώσσα που σίγουρα οι τιτάνες δεν θα ενέκριναν, ώστε δεν θεωρούσε τη στιγμή κατάλληλη για να επιβάλει στα πνευμόνια της αποχή από την ολέθρια αυτή διαχρονική συνήθεια. Μετά από σειρά φθαρτικών και δια τριβής εξομαλυντικών συνομιλιών ένιωθε εντελώς τεταμένη και σφιγμένη και χρειαζόταν τα καπνοσωληνάρια και τους καπνοκυλίνδρους περισσότερο από ποτέ. Και βέβαια, σύμφωνα με τον δεύτερο νόμο του Μορφέα – μετά την υπνηλία –  ο κλιματισμός της γέφυρας υπολειτουργούσε ή άλλως κούτσαινε, χώλαινε και υπόσκαζε κι έτσι ο ζωτικός χώρος γέμισε μετά από λίγο με πηχτές αδιάλυτες αναθυμιάσεις.

Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, κουδούνισε ο ασύρματος και τής ανήγγειλε ότι αντιπροσωπεία της ασφάλειας του σταθμού μαζί με εκπροσώπους του Αστροστόλου- αυτό τής έλειπε τώρα- θα ανέβαιναν στο σκάφος για ανακρίσεις. Το περίμενε ότι από τη στιγμή που θα ανακατευόταν ο μέγας παρείσακτος, τα τσιράκια και τα μειράκια της Συνομοσπονδίας του Σειρίου, αυτό δεν προμήνυε τίποτε το καλό. Ήταν αποφασισμένη να μην πάρει την ευθύνη μόνη της σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, γι’ αυτό ξύπνησε και κάλεσε αμέσως τις δύο συγκυβερνήτριες, κρίνοντας ότι ήταν καιρός να δουλέψουν για τα γαλόνια, τα επιρράμματα, τις επωμίδες, τα σειρήτια, τα αστέρια και τα άλλα διακριτικά, που οι ίδιες είχαν επιδαψιλεύσει στον εαυτό τους.

«Βρόντοβα, Στερόποβα», είπε στον επικοινωνητή, «πάρτε τον κόλο σας και ελάτε στη γέφυρα. Πείτε αλεύρι, ο Αστροστόλος μάς γυρεύει. Υπό άλλες συνθήκες θα ανησυχούσα, αλλά αν συνυπολογίσει κανείς όλες τις παραμέτρους, δεν νομίζω ότι έχουμε κάνει κάτι κακό».

Η Βρόντοβα, νυσταλέα και λημαλέα από τον ύπνο, δεν είχε όρεξη για κουβέντες.

«Χειρίσου το μόνη σου, Βριάρεβνα, ξέρεις το λόγο για τον οποίο είμαι πολύ κουρασμένη κι έπεσα νωρίς στο κρεβάτι…»

Η Στερόποβα όμως απάντησε:

«Έ Βρι, ίσως η παρουσία των μελών του Αστροστόλου μάς βοηθήσει να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία … στο κάτω – κάτω της γραφής έχουμε δίκιο, αυτό δεν αμφισβητείται».

«Σε πόση ώρα θα έλθουν αυτοί οι κολλημένοι γραφειοκράτες;», ρώτησε η διαρκώς δύσθυμη Βρόντοβα.

«Πολύ φοβάμαι, Βρο, ότι η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα. Σε λίγο θα διακτινιστούν εδώ πέρα και δεν έχω καμία διάθεση να τούς αντιμετωπίσω μόνη. Έχω περάσει κι εγώ πολλά, χωρίς να υποτιμώ  και τις δικές σας κακουχίες, και δεν το θέλει ούτε η Γοργώ, ούτε οι σειρήνες, ούτε η Δημογόργων ούτε καμία δαιμονική ύπαρξη άλλη, αφού δεν γαμήθηκα μικρή, να γαμηθώ μεγάλη! Σπεύστε λοιπόν κι εσύ και η Στέπα στην αίθουσα του μεταφορέα, γιατί δεν είμαι διατεθειμένη να βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα».       

     ————-

Στο σαλόνι της «Άϊδος Κυνέης»:

«Αξεπέραστε ηγέτη της ασφάλειας Φιλογενή, αψεγάδιαστη επαγγελματία Λασθίνια, σεβαστοί γόνοι του Ουρανού και της Τηθύος, τρανοί ερευνητές της σκηνής του εγκλήματος, σάς καλωσορίζουμε στην τέως πολεμική και νυν … ειρηνική ναυν – χωρονήα “Άϊδος Κυνέη”. Στεκόμαστε ταπεινά ενώπιόν σας, αφού δεν έχουμε συχνά την ευκαιρία να συναναστρεφόμαστε τους κορυφαίους και όποτε μάς δίδεται αυτή η ευκαιρία είμαστε παραπάνω από ευγνώμονες».

«Σεπτές, ευλαβείς και ευσεβείς χήρες, ας αφήσουμε κατά μέρος τις φιλοφρονήσεις και την κοινωνική εθιμοτυπία», είπε με αυτοπεποίθηση ο Υπερίων, ο οποίος συνοδευόταν σ’ αυτή τη μετάβαση από τον Φιλογενή, τη Λασθίνια, αλλά και το προσωπικό του επιτελείο, τη Λητώ και την Ευρύβια. «Δια της εις άτοπον απαγωγής έχουμε καταλήξει στο στερρό και αμετάκλητο συμπέρασμα ότι ο Πυρίσπορος βρίσκεται στο σκάφος σας. Κάθε προσπάθεια άρνησης αυτής της λογικής παραγωγής ή εξαγωγής απλά επιβαρύνει τη θέση σας. Επομένως, αν θέλετε να αποφύγετε περαιτέρω επιπτώσεις από την ανοίκεια και αχαρακτήριστη συμπεριφορά σας, μην κουράζεστε με κατασκευές δίκην χάρτινων ή αμμωδών πύργων που εύκολα κατεδαφίζονται, αλλά καλύτερα να ομολογήσετε την απαγωγή και να συνεργαστείτε μαζί μας αποκαλύπτοντας τους λόγους γι’ αυτό το αδιανόητο ατόπημα. Και ξέρετε ότι εμείς οι τιτάνες, όταν μάς απευθύνονται με καθαρή καρδιά, είμαστε πάντα έτοιμοι να βοηθήσουμε με δίκαιο και θεσμικό τρόπο».        

«Μα τι είναι αυτά που λέτε, εμείς δεν έχουμε ιδέα”…, ξεκίνησε να λέει η αντιδραστική Βρόντοβα.  

«Είπαμε, Βρόντοβα, δεν έχει νόημα … Και στο τέλος εγώ έχω εμπιστοσύνη στον πλοίαρχο του Αστροστόλου ότι θα μάς δώσει δίκιο, φαίνεται καλόπιστος άνθρωπος…», αντέτεινε η ρεαλιστική Στερόποβα.

Τελικά μετά από πολλές περιττές ερωταποκρίσεις και ανούσια αντιγυρίσματα του λόγου, μετά από σιωπές, εκνευρισμού, χασμωδίες και αμηχανίες, τις οποίες παραλείπουμε ποιητική αδεία, η Βριάρεβνα είπε «ακολουθήστε με» και άρχισε να μυεί τους πρωταγωνιστές στα άδυτα της «Άϊδος Κυνέης», προπορευόμενη μαζί με τις άλλες χήρες.

Τούς οδήγησε μέσα από τη ραχοκοκαλιά του πλοίου  μία στοά πέντε χιλιομέτρων που έφθανε από την πλώρη μέχρι την πρύμνη, αφού πρώτα η συνοδεία βούτηξε με στροβιλο- ανελκυστήρα στον πυθμένα του σκάφους Μολώχ περνώντας δέκα καταστρώματα το δευτερόλεπτο. Μιλάμε για τεχνολογία ασυναγώνιστη, στρατιωτική, αφού ο συριζο-ανελκυστήρας ήταν ένας γυάλινος κλωβός αιωρούμενος και κινούμενος σε μαγνητικό πεδίο, που όσο εύκολα αναρριχώνταν, άλλο τόσο ραγδαία καταποντιζόταν. Κατά διαστήματα μάλιστα το εσωτερικό του κλωβού από αδιαφανές γινόταν διαφανές, όπως σήμερα οι τουαλέτες του Τόκιο, ώστε να μπορούν οι επιβάτες του συριζα- ανέλ να προσανατολιστούν χωρίς χάρτη. Πέρασαν και μερικά δάση- πράγμα αρκετά περίεργο, αφού δεν επρόκειτο για υδροπονικές καλλιέργειες- διέσχισαν κρεμαστούς κήπους με οργιώδη ατημέλητη βλάστηση που επέπρωτο σταδιακά να λογγιάσουν και να μαραζώσουν, αφού οι περισσότερες λάμπες υπεριώδους ακτινοβολίας ήσαν χαλασμένες, πράγμα αναμενόμενο για ένα τόσο πελώριο πλοίο με αχανείς πτέρυγες που δεν ήταν δυνατό να συντηρηθούν. Επίσης πέρασαν διαμερίσματα προορισμένα για τον καταυλισμό χιλιάδων ανδρών που κατέκλυζαν εν καιρώ πολέμου τα χαμηλότερα καταστρώματα τούτου του μεγαθήριου. Και τώρα αυτή η φάλαινα του διαστήματος διοικούνταν και οδηγούνταν μόνο από τις τρεις χήρες, αν είναι δυνατόν!     

Μετά διέσχισαν ζώνη μειωμένης πίεσης και αισθάνθηκαν όλοι ελαφρύτεροι και νεότεροι και ταλαντεύονταν σαν νάνοι πάνω σε κορμό αντί για γέφυρα. Ο αέρας είχε αρχίσει να γίνεται έωλος (και βέβαια όχι «αίολος», εκτός αν δεχθούμε ότι ο θεός του ανέμου διακινούσε μπαγιάτικες αύρες και αγιάζι) και ο χώρος ήταν τόσο ευρύς ώστε σε ορισμένα σημεία καλυπτόταν από ομίχλη, σύννεφα και νεφέλες. Τελικά έφτασαν σε μία πύλη, που άνοιξε μετά από πολύπλοκο χειρισμό χορηγώντας πρόσβαση σε μία αίθουσα εξίσου χαοτική με τις προηγούμενες, που έμοιαζε περισσότερο με υπόστεγο πλοίων παρά με φυλακή. Εκεί βρισκόταν ο Πυρίσπορος που είχε αγκαλιάσει τον εαυτό του τρέμοντας από το κρύο.

«Αρχηγέ», είπε απευθυνόμενος στον Φιλογενή, «ευτυχώς με βρήκες. Αυτοί οι τρελοί με φυλάκισαν χωρίς να ξέρω γιατί. Κι εδώ παρακάτω έχουν ένα τέρας, ένα τρομαχτικό φάντασμα και με φέρνουν συνέχεια ενώπιόν του κει με ανακρίνουν, κάτι ζητούν από μένα και δεν καταλαβαίνω τι. Δεν έχω ξαναπεράσει στη ζωή μου τέτοια ταπείνωση και τέτοια τρομάρα! Οι χήρες θα μού το πληρώσουν, θα βγάλω αυτό το σκάφος στο σφυρί, αλλιώς να μη με λένε…»   

«Πυρίσπορε, είπες ότι σε έφεραν αντιμέτωπο με κάποιο φάντασμα ή τέρας …», διέκοψε ο Υπερίων  

Εδώ και πολλή ώρα, ίσως από τη στιγμή που αποφάσισαν ν’ ανέβουν κατεπάνω για να συναντήσουν τις Κατεπάνω της «Άϊδος Κυνέης», η Λασθίνια είχε γίνει κάτωχρη σαν φθινοπωρινό φύλλο. Η κατάστασή της επιδεινώθηκε από τη στιγμή που η Στερόποβα αποδείχτηκε μπόσικη και ομολόγησε ότι είχαν κρατούμενο τον Πυρίσπορο. Πλέον είχε γίνει κατάλευκη σαν πανί, μόλις η κουβέντα πήγε στο φάντασμα ή το τέρας, που κάπου ελλόχευε μέσα στο πλοίο. Μολοντούτο, βρήκε το κουράγιο να διακόψει ολόκληρο Υπερίωνα:

«Σε τέτοια τεράστια πλοία ακούγεται συχνά από τις γωνίες μυστηριώδης ηχώ και συχνά υποτονθορύζουν ψιθυριστές φωνές φαντασμάτων, που στοιχειώνουν τους ταξιδιώτες ανάμεσα στα άστρα…»

«Ά δεν εννοώ παραισθήσεις και τέτοια», διευκρίνισε ο Πυρίσπορος. «Έχουν ένα άτομο, έναν απαίσιο τρομαχτικό τύπο, σε κρυογονική νάρκη και τον ξυπνούν κατά διαστήματα. Είμαι σίγουρος, προϊστάμενε της Ασφάλειας, ότι δεν τον έχουν δηλώσει στον κατάλογο των επιβατών. Πείτε τους να σάς τον δείξουν… τι αίσχη είναι αυτά; Αυτό εδώ μέσα δεν είναι σκάφος, είναι ζωολογικός κήπος, είναι το τσίρκο των τεράτων, απαιτώ να συλλάβετε τις χήρες αμέσως κι ύστερα να ψάξετε τι άλλα μακάβρια μυστήρια κρύβονται σ’ αυτή την κιβωτό των ανοσιουργημάτων…»

«Ήρεμα,  και όλα θα γίνουν», γνωμάτευσε ο Υπερίων. «Πότνια δέσποινα Βριάρεβνα, προφανώς η επόμενη μετάβασή μας θα είναι στον κρυογονικό θάλαμο, που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του παρανόμως φυλακισμένου αιχμαλώτου σας τον είχατε μη νομίμως προσαγάγει για αναρμόδιες, μη εξουσιοδοτημένες ανακρίσεις. Ας μην αραδιάσω καλύτερα πόσες διατάξεις του τιτανικού δικαίου έχετε παραβιάσει, αλλά το γεγονός ότι συνεργάζεστε πρόθυμα με τις αρχές θα ληφθεί δεόντως υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής σας, ακόμη – πάρτε θάρρος- θα παίξει ρόλο στο αν θα απαγγελθεί κατηγορία ή όχι και να ξέρετε ότι αυτό εξαρτάται από εμένα και την έκθεση που θα κάνω για σάς».       

Με τούτα και με τ’ άλλα η ποικίλη συνοδεία έφτασε και στους κρυογονικούς θαλάμους του αστρόπλοιου, που φυλάσσονταν στα άγια των αγίων, στα πιο απύθμενα βάθη του τιτάνιου ή ορθότερα γιγαντιαίου και εκατογχειρικού σκάφους. Επρόκειτο και πάλι, όπως αναμενόταν, για μία αίθουσα με δεκάδες για να μην πούμε εκατοντάδες κρυογονικούς θαλάμους, οι μισοί βέβαια από αυτούς χαλασμένοι και εκτός λειτουργίας.   

Φτάνοντας στον θάλαμο προορισμού κοίταξαν – κύπταξαν μέσα από το τετράγωνο θαμπό θολό γυαλί και με δυσκολία διέκριναν το πλαίσιο του προσώπου ενός γενειοφόρου άνδρα. Αν κάποιος επικεντρωνόταν στις εξωτερικές ενδείξεις και τα όργανα του κρυοθαλάμου, θα έβλεπε μία παρακμή και μία προϊούσα παραμέληση, που προκαλούσε απορίες για το πώς η κακοσυντηρημένη συσκευή κατάφερνε ακόμη να κρατά τα σωματικά κύτταρα σε αναστολή λειτουργιών, σε «στάση», όπως έλεγαν οι διαστημικοί τιτάνες στη γλώσσα τους.

Γύρω απ’ αυτή τη δεξαμενή βιολογικού υλικού η θερμοκρασία ήταν τόσο χαμηλή, ώστε όλοι χουχούλιαζαν και χοροπηδούσαν σαν μαϊμούδες. Ο Πυρίσπορος είχε πρόσθετους λόγους να ανατριχιάζει, να τρέμει και να φρίττει.

«Μη μού πείτε ότι θα τον ζεστάνετε και θα τον ξυπνήσετε. Και μόνο που τον βλέπω, μού σηκώνεται η τρίχα κάγκελο… Με ιδρώνει και μόνο η προοπτική της έγερσής του που μοιάζει με ανάσταση νεκρού, έλεος…»

«Δεν γίνεται διαφορετικά», είπε ψυχρά και επαγγελματικά ο Υπερίων, «είναι ουσιώδες και απολύτως εργαλειακό για την ανάκρισή μας. Δέσποινα Βριάρεβνα, αφυπνίστε τον».        

«Πραγματικά, η αναζωογόνηση κάποιου από τόσο χαμηλές θερμοκρασίες δεν είναι εύκολη υπόθεση. Να ξέρετε, άρχοντα των τιτάνων, ότι κάθε φορά που ο συγκεκριμένος αφυπνίζεται είναι μία τεχνολογική, βιοϊατρική νίκη, αλλά και προσωπική για μένα… γιατί -ναι ας το ομολογήσω – είναι ο σύζυγός μου, ο διάσημος Εκατόγχειρας Βριάρεως. Τον αναζωογονώ κατά διαστήματα με διαφυλακτική φειδώ, ξέροντας ότι κάθε φορά μπορεί να είναι η τελευταία. Τα τραύματά του από την Τιτανομαχία είναι πολύ βαρέα, είναι ο μόνος σύζυγος της τριγυναικίας μας που επιβίωσε, ένα είδος πολύτιμου φυλαχτού για όλες μας».

«Ήλθε η ώρα να πούμε την αλήθεια, εμπιστευόμενες κυρίως την τιμή του αρχιτιτάνα τρισμέγιστου Υπερίωνα», συνέχισε τις αποκαλύψεις η Στερόποβα. «Μετά την σφαγιαστική θανατηφόρα σύγκρουση με τους τιτάνες, ο μόνος επιζών Εκατόγχειρας, του οποίου τα τραύματα σάπιζαν και πνίγονταν στο δυσώδες πύον σαν του Φιλοκτήτη, μάς ζήτησε να έλθουμε σε επαφή με τους δικαιούχους της Λήμνιας Σφραγίτιδας ή αναγεννησιακού διακλαδιζόμενου πολύποδα, αυτού του επαναστατικού υλικού από το οποίο δομούνται όλο και περισσότεροι τροχιακοί σταθμοί, ακόμη και ουράνια σώματα, πλανήτες ή κομήτες κατ’ απομίμηση της θεϊκής Δημιουργίας. Θεωρούσε ότι το εν λόγω θαυματουργό υλικό θα μπορούσε να τον θεραπεύσει αντικαθιστώντας το βασανισμένο σαρκίο του, που πλέον μετά την αδιανόητη πλημμυρίδα ραδιενεργών ακτινοβολιών είχε πάθει ανίατη δερματική ασθένεια, συνιστώμενη σε ανάπτυξη οργιαστικών προεκβολών και εκβολάδων και πολλαπλή αναρρίχηση- καταρρίχηση ινωδών κληματσίδων. Σαν να μη τού έφταναν τα εκατό χέρια, το σώμα του προσβλήθηκε και καταλήφθηκε και από ένα σωρό άλλες προεκτάσεις και δερμάτινες προβοσκίδες, που κατέστησαν την όψη του ακόμη πιο απεχθή σε όποιον αδυνατούσε να δει το μεγαλείο και την αγνότητα της ψυχής του. Μάλιστα αυτή η αρρώστια έχει επεκταθεί και στο σκάφος, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία. Προς το παρόν αρκεί να πούμε ότι ο θρυλικός Βριάρεως ήλθε σε επαφή με εκπρόσωπο του παρόντος Πυρίσπορου – του λεγάμενου- για να προμηθευθεί Λήμνια Σφραγίτιδα, με την οποία να μπολιάσει το σώμα του με μεθόδους μοσχευμάτων ή περικοκλάδων και να δρομολογήσει μία διαδικασία εξυγίανσης που θα τον καθιστούσε ξανά υγιή. Αλλά φευ, ο Πυρίσπορος μάς κορόιδεψε και μάς προμήθευσε ανενεργή ή και ελαττωματικά εμφυτεύματα, που έκαναν την κατάστασή μας πολύ χειρότερη…»                 

«Τι είναι αυτά που λέτε», ούρλιαζε επί ματαίω ο Πυρίσπορος, «δεν σάς έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου, ποιος εκπρόσωπος, τι ανοησίες είναι αυτές, προπάντων σάς ικετεύω, μη ζωογονήσετε πάλι αυτό το φρικτό τέρας, δεν αντέχω άλλο να κατουριέμαι πάνω μου, αυτό το αποκύημα της κόλασης, αυτόν τον κατεψυγμένο εφιάλτη στείλτε τον πάλι στα τάρταρα όπου ανήκει…»    

Όμως η διαδικασία αφύπνισης είχε πλέον δρομολογηθεί και δεν ήταν δυνατό να ανακληθεί, ήταν οριστική και αμετάκλητη. Καθώς τα γρανάζια, οι ρότορες, οι στρόφαλοι και οι οδοντωτοί τροχοί της μηχανής περιστρέφονταν, ο πίνακας βιοτικών ενδείξεων άρχισε να δίνει αναφορά και να εκδίδει ιατρικό ανακοινωθέν για τον κατεψυγμένο:

«Καταγράφεται τρίτη προσπάθεια αναζωογόνησης του πλοιάρχου Βριάρεω. Κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε από την προηγούμενη αναζωογόνηση η αρρώστια δεν  φαίνεται να έχει επιδεινωθεί. Οι νέες επεκτάσεις των ινωδών πολυπόδων καλύπτουν μόνον ορισμένα χιλιοστά. Παρά την επιβαρυμένη κατάσταση του ασθενούς οι κρυολειτουργίες του θαλάμου ή άλλως λειτουργίες του κρυοθαλάμου είναι ακόμη σε πράσινη περιοχή. Να είμαστε όμως προετοιμασμένοι ότι αργά ή γρήγορα η βλάβη της δεξαμενής είναι αναπόφευκτη…»

Είπε και πολλά άλλα ο πίνακας. Μετά το πέρας της αναφοράς η Βριάρεβνα τον διέταξε να την αποθηκεύσει και να θερμάνει τον εγκεφαλικό πυρήνα του συζύγου της κατά πενήντα χιλιοστοθερμίδες  ή χιλιοστοβαθμούς. Μα να μην έχει ένα καπνοσωληνάριο να καπνίσει!

«Βριαρούλη, με ακούς, βουτυρένιε μου;»

Στο άκουσμα αυτής της θωπευτικής- χαϊδευτικής προσφώνησης όλες οι χήρες αναθάρρησαν και έδειξαν να συνταράσσονται από μία συλλογική ταραχή. Φαίνεται μετά τον θάνατο των αντίστοιχων συζύγων τους είχαν αναλάβει συνεταιρικά τον Βριάρεω – τυχερός από αυτή τη σκοπιά ο βασανισμένος!

Σιγά- σιγά και σύμφωνα με τους κανόνες της επιστήμης και της τεχνικής το κάλυμμα της ψυχροκοιτίδας ανασηκώθηκε και ο Βριάρεως ύψωσε το υπερμέγεθες κεφάλι του, εφάμιλλο με του Ωρίωνα. Στην αρχή είχε ένα βλακώδες ύφος, νυσταγμένος και αποχαυνωμένος από τις ναρκωτικές και υπνωτικές ουσίες, αλλά μόλις είδε τον Πυρίσπορο σκίρτησε και αναστατώθηκε, φάνηκε να συνέρχεται και να αιθριάζει απότομα.

«Πάλι εσύ!», μούγκρισε απειλητικά, καθώς ήταν ένα ανθρώπινο βουνό.

Ο Πυρίσπορος, παρότι ήταν εμφανώς σε δύσκολη θέση, στριμωγμένος στη γωνία και τα σχοινιά, αντέδρασε έντονα στο σημείο αυτό.

«Έ όχι, ψυχρότατε, παγερότατε, μη μού κλέβετε τις ατάκες, αφήστε με τουλάχιστον εμένα να πω το “πάλι εσύ”».   

   «Με εξαπάτησες και αυτό δεν θα περάσει έτσι. Δεν βρέθηκε κανείς να κοροϊδέψει τους Εκατόγχειρες, γιατί οι Εκατόγχειρες δεν είναι κουρόγιδα.»

«Μα δεν σάς ξέρω, κύριε Κατεψυγμένε μου. Σάς παρακαλώ, δείξτε έλεος σε έναν άσχετο και ανίδεο για την υπόθεσή σας. Παραδεχθείτε ότι δεν με έχετε ξαναδεί, μέχρι που οι ερίτιμες χήρες με προσήγαγαν βιαίως ενώπιόν σας.»

«Με κορόιδεψες δι’ αντιπροσώπου. Ο πληρεξούσιος, με τον οποίο συνεννοήθηκα, έκλεισε τη συμφωνία για λογαριασμό σου στην ποτοποιία- ποτοδοσία- ποτοαποστακτική “Έλλην Ηνίοχος” στον Κόκκινο Πλανήτη. Κι εκεί που νόμιζα ότι βρήκα κάποιον αξιόπιστο συναλλασσόμενο για την κατάρτιση της συμβάσεως, ενός συναλλάγματος για μένα σημαντικού…».

Εκείνη τη στιγμή για κακή τύχη όλων διέκρινε τη Λασθίνια, που έτρεμε σαν καραμελωμένη γαλατόπιτα ή ζελές φρούτων. Και τότε έλαβε χώρα ένα σκηνικό από αυτά που κανείς δεν θα ‘θελε να δει, από αυτά που είναι συναρπαστικό να διηγείται κάποιος, αλλά είναι φρικιαστικά όταν τυχαίνει να είναι παρών. Ολόκληρος ο κορμός του πανίσχυρου ισχυρομελούς άλκιμου Βριάρεω βγήκε από την ψυχροκοιτίδα με τα εκατό μυώδη χέρια να ανεμίζουν και να ανεμοδέρνονται χτυπώντας πέρα δώθε στους τοίχους και την οροφή, όπως η Λερναία Ύδρα κραδαίνει πέρα -δώθε τα δρακοειδή κεφάλια της. Με το ένα από τα εκατό χέρια άρπαξε τη Λασθίνια, την αιώρησε ψηλά και την έφερε κοντά στο πρόσωπό του σε βαθμό που η μυρωδιά και η αποφορά αμφιβόλου στοματικής υγιεινής φλόμωνε και έπνιγε κάθε απόπειρα αρπαχτής ανάσας της άτυχης ασφαλίτισσας.

«Εσύ ήσουν στον “Έλληνα Ηνίοχο” εκείνο το βράδυ, όταν ήπιαμε απεριόριστο αιθυλικό θεόβρωμα και καταλήξαμε οινόφλυγες μέχρι αναισθησίας. Εσύ με παραμύθιασες, ως μη όφειλες, με τις δήθεν θαυματουργές ιδιότητες του σπόρου, εσύ μού πούλησες το σπόρο …»

Ο Υπερίων βγήκε μπροστά όπως άρμοζε στο αξίωμά του, ενώ ο Φιλογενής έψαχνε τάπητα να μπει από κάτω.

«Μισό λεπτό, ας ηρεμήσουμε όλοι, ας πάρουμε μια βαθιά εισπνοή και ας μετρήσουμε μέχρι το εκατό. Για ποιο σπόρο μιλάς, ευερέθιστε και αγριωπέ Βριάρεω;» (αμάν αυτό το κόλλημα με τις προσφωνήσεις!)

«Για το σπόριμον σπείρον σπέρμα, για το σπέρμα το πεφυκός, για τον σπόρο τον δυνατό, τον όλο ψυχές γιομάτο και γαμάτο, από τον οποίο εφύη η Νέα Αρκαδία, για το σπόρο, απ’ όπου φυτρώνουν πλανήτες και ηλιακά συστήματα!»    

«Ταλαιπωρημένε από την ψυχρή μάστιγα και τη χρόνια κατάψυξη συνεργέ του νεφεληγερέτη Δία, σε καλώ να αφήσεις – απιθώσεις στο πάτωμα την τρέμουσα ασπαίρουσα σφαδάζουσα σπαρταριστή Λασθίνια, προκειμένου να συνεχίσουμε απερίσπαστοι τον εποικοδομητικό μας διάλογο». 

   Ο Βριάρεως, όταν αντελήφθη ότι βρισκόταν μπροστά σ’ ένα αρμόδιο και σοβαρό πρόσωπο, «συνεμορφώθη» σχεδόν αντανακλαστικά προς τας υποδείξεις και ακούμπησε απαλά τη Λασθίνια στο πάτωμα, η οποία λόγω σπασμωδικής και αιφνίδιας έκκρισης ουρίας σίγουρα θα χρειαζόταν καινούριο παντελόνι, αν φόραγε παντελόνι, και καινούρια φούστα, αν φόραγε φούστα.  

«Μού παρουσιάστηκε αυτή η κυρία στο ποτάδικο “¨Ελλην Ηνίοχος”. Εκεί είχαμε κάνει γνωριμία με ένα φέρελπι νεαρό ονόματι Νισαετό ή Νιτσαετό, που δεν ήταν κάποιος που επέστρεφε στην πατρίδα του, όπως λέει το όνομά του, προερχόμενο από το ρήμα “νίσσομαι”, αλλά ένας λόγιος διαβαστερός- μελετηρός νεαρός. Είχε συγγράψει μάλιστα και ένα εξαιρετικό σύγγραμμα, τη “Γένεση της Τραγωδίας”, όπου εξυμνούσε τους Έλληνες και τους προμάχους αυτών, τους τιτάνες, ως ηνιόχους της ανθρωπότητας, έναντι των οποίων όλα τα επιτεύγματα των μεταγενεστέρων πάντοτε θα ωχριούν. Πότε κερνούσε- χορηγούσε ποτό ο ένας, πότε πρόσφερε σπονδή ο άλλος, είχαμε φτάσει κατά βαρβαρική έκφραση στο “τσακίρ κέφι” και στο σημείο αυτό εμπιστεύθηκα την ομήγυρη και τής εκμυστηρεύτηκα πράγματα που καλύτερα να είχα κρατήσει για τον εαυτό μου. Είπα για την αρρώστιά μου, για όσα έλκη, αποστήματα, σπυριά, δοθιήνες, οιδήματα, εξογκώματα και πρηστήρες μού είχατε προκαλέσει εσείς οι τιτάνες- αλλά δεν σάς κρατάω κακία διότι έγιναν στο πλαίσιο του πολέμου-. Και τότε η δικιά σου, η κυρία αυτή, της οποίας το όνομα αυτή τη στιγμή μού διαφεύγει – έχω όμως μάρτυρα τον Νιτσαετό- μού είπε για τον θεραπευτικό σπόρο που χρησιμοποιούνταν από τη Συνομοσπονδία για γαιοπλασία και γεωδιαμόρφωση και ότι αυτός ήταν η πανάκεια για κάθε νόσον και κάθε μαλακίαν καγώ ο αφελής, ο απειρόκακος την πίστεψα! Υποτίμησα όμως ακριβώς τη δημιουργική- πανσπερμική λειτουργία παλιγγενεσίας του σπόρου, που δεν έστεργε να περιοριστεί σε κανένα περίβλημα, κανένα δοχείο, κανένα αγωγό, καμία σωματική οργάνωση. Περιείχε μεν μία ακατάβλητη αφύσικη υγεία και ασυναγώνιστη περιωπή, μία ασύλληπτη δραστικότητα, αλλά δυστυχώς κανένας πεπερασμένος βροτός- θνητός οργανισμός δεν θα μπορούσε να την αντέξει. Έτσι κατάντησα να είμαι αυτό το βδέλυγμα που βλέπετε και να μην έχω στον ήλιο μοίρα και να παραμένω κατεψυγμένος για να μην επιδεινωθούν οι πληγές μου και να μην μπορώ να ανταποδώσω όσα η σύντροφος μου Βριάρεβνα και οι άλλες σπαργώσες και καυλοπυρέσσουσες χήρες έκαναν για μένα».

«Ναι, αλλά, έτσι όπως τα λες, δεν έφταιγε σε τίποτε η Λασθίνια, απλώς οι παρενέργειες του πανίσχυρου σπόρου σε οδήγησαν σ’ αυτή την κατάσταση».

«Μπα τι μάς λες;  Δεν έχει ευθύνη η … Λασθίνια ή όπως αλλιώς τη λένε, που μού πούλησε ένα φάρμακο αδοκίμαστο, χωρίς προηγούμενο έλεγχο των ιδιοτήτων και των παρενεργειών του;»  

Στρεφόμενος στην Λασθίνια ο Υπερίων είπε: «Λασθίνια, η απογοήτευσή μου για σένα είναι τεράστια. Πάτησες τον όρκο σου και επιβεβαίωσες την πιο ισχυρή προκατάληψη του λαϊκισμού που κυριαρχεί στη σύγχρονη κοινωνία ότι “οι αστυνόμοι και οι σιτοφύλακες πουλάνε την κωνεϊνη” (απ’ όπου βγαίνει το κώνειο), όπως οι μανδραγορίτες πουλάνε τον μανδραγόρα. Θυμάμαι πόσο εχθρικά με είχες υποδεχθεί και μού είχε κάνει εντύπωση τότε, σκέφτηκα μάλιστα ότι δεν είχες λόγο και άρα θα έπρεπε να έχεις κάποιους “άλλους- έτερους” λόγους για να φερθείς έτσι, παροχές αχρεώστητες και αιτίες μη νόμιμες, ληγμένες, μη επακολουθήσασες, παράνομες και ανήθικες.»

«Ήμουν γυναικονόμος στο τμήμα Ηθών για δεκατέσσερα χρόνια…», ψέλλισε ενοχικά η Λασθίνια. ‘Τόσα χρόνια εζημίουν τους ακοσμούντας…»

«Περασμένες δάφνες και περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις», τη διέκοψε ο Υπερίων. «Φαίνεται ότι σε συνεννόηση με την Αρήτη, την οποία επανειλημμένως επισκεπτόσουν, εμπορευόσασταν το σπόρο, από τον οποίο γεννιώνται οι πλανήτες, και τον πλασάρατε ως ελιξίριο νεότητας ή βάλσαμο -καλλυντικό καλλωπισμού ή γιατρικό και ίαμα ευρέος φάσματος. Δηλαδή, πόσο πια ανεύθυνος να είναι κάποιος! Και ποιος άλλος μετείχε σ’ αυτό το άτυπο “μαγαζάκι” πρέπει να ερευνηθεί!»                         

          «Όλα αυτά που λες, σεβαστέ τσιμεντένιε τιτάν, είναι εσωτερικά δικά σας θέματα, που αφορούν τη διαφθορά των δυνάμεων καταστολής, εφαρμογής και επιβολής του νόμου, αλλά δεν λύνουν το δικό μου πρόβλημα, εμένα που έχω αδικηθεί», είπε ο Εκατόγχειρας. «Πάρε λοιπόν τον αρχιασφαλίτη του σταθμού μαζί σου και πηγαίνετε στην ευχή του Δία και της Ήρας κι αφήστε μου εδώ τη σπαστική Σπαστίνια για να αξιώσω από αυτήν την ικανοποίησή μου».   

          Στο άκουσμα αυτών των λέξεων, τόσο ο Φιλογενής, όσο και ο Υπερίων, όσο και όποιος άλλος είχε άδεια οπλοφορίας τράβηξαν από τη ζώνη τους περίστροφα ή μάλλον ακτινοβόλα.

          «Ά όχι, η αυτοδικία απαγορεύεται σύμφωνα με το τιτανικό δίκαιο. Η Λασθίνια θα δικαστεί σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις. Επιπλέον συλλαμβάνεστε όλοι εσείς του σκάφους “Άιδος Κυνέη», τόσο συ μέγιστε Εκατόγχειρα όσο και οι υποβοηθητικές χήρες για την απαγωγή του Προέδρου εκμετάλλευσης της Λήμνιας Σφραγίτιδας Πυρίσπορου. Έχετε το δικαίωμα να μείνετε σιωπηλοί και όλο το σχετικό κατεβατό, οτιδήποτε πείτε θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σας στο εν Φρεαττοί ποινικό δικαστήριο».      

          «Όχι, όχι τον Βριάρεω», έπεσαν πάνω στη ψυχροκοιτίδα και οι τρεις χήρες. «Είναι το μόνο που μάς απέμεινε από εκείνη την εποχή που περπατούσαμε και τρέμανε οι δρόμοι στο πέρασμά μας, που είμασταν “όαρες” και γαμετές λαμπρών και ξακουστών συζύγων και τον φροντίζουμε τώρα συλλογικά».

          «Λυπόμαστε που θα μετακινήσουμε το παιχνιδάκι σας», είπε ο Φιλογενής, ενθαρρυμένος που αυτή τη φορά αυτός και ο Υπερίων ήσαν στην ίδια πλευρά, «αλλά μην ανησυχείτε. Θα τον ακολουθήσετε και εσείς στη φυλακή, για να τον περιποιείστε και εκεί».

          «Εδώ ενίσταμαι, ευγενείς φύλακες της Νέας Αρκαδίας και του Αστροστόλου», απάντησε ο Βριάρεως, που είχε πλέον συνέλθει εντελώς από την κατάψυξη, «και το ουσιώδες είναι ότι έχω τα μέσα να στηρίξω και να επιβάλω την ένστασή μου. Δεν είναι απλά ότι ο πλανητογεννητικός σπόρος δεν έδωσε λύση στην αρρώστιά μου, είναι ότι την επιδείνωσε με γεωμετρική πρόοδο και ξέρεις εσύ, εφάμιλλε του Διόφαντου Υπερίων, τι σημαίνει γεωμετρική πρόοδος. Είναι αυτή που κάνει το ένα σπειρί σίτου στο πρώτο τετραγωνίδιο του παλαμήδειου ζατρικίου (σκάκι) να απειρίζεται, αν πολλαπλασιαστεί στα επόμενα τετραγωνίδια και να ισούται με όλο το στάρι όλων των γαλαξιών. Και δεν είναι μόνο ότι ο διαβολεμένος κερατένιος αυτός σπόρος επιδείνωσε την πάθησή μου, είναι ότι επεκτάθηκε σε όλο το σκάφος και μετέτρεψε την “Αιδος Κυνέη”, που κάποτε ήταν κόσμημα εφάμιλλο της χωρονηός “ΝΑΟΣ Βενοβίνδα”, του καμαριού του Αστροστόλου, σε μία γούρνα γουρουνιών. Η “Άιδος Κυνέη” έγινε μία αηδία και μισή που κάνει μόνο για τροφή σκύλων, αντί για περικεφαλαία αορατότητας. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό γεγονός στη ζωή σας αυτή τη στιγμή, γιατί από τούτο το συνονθύλευμα οργανικών πλοκαμιών δεν υπάρχει δρόμος διαφυγής».     

          Η Ευρύβια είπε να συμμετάσχει και αυτή στη συζήτηση, αντί να είναι γάστρα (γλάστρα), άλλωστε πάντοτε πίστευε ότι οι αρετές της και τα προσόντα της υποεκτιμώνταν.

          «Να πω την αλήθεια, δεν το είδα και τόσο χάλια. Μ’ ένα βαψιματάκι και κουφώματα αλουμινίου…»

          «Ανόητη αξιωματικέ», είπε ο Εκατόγχειρας, «τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται στην εποχή μας, όλα είναι ψεύτικες ειδήσεις και μεταμφιεσμένες παραισθήσεις. Ό,τι είδατε μέχρι τώρα είναι ένα ολόγραμμα στη θέση εκείνου που ντρεπόμαστε να δείξουμε,  στη θέση του αδιανόητου που όποιος το δει, είναι αδύνατο να διατηρήσει “σώας τας φρένας”.  Ιδού λοιπόν, ανυποψίαστοι εισβολείς, ποια είναι η πραγματική κατάσταση της “Άϊδος Κυνέης”:»     

          Ακτινωτά και περιφερειακά από το επίκεντρο του πράγματος, που κάποτε σε μια άλλη παρελθούσα ζωή ονόμαζε τον εαυτό του Βιάρεω, εν μέσω ενός αφύσικου ψύχους που τράνταζε το μεδούλι των κοκάλων και τον εσώτατο πυρήνα κάθε ύπαρξης, εν μέσω μίας φυσικής δυσφορίας που η ίδια η όψη του Εκατόγχειρα εμποροπλοιάρχου προκαλούσε, έγινε φανερή η αιτία, για την οποία ο τελευταίος κρατούνταν σε κατάσταση στάσης- κρυογονικής νάρκης. Ο λόγος ήταν πολύ απλά η αποφυγή της επέκτασης της τηκτικής- τακερής επιδημίας, μίας ακραίας τηκεδόνος. Όμως η διατήρηση του Εκατόγχειρα σε πάγο καμπανίτη οίνου δεν ήταν αρκετή για να σταματήσει την επέλαση του δασωμένου φυλλομανούς συστρεφόμενου – διαστρεφόμενου μικροβίου στις εγκαταστάσεις του σκάφους. Η τεκηδών υπονόμευσε βαθμιαία όλα τα συστήματα και τα υπέταξε στο δικό της νόμο της αέναης δικράνωσης – διακλάδωσης – αλόγιστης και ασύστολης πλήρωσης και κατάληψης. Πρώτα απ’ όλα η περιβάλλουσα θερμοκρασία έπεσε αρκετούς βαθμούς, μα είναι δυνατόν ακόμη και κάτι αντικειμενικό όπως η θερμότητα να είναι παραίσθηση; Κάτι θα ξέρουν σχετικά οι καημένοι αλήτες που βρίσκονται τα πρωινά κοκαλωμένοι στις πλατείες μ’ ένα μπουκάλι ανατολικο- κοινωνιστικού νερού (βότκα) σφιχτά γαντζωμένο στα χέρια, αφού πέρασαν χωρίς να το αντιληφθούν στον άλλο κόσμο με τη ψευδαίσθηση της ζεστασιάς στο στέρνο.   Ξαφνικά η αίθουσα του μαυσωλείου, όπου σάπιζαν τα λείψανα του Κατεπάνω, σαν να μεγάλωσε και οι πνεύμονες σαν να βρέθηκαν μέσα σε κενό αέρος και να κινδύνευαν να ανατιναχθούν λίγο πριν μεταβληθούν σε παγοκολόνες. Η φράση ‘έγινα αρχαίος” αποκτούσε πλέον το αδιαμφισβήτητο  κυριολεκτικό της νόημα κι αυτό δεν θα άλλαζε όσα καπνοσωληνάρια και αν κάπνιζε ακόμη η Βριάρεβνα. Η ατμόσφαιρα λοιπόν, όπως επιτέλους κατάλαβες,  αναγνώστη, αν δεν είσαι βαρυνούσης και αργόστροφος, ήταν παγωμένη, αλλά αυτό ήταν το λιγότερο σ’ αυτό το αλλόκοτο και ανείδωτο σκηνικό. Όλες οι επιφάνειες, τοίχοι, δάπεδα και οροφές φανέρωσαν καρκινικούς όγκους και στρεβλώσεις ακατανόητες για το μάτι. Όλα φαίνονταν καλυμμένα από άρρωστο σάπιο βιολογικό υλικό, ενώ πύον έτρεχε άφθονο από ανοιχτές πληγές σαν κι αυτές του Φιλοκτήτη στη Λήμνο δημιουργώντας ρυάκια λυμάτων και περιττωμάτων που στριφογύριζαν ανάμεσα σε ογκηρούς τυλώδεις λόφους. Δυναμωμένα και καρδαμωμένα από τον θεϊκό γεννητικό σπόρο της συγχωρεμένης Αρήτης τα συστήματα του σκάφους είχαν ανεξαρτητοποιηθεί σαν ανεξέλεγκτα καρκινικά κύτταρα και είχαν σχηματίσει πολυδαίδαλους και αδιεξίτητους μαιάνδρους και άνευ προηγουμένου σπείρες ανατροφοδότησης, ανελέητες και ασύστολες περιελισσόμενες έλικες, που συστρέφονταν διαστροφικά και διαστρέφονταν συστροφικά σε βαθμό κακουργήματος. Έπρεπε να έχει κανείς πολλή φαντασία για να διακρίνει μέσα σ’ αυτό το ασύλληπτο συνονθύλευμα, μέσα σ’ αυτό το αξεδιάλυτο καλειδοσκόπιο και στροβοσκόπιο πού ήταν η ψυχροκοιτίδα του Εκατόγχειρα. Δεν υπήρχε δρόμος διαφυγής από το σκάφος και υπό την έννοια αυτή πράγματι η “Αϊδος Κυνέη” ήταν ένα καταφύγιο αορατότητας. Ό,τι αποθηκευόταν στα έγκατα αυτού του τερατώδους ανοσιουργήματος δεν ήταν πλέον δυνατό να ευρεθεί ή να εντοπιστεί! Ακόμη και οι πιο εξελιγμένοι αισθητήρες της Συνομοσπονδίας θα σήκωναν τα χέρια ψηλά μπροστά στο χάος υλικών προεκτάσεων και εκβολάδων, περικοκλάδων και μοσχευμάτων, σπειροειδών πλοκαμιών και απεχθών δερμάτινων προεξοχών, που πλέον συναποτελούσαν το διαστημόπλοιο.        

          Ο Βριάρεως κάγχαζε με γέλιο τρελού.

          «Υπέρλαμπρε Υπερίων, αν θέλεις να συνεχίσεις να λάμπεις και να μη γίνεις πυρακτωμένο κάρβουνο, σχίζα και σχινδάλαμος, συλλίπασμα και σκωρία, δέξου τον εξής συμβιβασμό. Σύλλεξε και πάρε μαζί την κουστωδία σου και αυτό το κάθαρμα από τον Πλούτο του Αριστοφάνη, που θα ‘πρεπε να είχε ήδη καθαιρεθεί από την υπηρεσία εσωτερικών υποθέσεων, αν είχατε τη στοιχειώδη αιδώ εσείς οι εφαρμοστές του νόμου, και αδειάστε μου τη γωνιά γιατί αλλιώς θα εξαπολύσω τις ιμάσθλες- καμτσίκια του πλοίου μου και θα σάς κόψω όλους σε λωρίδες. Είστε τυχεροί που σάς αφήνω να σώσετε το σαρκίο σας και να ευγνωμονείτε τα θεία που με βρίσκετε σε ευνοϊκή διάθεση. Και, πιστέψτε με, το καλύτερο για σάς θα είναι να μη σάς ξαναδώ».       

          Οι ήρωές μας, εκπρόσωποι του νόμου και της τάξης (αυτό σε καμία εποχή δεν είναι ανεπίκαιρο και αχρείαστο, διότι δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ κράτος χωρίς αστυνομία- το θέμα είναι η νομιμοποίησή της- και “τις μη δεδοικώς δίκαιος πέφυκε βροτών;”) διακτινίστηκαν στο σταθμό μετά από άδεια του Βριάρεω και κοιτούσαν πλέον το διαστημικό τέρας, που είχε πλέον αποβάλει την ολογραφική λεοντή του και έδειχνε- μόστραρε πλέον απροκάλυπτα και ακομπλεξάριστα την όψη του ως βδέλυγμα της ερημώσεως και σκήνωμα ιππότη της ελεεινής μορφής, να απομακρύνεται στο διάστημα.  

          ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12^ο : ΜΝΗΣΙΠΗΜΩΝ

«Αφεντικό, να σού πω ότι στενοχωρήθηκα με τη Λασθίνια», έλεγε η Λητώ καθώς πήγαιναν με τον προϊστάμενο για μία ακόμη ανάκριση, συνοδευόμενοι από τη Θυμίστα ως άμεση πλέον υφισταμένη του Φιλογενή, δεύτερη «τη τάξει» στην Ασφάλεια μετά την αποπομπή της μέχρι τούδε υπαρχηγού. «Μία σταδιοδρομία τόσων χρόνων πεταμένη στα σκουπίδια και για ποιο λόγο; Για λίγα επιπλέον χρήματα. Σε μια εποχή  ενεργειακής  επάρκειας τι λόγο είχε να υπονομεύσει την ίδια της την αξιοπρέπεια για λίγες μνες και λίγα τάλαντα παραπάνω;»

«Δεν είναι όλοι άνθρωποι σαν και σένα, φιλότιμη Λητώ μου. Νομίζω ότι ο Αριστοτέλης στην αρετολογία του μάς επέστησε την προσοχή για τις συνέπειες της πλεονεξίας. Δυστυχώς, “έως αν αυτή η φύσις των ανθρώπων ή”, όπως λέει και ο Θουκυδίδης, θα έχουμε πάντα τέτοια περιστατικά. Οι πλεονέκτες επικαλούνται πάντα ότι έχουν οικονομικά προβλήματα και γενικά παραπέμπουν στην οικονομία ως επιστήμη, όπου δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από το δικό τους πλουτισμό. Η οικονομία όμως δεν μπορεί να έχει ενιαίους κανόνες που να ισχύουν για όλους, διότι πώς είναι δυνατόν να συγκριθεί μία κοινωνία, όπου οι οφειλέτες δεν μπορούν να κοιμηθούν όταν χρωστούν χρήματα, με μία άλλη, όπου αδιαφορούν, τα γράφουν όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνη και κατά την κοινή έκφραση “βάλλουσιν εις κόρακα” κάθε είδους έγνοια ή υποχρέωση; Συνεπώς τελικά κάτω από την οικονομία κινείται και ελίσσεται η ηθική και έχουν σημασία οι ηθικές επιλογές των ανθρώπων πρώτα ως ατόμων και μετά ως συνόλων».

«Λες. προϊστάμενε, να είναι και ο Μνησιπήμων τέτοια περίπτωση;»

Ο Υπερίων γύρισε και χαμογέλασε, εννοώντας ότι κάθε συμπέρασμα θα ήταν παρακινδυνευμένο και ατεκμηρίωτο πριν από την ανάκριση. Η Λητώ όμως δεν έχανε ευκαιρία να γίνει «της προσκολλήσεως», όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν.

«Γιατί δεν ανακρίνουμε τη Λασθίνια για το φόνο της Αρήτης; Αφού διέπραξε ένα έγκλημα, δεν αποκλείεται να έχει διαπράξει κι άλλο».

«Δε νομίζω. Η Αρήτη ήταν συνεργός της, καθόσον διακινούσαν τον σπόρο μαζί. Επίσης, η Λασθίνια είναι βιοσύμφυτη. Αν είχε κάνει αυτή τον φόνο, η Νέα Αρκαδία θα το ήξερε. Και ναι μεν εμφανώς παρείχε κάλυψη στη Λασθίνια για τις άλλες ατασθαλίες της, αλλά είμαι βέβαιος ότι τουλάχιστον αυτό δεν θα το απέκρυπτε».

          «Μια και το ‘φερε η κουβέντα», είπε η Θυμίστα που φιλοδοξούσε να αναπτύξει πνεύμα πρωτοβουλίας στο πλαίσιο της νέας της θέσης, «θεωρώ ότι η εμπιστοσύνη που δείχνετε προς τη Νέα Αρκαδία ως προς την αθωότητα της Λασθίνιας επαναφέρει του ζήτημα του αν ενδείκνυται κι εσείς να εξοπλιστείτε με τηλεπαθητικό εμφύτευμα. Ξέρετε ότι κατά το διάστημα λειτουργίας του σταθμού κάθε παιδί έχει εφοδιαστεί και μπολιαστεί με το γονίδιο της βιοσύμφυτης συμβίωσης και συλλογικής- κοινοβιακής συγγένειας ήδη στο στάδιο του ζυγωτού κυττάρου; Κι έτσι ως παιδιά δεν χρειάζονται πλέον τσιπάκια, διότι έχουν συγγενέψει ήδη με όλα τα άλλα ομοειδή μέλη του σταθμού όντας μέσα στην κοιλιά της μάνας τους ως έμβρυα, κατά το στάδιο ανάπτυξης του εγκεφάλου. Και όλα γίνονται απαρέγκλιτα σε εθελοντική και εθελούσια βάση… εε… δηλαδή αποφασίζουν ελεύθερα οι γονείς. Τα παιδιά ζουν καλά κι εμείς καλύτερα, χωρίς να πληγώνουν, παρενοχλούν ή να εκφοβίζουν το ένα το άλλο και αναπτύσσουν λόγω της συλλογικής τους συγγένειας εντιμότητα, ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη αντί για φιλαυτία και εγωισμό».  

          «Μάλιστα, είστε πολύ γενναιόδωροι εδώ στη Νέα Αρκαδία με το τηλεπαθητικό ζουζουνάκι σας. Πάλι καλά που με ρωτάτε κιόλας και δεν επιχειρείτε να μού το προσαρμόσετε δια της βίας αναγνωρίζοντάς μου τη δυνατότητα της επιλογής, ελευθερία όμως που έχετε στερήσει πρόωρα και οριστικά από τα παιδιά σας. Σάς επαναλαμβάνω λοιπόν ότι θέλω να κρατήσω την ανεξαρτησία μου, ότι θέλω να κάνω σκέψεις ακόμη και ανόσιες, να ανακαλώ παραστάσεις ακόμη και άσεμνες, να καταλήγω σε συμπεράσματα ακόμη και ανόητα χωρίς να με παρακολουθεί ο “μεγάλος αδελφός”. Για να μη μάς το δώσει ο Θεός κάτι θα ήξερε, όπως δεν μάς έδωσε και την αθανασία, διότι ήξερε ότι δεν θα μπορούσαμε να τη διαχειριστούμε.»

          «Ε μη μού πείτε ότι συντάσσεστε με τα διδάγματα της ισλαμοχριστιανικής εκκλησίας. Ο Θεός μάς έδωσε πίεση ή αναιμία, φλεβική ή αγγειακή ανεπάρκεια, ζάχαρο και υπέρταση, χοληστερίνη και χοληστερόλη, αιμοφιλία, νανισμό και μογγολικό σύνδρομο. Σημαίνει ότι πρέπει να τα ανεχθούμε όλα αυτά και να μη τα θεραπεύσουμε;»

          «Θυμίστα, έχεις επιλεκτική θύμηση, θυμοειδή σκέψη και δεν διαλέγεσαι ορθά. Ενώ το κύριο επιχείρημά μου ήταν το πρώτο περί ελευθερίας, εσύ καταπιάστηκες με το δεύτερο περί καταλληλότητας του εμφυτεύματος για τον άνθρωπο, όπου θεώρησες, όπου ο αντίλογος θα είναι ευκολότερος. Αποπροσανατολίζεις και πηδάς άναρχα από τη μία προβληματική στην άλλη, αλλά αυτά τα τεχνάσματα δεν περνάνε σε έναν αριστοτέχνη της διαλεκτικής, όπως η ταπεινότητά μου. Ας επικεντρωθούμε λοιπόν στην έρευνά μας και ας επισκεφθούμε τον φίλο μας Μνησιπήμονα, που προτιμάει να θυμάται τον πόνο, αντί να έχει μόνο θύμο αδένα, ασυμφιλίωτη αμφιθυμία και αόριστες θύμησες και ενθυμήσεις, όπως εσύ».

          Εκείνη τη στιγμή ήχησε ο επικοινωνητής του Υπερίωνα.

          «Εμπρός», είπε ο ήρωάς μας.

          «Θεανώ Θουρία εδώ», είπε η κυβερνήτης. «Λιοπερίχυτε, ηλιοθρεμμένε Υπερίων, μήπως ήλθε επιτέλους η ώρα να προσαγάγετε κάποιον ύποπτο για το φόνο της Αρήτης; Είστε τόσο καιρό στο σταθμό και δροσιά δεν είδαμε».

          «Είστε άδικη, κυβερνήτα. Συμμετείχα και βοήθησα την Ασφάλειά σας στη σύλληψη του Ικαρομένιππου, ενώ ξεσκέπασα και τις παράνομες δραστηριότητες της Λασθίνιας, που δρούσε δηλητηριωδώς ως φίδι στον κόρφο σας, χωρίς να την έχετε πάρει μυρωδιά».

          «Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει, από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα, ήγουν αν θέλεις, έλα, τιτάν τεθωρακισμένε και γι’ αυτό αναίσθητε. Εμένα με ενδιαφέρει πρωτίστως η υπόθεση της Αρήτης και ως προς αυτήν προχωράτε σαν τον κάβουρα. Η διοίκηση του Σειρίου, η εταιρεία εκμετάλλευσης του Δία, η εταιρία εκμετάλλευση της Λήμνιας Σφραγίτιδας, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η κοινή γνώμη, οι κάτοικοι του σταθμού, όλοι με έχουν πιάσει από το λαιμό και με σφίγγουν. Βάλε τουλάχιστον αυτή την έρμη την τηλεπαθητική σύνδεση χριστιανέ μου ή μάλλον τιτανέ μου, για να μπορείς να συνεργάζεσαι ανεμπόδιστα με τη Νέα Αρκαδία!»

          «Άντε πάλι. Ε που να πάρει, δεν σάς αντέχω άλλο, δεν βάζω τηλεπαθητική σύνδεση που να σκάσετε όλοι! Τέλος πια με την εμμονή και την ξετσίπωτη καταπίεσή σας, έχω κι εγώ τις κόκκινες γραμμές μου».

          «Άκου ‘δω, ψωροϋπερήφανε πολεμιστή, αν έχεις εσύ κόκκινες γραμμές, έχω κι εγώ. Μέχρι τώρα έχω δείξει μεγάλη ανοχή, επειδή είσαι παλαίμαχος και μπλα, μπλα. Σού άφησα πολύ χρόνο για να γυρίζεις στο σταθμό και να παριστάνεις τον έξυπνο, αλλά πλέον απαιτώ αποτελέσματα. Αν σε δύο μέρες δεν εξιχνιάσεις το φόνο, παίρνεις πόδι από το σταθμό!»

          «Κυβερνήτα, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν θα σε αφήσω να με κάνεις ρεζίλι σε όλο το τεταρτημόριο, θα κινητοποιήσω κι εγώ τις γνωριμίες μου και θα ισοφαρίζω κάθε κίνησή σου στον αιώνα τον άπαντα, έτσι ώστε να περιέλθει η διοίκησή σου μαζί με την διαταραγμένη τεχνητή νοημοσύνη σου σε διαρκές τεναγώδες αδιέξοδο! Άμα θέλεις, έλα εσύ να διεξαγάγεις τις έρευνες έχοντας στον ώμο σου τη μαϊμού της Νέας Αρκαδίας να σού ψιθυρίζει και να σού υπαγορεύει, αλλά μέχρι τώρα κι εσύ κι αυτή δεν ξέρετε ούτε την τύφλα σας παρά την ασύστολη φιγούρα σας και την επίδειξη ανωτερότητας. Πάψτε λοιπόν να μάς κραδαίνετε χάρτην, κάλαμον και μελανοδοχείον προς επίδειξιν της αμάθειάς σας».     

          Η κυβερνήτης μαλάκωσε:

          «Έλα τώρα, εύφλεκτε, ευερέθιστε τιτάνα μου, μην το πάμε σε αναμέτρηση εγωισμών ή επίδειξη δύναμης, όπως σε ξέρω, όλο και κάποιο ύποπτο θα έχεις εσύ στο μυαλό σου. Αποκάλυψέ τον μου λοιπόν να τού καρφιτσώσω προσωρινά τον φόνο στο πέτο κι αργότερα, όταν ευοδωθούν οι έρευνες, αναλόγως τον κρατάμε ή τον ελευθερώνουμε».

          «Α ώστε έτσι! Θέλεις προσωρινό ένοχο μέχρι να βρούμε τον οριστικό!  Έ όχι, κυρία Θουρία, τέτοιους θούριους να πας να τούς τραγουδήσεις αλλού! Πολύ απλά θα βγεις στις οθόνες και θα πεις το γνωστό τροπάρι, τη γνωστή μπαρούφα για ηλιθίους ότι εντός των ημερών οι τιτανικές αρχές θα προβούν σε συλλήψεις. Όλοι ξέρουν ότι αυτό δεν ισχύει, αλλά ο Τύπος θα ησυχάσει για μερικές μέρες. Και πράγματι δικαιολογείται αισιοδοξία, διότι ήδη το επιτελείο μου δια της εις άτοπον απαγωγής περιορίζει σταδιακά τον κύκλο των εν δυνάμει υπόπτων. Κι επειδή, όπως φαίνεται, ο βιοτεχνολογικός και βιοτηλεπαθητικός σταθμός σου είναι διεφθαρμένος μέχρι τα ίσαλα, όταν συλληφθούν όλα τα άλλα κυβερνητικά στελέχη σου για άλλες αιτίες, αυτός που θα μείνει θα είναι προφανώς ο δολοφόνος της Αρήτης. Περίμενε λοιπόν να ξεκαθαρίσω και να αποφλοιώσω έναν προς έναν τους απτηνοδύτες (πιγκουίνους) της κυβέρνησής σου και θα δεις ότι οσονούπω θα φτάσω στον ένοχο».

          «Δεν με φοβίζεις, ανδροπρεπή ανδρείε άνερ, εγώ εμμένω στις δικές μου παραδοχές και περιμένω εξελίξεις εντός δύο εργασίμων ημερών. Τέλος επικοινωνίας».

          «Ενεργητικέ και δραστήριε προϊστάμενε, τι έγινε;», είπε η Λητώ.

          «Μού έκλεισε το τηλέφωνο για να μην την αποστομώσω», είπε ο αγέρωχος Υπερίων.

          Συνέχισαν ακάθεκτοι για τις γιγάντιες σπηλιές του νότιου θόλου της Νέας Αρκαδίας, όπου στεγάζονταν τα εργοστάσια εκμετάλλευσης του ορυκτού πλούτου των αστεροειδών, ο οποίος αφενός μεν έτρεφε τον οργανισμό της τεχνητής νοημοσύνης, αφετέρου παρείχε και ένα σωρό άλλα αδρανή υλικά, που υφίσταντο επεξεργασία και μετατρέπονταν σε ποικίλα χρήσιμα προϊόντα. Πιεστήρια, μηχανικοί βραχίονες, υποδοχές αυτόματης συναρμολόγησης τεμαχίων, μικρά αυτόματα οχήματα που πηγαινοέρχονταν σε σιδηρές τροχιές με ενεργές λυχνίες λειτουργίας πράσινου και κόκκινου φωτός κυριαρχούσαν στο μεστό ποικιλόμορφο τοπίο.

          Βρήκαν τον Μνησιπήμονα στο γραφείο του πίσω από τον κλασικό γυάλινο τοίχο. Ο διαχειριστής της κυβερνητικής κατασκευαστικής και τεχνικής εκμετάλλευσης του Δία ήταν ένας γενετικά τροποποιημένος άνθρωπος της εποχής του με αδρά χαρακτηριστικά που κανονικά θα παρέπεμπαν σε δυναμική αντιμετώπιση καταστάσεων, αλλά σ’ αυτόν συνοδεύονταν από μία φανερή μελαγχολία, μία βεβαιότητα ότι παρά τις ιδανικές προϋποθέσεις στο τέλος θα πάνε όλα στραβά, σαν να έκρυβε κάτι που αργά  ή γρήγορα θα ερχόταν στο φως.  

          Μόλις μπήκαν μέσα, προσπάθησε αδέξια και αμήχανα να μετακινήσει μερικά χαρτοκιβώτια ή πλαστικά δοχεία ή άλλα κυρία από πίλημα άνθρακα για  ανοίξει χώρο. Το γραφείο του ήταν γεμάτο με καννιβαλισμένους συντελεστές μηχανημάτων και άλλους δομικούς λίθους, σαν να έχει κάποιος αποσυναρμολογήσει κινητήρες ή γεννήτριες χωρίς να έχει αποφασίσει τι θα κάνει με τα σκόρπια αυτά υλικά.  

          «Σπάνια δέχομαι επισκέψεις εδώ κάτω», απολογήθηκε.

          Κοιτώντας από το γυάλινο διάφραγμα ο Υπερίων δήλωσε εντυπωσιασμένος. «Η εγκατάστασή σας, κύριε προκαθήμενε του συμβουλίου, κόβει την ανάσα».

          «Δε βαριέστε, κύριε αρχιτιτάνα, όλα αυτά δεν είναι αποτέλεσμα εφευρετικότητας, αλλά αφειδούς χρηματοδότησης. Η εταιρεία εκμετάλλευσης χορηγεί πλούσια κονδύλια, αλλά απαιτεί και απόσβεση των επενδύσεών της. Ξέρετε τη νοοτροπία των τιτάνων του Σειρίου, όπου υπάρχει μία παραγωγική δραστηριότητα ενισχύεται χωρίς φειδωλία ή γλισχρότητα».

          «Μα τι παράγετε επιτέλους εδώ;»

          «Όλα και καθετί ξεχωριστά. Κυρίως ολόκληρο τον μηχανικό εξοπλισμό του βιότοπου της Νέας Αρκαδίας και όχι μόνο. Εφοδιάζουμε και διαστημόπλοια ή μακρινούς αναπτυξιακούς πλανήτες στο πλαίσιο της καταστέρισης των τιτάνων. Μιλάμε για συσσωρευτές από ένα πλυντήριο ή θερμοσίφωνα μέχρι ένα αεροπλάνο μέχρι και μαχαίρια και πιρούνια για το γεύμα ή το δείπνο. Πατήστε όποιον κωδικό θέλετε και αμέσως το επιθυμητό προϊόν θα εμφανιστεί ως δια μαγείας μπροστά σας. Το σύστημα παραγωγής είναι αυτόματο και θεωρητικά σχεδόν πλήρως αυτο- επισκευαζόμενο, πρακτικά όμως οι ταλαίπωροι υπάλληλοί μου αποκαθιστούν διαρκώς βλάβες και ζημιές. Στην πραγματικότητα βέβαια κατασκευάζουμε μηχανές που με τη σειρά τους φιλοτεχνούν άλλες σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι δαιμονικής δημιουργικότητας. Παράγουμε ύφασμα, πλαστικό, χαρτί ως είδος πολυτελείας για όσους απεχθάνονται τα ηλεκτρονικά σημειωματάρια, έχουμε πλήρεις εγκαταστάσεις ανακύκλωσης, αν και βέβαια κάποια αποτρίμματα και αποξύσματα δεν μπορούν να επαναξιοποιηθούν και αποβάλλονται από τα έντερα της Νέας Αρκαδίας».

          «Όπως ευρέως κυκλοφορεί, έχετε μία καταβόθρα, έναν υπερμεγέθη καταπιώνα, που καταβροχθίζει ό,τι πετάει κι ό,τι κολυμπάει στο εξωτερικό διάστημα, αερόλιθους, αστεροειδείς, κομήτες, μετεωρίτες, διαστημικά θραύσματα κ.λπ.»

          «Ισχύει. Η Νέα Αρκαδία καταναλώνει εννιακόσιες χιλιάδες τόνους πετρωμάτων κάθε μέρα. Και μη νομίζετε, η βιοτεχνολογική μας παιδίσκη είναι ακόμη στην ανάπτυξη!». Ο Μνησιπήμων έδειξε στους υπομονετικούς επισκέπτες μία εικόνα από το νότιο πόλο της διαστημικής προσωπικότητας, όπου υπήρχε στραμμένος προς τα κάτω ένας τεράστιος κύλινδρος, ένας ολοστρόγγυλος κρατήρας στεφανωμένος με μυτερά αγκάθια που θύμιζαν νωχελικές βλεφαρίδες.  Έμοιαζε σαν μία θαλάσσια ανεμώνη καταδυόμενη από το υπόγειο του υπερκείμενου πολύποδα, σαν αντλία ιχθυοτροφείου που απορροφά αδιακρίτως κάβουρες και αστακούς. Θηριώδη πελώρια τεμάχια πάγου και βράχων αποτελούμενων από ποικίλες πολύτιμες γαίες, που έκαναν το λάθος να αρμενίζουν εντός του χωρικού διαστήματος και της χωροκρηπίδας του σταθμού σύρονταν και ελκύονταν αναπότρεπτα από τη λαίμαργη χοάνη του. Διοχετεύονταν σε ένα είδος διαφανούς αντιδραστήρα ή μάλλον συστελλόμενης – διαστελλόμενης κοιλίας, όπου κοπανίζονταν, τρίβονταν και λειαίνονταν σε κόκκους μεγέθους χαλικιού. Έπειτα η χρήσιμη μάζα περνούσε από ποικίλους διαχωριστικούς σωλήνες – πόρους λεπτούς σαν τριχίδια και κατέληγε σε πολυάριθμα διαμερίσματα και θαλάμους, όπου γινόταν η επεξεργασία των υλικών. Ακόμη ακριβέστερη περιγραφή της διαδικασίας θα ήταν ότι η οργανική σούπα υφίστατο διήθηση -διύλιση μεταξύ των διαφόρων αλλεπάλληλων στοιβάδων – μεμβρανών της βιοτεχνολογικής προσωπικότητας. Ειδικά μεταλλικά ένζυμα διασπούσαν τον μεστό πολτό στα ατομικά του στοιχεία. Η διαδικασία εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων από την προσωπικότητα της Νέας Αρκαδίας ήταν εξαιρετικά πολύπλοκη. Ένα μέρος της πολυσυστατικής μανέστρας μετατρεπόταν σε υγρή τροφή, δια της οποίας καθίστατο δυνατή η  μίτωση του ιστού- πολύποδα της Λήμνιας Σφραγίτιδας, της ύλης που συγκροτούσε τον σταθμό. Τα μη οργανικά μέρη, που όμως καθόλου δεν θα έπρεπε να υποτιμώνται, διότι συνιστούσαν πολύτιμες ουσίες και ενώσεις, καθώς και ξηρά κονιάματα προς πάσα νόμιμη χρήση, αποθηκεύονταν σε προβλεπόμενους προς τούτο χώρους. Τα τοξικά απόβλητα εκβάλλονταν από ένα ευρύπυγο αφεδρώνα, τον μεγαλύτερο που υπήρξε ποτέ στο Σύμπαν και το λέμε αυτό γιατί στην εποχή των τιτάνων εκτιμάτο πολύ το πρότυπο της εύσαρκης και εύρωστης γυναίκας που ήταν σαν πλατύ φορτηγό καράβι φορτωμένο με πίσσα (τούς άρεσαν πολύ τα μαυροτσούκαλα, μελαμψές σοκολατένιες κρεολές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεχόμαστε την εκδοχή της μαύρης Αφροδίτης).

          Ο Υπερίων ήταν σε μία κατάσταση έκστασης αντιμέτωπος με όλα αυτά τα ασύλληπτα επιτεύγματα:    

          «Δηλαδή η Νέα Αρκαδία είναι τελείως ανεξάρτητη και αυτόνομη; Είναι τόσο αυτάρκης, ώστε δεν εισάγει τίποτε;»

          Ο Μνησιπήμων απάντησε, όπως ταίριαζε στο αξίωμά του:

          «Όχι απλά είναι, αλλά πρέπει να είναι, διότι είναι η πρώτη από πολλές άλλες βιοτεχνολογικές προσωπικότητες, που είμαστε έτοιμοι να σπείρουμε στο Σύμπαν. Θα υπάρξει στο μέλλον το Τρωικόν Παλλάδιον ή ο Κέκροψ ο Οφιοειδής ή ο Έλλοψ ο Θηρευτής, όλα αυτά είναι μελλοντικά όντα από πολύποδα, που σχεδιάσει να φυτεύσει η Συνομοσπονδία του Σειρίου για μία νέα εποχή ακμής της ανθρωπότητας».  

          «Αλλά σίγουρα όμως εξάγετε, αφού μάλιστα παράγετε τόσα πολλά και θαυμαστά προϊόντα», συνέχισε την εξέταση μάρτυρος και τη βολιδοσκόπηση ο Υπερίων, οδηγώντας τη συζήτηση με επιδεξιότητα διευθυντή ορχήστρας εκεί που ήθελε αυτός.

          «Εννοείται…Τι λέμε τόσην ώρα;», απάντησε ο Μνησιπήμων, χάνοντας ξαφνικά κάθε ενθουσιασμό ή ζήλο αφήγησης επιτευγμάτων, αν κι αυτό το διστακτικό εσωστρεφές πλάσμα ήταν έτσι κι αλλιώς δύσκολο να νιώσει αγερωχία ή υπερφροσύνη. Ίσα- ίσα μάλιστα άρχισε να εισχωρεί στην ούτως ή άλλως πεσμένη διάθεσή του το ένστικτο αυτοσυντήρησης, η επιφυλακτικότητα, η υπεκφυγή, όταν σαν κεραυνός τον διαπέρασε η διαπίστωση ότι ο τιτάνας δεν είχε έλθει για εθιμοτυπική επίσκεψη, αλλά για κεκαλυμμένη ανάκριση.

          Ο τιτάνας συμβουλεύτηκε το ηλεκτρονικό του σημειωματάριο.

          «Βλέπω εδώ ότι το κύριο εξαγώγιμο προϊόν του σταθμού ανάμεσα βέβαια σε χιλιάδες άλλα είναι οι οργανοφωσφίνες. Γιατί άραγε, σε τι χρησιμεύουν αυτές;»

          Το μάτι του ειδικού φωτίστηκε λίγο από τη γνωστική εκείνη σπίθα, στην οποία κανείς επαϊων ή ειδήμων σε ένα θέμα δεν μπορεί να αντισταθεί, γιατί τού δίνει την ευκαιρία να επιδείξει τις γνώσεις του. Ξέχασε ότι είχε απέναντί του έναν επιστημονικό αξιωματικό του Αστροστόλου που μόνο αλιευτικά και υποβολιμαία έκανε ερωτήσεις. Η διαφορά του Υπερίωνα από ένα φωτεινό παντογνώστη – υπολογιστή ήταν ότι ο μεν τελευταίος περιείχε όλες τις νοητές πληροφορίες, ο Υπερίων όμως κατείχε όλες τις συνδέσεις μεταξύ των πληροφοριών, τους πνευματικούς συνδέσμους μεταξύ των πραγμάτων, τις ανεπαίσθητες ενδείξεις και τα κρυφά υπονοούμενα που οδηγούν αργά ή γρήγορα σε μία στέρεη φανερή αλήθεια.     

          «Κυρίως για καυστικά λιπάσματα και ζιζανιοκτόνα, εντομοκτόνα και παρασιτοκτόνα, μη ξεχνάμε ότι περιέχουν χαλκό, αμμωνία και ενώσεις του θείου. Ιδανικό για καλλιέργεια, τόσο για την βασανισμένη Γη, στην οποία καμία αγρανάπαυση δεν επιτρέπεται, όσο και για τους αναπτυξιακούς πλανήτες».      

          Ο Υπερίων ξανακοίταξε τον κατάλογο των προϊόντων της Νέας Αρκαδίας που είχαν ήδη διοχετευθεί στην κατανάλωση ή προορίζονταν για εξαγωγή.

          «Ξέρετε τι μού κάνει εντύπωση, ώ ευγενέστατε μεταλλευτή και εκμεταλλευτή, διεισδυτικέ και διαπεραστικέ εξορύκτη; Δεν υπάρχουν καθόλου πολύτιμα ευγενή μέταλλα στις εξαγωγές σας. Διερωτώμαι, οι αστεροειδείς που μασάει η καταβόθρα της Νέας Αρκαδίας δεν περιέχουν άραγε χρυσό, λευκόχρυσο, ασήμι;»

          «Αυτά διαχωρίζονται χημικά και παραδίδονται με απόδειξη στην κυβερνήτρια Θεανώ Θουρία και μοιράζονται ακριβοδίκαια στους απανταχού ηγέτες των πλανητών για να κοσμούν τα ανάκτορά τους. Αυτό ισχύει για τους συμβεβλημένους πλανήτες της Συνομοσπονδίας, στους υπόλοιπους μη ευθυγραμμισμένους πλανήτες πωλούνται έναντι τιμήματος».  

          «Μάλιστα. Νέα Αρκαδία, πες μου επακριβώς ποια είναι η ποσότητα πολύτιμων μετάλλων που διαθέτεις αυτή τη στιγμή στις αποθήκες σου και είναι στη διάθεση της κυβερνήτου».

          «Υπερίων, διαθέτω χίλιους οκτακόσιους ενενήντα πέντε τόνους αργύρου, εξακόσιους πενήντα τρεις τόνους χρυσού, οκτακόσιους είκοσι επτά τόνους λευκόχρυσου, διακόσιους εβδομήντα οκτώ τόνους διαμαντιών, εκατόν δώδεκα τόνους πολύτιμων γαιών που χρησιμοποιούνται για κινητά τηλέφωνα…»

          «Παύσις. Δεδομένου ότι η ιεραρχία πολυτιμότητας των πετρωμάτων καθορίζεται από τη σπανιότητά τους, πώς είναι δυνατόν να κατέχεις προς μελλοντική διάθεση ή εκποίηση λιγότερο χρυσό από λευκόχρυσο;»               

          Στο σημείο αυτό η Νέα Αρκαδία για πρώτη φορά στα ιστορικά χρονικά έβγαλε το σκασμό.

          «Μπορεί να συμβεί», είπε με χαρακτηριστική χρονοκαθυστέρηση ο Μνησιπήμων. «Εξαρτάται από τη σύσταση των μετεωριτών και…»

          «Όπως είπαμε προηγουμένως», συνέχισε ανελέητα και αδυσώπητα ο τρομακτικός Υπερίων, «το κύριο προϊόν εξαγωγής σας είναι οι οργανοφωσφίνες. Με ποιο πολύτιμο μέταλλο συνήθως συνδέεται η ανθρακική αλυσίδα των ουσιών αυτών, όπως ξέρει ακόμη και η υποσκάζουσα χωλή Ωραία και Πικρή ή, όπως θα έλεγαν οι χριστιανοί, η κουτσή Μαρία;»

          «Με το χρυσό….με το χρυσό…», απάντησε ο Μνησιπήμων, που ήταν σαν να είχε βγάλει τη χρυσή.

          «Και πώς αποκτάται αυτός ο χρυσός από τις οργανοφωσφίνες, αδιαφιλονίκητε ειδήμων των πετρωμάτων;»

          «Με έκπλυση … με έκπλυση», επανέλαβε τελετουργικά, όπως η σύγχρονη Γαλάτεια λέγει «στην Ισπανία, στην Ισπανία” στο μουσικό έργο “Ωραία μου Κυρία”.  

           «Γνωρίζετε, κύριε Μνήμονα του Πόνου και των Παθημάτων, ότι η εξωτερική επιφάνεια των οχημάτων μεταφοράς, τα οποία διασχίζουν το σταθμό σας, βρίθει ψηγμάτων χρυσού, όπως κατέδειξε περιτράνως έρευνα της υφισταμένης μου Ευρύβιας; Τι γίνεται εδώ, παθέ αλλά όχι μαθέ, πολύς χρυσός κυκλοφορεί, πολύ μη καταγεγραμμένο χρυσάφι».

          Στο σημείο αυτό ο Μνησιπήμων πάτησε ένα κουμπί και εξαφανίστηκε σε μία χάσκουσα καταπακτή.

          «Τι διάολο», είπε ο Υπερίων, «τόσο φτηνή, πρωτόγονη, ερασιτεχνική και εντελώς μη εξεζητημένη διαφυγή! Με απογοητεύει ο εγκληματίας αυτός. Νέα Αρκαδία, μπορείς να εντοπίσεις πού είναι ο Μνησιπήμων αυτή τη στιγμή;»

          «Υπερίων, ο διευθυντής της εταιρείας εκμετάλλευσης Δία καταποντίστηκε στις σήραγγες των πεπτικών μου οργάνων».

          «Δώσε μου αμέσως εικόνα για το πού βρίσκεται!»

          «Υπερίων, παραδόξως λαμβάνω σήμα μόνο από τα μισά κύτταρα του εντέρου μου σαν να υπάρχει κάτι που να φράζει τους αισθητήρες ολόκληρων τμημάτων του πεπτικού και χωνευτικού σωλήνα, όπως μία γυναίκα αισθάνεται την επαφή του πέους μόνο στην είσοδο του κόλπου, όχι όμως και στα υψηλότερα κλιμάκια ή τοιχώματα, εκτός αν είναι μητέρα, οπότε αναπτύσσει ευαισθησία και στον πυθμένα του κόλπου…»

          «Παύσον. Σκασμός. Νέα Αρκαδία, πρόβαλλέ μου αμέσως ποια τμήματα του εντέρου σου δεν έχουν ευαισθησία. Επίσης, μη με προσφωνήσεις ξανά, όταν μού μιλήσεις, γιατί το κάνει και η γυναίκα μου αυτό, όλο Υπερίων και Υπερίων, κι αυτό το πράγμα αρχίζει να μού τη δίνει στα νεύρα και μάλιστα άσχημα».

          «Υπ…, συγγνώμη, δαιμόνιον μειράκιον αστροστολικόν, τέλος πάντων βλακείες λέω, δεν χρειάζεται προσφώνηση, ιδού το σχεδιάγραμμα των εντέρων μου με τονισμένη την επιφάνεια, όπου δεν έχω πρόσβαση αισθητήρων».

          Το σχεδιάγραμμα έδειχνε μία κυκλοτερή περιοχή που ήταν σαν επιταχυντής σωματιδίων!

          «Νέα Αρκαδία, από ποιο υλικό είναι φτιαγμένος ο διάδρομος αυτός, όπου δεν έχεις πρόσβαση».

          «Είναι φτιαγμένος από ορείχαλκο».

          «Ορείχαλκο Ατλαντίδας ή κοινό χυδαίο ορείχαλκο;»

          «Ορείχαλκο Ατλαντίδας, πυρώδη και ηπατίζοντα, όπως ορθά διέγνωσες, αλάνθαστε πανεπιστήμων, ήγουν όχι κράμα χαλκού και ψευδάργυρου, αλλά κράμα χρυσού και χαλκού, όπως οι πύλες της πατρίδας σου Ατλαντίδας, μέγα γόνε του Ηριδανού!»

          «Ευχαριστώ για τη φιλοφρόνηση, αλλά δεν τσιμπάω. Ώστε ο κυκλικός διάδρομος είναι φτιαγμένος από ορείχαλκο. Είσαι σίγουρη ότι δεν μπορείς να δεις τι γίνεται μέσα;»

          «Σού είπα, τρανέ τσιμεντοτιτάν, Τάλω από οπλισμένο σκυρόδεμα, ότι υπάρχει φραγή αισθητήρων σε όλο αυτό το σχήμα που βλέπεις στην οθόνη».

          «Δηλαδή ο Μνησιπήμων βρίσκεται στο κρυφό κουκουλωμένο τμήμα του εντέρου που μού δείχνεις;»

          «Λογικά ναι, γιατί το ίχνος του δεν υπάρχει πουθενά αλλού».

          Ο Υπερίων συλλογίστηκε βαθέως:

          «Πρόκειται για μία περίσταση εξαιρετικά δυσχερή. Προφανώς ο Μνησιπήμων μπήκε σε διάδρομο επιταχυντή σωματιδίων, αυτό που αλλιώς λέγεται “ιόν – κυκλοτρόν”. Εδώ, οι συνέπειες και επιπτώσεις που προβλέπονται, ξεπερνούν κάθε φαντασία. Αν αναμένεται μετά πιθανότητας επικείμενη σύγκρουση σωματιδίων, αυτό θα δημιουργήσει ένα νέο σύμπαν μέσα στο δικό μας, που σταδιακά και προοδευτικά θα αυξηθεί και θα καταλάβει την υφιστάμενη επικράτεια πέρα ως πέρα. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο ο Μνησιπήμων δρομολόγησε αυτή τη διαδικασία…»

          «Εγώ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο δέσμευε χρυσό, για να χρηματοδοτήσει τον επιταχυντή;», αναρωτήθηκε η Λητώ.  

          «Και για να τον χρηματοδοτήσει και για να τον κτίσει, αφού όπως είδαμε αποτελείται από ορείχαλκο Ατλαντίδας, αλλά χρησιμοποιεί χρυσό και για τον ρου του επιταχυντή. Τα παραπέρα θα στα πω καθ’ οδόν, αφού βρω κάποιον να μού ανοίξει τον διάδρομο. Για να δούμε, αν μπορούμε ν’ ανοίξουμε αυτή την καταπακτή.»

          Προσπάθησε να βρει μία λαβή ή μία εσοχή, αλλά η καταπακτή μετά τη χρήση ήταν σαν να είχε σφραγιστεί με βουλοκέρι, είχε λιώσει και είχε ενωθεί με το δάπεδο, θα χρειάζονταν ώρες διάτρησης ως αντίθετης της οξυγονοκόλλησης για να προκληθεί τρύπα.

          Στη συνέχεια βρήκε έναν τεχνικό και είπε στην Νέα Αρκαδία να τούς διακτινίσει ακριβώς έξω από τον διάδρομο- επιταχυντή και πίσω από την ενεργειακή ασπίδα που τον καθιστούσε απροσπέλαστο. Ήδη στέκονταν μπροστά σε μία μεταλλική μυική μεμβράνη- ίριδα προορισμένη για συντήρηση και προσπαθούσαν να την ανοίξουν με παραδοσιακά μέσα, πρωτόγονα για μία τόσο εξελιγμένη εποχή, δηλαδή λοστούς και αξίνες και φλόγιστρα οξυγονοκόλλησης  και εν προκειμένω οξυγονοκοπής. Ο ορείχαλκος ήταν βαρύ και ασήκωτο υλικό και αντιστεκόταν σθεναρά.

        «Πρόκειται για επιταχυντή σύγκρουσης που σπρώχνει χρυσόνια με ταχύτητες λίγο χαμηλότερες από το φως. Τόσον καιρό αυτή η τεράστια εγκατάσταση ήταν κρυφή, χωμένη στα έντερα της Νέας Αρκαδίας, ένας λόγος ακόμη, που προστίθεται και δικαιώνει τη γενική μου δυσπιστία για την ουσιαστική σημασία αυτού του ρηξικέλευθου τεχνουργήματος. Επιβεβαιώνομαι για μια ακόμη φορά, ότι η απόλυτη διαφάνεια και η συγχρονική διάσκεψη κρύβουν στα μύχια τους τα μεγαλύτερα μυστικά».  

        «Καλά, πώς δουλεύει αυτό το πράγμα, προϊστάμενε; Γιατί η εγκατάσταση χρησιμοποιεί χρυσό;», ρώτησε η Λητώ.

          «Συγκαταβαίνω και στέργω να απαντήσω στο άκαιρο ερώτημά σου, υποπλοίαρχε, μόνο και μόνο λόγω της ευκαιρίας και του χρονικού παράθυρου που μας προσφέρει η οξυγονοκοπή της ίριδας. Η προβληματική για το ποια υλικά χρησιμοποιούν οι επιταχυντές αδρονίων είναι ότι συχνά οι βαρείς πυρήνες, κατάλληλοι για σύγκρουση μεγάλης κοσμικής ενέργειας που να φτάνει ακόμη και σε Μεγάλη Έκρηξη,  τείνουν να καταπέσουν και να περιπέσουν σε ραδιενεργά μέρη. Η φύση προσθέτει στη δομή των ατομικών πυρήνων για κάθε πρωτόνιο περισσότερα αφόρτιστα ουδετερόνια για να εμποδίσει την αλληλο- απώθηση των φορτισμένων σωματιδίων. Αυτή η στρατηγική λειτουργεί μέχρι και το στοιχείο του χρυσού, που είναι ως προς τη σταθερότητα το μέγιστο επίτευγμα της φύσης. Εδώ απαιτούνται 118 ουδετερόνια για να συγκρατήσουν 79 πρωτόνια. Δηλαδή με 197 πυρηνοσωματίδια ο χρυσός ανήκει στα πιο βαριά μέταλλα. Όπως  σε όλα τα θέματα, προβλέπω ότι οι νεότερες γενιές θα ευτελίσουν τις διαδικασίες και θα στραφούν προς το φτηνότερο ουράνιο με πυρήνα 238 πυρηνοσωματιδίων, του οποίου όμως οι πυρήνες έχουν λιγότερες πιθανότητες μετωπικής σύγκρουσης και περισσότερες πιθανότητες ραδιενεργής αστάθειας και αντίδρασης. Μα τι μπόχα είναι αυτή επιτέλους;»   

          «Είναι τα έντερα της Νέας Αρκαδίας, αυθέντα», απάντησε ο τεχνικός με τον πυρσό και τους λοστούς. «Όπως καταλαβαίνετε, περιέχουν μεγάλες ποσότητες δυσωδών πορδοκλανικών αερίων λόγω της χώνεψης των αστεροειδών».

          «Ναι, μωρέ, ενώ τα δικά σας μοσχοβολάνε», δεν άντεξε να μην πει η Νέα Αρκαδία.  

«Συχνά μάλιστα», συνέχισε ο έμπειρος τεχνικός, «τα αέρια μεθανίου παγιδεύονται στις στροφές των συστρεφόμενων πολυποδικών  διαδρόμων και σε δεδομένη περίσταση απελευθερώνονται εκρηκτικά σαρώνοντας τα πάντα ως την έξοδο του πρωκτού. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα συμβεί σε μάς αυτό, διότι θα παρασυρθούμε και θα εκβληθούμε βιαίως από τα σωθικά της Νέας Αρκαδίας και δεν υπάρχει κανένας αεροφράκτης για να εμποδίσει τον αποσυμπιεστικό μας εξοβελισμό.»

          Ο Υπερίων και η Λητώ έβηχαν ακατάπαυστα, τα πνευμόνια τους συνεγείρονταν και ανεβοκατέβαιναν για να εξαγάγουν οξυγόνο από τα αποπνιχτικά δηλητηριώδη αέρια. Σαν να μην έφτανε αυτό, το έδαφος κάτω από τα πόδια τους συσπώνταν, ιλυσπώνταν  και συστρεφόταν διαρκώς και τούς κηλίδωνε τις μπότες με κίτρινη μύξα, απεχθή λοιμώδη βλέννα και σιχαμένο φλέγμα πτυελοδοχείου, και να ‘ταν  μόνο τα υποδήματα, οι υπερυψωμένες λάχνες των τοιχωμάτων τούς πιτσίλιζαν περιοδικά με καφέ κοπρώδες υγρό και άλλα πυκνότερα ή αραιότερα αποστάγματα περιττωμάτων και λυμάτων. Το κύμα του σκατός (ονομαστική «το σκωρ») πλημμύρισε προοδευτικά τις στρατιωτικές τους αρβύλες και έφθασε αισθητά πάνω από τους αστραγάλους σε βαθμό που οι αξιωματικοί του Αστροστόλου και ο τεχνικός της βάσης κόντευαν να χάσουν την ισορροπία τους και να σωριαστούν μέχρι το λαιμό στον πηχτό οργανικό ζωμό και αποτρόπαιο εκκριτικό οπό. Μα τι διάολο, τι είχε φάει αυτή η Αρκαδία, μιλάμε ότι τα απόβλητά της βρομούσαν σε βαθμό κακουργήματος. Όταν η στάθμη του υπονόμου έφτασε μέχρι το καλάμι των πλοιάρχων – υποπλοιάρχων, προστέθηκε στο βάσανό τους και την απροσδόκητη δοκιμασία τους και το κρύο, ένιωθαν ξυλιασμένοι εσωτερικά, αλλά περιέργως πως το εξωτερικό τους δέρμα έκαιγε σαν να τού είχαν ρίξει οξύ, διαβρωτικό και διασπαστικό για το πετσί. Σιγά-σιγά οι τοξικοί παράγοντες του σταθμού διατρυπούσαν το λίγο λίπος των αστροναυτών και χώνονταν στους μύες και τα κόκκαλά τους κατά τρόπον, ώστε η  φωτιά έφτανε ως το διάφραγμα, τον οισοφάγο, ακόμη και το στόμα. Οι ήρωες μας κατέληξαν να τρέμουν σπασμωδικά, αγκαλιάζοντας το ίδιο τους το κορμί.

          «Κύριε ανώνυμε τεχνικέ, κύριε αφανή ήρωα κάθε αφήγησης, σε εξορκίζω, τώρα είναι η ώρα να φέρεις αποτελέσματα. Αυτή είναι η στιγμή, που σε όλες τις ταινίες και τις τηλεοπτικές συνέχειες γίνεται η μεγάλη υπέρβαση, η καταλυτική και καθοριστική διάρρηξη της πλοκής, όπου ο αρμόδιος (και αριστογείτων) πρωταγωνιστής κάνει το μεγάλο κατόρθωμα κι έτσι το έπος βαδίζει- εκτυλίσσεται προς το επόμενο κεφάλαιο και την οριστική λύση και κάθαρση. Αν όμως εσύ σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο αποτύχεις, τότε κατά μία έκφραση που κατά πάσα πιθανότητα θα μετέλθουν οι κληρονόμοι- απόγονοί μας “χέστα”».  

          «Μισό λεπτό, προϊστάμενε, αφού όπως υπονοεί η λέξη, στον επιταχυντή κυριαρχούν μεγάλες ταχύτητες, αν μπούμε μέσα χωρίς προφυλάξεις μπορεί κάποιο χρυσόνιο να μάς τρυπήσει το κρανίο σαν βλήμα πυροβόλου όπλου».

          «Ο επιταχυντής είναι κλειστός, ίσως εδώ και μέρες», παρενέβη ο τεχνικός. «Τα ‘πα στον κύριο του Αστροστόλου, μισά πριν από τη διακτίνιση και μισά μετά, γι’ αυτό δεν τα ακούσατε». Σχεδόν ταυτόχρονα, ανοίγοντας τρύπα στο κέντρο, όπου συνέκλιναν οι λεπίδες της μεταλλικής μυϊκής μεμβράνης με αποτέλεσμα αυτές να ανοίξουν αυτόματα, είπε: «Ιδού, ο δακτύλιος είναι στη διάθεσή σας».  

          Μπήκαν μέσα στο ορειχάλκινο περίβλημα, όπου το περιβάλλον ήταν τόσο (από -) κοσμο, καθώς οι ηπατίζουσες αποχρώσεις δεν ήσαν ξεκάθαρες σαν τον οίνοπα πόντο του Ομήρου, ενώ υπήρχε μία εντύπωση σαν κάτι απροσδιόριστο να χάσκει, σαν το μηδέν να ανοίγεται προς το άπειρο ή αντιστρόφως, σαν τα ίδια τα σώματα των αξιωματικών να διαστέλλονταν και να κορδελιάζονταν κατά μήκος του διαδρόμου, έτοιμα να στρίψουν στην στροφή σαν προεκτεινόμενες χρωματιστές λωρίδες καλλιτεχνικής φωτογραφίας.  

          «Λητώ ηρέμησε και θυμήσου την εκπαίδευσή σου», παραίνεσε ο Υπερίων. «Είμαστε αριστοτελιστές και πιστεύουμε στην αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά είμαστε και δημοκρίτειοι με επίγνωση ότι “κόσμος αλλοίωσις, βίος υπόληψις”. Εμείς θα αυτοσυγκεντρωθούμε ώστε να φανούν οι δομές μέσα στο χάος και στη φθορά, ώστε τα σκόρπια στοιχεία να αποκτήσουν νόημα, ώστε να οφθεί εν μέσω του ωκεανού η ξηρά».

          Όταν τα μάτια συνήθισαν και έστριψαν και αρκετές καμπύλες του διαδρόμου, πατώντας σε σκληρές εκβολάδες βηρυλλίου και άλλων οργανομεταλλικών υπολειμμάτων, βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά σε μία αιωρούμενη λαμπρή πολύχρωμη σφαίρα, που τούς έφθανε σχεδόν μέχρι τη μέση και αντανακλούσε γύρω-τριγύρω ποικιλόχροες, επαλλάσσουσες ανταύγειες και λάμψεις. Δεν φαινόταν καλά αν η σφαίρα κινούνταν, αφού υπήρχε η στροβοσκοπική εντύπωση ότι είναι ακίνητη, ούτε αν ήταν ακανόνιστη ή πεπιεσμένη, αφού εμφιλοχωρούσε η καλειδοσκοπική αντίληψη ότι είναι συμμετρική.

          «Αφεντικό», είπε δουλικά η Λητώ, «ο καταγραφέας δεν δείχνει καμία βιολογική ένδειξη του Μνησιπήμονα σε κανένα σημείο του διαδρόμου. Είναι σαν να αναλήφθηκε στους ουρανούς».

          «Μάλλον πρέπει να βρήκε τρόπο να εισχωρήσει στο τεχνούργημα. Είναι σίγουρα μέσα στη σφαίρα».

          Η Λητώ πήγε να βάλει το δάκτυλό της απορώντας «τι είναι αυτό» πάνω στην επιφάνεια της σφαίρας για να δει αν υποχωρεί, όπως το κοριτσάκι εκείνο που έβαλε το δακτυλάκι σε μία ρωγμή για να διατηρήσει τη συνοχή ολόκληρου υδροηλεκτρικού φράγματος. Ο Υπερίων όμως τής το χαστούκισε.

          «Λητώ, είσαι αξιωματικός του Αστροστόλου κι όχι καμιά χαζή και δεν μπορεί διαρκώς να απορείς. Μη βάζεις το δάκτυλο, γιατί το τεχνούργημα δύναται ενδεχομένως να σε ρουφήξει μέσα. Είναι ένας άλλος κόσμος, ακόμη χειρότερα μία άλλη Δημιουργία».

          «Μία Δημιουργία μέσα στη δική μας; Αυτό δεν γίνεται, οι Δημιουργίες του Σύμπαντος δεν είναι επάλληλες, αλλά διαδοχικές. Επιπλέον προηγείται πάντα μεγάλη έκρηξη ή είσρηξη. Αν ένα Σύμπαν δημιουργούνταν μέσα στο δικό μας, θα μάς εκτόπιζε, θα μάς καταλάμβανε, θα μάς ρευστοποιούσε, θα μάς έκανε χαλκομανία»   

   «Δεν κατάλαβες», είπε ο Υπερίων. «Η μεγάλη έκρηξη – είσρηξη έχει ήδη συμβεί. Και το Σύμπαν μέσα στο Σύμπαν ήδη αυξάνεται και διογκώνεται!».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13^ο: ΝΑΟΣ ΒΕΝΟΒΙΝΔΑΣ  

Ο Υπερίων μπήκε στο γραφείο ετοιμότητας κυβερνήτη του «ΝΑΟΣ ΒΕΝΟΒΙΝΔΑΣ» μετά από τόσον καιρό. Στον τοίχο υπήρχε η επιγραφή «τους νικώντας στεφανώσατε κοτίνου στεφάνω», ενώ κοντά στο παράθυρο και πάνω σε βάθρο θρονιαζόταν η μικρογραφία του σκάφους μέσα σε γυάλα, ξέρετε ο γνωστός  εμπρόσθιος δίσκος διακυβέρνησης που είναι μπροστά από τις δύο γόνδολες- ατράκτους, όπου και τα τρία αυτά συνδέονται με πυλώνες με έναν υποκάτω κύλινδρο.     

Επέλεξε βέβαια να πάει αυτός στο γραφείο του συνταξιούχου πλοίαρχου παρά αντιστρόφως γιατί διατηρούσε πάντα αυτόν τον παλιό σεβασμό απέναντι σε κάποιον που ανέκαθεν ήταν ανώτερός του και κυρίως είχε κερδίσει στο πεδίο της μάχης τον σεβασμό του.  

          Ο Προμηθέας προσποιήθηκε ότι αιφνιδιάστηκε:

          «Τι γυρεύεις εδώ καλικάντζαρε με τα μυτερά αυτιά;», του είπε περιπαικτικά.

          «Έψαχνα να βρω τον εν ενεργεία πλοίαρχο του ΝΑΟΣ Βενοβίνδα για μία υπόθεση. Αλλά φαίνεται έκανα κάποιο λάθος και μπήκα στην αίθουσα των απολιθωμάτων ή σε κάποιο νεοσύστατο μαυσωλείο που δεν υπήρχε στην εποχή που υπηρέτησα εγώ».

          «Υπερίων, πόσο χαίρομαι που συναντιόμαστε και πάλι και μπορούμε να προσβάλουμε ο ένας τον άλλον ελεύθερα! Παραδέχομαι ότι το δικό σου αστείο ήταν ανώτερο από το δικό μου, με νικάς ένα- μηδέν».

          «Σεβαστέ συνταξιούχε, γνωρίζεις πολύ καλά ότι οι Ατλάντες από τον Ηριδανό δεν κάνουν αστεία. Πραγματικά ζητώ τον πλοίαρχο του Βενοβίνδα. Πού είναι;»

          «Βρε πονηρέ αθεόφοβε θεομπαίχτη, δεν ξέρεις ότι μού επέτρεψαν κατ’ εξαίρεση να βγάλω την παλιά ναυαρχίδα από τους ναφθώδεις λιθάνθρακες (ναφθαλίνη) και να την οδηγήσω εγώ στην εκτέλεση αυτού του ξεφτιλισμένου θελήματος, σ’ αυτή την ταπεινωτική για ένα πλοίαρχο διανομή γάλακτος στη γειτονιά;»

          «Ισόθεε Προμηθεύ, μη ξεχνάς αυτό που είπε ο Επαμεινώνδας, όταν τού ζήτησε η διοίκηση της Θήβας να πλακοστρώσει ένα δρόμο και οι Θηβαίοι απορούσαν πώς αυτός ο μέγας στρατηλάτης καταδεχόταν να κάνει αυτή τη δουλειά. “Έργου ουδέν τ’ όνειδος, αεργίη τ’ όνειδος”».

          «Πολύ σωστά. Και όσο αφορά τουλάχιστον στην παλιά μας αρχόντισσα», είπε ο Προμηθέας χτυπώντας το δάπεδο με το τακούνι του, «είναι σαν αθάνατο έπιπλο από καλό ξύλο καρυδιάς και πάντα σε θέση να μάς συντροφέψει μέχρι το χείλος της αβύσσου και μέχρι την οροφή του στερεώματος, ακόμη κι αν τα πυροβόλα της έχουν παροπλιστεί!»

          «Δεν μάς είπες όμως, πώς τα περνάς στο κτήμα του Κενταύρου;»

          «Ησυχία μετ’ αξιοπρεπείας, όπως έλεγε κι εκείνος ο Ρωμαίος ρήτορας, ο Κικέρων, μέγιστος αντιγραφέας της δικής μας σοφίας, αλλά και ανία μέχρις εσχάτων. Ψάρεμα, όπου εκτίθεμαι μη πιάνοντας ούτε λέπι μέχρι να λιποθυμήσω απ’ τη βαρεμάρα. Αχ, αχ, νέοι, χαρείτε τους χυμούς της ζωής και του Απόλλωνος τα χρυσά δώρα, γιατί στα γεράματα το γλυκό σακχαρόπηκτο γίνεται φαρμακευτικό δισκίο και πικρό καταπότι και κανείς δεν μπορεί πια να το χωνέψει».

          «Μη γκρινιάζεις  πυρφόρε θεέ, τιτάνα Προμηθέα, όπως σε αποκαλούσε ο Σοφοκλής. Μην πας να κλέψεις τη μοίρα στο χαρτοπαίγνιο, κανέναν δεν θα κοροϊδέψεις, θα ζήσεις μόνο το διάστημα που σού αναλογεί και να ‘σαι κι ευχαριστημένος! Θα συμβιβαστείς, όπως και δισεκατομμύρια άλλα πλάσματα με το παράδοξο, τον τραγέλαφο, τον κλαυσίγελο της ζωής και θα τραβήξεις την ανηφόρα, όπως όλοι οι θνητοί, καλπάζοντας μεν στον άνεμο, φέροντας δε ήδη στον κρόταφο το θανάσιμο τραύμα (Πίνδαρος). Ο άνθρωπος, ακόμη και το απαύγασμά του, ο τιτάν, είναι τραγικό ον, διότι δρα, δραστηριοποιείται, ακόμη και μεγαλουργεί, ενώ ξέρει ότι θα πεθάνει».

          «Αμάν, ο συντηρητισμός σου, φωτεινότατε και εκλαμπρότατε, ου μην αλλά και σπαστικότατε πρώην σύντροφε! Πρέπει σώνει και καλά πάντα να προσγειώνεις ανώμαλα, όποιον προσπαθεί να ξεφύγει λίγο από τις δεσμευτικές και καταπιεστικές του συνθήκες στο όνομα της κοινωνικής ορθότητας και ορθοπεδικής;»

          «Πες μου για την υγεία σου. Έτσι κι αλλιώς είσαι εκείνος που βασανίστηκε περισσότερο απ’ όλους μας στον πόλεμο. Με σένα ο Δίας ξεπέρασε κάθε όριο διεστραμμένης απόλαυσης και χαιρεκακίας. Να σε αλυσοδέσει στον Καύκασο και να τρώνε το συκώτι σου τα όρνεα! Έλεος, δεν υπάρχει ούτε χαρακτηρισμός, ούτε κατηγόρημα, ούτε ουσιαστικό, ούτε επίθετο  γι’ αυτό που υπέστης. Κι όμως κατάφερες και τον νίκησες!»

          «Όχι ακριβώς, μάλλον με ξένους όρχεις. Χρειάστηκε να κινητοποιηθεί και να επιστρατευθεί η υποστασιακή μου ψυχή από το χώρο του πνεύματος, το αρχέτυπό μου από το ουράνιο διάστημα για να κάνει τη διαφορά. Τι να κάνουμε, έστω κι έτσι τα καταφέραμε».   

             Σοβαρεύτηκε απότομα και σιώπησε για λίγο γιατί οι πληγές παρέμεναν στο πέρασμα του χρόνου νωπές και αγιάτρευτες.

          «Αν ρωτάς για μένα, θα σού δώσω την κλασική αναφορά των γερόντων ότι ενεργήθηκα σήμερα, άρα μείνε ήσυχος. Άλλο καθημερινό ουσιώδες κατόρθωμα είναι η παράκαμψη του πρησμένου προστάτη και η απελευθέρωση κρεατινίνης και ουρικού οξέος. Τήρησα και το αμείλικτο στρατιωτικό παράγγελμα, που θα ‘πρεπε να προστεθεί στα δελφικά, “Ξύπνα, Ξυρίσου, Ξύσου -με στλεγγίδα-“, τα τρία “ξι” που είναι καθοριστικά για την ακόλουθη καθημερινή μας δραστηριότητα. Γενικά δεν αισθάνομαι άσχημα, αλλά τα χρόνια χρήσης του σώματος είναι πολλά και δυστυχώς τα υλικά, από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι, είναι ευτελή».  

          «Έτσι είναι, γελαστέ και εύθυμε Προμηθεύ. Κι εγώ, παρότι εμείς οι Ατλάντες έχουμε πιο αργό μεταβολισμό και μεγαλύτερο ηλικιακό -και ασφαλιστικό- προσδόκιμο από τους κοινούς ανθρώπους, νιώθω σιγά- σιγά το πέρασμα του χρόνου, τη νωθρότητα του σώματος, την αποβλάκωση του μυαλού».

          «Όπως έλεγε ένας θυμόσοφος, τώρα που η θάλασσα έγινε γιαούρτι, δεν έχουμε κουτάλια. Σχεδόν ακριβώς τη στιγμή, που επιτέλους καταλάβαμε πώς πρέπει να χειριζόμαστε τη ζωή, αναγκαζόμαστε να την αποχαιρετήσουμε παίρνοντας διαβατήριο».

                 «Μη μάς τα λες έτσι τραγικά, διότι εσύ γνωρίζεις εδώ και χρόνια πώς να διαχειρίζεσαι τη ζωή, τη δική σου και των άλλων, ώ Ενοσίχθων και ώ Μουσαγέτα των τιτάνων. Και αξίζεις πραγματικά και τα προσωνύμια του Ποσειδώνα και αυτά του Απόλλωνα, αφού μέσα στις κακουχίες της ζωής μάς οδήγησες με σταθερό χέρι ηνίοχου, πότε με πλημμυρική – μαγματική, άρα διονυσιακή εκρηκτικότητα και πότε με στοχαστική – διανοητική και απωλλώνεια ενάργεια στο υπήνεμο λιμάνι της ειρήνης». 

          «Ώ πολύλογε και στωμύλε υποτιτάν, μη με αναγκάζεις να εκστομίσω πάλι εκείνο με τους ξένους όρχεις, ας σταματήσουμε να χτυπάμε ο ένας τον άλλον στην πλάτη και ας κοιτάξουμε να εκπληρώσουμε την αποστολή μας».

          «Ναι, ο Μικρόκοσμος του Μνησιπήμονα. Εξακολουθεί να διαστέλλεται και να απειλεί το Σύμπαν μας και πρέπει να μεταφερθεί στο εξωτερικό διάστημα».    

          «Για να πω την αλήθεια, βρίσκω την αναφορά σου λίγο υπερβολική, υπερευαίσθητε Υπερίων. Ο ρυθμός διαστολής του νέου Μικρόκοσμου είναι πολύ βραδύς. Μέχρι να αποτελέσει απειλή θα προλάβαιναν γενιές επιστημόνων να τον μελετήσουν και μάλιστα θα είχε ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε ένα Σύμπαν, όχι μόνο εν τη γενέσει του, αλλά και εν τη εξελίξει του. Με την αναφορά σου όμως θορύβησες την επιστημονική κοινότητα, της οποίας πλέον η μόνη μέριμνα είναι να ξεφορτωθεί το τεχνούργημα».

          «Ναι, υγειονομική ταφή επικίνδυνου διογκούμενου υλικού, έτσι το χαρακτήρισαν. Μού κάνει εντύπωση η σκέψη και το κίνητρο αυτού που τού δημιούργησε. Ποτέ δεν μπορείς να εξιχνιάσεις τις προθέσεις του άλλου, ποιος να φανταστεί ότι αυτός ο άνθρωπος, που είχε στη διάθεσή του το ίδιο το κέρας της Αμάλθειας και ηδύνατο να κατασκευάσει οποιοδήποτε μέσο παραγωγής ή καταναλωτικό προϊόν, θα έστρεφε τους συντελεστές και τα κονδύλιά του στη δημιουργία ενός καινούριου κόσμου κι ύστερα μάλιστα θα τρύπωνε σ’ αυτόν, χωρίς καλά- καλά να γνωρίζει τις ιδιότητές του».

          «Ίσως να είχε ερευνήσει προηγουμένως, αλλά σε κάθε περίπτωση η διακινδύνευση είναι μεγάλη. Φαίνεται ότι αυτή η διστακτικότητα και η εσωστρέφεια που είχε ήταν ακριβώς αυτό, η πλήρης αδιαφορία για τον παρόντα κόσμο και η προσμονή ενός άλλου, που θα έπαιζε το ρόλο της βασιλείας των ουρανών, όπως κάνουν οι χριστιανοί».

          «Ναι, μόνο που αυτός τον έφτιαξε ο ίδιος. Αλλά μήπως και οι βιοσυμβιωτικοί αυτό δεν κάνουν με τους τερατώδεις διαστημικούς πολύποδες που δημιουργούν με απώτερο σκοπό να συγχωνευθούν μετά θάνατον σε αυτούς;»  

          «Εμείς πάντως, σεβάσμιε πρώην παντοκράτορα- κοσμοκράτορα, δεν έχουμε ούτε λόγο ούτε ενδιαφέρον να εξερευνήσουμε ένα καινούριο Σύμπαν, μάς αρκεί το δικό μας, οπότε ας φορτώσουμε τον Μικρόκοσμο στο κύτος του καραβιού μας και ας ξεκινήσουμε.»

          «Υπέρλαμπρε Υπερίων, από τα λόγια σου καταλαβαίνω ότι έχεις διάθεση να συνοδεύσεις το γερο-πλοίαρχό σου σ’ αυτή την εύκολη αποστολή».

          «Γιατί όχι; Αν μπορεί να τα βγάλει πέρα ένας συνταξιούχος, μπορώ να τα καταφέρω κι εγώ που τουλάχιστον είμαι ακόμη εν ενεργεία. Αρχηγέτη- Μουσαγέτη, σε τιμά  που δεν το βάζεις κάτω, δίνεις θάρρος κι σ’ εμάς τους επερχόμενους και τους περιλειπόμενους, μάς εμπνέεις να βάζουμε πάντα καινούριους στόχους και να μη συμβιβαζόμαστε με το στάσιμο κολλώδες τέλμα και τις τεναγώδεις ιξώδεις καταστάσεις!»

          Αμ’ έπος, αμ έργον διακτίνησαν τον Μικρόκοσμο στο αμπάρι, αιωρούμενο μέσα σ’ ένα ενεργειακό δίκτυ ασφαλείας Φορκίδων. Εκεί έλαμπε σαν διαμάντι, σαν κόσμημα με ιριδίζουσες αποχρώσεις.   

          «Λοιπόν, καταυγάζων Υπερίων, ας επιταχύνουμε τις διαδικασίες. Ενεργοποιούμε φαινοδιαστατικό διάδρομο, το μόνο όργανο που χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που ένα άτομο μονάχα δύναται να διευθύνει ολόκληρο κολοσσό, το ΚΟ.Σ.ΜΥ.Μ.Α  – Ν.Α.Ο.Σ. Βενοβίνδας».

Για όσους αναγνώστες έχουν παραλείψει για δικούς τους μη αποδεκτούς λόγους να διαβάσουν την Πλήρη Τιτανομαχία ή  αλλιώς το διαφωτιστικό και διδακτικό έπος «Προμηθεύς Καταστερίζων», έργο επανασύνδεσης με το μυθολογικό Σύμπαν των τιτάνων, υπόβαθρο επανασύστασης και θεμελίωσης και για το παρόν πόνημα, αποκαλύπτουμε εν τάχει ένα από τα μυστικά (κάθε) Δημιουργίας: ότι το στερέωμα που μάς περιβάλλει, ο έναστρος ουρανός, οι αστερισμοί, τα νεφελώματα, ήλιοι, πλανήτες, κομήτες κ.λπ., κοντολογίς τα μετέωρα, είναι απλό σκηνικό που σκοπό έχει να τούς εμπνέει προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν υπάρχει εξωγήινη ζωή -εξωδιαστατική ναι – αλλά όχι εξωγήινη. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε και διαβάζουμε, ο ίδιος χώρος, καταλαμβανόμενος από το σώμα μας, πιθανόν να βρίθει από χιλιάδες ή και αμέτρητες άλλες υπάρξεις, που απλώς βρίσκονται σε διαφορετική φάση ύλης έναντι ημών.  

Άκου ανθρωπάκο, καταθρωπάκο, που κάτω θρώσκεις και έχεις όψη ανδρός, αλλά ίσως και γυναικός ή και λοατκί,  όσο και να βιγλίζεις ή να περιπολείς ή να περισκοπείς άγρυπνα το νυκτερινό στερέωμα, το μόνο που θα αποκομίσεις θα είναι ψεύτικες εικόνες, απατηλά είδωλα, που γίνονται πιστευτά με την ψευδαίσθηση του βάθους. Ούτε αποστάσεις υπάρχουν, κι αυτό ψεύτικο είναι, βέβαια συχνά η ψευδαίσθηση απαιτεί πολύ περισσότερη ενέργεια για να σκηνοθετηθεί απ’ ό,τι αν ήταν πραγματικότητα. Αφού τα μετέωρα γίνονται αντιληπτά μόνο με μία από τις πέντε αισθήσεις, την όραση, πράγμα που επισήμανε ο Αριστοτέλης προσπαθώντας να ξυπνήσει τους συγχρόνους του, αποκλείεται ποτέ να αποδεχθεί πειραματικά, όπως λένε οι άσχετοι θετικιστές, η ύπαρξη του έναστρου ουρανού. Πάντα δικαιώνονται οι παλιοί που δυσπιστούσαν για τα διαστημικά προγράμματα λέγοντας: Μπορεί κανείς να τρυπήσει επτά ουρανούς; Είχαν συλλάβει ότι γύρω από τη Γη δεν υπάρχει κανένα διάστημα, αλλά απλά ένας θόλος κρυστάλλινος και αδιαπέραστος (ή πολύ αλλεπάλληλοι θόλοι σαν επικαλυπτόμενα λεπτοϋφαντα  μαγνάδια, αυτό είναι τεχνικό ζήτημα). Εδώ θα κραύγαζε ο Προμηθέας ότι όποιος θα τολμούσε να ξανοιχτεί στις υποτιθέμενες αποστάσεις, τάχιστα θα διολισθούσε στην παράνοια, θα τρελαινόταν ανήκεστα και αμετάκλητα, δεν υπήρχε περίπτωση να μην τρελαθεί, διότι ο χρόνος και η απομόνωση στρεβλώνουν πλήρως την αντίληψη. Αλλά πέραν αυτού, ποιος είναι εκείνος που δημιουργεί την αίσθηση της απόστασης και την ψευδαίσθηση των ουρανίων σωμάτων; Κατά τους χριστιανούς ο Θεός, κατά τους Έλληνες οι θεοί και οι τιτάνες, όπου όμως τούτες οι δύο λύσεις δεν είναι καθόλου ασύμβατες, διόλου εναλλακτικές, μάλλον συμπληρωματικές και παραπληρωματικές, όρα και πάλι την Πλήρη Τιτανομαχία ή άλλως το «Προμηθεύς Καταστερίζων», μην επαναλαμβανόμαστε, σάς παρακαλώ! Επιμέρους διευκρίνιση: Ο φαινοδιαστατικός διάδρομος εντός του αρχέγονου αόριστου αδιαμόρφωτου χάους είναι το μόνο όργανο πλοήγησης που περιγράφηκε λεπτομερώς στο ανωτέρω πόνημα, δεδομένου ότι όλα τα άλλα, ταχύτητες σχετικιστικές, κάτω από το φως, ή πάνω από αυτό, δίνης, υπερδίνης και ξεδίνεις, είναι όργανα πλοήγησης, αφού πρώτα έχει δημιουργηθεί σύσταση και διαμόρφωση χώρου.

Με ελαφρά κίνηση του μοχλού έφτασαν ήδη στις εσχατιές του αδιαμόρφωτου Σύμπαντος.

«Σεβαστέ συνταξιούχε, ανυπέρβλητε Αόριστε, Παρακείμενε και Υπερσυντέλικε της ζωής μας, με ποιο τρόπο θα γίνει η υγειονομική ταφή του νεότευκτου Σύμπαντος, χωρίς όμως αυτό να αποβεί εις βάρος του Μνησιπήμονα και των λοιπών κατοίκων του Μικρόκοσμου, που δικαιούνται να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη ζωή τους; Έτσι κι αλλιώς, μη ξεχνάμε τις αξίες και τις καταβολές μας, είμαστε τιτάνες, ζούμε και αφήνουμε τους άλλους να ζήσουν».

«Έχω λάβει λεπτομερείς οδηγίες στην ενημέρωση, που έλαβε χώρα στο αρχηγείο του Αστροστόλου Συνομοσπονδίας Σειρίου. Εδώ στο άκρο του Σύμπαντος έχουμε την ευχέρεια να περιμένουμε μέχρι να ολοκληρωθούν οι εξελίξεις μέσα στη σφαίρα, μέχρι να γιγαντωθούν και μοιραία να παρακμάσουν και να σβήσουν οι πολιτισμοί που περιέχονται εντός της. Άλλωστε έχει διαπιστωθεί αρμοδίως ότι ο χρόνος εντός του Μικρόκοσμου ρέει αφάνταστα ταχύτερα σε σχέση με τον δικό μας. Ήδη σε 25 εβδομάδες εργαστηριακής παρακολούθησης ο Μικρόκοσμος έχει διατρέξει 4 Χ 10 στη δεκάτη έτη, δηλαδή σαράντα δισεκατομμύρια χρόνια, είναι ήδη αρχαιότερος από το δικό μας περικλείον Σύμπαν. Έτσι δεν χρειάζεται καν να τον περιβάλλουμε με προστατευτικό πεδίο προκειμένου να εμποδίζουμε την περαιτέρω διόγκωσή του, όπου να ‘ναι πνέει τα λοίσθια. Έλα λοιπόν, σύντροφε – υπερσύντροφε, να περιμένουμε μαζί με οίνον άκρατον και ολίγα μέζεα το πέρας του μικροσύμπαντος αυτού και μετά το καταστερίζουμε εν πλήρει δόξη και γυρνάμε στη βάση μας».

Έκατσαν λοιπόν κουτσοπίνοντας και περίμεναν εξελίξεις: Ήδη ο Μικρόκοσμος πλησίαζε στο τέλος του. Στο βάθος της διαφανούς σφαίρας φαινόταν μία σκοτεινή ανθρακιά σχεδόν σβησμένου πυρός. Σαν να είχαν μείνει μισά τα άλικα άστρα και τα πορφυρά φεγγάρια, στεφάνωναν μία οιδηματώδη, διογκωμένη εσωτερική περιοχή, όπου εντός της εδραζόταν μία αχανής και λαίμαργη μαύρη τρύπα, φάρυγγας και καταπιώνας τρανός. Όμως πάνω από το μαύρο πυρήνα έκειτο ξιφολόγχη ωχρού και ποικίλου φωτός, δημιουργώντας ένα δίσκο επαύξησης πολύ ευρύτερο από τον συρρικνούμενο και ελλειπτικό ορίζοντα της μαύρης τρύπας.

«Πρόσεξε, πρώτε και καλύτερε όλων ημών», παρατήρησε ο Υπερίων, «φαίνεται σαν να μην είναι η μαύρη τρύπα εντελώς μέλαινα, δηλαδή εκβάλλει από αυτήν ένας πίδακας. Αυτό αντιβαίνει στη θεωρία που λέει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί μόνο στα πρώιμα στάδια μίας μαύρης τρύπας, όταν υπάρχει ακόμη αρκετή αιωρούμενη σκόνη».

«Τότε, φίλε μου, προφανώς η θεωρία είναι λάθος», είπε απλά ο Προμηθέας.

Μία ακόμη γουλιά ακράτου οίνου ή αιθυλικού θεοβρώματος   και η πλοκή συνεχίζεται.

«Σαν να βλέπω και άλλον πίδακα να αναβλύζει από την αντίθετη κατεύθυνση της μαύρης τρύπας», είπε ο Προμηθέας.

«Η γνωστή ιστορία», ανακεφαλαίωσε ο Υπερίων, «τα αστέρια του Μικρόκοσμου συγκλίνουν και κάποτε θα συγκρουστούν, θα συντηχθούν και θα χαθούν ή μάλλον θα συγκεραστούν σε μία πολτώδη μάζα. Οι σβώλοι θα κατακρημνίζονται όλο και περισσότερο μέχρι που να μείνουν μόνο οι μαύρες τρύπες και όλη η ύλη είναι καταδικασμένη να απορροφηθεί από αυτή την άφωτη πυρά».

Τελικά λοιπόν – όλο λέμε στο τέλος και στο τέλος, ενώ συνεχίζουμε την αφήγηση γιατί δεν υπάρχει τέλος – η φαιά έλλειψη του γαλαξία χωνεύτηκε σε χοάνες μελαινών οπών και η ύλη στεριών και αστεριών είχε ξαναγίνει λίμνη ή λαδιά υγρού οξυγόνου σε πέλαγος υδρογόνου. Παρά ταύτα, το σύμπαν του μικρόκοσμου ή ο κόσμος του μικροσύμπαντος συνέχισε να εκτείνεται. Εμβαπτιζόταν σε στροβιλιζόμενες νεκρές μάζες, όπου το πλαίσιο ήταν ένα ανήσυχο δειλινό, ένα σκυθρωπό, αμαυρό και ζοφερό σούρουπο. Μεγάλα σύνολα και συμπιλήματα μάζας και ενέργειας κινούνταν προς το κύκνειο άσμα τους και ψάλλονταν ήδη οι άριες του τέλους της παράστασης. Σ’ αυτό το άτεγκτο απαρηγόρητο ψύχος δεν υπήρχε πια καταφύγιο για τη συντήρηση της ζωής, για εύθραυστους σάκους άνθρακα ή σακούλες νερού εντός κυτταρικών ιστών ή κινητών κιγκλιδωμάτων ασβεστίου. Ίσως μόνο η κρυσταλλική μορφή να ήταν μία λύση επιβίωσης μέσα σ’ αυτή τη δυσοίωνη κατάσταση.                

       «Είμαστε σκύλοι και πίθηκοι με ένδυμα δεξίωσης, παρευρισκόμενοι σε μία όπερα που δεν καταλαβαίνουμε», είπε ο Υπερίων.

Ταυτόχρονα, από τις δύο άκρες εκατέρωθεν του γαλαξιακού κέντρου εκκινούσαν αντίστοιχες μαρμαίρουσες υπόλευκες γραμμές που διατρυπούσαν τα σκιώδη σμήνη των διακεκαυμένων ήλιων, κάτι σαν πείσμων επανάληψη των αρχικών πιδάκων, που προοδευτικά φάνηκαν να συνενώνονται σ’ ένα λαοκοόντειο διακοσμητικό σύμπλεγμα.  Αυτή τη φορά όμως δεν είχαν τυχαίο, άναρχο σχήμα, αλλά συναπάρτιζαν ένα κέντρο περιβαλλόμενο από ομόκεντρους κύκλους.

«Πρόσεξε αυτές τις ακτίνες τροχού ή τα αδράχτια της ρόδας ανάμεσα στους κύκλους», επισήμανε ο Προμηθέας. «Είναι σαν σύστημα  συντεταγμένων με γεωγραφικά πλάτη και μήκη.  Τι είναι, ρε Υπερίωνα, μήπως κάποιο μαγνητικό πεδίο ή φαινόμενο;»

«Όπως θα ‘λεγαν και οι μονοθεϊστές απόγονοί μας, ένδοξε Προμηθεύ, ένας Θεός ξέρει ή, όπως θα λέγαμε εμείς, ακόμη και πολλοί θεοί δεν ξέρουν».       

«Κοίταξε – κύπταξε, επιστημονικέ αξιωματικέ, οι εκβολάδες και παραφυάδες διαρκώς επιμηκύνονται».

Ο όλος ιριδίζων και φωσφορίζων σχηματισμός, τούτο το κιγκλιδωτό δίκτυο βομβούσε, θρομβούσε και έπαλλε, ενώ χρυσές και κόκκινες κεραυνώδεις ανταύγειες εκπηδούσαν, έτριζαν και σπινθήριζαν πέρα δώθε σφύζοντας από ενέργεια.

«Βλέπουμε», ανταποκρίθηκε ο Υπερίων, «ότι το πρότυπο, το πυκνόρριζο πλέγμα, εκεί που κανείς θα νόμιζε ότι έχει ολοκληρωθεί,  διαρκώς διευρύνεται με πρόσθετα λεπτοφυή τριχίδια, που επιμένουν να αναλίσκουν ενέργεια και να λάμπουν αγέρωχα παρά την αμείλικτη εντροπία του Μικρόκοσμου».

Ο πυρήνας του θνήσκοντος γαλαξία εξέβαλε μερικούς ακόμη φωτεινούς σπινθήρες από το κατακάθι – συλλίπασμα, που περιέργως εκεί που πήγαιναν να διαλυθούν, αύξαιναν σε λάμψη.

«Η έκφραση “τριχίδια” είναι σωστή, αλλά μπορείς να το πεις και “ρίζες”. Κάτι φαίνεται να μεγαλώνει εκεί, Υπερίων».

«Πρόκειται για δομές τάξης ενόψει του τέλους του κόσμου. Σαν ένα είδος ύστατης αντίδρασης στην εντροπία, όπως είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος».  

«Εμένα μού φαίνεται ότι είναι ζωή, σχολαστικέ δόκτορα πολλών επιστημών. Ό,τι μεγαλώνει είναι ζωή. Τι άλλο να είναι; Αλλά από πού αντλεί την απαιτούμενη ενέργεια;»  

Από το κιγκλίδωμα των σπινθήρων, που εν τω μεταξύ αγκάλιαζε όλη την έλλειψη του γαλαξία, ανελίχθηκαν καινούριες ίνες. Το πρότυπο, που είχε σχηματιστεί μπροστά από το αιθαλοειδές μαύρο πλαίσιο από νεκρά και θνήσκοντα άστρα, ακτινοβολούσε αδιάκοπα ένα μουγκό μήνυμα.

Οι παλαίμαχοι του Αστροστόλου δεν μπορούσαν να αποστρέψουν το βλέμμα από την αύξουσα λαμπρότητα. Προφανώς το θνήσκον μικροσύμπαν εξέπεμπε το νόημα της ζωής, όπως το ίδιο το είχε καταλάβει. Αν και η κλείδα κατανόησης ή αποκρυπτογράφησης έλειπε, οι παριστάμενες δομές τάξεις δεν θα μπορούσαν να είναι κάτι άλλο από ελπίδες και όνειρα, που μοχθούσαν να επιβιώσουν. Και μάλλον και στο Σύμπαν των τιτάνων, όπως και σε κάθε άλλο, αυτή θα ήταν η τελική κατάληξη.  Τι θέλει απομείνει προϊόντος του χρόνου και εκλιπόντος του ανθρωπίνου γένους; Μια δέσμη ευμόρφων ονείρων ως τράπεζα ψυχών ή ως κιβωτός και αρχείο συλλογικής συνειδήσεως.

Άραγε μήπως και στον Μικρόκοσμο, σύμφωνα με το αξίωμα του ουροβόρου, όσα απίθανα όντα είχαν ξεμείνει στο τέλος του χρόνου δεν θα παρίσταναν στο νου τους ένα μυθολογικό παρελθόν ή ουτοπικό μέλλον, όπου και πάλι η ύλη θα συμπυκνωνόταν σε ήλιους, τα τυχαία άτομα θα συγκροτούνταν σε ζωή και οι ταλαίπωροι πλανήτες θα σουλάτσαραν αβοήθητοι στο παλκοσένικο ενός ακατανόητου δράματος;  

«Προμηθεύ, έχει δρομολογηθεί η άτεγκτη διαδικασία, η άφευκτη σπείρα, ο  αδυσώπητος κύκλος που οδηγεί στην τελική κατάρρευση, που θα είναι ένα είδος πανίσχυρης είσρηξης».

«Ναι, ναι, ευτυχώς έχω λάβει οδηγίες γι’ αυτό, ώστε η είσρηξη να είναι ελεγχόμενη. Θα χρησιμοποιήσουμε την ίδια την ενέργεια του Μικρόκοσμου για να τον μετατρέψουμε σε αστέρα, σε ένα πυκνό αστέρα ουδετερονίων». Έκανε μερικές ρυθμίσεις στο τερματικό του κι ύστερα κοίταξε συνωμοτικά τον Υπερίωνα.

«Παλιά μας τέχνη κόσκινο, αιώνιε φίλε», είπε. «Πάμε μαζί».

Οι δυο τους ξεκίνησαν να ψάλλουν την πατροπαράδοτη λειτουργία και να τελούν την «μετ’ ευχών και ύμνων» λιτανεία των τιτάνων.

«Καταστέρισις σε πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα, εκτέλεσις! Και το όνομα του αστέρος έσεται Μνησιπήμων».     

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14^ο: ΞΕΝΟΙ

 «Μία ακόμη αποστολή ολοκληρώθηκε, αγαπητέ Υπερίων», είπε ο Προμηθέας. «Σημείωσε και καταχώρισε, σε παρακαλώ, άλλη μία επιτυχία στο βιογραφικό μας, επιμελή αιώνιε υφιστάμενε. Όπως πάμε εμείς οι δύο, φαίνεται ότι έχουμε λαμπρό μέλλον!»  

«Ωραία το είπες, εξ ορισμού δοτέ και φυτευτέ προϊστάμενε. Αν δεν ήμουν Άτλαντας θα γελούσα, γιατί πραγματικά αυτό που είπες ήταν πασπαλισμένο με παιπάλη αττικού άλατος. Γιατί τι άλλο έχουν να περιμένουν από τη μοίρα δύο δεινόσαυροι σαν κι εμάς; Θα ήταν ύβρις να στοχεύουμε και σε άλλη επαγγελματική εξέλιξη εμείς που είμαστε σε επαφή με τον τελικό και αρχικό θεό του Σύμπαντος, που αναιρέσαμε και κατεδαφίσαμε τους πολλούς θεούς, που γκρεμίσαμε τις ασεβείς δόξες και ατεκμηρίωτες γνώμες, που γονιμοποιήσαμε πλείστες όσες Δημιουργίες και παρευρεθήκαμε σ΄ ένα σωρό συμπαντικές εκρήξεις και εισρήξεις».

«Μπα μη νομίζεις, ο άνθρωπος έχει πάντα μέσα του μία φιλοδοξία ως δυσπιστία προς το μέλλον, μία …καχυποψία ως αμφισβήτηση του παρόντος και από τη φύση του δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος. Στοχεύει πάντα σ’ ένα άλλο ουράνιο τόξο, στην απέναντι κορυφή, σε κάποιο “πλέον είναι”. Δεν χορταίνουμε ποτέ μέχρι να αποφασίσει κάποιος αμείλικτος θεός να μάς πυροβολήσει στο πρόσωπο με χαριστική βολή. Και να φανταστείς ότι ακόμη κι εμείς οι τιτάνες σε κάθε Δημιουργία ζούμε εκατό τόσα χρόνια κι έχουμε πάντα την αγωνία ότι δεν πρόκειται να ξαναγεννηθούμε. Φαντάσου να ζούσαμε αιώνια, εις τον αιώνα, να μην υπήρχε θάνατος, ούτε καν ως προσωρινή υπόμνηση ταπεινοφροσύνης. Τότε θα ήμασταν λύκοι, άγρια ζώα που κατασκύλλουν και κατασπαράσσουν».   

«Λοιπόν, μωροφιλόδοξε ονειροπόλε, ας πατήσουμε το κομβίο του φαινοδιαστατικού διαδρόμου για να επανέλθουμε στη βάση μας».

«Ναι, αμέσως, θέλω να ρίξω μόνο μια ματιά ακόμη στο αποτύπωμα του Μικρόκοσμου, όπως αποκαλούν οι υλιστές την ψυχή, που δεν στέργουν να την παραδεχθούν ως κάτι κινούμενο και ζωογόνο, αλλά μάλλον ως σταθερό αντίκτυπο σε αδρανές υλικό, μήπως και δυνηθώ να αποκρυπτογραφήσω με μεγαλύτερη λεπτομέρεια το τελικό νοηματικό του μήνυμα προς κάθε ενδιαφερόμενο!»  

Η φωνή του πνίγηκε ξαφνικά στο λαρύγγι του  γιατί τα δύο προσοφθάλμια του τηλεσκόπιου τυλίχτηκαν ξαφνικά γύρω από το λαιμό του και απειλούσαν να τον στραγγαλίσουν. Ο Προμηθέας τα άρπαξε πιάνοντας τον ταύρο από τα κέρατα και πασχίζοντας να τα αποσπάσει από πάνω του, αλλά εκείνα επέτειναν το σφίξιμο και το δάγκωμα σαν βόας συσφιγκτήρας ή σαν σαγόνια του καρχαρία. Κατάφερε να απομακρυνθεί από την κονσόλα, αλλά οι σωλήνες των προσοφθάλμιων αποκόπηκαν μυστηριωδώς από το ενσωματωμένο στο τερματικό τηλεσκόπιο και τυλίχτηκαν γύρω από το πόδι του, όπως τα φίδια της Ήρας γύρω από τον Ηρακλή. Ο Προμηθέας τίναξε το πόδι του σαν σκύλος που κατουράει και, μόλις η λαβή των φιδιών χαλάρωσε, τα πυροβόλησε διαδοχικά με το ακτινοβόλο του και τα διέλυσε στα «εξ ών συνετέθησαν». Για την ακρίβεια της αφήγησης ο βασανισμένος τιτάνας αστόχησε στη δεύτερη βολή (“aberratio ictus”), αλλά έσπευσε ο Υπερίων να ελέγξει την αναπήδηση των προσοφθάλμιων και να εξαερώσει τον δεύτερο σωλήνα, μετατρέποντάς τον σ’ ένα σύννεφο υποατομικών σωματιδίων.  

«Μα όλους τους θεούς του Ολύμπου», είπε ο Προμηθέας. «Τι ήταν πάλι αυτό;»

Να ζωντανέψει το τηλεσκόπιο και να τού επιτεθεί! Τι άλλο θα δούμε, τι άλλο θα ακούσουμε!

«Ίσως ο φαινοδιαστατικός διάδρομος να δημιουργεί διαστρέβλωση της πραγματικότητας», είπε ο Υπερίων. «Τώρα που τον ενεργοποιήσαμε για να επιστρέψουμε στη Νέα Αρκαδία, θεωρώ ότι αυτά τα φαινόμενα να σταματήσουν».

«Το ελπίζω κι εγώ. Όσο είμαστε σε κατάσταση στρέβλωσης, πάω κι εγώ να κάνω μία καταιόνηση με ζεστό νερό καλύτερα και όχι με ηχητικά κύματα, για να χαλαρώσω εγγυημένα».       

«Τιτάν μέγιστε, αυτό που μάς συνέβη είναι τόσο απίστευτο, που θα καθίσω να μελετήσω τα μοριακά υπολείμματα των προσοφθαλμίων. Θεωρώ εξίσου μεγάλη την πιθανότητα να έχουμε πέσει θύμα παραίσθησης.»

«Κάνε ό,τι δεν μπορείς να αφήσεις», είπε ο Προμηθέας αποσυρόμενος (κατά το «λυόμενος»). Έβγαλε τη στολή του και μπήκε κάτω από τον καταιονιστήρα. Άφησε με άφατη ηδονή το ζεστό νερό να τρέχει άφθονο στο κορμί του – ας έκανε κάνα παραπάνω έξοδο η υπηρεσία γι’ αυτόν, δεν πείραζε, τόσα τής είχε προσφέρει! Ήταν έντονα αναστατωμένος και, παρότι δεν ήξερε ακριβώς τις τεχνικές ηρεμίας των Ατλάντων, προσπαθούσε να τις μιμηθεί ελέγχοντας την αναπνοή του και κάνοντας χαλαρωτικές σκέψεις, ώστε να έλθει στα ίσα του. Στην αρχή είπε το κλασικό «είμαι πολύ γέρος για όλα αυτά», αλλά στο τέλος του πλυσίματος είπε: «Μα τι λέω, θα απαξιώσω μόνος μου τον εαυτό μου; Γέρος σημαίνει γερός και αφού έχω ακόμη τα μυαλά μου, δύναμαι να αξιοποιήσω την πείρα μου, που δεν αγοράζεται, ούτε πουλιέται, αλλά αποκτάται. Τύφλα να ‘χουν τα νέα φυντάνια που ζητούν αλγορίθμους και λογαρίθμους ή αλφαριθμητικές ακολουθίες ως υποδείγματα δράσης. Εμείς οι παλιοί ξέρουμε από κακουχίες και ανηφοριές και δεν έχουμε επιστημολογική ανάγκη να αντιγράψουμε κάποιους άλλους, να ενστερνιστούμε άκριτα και αδιαμεσολάβητα αυτό που έχουν πει οι άλλοι. Δυνάμεθα με βάση τις γενικές- ειδικές αρχές των επιστημών και τους ερμηνευτικούς κανόνες να καταλήξουμε σε δικά μας συμπεράσματα, οποιαδήποτε πραγματικά περιστατικά κι αν τεθούν μπροστά μας…».        

Λέγοντας αυτά είχε πάρει τη μεγάλη ψήκτρα σώματος για να σκουπιστεί με την τρίχινη επιφάνειά της, αλλά αυτή τυλίχθηκε γύρω από το σώμα του σαν βόας συσφιγκτήρας- λυπούμαστε που ξαναχρησιμοποιούμε αυτή την παρομοίωση, αλλά δεν υπάρχει καλύτερη. Το χνουδάτο ύφασμα της ψήκτρας τού πίεζε ασφυκτικά τα πλευρά και ο Προμηθέας άρχισε για μία ακόμη φορά να παλεύει ξέφρενα και απεγνωσμένα για τη ζωή του. Δυστυχώς η μεγάλη ψήκτρα εκτεινόταν μέχρι τους μηρούς περιλαμβάνοντας και αυτούς στο θανάσιμο αγκάλιασμά της, γεγονός που παρεμπόδιζε σημαντικά την κινητικότητά του. Παρά ταύτα μπόρεσε να βγει απ’ το βαλανείο με μικρά πηδηματάκια ουρλιάζοντας:

«Βοήθεια, Υπερίων!»

Με δυο δρασκελιές ο Υπερίων βρέθηκε από τη γέφυρα στο πλάι του αντικρίζοντάς τον σωριασμένο στο πάτωμα με πρόσωπο μελιτζανί και τα μάτια πεταγμένα έξω, εξορυγμένα από τη σούστα τους. Η ψήκτρα ήταν τυλιγμένη γύρω του και χόρευε μαζί του ένα μακάβριο ύπτιο και ξαπλωτό χορό θανάτου.

«Υπερίων, τράβηξέ το, μού τσακίζει τα πλευρά και τη λεκάνη, τέτοιο πόνο έχω να νιώσω απ’ τον Καύκασο. Ποιος γύπας και ποιο συκώτι, αυτό είναι ανυπόφορο!»  

Με την ατλάντεια δύναμή του μπόρεσε ο Υπερίων να ξεκολλήσει με μεγάλη δυσκολία τον μανδύα του κένταυρου Νέσσου από το βασανισμένο θύμα και είδε μετά βδελυγμίας ότι ένα μεγάλο τμήμα της σάρκας του τιτάνα είχε εξαφανιστεί και σε κάποια σημεία φαίνονταν μόνο γυμνά κόκαλα, σαν να τον είχε τρυπήσει οξύ.

«Μα τον Ουρανό και τη Γη», είπε ο Υπερίων, «μπορείς να σηκωθείς φίλε μου;»

«Βαυκαλίζομαι να πιστεύω ότι έχω περάσει πολύ χειρότερα, αφού είμαι η επιτομή του απόστρατου μαχητή. Στήριξέ με, φίλε μου, να πάμε στη γέφυρα».

Μόλις όμως έφτασαν στην επόμενη θύρα δεν έλαβε χώρα το κλασικό αυτόματο γλίστρημα, ώστε να περάσουν στο επόμενο διαμέρισμα.

«Μα τι έγινε; Εγκλωβιστήκαμε εδώ;», είπε ο πλοίαρχος.

«Να αντιμετωπίσουμε το θέμα επιστημονικά, όπως έχουμε εκπαιδευτεί. Πάω στο δωμάτιό μου, που είναι σ΄ αυτήν την πτέρυγα να πάρω έναν καταγραφέα».

«Και τι να αναλύσει ο καταγραφέας; Αφού τόσο τα προσοφθάλμια όσο και το προσόψιο τα εξαερώσαμε. Δεν νομίζω να μπορούμε να συναγάγουμε κάτι από το καψαλισμένο μοριακό ίχνος».

Μέχρι να αποσώσει την πρότασή του, ο φτερωτός Υπερίων με πηχιαία ψηλοκρεμαστά άλματα πήγε μια και δυο στον θάλαμό του και γύρισε με τον φορητό ανιχνευτή του επαληθεύοντας την παροιμία ότι «μέχρι να σκεφτεί ο γνωστικός, ο τρελός πάει κι έρχεται».

«Ναι έχεις δίκιο, τέως προϊστάμενε», παραδέχτηκε ο Υπερίων. «Μισό λεπτό να ανοίξω το φάτνωμα δίπλα στη θύρα και σίγουρα εκεί θα διαπιστώσω την αιτία του εγκλεισμού μας».

Έβγαλε το εξωτερικό κάλυμμα του φατνώματος και φάνηκαν τα καλώδια.

«Τώρα θα δεις, αυθέντα, θα βραχυκυκλώσω τα καλώδια με τη μέθοδο που τόσες φορές έχουμε αποδράσει στο παρελθόν…».

«Μην βλέπεις απλά, ξεστραβώσου λίγο, οξυδερκή πλην στραβόθωρε και λοξόφθαλμε τεχνολόγε. Υπάρχουν πλάσματα, πλασμώδια που κινούνται πάνω στα καλώδια. Είναι… είναι ανθρωπέλοι…»

«Πράγματι, προσβλητικέ πλην αληθώς ομιλών αρχηγέτα, παρατηρώ και καταγράφω μικροσκοπικά νευρόσπαστα, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να εισχωρούν παντού και να διενεργούν χειρισμούς σε πολύ μικρό χώρο».

«Προφανώς αυτά είχαν εισχωρήσει και στο τηλεσκόπιο και στην ψήκτρα και να πώς ένα άψυχο αντικείμενο ξαφνικά γίνεται έμψυχο και ζωντανεύει. Βέβαια υπάρχει και ο μηχανικός τρόπος αυτοματοποίησης ενός αδρανούς υλικού, όπως είναι ο ηλεκτρονικός εγκέφαλος μέσα σε μία θύρα ή ένα ψυγείο ή έναν κλίβανο ή μία εστία, αλλά εδώ βρισκόμαστε μπροστά σε ένα άλλο φαινόμενο…»

«Δεν καταλαβαίνω, απλώς έχουμε μικροσκοπικά νευρόσπαστα…»

«Ναι, το είπες αυτό. Καλά δεν βλέπεις τίποτε το περίεργο σ’ αυτό το σκηνικό; Δεν είναι και πολύ φυσιολογικό να βλέπει κανείς αυτά τα υπερτροφικά μικρόβια να κάνουν περίπατο πάνω σε ίνες και καλώδια. Η επιστήμη- αλίμονο- ουρανοδρόμε και ουρανοκατέβατε, όπως δηλώνει και τ’ όνομά σου- δεν είναι μόνο παρατήρηση και πείραμα, αλλά πρωτίστως και προεχόντως Λογική. Πες ότι κάτι συμβαίνει: Το ερώτημα είναι: Ποιον ωφελεί, από πού προέρχεται, ποιος το διαδίδει;  Πρέπει να πάψουμε να σκεφτόμαστε με παραδοσιακές κατηγορίες. Αληθές, ψευδές, αυτά είναι για τους μπουμπουνοκέφαλους. Δεν μάς ενδιαφέρουν αν οι μύθοι της Ιλιάδας και της Οδύσσειας είναι αληθινοί, μάς ενδιαφέρει ότι τούς διηγήθηκε ο Όμηρος, ότι πραγματεύονται το βίο και την πολιτεία του ωκύποδος Αχιλλέα, του πολυμήχανου Οδυσσέα, του ιππόδαμου Έκτορα…»

«Όπως είπαμε, έχουν μικροσκοπικό μέγεθος, ώστε να εισχωρούν παντού, είναι σαν άγανα που τα παίρνει ο άνεμος, σαν βελονοειδείς απολήξεις…»

«Όχι ιδιότητες, πάμε στην ουσία, τι είδους πλάσματα είναι: Βιολογικά, μηχανικά, φωτονικά; Αμάν ρε Υπερίων, τόσα χρόνια συνεργαζόμαστε, τι έμαθες από μένα; Στορύνη (στουρνάρι) έμεινες;»

«Ενώπιόν σου με καταλαμβάνει ένα περίεργο σύνδρομο κατωτερότητας, άφρων Επιμηθεύ!»

«Σε παρακαλώ να μην αναφέρεις τον αδελφό μου ούτε γι’ αστείο. Λόγω της δικής του αμέλειας και αβελτηρίας αναγκάστηκα να αναμετρηθώ με τους θεούς, να κλέβω φωτιά και άλλα εξελικτικά εργαλεία, το μεγαλύτερο εκ των οποίων είναι το λάθος- σφάλμα, αφού δεν μερίμνησε να φυλάξει καμία θετική ιδιότητα για τους ανθρώπους».

Ο καταγραφέας γουργούρισε λίγο πριν καταλήξει σε συμπέρασμα.

«Είναι φωτονικοί, αποτελούμενοι από φως, που όμως δύνανται κατά βούληση ή κατά ξένη παρέμβαση ή μετάδοση να αποκτούν μάζα, ώστε να διαντιδρούν με το υλικό μας περιβάλλον».

«Υποψιάζομαι κάτι εφιαλτικό! Για κάνε ανιχνευτική σάρωση όλου του καταστρώματος ή μάλλον των καταστρωμάτων του Ν.Α.Ο.Σ. Βενοβίνδα».   

«Μάλιστα». Ακούγεται, ψηλαφεί, ρογχάζει και στο τέλος κορυφώνεται ο αγωνιώδης ήχος της ανίχνευσης: «Το σκάφος έχει πλημμυρίσει από αυτά τα αναπάντεχα βδελύγματα της ερημώσεως. Έχουν τρυπώσει στις εγκαταστάσεις ανανέωσης του αέρα, σε όλες τις σωληνώσεις για αναπνοή και συντήρηση ζωής, στους τοίχους, στους διαδρόμους, στους αεροφράκτες και τις κλεισιάδες. Δεν έχουν όλα το ίδιο μέγεθος, άλλα είναι μεγαλύτερα, ακόμη και σε φυσικές διαστάσεις, άλλα μικρότερα με απεριόριστη συρρίκνωση, που μπορεί να φτάνει μέχρι τον μικρόκοσμο ή μάλλον να καταβυθίζεται σε όλα τα επίπεδα τούτου, εξαρτάται από το άνοιγμα του διαστήματος ή της οπής, όπου καλούνται να χωρέσουν. Ακόμη κι εκεί που είναι κρεμασμένες οι διαστημικές στολές έχουν παρεισφρήσει, ένθα μάλιστα διατηρούν ένα κανονικό ανθρώπινο μέγεθος, διότι αυτό παρίσταται αναγκαίο και ικανό για την κατάληψη του αντίστοιχου άδειου χώρου, οπότε μπορούμε να δούμε και τη μορφή τους. Είναι πλάσματα σαν κι εμάς, απλώς χρειάζονται μία μηχανή ή μάλλον οροφή προβολής για να υπάρξουν!»

«Μάλιστα, ολογράμματα αυξομειούμενα σε μέγεθος προκειμένου να προσαρμόζονται σε κάθε κενό, να τρυπώνουν σε κάθε εσοχή και να καταλαμβάνουν όλα τα αντικείμενα. Συγγνώμη, θα σε στενοχωρήσω τώρα, αλλά …. Είναι όπως η σύζυγός σου;»

«Ναι», είπε ο Υπερίων καταπίνοντας ένα κόμπο στο λαιμό του. «Ανάλογα με τον χειρισμό της μηχανής προβολής, που πάντα συνδυάζεται με μεταφορέα-διακτινιστή το εκάστοτε ολόγραμμα έχει τη δυνατότητα ή να παραμείνει φωτονικό ή να υλοποιηθεί και στην τελευταία περίπτωση σκουραίνουν βέβαια τα πράγματα».

«Σίγουρα χρειάζεται τεράστια υπολογιστική και ενεργειακή δύναμη για να μετατρέψει κανείς ολόκληρο τον Ναό Βενοβίνδα σε αίθουσα ολογραφικής προβολής. Αλλά ισχύει αυτό; Έχει γίνει τέτοια μετατροπή στην οροφή του διαδρόμου που βρισκόμαστε;»

«Ο καταγραφέας λέει όχι. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει προβολή απ’ έξω. Μια τέτοια τεχνολογία είναι τόσο εξεζητημένη και άπαιχτη που ούτε εμείς δεν διαθέτουμε. Προφανώς πρόκειται για ξένους, για όντα από άλλες διαστάσεις».

«Και γιατί να επιτάξουν αυτοί το Ναό Βενοβίνδα; Αυτή τη στιγμή το σκάφος είναι άοπλο, παροπλισμένο, χρειάζεται αναβάθμιση και συντήρηση, είναι στα ΚΤΕΟ. Αλλά στάσου… μη μού απαντάς, το ξέρω, εδώ στο στόμα μου το έχω… και μόνο ο φαινοδιαστατικός διάδρομος και γενικά οι πυρηνικές μηχανές και οι μηχανές αντιύλης του Ν.Α.Ο.Σ. Βενοβίνδα μπορούν να μετατραπούν εύκολα σε όπλο και μάλιστα τρομακτικής ισχύος. Εύκολα γήινοι ή εξωγήινοι τρομοκράτες δύνανται να κατευθύνουν το αστροσκάφος σε μεγάλη πόλη της Γης και να την κάνουν Γης Μαδιάμ. Ένα διαστημόπλοιο με τη δύναμη του Βενοβίνδα θα μπορούσε να προκαλέσει έκρηξη, ικανή να εξαλείψει πλανήτη ολόκληρο!»

«Κι εμείς είμαστε κλεισμένοι εδώ μέσα, ανίσχυροι, χωρίς δυνατότητα διαφυγής».

«Είπες ότι θα βραχυκυκλώσεις τα καλώδια, ξεχασιάρη τιτάν».

«Δεν είναι πλέον επιλογή αυτό. Οι ανθρωπέλοι δουλεύουν τόσο γρήγορα, ώστε έχουν σχεδόν εξαφανίσει το φάτνωμα με τα καλώδια, το έχουν ενσωματώσει στον τοίχο, έχουν επηρεάσει την ύλη σε μοριακό επίπεδο και έχουν συντήξει τα τοιχώματα με τα κουφώματα».   

 «Έ βέβαια τόση ώρα που φλυαρούμε, ο εχθρός δεν χασομερά και δεν χρονοτριβεί. Το ‘χουμε αυτό το ελάττωμα εμείς οι τιτάνες, την σχοινοτενή αδολεσχία, μιλάμε και μιλάμε μέχρι να κουράσουμε το θέμα και να εξαντλήσουμε τους εαυτούς μας. Ο Πλάτων μάς δίδαξε το “διαλέγεσθαι”, αλλά εμείς έχουμε την τάση να το παρακάνουμε. “Όμως, θαρσείν χρη, ταχ’ αύριον έσται άμεινον”. Φίλε μου καρδιακέ, Κάνε ό,τι μπορείς, σού έχω εμπιστοσύνη. Θέλω ιδέες, θέλω επιλογές, θέλω οψώνια από το καλάθι της Ευκαιρίας που έχει τα μαλλιά μπροστά, για να τη συλλαμβάνουν  οι ξύπνιοι, γιατί, αν σε προσπεράσει, “όνον κείρεις και ωόν τίλλεις” (πιάσ’ τ’ αβγό και κούρευτο ή αλλιώς σουρομάλλιασέ το ή σουρομάδησέ το”)».

          «Όπως είπαμε, το να δραπετεύσουμε, όπως συνήθως κάνουμε, δεν είναι πλέον οψώνιον (option – επιλογή). Η δράση αποκλείεται και μένει μόνο η σκέψη για να αντιμετωπίσουμε αυτή τη δυσχερή συγκυρία.»

          «Πελαγωμένε Άτλαντα, μάς δουλεύεις; Με σκέτη σκέψη πώς θα φύγουμε από εδώ; Χρειάζεται πάντα η δράση και η πράξη ως επιστέγασμα της σκέψης ή ως διοχέτευσή της στο πεδίο της πραγματικότητας. Τι κρίμα που η Θεία έχει πια αποσυρθεί από τα συστήματα του Ν.Α.Ο.Σ. Βενοβίνδα, αλλιώς θα είχαμε μία σύμμαχο για να πολεμήσουμε όλα αυτά τα ηλεκτρονικά κυκλώματα και τους ανθρωπέλους – ολογραφήματα».

          Ο Υπερίων φάνηκε να αυτο-απορροφάται και να συλλογίζεται βαθιά.

          «Τώρα βρήκες την όρεξη, ειδωλολάτρη μου -κατά το χριστιανέ μου- να βυθιστείς σε διαλογισμό και αυτοσυγκέντρωση; Εδώ καίγεται η γούνα μας, η διφθέρα μας και τα τεφτέρια μας, για να χρησιμοποιήσω και ένα αντιδάνειο».     

          «Κι όμως», αναδύθηκε τελικά από το βάθος των σκέψεών του ο Υπερίων, «δεν μπορεί να μην έχει σχέση η Θεία, ένα τόσο εξελιγμένο ολόγραμμα, μ’ αυτό που μάς συμβαίνει. Θα επικοινωνήσω μαζί της».

          «Για στάσου, είπες ότι στη Συνομοσπονδία δεν υπάρχει τεχνολογία που να είναι σε θέση να προβάλλει ένα ολόγραμμα εξ αποστάσεως χωρίς προβολείς οροφής».

          «Ναι, αλλά μπορεί να βρισκόμαστε σε ολόγραμμα μέσα σε ολόγραμμα. Άκου με που σού λέω, η συμβία μου είναι απολύτως ικανή για κάτι τέτοιο, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι πριν αποχωρήσει φρόντισε να εγκαταστήσει φωτοδιαχυτικές μικροσυσκευές σε όλο τον Βενοβίνδα για να μπορεί να τον χειρίζεται από μακριά. Είναι βασικό χαρακτηριστικό της ότι, αν μια φορά τής εμπιστευθείς εξουσία, αυτή δεν παραιτείται ποτέ, θα κάνει οτιδήποτε για να διατηρηθεί σε θέση ισχύος, θα γαντζωθεί σ’ αυτήν, όπως ο Κυνέγειρος, ο αδελφός του Αισχύλου, στα πλοία των Περσών. Είναι πολύ πιθανό η οροφή να μην είναι αυτό που φαίνεται, να υπάρχουν δηλαδή μικροσυσκευές διαχείρισης ολογραμμάτων».

          Έψαξαν και βρήκαν σε κάποιο διαμέρισμα, από αυτά που είχαν πρόσβαση, έναν επικοινωνητή που ήταν σε καλύτερη κατάσταση από τους άλλους. Υπήρχε βέβαια η σκέψη στους κύκλους της Συνομοσπονδίας να ενσωματωθούν οι επικοινωνητές στη στολή των ναυτών και των αξιωματικών, δεδομένου ότι συνήθως οι κάτοχοί τους τούς έχαναν ή τούς πετούσαν υποτιμητικά ως ξεπερασμένους, όπως έκαναν σε άλλες εποχές οι άνθρωποι με τα κινητά τους, αλλά ακόμη δεν είχε υλοποιηθεί το σχέδιο αυτό. Ο επικοινωνητής που βρήκαν οι δύο παλιόφιλοι, αφού πρώτα εξέτασαν και πέταξαν οργισμένοι πολλούς άλλους στην γωνία, είχε εμβέλεια που έφθανε ως τη Νέα Αρκαδία.

          «Ευρυφάεσσα, λέξον, Ευρυφάεσσα, μίλησέ μου», είπε ο Υπερίων αρκετά οργισμένος.

          «Τι έγινε πάλι, φορτικέ σύζυγε;”, απάντησε στο τέλος δύσθυμη η κομψή τιτανίδα.

          «Είμαστε εγκλωβισμένοι με τον Προμηθέα στο Ν.Α.Ο.Σ. Βενοβίνδα. Φωτονικά νευρόσπαστα έχουν καταλάβει όλες τις συνδέσεις και αναδιαμορφώνουν όλα τα συστήματα τους σκάφους. Όπως σε ξέρω, αποκλείεται εσύ να μην έχεις ασφαλιστικές δικλείδες γι’ αυτή την περίπτωση, αν κι εγώ προσωπικά πιστεύω ότι έχεις βάλει το χεράκι σου. Καλά δεν ντρέπεσαι; Εδώ κινδυνεύουμε, έχουμε χάσει τον έλεγχο του σκάφους. Τι σχεδιάζεις πάλι; Μήπως θες να μάς λαμπαδιάσεις θυσιάζοντάς μας στο βωμό της τεχνητής νοημοσύνης, που τόσο ανεπιφύλακτα λατρεύεις και υπηρετείς;»

          «Μα τι λες, εγώ… Ίσως πρόκειται για ξένους, για πλάσματα από άλλη διάσταση, δεν είμαι εγώ υπεύθυνη για όλα, καταχρηστικέ γαμπρέ, δεν έχουμε εμείς τέτοια τεχνολογία…»

          «Άσε τα σάπια, πραγματικά δεν περίμενα από σένα ότι θα πέσεις τόσο χαμηλά. Όμως το ίδιο το όνομά σου μαρτυρεί πόσο παιχνιδιάρα είσαι αναφορικά με το φως ή μάλλον πόσο πειραματίζεσαι με τα δεδομένα του φωτός. Πάντα μού έλεγες ότι θέλεις να ζήσεις την ευτυχία ως βιοσύμφυτη, παρέα με τον οργανισμό της Νέας Αρκαδίας, αλλά ποτέ δεν πίστεψα ότι θα έφτανες σ’ αυτό το σημείο, να καταλάβεις το Ν.Α.Ο.Σ, Βενοβίνδα για να πετύχεις τι, βλαμμένο πλάσμα;»

          «Μη βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα, εξυπνάκια πλην μη άνεργε άνερ. Εσύ νομίζεις  ότι όλα περιστρέφονται γύρω από το φόνο και τις έρευνές σου. Υπάρχουν και άλλες προβληματικές σ’ αυτόν τον πρωτότυπο και πρότυπο για τα ανθρώπινα δεδομένα βιότοπο της Νέας Αρκαδίας. Εκτός από τους βιοσύμφυτους και τους φυσιολογικούς υφίσταται και μία τρίτη κατηγορία όντων, εμείς οι φωτονικοί, που έχουμε το χαρακτηριστικό ότι ζούμε κατά παραπομπή από κάποιο μηχάνημα, ότι στο βάθος πρέπει πάντα να στέκεται μία οροφή προβολής που παραπέμπει σ’ εμάς».

          «Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα. Εσύ διάλεξες να μείνουμε σε περιοχή φυσιολογικών. Υπάρχει στα προάστια και στην εξοχή της Νέας Αρκαδίας ολόκληρο ολογραφικό χωριό που στεγάζεται από πλήρη θόλο κατάστικτο από συσκευές προβολής. Ήμουν διατεθειμένος ακόμη κι εκεί να μείνω για να μπορέσετε να έχετε μία πιο φυσιολογική, μπερδεύτηκα, πιο φωτονική ζωή, να μπορείτε να βγαίνετε έξω για περίπατο, να επισκέπτεστε ακόμη και κέντρα διασκέδασης, τα παιδιά να πηγαίνουν σχολείο αντί να δέχονται τηλεκπαίδευση στο σπίτι και όλα αυτά. Κι αυτό που τάχα με κατηγορείς ότι έχω προσλάβει φωτονική οικογένεια γιατί είμαι δήθεν εγωιστής ή εσωστρεφής ή ότι αρέσκομαι σε αυταπάτες, ούτε κι αυτό ισχύει. Είχα εγώ σκεπτικό που σού ζήτησα να αποσυρθείς από τον Βενοβίνδα και που αντέγραψα τις μήτρες των παιδιών και ύστερα που σάς έφερα εδώ. Ήθελα να ζήσετε κι εσύ και τα παιδιά μακριά από τους κινδύνους των μεγαλουπόλεων σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον…»

          «Το να έρθουμε στη Νέα Αρκαδία δεν ήταν δική σου ιδέα, αλλά δική μου…»

«Εσύ όμως επέλεξες να ζήσουμε σε κανονικό χωριό, όπου δεν μπορείς να ξεμυτίσεις από το σπίτι, ούτε εσύ ούτε τα κορίτσια. Τάχα διότι έτσι είναι καλύτερο για μένα, άστα αυτά! Το έκανες μόνο και μόνο, ώστε το μόνο θέμα συζήτησης να είναι αν θα βάλω εγώ τηλεπαθητικό εμφύτευμα, για να είμαστε σε διαρκή επικοινωνία, για την οποία όμως ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος, διότι χρειάζεται και στιγμές απομόνωσης, στιγμές αυτοσυγκέντρωσης. Πάντα ήθελες να έχεις κάτι να γκρινιάζεις! Σε κάθε περίπτωση, υποψιάζομαι ότι πίσω από αυτό το χοντρό πάθημα που μάς συμβαίνει βρίσκεσαι εσύ, αν και δεν μπορώ να καταλάβω την ακριβή σχέση του με όσα σκαρώνεις και σκαρφίζεσαι. Εξηγήσου, σε παρακαλώ, καθότι έχω εδώ δίπλα και τον οικογενειακό μας φίλο Προμηθέα και αισθάνομαι πολύ άσχημα που κι αυτός εμπλέκεται στις δικές μας ανούσιες επιδείξεις δύναμης,»                                          

«Να, είπα, όταν αποχώρησα από τη φθαρτική και φθοροποιό μου θητεία μέσα στα κυκλώματα του Ναού Βενοβίνδα, να ξεκινήσω ένα σύστημα, ώστε οι συσκευές προβολής να απέχουν ικανή, όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση από τα ολογράμματα, τα οποία φωτίζουν. Σαν ένα βήμα για την ανεξαρτητοποίηση, την  απεξάρτησή μας από παράγοντες δεσμευτικούς για μάς, καταλαβαίνεις…Το επόμενο μελλοντικό βήμα θα είναι να έχουμε φορητή συσκευή εκπομπής, αλλά τα επιστημονικά επιτεύγματα δεν επιτυγχάνονται ποτέ σωρηδόν, αλλά διαδοχικά  με την κοπιαστική μέθοδο του “λάθους και μετά σωστού”, “της δοκιμής και της αστοχίας- γκάφας”»

«Ευρυφάεσσα, πτωματοφάγουσα, σχιστόσωμα, επίπεδο, παρασιτικό σκουλήκι, τρηματοειδές πλασμώδιο σπονδυλωτών οργανισμών, αιματώδες και ηπατικό δίστομο, παραδέχεσαι στα σοβαρά ότι μάς παγίδευσες χωρίς να μάς προειδοποιήσεις, ότι μάς έκανες να περάσουμε τέτοια ταλαιπωρία, τέτοια έντονη στενοχώρια και αχρείαστη ταραχή, ικανή να συγκροτήσει τη νομική βάση εκτεταμένης ηθικής βλάβης, μόνο και μόνο για να δοκιμάσεις εξ αποστάσεως συστήματα ολογραφικής προβολής; Λοιπόν μάζεψε τα καλώδια σου και τις προεκβολές σου αυθορεί και παραχρήμα μη σε στείλω στον κόρακα- μα τι λέω, δυστυχώς στους νερόβραστους και πολιτικά ορθούς κανόνες εθιμοτυπίας των τιτάνων δεν υπάρχει κατάλληλη λέξη για να περιγράψει αυτό που έκανες, οπότε καταφεύγω στον ισλαμοχριστιανισμό και σού λέω: μη σε πάρει ο διάολος, διόρθωσε τη συμπεριφορά σου γιατί θα σε κάνω να φτύσεις το γάλα της μάνας σου, θα σε κυνηγάω με λογχοπέλεκυ μέχρι το τέλος των ημερών σου»

«Αν ήμουν άντρας, θα σού έλεγα “επί των εμών όρχεων περδήσει”, αλλά τέλος πάντων. Μη με απειλείς, “ώδινεν όρος και έτεκεν μυν” ή αλλιώς “μυία έθρεψεν κόλον και αφόδευσεν επί τον κόσμον όλον”. Σιγά τώρα μη μάς φοβίζει και ο Υπερίων. Άμα φτάσουμε στο σημείο να τρομοκρατεί ο σύζυγος τη σύζυγο και να μην τρέμει στην κυρά του μπρος, τότε πάει, γύρισε ο κόσμος ανάποδα. Εντάξει, αποσυνδέω τα συστήματα, αλλά κοίτα να μη με εξοργίζεις πολύ, γιατί δεν ξέρεις ποτέ, ούτε εσύ αλλά ούτε κι εγώ, πώς θα αντιδράσω. Στην αιώνια ιστορία ανδρός και γυναικός είναι φανερό ποιος είναι ο κυνηγός και ποιο το θήραμα και μη το ξεχνάς ποτέ αυτό, ούτε εσύ ούτε ο οινόφλυξ συνδαιτημών σου στα ολονύκτια συμπόσια!»

Η θύρα ελευθερώθηκε, οι ανθρωπέλοι εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας από όλα τα όργανα του σκάφους και οι δύο ψαλαττωμένοι – τσαλακωμένοι τιτάνες έφτασαν παραπατώντας, χωρίς να ξέρουν αν είναι όρθιοι ή λιπόθυμοι, στα χειριστήρια της γέφυρας, βλέποντας με ανακούφιση ότι τουλάχιστον η δράση του φαινοδοαστατικού διαδρόμου είχε ολοκληρωθεί και διέτρεχαν πάλι τη γνώριμη τροχιά γύρω από τη Νέα Αρκαδία. 

Ο Υπερίων αισθάνθηκε αμήχανα και πήγε να απολογηθεί στον Προμηθέα για το ατυχές περιστατικό.  

 «Ε καταλαβαίνεις, πλοίαρχε, το προαιώνιο σύμφωνο ανδρός και γυναικός έχει μεγάλη δύναμη όταν τηρείται, γι’ αυτό έχει πολλές εγγυητικές ρήτρες μη εκπλήρωσης, αλλά παρ’ όλ’ αυτά κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τις νομικές διαφορές, τις ασυμφωνίες χαρακτήρων, τις χασμωδίες διαγωγής και συμπεριφοράς…»

«Υπερίων, μην κουράζεσαι. Είναι φανερό ότι έχεις έκδηλα οικογενειακά προβλήματα, αλλά δεν είμαι τόσο αφελής, ώστε να πιστεύω ότι αυτή η βάναυση παρεμβολή προέρχεται από τη σύζυγό σου»

«Τι εννοείς, ώ καχύποπτε και φιλύποπτε τσιμεντοτιτάν;»

Ο Προμηθέας βίγλισε τον αιώνιο υφιστάμενό του με κάποιο οίκτο, λύπηση και συγκατάβαση. Είχε άπειρη κατανόηση ότι αυτός ο πανεπιστήμων Άτλαντας έμοιαζε πάντα με μαθητούδι ενώπιόν του. Έτσι γίνεται όταν ανάγουμε κάποιον σε ίνδαλμά μας, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να στεκόμαστε σούζα μπροστά του με ευλάβεια και σεβασμό.

«Ανυποψίαστε και φιλόστοργε σύζυγε και πάτερ, φαντάζομαι να έχεις αντιληφθεί ότι ο “Ικαρομένιππος” δεν έπαψε να υπάρχει με τη σύλληψη του … Ικαρομένιππου. Το αυτονομιστικό κίνημα της Νέας Αρκαδίας ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει. Αυτό που βιώσαμε σήμερα ήταν επαναστατική γυμναστική και τελική- επίσημη δοκιμή για κάποια καθοριστική και χειρουργική ανατρεπτική ενέργεια, που θα έχει τεράστιες επιπτώσεις στο πολίτευμα, το θεσμικό καθεστώς και τις εν γένει συνθήκες του ηλιακού συστήματος. Ξύπνα αδελφέ! Η τεχνητή βιολογική νοημοσύνη προχωρά ακάθεκτη σε νέες κατακτήσεις και κορυφές. Έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα αδρανή αυτόματα και τους μηχανικούς Τάλω και έχει θέσει στόχο να υποδουλώσει την ανθρωπότητα! Ποια λύση απομένει; Πάλι οι τιτάνες, πάντα οι τιτάνες, πάντα ο αγώνας, από κάθε πολεμίστρα, κάθε στιγμή, μαζί με τα φυλαχτά και τα μαργαριτάρια της ανθρωπότητας!»     

Ο Υπερίων έμεινε ενεός για πολλή ώρα.

«Επαίων, πολυμαθή, πολυίστωρ, φωτεινέ παντογνώστη, πολύξευρε πρόεδρε, σ’ αγαπώ και τώρα και πάντα. Μού υπέδειξες με την ευστροφία και την αξιοσύνη σου ένα δρόμο που τον είχα παραμελήσει στην έρευνά μου για την απεχθή δολοφονία της Αρήτης. Τα ολογράμματα! Στο κάτω – κάτω της γραφής ήταν ολόγραμμα εκείνο που ξεπάστρεψε  την εμπνεύστρια της Νέας Αρκαδίας και πρέπει να ερευνήσω πιθανούς και επίδοξους δολοφόνους στο χωριό των ολογραμμάτων, αλλά και γενικότερα στην ολογραφική κοινότητα».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15^ο : ΟΑΡΙΣΤΥΣ (Οαριστύς, ερωτική συνομιλία)

Ήταν η τρίτη φορά που ο Υπερίων επισκεπτόταν την κατοικία της Αρήτης της Κυρηναϊκής, η δεύτερη υπηρεσιακή, γιατί ίσως να θυμάσαι αναγνώστη ότι κάποια φορά- την ενδιάμεση-  είχε ζητήσει καταφύγιο πίσω από το αλύμαντο των σφραγίδων, που είχαν τοποθετηθεί για να μη πειραχτούν τα αποδεικτικά στοιχεία, προκειμένου να ξεφύγει λίγο από την κρεβατομουρμούρα της οικογένειας. Από τις δύο υπηρεσιακές μεταβάσεις η πρώτη ήταν η αρχική γνωριμία και αυτοψία στον τόπο του εγκλήματος με ξεναγούς τους υπεύθυνους ασφαλείας του σταθμού και η δεύτερη ήταν τώρα, όπου πήγε μαζί με τις συνεργάτιδές του και την ασφαλίτισσα Περικτιώνη. Όμως αυτή τη φορά η ασφαλίτισσα δεν είχε έλθει για να μυήσει ή να εισαγάγει τους ανακριτές στο περιβάλλον της υπόθεσης, αλλά μάλλον για ανακριθεί ερχόμενη σε αντιπαράθεση ή… αντιπαράσταση με το περιβάλλον αυτό. Διότι η Περικτιώνη, όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, είχε τις περισσότερες αδικαιολόγητες μεταβάσεις στην οικία της Αρήτης, επισκέψεις μέσα στο ενδιαίτημα και όχι απέξω, όπως θα ήταν το λογικό από τις ανάγκες φύλαξης.

Η οικία ήταν η γνωστή απολύτως αποστειρωμένη περιοχή, όπου υπήρχε μόνο ένα κρεβάτι. Η πλήρης ανακύκλωση των υλικών είχε ως αποτέλεσμα, κάθε κυάθιον του καφέ (φλιτζάνι) μαζί με το υποκρατηρίδιόν του (πιατάκι) και κάθε πινάκιο μαζί με τα μαχαιροπήρουνα, ακόμη και κάθε φθαρμένο ή χρησιμοποιημένο εριούχο, κάθε εφάπλωμα και κάθε σινδόνη, λερωμένες ή κηλιδωμένες περικνημίδες, περισκελίδες, ασιδέρωτα χιτώνια ή υποχιτώνια- υποκάμισα, μη αμυλωμένα ξεφτισμένα περιτραχήλια, μαζί με ό,τι άλλο στοιχείο μπορεί κανείς να φανταστεί να έχουν ενταφιαστεί στους τοίχους και να μην είναι σε θέση να μαρτυρήσουν ή να φανερώσουν τίποτε. Όμως ο Υπερίων θεωρούσε ότι και μόνο η θέα του τόπου του εγκλήματος και η σχετική ατμόσφαιρα τορνευτικού δραπανοειδούς αγωνιώδους δράματος (θρίλερ) θα ήταν αρκετή για να εκμαιεύσει κάποια αντίδραση από την ανακρινόμενη, πρόσφορη να διαφωτίσει το έγκλημα.

Μόλις έκλεισαν την θύρα, ανέμισαν λίγο το σχετικό ανακριτικό ένταλμα τόσο όσο χρειαζόταν για να προκαλέσουν τον αντίστοιχο σεβασμό και να σιγουρευτούν ότι η ανακρινόμενη είχε αποβάλει το θράσος, που την χαρακτήριζε μέχρι τούδε λόγω θέσεως, αφού δεν είχε ούτε καν το κουράγιο να ελέγξει τα διαπιστευτήρια των ανακριτών.    

 «Περικτιώνη, δεν είναι μυστικό ότι επισκέφτηκες περισσότερο από κάθε άλλον την κατοικία της Αρήτης, χωρίς μάλιστα να έχεις κανένα λόγο. Εσύ μία ταπεινή αστυνομικός τι δουλειά είχες να χώνεσαι στα άδυτα μίας βασικής για το κοινόβιο προσωπικότητας:»        

«Πάτε να με φοβίσετε και να κάνετε ασβό τον μάρτυρα, εδώ πέρα; Με είχε για σωματοφύλακά της η κυρία Αρήτη, που να σκάσετε όλοι από τη ζήλεια σας. Για προσωπικό της σωματοφύλακα, γιατί φοβόταν λίγο».

«Δεν υπήρχε καμία επίσημη μετάταξη, μετάθεση ή απόσπαση από τον προϊστάμενό σας Φιλογενή για την εν λόγω φύλαξη».

«Ωραία, ήμουν ανεπίσημα διορισμένη σωματοφύλακας».

«Για να σε βοηθήσω, ίσως προσλήφθηκες ως συνοδός ή παραμάνα εντός της οικίας, αλλά γιατί; Η οικία είχε συστήματα ασφαλείας και μάλιστα υπερσύγχρονα, κανείς δεν θα μπορούσε να εισχωρήσει, γιατί θα ηχούσε συναγερμός».

«Ίσως να ήμουν μία τελευταία γραμμή αμύνης για την περίπτωση που κάποιος κατάφερνε να διεισδύσει…»

«Περικτιώνη, δεν μιλάς για καμιά εποχή αναρχίας ή χασμωδίας ασυντόνιστων και ασυσχέτιστων συμπεριφορών, αλλά για μία εποχή που όλες οι κινήσεις καταγράφονται και αξιολογούνται. Ξέρεις πολύ καλά λόγω επαγγέλματος ότι εξωτερική διείσδυση υπό τις σημερινές συνθήκες δεν είναι δυνατή, εκτός αν κάποιος απενεργοποιήσει με εξεζητημένα αγχέμαχα εργαλεία τη σήμανση του κήπου και του κτιρίου. Άλλωστε μόνο εξ αυτού του λόγου οι εξωτερικοί φρουροί έχουν ακόμη νόημα».

Η Περικτιώνη άρχισε να κουνιέται πέρα – δώθε με ανίσχυρη λύσσα! Από τη μία ήθελε να κρυφτεί, από την άλλη να αποστομώσει τους ανακριτές. Είχε το νεύρο και το αντανακλαστικό να απαντήσει στην πρόκληση, αλλά όχι και τη λογική συγκρότηση ώστε να συγκρατηθεί και ο Υπερίων το γνώριζε αυτό.

«Ναι, γιατί άραγε να είμαι εγώ εσωτερική, φαεινέ παντογνώστη, που ήλθες εδώ να μάς ταράξεις τους κύκλους;»        

Εκεί επενέβη η Ευρύβια για να υπερασπιστεί τον προϊστάμενό της.

«Περικτιώνη, άκουσέ με πολύ προσεκτικά. Η καλύτερη εκδοχή για σένα είναι ότι ήσουν ερωμένη της Αρήτης και η χειρότερη ότι ήσουν η δολοφόνος της λόγω κάποιου είδους ερωτικής αντιζηλίας. Σε ερωτούμε λοιπόν με όλους τους τύπους και με συναίσθημα ευθύνης. Ήσουν ερωμένη της Αρήτης Κυρηναϊκής;»

«Αστροστόλοι… απαίσιοι ηθικολόγοι… αυτόκλητοι τιμητές της κοινωνικής ορθοπεδικής… ποιος σάς έδωσε το δικαίωμα να επεμβαίνετε στη ζωή μας…», μουρμούριζε ατελέσφορα η Περικτιώνη.

«Περιμένουμε απάντηση», διαλάλησε με στεντόρεια φωνή ο Υπερίων.

Η Περικτιώνη παρέμεινε σιωπηλή για αρκετή ώρα, κουνώντας τους ώμους της δεξιά και αριστερά.  

 «Λέγεεε», έσκουξαν οι ανακριτές εκβιάζοντας τις καταστάσεις.

«Δεν ήμουν, γιατί είχε εραστές- ολογράμματα!», ξέσπασε κραυγάζοντας η Περικτιώνη.

«Δηλαδή φανταστικούς εραστές;», ρώτησε αμέσως η Ευρύβια μη δίνοντάς της τον χρόνο να ανασυνταχθεί.

«Όχι, οι απόλυτα φανταστικοί εραστές δεν έχουν κανένα βάθος και καμία υπόσταση, καμία ελκυστικότητα, αλλά και κανένα γούστο. Είχε εραστές από το ολογραφικό χωριό. Αυτοί παρουσιάζονταν στην οθόνη και μετά υλοποιούνταν για τις ανάγκες της γενετήσιας πράξης από τον μεταφορέα- διακτινιστή. Εγώ απλά τούς ήξερα και τούς προήγαγα, προσήγαγα, παρακολουθούσα…».

«Μα είναι δυνατόν ένας φυσιολογικός άνθρωπος να ερωτευτεί ένα ολόγραμμα;», αναρωτήθηκε η Ευρύβια καταπνίγοντας την αηδία της. Μετά όμως σκέφτηκε ότι το όνομά της, που σήμαινε ευρύς βίος, συνεπαγόταν και ευρεία αντίληψη των πραγμάτων, οπότε έσπευσε να αυτολογοκριθεί και να κάνει την αυτοκριτική της. «Γιατί όχι; Τόσα χρόνια έχουμε δει όλους τους συνδυασμούς. Τιτάνες μαζί με Ολύμπιους, θεούς μαζί με ανθρώπους και θνητούς μαζί με αθάνατους, φυσιολογικούς μαζί με βιοσύμφυτους, παρότι οι τελευταίοι έχουν πιο στενή σύνδεση με τους ομοίους τους παρά με τον φυσιολογικό σύντροφό τους, ομοφυλόφιλους με ετεροφυλόφυλους (γίνεται αυτό;), οργανικούς που να συνδέονται με μηχανικούς Τάλω, ποζιτρονικά ανδροειδή και γυναικοειδή ή ακόμη και με υπεραυτόματα λοατκί τύπου “Εχετλαίος”, ακόμη και είδη ασύμβατα μεταξύ τους που έχουν επιλέξει να παίρνουν ανά εξάμηνο το ένα τη μορφή του άλλου ώστε να γίνονται συμβατοί, όπως ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης ζουν έξι μήνες στον ουρανό και έξι μήνες στα τάρταρα».

«Είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Ο καθένας έλκεται από αυτό που δεν έχει, από το απλησίαστο, το αδύνατο!», γνωμάτευσε η Περικτιώνη δείχνοντας μία ιδιαίτερη ευαισθησία και βαθιά μόρφωση, που κανείς δεν θα περίμενε, δεν θα υποπτευόταν ή δεν θα προϋπέθετε σε μία ασφαλίτισσα.

Άρχισε να απαγγέλλει: «“Ο Παν αγάπησε τη κοντινή του Ηχώ, αλλά η Ηχώ το Σάτυρο αγαπούσε τον πηδηχτή, μα ο Σάτυρος λυσσομανούσε για τη Λήδα. Κι όση άναβε φωτιά η Ηχώ στον Πάνα, τόση κι ο Σάτυρος στην Ηχώ κι η Λήδα στο Σατυρίσκο.  Κι αμοιβαία τούς έλιωνε ο Έρως και κάθε μια από αυτές όσο μισούσε τον άνδρα που την αγαπούσε, τόσο ήταν πάλι μισητή από εκείνον που προτιμούσε. Αυτό το μάθημα το λέω στους ανέραστους όλους: αγαπάτε όταν σάς αγαπούν, για ν’  αγαπιέστε όταν αγαπάτε”, μάς λέγει ο Μόσχος ο Σικελιώτης στα Βουκολικά».   

          «Καλά- καλά, τα ξέρουμε αυτά. Τι μάς πέρασες, για αμόρφωτους; Ξέρουμε από τη μυθολογία- ψυχολογία ότι, όσο κάποιοι εραστές, παρότι φαινομενικά ασύμβατοι, κάνουν τα πάντα για να μείνουν μαζί ή πάλι λιώνουν και αυτοκαταστρέφονται λόγω ανανταπόδοτου έρωτα, άλλοι τόσοι κάνουν ό, τι μπορούν για να αποφύγουν τους αταίριαστους έρωτες, όπως ο διάολος το λιβάνι. Έτσι η Άρτεμη για να γλιτώσει από τον Ακταίονα τον μεταμόρφωσε σε ελάφι και τον έφαγαν τα σκυλιά, η Σύριγξ προτίμησε να μεταμορφωθεί σε καλάμι για να αποφύγει τον Πάνα και η ίδια η Ηχώ που ανέφερες προτίμησε να τη ξεσκίσουν οι βοσκοί από το να υποκύψει στις ορέξεις του τραγοπόδαρου», διέκοψε τον οίστρο και τις υπεκφυγές της ο Υπερίων, επαναφέροντάς την στην τάξη. «Ποιος ήταν αυτός ο εραστής της Αρήτης;», ρώτησε αυστηρά.

«Πού να ξέρω, είχε πολλούς. Ήταν νυμφομανής – μητρομανής. Είχε εραστές και ερωμένες, άνδρες και γυναίκες ου μην αλλά και ουδέτερα διαφιλονικούμενα πλάσματα, άντε να βγάλεις άκρη. Οι αισθητήρες της Νέας Αρκαδίας μπορούν να σάς διαβεβαιώσουν ότι δεν ήμουν παρούσα τη βραδιά της δολοφονίας. Πού να ξέρω εγώ ποιον ή ποια ή ποιο είχε σπιτώσει εκείνη την ημέρα, η γυναίκα ήταν ασυναγώνιστη, ήταν πανούργα, πανέξυπνη, αλλά είχε και γονίδια γουρουνοτρόφου, τις πιο άνομες και αχόρταγες ορέξεις. Η καημένη η Λασθίνια, έστω κι αν υπέπεσε σε μεγάλα σφάλματα, σάς είχε πει σε ανύποπτο χρόνο μία αλήθεια, άρχοντα, ότι μόνη η διακριτικότητα και η ευγένεια την παρωθούσε να μην απαντήσει στις ερωτήσεις σου και το ίδιο ισχύει και για μένα».

Χωρίς να την αφήσει να συνεχίσει, ο Υπερίων επικοινώνησε ακαριαία με τον Φιλογενή.

«Φιλογενή, δώσε αμέσως κατάλογο όλων των ολογραφικών προσωπικοτήτων που ζουν στο ολογραφικό χωριό. ‘Ένας απ’ αυτούς μάλλον είναι ο δολοφόνος της Αρήτης».

Ο Φιλογενής τα μασούσε ή κατ’ άλλη έκφραση τα μάσαγε.

«Ε… αστροστολικέ απεσταλμένε… υπασπιστή του μέγιστου Προμηθέα… αξιοσέβαστε εκπρόσωπε των τιτάνων…»

«Κόψε τις μακακίες και μίλα καθαρά! Τι συμβαίνει επιτέλους, ειδωλολάτρη μου, εδώ στο σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας, πες μου; Πόσα μυστικά του διαβόλου ως διαστροφέα του συμβόλου κρύβετε σ’ αυτόν τον αμφιλεγόμενο τόπο της κόλασης, ανεπαρκή και δυσανάλογα αμειβόμενε δημόσιε λειτουργέ;»

«Δεν έχουμε πλήρες αρχείο για τις ολογραφικές προσωπικότητες, αυτές έρχονται και παρέρχονται. Είναι, βλέπεις, η φύση της φωτονικής ύπαρξης τέτοια που είναι φευγαλέα. Καταλαβαίνω βέβαια ότι αυτό αντιβαίνει στα ανθρώπινα δικαιώματα που εσείς οι τιτάνες πάνω απ’ όλα διακηρύσσετε – μεγαλοποιείτε και για τα οποία κόπτεσθε και αγωνίζεστε, αλλά αυτή είναι η κατάσταση».

Ο Υπερίων είχε μείνει άφωνος.

«Δηλαδή», ψέλλισε, «εκμεταλλεύεστε τις φωτονικές προσωπικότητες στο πλαίσιο ενός είδους δουλείας. Όμως δεν θα κριθεί η ανθρωπότητα για τον τρόπο που αντιμετωπίζει αυτή τη νέα φυλή; Τουλάχιστον στη Γη κανείς δεν αμφισβητεί τα δικαιώματά τους, εδώ όμως αυτά που βλέπω και διαπιστώνω ερευνώντας υπερβαίνουν κάθε αρρωστημένη φαντασία…»   

Εκείνη τη στιγμή φάνηκε ότι μέχρι και η Περικτιώνη, που δεν είχε κανένα συμφέρον από τις έρευνες του Υπερίωνα, ίσα- ίσα είχε αναχθεί σε βασική ύποπτη, κάπου λυπήθηκε τον αγνό ήρωά μας, που όλα τα βέλη της κακοήθειας προσέκρουαν χωρίς αποτέλεσμα στο καθαρό θωρακισμένο στέρνο του.

«Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη ακόμη και αυτό που φαντάζεστε, αυθέντα», είπε χαμένη για χαμένη πια. «Αν αφήσετε τη γοητεία του φανταστικού, εγκυμονικού και εμφορούμενου από προγεννητικά φύτρα κι εν δυνάμει βλαστήματα να σάς συναρπάσει προς τη χοάνη του γοητευτικά άγνωστου, του ανεξιχνίαστα μυστηριώδους, ελκύοντας τα  βήματά σας με τη βουκολική – ποιμενική φλογέρα και το μαγικό μαυλιστικό αυλό των ακατανόητων παρορμήσεων, όπως ο άλογος ερωτισμός ωθεί αόριστα προς όρμους ετεροφυλικούς- ομοφυλοφιλικούς χωρίς περαιτέρω ειδικεύσεις και μερικεύσεις, προχωρήστε στους τοίχους της ανόσιας Ιεριχούς και περιπτυχθείτε  γύρω τους και πάνω τους περιπαθώς με αμέριστη οφθαλμολαγνεία – οφθαλμοπορνεία για άμεση, ενορατική, εκστασιακή μυστικοπαθή γνώση. Ξύστε λίγο από το σμάλτο της μαρμαροϋφούς επιφάνειας στο ύψος  της κερκίδας, ξηλώνοντας τη γραμμή του μαρμαροκονιάματος και καταιονίζοντας το ασβεστομάρμαρο αναπαριστώντας  οπτικά  τη διανοητική ροπή και το συνειδησιακό αίτημα για εμβάθυνση και κατάδυση στα μυστικά  του μυστηριώδους ενδιαιτήματος, αλλά ποια θα είναι η έκπληξή σας, όταν κάτω από την αιωρούμενη παιπάλη της ξεφτισμένης ποίκιλσης των διακοσμημάτων του τοίχου θα συναντήσετε ορφνή, μαλακιά, μουμιοποιημένη επιδερμίδα ή μάλλον θα τη συναντούσατε αν δεν υπήρχε η υγειονομική ανακύκλωση».

Μέχρι και ο έμπειρος Υπερίων έχασκε στην παραπάνω παρατήρηση με ένα ύφος μη κατανόησης.

«Φαίνεται, αυθέντα, ότι η Αρήτη έχει χτίσει- εντοιχίσει πολλούς ολογραφικούς εραστές (και ίσως όχι μόνο), όπως έκαναν στο Μεσαίωνα. Δυστυχώς, δυστυχέστατα».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16^ο: ΠΥΡΙΣΠΟΡΟΣ

Δεν ήταν έκπληξη το γεγονός ότι ο Πυρίσπορος ήταν πολύ φιλικός κατά τη νέα συνάντησή του με το ανακριτικό επιτελείο, αν σκεφτεί κανείς από τι τον γλίτωσαν οι τιτάνες στο επεισόδιο με τον Βριάρεω. Υποδέχτηκε τους Υπερίωνα, Λητώ με γνήσια διαχυτικότητα, ελεγχόμενη όμως, ώστε ταυτόχρονα να εκπέμπει και μία ήρεμη δύναμη – μη το ξεφτιλίσουμε και τελείως- στο κάτω κάτω ήταν Πρόεδρος του «Συνεταιρισμού Παραγωγής Προϊόντων Λήμνιας Σφραγίτιδας».

Γενικά υπό καθεστώς μη απειλής και όταν δεν είχε απέναντί του το σκιάχτρο ενός έξαλλου Εκατόγχειρα να τού επιτίθεται με τα εκατό του χέρια, ήταν ένας ήρεμος και λογικός άνθρωπος με μία σπίθα εξυπνάδας στα μάτια. Ήταν ο πρώτος, που είχε προτείνει στον Υπερίωνα να εφοδιαστεί με τηλεπαθητικό εμφύτευμα και το πίστευε καλόπιστα ο άνθρωπος, ότι έτσι θα είχαν καλύτερη συνεννόηση. Γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να αμφισβητούμε εκ των προτέρων τις καλές προθέσεις όποιου μάς συμβουλεύει κάτι. Επιπλέον ο Υπερίων δεν μπορούσε να φανταστεί τον Πυρίσπορο στο ρόλο του δολοφόνου. Τον είχε βιώσει να είναι τόσο πολύ φοβισμένος – υπάρχει και μία κατάλληλη ή ακατάλληλη έκφραση που οι καθωσπρέπει τιτάνες διστάζουν να χρησιμοποιήσουν, δηλαδή «χεσμένος»- με οφθαλμούς εξορυγμένους από τον τρόμο σαν σωστός αβγουλομάτης, ώστε σκεφτόταν ότι ένας άνθρωπος που φοβάται τόσο πολύ τον θάνατο, είναι αδύνατο να υποβάλει ή να οδηγήσει άλλους σε αυτόν. Και κάτι άλλο ασυναίσθητο που συντελούσε στο να συμπαθεί ο Υπερίων τον Πυρίσπορο ήταν ότι είχαν υπάρξει συνεπιβάτες στην Ιθυειλία, όταν ο τιτάνας- ανακριτής είχε πρωτοέλθει στο σταθμό. Είναι ορισμένες περιστάσεις στη ζωή, που σού δημιουργούν μία ανεξήγητη συμπάθεια για κάποιον, επειδή τον συνδέεις εντελώς ασυναίσθητα με ένα προηγούμενο γεγονός θετικό για σένα ή τουλάχιστον μη αρνητικό, κάτι που να είναι ιδρυτικό σχέσεων ή η απαρχή μίας περιπέτειας. Τι να λέμε, η ψυχολογία είναι μία επιστήμη με μεγάλο βάθος.  

Ε λοιπόν, ήταν ευτυχής συγκυρία ότι η συνάντηση των ανακριτών μαζί του συνέπιπτε με την πειραματική φύτευση ενός σπόρου κοντά στη Νέα Αρκαδία, που προοριζόταν για καινούριο βιότοπο διατιθέμενο για κατοίκηση, καλλιέργεια και εκβιομηχάνιση. Τη στιγμή της επίσκεψης ο Πυρίσπορος επόπτευε και επιθεωρούσε εκ του μακρόθεν τη φύτευση αυτή.

«Πόσο δίκαιο θα ήταν να ζούσε η Αρήτη για να παρευρεθεί σ’ αυτή την προσπάθεια. Αυτή δημιούργησε τούτους τους ταχυδυναμικούς θαυματουργούς σπόρους, ικανούς να γεννήσουν ολόκληρο πλανήτη».

Οι παριστάμενοι βρίσκονταν στο πίσω μέρος της αίθουσας ελέγχου, που περιείχε πέντε σειρές τερματικών, όλες κατειλημμένες από επιμελείς τεχνικούς. Οι επιστήμονες, μέτρια αμειβόμενοι σε κάθε εποχή σε σχέση με την αξία τους, μελετούσαν τις ενδείξεις και τις εικόνες των οθονών και δακτυλογραφούσαν εντολές στους επιμέρους συνθετιστές τους. Μεγάλα ολογραφικά συμπλέγματα κάλυπταν τους τοίχους. Η κάθε ζωντανή τοιχογραφία απεικόνιζε από διάφορες οπτικές γωνίες το καινούριο σπέρμα, που αιωρούνταν και ολοένα μεγάλωνε είκοσι χιλιόμετρα μακριά από τη Νέα Αρκαδία. Το σπέρμα χρειαζόταν εκτός των άλλων και μία υποβοηθητική βάση, ένα κρηπίδωμα – θεμέλιο προκειμένου να στηριχτεί και να αναπτυχθεί και βεβαίως αυτό είχε διατεθεί από τη γενναιόδωρη Συνομοσπονδία. Ίσως ήταν ο ίδιος ο αφρός συσκευασίας, όπου ήταν τυλιγμένο το σπέρμα πριν χρησιμοποιηθεί. Βεβαίως, στον κόσμο των τιτάνων, όπου η βούληση έπαιζε τον ίδιο ρόλο και είχε την ίδια συνεισφορά με τη γνώση, η δρομολόγηση της πορείας του σπέρματος και η εκκίνηση της διαδικασίας ανέλιξής του δεν ήταν μόνο εφαρμογή επιστημονικού και αλφαριθμητικού τύπου, αλλά και εξίσου εξορκιστικοί ψαλμοί και συστατικά κοντάκια – τροπάρια.            

Παρατηρήσαν και εστίασαν την προσοχή τους σε μια συγκέντρωση ενός ξανθόχροου, ωχρόλευκου και φωταυγούς ζωικού ή φυτικού πλαγκτόν, κάτι που έμοιαζε με συνέλευση μαστιγοφόρων αμοιβάδων, αιωρούνταν και αναδιπλωνόταν ζαρώνοντας σαν ζελές μέδουσας ή μαρμαρυγώντας και αναριγώντας σαν Βόρειο Σέλας, όντας παχύρρευστο και θρομβωμένο ως γονορροϊκή έκκριση ή απόχυμα άρρενος ζώου, λευκόρροια γυναικός ή πηχτόγαλα σε καρδάρα γιδοβοσκού. Μέσα σ’ αυτό το εκτατό πλάσμα υδραργυρικής πυκνότητας παρουσιάζονταιν ρυθμικές κινήσεις σαν νευρικές συσπάσεις σπερματοζωαρίων που φαίνονταν να μεταδίδουν συγκεκριμένο μήνυμα αναπότρεπτης και αναποσόβητης αιτιότητας, ένα σήμα εκπομπής αφανούς, αδιόρατης, αφιλόρρυθμης και ακατέργαστης περιοδικότητας, παρέχοντας ως εξηγητικό – ερμηνευτικό μοντέλο και αναλυτικό πλαίσιο μεθοδολογικής προσέγγισης αυτής της ανήροτρης, ακαλλιέργητης και ανεπιμέλητης συνάφειας ένα περίεργο δυαδικό σύστημα με βάση τους αριθμούς δύο και ένα. Αυτός ο κωδικός κατά εκπληκτικό τρόπο δεν ήταν ίδιος για κάθε παρατηρητή, αλλά θρυμματιζόταν σε άπειρες ρυθμικές υποκρούσεις και μετρονομικές ορθοτροπίες, όσες και οι μητρικές γλώσσες ή τα φωνήματα των κατά περίπτωση εξεταστών ή θεωρητών.

Για πρώτη φορά αισθάνθηκαν τη μυστηριώδη, αναπόδραστη, αλάθευτη και απαράβλεπτη  επήρεια τούτου του συμπυκνωμένου αδιάλυτου και αδιασκόρπιστου κολπεγχύματος, του πυτιοζυμωμένου, τυρευμένου, πυώδους και οπώδους κλύσματος, της μαντικής λαλέουσας πηγής με τις εξεικονιστικές, ανακοινωτικές και  . . . . ραδιοφωνικές αναθυμιάσεις, καθώς πλησίασαν το ασθενές  υπέρεισμα –  το λεπτοκέλυφο και ελυτρώδες πέτασμα, το φωσφορικό αμφίβληστρο και ημιδιαφανές κρύσταλλο που χώριζε την διαστημική τους φυλακή από τα ερέβη της αβύσσου, δηλαδή τη μεγάλη οθόνη του σταθμού, και ευθύς καταλήφθηκαν από πανικό, γιατί ένα σαφές προανάκρουσμα και προαύλημα επερχόμενων βιβλικών καταστροφών τούς εναγκάλισε με περίπτυξη τορνεμένου, χωνευμένου και μαργωμένου μετάλλου, πλημμυρίζοντας συγχρόνως τις εγκεφαλικές μεμβράνες κινηματογραφικής προβολής αρχέγονων φόβων και ζοφερών προαισθημάτων, τα πολύπτυχα και πολύκογχα έδρανα του νοσηρού κοπροβόλου υποσυνειδήτου, με καταιγιστικές σκηνές από ταινία «προσεχώς», που θα ‘ταν – αλίμονο – ένας παρανοϊκός, ταραχώδης και δαιμονιώδης κατοπτρισμός, μια μακάβρια και φρικώδης αναπαράσταση της Αποκάλυψης του Ιωάννου (παραπομπή στον Χριστιανισμό).

Πριν συνέλθουν από την εντύπωση αυτή που θύμιζε χορό δαιμονικών και καλικάτζαρων γύρω από χοχλακιστό καζάνι στους πρόποδες του φαλακρού βουνού, αυτό το βλεννώδες, μυξώδες, κυματώδες και αμυλώδες φάντασμα που είχαν απέναντί τους, τούτη η σεισόπυγη, λικνιστική και ταλαντευτική χλαμύδα ως πτυσσόμενο  χειρόμακτρο ή τσαλακωμένο σεντόνι, η χυλώδης πολτώδης και εναιωριστική ροή σιροπιού, η γλωσσοδιαρροϊκή και αμετρόεπη γονή κυπρίνου, η τρομώδης και ριγώδης κηλίδα, το κηρώδες και νιφετώδες λευχείμονο χιτώνιο τούς μίλησε με μία εγγαστρίμυθη διεισδυτική τηλεπάθεια, τούς συστήθηκε σεμνά ως «σπέρμα» δίνοντας τους ταυτόχρονα την αποκρυπτογραφική κλείδα, την ανάλογη ακροστιχίδα, για να εξιχνιάσουν τα νοήματα και τις προφητικές εξαγγελίες του.

                                      Ι         2       2       Ι

                                      Σ.    ΠΕ.    ΡΜ.        Α 

ΣΚΟΤΟΣ ΨΑΥΟΜΕΝΟΝ, ΥΛΙΚΟΝ

ΠΛΗΓΜΑ ΣΕΙΟΝ ΕΓΚΕΛΑΔΟΥ

ΡΟΗ ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΣΜΟΥ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΧΗΜΙΚΗ ΑΛΥΣΙΣ

«Όσο και να είναι συναρπαστική η φύτευση ενός πλανητικού σπέρματος, αγαπητέ Πυρίσπορε, νιώθω ότι στην παρούσα φάση μάς αποπροσανατολίζει από την έρευνά μας», εκμυστηρεύτηκε στον συνομιλητή του ο Υπερίων.

«Κι όμως, ευφάνταστε καλλιτέχνη της ανακριτικής επιστήμης, όπως είπαμε και προηγουμένως, με αυτά ασχολούνταν η Αρήτη και απ’ αυτά πρέπει να ξεκινήσεις για να βρεις τον ένοχο, αν και συναφώς μού κάνει εντύπωση το πείσμα σου να μην τοποθετείς τηλεπαθητικό εμφύτευμα. Θα σού αποκαλυπτόταν ένας ολόκληρος κόσμος πληροφοριών και αρμονίας».

«Να σάς πω, μετά από όσα βλέπω και ανακαλύπτω καθημερινά στο ζωντανό σταθμό σας, ωριμάζει και ενδυναμώνεται μέσα μου όλο και περισσότερο η μόνη δυνατή απάντηση που είναι “ευχαριστώ, δεν θα πάρω”».

Η Λητώ επενέβη με το γνωστό εμβόλιμο τρόπο της, λίγο ύπουλο και υποκριτικό, αλλά πάντα αποτελεσματικό και ενισχυτικό των επιδιώξεων του προϊστάμενου.

«Εμάς μάς ενδιαφέρει η Λήμνια Σφραγίτιδα, δηλαδή η εξέλιξη του σπερματικού υλικού που βλέπουμε. Άλλωστε και στην πραγματική ζωή δεν δύναται να συγκριθεί το έμβρυο ή το μωρό ενός ανθρώπου με αυτό που αυτό που ο ίδιος άνθρωπος έγινε μετά, με την εξέλιξή του μέσα στο χρόνο, την ολοκλήρωσή του».

Ο Πυρίσπορος κατάπιε τη γλώσσα του, γιατί αντιλήφθηκε ότι οι τιτάνες δεν είχαν έλθει για ανούσιους σχολιασμούς, αλλά για σοβαρή συζήτηση, απ’ αυτές που έχουν ποικίλες επιπτώσεις για τους συνομιλητές.

«Εδώ μυρίζει σαν να έχετε πετρέλαιο ή διαλύτες πετρελαίου. Διυλιστήριο έχετε;» ρώτησε ο Υπερίων.

«Η σύγκρισή σας έχει βάση», απάντησε ο Πυρίσπορος. «Πράγματι, στις δεξαμενές έχουμε υδρογονάνθρακες (και όχι υδατάνθρακες) για να ταΐζουμε κατά διαστήματα το σπέρμα μας να μεγαλώσει. Αν φτουρήσει το φύτρωμα, τότε θέτουμε τον πλανητικό σπόρο σε τροχιά κατά προτίμηση γύρω από άλλα σώματα για να μπορεί ο καημένος να βρει μόνος του την τροφή του. Αστειεύομαι βέβαια. Πάντα χρειάζεται ανθρώπινη έγκριση, ώστε το εκάστοτε τεχνητό βιοτεχνολογικό ουράνιο σώμα να ρουφήξει με το καλαμάκι ή με το μπουρί της σόμπας ένα άλλο αδρανές και φυσικό».

«Ακόμη και στο διάστημα το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό ή εν προκειμένω το μικρό τρώει το μεγάλο», σχολίασε απογοητευμένος από την αγριότητα της φύσης ο Υπερίων.

«Ναι, όταν αναπτύξει τα δικά του πεπτικά όργανα και συνδεθεί μέσω χοάνης και κατόπιν ανθρώπινων ενεργειών με το ουράνιο σώμα, το οποίο προορίζεται προς κατανάλωση».

«Απίστευτο… ένα σπέρμα γίνεται αυτόνομος οργανισμός χωρίς να εκκολάπτεται μέσα σε κάποιο σώμα…», είπε η Λητώ, που μετά την αχρήστευση του ανδρός στην αναπαραγωγική διαδικασία και την αντικατάστασή του από τράπεζες σπέρματος έβλεπε να αχρηστεύεται και η γυναίκα, αφού φαίνεται ότι δεν χρειαζόταν πλέον ούτε το δικό της σώμα, για το οποίο τόσοι αγώνες είχαν δοθεί από το αντίστοιχο γυναικο- τιτανικό κίνημα.

«Ναι, βέβαια τελείως αυτόνομο δεν είναι. Τα βιοτεχνολογικά προϊόντα είναι πολυσυμβιωτικοί οργανισμοί. Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στο επίπεδο να προγραμματίζουμε ένα ολόκληρο βιότοπο κατοικιών στο δεσοξυριβοζονουκλεϊκό οξύ του σπόρου, ούτε καν η αείμνηστη Αρήτη σε συνδυασμό με τον Περκνοπτέρυγο και τον Διδυμίωνα δεν το πέτυχε αυτό. Για τη συμπλήρωση, διαστρωμάτωση και διαμερισματοποίηση  του νέου ουράνιου σώματος χρειάζεται οπωσδήποτε το σταθερό υλικό της Λήμνιας Σφραγίτιδας, το οποίο διαχειρίζεται ο δικός μου συνεταιρισμός».

Στο σημείο αυτό ο Υπερίων καταχώρησε στο περίφημο σημειωματάριό του τη λέξη «κίνητρο (ν)», που στην πραγματικότητα είναι η κουτάλα που ανακατεύει την χύτρα. Είχε πράγματι κίνητρο ο διαχειριστής του θαυματουργού υλικού να σκοτώσει τον Αρήτη, διότι αν αυτή τελειοποιούσε την αυτονομία του σπόρου, η Λήμνια Σφραγίτιδα δεν θα χρειαζόταν.

«Μα τι είναι επιτέλους αυτή η Λήμνια Σφραγίτιδα;», ανεφώνησε η Λητώ θέτοντας ένα ερώτημα που θα έπρεπε να είχε απαντηθεί εδώ και καιρό.

«Δεν νομίζω ότι θα πρέπει να απασχολεί το μυαλό των ανακριτών ένα τόσο τεχνικό ζήτημα. Αρκεί να πούμε ότι είναι σταθεροποιητικός παράγων, που σφραγίζει μία οργανική ένωση και την κάνει να λιμνάζει και να τελματώνει με την καλή έννοια, δηλαδή να συνεχίζει να υφίσταται. Εμείς οι χημικοί θα μπορούσαμε να την χαρακτηρίσουμε υδροστατικό σκελετό ή μεσογλοία, μέσω της οποίας τα υλικά του βιολογικού σπόρου συνέχονται και συνενώνονται σε μόνιμη βάση χωρίς εσωτερικό πλέγμα. Αυτό εμπεριέχει και προϋποθέτει ζύμωση υδροξυλίου…εμ… να μη σάς ταλαιπωρώ τώρα με τεχνική ορολογία …»

Χωρίς να καταλάβει γιατί, ο Υπερίων σημείωσε τη λέξη «σκελετός» απ’ όλο αυτό το κατεβατό.      

«Και πού τον βρίσκετε αυτό τον συνθετικό και συνδετικό λόγο των υλικών;», ρώτησε.

«Τον θερίζουμε από τον Δία. “Καιρός του σπείρειν και καιρός του θερίζειν, καιρός του φυτεύσαι και καιρός του εκτίλαι το πεφυτευμένον”, όπως λέγει και ο Εκκλησιαστής. Ο Μέγας Πλανήτης είναι το γόνιμο χωράφι μας, απ’ όπου συλλέγουμε και συγκομίζουμε ένα σωρό υλικά».

«Φλογερέ δαδούχε των σπόρων, όπως μαρτυρεί και το όνομά σου, ο συνεταιρισμός σου και εσύ έχετε στήσει μία ωραία κοινωνιστική επιχείρηση, από την οποία ψωμίζονται πολλοί άνθρωποι και εύγε σας. Όπως συμβαίνει στην ευγενή παράδοση των τιτάνων η παραγωγική δραστηριότητα προωθεί και νομιμοποιεί την ιδιοκτησία. Μήπως τελικά η άντληση σοδειάς από τους λειμώνες του Δία δεν είναι παρά ένας διαιωνιζόμενος σκοπός προκειμένου να υποστηριχτεί η συλλογική συγκρότηση των μελών του συνεταιρισμού σας; Να θέσω τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων. Μήπως η Λήμνια Σφραγίτις δεν χρειάζεται;», παρέστησε τον δικηγόρο του διαβόλου ο Υπερίων.

«Αλλά σάς είπα ότι είναι σταθεροποιητικός παράγων των συστατικών του σπόρου. Σε κάθε περίπτωση δεν κουράζομαι να τονίζω διαρκώς ότι ο Δίας είναι το κέρας της Αμάλθειας και η επιτομή των συμπυκνωμένων ευκαιριών. Στα στρώματα της γιγάντιας ατμόσφαιράς του υπάρχουν τόσες πηγές και τέτοια ενέργεια, ώστε να εγείρεται μία λαμπρή προοπτική για μία νέα φάση της ανθρωπότητας, έναν πρωτότυπο και ανείδωτο πνευματικό πολιτισμό, που θα διακρίνεται από την συγγένεια του τηλεπαθητικού εμφυτεύματος. Δεν επιτρέπεται κανένας από εμάς που ζούμε αυτήν την γενναία και νέα εποχή να λιποψυχήσουμε και να μη παίξουμε το ρόλο μας στην ολοσχερή ανακαίνιση και αναβάθμιση του ανθρωπίνου γένους. Κάθε αδράνεια από μέρους μας θα ήταν εγκληματική, διότι είμαστε βασικοί παίκτες. Μετ’ ου πολύ η νέα γενιά των πλανητικών σπόρων θα δύναται να προσλαμβάνει την τροφή της, δηλαδή τα σχετικά ορυκτά και πετρώματα απευθείας από το περιβάλλον χωρίς ανθρώπινη συναίνεση, μεσολάβηση ή έγκριση. Οι βιοτεχνολογικοί οργανισμοί θα γίνουν τροφοσυλλέκτες και μάλιστα θα είναι σε θέση να μηρυκάζουν την τροφή, να την αναμασούν, να τη συνθέτουν και να την ανασυνθέτουν, ώστε να τρέφουν όλον τον πληθυσμό που θα κατοικεί σ’ αυτούς. Δεν θα χρειαζόμαστε πλέον θεριστικές μηχανές ή ησιόδεια άροτρα για να οργώνουν, να συγκομίζουν, να επεξεργάζονται και να καταψύχουν τις αναγκαίες για τους ανθρώπους τροφές. Πόσο καταπληκτικό θα είναι κάτι τέτοιο. Ο πολύποδας της Λήμνιας Σφραγίτιδας θα ηδύνατο να σχηματίσει σπίτια, δημόσια κτίρια, καθεδρικούς ναούς. Όλη αυτή η αναγέννηση, τούτο το ανεξάντλητο δυναμικό θα συνεπικουρείται ανά πάσα στιγμή από την κερδοφόρα εξόρυξη του ηλίου 3 κατά τρόπον ώστε οι δυνατότητες να απειρίζονται, να εκτείνονται στο διηνεκές. Η βιοτεχνολογία και η μηχανική θα εργάζονται πλέον συνεταιρικά και αρμονικά, όπως ποτέ άλλοτε στην Ιστορία δεν έχει συμβεί. Άρα λοιπόν, αυτή τη στιγμή, κυρίες και κύριοι ευσυνείδητοι αστυνομικοί, είμαστε διανοητές ορίων, εργαζόμαστε για να ξεπεράσουμε κάθε νοητό επιβαλλόμενο έξωθεν όριο ή μάλλον να μεταθέσουμε μακριά και πέρα τα σύνορα των ανθρώπινων δυνατοτήτων σε σημείο που δεν θα αναγνωρίζουμε καν τους ίδιους τους εαυτούς μας…»

«Μού κάνει εντύπωση», είπε ο Υπερίων, «ότι από τη μία μιλάτε για το μέλλον του ανθρώπου, από την άλλη αναφέρεστε σε τερατώδεις διαστημικές υπάρξεις υπερφυσικών διαστάσεων. Τι σχέση έχουν όλα αυτά τα αφύσικα μαστοδοντικά μεγέθη που πάσχουν από ελεφαντίαση με τον άνθρωπο και με την πόλη-κράτος…»

Ο Πυρίσπορος δυσανασχέτησε:

«Κύριε επιβάλλοντα την τάξη, δείτε επιτέλους κάτι με τρόπο οραματιστικό. Να ξεπεράσουμε πια αυτή τη μεμψίμοιρη αστυνόμευση που στραγγαλίζει τους ανθρώπους. Σεις στηρίζεστε στο “τις μη δεδοικώς δίκαιος πέφυκεν βροτών”, αλλά επιτέλους ας οραματιστούμε ένα κράτος χωρίς αστυνομία, έχουμε δικαίωμα στο όνειρο, στην απόλυτη ελευθερία…»

«Αλλά δεν υπάρχει ελευθερία χωρίς το νόμο, που ο ίδιος ο άνθρωπος καταρτίζει και ορίζει. Η αλήθεια του ανθρώπου είναι η σκέψη του και η λογική του, όχι οι υποσυνείδητες ορμές του, “ήθος ανθρώπω δαίμων”, η γλώσσα της κοινωνίας επιβάλλεται και πρέπει να επιβάλλεται επί της γλώσσας του σώματος…»

«Καλά, δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο και πάν’ απ’ όλα δεν θέλω να αντιδικήσω με ανθρώπους που μού έσωσαν τη ζωή. Σταματάω λοιπόν εδώ τη συζήτησή μας για την τεχνολογία και τα οράματα του μέλλοντος και έρχομαι να σάς ρωτήσω για μία ακόμη φορά τι μπορώ να κάνω για σάς».

«Τώρα που το σκέφτομαι», είπε ο Υπερίων, «με εντυπωσίασε η άγρα, η ανεύρεση και η θήρα μυθικών θησαυρών στην ατμόσφαιρα του Δία. Πάντα ο Μέγας Πλανήτης είναι το μακρινό αλλά αδιαπραγμάτευτο όνειρο κάθε αστροναύτη και Αργοναύτη, από τότε που παιδί ακόμη τον βλέπει να ανατέλλει, ή καλύτερα να επιτέλλει (ανατολή του ηλίου -επιτολή των αστέρων) μέσα από ένα αυτοσχέδιο τηλεσκόπιο. Μού φαίνεται πολύ ελκυστική η προοπτική να σάς συνοδεύσω σε ένα ταξίδι με την αρχαία έννοια της διατεταγμένης και συντεταγμένης εκστρατείας για να σάς δω από κοντά πώς ανασύρετε στο σκάφος όλες αυτές τις θαυμαστές ουσίες που αναφέρατε, τη μεσογλοία, τον υδροστατικό σκελετό, το υδροξύλιο, όλα αυτά…»

«Ένστολε άρχοντα, σε συγχαίρω για τη μνήμη σου, αλλά θα μού επιτρέψεις να σε αποθαρρύνω από το να γίνεις κυνηγός του διαστήματος. Κανείς δεν είναι σε θέση να κατέχει τα απαραίτητα προσόντα για κάθε νοητό καθηκοντολόγιο, ο υποδηματοποιός να παραμείνει στο καλαπόδι του και ο πλοίαρχος στο τιμόνι του. Άσε που θα ήταν τεράστια η ευθύνη να σε πάρω μαζί μου είτε εσένα είτε κάποιον συνεργάτη σου σε μία από τις εξορμήσεις μας, αφού έχετε έλθει εδώ σε ειδική αποστολή και, αν κάτι σάς συμβεί, θα πρέπει να απολογηθώ στον Αστροστόλο και στην Συνομοσπονδία. Δεν είναι δική σου αρμοδιότητα να αλιεύεις ελαστιδεϊνες και στερόλες, καλύτερα άφησέ τα αυτά για τους … ξερόλες. Αν θέλεις όμως, ω φιλομαθές επαΐων, να σού προμηθεύσω ένα κινηματόραμα, όπου θα απεικονίζεται με λεπτομέρεια η βαθιά χειρουργική εισχώρησή μας στην ατμόσφαιρα τούτου του ταχύτατου, ιλιγγιωδώς περιστρεφόμενου αεριώδους γίγαντα, επιχείρηση που ακριβώς λόγω των μόλις αναφερμένων συνθηκών απαιτεί λεπτούς χειρισμούς. Εκεί από την άνεση της πολυθρόνας σου, θα απολαύσεις άλλους να βγάζουν το φίδι από την τρύπα».

    Ο Υπερίων έθεσε φυλακήν τω στόματί του και μαζί χαλιναγώγησε με την παλάμη του και το στόμα της Λητούς, που ήταν πάντα έτοιμη να υπερασπιστεί τον προϊστάμενό της. Κι έτσι δεν προέβη στην αυτονόητη διαπίστωση ότι ένας βετεράνος των τιτανικών πολέμων δεν είχε βέβαια τίποτε να φοβηθεί ούτε σ’ αυτή τη ζωή ούτε στην επόμενη, ούτε στην ατμόσφαιρα του γαλάζιου πλανήτη, ούτε του κόκκινου, ούτε του Μέγα Ταχύτατου του δικού μας Ήλιου, ούτε του Εγγύτατου του Κενταύρου, ούτε και του Απώτατου Παρατηρήσιμου των νεφών του Μαγγελάνου -που στην τιτανική διάλεκτο λέγονταν κάπως αλλιώς, αλλά δεν έχει σημασία. Γιατί μέσα του σκέφτηκε κάτι άλλο που θα ήταν ίσως πιο τελεσφόρο και αποτελεσματικό.                

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17^ο : ΡΟΗ

Προκαταρκτική δήλωση: Αναγνώστη, από τη στιγμή που θα περιγράψουμε ένα ταξίδι στα βάθη της ατμόσφαιρας του Δία, δεν έχουμε άλλη δυνατότητα από το να παραπέμψουμε σε κάποιον που πήγε εκεί. Και ο μόνος άνθρωπος που έχει πάει στο Δία είναι ο Άρθουρ Κλαρκ στη «Συνάντηση με τη Μέδουσα», ερευνώντας μεταξύ άλλων μία ηφιαστειακή πηγή με το όνομα «Βήτα».

Να πούμε πρώτα απ’ όλα ότι το βαθυσκάφος «Ευσταχιανή Σάλπιγξ ή Σάλπιγγα», νηολογημένο στη Νέα Αρκαδία και συνοδευόμενο από άλλα πλοία του σταθμού, αναγκάστηκε να περάσει από ένα σωρό διαβαθμισμένα επίπεδα σκοταδιού προκειμένου να φτάσει κάπου, όπου πλέον οι ανιχνεύσεις του έκαναν τη διαφορά και εξήπταν το ενδιαφέρον. Στην Ευσταχιανή Σάλπιγγα υπήρχαν αρκετοί φυσιολογικοί άνδρες του Πυρίσπορου, συνοδευόμενοι από μηχανικούς Τάλω, ολογραφικούς – φωτονικούς, βιοσύμφυτους, κοντολογίς όλες τις οπώρες μίας υψηλά τεχνολογικής εποχής. Μαζί τους όμως ήταν και μία λαθρεπιβάτισσα, η ευσυνείδητη, φιλότιμη και εργατική Λητώ, χωμένη σε κάποια αποθήκη, είχε όμως μαζί της μία υπερσύγχρονη συσκευή εναργοφάνειας ή τοιχοπαράλειψης, που σημαίνει ότι παρέλειπε τους τοίχους και μπορούσε να διακρίνει τα τεκταινόμενα εντός του σκάφους ως σχήματα- περιγράμματα – τύπους. Συνεπώς, είχε πλήρη αντίληψη και γνώση των όσων συνέβαιναν κατά την κάθοδο του διαστημόπλοιου και των συναφών διοικητικών αποφάσεων του πλοιάρχου Πυρίσπορου και των ιεραρχικά υφιστάμενων πυρισπορίων.     

Η Ευσταχιανή Σάλπιγξ, που ο Πυρίσπορος αποκαλούσε χαριτολογώντας και Ωαγωγική παραπέμποντας πονηρά σε άλλο όργανο του σώματος και συγκεκριμένα όχι στο ους, αλλά στην μήτρα και την αιδοιική ώα, βρέθηκε μέσα σε ένα είδος κοσμογονικής καταιγίδας, που κυριαρχούνταν από δύο μετεωρολογικά φαινόμενα: α) τους λεγόμενους τροχούς του Ποσειδώνα, αποτελούμενους από φωτεινούς ηλεκτρομαγνητικούς ομόκεντρους κύκλους και ακτινωτά διαδιδόμενα κύματα δονήσεων και β) όταν ο καιρός κάπως ηρεμούσε, τότε έπεφταν πυκνές νιφάδες κέρινου χιονιού, σαν να έπασχε ο Μέγας Πλανήτης από χοληστερίνη. Έτσι, η επιστημονική νοημοσύνη και αναλυτική ικανότητα της Λητούς δεν απορούσε καθόλου για το ότι θα υπήρχαν και σιτοστερόλες- φυτοστερόλες σ΄ αυτό το περιβάλλον ως συγκολλητικά στοιχεία του πολύποδα της Λήμνιας Σφραγίτιδας, που μιμούνταν τη σύσταση της χοληστερίνης. Χαρακτηριστικό ήταν ότι τη στιγμή της επαφής με το διαστημόπλοιο η θερμότητα του καταδυόμενου στην ατμόσφαιρα μετάλλου έκανε τις κέρινες νιφάδες να εξατμίζονται αυθορεί και παραχρήμα.

   Τουλάχιστον φόβος σύγκρουσης με στερεό αντικείμενο δεν υπήρχε, διότι τα βουνά του Δία βρίσκονταν πολύ χαμηλότερα. Από την άλλη, τα αιωρούμενα παπλώματα του κέρινου αφρού ήσαν μαλακά και διαπερνώνταν εύκολα από το κέλυφος του πλοίου. Στην πραγματικότητα η «Ευσάλπιγξ» – ας την πούμε έτσι χάριν συντομίας, όπως οι Χαλκιδαίοι αποκαλούν την αγαπημένη τους πολιτική εφημερίδα «Προοδευτική Εύβοια» «Προοδεύβοια» – παλινδρομούσε – όχι αβοήθητη- στο κέντρο ενός γιγάντιου τυφώνα, κυκλώνα – εδώ χρησιμοποιούμε και τις δύο λέξεις διότι δεν έχουμε να κάνουμε με το βόρειο ή το νότιο ημισφαίριο της Γης- αλλά ας σταματήσουμε επιτέλους τις παύλες γιατί οι λογοτεχνικοί κριτικοί θα μάς πάρουν στο κυνήγι-,  παρά ταύτα όμως δεν έχανε ύψος, διότι οι μηχανές της ισοσκέλιζαν την πίεση που την τραβούσε προς τα κάτω, αν και ήταν τρομακτική. Η τεράστια στρόφιγγα και το στενό πηγάδι, που έσκαβαν την ατμόσφαιρα και θα οδηγούσαν φυσιολογικά σε μία συντριβή ή αναγκαστική προσγείωση στην άγνωστη ανισόρροπη επιφάνεια, δεν μπορούσαν να βλάψουν το επίτευγμα της τεχνικής των τιτάνων. 

Ο Πυρίσπορος, που μέχρι εκείνη την ώρα έλεγχε τον μετρητή  βαρομετρικών μεταβολών ανάλογα με το εκάστοτε στρώμα της ατμόσφαιρας, άνοιξε για πρώτη φορά τη συσκευή οριζόντιας ανίχνευσης. Τότε προς μεγάλη έκπληξη της λαθραίας Λητούς ο ηχοβολισμός εντόπισε δεκάδες συμπαγή και γυαλιστερά αντικείμενα μεγάλου μεγέθους, διάσπαρτα σε μία πολύ ευρεία περιοχή του ουρανού, με τέτοιο βαθμό συγκέντρωσης και παραταξιακής συνοχής, αλληλουχίας ή συσχέτισης, ώστε θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν δάσος ή φυτεία από απόκοσμους μύκητες.

Ένα από αυτά πλησίασε σε σημείο, όπου τα χαρακτηριστικά του κατέστησαν εμφανή. Ήταν μία πελώρια μέδουσα με διάμετρο τουλάχιστον δύο χιλιόμετρα και αναρίθμητα πλοκάμια με μήκος μερικών εκατοντάδων μέτρων έκαστο. Τα πλοκάμια παλινδρομούσαν  με επαναλαμβανόμενες παλμικές σπασμωδικές κινήσεις σαν να κολυμπούσαν και να πάσχιζαν να κρατηθούν σε μία νοητή επιφάνεια ή σαν αδέξιος σκύλος που κωπηλατούσε απεγνωσμένα σε λίμνη γλυκού νερού χωρίς άνωση με τα ακατάλληλα για υγρό στοιχείο πόδια του. Αλλά αυτή η αδεξιότητα ήταν προφανώς φαινομενική, ιδωμένη από ανθρώπινη σκοπιά.   Αναφερόμαστε σε όντα εκατό χιλιάδες φορές μεγαλύτερα από τις μέγιστες φάλαινες της Γης, το βάρος των οποίων πιθανόν να έφτανε και το ένα εκατομμύριο τόνους.  Προκειμένου να μπορούν να ίπτανται χωρίς να βυθίζονται πρέπει να παρήγαν τεράστιες ποσότητες θερμότητας.

Η Λητώ σκίρτησε μέσα στην κρυψώνα της και ρύθμισε τον ειδικά προσαρμοσμένο καταγραφέα της ώστε να τραβά συνεχώς φωτογραφίες και κινηματοράματα από κάθε οπτική γωνία. Τα τερατώδη πλάσματα είχαν το ίδιο χρώμα με τα ιριδίζοντα σύννεφα και ξεχώριζαν πολύ δύσκολα από αυτά επιδεικνύοντας μία ειδική βιολογική προσαρμογή στο περιβάλλον. Οι μέδουσες παρείχαν ένα πρώτης τάξεως αντικείμενο για σωρεία επιστημονικών μελετών και η Λητώ δεν κουραζόταν να μαζεύει δεδομένα, ικανά και μόνο αυτά να τής εξασφαλίσουν μία απρόσκοπτη ακαδημαϊκή – πανεπιστημιακή σταδιοδρομία. Αυτό που δεν καταλάβαινε η Λητώ, ήταν για ποιο λόγο η Ευσάλπιγξ δεν κρατούσε μία ασφαλή απόσταση τουλάχιστον σαράντα χιλιομέτρων απ’ αυτά τα μεγαθήρια, καθόσον μάλιστα κανείς δεν ήξερε πόσο μαλακά ή σκληρά θα απέβαιναν σε μία σύγκρουση. Εκ πρώτης όψεως φαίνονταν σαν φούσκες αέρα, αλλά ενδεχομένως είχαν μεγάλη δύναμη κρούσης ή πρόσκρουσης.

Ξαφνικά πάνω στη μέδουσα εμφανίστηκε μία φαρδιά ζώνη φωτιζόμενη σε τετράγωνα σαν σκακιέρα. Κάθε τετράγωνο αναδείκνυε είτε πρόσθετες οριζόντιες είτε κάθετες παράλληλες γραμμές με απόλυτη συμμετρία, συντεταγμένα, καλλιγραφικά. Το έμπειρο επιστημονικά πεπαιδευμένο μάτι της Λητούς αντιλήφθηκε αμέσως ότι αυτό το ριγωτό κιγκλίδωμα μαρτυρούσε φυσικά πηνία συχνοτήτων, από αυτά που χρησιμοποιούσαν κάποτε στα ραδιόφωνα. Κάτι ανάλογο έχει παρατηρηθεί στα κεφαλόποδα που επικοινωνούν με σχηματισμούς χρωμάτων. Αλλά τότε η μέδουσα έκανε προσπάθειες να μιλήσει, να ακουστεί με ηχοβολισμούς και ραδιοκύματα, ίσως μάλιστα να κραύγαζε κιόλας ότι κάτι δεν πάει καλά! Μα τι στο καλό συνέβαινε;

Ο αιφνιδιασμός της Λητούς με νέα αναπάντεχα γεγονότα συνεχιζόταν. Η Ευσάλπιγξ άρχισε απρόσμενα να αλλάζει σχήμα, με θωρακικές πλάκες να προστίθενται στην εξωτερική της επιφάνεια και σωλήνες εκτόξευσης να αντικαθιστούν τα φαινομενικά αθώα κυλινδρικά της τμήματα. Αντί για τη σφαιρική νωθρότητα άρχισε ξαφνικά το σκάφος να παρουσιάζει μία δυσοίωνη απειλητική μουτσούνα, που απεδείκνυε περίτρανα ότι τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως φαίνονται. Και σαν να μην έφτανε αυτό, πέντε άλλα πλοία της Νέας Αρκαδίας ξεπρόβαλαν από τα τείχη του πηγαδιού του κυκλώνα με σχηματισμό “V” και στράφηκαν προς τον κύριο όγκο της μέδουσας ελευθερώνοντας απαίσια άγκιστρα. Μα τι γινόταν εδώ πέρα; Είναι δυνατόν για σκάφη της πεφωτισμένης τιτανικής εποχής να επιτίθενται σε ον, του οποίου η εν δυνάμει ευφυία ή νοημοσύνη δεν είχε ακόμη κριθεί από τα αρμόδια όργανα; Πού βρισκόμασταν; Στην παλαιολιθική περίοδο;

Η Λητώ σήκωσε τον αντίχειρά της σε μία ασυναίσθητη εκδήλωση συμπαράστασης και πίστης προς το δοκιμαζόμενο ον. Ίσως η μέδουσα να ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις, αφού οι επιδρομείς φαίνονταν να φοβούνται τα πλοκάμια της και να επιχειρούν να κρατηθούν μακριά από αυτά. Υπήρχε ακόμη η βάσιμη ελπίδα ότι οι χωρονήες του βιοτεχνολογικού τέρατος της Νέας Αρκαδίας αντιπροσώπευαν για τη μέδουσα ασήμαντα παράσιτα, σαν τους ψύλλους στη ράχη ενός σκύλου.

Δυστυχώς όμως γινόταν όλο και περισσότερο φανερό ότι η μέδουσα βρισκόταν σε κίνδυνο. Με απογοητευτική βραδύτητα και καθυστερημένη ανταπόκριση στα ερεθίσματα άρχισε να αναποδογυρίζει, να παίρνει κλίση, να χάνει ύψος. Το πρώτο ένστικτο ή μητρικό ορμέμφυτο της Λητούς ήταν ένα αίσθημα συμπάθειας για το κυνηγημένο γιγαντιαίο μαστόδοντο, που δοκιμαζόταν τόσο σκληρά. Από την άλλη, η επιστημονική της λογική τής έλεγε ότι η ευφυία αναπτύσσεται στα κυνηγετικά όντα και όχι στα ογκώδη και ήρεμα μαλάκια ενός εκτεταμένου ωκεανού, την παρακινούσε να ψηφίσει και να υποστηρίξει το δικό της ζωικό είδος σε αυτή την αντιπαράθεση, αφού στο κάτω – κάτω τι λόγους είχε ένας μικροσκοπικός άνθρωπος να τρέφει συμπάθεια για ένα προδιγίοσο εκατό χιλιάδες φορές μεγαλύτερο από μία φάλαινα; Να λοιπόν μία περίπτωση όπου η λογική ήταν αμείλικτη και άτεγκτη, ενώ το ένστικτο αγαπησιάρικο και συμπονετικό.

Δεν άργησε να παρατηρήσει ότι η τακτική της μέδουσας ήταν σωστή και αποδοτική. Εκτός από την κλίση σαράντα πέντε μοιρών, είχε ξεκινήσει να περιστρέφεται αργά αλλά μεθοδικά γύρω από τον εαυτό της, πράγμα που ενόχλησε και αποθάρρυνε τους ανθρώπινους – είτε φυσιολογικούς είτε βιοσύμφυτους- επιδρομείς και τούς ανάγκασε να αποσπαστούν  προσωρινά από το σώμα του θηράματός τους σαν τα όρνεα που αποσύρονται σκούζοντας από το θρασίμι που κατασπαράζουν, όταν κάποιος εκσφενδονίσει εναντίον τους μία πέτρα. Όμως δυστυχώς τα σαγόνια του ανθρώπου, πολύ πιο επίφοβα και αποτελεσματικά από τα σαγόνια του καρχαρία, δεν απομακρύνθηκαν πολύ ούτε έκαναν πίσω. Όταν είδαν ότι η μέδουσα είναι πολύ δυνατή, απέσυραν τα άγκιστρα και έβγαλαν τα ακτινοβόλα, τούτα τα ακατανόητα για τη φύση όπλα, και άρχισαν να τη γαζώνουν. Η μέδουσα δεν τα παράτησε, επιχειρούσε να προσκολληθεί σε κάποιο από τα επιτιθέμενα πλοία, για να το πλήξει με τους τοξικούς μηχανισμούς κνίδωσης που διέθετε, όμως πώς δύναται οποιοδήποτε ον του Θεού να αντισταθεί στην εξελικτική διαστροφή του πυροβόλου όπλου;

     Παρά την πελώρια της επιφάνεια η μέδουσα δεν μπορούσε πια να αντεπεξέλθει προς τα συνεχή διασπαστικά ξεσκιστικά της επιδερμίδας πλήγματα, που προκαλούσαν λύση της συνέχειας του δέρματος διαρρηγνύοντας ακόμη και την πιο σκληρόπετση δορά, και άρχισε να χάνει εσωτερικό υγρό. Τότε με τρόπο αδιανόητα κυνικό, φρικτά εργονομικό, φρικαλέα ορθολογικό, οι απεχθείς σιχαμένοι νικητές εξέβαλαν από το πολυεργαλειακό σώμα τους ανόσιες αντλίες και ρουφούσαν ανελέητα στις σιτοστερόλες- φυτοστερόλες και όλες τις άλλες συγκολλητικές ουσίες που χρειάζονταν για τη σταθεροποίηση της Λήμνιας Σφραγίτιδας. Διεξαγόταν δηλαδή μία κανονική γενοκτονία στην ατμόσφαιρα του Δία, απολύτως συμβατή με το αυτάρεσκο ον που έδωσε την καινούρια ονομασία  στον Μέγα Πλανήτη, για την οποία όλοι προσποιούνταν τον Κινέζο – ζητάμε συγγνώμη από τους Κινέζους -στο πλαίσιο μίας ανήθικης και οικουμενικής συνομωσίας της σιωπής.

Η Λητώ κρατούσε αφηνιασμένα και με ακατάσχετη φρενίτιδα λεπτομερείς σημειώσεις. Τα στοιχεία που είχε συλλέξει θα απέβαιναν  αρκετά, προκειμένου να παραπέμψει τους σφαγείς αυτούς στο ευρωπαϊκό ή στο παγκόσμιο ή στο οικουμενικό ή στο γαλαξιακό Δικαστήριο, διότι τελικά η γενική Ιστορία είναι η γενική Κρίση. Κάθε ευκαιρία, που έδιναν οι επιφορτισμένοι με την έρευνα του φόνου ανακριτές στον πρωτοποριακό βιοτεχνολογικό οργανισμό της Νέας Αρκαδίας, διαψευδόταν οικτρά και βρίσκονταν αντιμέτωποι με όλο και μεγαλύτερες – σοβαρότερες φρικαλεότητες. Αιδώς Αργείοι, έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν! Κάτι έπρεπε πια  να γίνει! Δεν έπρεπε ο Προμηθέας να γυρίσει στη συνταξιοδοτική του σχόλη και στο κτήμα της νωθρότητας διεκδικώντας ησυχία μετ’ αξιοπρεπείας κατά το παράδειγμα του Κικέρωνα, ο Υπερίων τον χρειαζόταν, τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου καλά! Όλες οι ενδείξεις συνέρρεαν και συνέκλιναν σε κάτι τόσο μεγάλο που ακόμη και η αισιόδοξη Λητώ κατάλαβε ότι ξεπερνούσε το μέγεθος και αυτών ακόμη των τιτάνων. Αλλά αν ακόμη και οι  τιτάνες ίσταντο αμήχανοι και ενεοί μπροστά στις εξελίξεις, που απειλούσαν να γκρεμίσουν τους θεσμούς, τότε τι ελπίδα απέμενε στην ανθρωπότητα; Για να επικαλεστούμε και μία συμβατή χριστιανική πηγή «Και αν το άλας μαρανθεί, εν τίνι αλισθήσεται;»

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18^ο: ΣΚΑΝΔΑΛΟΜΩΡΟΣ

Η Λητώ ενημέρωσε πάραυτα τον Υπερίωνα, ο οποίος παρά τα συνταρακτικά ευρήματα, τροχιοδεικτικά και αποκαλυπτικά μεγάλων σκανδάλων, δεν φάνηκε πολύ ενθουσιώδης.

«Καλά θα τα πω αυτά στον Φιλογενή, αν και δεν ξέρω, αν μπορώ να τον εμπιστευθώ. Ώστε έτσι ο φίλος μας ο Πυρίσπορος κι ενώ πήγαινα να τον συμπαθήσω… Πρέπει να προσέξουμε πώς θα το επικοινωνήσουμε αυτό, γιατί η υπόθεση της Λήμνιας Σφραγίτιδας λόγω τεράστιων οικονομικών συμφερόντων είναι πάνω από μάς, ζήτημα που υπερβαίνει και τις αρμοδιότητες και τη μισθοδοσία μας. Επίσης, καθώς φαίνεται, για μια ακόμη φορά επιλύσαμε ένα θέμα διαφορετικό από εκείνο για το οποίο ήλθαμε εδώ. Στην αρχή το είπα για ευφυολόγημα, αλλά προδήλως ισχύει ότι δεν υπάρχει άλλη μέθοδος από την εις άτοπον απαγωγή για να φτάσουμε στον στόχο που έχουμε θέσει και στον ένοχο του εγκλήματος, για το οποίο είμαστε αρμόδιοι. Γι’ αυτό κι εγώ πάω τώρα να επισκεφτώ τον Σκανδαλόμωρο».

«Μα αφεντικό, αυτός είναι πρόβατο, είναι ο αμνός του Κυρίου, του δόντος εαυτόν αντίλυτρον υπέρ πάντων, ξέρεις τώρα, αυτά τα περίεργα που λένε οι χριστιανοί…»

«Όμως, όπως έχουμε μάθει από τα μεγάλα αστυνομικά λαγωνικά της Ιστορίας και της λογοτεχνίας, ο ένοχος είναι πάντα ο οικονόμος… έ συγγνώμη ο πιο απίθανος, καθότι όταν αποκλείσει κανείς το αδύνατο, αυτό που απομένει, όσο κι αν φαίνεται απίθανο, πρέπει να είναι η αλήθεια. Λοιπόν, σ’ αφήνω τώρα και το θέμα του Πυρίσπορου θα το συζητήσουμε εν ευθέτω χρόνω. Δεν θέλω να καλύψω τίποτε, αλλά προς το παρόν ας ρίξουμε στον φάκελο χοντρό αλάτι και βλέπουμε. Υπερίων, έλεξα κι έξω».

Τα κλίτη της εκκλησίας ήσαν άδεια, αλλά ο Σκανδαλόμωρος επέμενε να μουρμουρίζει τα ακατάληπτα λόγια της λειτουργίας, έστω κι αν δεν υπήρχε κανείς να τα ακούσει. Παρότι επί ανταγωνιστικών πνευματικών κινημάτων, η θρησκεία είναι κάτι που συνήθως επικρατεί, στον μελλοντικό ή παρελθόντα κόσμο των τιτάνων ήταν κατ’ εξαίρεση σε μεγάλη κρίση. Προκειμένου να αντιδράσει στην αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό των Ολύμπιων θεών, η δρακογενιά των τιτάνων είχε δώσει μεγάλη έμφαση στη Λογική και αυτό δεν κάνει ποτέ καλό στη θρησκεία. Παρά ταύτα ο Ισλαμοχριστιανισμός, κυρίως λόγω του σκέλους του Χριστιανισμού, που ήταν πιο ορθολογικό, αφού μερικοί από τους πιο εξέχοντες πατέρες της εκκλησίας ήσαν λογικοί φιλόσοφοι, έδινε μεγάλη μάχη να επιβιώσει.   

 Ο τιτάνας- ανακριτής κάθισε σ’ ένα έδρανο μπροστά από τον ψάλλοντα ιερέα. Μόλις έγινε αυτό, ο Σκανδαλόμωρος διέκοψε την εικονική λειτουργία της αυταπάτης.

«Μάλιστα. Ένας πιστός παρακολουθεί και αυτός είναι άπιστος. Πού καταντήσαμε!»

«Δεν φταίτε εσείς, πάτερ. Δεν έπρεπε η Παποπατριάρχισσα να καταδικάσει τα τηλεπαθητικά εμφυτεύματα. Το να βάλλει κάποιος εναντίον ενός επιστημονικού επιτεύγματος, που εξυπηρετεί ή – για να το πούμε πιο χυδαία- βολεύει τους ανθρώπους, ισοδυναμεί με αυτό που σεις οι Χριστιανοί προσφυώς αποκαλείτε “προς κέντρα λακτίζειν”».

«Το πρωί είχα πάει να διδάξω στο σχολείο για τα τρία βασικά αντικείμενα της θρησκείας και της φιλοσοφίας: για τον Θεό, για τις ψυχές και για τον κόσμο. Χαμένος κόπος. Τα παιδιά ήσαν βυθισμένα στους επικοινωνητές και τα κινητά τους, που έδειχναν τούτη τη Γης, όπου πατούμε, δηλαδή τη Νέα Αρκαδία, να καταβροχθίζει με βουλιμία έναν αστεροειδή, προκειμένου να απορροφήσει τα τέσσερα βασικά διατροφικά υλικά, τον άνθρακα, το υδρογόνο, το οξυγόνο και το άζωτο. Το φαγοπότι διαρκεί ακόμη και τούτη τη στιγμή. Ορίστε δείτε το», είπε ο πατήρ δείχνοντας τον επικοινωνητή του.

«Σίγουρα όχι και τόσο χριστιανικό θέαμα, πάτερ», σχολίασε ο Υπερίων. «Μεθυστική και συμποσιακή ευωχία, αδηφάγα και χοιροστασιακή βουλιμία, μηχανικό και απομυζητικό μασούλημα, τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον γλυκύτατο Ιησού και τους απανταχού προφήτες του;»

«Όπως τα λέτε. Και κοιτάξτε αυτή την αξεπέραστη κυνική και ορθολογική αποτελεσματικότητα. Ένα λεπτό δόρυ διαλυτικού φωτός εκπέμπεται από τους ηλιακούς συλλεκτήρες του σταθμού και κόβει φέτες τον καημένο τον αστεροειδή, αιωνία του η μνήμη, ούτε να βαφτιστεί δεν πρόλαβε. Κι ύστερα εξέρχονται οι τεράστιοι μυζητήρες, τα πανίσχυρα πτυάρια και φτυάρια  και μετατρέπουν ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει σε ένθηκα τρόφιμα και προφυλαγμένες ζωοτροφίες. Όλα εκτελούνται με αδυσώπητη αλληλουχία σύμφωνα με το σχέδιο του ανθρώπου. Και θαυμάστε τους περιστρεφόμενους κινητήρες του τροχιακού σταθμού, μα τι είναι πια, σταθμός, κορμός, σταθερό στέλεχος, στελεχώδες πρέμνο, άξονας και κέντρο, ή το αντίθετο όλων αυτών, ένα δαιμονισμένο κινητό πράγμα που συστρέφεται σ’ ένα στοιχείο κινούμενο; Συχνά σκέφτομαι ότι προκαλούμε τον Παντοδύναμο με τα φτηνά μας τεχνάσματα. Είναι μεγάλη οίηση και ύβρις να θέλουμε να διαμορφώσουμε το Σύμπαν σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες. Μη ξεχνάτε ότι κι εσείς οι τιτάνες, όταν κάνατε τους καταστερισμούς σας, παίρνατε την αρχική ενέργεια από τον Θεό».           

«Ναι, αλλά τελικά ο Θεός είναι εμείς οι ίδιοι στην αρχή ή στο τέλος του Σύμπαντος. Εγώ είπα, θεοί εστέ, δεν λέει κάπου ο Κύριός σας;»

          «Εμείς δεν ικανοποιούμαστε με την μεσολάβηση στη σχέση με το Θεό, ενδιαφερόμαστε για την αδιαμεσολάβητη σύνδεση μαζί του. Εμείς θέλουμε ένα Θεό πανίσχυρο, πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρούντα, που να μάς στεγάζει και να μάς προστατεύει από κάθε κακό και να μάς συντρέχει σε κάθε αντιξοότητα. Θεός που είμαστε εμείς οι ίδιοι; Τι σημαίνει αυτό, τον εαυτό μας τον ξέρουμε και τον σιχαινόμαστε. Η πορεία του Έλληνος ανθρώπου από τον μύθο στο λόγο μάς αφήνει αδιάφορους. Ο λόγος είναι ψυχρός και απόμακρος, ενώ ο μύθος είναι απαραίτητος σαν τον αέρα που αναπνέουμε, υπό τον όρο βέβαια ότι τον πιστεύει κάποιος, αλλιώς είναι παραμύθι για μειράκια και για κρονόληρους. Εμείς έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς, αλλιώς η ζωή μας δεν έχει κανένα νόημα, είναι ένα τυχάρπαστο φτερό στον άνεμο, αν δεν υπάρχει ως εγγύηση ένας υπέρτατος προστάτης».

          «Αν είναι αυτό το θέμα σας, η ύπαρξη Θεού έχει αποδειχτεί από τις ευνοϊκές συνθήκες, τις ανθηρές προϋποθέσεις, τις ιδανικές μανδαλώσεις ή αλλιώς τις χρυσές τομές που επικράτησαν στο Σύμπαν και επέτρεψαν τη δημιουργία του ανθρώπου. α) Ένα κόμμα πέντε μοίρες είναι η γωνιακή, οπτική ή φαινομένη διάμετρος του ηλίου και του φεγγαριού, ιδωμένη από τη Γη. Είναι παράξενο που είναι ίδιες, αλλά και βολικό, διότι σ’ αυτό οφείλεται μεταξύ άλλων το ότι η Γη γνωρίζει το σκοτάδι. β) Μείον σαράντα βαθμοί είναι η θερμοκρασία που είναι ίδια σε όλες τις κλίμακες μέτρησης αυτής, όπως είναι π.χ. η κλίμακα Κέλητος – Κελσίου (ταχέος) Ίππου και η κλίμακα του Ελαύνοντος Ίππου (Fahrenheit). γ) Ο αριθμός Βκε (2025) είναι το άθροισμα των ολόκληρων αριθμών από το ένα ως το εννέα, το καθένα εις την τρίτη, συμποσούμενο. Επίσης είναι και το τετράγωνο του αθροίσματός τους. δ) Δέκα στην τριακοστή ένατη είναι ένα μέτρο για την εξασθένηση της βαρύτητας σε σύγκριση με την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια. Εκτός αυτού είναι η εκτιμώμενη κατά πρόβλεψη ηλικία θανάτου του Σύμπαντος, αλλά και η τετραγωνική ρίζα όλων των σωματιδίων του αισθητού Σύμπαντος, δηλαδή του τμήματος αυτού σε σχέση με τη Γη, όπου η σταθερά του Ταπεινού (Humble- Hubble) κυμαίνεται κάτω από ένα κόμμα πέντε. Σε τέτοιους αριθμούς στηρίχτηκε η υπόθεση μεγάλων σταθερών, από τις οποίες εξάγεται ότι η δύναμη της βαρύτητας μειώνεται, όσο η ηλικία του Σύμπαντος αυξάνεται. ε) Ο αριθμός ρμζ (137) είναι η σταθερά λεπτής υφής, που απαντάται παντού στην ατομική φυσική. Αν πάρουμε τον λόγο του ενός δια αυτής αποκτούμε το περίφημο μαθηματικό παλίνδρομο, όπου τα πρώτα οκτώ ψηφία εκφράζουν τη συμμετρία…»

          «Αχ, αχ, μέγιστε διεκδικητή του θεϊκού τίτλου, που όμως θα μείνεις πάντα δεύτερος! Το να αραδιάζεις νούμερα, δεν σημαίνει ότι απέδειξες κάτι, το να κάνεις μία μέτρηση ή να δίνεις σε κάτι ένα όνομα ή να το αποδίδεις αιτιοκρατικά σε κάτι άλλο, δεν σημαίνει ότι το εξήγησες. Ο δικός μας Θεός υπάρχει και κατισχύει, γιατί ο ουρανός είναι γαλανός και δεν είναι κόκκινος, ούτε πορτοκαλής με κίτρινες βούλες. Ε, καμιά φορά είναι και τέτοιος! Πιστεύω εις ένα Θεόν, πατέρα παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον υιόν του Θεού, τον μονογενή, τον εκ του πατρός γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων, φως εκ φωτός, Θεόν αληθινόν, γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομούσιον τω πατρί, δι’ ού τα πάντα εγένετο. Τον δι᾿ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν κατελθόντα εκ των ουρανών και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος αγίου και Γυναικός Παρθένου ή Παρθενομάρτυρος και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε υπέρ ημών επί οποιουδήποτε δικτάτορα- εξουσιαστή, είτε αυτός έχει πορτοκαλί μαλλί είτε ασιατικά ζυγωματικά, δεν έχει σημασία, και παθόντα και ταφέντα. Και αναστάντα την τρίτην ημέραν κατά τας Γραφάς. Και ανελθόντα εις τους ουρανούς και καθεζόμενον εκ δεξιών του πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ου της βασιλείας ουκ έσται τέλος».

«Μα τι χρειάζονται όλα αυτά, γιατί να υπάρχει μεσολαβητής, αφού επιδιώκετε την αδιαμεσολάβητη σχέση, και γιατί αυτός θα πρέπει να έχει αναστηθεί χωριστά από τους υπολοίπους;  Μήπως όλοι δεν ανασταινόμαστε, εφόσον υπάρχει το πρότυπο της υποστασιακής μας συλλογικής ψυχής μέσα στο χωρόχρονο που ταιριάζει και είναι κομμένο και ραμμένο στο δικό μας χαρακτήρα και στις δικές μας απαιτήσεις; Μήπως όλοι δεν ανασταινόμαστε όταν υπάρχει το παγκόσμιο υποκείμενο, που είναι απαραίτητο για να παρατηρηθεί το παγκόσμιο αντικείμενο;  Και πώς να φανταστούμε αυτή την ανάσταση, σαν μία κινηματογραφική απώθηση ενός μεγάλου λίθου και μία ανάληψη μίας πάλλουσας εικόνας στους ουρανούς; Εδώ εσείς οι ίδιοι λέτε ότι “πνεύμα ο Θεός και εν πνεύματι και αληθεία δει αυτόν προσκυνείν”. Η ανάσταση είναι πνευματική, όχι σωματική, δεν θα αναστηθούν οι  μύες και τα μουστάκια, αλλά η διανοητική κλίση και τάση».

«Έλληνα άνθρωπε, που τροχιοδρομείς από τον μύθο στο λόγο, τι χρησιμεύει το να εκλογικεύεις αυτό που υπάρχει; Φυσικά, η δράση και τα μέσα του Θεού έχουν κάποια λογική, αλλά εμάς μάς ενδιαφέρει περισσότερο η βούλησή του και τα σχέδιά του. Και τα σχέδιά του μπορούν να αφορούν τον καθένα μας ή μόνο έναν άνθρωπο σε όλο το Σύμπαν. Ακόμη και έναν άνθρωπο να σώσεις ή να βοηθήσεις, έχει σημασία, και γι’ αυτό ο Χριστιανισμός, αλλά και το Ισλάμ ως πιο απλοϊκή εκδοχή του, δεν θα πάψουν ποτέ να ασκούν γοητεία και να εμπνέουν και το μήνυμα του Ευαγγελίου δεν πρόκειται ποτέ να παλιώσει ή να σβήσει. Γι’ αυτό λοιπόν εκφεύγω από τη θεωρητική συζήτηση, στην οποία πας να με περιορίσεις και έρχομαι να σε ρωτήσω για την οικογένεια σου. Αυτή την ερώτηση απευθύνω σε όλα τα μέλη του ποιμνίου μου κατά την εξομολόγηση, γιατί τελικά η οικογένεια είναι ο υπέρτατος θεσμός κι όταν κανείς γυρίζει στην εστία μετά την τύρβη της καθημερινότητας ή όταν επιστρέφει περιχαρής για την έναρξη των διακοπών του ή όταν παραιτείται από τη δουλειά του και ζητεί παρηγοριά ή συνταξιοδοτείται και ψάχνει την περιώνυμη ησυχία μετ’ αξιοπρεπείας, τελικά αυτό που παίζει ρόλο είναι αυτό που τον περιμένει πίσω από τη θύρα της οικίας του ή – για να σταματήσουμε αυτό το κρυφτούλι των εννοιών κι ας μολυνθείτε σεις οι καθαροί ελληνο- τιτάνες από αλλοδαπές λέξεις- αυτό που έχει σημασία είναι ό,τι βρίσκει, όταν κλείσει η πόρτα του σπιτιού του».

«Δεν έχω κάτι νεότερο να αναφέρω πάτερ. Η σύζυγος θέλει να βάλω τηλεπαθητικό εμφύτευμα, ενώ τα παιδιά δεν το θεωρούν απαραίτητο και δεν τούς πειράζει να είναι ο πατέρας τους ένας ανεξάρτητος φάρος μέσα στην πάμφωτη λαμπαδηδρομία της Νέας Αρκαδίας».

«Ναι, γιατί ο πατέρας είναι πάντα η άγκυρα και η δικλείδα ασφαλείας. Ξέρουν μέσα στη φυσική τους έφεση για ασφάλεια ότι αν ο Ικαρομένιππος επικρατήσει ή αν μπορέσεις να επιλύσεις το μυστήριο του φόνου της Αρήτης, θα έχουν την ευκαιρία να μείνουν εδώ σε προστατευμένο περιβάλλον, όπου το χόρτο είναι πιο πράσινο. Αν όμως τίποτε από αυτά δεν γίνει, γνωρίζουν υποσυνείδητα ότι θα επιστρέψουν στις συνωστισμένες κιβωτούς της Γης, όπου μόνο ο τιτάνας πατέρας τους έχει τα μέσα να τα υπερασπιστεί. Αλίμονο, το τίμημα για μία πλήρως βιομηχανοποιημένη κοινωνία είναι η πλήρης κατάρρευση των αστικών, πολιτιστικών και ηθικών αρχών, η τυπική αυτονομία των ατομικών ιδιαιτεροτήτων, όπως έλεγε ένας σοφός, δηλαδή η καταξίωση του ατομισμού και του υποκειμενισμού. Στην παρακμή της Γης στηρίζεται η Νέα Αρκαδία, της οποίας ο πληθυσμός ανταποκρίνεται στο μέτρο και επιπλέον προσφέρει την οργιαστική σύντηξη των ψυχών ως εναλλακτική πρόταση στη χαοτική ανεξαρτησία, όπου καταλήγει η κατάχρηση της δημοκρατίας».

«Το θέμα είναι εγώ τι κάνω, πάτερ. Η σύζυγος θεωρεί ότι η συμβιωτική λύση της Νέας Αρκαδίας είναι η συνταγή για την απόλυτη ευτυχία. Μάλλον και τα παιδιά αυτό προτιμούν, άλλωστε τούς κάνει πλύση εγκεφάλου κάθε μέρα. Εμένα προσωπικά μού είναι αδιάφορο πού θα ζήσω, διότι “ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος”. Έχω αδιάτρητο θώρακα τον ορθό λόγο και το “γνώθι σαυτόν”.  Όμως καταλαβαίνω ότι για όσους έχουν βιώσει το χαοτικό καυκασιανό κύκλο με την κιμωλία ή τα καυδιανά δίκρανα της γήινης αστυφιλίας, πραγματικά τούτο εδώ το τεχνητό περιβάλλον του οργιαστικού αλλά και οικολογικού πολύποδα σε συνδυασμό με την σύντηξη και την ενδεχόμενη αθανασία των ψυχών μοιάζει ακατανίκητος παράδεισος. Πέρα από όσα δυσάρεστα και αμφιλεγόμενα έχω διαπιστώσει, υπάρχουν εδώ πολλά που μπορεί να θαυμάσει και να υιοθετήσει κανείς. Ποια ηθική διαπαιδαγώγηση, ποια πνευματική εκπλήρωση μπορεί να ισοσκελίσει τα δαψιλή αγαθά που προσφέρει απλόχερα η Νέα Αρκαδία; Λοιπόν, πάτερ, ποια είναι η πρόταση του Ισλαμοχριστιανισμού για την περίπτωσή μου; Να φύγω οικειοθελώς από τη Νέα Αρκαδία; Να μείνω για χάρη των τέκνων μου; Να βάλω τηλεπαθητικό πλασμώδιο; Τι στο διάολο να κάμω;»

«Δεν είμαι σίγουρος τι να σε συμβουλεύσω, τέκνον μου. Ήμουν από τους πρώτους που ήλθα σ’ αυτόν τον τεχνολογικό παράδεισο και αφοσιώθηκα να μην ξεχαστεί το νόημα της χριστιανικής αλληλεγγύης. Από τότε έχω δει ότι τούτο το καταραμένο τηλεπαθητικό πλασμώδιο έχει καταστήσει άχρηστο το ρόλο του καλού ποιμένα. Οι κάτοικοι της Νέας Γης έχουν ο ένας τον άλλον και έχουν αναπτύξει μία ειλικρινή συμβίωση που τούς πληροί εντελώς. Η τηλεπαθητική τους συγγένεια τούς καθιστά αυτάρκεις και τούς απομακρύνει από τον Θεό, γιατί δεν τον χρειάζονται. Όπως διαπίστωσες, το κύριο επιχείρημα και το μέγα προτέρημα του Χριστιανισμού ανά τους αιώνες είναι ότι οι άνθρωποι τον χρειάζονταν. Αν πάψουν να τον χρειάζονται, είναι τρομερό, είμαστε χαμένοι, δεν υπάρχει πια τίποτε να κρατηθούμε, καμία ποιμαντορική ράβδος  …»     

«Μα δεν είναι θετικό, πάτερ, που οι άνθρωποι θα γίνουν επιτέλους ανεξάρτητοι, ότι δεν θα χρειάζονται θεούς, αφού όπως λέγει και ο Επίκουρος “απλώ λόγω τους πάντας εχθαίρω θεούς” και ότι “ουκ ασεβής ο των πολλών θεούς αναιρών, αλλά ο των πολλών τας δόξας θεοίς προσάπτων”;»

«Όχι, διότι αυτό είναι ύβρις, όπως λέτε κι εσείς οι τιτάνες. Δεν δύναμαι και δεν μού επιτρέπεται να συναινέσω στην άρνηση του Θεού. Γι’ αυτό σε τελευταία ανάλυση σάς λέω, πάρτε τα παιδιά και φύγετε, αφού πρώτα τα πείσετε ότι η ζωή τους εδώ θα είναι κενή και ρηχή…»

Επιτέλους τα προσωπεία είχαν πέσει και ο ιερέας έδειξε όλη του την αναμενόμενη απέχθεια και αποστροφή για τα επιτεύγματα της επιστήμης. Ήταν κάρφος στους οφθαλμούς του το τηλεπαθητικό πλασμώδιο, ήταν αμφισβήτηση της κυριαρχίας -και της αυθαιρεσίας του Θεού και αυτό δεν θα μπορούσε ως εκ της ιδιότητάς του και εξ ορισμού ποτέ να το αποδεχτεί. Τι τού έδινε όμως το δικαίωμα να κρίνει αυτά που κάποιοι άλλοι δημιούργησαν και πρόσφεραν στην ανθρωπότητα: Όλες οι προκαταλήψεις και οι επιφυλάξεις απέναντι στα τυφλά δόγματα των θρησκειών ανέβηκαν πάλι στον οισοφάγο του Υπερίωνα σαν πικρό χάπι που πιάστηκε στις φωνητικές του χορδές.

«Πάτερ, νομίζω ότι σ’ αυτό το σημείο, βγαίνει στην επιφάνεια η Ιερά Εξέταση, που κρύβεται ως τελευταία λύση πίσω από κάθε εξομολόγηση και πίσω από κάθε υποτιθέμενο διάλογο. Με κάνετε να ευγνωμονώ τον Θεό που δεν έχω εξομολογηθεί ποτέ. Γιατί να αναγορεύσω σε κριτή κάποιον με στενότερο ορίζοντα από εμένα; Νομίζω ότι το μεγαλύτερο χτύπημα του Έλληνος ανθρώπου προς εσένα, πάτερ, είναι ακριβώς αυτό. Αρνούμαι να εξομολογηθώ σε σένα, δεν σε θεωρώ άξιο να μάθεις τα μυστικά μου και κυρίως θεωρώ φοβερή αλαζονεία, παράτολμη υπερφροσύνη, προπέτεια και θρασύτητα εκ μέρους σου να εικάζεις ότι μπορείς εσύ να συγχωρήσεις εμένα!»                

      «Μα αυτή ακριβώς είναι η αξία και η λύτρωση της εξομολόγησης, να ζητήσεις ταπεινά συγχώρεση από τον τελευταίο γιδοβοσκό και χοιροτρόφο. Αλλά τι κάθομαι και λέω, τώρα θυμήθηκα ότι η οικογένειά σου είναι ολογραφική. Ολογραφική -φωτονική οικογένεια, τα ύστερα του κόσμου, άντε να βγάλεις άκρη με τις κτηνωδίες και τερατωδίες της σύγχρονης εποχής!  Ύπαγε οπίσω μου, εωσφόρε με ψυχρό φως, που είσαι καταδικασμένος να μείνεις πάντα σκοτεινός και ζοφερός. Μέσα στις απάνθρωπες συνθήκες της εποχής μας, έχασα την πίστη μου και γι’ αυτό αυτοκτονώ. Ξέρω ότι η αυτοκτονία είναι αμαρτία για έναν ένθεο κόσμο, αλλά είναι γενναία πράξη διαμαρτυρίας μέσα σ’ έναν άθεο κόσμο. Μού μένει η ικανοποίηση ότι δεν θα μπορέσεις ποτέ να εξηγήσεις ή να δικαιολογήσεις την πράξη μου αυτή. Γιατί όλοι εσείς οι επιστήμονες, τόσο θεωρητικά προοδευτικοί, στην πραγματικότητα μέσα από τη δικτατορία και την απόλυτη στεγανότητα της αιτιοκρατίας σας, δεν παραδέχεστε τη βούληση. Δες λοιπόν τη βούληση που δημιούργησε το Σύμπαν, άπιστε!»

Είχε βάλει το κεφάλι του μέσα σε κάποιο αόρατο νήμα πυράκτωσης μονής ίνας. Και απελθών απήγξατο ή μάλλον αυτο – αποκεφαλίστηκε. Γιατί έτσι ήθελε.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19^ο: ΤΟΡΓΟΣ ΤΡΑΧΗΛΙΩΤΟΣ

Τι ήταν ακριβώς ο Τόργος Τραχηλιώτος; Η πρώτη του βασική ιδιότητα ήταν η εμπορική, Η δεύτερη είναι ότι δρούσε αποκλειστικά για λογαριασμό του, δεν εκπροσωπούσε δηλαδή άλλους πλανήτες, όπως η Διοτίμα της Μαντίνειας. Ήταν μοναχοφαγάς και ταλιροφονιάς. Η κοσμοθεωρία του ήταν απόλυτη υλιστική. Βέβαια, δεν είχε εμβαθύνει και ποτέ στο τι ήταν η ύλη, ούτε την είχε εξετάσει ποτέ σε βάθος, ηλεκτρόνια, πρωτόνια και όλα αυτά τού φαίνονταν πολύ θεωρητικά και δεν τον ενδιέφεραν. Η μεθοδολογία του θα ηδύνατο να χαρακτηριστεί γνωσιοθεωρητικός ρεαλισμός. Αυτός συνίσταται στο να μένει κανείς στην επιφάνεια των πραγμάτων με την πρόσθετη διευκρίνιση ότι για τον άνθρωπο προορίζεται μόνο το φάσμα εκείνο της πραγματικότητας που μπορεί να αντιληφθεί με τις πέντε αισθήσεις και συνήθως με την όραση. Πάνω- κάτω ό,τι είναι ορατό με γυμνό οφθαλμό είναι και πραγματικό. Τα τηλεσκόπια και τα μικροσκόπια ήσαν μόνο για τους τρελούς επιστήμονες ή έστω για κάποιους περίεργους και λοξάτους που στο τέλος αποτρελαίνονταν. Είναι δυνατόν να αρνείσαι αυτό που έχεις μπροστά σου και να ψάχνεις κάτι άλλο, που υποτίθεται ότι κρύβεται από πίσω; Αξία είχαν λοιπόν μόνο τα ορατά και απτά αντικείμενα. Τώρα βέβαια γιατί παρατηρούνταν τέτοια διαφορά εμπορικής αξίας στα αντικείμενα που περίπου φαίνονταν ίδια στα δικά του μάτια, ούτε αυτό μπορούσε να το εξηγήσει, το εκμεταλλευόταν όμως προς όφελός του. Ήξερε π.χ. να διακρίνει μετά από χρόνια αστοχιών και λαθών, άρα πείρας, την παλαιότητα, την προέλευση, την καλλιτεχνική διαποίκιλση, τις συνθήκες ζήτησης, τη μοναδικότητα ή μη, την απλότητα ή την συνθετότητα οποιουδήποτε εμπορεύματος, ακόμη και την έλξη ή την απώθηση που εξέπεμπε. Η τελευταία διάκριση ήταν δυσχερής ειδικά όσο αφορούσε στις γυναίκες, για τις οποίες δεν μπορούσε ακριβώς να καταλάβει για ποιο λόγο θεωρούσαν ένα προϊόν ελκυστικό ή ποιοτικό και αντιστοίχως για ποιο λόγο το καταβαράθρωναν στο πυρ το εξώτερο ως αβαθές, ψεύτικο, ευτελές ή επιτηδευμένο. Ακόμη κι αυτές όμως ήξερε να τις παραμυθιάζει με ωραία λόγια κι έτσι να εξισορροπεί όποια τυχόν έλλειψη αισθητικής είχε.   

Όταν λέμε ότι ο Τόργος Τραχηλιώτος ήταν υλιστής, εννοούμε υλιστής, όπως άλλωστε μαρτυρούσε και το όνομά του: τόργος -όρνεο- + τραχήλια -άχρηστοι χόνδροι ή πλατάρια γύρω από το λαιμό- + ώτα, τουτέστιν λειράτο όρνεο. Έτσι και αλλιώς το να υπολογίζει μόνο τα ορατά αντικείμενα, δεν ήταν και τίποτε ασυνήθιστο. Ίσως το “qθ” στα “ρ” (99 %) των ανθρώπων να σκέφτεται έτσι. Όμως προχωρούσε πέρα απ’ αυτό, διότι στην κυριολεξία τού ήσαν τελείως αδιάφορα όσα αντικείμενα δεν μπορούσε να εκμεταλλευτεί ή όσα διατίθενταν απλόχερα σε όλους τους ανθρώπους, άρα δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη προσπάθεια για να τα αποκτήσει και αυτός. Π.χ. ο ατμοσφαιρικός αέρας, ο ήλιος και η θάλασσα, στο βαθμό που υπήρχαν ακόμη στη διαστημική εποχή, κοντολογίς τα κοινά τοις πάσι και τα κοινόχρηστα πράγματα ήσαν στη διάθεση όλων χωρίς εξαιρέσεις, καθώς, όπως έλεγαν και οι Χριστιανοί, ο Θεός βρέχει επί δικαίων και αδίκων και ανατέλλει τον ήλιο επί πονηρούς και αγαθούς. Άρα δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον για τον Τόργο Τραχηλιώτο, αφού δεν άξιζε τον κόπο να τα κυνηγήσει κάποιος.

Η πικρά κερδισμένη πείρα είχε διδάξει στον Τόργο Τραχηλιώτο ότι ο πιο εύκολος τρόπος να αποκομίσει αγαθά ήταν να τα πάρει έτοιμα από τους άλλους. Από τη στιγμή όμως που οι κοινωνίες τιμωρούσαν την κλοπή και τη ληστεία, η επόμενη κάλλιστη λύση ήταν να προσκολληθεί σε μεγάλους ηγέτες, γιατί αυτοί και μόνο αυτοί ήσαν σε θέση να σού παράσχουν αμέσως ό,τι ποθεί η καρδιά σου και μάλιστα αδιαμεσολάβητα και απροϋπόθετα, με μόνο αντάλλαγμα να φιλήσεις το δακτυλίδι τους, να δηλώσεις δηλαδή υποταγή σε αυτούς. Χαρά στο πράγμα και γιατί όχι; Αυτός ο τρόπος ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός για την πρόσβαση στα αγαθά από τα ναι μεν αλλά, τα αν και εφόσον και τα άλλα ήξεις- αφήξεις των τιτάνων, που μάς έχουν πρήξει, άντε να αποκτήσεις μόρφωση και δεξιότητες, άντε να έχεις και αρετές, να έχεις και ήθος, άντε αξιοκρατία! Αντίθετα οι ηγέτες σού έδιναν τα πάντα και απαιτούσαν το τίποτε, δηλαδή ένταξη και αφοσίωση, αφηρημένες έννοιες ισούμενες με το απόλυτο μηδέν. Ο Τόργος Τραχηλιώτος δεν γνώριζε και ούτε μπορούσε να καταλάβει το πιο βασικό συμπέρασμα του αρχαίου κόσμου, ότι δηλαδή δεν υπάρχουν καλοπροαίρετοι τύραννοι. Αυτή την απλή πρόταση θα μάς επιτρέψετε να τη γράψουμε δύο φορές: Δεν υπάρχουν καλόβολοι ή καλοπροαίρετοι τύραννοι. Ή, όπερ και το αυτόν, αν προτιμάτε, σάς αναφέρουμε το άλλο στερεότυπο μεν, που είναι όμως πικρά επαληθευόμενο από την εμπειρία και αμείλικτα αποδεικνυόμενο από τη λογική, ότι δηλαδή η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα.       

Ο Τόργος Τραχηλιώτος λοιπόν ήθελε πολύ απλά να ελευθερώσει τον Δία και τους Ολύμπιους, υπολογίζοντας ότι θα αποκόμιζε άμεσα οφέλη από αυτούς. Πέραν τούτου μέσα στο ταραγμένο του μυαλό είχε συνδέσει τους Ολύμπιους θεούς και με το αυτονομιστικό κίνημα της Νέας Αρκαδίας, με την οποία είχε εκτεταμένες εμπορικές συναλλαγές, σύμφωνα με το ρητό: ο εχθρός του εμπορικού μου συνεταίρου είναι και δικός μου εχθρός. Αντίπαλοι ήσαν πάντα οι τιτάνες, αυτοί που έβαζαν ένα σωρό προϋποθέσεις και προαπαιτούμενα για οποιαδήποτε δραστηριότητα και δεν άφηναν την ελευθερία ως δέσμη απεριόριστων επιλογών να επικρατήσει. Αυτοί λοιπόν οι αναθεματισμένοι τιτάνες, για να εκδικηθούν το δέσιμο του δεσμώτη αρχηγού τους στον Καύκασο, χωρίς να σκεφθούν ότι η μη θανάτωση του Προμηθέα και η έκθεσή του στον γευσιγνώστη γύπα, που τού άρεσε η συκωταριά, ήταν ένα είδος ελέους και ψήφου εμπιστοσύνης προς τον …τσιμπολογούμενο ότι κάποτε θα μετάνιωνε και θα δήλωνε υποταγή στο μέγα Δία,  συνέθλιψαν ασεβώς τους θεούς  κάτω από βαρυτικές δυνάμεις  και τούς καταδίκασαν αιώνια στο μαρτύριο της συντριπτικής πίεσης. Κάθε φορά που επιχειρούσαν να αναγεννηθούν ως Φοίνικες πάνω στη στάχτη τους, η βαρύτητα του Μέγα Πλανήτη τούς συνέτριβε και πάλι και τούς ισοπέδωνε σαν χαλκομανίες, τούς μετέτρεπε σε ρευστό υδράργυρο, όντας ο βόας εκείνος ο συσφιγκτήρας, που δεν θα τούς άφηνε να συνέλθουν ποτέ ξανά. Είχαν γίνει οι Ολύμπιοι εκείνη η κόκκινη κηλίδα, που τόσο εντυπωσιάζει πάνω στην επιφάνεια του Μέγα Πλανήτη, ένας λιωμένος πατημένος λεκές, ένας σπίλος εδώδιμου και αποικιακού λυκοπερσικού (ντομάτας), που κάλυπτε μία έκταση  ιστΜ (160.000) χιλιομέτρων.

Ο Τόργος Τραχηλιώτος ήταν κλασικό δείγμα μεγαλόσωμου Καυκάσιου ανδρός, ολιγόμαλλου, πλατυπρόσωπου, πλατύστερνου, μυώδους, σβερκώδους, κτηνώδους, βλοσυρού, μοχθηρού, αδαούς και άγριου με βάρβαρη ψυχοσύνθεση, από αυτούς που στους πολέμους ισοπεδώνουν πόλεις, λεηλατούν εκκλησίες, σφάζουν – ξεκοιλιάζουν έγγυες γυναίκες και πετούν βρέφη στη φωτιά, άρα ήταν ένα είδος Νέμεσης για τον Προμηθέα, που πάντα διεκτραγωδούσε τα παθήματά του στον Καύκασο. Καύκασον έδωκας, Καύκασον θα λάβεις! Ήταν ο ιδανικός λακές- υποτακτικός για τον οποιονδήποτε αιμοσταγή- αιμοδιψή ή αιμοβόρο τύραννο ή μεγάλο λατρευτό ηγέτη.

Ο Τόργος Τραχηλιώτος ήταν πάντα πολύ προετοιμασμένος για τα εγχειρήματα που αναλάμβανε και όποιος τον υποτιμούσε, απλά ηττάτο από αυτόν. Είχε την ευελιξία να αντιλαμβάνεται ότι υπήρχαν και κάποια μη υλικά πράγματα που είχαν, όχι ακριβώς αξία, αλλά χρησιμότητα, χωρίς βέβαια να μπορεί να καταλάβει σε βάθος το γιατί. Αξία- χρησιμότητα, σάς παρακαλώ μη βασανίζετε τον Τόργο Τραχηλιώτο με αφηρημένες έννοιες, καλύτερα δώστε του ένα γερό χέρι ξύλο και αφήστε τον να ξεπαγιάσει στο αγιάζι! Ήξερε πάντως ότι στο Σύμπαν των τιτάνων δεν αρκούσε μόνο η γνώση ενός αντικειμένου ή κάποιων διαδικασιών, για να επέλθει μία επίδραση στον αισθητό κόσμο, αλλά χρειαζόταν πάντα και κάποιο τελετουργικό, ένας ύμνος, κοντάκιο ή τροπάριο ή όλα αυτά τα περίεργα, στα οποία έδιναν βάρος οι τιτάνες. Σε αυτό δεν διέφεραν ουσιαστικά από τους Χριστιανούς, που κι αυτοί γύριζαν γύρω τριγύρω ψέλνοντας «η γέννησίς σου χριστέ ο θεός ημών ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως» ή «η παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει και η Γη το σπήλαιον τω απροσίτω προσάγει». Είχε λοιπόν εξασφαλίσει τον απαραίτητο ύμνο για να αφυπνίσει τους κοιμώμενους θεούς και να δρομολογήσει κοσμοϊστορικές εξελίξεις. Μην υποτιμάτε ποτέ τον Τόργο Τραχηλιώτο, δεν θα σάς βγει σε καλό! Έψελνε λοιπόν τώρα τον ύμνο του Κλεάνθη προς το Δία:

«Κύδιστ’ αθανάτων, πολυώνυμε, παγκρατές αιεί,

Ζευ, φύσεως αρχηγέ, νόμου μέτα πάντα κυβερνών,

Χαίρε- σε γαρ πάντεσι θέμις θνητοίς προσαυδάν,

Εκ σού γαρ γένος είσ’ ήχου μίμημα λαχόντες   

Μούνοι, όσα ζώα τε και έρπει θνητ’ επί γαίαν-

Τώ σε καθυμνήσω και σον κράτος αιέν αείσω

Σοί δη πας όδε κόσμος, ελισσόμενος περί γαίαν,           

Πείθεται, ή κεν γης, και εκών υπό σου κρατείται –

Τοίον έχεις υπουργόν ανικήτοις υπό χερσίν

Αμφήκη, πυρόεντα, αειζώοντα κεραυνόν-

Τού γαρ υπό πληγής φύσεως πάντα έργα τελείται.

Ω συ κατευθύνεις κοινόν λόγον, ός δια πάντων

Φοιτά, μιγνύμενος μεγάλοις μικροίς τε φάεσι.

Ω συ τόσος γεγαώς ύπατος βασιλεύς δια παντός-

Ουδέ τι γίγνεται έργον επί χθονί σου δίχα, δαίμον,

Ούτε κατ’ αιθέριον θείον πόλον ούτ’ ενί πόντω,

Πλην οπόσα ρέζουσι κακοί σφετέραις ανίαις-

Αλλά συ και τα περισσά επίστασαι άρτια θείναι,

Και κοσμείν τ’ άκοσμα και ου φίλα σοι φίλα εστίν.

Ώδε γαρ έν πάντα συνήρμοκας εσθλά κακοίς,

Ώσθ’ ένα γίγνεσθαι πάντων λόγον αιέν εόντα,

Όν φεύγοντες εώσιν όσοι θνητών κακοί εισί,

Δύσμοιροι, οί τ’ αγαθών μεν κτήσιν ποθέοντες

Ουκ εισορώσι θεού κοινόν νόμον, ούτε κλύουσιν,

Ώ κεν πειθόμενοι συν νώ βίον εσθλόν έχοιεν.

Αυτοί δ’ αύθ’ ορμώσιν ανοία κακόν άλλος επ’ άλλο,

Οί μεν υπέρ δόξης σπουδήν δυσάρεστον έχοντες,

Οί δ’ επί κερδοσύνας τετραμμένοι ουδενί κόσμω,

Άλλοι δ’ εις άνεσιν και σώματος ηδέα έργα,

Αλλά κακοίς επέκυρσαν. Επ’ άλλοτε δ’ άλλα φέρονται

Σπεύδοντες μάλα πάμπαν εναντία τώνδε γενέσθαι.

Αλλά Ζευ πάνδωρε, κελαινεφές, αργικέραυνε,

Ανθρώπους μεν ρύου απειροσύνης από λυγρής,

Ή  συ πάτερ σκέδασον ψυχής άπο, δος δε κυρήσαι

Γνώμης ή πίσυνος συ δίκης μέτα πάντα κυβερνά,

Όφρ’ αν τιμηθέντες αμειβώμεσθα σε τιμή,

Υμνούντες τα σα έργα διηνεκές, ως επέοικε

Θνητόν εόντ’, επεί ούτε βροτοίς γέρας άλλο τι μείζον,

Ούτε θεοίς -ή κοινόν αεί νόμον εν δίκη υμνείν».    

(Ένδοξε των αθανάτων, πολυώνυμε, είσαι παγκρατής

Δία, της φύσης αρχηγέ, το σύμπαν με το νόμο κρατείς,

Σε χαιρετώ, όπως όλοι οι θνητοί πρέπει να σε προσφωνούν,

Που απ’ τη δική σου είναι γενιά, σε μιμούνται και τιμούν.  

Μόνο αυτοί απ’ όσα ζουν σέρνονται θνητά πάνω στο χώμα.       

Αφού χωρίς τη δύναμή σου, ξέρουν ότι θα γίνουν πτώμα.  

Γιατί εσένα υπακούει, ο κόσμος που ελίσσεται γύρω απ’ τη Γη,

Όπου κι αν οδηγείς, τηρεί το θέλημά σου με πλήρη υποταγή.

Γιατί έχεις μέγα βοηθό κάτω απ’ τ’ ανίκητά σου χέρια

Τα δίκοπα, τα πύρινα, τα αιώνια καίοντα αστέρια,  

Που με τα δικά σου πλήγματα τα έργα τελεί η φύση,

Εκεί που την στρέφεις εσύ με κοινό λόγο να κινήσει,

Να συμμιχθεί με τα μικρά και τα τρανά της φύσης φώτα.

Και να’ σαι βασιλιάς εσύ για πάντα και ως πρώτα.

Κι ούτε που γίνεται στη γη χωρίς εσένα πράγμα,

Ούτε στον αιθέριο θόλο ούτε στου πόντου το σάγμα,  

Μα κι όσα ακόμη βυσσοδομούν οι άνοοι κακοί,  

Ξέρεις εσύ να τα ισάζεις σύμφωνα με τη δική σου ηθική,

Και τα άκοσμα να διακοσμείς και τα κακά να ξεπλένεις,  

Καλά- κακά σε ένα αρμονίζεις και αντίρροπα εξυφαίνεις,

Ώστε ένας λόγος γίνεται απ’ εδώ στην αιωνιότητα

Που απ’ τους θνητούς αποφεύγουν όσοι έχουν κακότητα,

Οι δύστυχοι, που τ’ αγαθά πάντα μοχθούν ν’ αδράξουν

Δεν νογούν ότι μόνο με νόμο Διός μπορούν να τα αρπάξουν.

Που αν με νου υπάκουαν, θα είχαν ζωή καλή,

Μ’ αυτοί κουρεμένοι βγαίνουν κι ας πάν’ για μαλλί  

Άλλοι με δόξα και ορμή που εξάπτει κακιά μάχη,

Άλλοι χωρίς ντροπή, που κέρδος μόνο θέλει να ‘χει,

Κι άλλοι βουτούν στην άνεση και στου κορμιού τις χάρες.

Μα όλους τούς βρήκαν συμφορές, δαιμόνια και κατάρες  

Κι ας έσπευδαν να χαρούν κάτι ολάκερο και άλλο.  

Αλλά Δία, πάνδωρε, που διαλύεις τα σκότη με άλω  

Σώσε, πατέρα, τους θνητούς από άγνοια απατηλή

Και σκόρπισέ τη απ’ την ψυχή, ώστε αυτή να διαλαλεί

Η γνώμη που εμπιστεύεσαι ότι κατάλληλη είναι  

Που αν την ασπαστούμε, αν θα μάς αμείψεις κρίνε.   

Εξυμνώ πάντα τα έργα σου, όπως είναι το σωστό

Ως θνητός, αλλά και σε θεούς ακόμη ύψιστο και σεβαστό  

Του νόμου και της δίκης ν’ ανυμνούν το πέπλο το σεπτό).   

Σύμφωνα με το αθάνατο αξίωμα «συν Αθηνά και χείρα κίνει» είχε μαζί και ένα πανίσχυρο μαγνήτη που είχε τέτοια ενέργεια, ώστε μπορούσε να ανασηκώσει ολόκληρη τη κόκκινη κηλίδα από την κρηπίδα της, όποια κι αν ήταν αυτή. Και πράγματι τον έβαλε σε λειτουργία.

Όσο και να λέμε ότι ο Δίας αποτελείται από αέρια, υδρογόνο, ήλιο, αμμωνία, υδρόθειο και άλλους υδρατμούς κ.λπ., λόγω κολοσσιαίας βαρύτητας που προκαλείται από τη σώρευση των υλικών, είναι αδύνατο να μην υπάρχει και ένα είδος σκληρού πυρήνα με υγρά ή ακόμη και στερεά στοιχεία, υδρομεθάνιο, άνθρακα, μεταλλικό υδρογόνο, ακόμη και λίγο πυρίτιο. Είναι λοιπόν τα κατώτατα στρώματα του Δία ένα είδος άμμου και μάλιστα κινούμενης, απ’ όπου μία μαγνητική βολίδα συγκεκριμένης κατεύθυνσης μπορεί να ανασύρει ό,τι βρίσκεται από κάτω παγιδευμένο από αδυσώπητη βαρυτική συμπίεση.

Σε μία έκταση λοιπόν, τόσο μεγάλη που δεν έχει νόημα για τις ανάγκες της ιστορίας μας να αραδιάσουμε ένα νούμερο, η κόκκινη κηλίδα άρχισε να σχηματοποιείται περισσότερο και να σχηματίζει ένα είδος ρόμβου με διάμετρο απίθανων διαστάσεων. Προοδευτικά ο ρόμβος πτυσσόταν προς τα άνω, αποκτούσε την τρίτη διάσταση του ύψους, διογκωνόταν και γινόταν σφαίρα. Βέβαια, η σφαίρα παράλλασε και μετατρεπόταν διαδοχικά  από κυρτό σε κοίλο φακό, όπως ένα κοιλέντερο που ξαφνικά αναποδογυρίζει την κοιλιά του προς τα έξω για να τραφεί, ξεγελώντας το μάτι με εξεζητημένη οπτική απάτη. Και από την αναποδογυρισμένη κοιλιά φαινόταν να αναδύεται ατμός ή καπνός μέσα από στροβιλισμούς μεταγωγής μέσω κόμβων. Ύστερα, μία ταραγμένη θάλασσα παρασκευαζόταν εν τω βάθει σαν πηχτό αβγολέμονο ή εμετός ποικίλων συστατικών ή στάσιμο φλέμα πτυελοδοχείου και ετοιμαζόταν να αναδυθεί σαν κάτι πελώριο να κινείται στα έγκατα και να θέλει να εξέλθει από την αδρανή κυματαγωγή. Επρόκειτο για κάτι αδιανόητα απεχθές που ερχόταν αργά προς την επιφάνεια, μάλλον σαν ηφαιστειογενές νησί μετά από μνημειώδη έκρηξη, ένα οργανικό πλάσμα, φάλαινα, υπερφυσικό δελφίνι ή φίδι των ωκεανών ή τέρας των θαλασσών.

Η μορφή του και το χρώμα του είχαν ειδητική ομοιότητα με έναν γιγάντιο εγκέφαλο. Ο ιστός ήταν «οίνωψ» με απόχρωση κόκκινου κρασιού, που σιγά-σιγά ξανοίγει σαν πυρακτωμένη θράκα που γίνεται συλλίπασμα και σκωρία εμφανίζοντας τους κλασικούς έλικες της φαιάς ουσίας ποικιλμένους και κατάστικτους από οφθαλμούς πανόπτη μυριωπού πολεδρικά ορώντος Άργου. Από το κάτω μέρος όμως ξεπρόβαλλαν πλοκάμια, έκαστο με διαφορετικό αριθμό δακτύλων και κυρίως νυχιών, προεξείχαν σαν θαλάσσιες ανεμώνες που κολυμπούν σε κρύα ρεύματα, μέγιστα χέρια, σκωληκώδη, πτωματοειδή, λευκά καθότι πλήρη προνυμφών και ευλών,  που βλάσταιναν από μακρούς καυλούς εκατέρωθεν των βαθουλωμένων ματιών, καθώς το πλάσμα του βάθους αναβίβαζε τον εαυτό του στα υψηλότερα επίπεδα της ατμόσφαιρας του Μέγα Πλανήτη.

Το τεράστιο ον κινούνταν σαν κάβουρας ανάμεσα στα νέφη, ολίσθαινε μέσα από την νοτερή λασπώδη άμμο. Βλέποντας αυτό το χαώδες συλλογικό υποκείμενο και όργανο ο Τόργος Τραχηλιώτος αλληθώρισε και διερωτήθηκε αν αυτό μπορούσε να είναι ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων Δίας ή μήπως περιείχε και άλλους μέσα στην περιβλητική συμπεριληπτική του μεμβράνη. Και θα είχε δίκιο, αν στοιχημάτιζε σε κάτι τέτοιο, σύμφωνα με το διδακτικό ρητό της σύγχρονης εποχής «το ‘βλεπες, το παιξες;»

Η αναρρίχηση στα ανώτερα στρώματα της ατμοσφαίρας συνεχιζόταν. Καθώς ο σκοτεινός όγκος, στην αρχή κόκκινος και μετά φαιός, πλησίαζε στο σκάφος του Τόργου Τραχηλιώτου, που ήταν ο «Κραδιαίος Διόνυσος» (η «κράδη» είναι κάτι μεταξύ καρυδιάς και καρδιάς, συκιά στον Αριστοφάνη, γενικά ένας καρπός που τον «κραδαίνεις» και πέφτει), το δάπεδο του σκάφους άρχισε να γίνεται ρευστό, να μεταβάλλεται σε μία λίμνη αφρισμένου και κοχλάζοντος εκτοπλάσματος, όπου δια της βίας συγκρατούνταν η δομική συνοχή και ακεραιότητα των τοιχωμάτων με τη βοήθεια και της ενεργειακής ασπίδας που περιέβαλε το πλοίο. Ένα παγερό ρεύμα άρχισε να εισχωρεί στα διαμερίσματα, ενώ ο Κραδιαίος Διόνυσος υφίστατο γεωδιαμόρφωση μετατρεπόμενος βαθμιαία σε τέναγος και τέλμα, όπως αυτό που ήταν το φυσικό περιβάλλον του ογκώδους όντος επί του Δία. Μέσα από αυτό προέβαλλαν πρώτ’ απ’ όλα μυζητικά, κολλητικά, μαστιγωτά, ριπιστικά, διφθερικά  τριχίδια κι ύστερα γαμψοί όνυχες ως απολήξεις πλοκαμιών σύρθηκαν και αγκιστρώθηκαν σε κάθε εσοχή ή διατομή, στο τέλος δε μία μαύρη μάζα αναδύθηκε από τους κοχλασμούς, ένα τερατώδες πλάσμα που επιχειρούσε με πολλή προσπάθεια να στριμωχτεί στην περιοριστική γι’ αυτό αίθουσα του καταστρώματος ή του υπόστεγου.

Το οργιαστικό πάνθεον ως συλλογικότητα των θεών του Ολύμπου οδήγησε το σμήνος του ως γιγαντιαίο ζωντανό υποκείμενο στα ενδότερα του σκάφους απορροφώντας κάθε ίχνος θερμότητας ως εναπομείνασα ζωική ενέργεια εντός του χώρου του. Ήταν ένα περίεργο σχήμα ως βασιλική σύναξη αρουραίων με δεμένες ουρές, ένας κεντρικός όγκος από όπου εκπηδούσαν ακανόνιστοι κύλινδροι και άτρακτοι. Ήταν φανερό ότι τα πιο ενεργά μέλη αυτού του συνονθυλεύματος, εκπροσωπούμενα από τα πλοκάμια και τις προεκβολές,  προσπαθούσαν να αποσπαστούν από την υπόλοιπη μάζα και να αποτελέσουν πάλι χωριστά υποκείμενα.         

Δεν χρειάστηκε πολύ και οι προεκβολές πήραν προοδευτικά ανθρώπινο σχήμα, που ήταν η μορφή των θεών του Ολύμπου, λίγο μεγαλύτεροι σε μέγεθος και αρκετά πιο ψηλοί από τον μέσο άνθρωπο. Ο ψυχοπομπός, ονειροστάλτης, διαλλάκτης, διαπραγματευτής Ερμής, ο πολεμοχαρής πατέρας των πολεμικών τεχνών Άρης, η δαψιλής προμηθεύτρια Δήμητρα, η προστάτιδα των πατρογονικών παραδόσεων Εστία, η σύννους και περίσκεπτη Αθηνά, ο τριαινοφόρος, θαλασσοκράτορας Ποσειδών, η λευκώλενος και ζηλιάρα καχύποπτη σύζυγος Ήρα, η τοξεύτρα των δασών Άρτεμις, ο φωτοδότης και φιλόμολπος Απόλλων κι η ερωτική, αισθησιακή καλλίπυγος και στεατόπυγος Αφροδίτη μαζί με τον υποσκάζοντα σύζυγό της, το σμιλευτή και σφυρηλάτη Ήφαιστο. Πάνω απ’ όλους ίστατο ο πανίσχυρος νεφεληγερέτης Ζευς πατήρ. Μόλις σχηματοποιήθηκαν οι θεοί αμέσως το περιβάλλον προσαρμόστηκε στα ανάγκες τους. Το τέναγος ή τέλμα, απ’ όπου εισχώρησαν, ξανάγινε αποστειρωμένο δάπεδο διαστημοπλοίου, η θερμοκρασία αποκαταστάθηκε, ο διαφυγών αέρας αναπληρώθηκε, η τρύπα στην ενεργειακή ασπίδα του σκάφους έκλεισε σαν κακάδι- εσχάρα  πληγής μετά από επάλειψη πολλής πηκτίνης.   

«Τι σκάφος είναι αυτό;», είπε ο Δίας που συνήλθε σχεδόν αμέσως από την παραζάλη και τη νωθρότητα της συλλογικής κατάστασης κραδαίνοντας πέρα- δώθε τη χαρακτηριστική του γενειάδα.

«Αυθέντα», απάντησε με προθυμία και σεβασμό, αλλά και ευγνωμοσύνη που ο Δίας του έσωσε σημασία ο Τόργος Τραχηλιώτος. «Είναι ο Κραδιαίος Διόνυσος, που έλαβα την πρωτοβουλία να τον βαφτίσω έτσι προς τιμή…»

«Χέστηκα πώς λέγεται. Τι σκάφος είναι, τι δυνατότητες έχει;»

«Είναι πρώην καταδρομικό διασκευασμένο. Παροπλισμένο βέβαια…»

«Προφανώς έχει κινητήρα δίνης», τον διέκοψε πάλι ο Ζευς που δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες.

«Μάλιστα, κραταιότατε», είπε δουλικά ο Τ.Τ. «Είναι ένα καλό σκάφος. Εγώ είμαι ο ταπεινός ιδιοκτήτης, αλλά ασμένως το θέτω  στη διάθεσή σου».

«Οτιδήποτε περιέρχεται στην κατοχή μου είναι στη διάθεσή μου και οπουδήποτε πατάω το πόδι μου και σηκώσω τη σημαία μου, θεωρείται ότι το έχω ήδη προσαρτήσει, ώ ανωφελές κώνωψ».

«Φυσικά. Συγγνώμη για την ασέβεια μου, νεφεληγερέτα. Βεβαίως το σκάφος είναι τώρα δικό σου. Μία ακόμη προσφορά από εμένα, τον ολίγιστο Τόργο Τραχηλιώτο. Μνήσθητί μου, Κύριε, τώρα που ήλθες εν τη βασιλεία σου και λάβε υπόψη σου, εκτός από τη χορηγία του σκάφους και την ίδια την πράξη της σωτηρίας του συνολικού σου επιτελείου, ότι δηλαδή ο μαγνήτης μου και εγώ – συγγνώμη για το εγώ- έ… σάς έσωσαν…»  

Ο Δίας κατεύθυνε για πρώτη φορά το βλέμμα του προς τον Τ.Τ., γιατί μέχρι τη στιγμή εκείνη επισκοπούσε λαίμαργα το διαστημόπλοιο.

«Μάλιστα. Πώς λέγεσαι εσύ;» Μόλις οι λέξεις «Τόργος Τραχηλιώτος» άρχισαν να προφέρονται, η ανυπομονησία του Δία δεν άντεξε:   «Ή μάλλον άστο. Όλο και κάποιος θα είσαι και όλο και κάπως θα λέγεσαι, δεν έχει σημασία στο επίπεδο της ύψιστης διάταξης των πραγμάτων. Είσαι μάλλον η αξιαγάπητη πολύτιμη σκόνη, με την οποία οι θεοί θα πετύχουν τον σκοπό τους. Σίγουρα όμως θα θέλεις μια ανταμοιβή, για τις υπηρεσίες σου, έτσι δεν είναι Τέτοιε Τιποτένιε;» Ο τόνος που ο Δίας μιλούσε, έδειχνε ότι ήθελε να διεκπεραιώσει στα γρήγορα την εκκρεμότητα του υπηρέτη που τού παρέσχε την εκδούλευση.

«Μάλιστα, αυθέντα. Δεν θέλω βέβαια να πιέσω καταστάσεις, θα αρκεστώ καταρχάς και θα είναι τιμή για μένα να παρακολουθήσω εκ του σύνεγγυς τις εκστρατείες σας, να πανηγυρίσω και να γιορτάσω μαζί σας τις νίκες σας. Και στο τέλος, το συντομότερο δυνατόν ή μάλλον όποτε ευαρεστείστε και βολεύεστε,  θα μπορούσατε να με αμείψετε με σπάνιες γαίες ή …»    

«Θα κάνω κάτι ακόμη καλύτερο για σένα, βολική και χρήσιμη ψείρα. Θα σού επιτρέψω να με λατρεύεις για πάντα μέχρι την συντέλεια του κόσμου. Θα σε καταστερίσω απονέμοντάς σου την ύψιστη νοητή τιμή. Θα σε εκπαραθυρώσω και θα σε εκτοξεύσω από το αεροσκάφος, όπως κάνουν όλοι οι μεγάλοι ηγέτες, ώστε να γίνεις ένας ακόμη δορυφόρος του Μέγα Πλανήτη, να γυρίζεις γύρω γύρω από τον τόπο της εξορίας μου και να με δοξολογείς στον αιώνα τον άπαντα. Λίγη ανταμοιβή είναι αυτή; Και εδώ που έφτασες, λίγο δεν είναι!». 

Και με το εκτελεστικό κροτάλισμα των δακτύλων, οι μυοκτίστες (body builder) Ποσειδών και Απόλλων άρπαξαν τον Τ.Τ., τον έβαλαν στον αεραγωγό, τον αεροφράκτη, τον θάλαμο μετάβασης προς το διάστημα και έκλεισαν τη στεγανή πύλη που επικοινωνούσε με το πλοίο, πριν ανοίξουν την άλλη που έβλεπε στο άπειρον.

«Όχι, δεν θέλω να πεθάνω…» πρόλαβε να φωνάξει ο Τόργος Τραχηλιώτος πριν εκσφενδονιστεί ουρλιάζοντας στο κενό και γίνει ένας ακόμη δορυφόρος του Μέγα Πλανήτη εντασσόμενος στην καλή παρέα μαζί με τις Αμάλθεια, Πασιφάη, Σινώπη, Λυσιθέα, Κάρμη, Ανάγκη, Λήδα, Θήβη, Αδράστεια, Μήτιδα, Καλλιρόη, Θεμιστώ, Μεγακλείτη, Ταϋγέτη, Χαλδήνη, Αρπαλύκη, Καλύκη, Ιοκάστη, Ερινόμη, Ισονόη, Πραξιδίκη, Αυτονόη,  Θυώνη, Ερμίππη, Αίτνη, Ευρυδόμη, Ευάνθη, Ευπορία, Ορθωσία, Σπονδή, Καλή, Πασιθέα, Ηγεμόνη, Μνήμη, Αοιδή, Θελξινόη, Αρχή, Καλλιχόρη, Ελίκη, Καρπώ, Ευκελάδη, Κυλλήνη και Κόρη για να μη αναφερόμαστε μόνο στα διάσημα φεγγάρια του Γαλιλαίου.         

Κανονικά το κεφάλαιο του Τόργου Τραχηλιώτου θα έκλεινε εδώ, πλην όμως απομένει να δούμε τι σχέδιο εκπόνησε εκ του προχείρου ο νεφεληγερέτης Δίας, όταν εντελώς απροσδόκητα απέκτησε τη διακυβέρνηση ενός σκάφους με κινητήρα και ταχύτητα δίνης, του Κραδιαίου Διονύσου.

«Συνθεοί, προέχει να ενεργήσουμε γρήγορα, “οι καιροί ου μενετοί”. Μπορεί αυτό το σαράβαλο – σαράγαρον να μην έχει όπλα, έχει όμως κινητήρα δίνης. Αν σ’ αυτό συνυπολογίσουμε την κινητική, βαλλιστική δύναμη που έχει απλά ως ταχύτατα κινούμενο ουράνιο σώμα, συμπεραίνουμε ότι είναι ήδη «οικουμενικός δολοφόνος», έτσι και πέσει πάνω σ’ ένα πλανήτη», είπε ο Δίας.

«Μισό λεπτό», είπε ο Ποσειδών. «Εντελώς απροσδόκητα χάρη στην αφέλεια κάποιου βλάκα σωθήκαμε από μία κατάσταση πολύ δυσμενή και σχεδόν μη ανατρέψιμη για μάς. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά βρεθήκαμε στην κατοχή ενός διαστημικού και μάλιστα διαστρικού οχήματος. Δηλαδή πέσαμε από την Ακρόπολη και βρήκαμε και βαλάντιο. Έχουμε την ευκαιρία να διαφύγουμε σε οποιοδήποτε σημείο της Δημιουργίας και να ζήσουμε σαν βασιλιάδες, απλά και μόνο εξαργυρώνοντας τη φήμη μας. Έχουμε επίσης την επιλογή να γυρίσουμε στο δικό μας Σύμπαν μέσω των μαύρων τρυπών και από εκεί να μπούμε σε εναλλακτική πραγματικότητα, που να είναι πιο ευνοϊκή για μάς. Γιατί πρέπει να συνεχίσουμε μία μάχη ή μάλλον ένα πόλεμο που είναι χαμένος; Έτσι κι αλλιώς είχαμε υπολογίσει στατιστικά ότι σε κάποιες Δημιουργίες θα χάναμε από τον Προμηθέα και το πειρατικό του συνάφι. Ας δεχτούμε ότι τη γλιτώσαμε φτηνά αυτή τη φορά κι ας εκμεταλλευτούμε την καλή μας τύχη να πάμε σε κάποιον ήσυχο και ωραίο πλανητικό ωκεανό…»

  «Βούλωσέ το, ανόητε αδελφέ», τον διέκοψε ο Δίας με βλέμμα τρελού. «Εγώ θα αποφασίσω αν ένας πόλεμος είναι χαμένος. Να χάσω εγώ από αυτό το κατώτερο ον; Από ένα παρία, έναν ανάπηρο, έναν υποδεέστερο, ψοφοδεή, κοινότατο άνθρωπο, έναν ασήμαντο υποτακτικό, έναν εξ ορισμού ακόλουθο ή οπαδό, λακέ ή λεκέ, που δεν έχει καμία εξαιρετική ή υπερφυσική ιδιότητα; Καταραμένος να είμαι, αν αφήσω να συμβεί αυτό. Ένας τρανός ηγέτης σαν κι εμένα να συρθεί σε παραχωρήσεις, ξεχάστε το. Τουλάχιστον η Ανατολή, απ’ όπου ξεκίνησα κάποτε κάνοντας ένα ταξίδι αντίστροφο εκείνο του μεταγενέστερου εμού Μεγάλου Αλεξάνδρου, δρομολογώντας μία ανεπανάληπτη μυθολογική εκστρατεία και προωθώντας την ινδοευρωπαϊκή γλώσσα μαζί με τους παραδοσιακούς γλωσσολόγους από την Ινδία στην Ευρώπη μέσω του οροπεδίου του Παμίρ, η ήπειρος εκείνη της Ασίας με όλη της την ανθρωποθάλασσα, που ανακατέκτησε κάποτε ο Διόνυσος, μού ανήκει δικαιωματικά. Εξολόθρευσα στην πορεία ή υποδούλωσα κύκλωπες, έλλοπες, εκατόγχειρες, τιτάνες, μουγκούς και μονόφθαλμους, Σκύλλες και Χάρυβδες, φυσιολογικούς και τέρατα. Ας πάρουν ο Προμηθέας και οι υπόλοιποι νερόβραστοι μνημονιακοί φρουιζελέδες του τα άγονα βράχια και τις σκόρπιες παγωμένες χερσονήσους της Δύσης».   

«Πάλι μοίρασμα του κόσμου;», είπε ο χωλός και ολότελα παραμορφωμένος από την μία πλευρά Ήφαιστος. «Είμαι εκείνος που έχει υποφέρει τα περισσότερα απ’ όλους αυτούς τους πολέμους, έχει καεί το μισό μου πρόσωπο από τα πυρφόρα και πυρηνικά όπλα που με βάζεις να κατασκευάζω. Τώρα μπορώ να προβλέψω τι έχεις πάλι στο μυαλό σου. Το απόλυτο ολοκαύτωμα! Ξανά κεραυνοί και εγκαύματα, ξανά μπαρουτοκάπνισμα, ξανά κατακρεούργηση και παραμόρφωση προσώπων!»

  «Ει χωλώ παροικήσεις, υποσκάζειν μαθήσει» (αν συγκατοικήσεις με κουτσό, θα μάθεις κι εσύ να κουτσαίνεις) αποκρίθηκε ο Ζευς. «Φυσικά αυτό σκοπεύω να κάνω! Θα επιπέσουμε ως κεραυνός στα κεφάλια τους με ισχύ αμέτρητων μεγατόνων και θα τούς κάψουμε με μία θερμοπυρηνική έκρηξη, που όμοιά της δεν έχει δει ο πλανήτης. Εμείς είμαστε ήδη ψυχές- ενεργειακοί οργανισμοί  και δεν πρόκειται να επηρεαστούμε, οι τιτανάνθρωποι – ανθρωποτιτάνες όμως θα πεθάνουν σαν τις μύγες. Σε χρόνο μηδέν θα ανακαταλάβουμε τον Όλυμπο της Γης, που είναι λιγότερο φρουρούμενος από τον Όλυμπο του Άρη, και θα ανασυστήσουμε το βασίλειό μας. Αργά, αργά θα ξαναγεννηθούν άνθρωποι από την αρχέγονη σούπα, που θα είναι πια πιστοί υπηρέτες με εορταστικούς λατρευτικούς θύρσους και δουλικά δάφνινα στεφάνια για να στεφανώνουν εμάς και δεν θα τούς περάσει ποτέ από το μυαλό να ξεσηκωθούν».

Κάτι πήγε να πει πάλι ο Ήφαιστος, αλλά τον διέκοψε ο Άρης, και όταν ο Άρης μιλούσε, ο Ήφαιστος σώπαινε για πολλούς και διάφορους λόγους, εκ των οποίων βάραινε πάνω απ’ όλα ως σύστημα δίδυμων όρχεων Πρίαπου το ασύλληπτα καθοριστικό, αρχετυπικό και αποστομωτικό γεγονός ότι ήταν εραστής της γυναίκας του.

«Αν έχει σε κάτι δίκιο ο πάλαι ποτέ κίναιδος, αλλά σήμερον λόγω πολιτικής ορθότητας βάταλος, καταπύγων και ανδρόγυνος καλούμενος, είναι ότι έχουμε μία εμμονή με το ορμητήριο του Ολύμπου, ενώ θα μπορούσαμε να πλήξουμε κατευθείαν το Σείριο, το προπύργιο της Συνομοσπονδίας, ένα συντριπτικό χτύπημα στην κεφαλή της τιτανικής αίρεσης, οπότε αυτοί δεν θα δυνηθούν τίποτε να μάς αντιτάξουν ει μη μόνον ανίσχυροι και παθητικοί να πέρδονται επί των ημών όρχεων: όπως λένε κι οι χριστιανοί “αυτός σού τηρήσει κεφαλήν κι εσύ τηρήσεις αυτού πτέρναν”». 

«Όχι, πολεμοχαρή και αιμοχαρή Άρη. Δεν μπορώ να παραιτηθώ από τον Όλυμπο. Εγώ θα είμαι εκείνος που θα ορίσει τους όρους του παιχνιδιού και του πολέμου κι επιλέγω Όλυμπο για μένα και Καύκασο για εκείνον, νέκταρ και αμβροσία για εμένα και συκωταριά για τον γύπα εκείνου. Οι τιτάνες εποφθαλμιούν και στοχεύουν τον Όλυμπο, μισητέ στους ανθρώπους και προσωπικά και σε μένα αντιπαθή Άρη, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι ο ξεροψημένος πλανήτης τους είναι υποδεέστερος γεωπολιτικά από τη Γη, αφού απ’ αυτή ξεκινάνε οι καταστερίσεις. Άστους λοιπόν να τσιτσιρίζονται σαν μπριζόλες στο Σείριο παρέα με τα κυνικά καύματα και έλα μαζί μου να κατακτήσουμε την πιο ψηλή κορυφή από τότε που αφήσαμε πίσω μας τους Χιόνος Λάες (χιονόπετρες -Ιμαλάϊα)!  Κατευθείαν λοιπόν ορίστε πορεία για τη Γη. Σήμερα πεθαίνουν πάλι οι δεινόσαυροι και αναγεννιέται από τη στάχτη αυτός που είναι ανώτερος όλων, ο Όλυμπος, ο Ολύμπιος, ο Ολυμπιακός!».

Εκείνη τη στιγμή πετάχτηκε ο Ερμής, καλός γλείφτης κι αυτός, για να εισφέρει το λιθαράκι του στη διάσκεψη και σύσκεψη περί του πρακτέου.

«Νεφεληγερέτα Ζευ, μη ξεχνάμε ότι έχουμε στη διάθεσή μας και αυτό τον πανίσχυρο μαγνήτη του κωμικού οπερετικού χοροπηδηχτού πλοιάρχου (διακωμωδείται το “skipper”), με τον οποίο μάς ανέσυρε από τον Μέγα Πλανήτη. Αυτόν μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε και ως όπλο κατά της Γης».

«Tι ρε είσαι καλά; Θα βάλουμε σε λειτουργία μαγνήτη τέτοιου μεγέθους και τέτοιας ισχύος και θα τον στρέψουμε ενάντια στη Γη, ενάντια σ’ αυτό το σβώλο;  Ο μαγνήτης θα την ρουφήξει σαν να είναι ηλεκτρική σκούπα. Είναι σαν να ψαρεύεις μαρίδες με δυναμίτιδα ή να πληκτρολογείς με αγκωνάρια ή να ρίχνεις άγκυρα σε ρηχό αραξοβόλι».  

Πες μας τώρα αναγνώστη, πώς θα προωθούσες εσύ περαιτέρω την πλοκή; Πολύ απλά, για μία ακόμη φορά είχε παρεισφρήσει στον Κραδιαίο Διόνυσο η σεσημασμένη κατάσκοπος- λαθρεπιβάτισσα Λητώ, αφού ο Τόργος Τραχηλιώτος – τελευταία φορά ίσως που μνημονεύουμε το όνομά του, αφού, αλίμονο, για όλα υπάρχει η πρώτη και η τελευταία φορά στη ζωή- συγκαταλεγόταν στον κατάλογο των υπόπτων για τον φόνο της Αρήτης. Και πάλι όμως βρέθηκε η Τιτανίδα ανακατεμένη σε μία διαφορετική υπόθεση από αυτήν, η οποία τής είχε ανατεθεί.

Η Λητώ ενημέρωσε λεπτομερώς μέσω επικοινωνητή για το χονδροειδές σχέδιο του Δία να επιπέσει επί της Γης σαν φονικός μετεωρίτης κραδαίνοντας τον Κραδιαίο Διόνυσο και δημιουργώντας κραδασμούς πέρα από κάθε φαντασία. Ο Υπερίων άκουσε τα τεκταινόμενα άσπρος σαν πανί, διότι, πριν ακόμη η Λητώ το συνειδητοποιήσει, είχε καταλήξει στο αμείλικτο, αδήριτο συμπέρασμα: Η Λητώ έπρεπε να θυσιαστεί. Δεν μπορούσε να υπάρξει εναλλακτική λύση, αλλά χρειάστηκαν σίγουρα κάποιες στιγμές για να αποδεχθεί ο τεχνοκράτης Τιτάνας ούτε καν με ενδεχόμενο, αλλά με άμεσο δόλο ότι έπρεπε να διατάξει ένα τόσο στενό του συνεργάτη να πεθάνει. Σχεδόν ανάβλυσαν δάκρυα στα βλέφαρά του, που ήσαν χρόνια εκπαιδευμένα να παραμένουν στεγνά.  

Η Λητώ, όταν είδε ότι ο Υπερίων είχε σωπάσει, κατάλαβε με τα πολλά προς τα πού έκλινε ή μοίρα της ή μάλλον, ακόμη χειρότερα, ότι είχε ολότελα σφραγιστεί.

«Προϊστάμενε», είπε, «δεν εννοείς βέβαια, δεν μπορεί να εννοείς ότι εγώ πρέπει … ή μάλλον μού φαίνεται ότι το εννοείς». Ακούμπησε στον τοίχο σαν να ήταν τσουβάλι με αλεύρι, σαν να ήταν πάνινη κούκλα ή κλοτσοσκούφι γεμάτο κουρέλια και το ύφος της κυμαινόταν μεταξύ διαμαρτυρίας και δυσπιστίας.

«Να πεθάνω μετά από τόσες αποστολές, νόμιζα ότι αυτό πια δεν θα γινόταν… είχα μάθει να διασκεδάζω, να γιορτάζω τις νίκες, να συναρπάζομαι ακόμη και στις ήττες…Να με διατάξεις να πεθάνω, εμένα που πάντα έπαιρνα το μέρος σου».   

 «Ποτέ δεν θα μάθεις πόσο λυπάμαι. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να ανατινάξεις το διαστημόπλοιο πριν φτάσει στη Γη. Δεν υπάρχει κανείς από το γένος των ανθρώπων και από το τάγμα των τιτάνων που θα σού έλεγε κάτι διαφορετικό. Δεν έχουμε επιλογή… δεν έχεις επιλογή…»

«Το παράκανα να μπαίνω συνέχεια κατάσκοπος σε διαστημόπλοια. Ήξερα ότι ήμουν καλή στο κρυφτούλι και ότι δεν θα με ανακάλυπταν. Αλλά αυτό… μού διέφυγε αυτό… ότι θα μού ζητούσατε να θυσιαστώ για να πάρω μαζί μου στον άλλο κόσμο ολόκληρο το σκάφος…Δεν αξίζω αυτή τη μοίρα… έκανα πάντα ό,τι μού ζητούσε η ιεραρχία… έκανα τη δουλειά μου πάντα καλά…»   

«Γι’ αυτό ακριβώς είσαι το κατάλληλο πρόσωπο, ίσως η μόνη που είσαι σε θέση να κάνεις και τώρα αυτό που χρειάζεται». Η φωνή του Υπερίωνα ήταν αυτή τη φορά τριμμένη, γδαρμένη, μεταλλική.

«Εγώ…εγώ … πάντα συμφωνούσα με την ιεραρχία και περίμενα την ανταμοιβή μου … και τώρα όλοι περιμένετε από μένα να πεθάνω… με διατάζετε να πεθάνω…πάτε να με πείσετε να πεθάνω…». Η φωνή της είχε σπάσει, είχε γίνει παιδική, φοβισμένη, αλλά και άγρια ταυτόχρονα, σαν να χτύπαγε ένα κορίτσι πέρα- δώθε μ’ ένα πιρούνι, σχεδόν διακινδυνεύοντας να ανακαλυφθεί η κρυψώνα της.  «Μα δεν έκανα τίποτα, δεν αξίζω τον θάνατο… με νοιάζει να πεθάνω, έτσι μόνη … ανάμεσα σε εχθρούς…»  

«Δεν είναι όπως νομίζεις. Κανείς δεν θα ‘θελε να συμβεί αυτό, αν υπήρχε κάποιος νοητός τρόπος να γίνει κάτι διαφορετικό, αν υπήρχε κάποια εναλλακτική λύση …αλλά δεν υπάρχει. Αυτός ο τρελός θα πέσει στη Γη και δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο».

«Έτσι κι αλλιώς αυτά τα καθάρματα είναι ήδη ψυχές και δεν μπορούν να πεθάνουν», αντέτεινε στην απελπισία της η Λητώ, ενώ – αλίμονο- ήξερε την απάντηση.

«Ναι, αλλά χρειάζονται διαστημόπλοιο για να κινηθούν, για να διακινηθεί η υπερτιμημένη σοφία τους στο διάστημα. Αλλιώς θα εγκλωβιστούν για πάντα σαν κουκίδες στο άπειρο του διαστήματος, να κολυμπούν μισό μέτρο με κάθε απλωτή κι ας καλύψουν έτσι την απόσταση μέχρι τη Γη».     

«Ναι, αλλά φοβάμαι, ρε κύριοι, δεν θέλω να πεθάνω, όπως έλεγε και ο Τόργος Τραχηλιώτος. Θέλω να ζήσω, βρείτε μου εσείς, τα μεγάλα κεφάλια, μια εναλλακτική λύση να ζήσω, βάλτε μπροστά τους αριστούχους εγκεφάλους σας και σκεφτείτε. Μού κάνει εντύπωση ότι έχετε αποδεχτεί έτσι εύκολα την απώλειά μου και βιάζεστε να προχωρήσετε τις ζωές σας και τις καριέρες σας σαν να μη τρέχει τίποτα. Δεν νοιάζεστε, κύριοι αρμόδιοι, δεν νοιάζεστε για τους υφισταμένους σας, που όμως είναι δική σας ευθύνη. Η θέση που έχετε δεν συνεπάγεται μόνο αξιώματα και χρήματα, αλλά και υποχρεώσεις…»

«Όχι δεν είναι αλήθεια ότι δεν νοιαζόμαστε», απολογήθηκε ο Υπερίων. «Ο Προμηθέας παρακολουθεί τη ζωντανή σύνδεση και έχει γίνει ράκος, όλοι οι παλιοί συναγωνιστές και συμπολεμιστές σου είναι παρόντες στην ακρόαση και συμπάσχουν μαζί σου… όλοι θα ‘θελαν να ‘ναι στη θέση σου, για να μην είσαι εσύ … Έτσι λένε τουλάχιστον… όλοι δεν θα ‘θελαν να ‘ναι στη θέση σου, γιατί μόνο εσύ είσαι τόσο γενναία ώστε να το κάνεις αυτό…»

Η Λητώ σιώπησε για πολλή ώρα.

«Λητώ», ψέλλισε διστακτικά ο Υπερίων, «όσο καθυστερείς, το σκάφος πλησιάζει στη Γη. Ευτυχώς δεν είναι τόσο τρελοί ώστε να πυροδοτήσουν ταχύτητα πάνω από το φως μέσα σε ηλιακό σύστημα και το πάνε λάου-λάου συζητώντας και απολαμβάνοντας την επιτυχία τους. Σε παρακαλώ…»  

«Θέλω να μιλήσω με τον πατέρα μου», ζήτησε ως τελευταία επιθυμία η Λητώ.

Οι περιστάσεις ήσαν πολύ κρίσιμες, οι τιτάνες ήσαν πολύ οργανωμένοι, όπως θα ‘πρεπε να είναι για να αντιμετωπίσουν την υπερδύναμη των δώδεκα θεών, και ο πηδαλιούχος Κοίος ήλθε αμέσως στο μικρόφωνο.

«Λητώ, Λητώ μου, είμαι συντετριμμένος…»

«Μην είσαι, πατέρα, δεν το θέλω αυτό, μην αισθάνεσαι έτσι…. Ήθελα απλά να σού μιλήσω, όχι να σε πληγώσω … », κατόρθωσε να ψιθυρίσει η Λητώ από το ύψος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.     

          Όμως ο λυγμός, που πήγε να κρύψει και να επισχέσει, πνίγηκε στο λαιμό της και τελικά βγήκε στην επιφάνεια.

                   «Μην κλαις κόρη μου», είπε συγκινημένος ο Κοίος. «Όλοι αργά ή γρήγορα θα πεθάνουμε και η ζωή μας είναι μόνο ένας κόκκος άμμου στο Σύμπαν. Το δικό σου όνομα όμως θα μνημονεύεται ανά τους αιώνες, γιατί εσύ πάντα καταφέρνεις να είσαι συνυφασμένη με το Δία, ξεγελώντας τον, εξαπατώντας τον ή κατασκοπεύοντάς τον. Όλα λοιπόν πήγαν καλά, αν το σκεφτείς από τη σκοπιά των πραγμάτων που πρέπει μέσα σε μία Δημιουργία να επιτευχθούν».  

Το χείλι της έτρεμε και το δάγκωσε. «Φτάνει πια πατέρα με τα μεγάλα ιδανικά… Απλά ήθελα να σε αποχαιρετήσω..»

«Ναι βέβαια κόρη μου, δεν σού κάνω μάθημα, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, δεν ήθελα να με θυμάσαι με την ιδιότητα του πατέρα παντογνώστη… Δεν ξέρω πια κι εγώ τι να πω… Βλέπω δίπλα μου τον Υπερίωνα και μού έρχεται να τού επιτεθώ, να τον καρυδώσω, να τον χτυπήσω… αλλά δεν φταίει κι αυτός…Γιατί, ρε ευνοιοκράτη, αναθέτεις όλες στις δύσκολες αποστολές στην κόρη μου;»  

«Πατέρα, μην τα βάζεις με τον προϊστάμενο. Πάντα προσπαθούσε να με αξιοποιήσει και με είχε σε μεγάλη εκτίμηση. Αλλά αν εκτιμάς κάποιον, τού αναθέτεις και μεγάλες ευθύνες. Το καταλαβαίνω αυτό τώρα. Είμαι ο κατάλληλος τιτάνας στην κατάλληλη θέση… Αχ, πατέρα, αν ζούσε η μαμά, θα σού ζητούσα να μού τη φιλήσεις,   δεν θα ‘θελα να ρίχνετε ο ένας στον άλλον ευθύνες για τον χαμό μου, αλλά να ζήσετε μαζί και ειρηνικά, όπως σάς θυμάμαι…», είπε η Λητώ σκουπίζοντας και επιχειρώντας να στεγνώσει τα δάκρυά της στο βρεγμένο μανίκι της – τι βρεγμένο, είχε γίνει μούσκεμα.   

«Ε ναι, ναι, μην ανησυχείς, δίνω συχνά αναφορά στη Φοίβη, έχω σχέση μ’ αυτήν, έστω κι αν έχει πεθάνει, όπως θα έχω και με σένα, από εδώ ως την αιωνιότητα… Θα είμαστε πάντα μαζί να λέμε τα αστεία μας, να σχολιάζουμε τους προϊσταμένους μας, να ειρωνευόμαστε την γραφειοκρατία της δημόσιας υπηρεσίας,  να εμβαθύνουμε στο παράδοξο της ανθρώπινης ύπαρξης…»

Ο Υπερίων επενέβη και πάλι αναγκαστικά, δεν γινόταν αλλιώς.

«Λητώ», είπε παρακλητικά, «αν ο Δίας ανάψει τον κινητήρα δίνης, θα φτάσει στη Γη αμέσως. Φαίνεται ότι φοβάται τυχόν επιπλοκές από την διέγερση και επιστράτευση μεγίστης δύναμης σε μικρό χώρο, αλλά από την άλλη πλευρά απ’ αυτόν όλα να τα περιμένεις….»  

   «Πατέρα, τελείωσε η ώρα της ανάλυσης και ήλθε η ώρα της δράσης, όπως έλεγες πάντα στα παιχνίδια μας … Κάπου εδώ λοιπόν σε αφήνω. Τώρα πια είναι ώρα να φύγουμε, εγώ για να πεθάνω κι εσείς για να ζήσετε και ποιος από εμάς είναι σε καλύτερη κατάσταση, το γνωρίζει μόνο ο Θεός».

Θα’ ταν πιο αξιοπρεπές να είχε τελειώσει ο διάλογος σε αυτό το σημείο, αλλά η Λητώ είπε κάτι ακόμη, ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο.   

«Να χαιρετιστούμε, πατέρα, αλλά όχι οριστικά. Ίσως θα έλθω πίσω στα όνειρά σου  με τα μαλλιά μου δεμένα σε κοτσιδάκια για να σού κλαφτώ ότι το γεμιστό λούτρινο αρκουδάκι μου πέθανε. Ίσως πάλι να είμαι μία δροσιά ή πάχνη που σού ψιθυρίζει στο διάβα της μία ιστορία, μία αύρα εσπερινή, ένα παράθυρο που τρίζει. Θα είμαι κάτι που δεν φαίνεται, αλλά μολοντούτο είναι δίπλα και πλάι, λίγο πιο πέρα, σε αγχέμαχη απόσταση, σε ανεπαίσθητη διαφορά φάσης. Έτσι θέλω να με θυμάσαι, παπάκη μου γλυκέ! Σε χαιρετώ!». Η φωνή της αναλύθηκε σε κλάμα και η σύνδεση έκλεισε. Η ίδια ποτέ δεν έμαθε αν το επαναλαμβανόμενο αντίο, ο απελπισμένα εκπεμπόμενος χαιρετισμός, που ηχούσε σαν ανούσια φλύαρο αλαλάζον κύμβαλο, ήταν  επανάληψη των δικών της λόγων ή μήπως η βεβιασμένη αμυδρή ξεψυχισμένη απάντηση του Κοίου, σαν κυνική κιμωλία που χαράζει, ξέει και σκαριφίζει κακόφωνα σε μαυροπίνακα.   

Η Λητώ προχώρησε σε δράση με τον μόνο νοητό τρόπο σε τέτοιες περιπτώσεις. Σταμάτησε να σκέφτεται ή μάλλον σταμάτησε να συλλογίζεται, διέκοψε την επικοινωνία μεταξύ του νου και των μελών του σώματός της  και διατήρησε μόνο σε εγρήγορση ένα ημι-αυτόματο τμήμα του εγκεφάλου της, που αντιστοιχούσε σε μία ιδεοκινητική ανταπόκριση των άκρων. Διότι σίγουρα το να μετατρέψει το ακτινοβόλο της ή τον επικοινωνητή της σε βόμβα προϋποθέτει μεν σκέψη, αλλά μηχανική, τεχνική, που δεν συνδέεται με την ύπαρξη ή το Εγώ. Μία τέτοια διανοητική διαδικασία ή διεργασία ίσως να είναι το πολύ στοχασμός διότι αφορά απλά ένα στόχο, αλλά σίγουρα δεν είναι συλλογισμός, αφού οτιδήποτε καταλήγει στην αναίρεση της ύπαρξης, κάθε ύπαρξης, δεν δικαιολογείται να περιέχει εντός του το λεκτικό θέμα «λόγος».  

                    Ύστερα εφάρμοσε την πιο δοκιμασμένη τρομοκρατική μέθοδο, την αυτοπυρπόληση. Αν κανείς διαθέτει έναν εκρηκτικό μηχανισμό και τον πυροδοτήσει πάνω του ή δίπλα του, αμέσως μόλις τον φτιάξει, ποιος μπορεί να τον προλάβει ή να τον εμποδίσει; Μία εσωτερική έκρηξη τόσο κοντά στο θάλαμο περίκλεισης των κρυστάλλων και του κινητήρα στρέβλωσης, προκάλεσε πλάγια κλίση και δομική κατάρρευση των τυρβλίων και πλίνθων του συστήματος, καθώς και διαταραχή της ευαίσθητης ισορροπίας των κρυστάλλων που ρύθμιζαν και έλεγχαν με την δαιδαλώδη διάταξή τους και τις εφεδρικές-πλεονάζουσες δικλείδες ασφαλείας την αντίδραση και αλληλεπίδραση ύλης- αντιύλης. Τα κενά πληρώθηκαν βίαια, οι κρίσιμες αποστάσεις συγκόπηκαν και συντομεύθηκαν απότομα, τα μαγνητικώς αιωρούμενα μόρια της αντιύλης άγγιξαν τοίχο, ακούμπησαν πάτωμα ή χτύπησαν το δοξαπατρί τους στο ταβάνι. Πρωτόνια και αντιπρωτόνια, ηλεκτρόνια και αντιηλεκτρόνια αλληλο – εξαλείφθηκαν στο πλαίσιο μιας αντίδρασης που απελευθέρωσε βίαια και ακαριαία, ευτυχώς για μια μόνο στιγμή, ενέργειες τόσο πυκνές, ώστε να παρατηρούνται μόνο σε εκρήξεις κοσμικών αβγών. Η έκρηξη ακούστηκε ως τον Εγγύτατο του Κενταύρου. Και η μεν Λητώ ευσπλαχνικά και συμπονετικά έγινε σκόνη, τους δε Ολύμπιους θεούς, αναγνώστη, ίσως να τούς δεις ακόμη και σήμερα, αν συγκεντρωθείς πολύ, να κολυμπάνε απεγνωσμένα κάπου στη ζώνη των αστεροειδών, άλλως να έρπουν ή να κάνουν ύπτιο στο κενό μήπως πλησιάσουν λίγο ακόμη τη Γη.         

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20^ο: ΥΠΕΡΙΩΝ -ΥΠΑΡΧΙΑ  

Η ανθρώπινη φυλή συνοψίζεται στο δυναμικό σχεδιασμό δισεκατομμυρίων βιογραφιών, που στο τέλος καταθέτουν τις υλικές στρώσεις τους και τα φανταχτερά τους χρώματα κι αρώματα, ώστε να μείνει μόνο το σχήμα, το διάγραμμα του κενού.         

 Στη νέα πραγματικότητα είχε μείνει μία σκέτη ηδονοβλεπτική όραση. Οι διάφορες επιδημίες και επιζωοτίες της μοντέρνας εποχής και η συναφής μικροβιοφοβία ήταν επόμενο να έχουν οδηγήσει στη λεγόμενη κοινωνική απόσταση, όπου ο καθένας έβλεπε τον άλλον ως απλή εικόνα ή, όπως η λέξη θα έχει αλλάξει στους επόμενους αιώνες, ως ολόγραμμα. Αυτό το είχε προβλέψει πρώτος ο Ασίμωφ στο «Γυμνό Ήλιο» του, όπου έδειχνε ότι οι άνθρωποι λόγω των ασθενειών είχαν μάθει να αποφεύγουν στη σωματική επαφή και να στηρίζονται στα ρομπότ για την συντήρησή τους. Ο καθένας έστελνε στο σαλόνι του άλλου το ολόγραμμά του για κουβέντα, ώστε να κορεστεί η ενστικτώδης ορμή προς κοινωνία και να καλυφθεί η πρωταρχική ανάγκη της επικοινωνίας. Υπό αυτές τις συνθήκες άλλωστε διεπράχθη και ο φόνος, που αποτελεί τη βασική πλοκή της ιστορίας μας. Πώς είναι αυτό δυνατό; Μόνη λύση για τον  αναγνώστη είναι να διαβάσει παρακάτω.

Μείναμε λοιπόν ότι ο καθένας, ακόμη και στο στάδιο της βιολογικής ζωής, είχε καταλήξει να βλέπει τον άλλον ως εικόνα. Εδώ δεν έχουμε τίποτε λιγότερο από αλλαγή επιστημολογικού παραδείγματος. Αυτό ίσως δεν είναι τόσο κακό, ίσα-ίσα συμβαδίζει με την τάση του ανθρώπου να γίνεται όλο και περισσότερο πνευματική ύπαρξη. Ο πλατωνικός έρωτας είναι συνυφασμένος με την κουλτούρα και την εκπαίδευση του ματιού. Έτσι μάλιστα προετοιμάζεται κανείς και για τον επόμενο κόσμο, όπου το μόνο διαθέσιμο μέσο θα είναι η όραση, όχι με την έννοια του αμφιβληστροειδούς, αλλά με την έννοια που δίνει ο Σολωμός στο «πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου». Ας αναθαρρήσουμε  λοιπόν, η αναγωγή όλων των αισθήσεων στην όραση μπορεί να μην είναι και τόσο κακή- ίσως είναι αναπόφευκτο βήμα εξέλιξης.

 Κάποιοι εδώ θα αντιδράσουν και θα αρχίσουν το γνωστό τροπάρι, ότι είναι υπερσυντηρητικό να υποτιμά κανείς τη φρενίτιδα της αφής, την ερεθιστικότητα της οσμής και τον πυρετό της σάρκας. Αλλά για να το πάρουμε από την αρχή, η πρώτη αίσθηση, που συνδέεται με το πάθος, τα παθήματα που κάποιος υφίσταται και που έρχονται κατά κύματα, καθιστώντας τον πόνο προνόμιο των ευαίσθητων φύσεων είναι η ακοή και οι δονήσεις της, που καταγράφει και διαμαρτύρεται για τον προκαλούμενο πόνο δρομολογώντας με τη σειρά της τη δική της κυματική αντίδραση, εξωθώντας το υποκείμενο να εκβάλει φωνή ή κραυγή. Η όσφρηση και η γεύση διυλίζουν και διηθούν τον αέρα και απορροφούν τα ψήγματα της τριβής των σωμάτων, που ξύνονται το ένα πάνω στο άλλο, όπως οι απερίσκεπτοι στην ποιμενική ράβδο του βοσκού. Ο Επίκουρος έλεγε ότι τα σώματα επικοινωνούν με την τριβή και την ξέση, αλλά αυτό είναι μία μετάδοση πληροφοριών, που αρμόζει σε  παρωχημένες εποχές.  Όσο για την αφή, αυτή προφανώς συνδέεται με το στοιχείο της γης, τη βαρύτητα, τη θερμότητά του και υποφέρει βουβά τα μαρτύρια που εκπορεύονται από αυτές. Είναι όμως φανερό ότι όλες οι αισθήσεις κατατείνουν στην περιγραφή του περιγράμματος αυτού που έχουμε απέναντί μας, στην ιχνογράφηση, ανίχνευση, εξιχνίαση (καλοδεχούμενη και όποια άλλη λέξη περιέχει το «ίχνος») και σχεδίαση του τύπου και της μορφής του Άλλου, επομένως σε ένα είδος πνευματικής όρασης. Ακόμη και όποιος ψηλαφεί στα τυφλά, έχει έναν και μόνο σκοπό: Να δει, να αντικρίσει!

          Στη γενναία καινούρια εποχή της όρασης αυτού που κάνουν οι άλλοι, του οφθαλμοπορνικού σαλιαρίσματος μίας ξένης επίδειξης, της αναζήτησης ενός εξωτερικού παράγοντα, που θα μπορούσε να επιβληθεί στην ανθρωπότητα, να τη διευθύνει και να τη σώσει, ο άνθρωπος είχε καταντήσει σε μεγάλο βαθμό ένα αναλωτικό και καταναλωτικό ον, είχε φθάσει σε θαυμαστά επίπεδα κατανάλωσης και αποχαύνωσης σε βαθμό που ο ορισμός της φτώχειας και του πλούτου είχε αλλάξει. Στον τιτανικό «προηγμένο»  κόσμο οι άνθρωποι κάθονταν όλη την ημέρα τρέφοντας τα οπίσθιά τους με διατροφικές ουσίες που παρείχε η τεχνητή νοημοσύνη, παρακολουθώντας θεάματα, που αυτή παρέθετε. Ακόμη και ο ορισμός φτώχειας-πλούτου είχε αντιστραφεί. Η αριστοκρατία του πλανήτη έτρωγε πλέον υγιεινές τροφές χωρίς γλουτένη και ζούσε μία σχεδόν ασκητική ολιγαρκή ζωή σε καλύβες αγροτουρισμού, καλλιεργώντας οικολογικά προϊόντα. Αντίθετα η πλέμπα, ο όχλος ρουφούσε γάλα με λακτόζη κατάλληλη μόνο για ενήλικες, καταβρόχθιζε ζουμερά ένθηκα τρόφιμα και πεντανόστιμες πικάντικες ζωοτροφίες, όπου τα ζουμιά έτρεχαν από τα άκρα των χειλέων, διαβίωνε σε υπερπολυτελή σπίτια με μύριες ανάγκες, καταδικασμένος να αναπληρώνει πάσης φύσεως ανταλλακτικά, αφού πότε χαλούσε ο πίνακας και ο κυκλοφορητής του καυστήρα, πότε οι αντιστάσεις και οι ηλεκτρονόμοι του βραστήρα, πότε το πλυντήριο, πότε το ψυγείο, πότε οι συνθετιστές και οι μοριακοί μικροανιχνευτές, πότε ο ηλιακός θερμοσίφωνας, πότε οι κύλινδροι της θέρμανσης, πότε το ένα και πότε το άλλο.  Πλούσιοι λοιπόν ήσαν όσοι μπορούσαν ακόμη να δουλεύουν και να αντλούν ικανοποίηση από την ειδοποιία της εργασίας τους, έχοντας λίγα αντικείμενα, όπου μπορούσαν ακόμη να καθρεφτίζουν τον εαυτό τους, ενώ οι φτωχοί αγόραζαν χωρίς έλεος και λυτρωμό, συσσώρευαν αγαθά, τόσα που αυτά τούς συνέθλιβαν και τούς πλάκωναν κι αγωνίζονταν καθημερινά με απερίγραπτο άγχος να ξοδέψουν τα εκπτωτικά κουπόνια τους και τις μισθάρες τους, που μπορούσαν όμως να εξαργυρωθούν μονάχα στα πρατήρια των εργοδοτριών εταιρειών τους. Το μόνο πλεονέκτημα, που διατηρούσαν οι άνθρωποι έναντι της τεχνητής νοημοσύνης είναι ότι αυτοί είχαν τα κονδύλια και τα κεφάλαια, αυτοί απολάμβαναν τις παχυλές συντάξεις του παρελθόντος με βάση απαρχαιωμένες, αλλά αμετάβλητες νομοθετικές διατάξεις, με αποτέλεσμα να είναι εκείνοι, που ήσαν σε θέση και είχαν την οικονομική επιφάνεια να επενδύσουν, δηλαδή να χρηματοδοτήσουν και να τροφοδοτήσουν τα προγράμματα και τις ποικίλες δραστηριότητες των ηλεκτρονικών υπηρετών τους.  Κατά τα άλλα όμως ήσαν τελείως εξουδετερωμένοι, κυλώντας σισύφεια τα καροτσάκια τους στους απέραντους θολωτούς διαδρόμους των υπεραγορών, διαγράφοντας ένα – ένα προς αγορά αντικείμενο από τη λίστα των ωνίων τους, έχοντας τη βάσανο της επιλογής ανάμεσα στα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες και του πουλιού το γάλα. Την εποχή αυτή, οι πιο αποτρόπαιες φτωχογειτονιές ήσαν γεμάτες φτηνιάρικες απομιμήσεις υπό τύπον μπάσταρδων τεχνουργημάτων, που αναπαρίσταναν τα Κυκλώπεια τείχη, το Ερέχθειο και τον Παρθενώνα ή άλλα ποικίλα κτίρια -ευκτήριους οίκους- στολισμένους με λαμπερές πινακίδες και φωτάκια, πόλεων με κινούμενες επιγραφές, όπου πάνω στα φαντασμαγορικά οικοδομήματα τους κινούνταν λωρίδες φωτός και χρωμάτων, με εμπνευσμένα κοινωνικά μηνύματα, που κυκλοφορούσαν με αυτόν τον τρόπο ή  διερχόμενες από τοίχο σε τοίχο φωτεινές διαφημίσεις, μεγάλων θόλων, όπου και πάλι προβάλλονται από την κορυφή μεγαλόπρεπες εικόνες, στιγμιότυπα, όπου κυριαρχεί το επιβλητικό και το μεγαλοπρεπές. Όπου και να βρισκόταν ο πολίτης είχε πάνω του ένα υψηλό και τεράστιο θόλο που λειτουργούσε προστατευτικά, αλλά και καταθλιπτικά, θυμίζοντας στο κάθε μεμονωμένο άτομο την ασημαντότητά του έναντι του συνόλου.

Όπως έχουμε πει και αλλού, η ευφυία των τιτάνων είχε καταλήξει στην  αντίθετη διευθέτηση από την κλασική κομμουνιστική και διελάμβανε, πρότεινε και εφάρμοζε ιδιωτικοποίηση ή ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και κοινοκτημοσύνη στα παραγόμενα αγαθά. Έτσι η κινητήρια δύναμη της οικονομίας ήταν πλέον η εργασία, η ειδοποιία  και η δημιουργία. Οι εργαζόμενοι είχαν κίνητρα, διότι η ιδιοκτησία, αλλά και η διαιώνισή της μετά το θάνατο ήταν δυνατή μόνο σε σχέση με παραγωγικούς συντελεστές. Από την άλλη η κατάργηση του κληρονομητού των αγαθών αφενός εμπόδιζε τη συσσώρευση του πλούτου, διότι ο καθένας μπορούσε να κατέχει κάτι, μόνο εφόσον εργαζόταν παραγωγικά και ήταν ζωντανός, αφετέρου με τα κοινά καταναλωτικά αγαθά ταϊζόταν όλος ο κόσμος (βλέπε προηγούμενη παράγραφο).

Κι ενώ η πεφωτισμένη τιτανική διοίκηση διακρινόταν από μία επιδοματική αντίληψη, προσπαθώντας να διανείμει στον όχλο τον πλούτο και την υπεραξία που παρήγαν οι μηχανές, οι άνθρωποι, όπως συνήθως συμβαίνει, ήθελαν παραπάνω και δεν ήσαν με τίποτε ικανοποιημένοι. Ήθελαν να είναι όλοι δημιουργικοί, να γίνουν όλοι επιχειρηματίες και εγχειρηματίες. Παρότι δεν ήσαν πλέον κλασικοί εργάτες με την παραδοσιακή έννοια του όρου, αλλά όλο και κάποιες πρωτοβουλίες λάμβαναν ή είχαν αρμοδιότητα να λάβουν είτε ως προγραμματιστές, είτε ως φροντιστές και επιμελητές των διαφόρων συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης, ονειρεύονταν όλοι να αναλάβουν διοικητικές θέσεις, να κυβερνήσουν τον τιτανικό κόσμο, να αντικαταστήσουν τους θεούς του Ολύμπου, να γαιοποιήσουν, να καταστερίσουν, να διανείμουν τον πλούτο, να ανοίξουν νέους ορίζοντες δημιουργικών δραστηριοτήτων, να διακριθούν ως ηγέτες.     

Κατόπιν τούτου οι διαδηλώσεις, ακόμη και οι βίαιες δεν έλειπαν. Στις υπερπληθυσμικές κιβωτούς της Γης τα πράγματα ήσαν πολύ χειρότερα, αλλά ακόμη και στην εκλεκτή κοινωνία της Νέας Αρκαδίας οι αντιπαραθέσεις μεταξύ κυβέρνησης και κυβερνώμενου λαού ήσαν στην ημερησία διάταξη. Και βέβαια όπως είναι αναμενόμενο, οι δυσαρεστημένοι δεν συνειδητοποιούσαν ακριβώς ποιο είναι το πρόβλημά τους ή τι ακριβώς θέλουν και ξεσπούσαν σε αόριστες επικλήσεις για δικαιοσύνη, ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα και άλλα μη διαμεσολαβημένα μεγέθη. Αρχηγός των καθολικώς διαμαρτυρομένων ήταν εντός του πλαισίου της ιστορίας μας η Υπαρχία των Κυνικών.

Επειδή μιλάμε για ένα παρελθοντολογικό ή μελλοντικό κόσμο επηρεασμένο από την αρχαία Ελλάδα, υπήρχε λίγη περισσότερη λογική και ελαφρώς λιγότερη κακοπιστία από τον μέσο όρο και ήταν ισχυρή σε πείσμα των αντιξοοτήτων η πίστη ότι η παιδεία θα αλλάξει τους ανθρώπους και θα τούς κάνει καλύτερους. Η Υπαρχία λοιπόν οργάνωνε παραστάσεις τραγωδιών, με τις οποίες επιχειρούσε να διαπαιδαγωγήσει τους συμμετέχοντες στα σωματεία προς μία έλλογη σειρά ενεργειών, με τις οποίες θα μπορούσαν να βελτιώσουν τη θέση τους. Κάτι σαν διδακτικές τραγωδίες ή επιμορφωτικά δράματα υπαρκτού τιτανισμού.    

Ο Υπερίων μετά τον θάνατο της Λητούς δεν είχε όρεξη για τίποτε. Μετά από τόσα κεφάλαια που αναπτύξαμε, σχεδόν κόντευε να ξεχάσει για ποιο λόγο βρισκόταν εδώ. Είχε καλέσει ως αντικαταστάτριες την Αγχιάλη και την Μήτιδα, που όμως δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν, αλλά μόνο να διαδεχθούν τη Λητώ.  Η Υπαρχία από την πλευρά της έτρεφε μία εκτίμηση για τον παλαίμαχο πολεμιστή, καθώς, όπως είπαμε, ήταν μία σεβαστική εποχή ή τέλος πάντων λίγο πιο σεβαστική από τη δική μας. Αντλούσε λοιπόν έμπνευση η Υπαρχία από τον Υπερίωνα, καθώς, όπως χαριτολογούσε, αυτή ήταν υπό την αρχή, ενώ ο Υπερίων υπερέβαινε τα όρια. Καθώς λοιπόν ο τελευταίος διήνυε μια από τις πιο ατημέλητες και αντιπαραγωγικές περιόδους της ζωής του, η Υπαρχία, βλέποντας στο πρόσωπο του Υπερίωνα την ευκαιρία της ζωής της, τον προσέλαβε ως καλλιτεχνικό σύμβουλο παράστασης στο ομώνυμο δράμα της «Υπερίων». Ποιος καλύτερος να δώσει χρήσιμες κατευθύνσεις για το θεατρικό έργο «Υπερίων» από τον ίδιο τον Υπερίωνα; Χιλιάδες εργαζόμενοι, που αποτελούσαν το φιλοθέαμον και όχι φιλοθεάμον κοινό, μαζεύτηκαν να παρακολουθήσουν  την παράσταση, διότι στον κόσμο των τιτάνων κυριαρχούσε ακόμη αδαπάνητη η πίστη ότι η τέχνη διαπαιδαγωγεί τον άνθρωπο και τον οδηγεί σε υψηλότερες σφαίρες, τον καθιστά ηθικά, ψυχικά και διανοητικά θωρακισμένο να πετύχει τους στόχους του συμπληρώνοντας την πυραμίδα της προσωπικότητας «ιδέα- ήθος- στρατηγική», και όχι, όπως σήμερα, όπου μία ακατέργαστη φωνή διαμαρτυρίας απλά τον ωθεί προς μία αόριστη διεκδίκηση.     

Ο Υπερίων προσήλθε δύσθυμος να παρακολουθήσει την παράσταση εκτός των άλλων και από κοινωνική αβροφροσύνη, αφού ήταν προς τιμή του. Όπως είπαμε, τον τελευταίο καιρό είχε περιέλθει σε απραξία, παρακμή, παραμέληση του εαυτού του. Είχε χάσει την πίστη του στα ιδανικά των τιτάνων, είχε πάψει να είναι ο ατσαλάκωτος, άμεμπτος και άψογος αξιωματικός και ήδη είχε αρχίσει μία σχέση με τη Φαιναρέτη. Θα μού πείτε, έπρεπε να πάρει την κάτω βόλτα ο ήρωάς μας, προκειμένου να προχωρήσει σε δεσμό; Είναι ίσως τούτο περισσότερο δείγμα σεμνοτυφίας παρά ηθικότητας. Όμως για γαργαλιστικές λεπτομέρειες της ιστορίας με τη Φαιναρέτη θα σε αναγκάσουμε, αναγνώστη, να περιμένεις το επόμενο κεφάλαιο. Πλάι στον Υπερίωνα κάθισαν οι αρχές του τόπου με πρώτη την Θεανώ Θουρία, που ήθελε να εκμεταλλευτεί πολλαπλώς τη θεατρική παράσταση τόσο για να πάρει καλές συμβουλές για τη διακυβέρνησή της ως υπεύθυνη ηγέτις, όσο και να μάθει τι σκέφτονταν γι’ αυτήν τα κατώτερα καταστρώματα του σταθμού, η τάξη των εργαζομένων. Παρών και ο Περκνοπτέρυγος, ο οποίος είχε πολύ ισχυρή σχέση με την εξουσία, άλλωστε ήταν η πεμπτουσία του υποκριτή πολιτικάντη με την απροσδιόριστη έκφραση πίσω από το μούσι και την μνημειώδη εκείνη αναισθησία, που περηφανεύεται ότι προσαρμόζεται σε όλες τις καταστάσεις, αλλά στην πραγματικότητα συμπυκνώνει και διαχέει ολόγυρα τη χυδαιότητα του «όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω».         

     Η παράσταση ξεκίνησε με τον Κρόνο να θρηνεί την απώλεια της εξουσίας του, που τού την είχε πάρει ο Δίας. Έτσι κι αλλιώς είναι πασίγνωστο ότι οι αρχαίοι δεν χρειάζονταν να επινοήσουν νέους ήρωες για τα λογοτεχνικά τους έργα, αντλούσαν ήδη από τη Μυθολογία έτοιμους τους ηθικούς χαρακτήρες και τις νοητικές δομές και η δημιουργική τους δραστηριότητα έγκειτο απλώς και μόνο στον άπειρο συνδυασμό τους, στην εμβάθυνση των κινήτρων της βούλησης και στις διάφορες εκδοχές της ψυχολογίας. Στην συνέχεια, η Θεία οδηγεί τον Κρόνο στο μέρος που κάθονται οι άλλοι τιτάνες, που κλαίνε τη μοίρα τους και διερωτώνται αν μπορούν να αντεπιτεθούν στους κατακτητές Ολύμπιους. Για φαντάσου, να βλέπει ο Υπερίων τη γυναίκα του να πρωταγωνιστεί σε παράσταση. Ήταν όμως το τίμημα της διασημότητας, ιδίως σε εκείνες τις εποχές όπου οι αξίες αναγνωρίζονταν. Ακολούθως, ο γηραιός Ωκεανός, αλλά και η Κλυμένη δήλωσαν πρόθυμοι να παραδώσουν την εξουσία τους στους Ποσειδώνα και Απόλλωνα αντίστοιχα με το αιτιολογικό ότι εκείνοι είναι πιο ωραίοι από τους ίδιους! Ναι, πράγματι υπήρξαν περίοδοι, που οι τιτάνες είχαν τόσο πολύ βυθιστεί στην αυτο- αμφισβήτηση και την εσωστρέφεια, ώστε είχαν αναπτύξει συμπλέγματα κατωτερότητας έναντι της γοητείας και της εκτυφλωτικής ομορφιάς των θεών του Ολύμπου, τέτοια ομορφιά που πονούσε, όπως έλεγε η Κλυμένη. Αλίμονο όμως, για να βάλουμε και λίγοι χριστιανισμό μέσα, η ομορφιά είναι παροδική και φευγαλέα, άλλως πως επιβιώνει μόνο αν αναιρεθεί σε κάποιο επίπεδο εγκυκλοπαίδειας και αντικειμενικότητας, γνώσης και μουσειακής έκθεσης, που να διατρέχει τους αιώνες.

Έπειτα η δράση μεταφέρεται στο παλάτι του Υπερίωνα, όπου με κάποια φυσική αμηχανία και συστολή, ταραχή και αμφίσημη ψυχική προσέγγιση, ο Υπερίων αντίκρισε τον ηθοποιό που τον υποδυόταν. Ο Ουρανός τον ενθαρρύνει να ενισχύσει τους άλλους τιτάνες  και να συμπράξει μ’ αυτούς στην ανατροπή των θεών του Ολύμπου. Κι εκεί που πήγε ο Υπερίων να ανέβει ψυχολογικά σύμφωνα με το μη πολιτικώς ορθό ρητό «είδε ο Αιγύπτιος τη γενιά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του», διακόπηκε ξανά ο μίτος της Αριάδνης, ο σκηνοθέτης Ενδυμίων έκοψε τον Υπερίωνα κι έφερε πάλι στο προσκήνιο τον Απόλλωνα να αυτο-μαστιγώνεται στην παραλία, αμφισβητώντας αν μπορεί να αξιοποιήσει το πλήρες δυναμικό του και η Μνημοσύνη να τού λέει ότι πρέπει να πιστέψει στον εαυτό του και στις δυνάμεις του. Τι διάολο γοητεία ασκούσαν διαχρονικά στο κοινό αυτοί οι Ολύμπιοι θεοί; Όποια κι αν ήταν τα αμαρτήματα και τα πλημμελήματά τους, είτε έχαναν τον αγώνα της κυριαρχίας είτε κέρδιζαν, πάντα είχαν μία θέση στην καρδιά του λαού. Πρόκειται για την ελκυστικότητα που ασκεί ο ανερχόμενος, ο επιτυχημένος, ο αναγνωρισμένος, καλώντας όλους να τον μιμηθούν μήπως και αυτοί κάποτε αναδειχθούν! Πώς να αντιμετωπίσει η δημοκρατία την οίηση και τη φιλοδοξία, αφού το μόνο που έχει να αντιτάξει στο όνειρο της απόλυτης επικράτησης είναι η ταπεινή έννοια της αρμοδιότητας, ότι δηλαδή ο καθένας απλά πρέπει να κάνει τη δουλειά του και να βρίσκει χαρά μέσα σ’ αυτήν;

Τελικά οι τιτάνες αποφασίζουν να διδάξουν στο λαό την καλοπιστία και γιατί όχι; την αγάπη. Να αγαπήσουμε τους προϊσταμένους μας, να αγαπήσουμε την ιεραρχία, την κοινωνική διάρθρωση και δομή. Μόνο ένας διαρθρωμένος λαός μπορεί να προκόψει. Αν επικρατήσει η αναρχία και η ισοπέδωση, δεν μπορεί κανείς ούτε καν να πάει στο περίπτερο να αγοράσει εφημερίδα. Όπως έλεγε μία σερβιτόρα σε ένα εστιατόριο, τη στιγμή που οι διαδηλωτές είχαν λιανίσει και καταστρέψει όλη την περιοχή, άφησαν όμως με απροσδόκητο και θαυμαστό τρόπο όρθια τη δική της επιχείρηση: «αν τα σπάσουν κι εδώ, ποιος θα τούς ταΐσει;          

Παρουσιάζεται λοιπόν ένας υφιστάμενος με μία προσωπίδα ρευστών και αόριστων χαρακτηριστικών και λέει στον προϊστάμενο:

«ΑΡΧΙΚΗ ΚΑΛΟΠΙΣΤΙΑ

 Φωτισμένη ηγεσία, ώ παραγωγική εταιρεία,

Προσφέρεις στέγη, τροφή και προστασία (Σαββόπουλος)  

μετανοώ που σε περιφρόνησα

Μετανιώνω ό,τι δεν σε εννόησα,

Γιατί ελευθερία είναι να νιώσεις ανάγκης αντινομία,

Αλλιώς τον ουρανό θα απωλέσεις και κάθε προνομία.

Εξουσία και διοίκηση πραγμάτων είσαι καλή

Και αξίζεις την αγάπη μου, όχι δουλεία απατηλή,

Δείξε μου το έλεός σου κι εγώ θα εξομολογηθώ

Θα εξιλαστώ, για κρίματα θα απολογηθώ

Και θα βελτιώσω ρεαλιστικά τη δική μου ζωή,  

Και θα ‘ναι η κόλαση μακρινή ξεχασμένη βοή. 

Σκέψου πως όταν το μίσος φεύγει, υποχωρεί,

Η ψυχή γίνεται πάλι αθώα, λευκή εσθήτα φορεί.  

Και μαθαίνει ότι η ίδια τον εαυτό της φοβίζει,

Κατευνάζει, γοητεύει και άλλως πως ρυθμίζει.

Η ίδια ξέρει τη βούληση και τον τρόπο

Να βρει προκοπή κι ευτυχία σε κάθε τόπο,

Όσο κι αν ο αέρας ολολύζει, ουρλιάζει  σαν λύκος,

 Όσο κι αν σκίζονται εναντιότροποι ασκοί σ’ όλο το μήκος».

Εν κατακλείδι, λέει ο/η  υφιστάμενος/ -μένη στην προϊσταμένη/ -μενο.

«Σ’ αγαπώ!»

Η μορφή της/του είναι ακόμη ακαθόριστη, σκοτεινή, ασαφής, εύπλαστη σαν πρωταρχική ζύμη. Το κορμί αποτελούνταν και συγκροτούνταν από χόνδρους αντί για κόκαλα, είχε χρώμα υπόλευκο και κάτωχρο, ήταν σακουλιασμένο σαν αχλάδι με κάτισχνα, σκελετωμένα, αποξηραμένα άκρα και πινακώδη πέλματα. Το δέρμα ήταν γογγρώδες, βολβώδες, καλυκώδες, οφθαλμώδες, οζώδες, κομβώδες, όπου καθένα από τα μαγειρευτά βωλία (γιουβαρελάκια) μπορούσαν να συνταχθούν σε νέα σχήματα. Οι βραχίονες ήσαν κακοσχεδιασμένοι σαν δαγκάνες, τα μάτια βιολετί.   

«Αγάπησέ με κι εσύ- να συνεργαστούμε!»

Σιγά-σιγά το σώμα του υφισταμένου και τελούντος σε καθεστώς εξαρτημένης εργασίας άρχισε να μορφοποιείται σύμφωνα με τις εικαζόμενες επιθυμίες του αφεντικού,  να αποκτά τις σωστές- συμμετρικές αναλογίες. Να γίνεται καμπυλωτό, πληθωρικό, αισθησιακό, ευφραντικό, ερωτικό με απόχρωση έντονη ροζ, όπως εκείνη που προσδίδει το αγιάζι. Διασχηματισμός κούτελου – μύτης σαν πορσελάνη, μάτια παρακλητικά με κομψές βλεφαρίδες, εξογκωμένα ζυγωματικά, όπως το «ξανθό γένος», ρωμαλέο πηγούνι, ώμοι πλατείς και βραχίονες λευκώλενοι, κωνικά πυραυλικά βυζιά, έξω το στήθος-  μέσα η κοιλιά, πόδια μακριά δυνάμενα κατά παραγγελία του εραστή να διπλωθούν- ξεδιπλωθούν.

«Σ’ αγαπώ. Αγάπησέ με!»    

Όλο το κοινό ζητά από την παρευρισκόμενη εξουσία να δεχτεί την προσφορά, το απλωμένο χέρι των εργαζομένων, όπως στη «Μητρόπολη» του Φριτς Λανγκ, όπου στο τέλος αδελφωμένοι εργοδοσία και εργατική τάξη προχώρησαν μαζί στα πεπρωμένα του μέλλοντος. Η ταύτιση των μεταξύ των θεατών εξεχόντων με τους ήρωες του έργου ήταν ενοχλητική και οι προύχοντες κουνούσαν πέρα δώθε νευρικά τους γιακάδες τους και έφτυναν στον κόρφο τους επιχειρώντας κατά το δυνατόν να αποτινάξουν αυτή την ποιητική αδεία εξομοίωση. Πλην όμως ο λαός απευθυνόταν σ’ αυτούς και τούς έλεγε: δεχθείτε, δεχθείτε!

Υπόρρητα, ο σκηνοθέτης Ενδυμίων προσπαθούσε να στρέψει το ενδιαφέρον του κοινού στη σκηνή και να διοχετεύσει την οργή του κόσμου εναντίον του Δία και των Ολύμπιων θεών που δεν δέχονταν καμία συμφιλίωση και κανένα συμψηφισμό με άτομα κατώτερα από αυτούς! Ήδη ο Δίας της παράστασης άρχισε να εκτοξεύει κεραυνούς προς τους εργαζομένους κατηγορώντας τους για ύβρη, ότι τάχα θέλουν να γίνουν ισόθεοι, πράγμα αδιανόητο!

Κυριαρχεί άνευ προηγουμένου αναστάτωση και νευρικότητα στην κερκίδα, η ατμόσφαιρα βρίθει στατικού ηλεκτρισμού, που πασχίζει να βρει τρόπο να εκτονωθεί.

Για να ηρεμήσει λίγο τα πνεύματα, βγαίνει στη σκηνή ο χορός και τραγουδά:

ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ

«Οι φανατικοί έχουν τα όνειρά τους κι εκεί υφαίνουν

Παράδεισο συλλογικό, μα και για όσους μόνοι μένουν.  

Από πεδία ιδεολογίας περιγράφουν σύστοιχο ουρανό

Χωρίς να μάς πουν πώς θα πετύχουν τ’ αποτέλεσμα τρανό.

Όρια δεν έχουν, απαθανατίζουν σε πάπυρο και φύλλα

Σκιές μελωδικής έκφρασης για άτομα, λαούς και φύλα

μα χωρίς δάφνες ζουν, ενυπνιάζονται, πεθαίνουν.

Ή ίσως δάφνες δρέπουν, αλλά τα σχέδιά τους χωλαίνουν.   

Γιατί μόνο η ποίηση μπορεί να διηγηθεί ό,τι πρέπει να γίνει

Με λέξεις σωστές μπορεί να σώσει τη φαντασία απ’ τη σαγήνη

Τη βαρύγδουπη γοητεία, τη λεξιμαγεία και του χάους τη δίνη.  

Βέβαια κανείς δεν μπορεί να πει «συ είσαι ποιητής κι εμβριθής

Συ δεν είσαι ποιητής, το όνειρο δεν μπορείς ν’ αφηγηθείς».

Καθένας που η ψυχή του δεν είναι ψυχρός σβώλος ή στήλη

Έχει οράματα να διαδώσει, αν η καρδιά του είναι φίλη,   

Κι αν έχει λάβει αγάπη από μάνας- γλώσσας σμίλη  

Μα αν το αφήγημα αυτό προώρισται για ζωή ή για θανή  

Αν είναι αποκύημα ποιητή ή δαιμονισμένου, θε να φανεί,

Όταν το ζεστό μου χέρι, που γράφει, στο τέλος θα σφιχτεί,

Παγώσει μέσα στον τάφο και η γραφή ψυχτεί».      

Όμως ο λαός δεν μπορούσε πια να αντέξει αναβολές, αναστολές, φρόνιμες περισυλλογές, ενδιάμεσες διασκέψεις και τέτοια. Ενωμένοι οι θεατές φώναζαν συνθήματα, η εξουσία να δώσει κάτι, τι ακριβώς ούτε οι ίδιοι ήξεραν, κάποιου είδους προνόμιο που έλειπε από αυτούς ενώ οι κυβερνώντες το κατείχαν. Ο πλούτος και τα χρήματα στην εποχή των τρισδιάστατων εκτυπωτών, αντιγραφέων ύλης και ορυχείων ΑΝ.ΥΓ.ΟΞ.ΑΖ. ίσως δεν είχαν και τόση αξία. Όμως, επειδή το όραμα του «αρίστου» της ομηρικής εποχής δεν θεωρούνταν κακό, όπως σήμερα, αλλά συνέχιζε να εμπνέει τον υπαρκτό τιτανισμό κι επειδή ο άνθρωπος ανέκαθεν είχε την τάση να συγκρούεται με μεγέθη μεγαλύτερα από αυτόν και να πετυχαίνει άθλους και κατορθώματα και μια και η δημιουργικότητα είναι ο μόνος τρόπος να περάσει κανείς την ώρα του χωρίς να πάθει κατάθλιψη ή να αρρωστήσει, το επόμενο αδιαπραγμάτευτο λαϊκό αίτημα ήταν το σύνθημα «θέλουμε μισθό και όχι επιδόματα». Άλλο σύνθημα ήταν «αντιστοιχία και ίδιον εκάστω».

Δεν εννοούσαν βέβαια ότι είναι δυνατό να πατάει κανείς ένα κουμπί μετά από σωματικό ή πνευματικό μόχθο και να πέφτει στο χέρι αυτόματα… το κομπόδεμα ή μασούρι του αντιμισθίου, αλλά ότι η καταρχήν άνιση σύγκριση και αποθαρρυντική αντιπαραβολή μεταξύ κόπου και απολαυών θα μπορούσε να εξελιχθεί σε σταθερή και συμμετρική αναλογία, αν ετίθετο υπό έλεγχο ο μηχανισμός,  που ακριβώς αποδίδει «το ίδιον εκάστω». Όταν το οργανωτικό αυτό πλαίσιο εισφοράς – ανταπόδοσης βασίζεται στη βούληση κάποιου ενδιάμεσου αρμόδιου, τότε υπεισάγουμε στο πρόβλημα μια ασαφή μεταβλητή, που παίρνει αυθαίρετη κι αυτόβουλη τιμή, ούτως ώστε το γινόμενο της εξίσωσης διαρκώς παραλλάζει.

 Στο σημείο αυτό το κοινό απέστρεψε προσωρινά το βλέμμα του από τους εξουσιαστές Θουρία και Περκνοπτέρυγο και στράφηκε προς τον Υπερίωνα ως τελευταία ελπίδα καλώντας τον να προκαλέσει τους θεούς με την ιδιότητα του τιτάνα και να διεκδικήσει το προαιώνιο πλην -αλίμονο απατηλό- όνειρο, την απόλυτη ισότητα όλων με όλους. 

«Υπερίων, εσύ να διεκδικήσεις από τους θεούς μία νέα θέση για τους ανθρώπους!».

Ο ενορχηστρωτής της παράστασης Ενδυμίων ήταν πολύ εξοικειωμένος και μάλιστα ζυμωμένος με τη διαδραστικότητα του αρχαίου θεάτρου, ισοδύναμη μόνο με τη δύναμη κραυγής και διαμαρτυρίας των Πράσινων και των Βένετων στον ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης, ήταν συνηθισμένος να πετάγονται οι θεατές και να κάνουν την παράσταση «χαμαιτυπείο», γι’ αυτό είχε τεράστια προσαρμοστικότητα και μπορούσε να υφαίνει στίχους σεναρίου εκ του μηδενός, ενώ και οι ηθοποιοί είχαν μάθει και διδαχθεί να αυτοσχεδιάζουν αναλέητα σύμφωνα με τις απαιτήσεις του κοινού. Αμέσως επιχείρησε να εντάξει τον διάσημο θεατή στην υφή της παράστασης.

«Υπερίων, τι λες εσύ για όλα αυτά, απάντησε στους οπαδούς σου», απηύθυνε αίτημα προς τον Ατλάντα, ερμηνεύοντας και εκφράζοντας τη βούληση όλων των παρισταμένων.

Ο Υπερίων ήταν σε κάκιστη διάθεση, αλλά τού είχε μείνει αρκετό τιτανικό φιλότιμο, ώστε να μη μπορεί να αγνοήσει όλους εκείνους που απευθύνονταν σ’ αυτόν και κρέμονταν από τα χέιλη του.  

«Ενδυμίων σκηνοθέτα και λοιποί φίλοι: Θέλω να ζητήσω συγγνώμη γιατί δεν είμαι στην κατάλληλη ψυχολογική συγκρότηση, ώστε να μπορέσω να απολαύσω σε πλήρη έκταση αυτό που γενναιόδωρα μού προσφέρετε. Δυστυχώς και σε άλλες περιπτώσεις, όταν μού ζητούν να συμμετάσχω σε οποιοδήποτε ομαδικό παιχνίδι, επιδεικνύω μία αρνητικότητα και αυτο-απομόνωση που δεν μπορώ να εξηγήσω. Ίσως οφείλεται ότι τόσα χρόνια στον Αστροστόλο είχα διαρκώς προϊσταμένους -κάτι που εσείς, αξιότιμοι θεατές, δεν έχετε ποτέ βιώσει, παρότι έχετε μία αόριστη τάση να ενταχθείτε στους αρμούς της εξουσίας. Μάλιστα κατά κύριο λόγο και στη συντριπτική πλειοψηφία οι προϊστάμενοί μου ήσαν γυναίκες, που μού έχουν διευρύνει την πρωκτική οπή τόσο πολύ (κατά το κοινώς λεγόμενο, μού έχουν κάνει τον κόλο νά), ώστε να μην μπορώ να δεχτώ καμία – έστω και ελάχιστη, έστω και μηδαμινή- πραγματική ή νομιζόμενη επιβάρυνση εκτός υπηρεσίας. Ευτυχώς στην εποχή μας δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το πολιτικώς ορθό κίνημα της κουλτούρας “επαγρύπνησης” κι έτσι έχω τη δυνατότητα να εκφράζω αυτές τις απόψεις. Αλλιώς θα καταντήσουμε μέχρι και η λέξη “ανήρ ή άνδρας” να θεωρείται γενετήσια παρενόχληση».

Ο Ενδυμίων ως έμπειρος θεατράνθρωπος και μέτοχος τόσο λαμπρών ψυχογραφικών δραμάτων είχε εντρυφήσει στους χαρακτήρες, τους ψυχισμούς και στις διαθέσεις, «πολλών ανθρώπων ίδεν άστεα και νόον έγνω» και κατάλαβε αμέσως ότι το πρόβλημα του Υπερίωνα δεν ήσαν οι ενίοτε συντριπτικά παρούσες γυναίκες προϊστάμενες, αλλά μάλλον η απούσα γυναίκα προστατευόμενη- η Λητώ- ίσως η μόνη, απέναντι στην  οποία αισθανόταν ο ήρωάς μας υπεροχή.

«Εκ γυναικός τα φαύλα, αλλά και εκ γυναικός τα κρείττω», επανέλαβε τη ρήση της Κασσιανής ο Ενδυμίων. «Να ξέρεις, σεβαστέ αγωνιστή της δημοκρατίας, ότι όλοι εμείς εδώ που συμμετέχουμε και συμβιώνουμε αυτήν την παράσταση είμαστε αλληλέγγυοι με αυτό που σού συνέβη». Απευθυνόμενος στους ηθοποιούς είπε: «Παιδιά να πούμε αυτό που έχουμε ετοιμάσει εις μνήμην της Λητούς».       

Οι ηθοποιοί προσαρμόστηκαν αμέσως στα νέα δεδομένα, που προέκυψαν από τη φυσιολογική διαντίδραση της παράστασης.

ΛΗΤΩ

«Η μέρα φεύγει, μαζί και της χαράς η βίωση κι η μνήμη  

Γλυκιά φωνή, πλήρη χείλη, χέρι τρυφερό, βυζί ζύμη

Θερμή ανάσα, ελαφρύς ψίθυρος, μελίρρυτος, λιγυρός,

Νωχελική μέση, ανάστημα -παράστημα, μάτια πυρός,

Μαράθηκε το άνθος με μπουμπούκια και κάλυκες  

Εφθάρη η ομορφιά με πέταλα κι ανταύγειες άλικες

Και το σχήμα της γλίστρησε από τους βραχίονες,

Λιγόστεψε η φωνή, η ζέστη, οι λευκοί της οι κίονες.   

Χάθηκε άδικα σαν έπεσε το δειλινό η χλαίνη.

Όταν η νύχτα η ζοφερή αρχίζει να υφαίνει,  

Κι η σκηνή  του σκοταδιού κρύβει την κραιπάλη

Εγώ αντίθετα αφοσιώνομαι στην δύσκολη την πάλη,

Να κοιμηθώ, να νηστέψω, να προσευχηθώ.

Τη αγνή σεπτή Λητώ μια φορά ακόμη να θυμηθώ.

Το ζωντανό χέρι, ζεστό και ικανό, ευάερο, ευήλιο

Στην κρύα σιωπή του τάφου γίνεται κειμήλιο,

Θα ευχόσουν η καρδιά σου να στέρευε από αίμα,

Ώστε στις δικές της φλέβες να ρεύσει κόκκινο ρέμα.

Έτσι στοιχειώνουν οι μέρες κι εγώ νυχτοπερπατώ,  

Κι αν έχεις ήσυχη συνείδηση, κακία σού κρατώ».

  Ο Υπερίων έκλαιγε ελεύθερα με δάκρυ κορόμηλο, καθότι πολύ εκτίμησε αυτή την τιμητική χειρονομία του σκηνοθέτη και του κοινού προς το μέρος του. 

«Σάς ευχαριστώ όλους», είπε. «Είμαι πάντα ορκισμένος στην υπηρεσία σας, θα διεκδικήσουμε για μία ακόμη φορά από τους θεούς τη φλόγα, στα αχνάρια του γενάρχη μας, του μέγιστου Προμηθέα!»

Ζητωκραυγές συντάραξαν το στερέωμα, πίλοι εκτοξεύτηκαν στον ουρανό. Όλοι μαζί, χορός και θεατές τραγουδούσαν αυτό που ήξεραν από προηγούμενες παραστάσεις του ίδιου έργου ή ίσως τούς το έδωσε γραμμένο ο Ενδυμίων – αγνοώ τι ακριβώς συνέβη εκείνη τη στιγμή, την εντασσόμενη σε μία τόσο μακρινή και απλησίαστη χρονολογία, μία αστρική ημερομηνία τρέχα γύρευε!   

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

«Είσαι ένα πλάσμα του ονείρου, του εαυτού σου πυρετός,

Σκέφτεσαι τ’ αγαθά της Γης κι είσαι στα σύννεφα αετός  

Να ‘χει ο καθένας στέγη, σιδερωμένα ρούχα ζητάς,  

Καθένας νιώθει χαρά και πόνο, κι ο χυδαίος κι ο προπέτης

Μα εσύ κάποιες ανάγκες υιοθετείς, σε πρώτο πλάνο θέτεις.   

Μόνο ο ποιητής την ημέρα του δηλητηριάζει

Για τις αδικίες που γίνονται στους άλλους κραυγάζει».

Η διεκδίκηση πλέον μαίνεται, λυσσά, βακχεύει, κορυβαντιά. Το ποδοβολητό, ο θόρυβος, η άγρια ταραχή, η φρενίτιδα φουσκώνει σε μανιώδη, κυμαίνουσα, χειμαζόμενη θάλασσα. Αφού η προσέγγιση της αγάπης αποκρούστηκε από τους Ολύμπιους, το πλήθος αγανακτεί, αισθάνεται ότι δικαιολογείται ακόμη και να βιαιοπραγήσει. Πλέον οι προσωπίδες έχουν πέσει, η μάχη διεξάγεται στο δρόμο- αν σταθείς ακίνητος, είσαι χαμένος, αν το βάλεις στα πόδια, πάλι σ’ έχουν φυτέψει. Θα τρέξεις, αλλά δεν θα ξεφύγεις, θα αγωνιστείς, αλλά δεν θα επιβιώσεις. Μπροστά στο λίπασμα των νεκρών θα ανασυνταχθείς, γύρω από τις ταφόπλακες ένα νέο κίνημα δημιουργείται, αφού πια έχει γίνει κατανοητό τι σημαίνει η επιβίωση στο πεδίο της ζούγκλας, ότι δηλαδή ο εκάστοτε εμπόλεμος θα καταστεί ο πιο αδίστακτος και κυνικός λειοθήρας. Οι επαναστάτες παίρνουν τη διεστραμμένη μορφή των εξουσιαστών, μια μορφή που αντανακλά τέτοια κακία, τέτοιο απύθμενο μίσος, ώστε οι πρώτοι διδάξαντες εργοδότες- εργοδηγοί απορούν και οι ίδιοι και μένουν κατάπληκτοι για το πώς το πρόσωπό τους ήταν εξ υπαρχής ικανό να εκπέμψει και να εμπνεύσει τέτοια ενσυνείδητη κτηνωδία, τέτοια σεσημασμένη πώρωση!  Τότε λοιπόν οι διαδηλωτές- διεκδικητές- εκδικητές φωνάζουν από καρδιάς «σε μισώ!»       

ΣΕ ΜΙΣΩ

«Ξανά -μανά βοά η καταιγίδα, αλλά κρύβεται στο χείλος

Μεσ’ το λίκνο της, κι εκεί που είναι η κουκούλα ή ο πίλος,

Το παιδί μου κοιμάται και σε πρώτη όψη δεν υπάρχει εμπόδιο,

Μόνο ένα δάσος κι ένας γυμνός λόφος για κατευόδιο.

Όπου όμως ο άνεμος τις αχυρένιες στέγες σαρώνει

Αναζωπυρώνεται κι απ’ τη θάλασσα φουσκώνει.

Για μια ώρα περπατούσα και προσευχόμουν,

Για την βαρυθυμία που στο νου μου αισθανόμουν.

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω (Μαρκόπουλος, Σκούρτης)

Κι ακούω τον αέρα να στριγκλίζει στου πύργου τον κώνο

Και στις αψίδες της γέφυρας τους γόνους να κραυγάζουν

Στις φτελιές πάνω απ’ τον ποταμό χωρίς ελπίδα να ρεκάζουν,

Βλέπω κι ονειροπολώ τι θα φέρουν όσοι το μέλλον αλλάζουν.  

Στην ύπαρξή μου θα αντιταχθώ και σ’  ό,τι δημιουργήσω  

Σ’ ένα κορυβαντικό ξέφρενο χορό  θα αναιρέσω, θα νικήσω

Τη φονική αθωότητα, που το ακραίο κέντρο συντηρεί

Κι όλα να τα πάρει ο διάολος, μιχθήτω γαία πυρί!»   

Ακόμη όμως και η αδυσώπητη μάχη, η σύγκρουση με κάθε κόστος, η πλήρης απουσία συμφιλίωσης και διαλεκτικής συνεννόησης  δεν οδηγεί πουθενά ειμή μόνο σε νέες εκατόμβες,  κατακρεουργήσεις  και κρεαταγορές. Κάτι δεν πάει καλά σε θεμελιακό επίπεδο, τα πράγματα εκτροχιάζονται προς αντίθετες κατευθύνσεις, ενδείκνυται να αναδειχθεί κάποιου είδους μεσολάβηση, μία ένωση των αντιθέτων – δεν γίνεται αλλιώς, η μόνη εναλλακτική λύση είναι ο γενικός παγκόσμιος όλεθρος!

ΤΑΞΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

«Τα πράγματα καταρρέουν – το κέντρο δεν κρατάει, υποχωρεί

Η φρικτή αναρχία έχει ξαμολυθεί στον κόσμο και προχωρεί, 

Αιμοφόρα πλημμύρα ξέσπασε και τα πάντα παρασέρνει,

Κι οι δομές των αθώων πνίγηκαν σ’ όσα ο χρόνος φέρνει. 

Οι πιο άξιοι θεώρησαν την πίστη τους λάθος,

Ενώ οι χειρότεροι δείχνουν ένταση και πάθος.

Άλλοι έχτισαν ήθη κι έθιμα και μ’ αυτά κανοναρχούν, 

Και άλλοι σφάζουν και γεννούν παιδιά κι έτσι κυριαρχούν».  

Ναι, ο άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να εξαντλείται ηθικά μόνο στην διεκδίκηση και τους ταξικούς αγώνες. Από τη στιγμή που δεν πεινάει (και αυτό το ξέρει μόνο ο ίδιος) εισχωρεί στο επίπεδο της προσφοράς, οφείλει να βγει μπροστά και να βοηθήσει άλλους! Οι ταξικοί αγώνες μόνο δεν αρκούν, δεν μπορεί όλος ο πλούτος της ανθρώπινης ιστορίας να συνοψιστεί  στο αφηρημένο σχήμα ότι η εργατική τάξη πρέπει να φάει την αστική, χρειάζεται και είναι πάντα απαραίτητη η ηθική στάση του ατόμου στα τεκταινόμενα, η σχέση προς τον άλλον, προς τον συνάνθρωπο. Ο Υπερίων καλείται να δώσει και πάλι το ηθικό στίγμα, με βάση το οποίο θα προσανατολιστούν οι άνθρωποι. Μα ο Υπερίων έχει απογοητευτεί από τα τυφλά χτυπήματα του όχλου, την σε επιπτώσεις δαπανηρή, πολυθυσιαστική, Πύρρεια, αλλά και αδιέξοδη οργή, από τον παραλογισμό των διαμαρτυριών χωρίς συγκεκριμένο θεσμικό αίτημα, από την καταστροφική μανία που διαλύει τα ξερά μαζί με τα χλωρά, που στρέφεται κατά δικαίων και αδίκων, από την ύψιστη δικαιοσύνη που καταντά ύψιστη αδικία, όταν σκοτώνονται ή συντρίβονται στις μυλόπετρες οι αθώοι της πολιτικής!       

Ο ΥΠΕΡΙΩΝ ΧΟΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ

Φαντάσματα, σχήματα, άμορφες ιδέες, αμέτε πέρα

Δεν είναι ακόμη Παρουσία Δευτέρα  (Σολωμός),

Μη μού βάζετε το κεφάλι σε ευλίμενη κοίτη χλοερή

Με χάιδεμα αυτιών, επαίνους δεν βγαίνω στο σφυρί,  

Σε συγκινησιακό διθύραμβο την υπακοή μου δεν χαρίζω

Δεν θ’ ανέβω σε άρμα αν τους επιβάτες δεν γνωρίζω.    

Ξεθωριάστε από το βλέμμα μου, ο θυμός σας δεν με νοιάζει,

Θεσμούς δεν χτίζει, δήμο δεν συγκαλεί, κάλπες δεν βάζει.

Όσο για οράματα έχω αρκετά και για νύχτα και για μέρα.  

Γι’ αυτό χαθείτε, φαντάσματα, θέλω τον νου μου αστέρα,

Κι όχι λίθων, πλίνθων, κεράμων αναμοχλευτική γαστέρα».

Το κοινό φωνάζει απελπισμένα με δάκρυα στα μάτια:  

«Υπερίων, μη μάς αφήνεις. Δεν μπορεί η δημοκρατία να εγκαταλείψει τους ανθρώπους στην τύχη τους, να μην έχει λύση, δεν γίνεται! Υπέρλαμπρε Υπερίων, τράβα μπροστά, τιμημένοι τιτάνες ηγηθείτε του λαού!»  

Ο ΥΠΕΡΙΩΝ ΤΡΑΒΑ ΜΠΡΟΣΤΑ

«Φυγή προς τα μπρος θέλει να κάνει ο μέγας Υπερίων,

Ο χιτώνας του γλιστρά από τις φτέρνες, καίει το πύον.  

Θα βγάλει μια κραυγή με φλόγα γηγενή, που τού ανήκει  

Κι οι ισχνές αιθέριες ώρες θα φοβηθούν τη δική του νίκη.

Η Ιστορία φτερά κινεί, έρχεται ο ομφάλιος λώρος.

Και θα συνεχίσει ο Υπερίων να λάμπει πυρφόρος

Για να φέρει φως της σκέψης σαν τον Προμηθέα

Όχι πυρ ή χάος, αλλά νόμο φωταυγή σ’ ανθρώπων θέα».

Η λύση είναι απλά να χαίρεται κανείς αυτό που κάνει, να αγαλλιάται μέσα στην αρμοδιότητά του, να ασκήσει πλήρως το επάγγελμά του, που όπως λέει και η λέξη, είναι αυτό «εφ’ ώ ο καθείς ετάχθη», το μετερίζι, ο κύκλος,  όπου ο καθένας κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα και είναι καλύτερος, η αριστοτέλεια ηθική. Και τότε η πανουργία της παγκόσμιας βούλησης καταφέρνει, ώστε ενώ ο καθένας θεωρεί ότι ευνοεί τον εαυτό του με την ανάπτυξη  προσωπικής στρατηγικής, η κατάληξη είναι τελικά να προωθείται και να αναβαθμίζεται το σύνολο ως συνισταμένη των τελεσφόρων ενεργειών των πολλών ή μάλλον όλων. Καμία βελτίωση δεν μπορεί να έλθει απέξω με επιβολή, αλλά μόνο από μέσα με αυθυποβολή!    

ΛΥΣΗ

«Ολίγοι δ’ εισίν οι πανηγυρίζοντες άνθρωποι φιλοθεάμονες.

“τι ποτ’ ουν έστιν ο κόσμος, τις αυτόν διοικεί. Ουδείς;

Και πώς οιόν τε πόλιν μεν ή οίκον μη δύνασθαι διαμένειν

Μηδ’ ολιγοστόν χρόνον δίχα του διοικούντος και επιμελομένου;

Το δ’ ούτως μέγα και καλόν κατασκεύασμα εική και ως έτυχεν

Ούτως ευτάκτως οικονομείσθαι; έστιν ουν ο διοικών.

Ποίος τις και πώς ο διοικών;

Ημείς δε τίνες όντες υπ’ αυτού γεγόναμεν και προς τι έργον;

Άρα γ’ έχομεν τινά επιπλοκήν προς αυτόν και σχέσιν ή ουδεμίαν;”

Ταύτ’ έστιν ά πάσχουσιν ούτοι οι ολίγοι –

Και λοιπόν τούτω μόνω σχολάζουσι τω την πανήγυριν ιστορήσαντας απελθείν. Τι ούν;

Καταγελώνται υπό των πολλών- και γαρ εκεί οι θεαταί υπό των εμπόρων.

Και ει τα κτήνη συναίσθησιν τινά είχεν, κατεγέλα αν των άλλο τι τεθαυμακότων ή τον χόρτον”.

(Επίκτητος, Διατριβαί)

(Στην αγορά της δημοκρατίας ελάχιστοι διακρίνουν θεωρίες  

«Τι είναι ο κόσμος μας και ποιος τον διοικεί. Με τι διαδικασίες;

Και πώς άραγε σε πόλη ή σπίτι ούτε λεπτό κανείς δεν μένει

Χωρίς τη μέριμνα όποιου διοικεί, φροντίζει και τα πάντα δένει;    

Μήπως το μέγα και ωραίο κατασκεύασμα μπορεί να σταθεί

Χωρίς εύτακτη διαχείριση, αν δεν διοικηθεί, συντηρηθεί;  

Εμάς τι μάς συνδέει με τον ταγό, ποια αρμοδιότητα, εντολή;

Άραγε δεν έχουμε σύνδεσμο ή σχέση με τον ηγέτη τον πολύ;»

Μ’ αυτά τα ερωτήματα βασανίζονται οι ολίγοι στη Βουλή.  

Υπάρχει επικέντρωση μόνο στων αποφάσεων τις επιπτώσεις

που άλλοι παίρνουν κι εσύ πρέπει μόνο να εφαρμόσεις.   

Οι λίγοι συνειδητοί πολίτες γελοιοποιούνται, μετανιώνουν,

Διότι πολιτειακές θεωρίες μόνο οι έμποροι διατυπώνουν.

«Ει τα κτήνη φωνήν είχε», με σκώμμα θα περιγελούσαν

Αλλά αν είχαν λίγο μυαλό ίσως και λίγο θα εκτιμούσαν

Όσους θαύμαζαν κάτι άλλο από τα χόρτα και τα σίτα,

Αλλά χόρτος σημαίνει και περίφραξη, όπου μοιράζεται η πίτα)

Οι θεατές ξεσηκώνονται, πανηγυρίζουν σε έξαλλη κατάσταση. Αρχίζουν να ωρύονται και να ολολύζουν εκστασιασμένοι «αρ- μο- διό- τη- τα, αρ- μο- διό- τη- τα», αυτό κι αν είναι επιστημονική φαντασία, αναγνώστη, μπορείς να φανταστείς να φωνάζουν κάποιοι αυτό το τόσο ξενερωμένο σύνθημα; Κι όμως τέτοια αξιομνημόνευτα γίνονταν στο θαυμαστό Σύμπαν των τιτάνων, διότι πολύ απλά εκείνοι οι άνθρωποι είχαν λύσεις που εμείς δεν έχουμε, άλλως πως και επικουρικώς τις έχουμε ξεχάσει!

Ο Υπερίων σηκώθηκε και αγκάλιασε τον Ενδυμίωνα:

«Σκηνοθέτη φωτεινέ, μού έδωσες πίσω την πίστη προς τους ανθρώπους, το κίνητρο να συνεχίσω. Από τότε που ήρθα σ’ αυτό το αναθεματισμένο, υψηλά τεχνολογικό περιβάλλον της Νέας Αρκαδίας, κανείς ποτέ δεν φάνηκε να εκτιμά τα προσόντα ενός βετεράνου, να υπολήπτεται κάτι που η παλαιότερη γενιά μπορεί να διδάξει. Επιτέλους κάποιος δίνει βάση σε όσα κηρύττουμε εμείς οι κουρασμένοι εκπρόσωποι του ανθρώπου ανά τους αιώνες!  Ηθοποιός σημαίνει φως, Ενδυμίων, αλλά σκηνοθέτης σημαίνει ήλιος. Μού έδωσες την κατάλληλη ώθηση τη στιγμή που τη χρειαζόμουν! Είμαι ευγνώμων!»

Ύστερα στράφηκε προς την Υπαρχία.

«Υπαρχία σ’ ευχαριστώ. Είναι παρήγορο και ενθαρρυντικό να βλέπω ότι οι εργαζόμενοι της εποχής μας αγκαλιάζουν τα σωστά πρότυπα. Σίγουρα, για να σπάσει το κέλυφος της αμοιβαίας δυσπιστίας ανάμεσα σε διοικούντες και διοικουμένους χρειάζεται επιτέλους κάποιος να ανοίξει τα χαρτιά και να φανερώσει τις αληθινές προθέσεις του. Έχεις δύσκολο έργο, γιατί αν κάτι έχω διαπιστώσει σ’ αυτό το σταθμό είναι ότι παίζεται μία παρτίδα πεσσών  και αστραγάλων  από κρυψίνοες και τακτικιστές. Τίποτε αληθές δεν υπάρχει σ’ αυτό τον σταθμό, τίποτε που να αξίζει να μη ξεχαστεί».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21^ο :ΦΑΙΝΑΡΕΤΗ

Για όσους θεωρούν ότι σε κάθε μυθιστόρημα αυτό που λέμε «κουτσομπολιό» ή «φήμη», όπως θα το έλεγε ίσως ο Σωκράτης,  πρέπει να έχει τη θέση του, θα παραθέσουμε μέσες- άκρες την ερωτική ιστορία της Φαιναρέτης και του Υπερίωνα, μία ιστορία παράνομη, όπως θα έλεγαν οι παλιοί, αφού ο Υπερίων ήταν ήδη νυμφευμένος με το ολογράφημα της Θείας.  

Η αφορμή βέβαια για το ξεκίνημα αυτής της ερωτικής περιπέτειας ήταν η συνέχιση των ανακρίσεων για τον θάνατο της Αρήτης. Τέτοιες ανακρίσεις διενεργούσε πλέον ο Υπερίων περισσότερο από υποχρέωση παρά από αισιοδοξία, αφού στην πραγματικότητα σχεδόν κάθε κάτοικος της Νέας Αρκαδίας είχε κίνητρο να δολοφονήσει την Αρήτη! Ήσαν τόσα πολλά τα συμφέροντα γύρω από το πρόγραμμα της Νέας Αρκαδίας, το τηλεπαθητικό εμφύτευμα που εξασφαλίζει επαφή με την βιοτεχνολογική νοημοσύνη, τον σπόρο των πλανητών, την Λήμνια Σφραγίτιδα, ώστε σε κάθε ανάλυση πολλαπλασιαζόταν γεωμετρικά  ο αριθμός των υπόπτων για τη δολοφονία. Αν κανείς έβαζε στην εξίσωση και τις μη λογικές αιτίες, για τις οποίες θα μπορούσε να διαπραχθεί ο φόνος, π.χ. το πάθος ενός απογοητευμένου εραστή, απ’ αυτούς που η Αρήτη είχε με το κιλό, αν προσθέσεις μάλιστα και τα πρόθυμα ολογράμματα ή δυσαρεστημένους υφισταμένους, στους οποίους η Αρήτη εξόρυσσε με διάφορα βασανιστήρια το ίδιο το λάδι της βάφτισής τους, για να χρησιμοποιήσουμε και μία δόκιμη χριστιανική έκφραση, τότε ο αριθμός των υπόπτων απειριζόταν και η εξίσωση αποκτούσε αμέτρητους αγνώστους, με αποτέλεσμα κανένας να μη δύναται να τη λύσει.      

Μέσα σ’ αυτό το κομφούζιο και το πανόραμα των υπόπτων η Φαιναρέτη κατείχε μία ιδιαίτερη θέση, αφού στο παρελθόν είχε διατελέσει ινδικό χοιρίδιο της Αρήτης και ως εκ τούτου εκπαιδευμένη εταίρα είτε το ήθελε είτε όχι. Άρα είχε και αυτή κίνητρο και μάλιστα μεγαλύτερο από όλους τους άλλους να ξεπαστρέψει τον δόκτορα Φρανκενστάιν που τη δημιούργησε για λόγους εκδίκησης.

Στο πλαίσιο λοιπόν των ατέρμονων ερευνών, ο Υπερίων επισκέφτηκε για μία ακόμη φορά τη Φαιναρέτη στην οικία της στην πόλη, κάποια νύχτα, όπου αυτή είχε ξεμπλέξει από την καθημερινή  φύλαξη και περιποίηση του Διδυμίωνα και είχε ακουμπήσει το ανάπηρο σαρκίο του στο κρεβάτι ενόψει των δύσκολων νυκτερινών ωρών αναμονής του κυνικού γενετιστή μέχρι την επόμενη λυτρωτική πρωινή έλευσή της. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Φαιναρέτη ναι μεν ήταν καταρχήν Ασιάτισσα στην καταγωγή, αλλά ως προϊόν γενετικής τροποποίησης και αυξητικής εκλεκτικής βιοτεχνολογίας κατείχε ποικίλα φυλετικά χαρακτηριστικά, που την καθιστούσαν ακαταμάχητη. Κάτω από τα ψηλά ασιατικά ζυγωματικά παραμόνευαν σαρκώδη αφρικανικά χείλη και εντελώς απροσδόκητα το πρόσωπό της στεφανωνόταν από υπερβόρεια ξανθά μαλλιά. Επρόκειτο σίγουρα για την πιο τολμηρή γενετική παρέμβαση – προσαρμογή, που θα ήταν δυνατό να εφαρμοστεί σε άνθρωπο, συνεπώς καλύτερα να την χαρακτηρίσουμε γενετική τέχνη.

Η Φαιναρέτη υποδέχτηκε τον ανακριτή με μεταξωτό νυχτικό, δείχνοντας θράσος και αυτοπεποίθηση, αλλά και περιφρόνηση προς τις κοινωνικο- τιτανικές συμβάσεις, και ταυτόχρονα παίρνοντας στα χέρια της κυριαρχικά τα ηνία της κατάστασης, με δεδομένο ότι δεν μπορούσε κανείς να την επιτιμήσει, αφού στο κάτω- κάτω βρισκόταν στο σπίτι της. Ο Υπερίων, που έπρεπε βέβαια να περιμένει μία τέτοια αποκάλυψη γλουτών αφομοιωμένης γλουτένης τυλιγμένων με σατέν, αλλά προτιμούσε να κοροϊδεύει τον εαυτό του στο πλαίσιο τιτανικής ηθικολογίας ότι τάχα αιφνιδιάστηκε και δεν το περίμενε, έκανε ό,τι μπορούσε για να παρουσιάσει μια επαγγελματική εικόνα. Μάταιος κόπος, διότι η Φαιναρέτη γνώριζε πολύ καλά την επιρροή που είχε στους άνδρες, γι’ αυτό είχε ένα ύφος κορεσμένης αποστασιοποίησης ή μάλλον αποστασιοποιημένου κορεσμού έναντι των ανδρών, που θα μπορούσε όμως να μετατραπεί υπό προϋποθέσεις σε γενναιόδωρη αλαζονεία ή αλαζονική γενναιοδωρία, ανοίγοντας ένα παράθυρο ή μία κερκόπορτα, δηλωτική ότι κάθε φαινομενικά αδύνατη επιθυμία είναι τελικά εφικτή!

«Φαιναρέτη… έεε… καλησπέρα … τι έγινε; απιθώσατε τον μεγάλο σας μέντορα στο κρεβάτι του;»

«Μάλιστα, είρων Υπερίων, αλλά αν μ’ αυτό υπονοείτε ότι ο παρά τη βούλησή του και εξ εξωτερικών συνθηκών αναγκασθείς εργοδότης μου είναι ένας αδύναμος ανάπηρος, σάς συμβουλεύω να κουνηθείτε από τη θέση σας. Σάς υπενθυμίζω ότι ο Διδυμίων ήταν εκείνος που στην κηδεία της Αρήτης άφησε κατά το πρότυπο των τιτάνων τη σκόνη της να κυλήσει από τα δάκτυλά του, καθώς άδειασε τον αμφορέα ή τη λήκυθό της κόντρα στον άνεμο».

Και όμορφη και πανέξυπνη! Ε λοιπόν, Θεέ, η Δημιουργία σου είναι πολύ άδικη. Κάποιοι είναι και ευειδείς και καλοί και τετραπέρατοι! Κάποιοι άλλοι είναι και άσχημοι και βλάκες και κακοί!

          Αν ο Υπερίων νόμιζε ότι η μετάξινη σχεδόν διαφανής ενδυμασία της Φαιναρέτης συνιστούσε το έσχατο μέτρο που αυτή θα ελάμβανε προκειμένου, όχι να «φανερώσει την αρετή της», όπως έλεγε και το όνομά της, αλλά τουλάχιστον να την προφυλάξει, τότε ήταν πραγματικά πολύ γελασμένος. Η Φαιναρέτη εννοούσε να συνεχίσει τη ζωή της και την καθημερινή της ρουτίνα σαν να ήταν μόνη της και να μην ήταν κανένας άλλος παρών.     

«Θα μού επιτρέψετε να κάνω ένα βαλανείο (μπάνιο)» είπε, «διότι ναι μεν ο Διδυμίων έχει λαμπρό και ασυναγώνιστο πνεύμα, αλλά οι εκκρίσεις και οι ακαθαρσίες του δεν διαφέρουν από εκείνες ενός οποιουδήποτε κοινού θνητού».

 Με μία χαριτωμένη κίνηση απαλλάχτηκε από τον αραχνούφαντο χιτώνα της.

«Σε κάνω να αισθάνεσαι αμήχανα, τρανέ πολεμιστή;», ψιθύρισε αισθησιακά, εγείροντας τεχνηέντως μία διαδικασία παράλληλη προς τον κύριο διάλογο, που λειτουργούσε σε άλλο επίπεδο, στην επιφάνεια εργασίας των ενστίκτων.

«Ε… δεν με πειράζει», απάντησε με όση ειλικρίνεια μπορούσε ο αστυνομεύων αξιωματικός. Η νοσοκόμα μπήκε κάτω από τον καταιονιστήρα μαζί με όλο τον βαρύ γενετήσιο οπλισμό της, όπου τουλάχιστον μεσολαβούσε το θολό γυαλί για να προστατεύσει την αρετή του παλαίμαχου από την άλλου είδους αρετή και τα γενικότερα προσόντα της καταιονιζόμενης  γόησσας.         

        Το μεγάλο μαρτύριο ξεκίνησε μετά την έξοδο της ανατολίτικης ομορφιάς από τον καταβρεκτικό θάλαμο, όπου ζήτησε από τον αβγουλομάτη αξιωματικό να τής εγχειρίσει τη μεγάλη ψήκτρα σώματος. Το τρεμάμενο χέρι του αξιωματικού κινήθηκε αβέβαια προς ένα κύλινδρο με κρεμασμένα απορροφητικά υφάσματα ξήρανσης ή σκουπίσματος.

      «Εεε… τον ψακτήρα σώματος… τον ψαγμένο κο… το ύφασμα για ψαύση… περίμενε να ψηλαφήσω μία ψω… επς…πς…»       

    «Όχι αυτήν, την άλλη», τού είπε η ανελέητη γυνή. «Όχι αυτή με τα κίτρινα άνθη ελίχρυσου, αλλά αυτή με τα κόκκινα άνθη αμάρανθου».
     «Τα κόκκινα… τα κόκκινα …το κοκκώδες… ο κόκκυγας… κοκώνα… κοκοκο…», τραύλιζε ο αστυνομεύων τιτάν. Είναι δυστυχώς πολύ δύσκολο για έναν άμαθο στα ερωτικά άνδρα να αντισταθεί σε μία έμπειρη γυναίκα, μυημένη στην τέχνη της σαγήνευσης, όταν μάλιστα το έναυσμα της κατάκτησης εκπορεύεται από ένα τόσο συμμετρικό και αρμονικό σώμα.

       Η παλιά ιστορία με τον Μωυσή, που την έλεγαν οι τιτάνες για να κοροϊδέψουν τους χριστιανούς, ξανάρθε πολύ επίκαιρη στο νου του Υπερίωνα. Όταν κατέβηκε ο Μωυσής από το όρος Σινά με τις δύο πλάκες, όπου ήσαν χαραγμένες οι δέκα εντολές, είπε στο συγκεντρωμένο ποίμνιο: «Έχω καλά και κακά νέα. Τα καλά είναι ότι μετά από σκληρή διαπραγμάτευση κατόρθωσα να περιορίσω τις εντολές μόνο σε δέκα. Τα κακά νέα είναι ότι δεν δέχθηκε με τίποτε να διαγράψει το “ου μοιχεύσεις”!».

       Η Φαιναρέτη τύλιξε το ύφασμα γύρω από το κορμί της και το έδεσε με κλασική γυναικεία επιδεξιότητα γύρω από τους γοφούς, ενώ οι σταγόνες ακόμη έρρεαν και γυάλιζαν στο στέρνο της και τα βυζιά της.

     «Σάς προκαλεί αίσθηση η γυμνότητά μου, αστυνόμε; Μού φαίνεστε λίγο σφιχτός και τεταμένος». Ξαναρώτησε το ίδιο πράγμα βασανιστικά και διαβολικά, γνωρίζοντας τη δύναμή της. Είναι το ερώτημα που πάντα απευθύνουν οι έμπειρες γόησσες, γητεύτριες και αφέντρες στους σχετικά άπειρους άνδρες, όταν θέλουν να τούς εμπλέξουν σε ερωτική συνομιλία. Και αυτό συνήθως συνοδεύεται από έλεγχο δια  τριψίματος των χεριών, όπου η δυνάστρια γυνή γνωματεύει: «δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια, κάτι χρειάζεται για να χαλαρώσεις». Τράβηξε τη μάζα των μαλλιών προς τα εμπρός και άρχισε να τα στεγνώνει.

         Ο Υπερίων έψαξε βαθιά στο σεντούκι της κλασικής του παιδείας να βρει κάτι που να ταιριάζει με την περίσταση, ανακτώντας ταυτόχρονα κάπως την ψυχραιμία και την αξιοπρέπειά του. «Κυρία μου, η ωραιότητά σας είναι τέτοια που σχεδόν δίνει κύρος και καθιστά ορθές τις απαντήσεις σας. Νιώθω σαν δικαστής, όπου παρουσιάζεται μπροστά του και αποκαλύπτει τα στήθη της η Φρύνη. “Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων”, θα έλεγε ο Υπερείδης, “πώς μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να κατηγορηθεί για ασέβεια, ίσα- ίσα είναι ασέβεια προς τον τεχνουργό και δημιουργό Θεό να το κατηγορούμε εμείς”!»         

      Μεσολάβησε πάλι εύγλωττη σιωπή, την οποία όμως αποφάσισε να σπάσει ο Υπερίων, παραδεχόμενος στην ουσία την υστέρησή του και εκλιπαρώντας έλεος από τον ανώτερο σεξουαλικό οργανισμό, που είχε ενώπιόν του.

       «Σεβαστή δέσποινα, λυπηθείτε έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στο να πολεμά για λογαριασμό άλλων ή όλων. Γνωρίζετε πολύ καλά τη συντριπτική επιρροή που έχετε στο άλλο φύλο, οπότε, παρακαλώ, επιτρέψτε μου να κρατήσω την αξιοπρέπεια του πολεμιστή. Δεν είναι ηθικό να χρησιμοποιείτε την εκπαίδευσή σας ως παλλακίδα για να κάμψετε το φρόνημα ενός γερόλυκου του Αστροστόλου».

    «Βλέπω, έχετε κάνει τα μαθήματά σας για το σπίτι, περίλαμπρε. Έχετε διαβάσει τον φάκελό μου, ξέρετε το παρελθόν μου».

     «Δεν χρειάζεται καν μελέτη αρχείων για να διαπιστώσει κάποιος την απόλυτη ειδικότητά σας στο να αναστατώνετε τους άνδρες. Εκείνο όμως που πρώτιστα με ενδιαφέρει και που θα έπρεπε να μού το είχατε μαρτυρήσει προληπτικά εσείς, προκειμένου να αποσείσετε τις υποψίες, είναι ότι η Αρήτη σάς είχε εκπαιδεύσει ως “επί χρήμασι εκδιδομένη γυνή”, διδάσκοντάς σας το αρχαιότερο επάγγελμα της ανθρωπότητας. Άλλαξε τα γενετικά χαρακτηριστικά σας, μετέβαλε το παρουσιαστικό σας, βελτίωσε τον μεταβολισμό σας, αύξησε κατακόρυφα τη νοημοσύνη σας. Πρόκειται για μία κυριολεκτική παρθενογένεση, όπου η Αρήτη έπαιξε το ρόλο της υπέρτατης μητέρας. Δεν θα έπρεπε μόνη σας να αναφερθείτε σ’ αυτή τη βασική παράμετρο, που τόσο πολύ σάς ενοχοποιεί;»         

     «Ελάτε τώρα, διανοητή των ορίων, αταίριαστε αστυνομικέ, όπως έχετε ήδη διαπιστώσει, τα τρία τέταρτα των ενοίκων του σταθμού είχαν κίνητρο να σκοτώσουν την Αρήτη. Δηλαδή τι θα έπρεπε, να βγουν όλοι αυτοί να απολογηθούν προληπτικά;»

   «Σίγουρα η Αρήτη θα αιφνιδιάστηκε να σάς δει στο πλευρό του Διδυμίωνα. Θα νόμιζε ίσως, ότι αφού παραβίασε κάθε διάταξη σχετικά με τη βιοτεχνολογική ηθική, σάς τροποποίησε γενετικά και σάς πούλησε στον μεγαλύτερο πλειοδότη, δεν θα σάς ξανάβλεπε ποτέ, εσείς όμως εμφανιστήκατε και πάλι με εντελώς άλλη ιδιότητα για να τη στοιχειώσετε. Κι όχι ότι είχε καμιά ανάγκη να πειραματιστεί επάνω σας. Οι έρευνές της  για τους τεράστιους οργανισμούς, που αντικαθιστούν σε απτό υλικό επίπεδο τις κάποτε καθαρά άυλες διαδρομές και οπτικοποιημένες αναπαραστάσεις του διαδικτύου, εξυπηρετούνταν καλύτερα μέσω τοποθέτησης ηλεκτροδίων στα μηνίγγια ποντικών παρά με το να παίζει με το δικό σας γενετικό κώδικα. Άσε που θα μπορούσε το πείραμα να πάει στραβά κι εσείς να μεταβληθείτε σε μία συρραφή ετερόκλητων κρεάτων. Για να μη μιλήσουμε για την ανηθικότητα των συμβολαίων που υπέγραφε με εκπροσώπους άνομων και πολιτειακά αποτυχημένων πλανητών, ότι θα χρησιμεύατε ως Λαϊς, ως Ασπασία, ως Θαϊς, ως Φρύνη, ως Ερπυλλίς για τα διοικητικά συμβούλια των πορνόγερων, γι’ αυτό άλλωστε σάς προίκισε με την ομορφιά της Ελένης της Τροίας. Και να σκεφτεί κανείς ότι εύκολα θα μπορούσε να απαλλαγεί από τα συμβόλαια αυτά, αφού είναι άκυρα σύμφωνα με το τιτανικό δίκαιο. Όμως η κακή της έξη και η διαστροφή της την έκανε να συνεχίζει τα ανεπίτρεπτα πειράματα και τις ανόσιες ασελγείς συμφωνίες. Ίσως όμως και η εκ των υστέρων επιτυχία της, καθώς και η πρόσληψή της για το τρέξιμο του προγράμματος της Νέας Αρκαδίας οφειλόταν ακριβώς στη φήμη που είχε αναπτύξει ότι ήταν έτοιμη για όλα και δεν ορρωδούσε προ ουδενός. Μια φήμη που την απέκτησε στην πλάτη τη δική σας, εκμεταλλευόμενη εσάς και τις αδελφές σας».

      «Τι χειμαρρώδης λόγος από ένα καταρχήν ολιγομίλητο τιτάνα, που όμως τώρα λογορροεί και λογοδιαρρέει σαν να έχει καταπιεί γλιστρίδα! Μ’ αυτά όλα θέλετε να πείτε ότι είχα κίνητρο να την εκφοβίζω ή να την τρομοκρατώ. Δεν αρνούμαι ότι σε κάνα- δύο περιπτώσεις τής ζήτησα τον λόγο στο κεντρικό άτριο, αλλά αυτή απέστρεψε επιδεικτικά το πρόσωπό της και έφυγε τρέχοντας, τάχα αγανακτισμένη, αλλά το τι αισθανόταν μέσα της, η καρδούλα της το ήξερε. Στην αρχή ταραζόμουν όποτε την έβλεπα, όταν όμως κατάλαβα ότι αυτή συγκλονιζόταν περισσότερο από εμένα στα τυχαία μας συναπαντήματα, κατά ένα περίεργο τρόπο το ξίφος του μίσους ήρθη από την καρδιά μου», είπε η Φαιναρέτη φουσκώνοντας σθεναρά το στήθος της.  

       «Θα μού επιτρέψετε, προσοντούχα δεσποινίς, να επιμείνω λίγο περισσότερο στο κεφάλαιο για το πώς η Αρήτη σάς κατέστρεψε τη ζωή. Πρώτα απ’ όλα είναι εξαιρετικά ανήθικο ότι η αντίθεη εκείνη    πού σάς εμφύσησε πνοή ζωής, ταυτόχρονα καθόρισε με τον πιο κυνικό τρόπο την εξέλιξη του βίου σας καταδικάζοντάς σας να είστε σεξουαλική σκλάβα. Το μέγιστο όμως έγκλημα εις βάρος σας είναι ότι με τους πειραματισμούς της σάς έκανε εξυπνότερη από αυτήν. Πόσο πικρό να βλέπετε τα γερόντια να αγκομαχούν επάνω σας, ενώ εσείς γνωρίζατε ότι είχατε όλα τα προσόντα για πολύ πιο νοηματικές και δημιουργικές ενασχολήσεις. Δεν δύναμαι καν να διανοηθώ αυτά που έχετε περάσει κοιτώντας τους εκάστοτε δύσμορφους, που είχαν το θράσος να διπλώνουν τα πόδια σας, την απέχθεια για τους αγύρτες που υποχρεωτικά ανεχόσασταν, για τη  κακομεταχείριση,  που έφθανε συνεπαγωγικά στο σημείο να μην μπορείτε πια να νοιώσετε οργασμό…»

        «Παρά φύσιν αστυνόμε», είπε με σαρδόνιο χαμόγελο η όμορφη αλλά και πικρή Μύρ-ιαμ, συγγνώμη Φαιναρέτη. «Να ξεκινήσουμε καλύτερα από το τέλος για να μη μακρηγορούμε. Θέλετε να με κατηγορήσετε για το φόνο της Αρήτης, έτσι δεν είναι;»         

      «Σεις η φροντίστρια των γερόντων, σεις η επίδοξη κοινωνική λειτουργός, σεις που ως θεραπεύτρια δεν μπορεί παρά να ειδικεύεστε στη ψυχολογία, σεις που έχετε ένα τέτοιο διφορούμενο και αμφιλεγόμενο παρελθόν τεμνόμενο τόσο εμφατικά με εκείνο της Αρήτης, βάλτε το χέρι στην καρδιά και πείτε μου, αν υπάρχει πιο κατάλληλος υποψήφιος για το φόνο με πιο ισχυρό κίνητρο, ώστε να τον τοποθετήσω στην κορυφή του καταλόγου των υπόπτων!»    

       «Λοιπόν, ίσως η καλύτερη τακτική, “εις οιωνός άριστος” υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις, είναι απλά η διατύπωση της αλήθειας. Αν είχα συναντήσει την Αρήτη σε ένα σκοτεινό δρομάκι, σ’ ένα δρόμο παλιό και εγκαταλελειμμένο, με μόνη συντροφιά σκιές απροσδιόριστες, θα την είχα ξεσκίσει με τα νύχια μου χωρίς αμφιβολία μέχρι να εξαιματίσει. Με τη διορατικότητά σας, ευγενή υπασπιστή του Προμηθέα, καταλάβατε ότι η υψηλή νοημοσύνη, με την οποία η Αρήτη με εφοδίασε, ήταν η μέγιστη χαιρεκακία, για την ακρίβεια θέλξη, αγαλλίαση και ηδονή προερχόμενη από πρόκληση βασάνου. Παρά την κατανόησή σας όμως, ούτε εσείς μπορείτε να διανοηθείτε πόσο σιχαμένη και χυδαία ήταν η ζωή μου, στο βαθμό που είχα πλήρη συναίσθηση ότι το σώμα μου έκανε πράγματα, στα οποία ο νους μου δεν συμφωνούσε, ακόμη χειρότερα ότι δεν είχε σημασία αν διαφωνούσα κι ότι δεν υπήρχε διαφυγή για αυτές τις στρεβλές ακρότητες ή ακραίες στρεβλώσεις. Η άγνοια και όχι η αγνεία, η βλακεία κι ακόμη καλύτερα η ιδιωτεία ή η πλήρης νοητική καθυστέρηση θα ήταν ευλογία και φιλική χειρονομία υπό τις κρατούσες περιστάσεις. Τι ξένοιαστα που θα ήταν να ήμουν η χαζή ξανθιά των ανεκδότων αντί να με τιμωρήσουν με υψηλή νοημοσύνη και διάνοια. Μήπως προκύπτει από τους περίφημους φακέλους σας με ποιες μεθόδους σχολαστικής και οργανωτικής διαστροφής θρυμματίζεται και θραύεται η χαρούμενη ψυχοσύνθεση ενός νεαρού κοριτσιού, ώστε να μπορεί πλέον απερίσπαστο να εκπληρώσει τον γενετήσιο προορισμό του ή μάλλον το θεάρεστο επάγγελμα της εταίρας, εκπαιδευμένης σε πνευματώδεις, διεγερτικούς διαλόγους; Αρκεί να σού πω ότι με άφησαν αναλφάβητη, διανοητική μεν αλλά αμόρφωτη, αυτό κι αν είναι ιδιαζόντως ειδεχθής, εγκληματική και ενσυνείδητη κτηνωδία. Η πρώτη μου επαφή με τα γράμματα ήταν όταν απομνημόνευσα από στήθους τις οδηγίες χρήσης ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού και σύγκρινα τον ήχο και το νόημα της προφορικής απαγγελίας με τους γραπτούς χαρακτήρες! Ύστερα σιγά- σιγά τα έβαλα κάτω αναλύοντας σχήματα και συνδέσεις και κατάλαβα βαθμιαία τη σημασία και τη γοητεία των γραμμάτων, αγάπησα τις λέξεις, πώς αυτές χωρίζονταν και ενώνονταν! Κάποιους μήνες αργότερα μπορούσα ήδη να διαβάζω και να γράφω». Κοιτούσε πια το άπειρον σαν να το προκαλούσε με τους ίσιους επίτονους και τεταμένους ώμους της. Για κάθε δάκρυ που αυλάκωνε την παρειά της, μία τύψη κολλούσε σαν χαλκομανία ή τηγανισμένο λιωμένο μελάνωμα στις έλικες του ανακριτικού νου.       

          «Απ’ όλον αυτόν τον παιγνιώδη μα και αγωνιώδη, διφυή και δισυπόστατο γλοιό με έσωσε, όχι κάποιος από εσάς τους τιτάνες που καρπώνεστε και καπηλεύεστε το αποκλειστικό δικαίωμα εμπορικής υλοποίησης και χρήσης της ηθικής, αλλά  ο νομοταγής Ασιάτης Διδυμίων. Στην αρχή ήταν πελάτης, αλλά μετά εκτίμησε την αξία μου. Τού φαινόταν αναζωογονητικό ότι μία απλή εταίρα αντιλαμβανόταν τις επιστημονικές έννοιες και μάλιστα όχι ως αφηρημένες με κεφαλαία γράμματα, αλλά ως διαλεκτικές, μεσολαβημένες. Θα λέγαμε ότι με ερωτεύτηκε κατά κάποιο τρόπο, διανοητικό και πνευματικό. Κάποιες μέρες μετά τη γνωριμία μας ζήτησε από τους εργοδότες μου να με αποσπάσουν – μεταθέσουν σ’ αυτόν, στη δική του κηδεμονία. Το σύστημα, για να μιλήσω κι εγώ έτσι, αν και η πιο σωστή λέξη είναι καθεστώς, συμμορφώθηκε με την επιθυμία του, καθώς ο Διδυμίων ήταν ένα σοβαρό περιουσιακό στοιχείο, μέγα επενδυτικό αγαθό, ένα πλούσιο ορυχείο, ένα καλό αστέρι για τη σύγχρονη κοινωνία, κι έτσι με ανέλαβε υπό τη δική του φύλαξη».

          «Δηλαδή πώς ακριβώς περιήλθατε στη φύλαξη του Διδυμίωνα;»

          «Ένας από τους προαγωγούς μου ήταν από ένα αναπτυξιακό πλανήτη της Συνομοσπονδίας, όπου έκαναν μόνο βιολογικές καλλιέργειες. Ξέρετε, ήταν ένας από εκείνους τους ακραιφνείς οικολόγους, που δεν χρησιμοποιούν ούτε καν λίπασμα στα φυτά τους. Κι αυτό ακόμη που λέω είναι υποεκτίμηση, ωραιοποίηση και ευφημισμός ή σύνδρομο απλοποίησης ή «λιτότης», όπως θα λέγατε εσείς οι μορφωμένοι τιτάνες, με την έννοια ότι οι ακραίοι οικολόγοι του πλανήτη δεν χρησιμοποιούσαν κανένα τεχνικό μέσον, όχι απλά βιομηχανικό αλλά ούτε καν βιοτεχνικό, ούτε καν συνδετήρες, καρφίτσες ή κουβαρίστρες. Έπιναν κρασί από κύπελλα φτιαγμένα με κρανία εχθρών όπως ο Κρούμος, έτρωγαν κυνήγι σαλμί μαζί με ορτύκια και πιτσούνια για σαλάτα, έχεζαν σε πίτουρο ή σε λάσπη για να μην ξοδεύουν νερό. Κυνηγούσαν φασιανούς όπως οι βασιλιάδες της Γαλλίας κι έστελναν τους υποτακτικούς τους να μαζέψουν τους καρπούς της γης. Ασκούσαν δηλαδή τις πολύ παλιές τέχνες του ανθρώπου, ήσαν τροφοσυλλέκτες, κυνηγοί και εν ανάγκη πτωματοφάγοι – σαπροφάγοι. Στη γενετήσια πράξη δεν χρησιμοποιούσαν καν προφυλακτικό, κατ’ επέκταση δε θεωρούσαν όλες τις σεξουαλικές διαστροφές ως «ομολογουμένως τη φύσει ζην». Οι άνθρωποι ήσαν άγριοι και πρωτόγονοι, το μόνο ψάρι που τούς άρεσε ήταν το ψαρονέφρι. Ο Διδυμίων ήταν πολύ υπέρ αυτού του προγράμματος και υπέρ αυτής της νοοτροπίας και υπ’ αυτές τις συνθήκες και περιστάσεις με γνώρισε. Άλλωστε και το όνομά του φαντάζεστε τι σημαίνει, έλκει την προέλευσή του από τους δίδυμους όρχεις, στην ουσία δεν δείχνει σεβασμό αλλά μάλλον περιφρόνηση προς την ελληνική κουλτούρα, την οποία κατά βάση ο Διδυμίων απεχθάνεται».         

           «Χμ, άρα στο σημείο αυτό δεν μιλάμε ακριβώς για το σύστημα, αλλά το περιθώριο που εκτρέφεται και λειτουργεί φαινομενικά στις παρυφές του συστήματος, αλλά ουσιαστικά μεταπηδά στο κέντρο του. Εδώ που τα λέμε, ο πυρήνας του συστήματος είναι ακριβώς η ολιγαρχία του πλούτου, της καλοπέρασης και της ανέξοδης δοκησισοφίας. Κι όπως είπατε, το σύστημα εκμεταλλεύεται ανθρώπους σαν τον Διδυμίωνα για να κάνει τη δουλειά του, ενώ και αντιστρόφως η ελίτ και η νομενκλατούρα, για να χρησιμοποιήσω μη ελληνικές εκφράσεις, τις οποίες οι Έλληνες δεν εγκρίνουν, ανέχονται το σύστημα, προκειμένου να τρυγούν τα οφέλη και τα ωφελήματα που αυτό προσφέρει. Αλλά για πείτε μου, ένας άνθρωπος ενεργητικός, άλκιμος και ισχυρομελής που πρόσεχε τόσο πολύ την υγεία του, πώς κατέληξε να γίνει νοσοκομειακή περίπτωση και να βρεθεί στο αναπηρικό καροτσάκι;»

        Η Φαιναρέτη σιώπησε για αρκετή ώρα. «Ξέρετε … οι καταχρήσεις, κάποιες ουσίες … Άμα η ιδιοτροπία σου σε οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι τα ναρκωτικά είναι φυσική ουσία, τότε πείθεις τη συνείδησή σου ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στο να τα καταναλώνεις…»

       «Κι από τότε λοιπόν, είστε στο πλευρό του Διδυμίωνα, αντιμετωπίζοντας πλέον κάποιον που αναγκάζεται να έχει ανθρώπινη συμπεριφορά. Αλλά και εκτός τούτου, τρέφω κάποιο σεβασμό στην απωανατολίτικη φιλοσοφία, έχουν κάποιες αρχές οι άνθρωποι αυτοί…»

     «Μάλιστα, αδιάκριτε ανακριτά. Αργότερα βέβαια ο νέος μου εργοδότης μελέτησε τα δεδομένα μου, είδε ποια ήμουν, με αποδέχτηκε γι’ αυτό που ήμουν και είχε την ευγένεια να δηλώσει την κοχλάζουσα οργή του για το γεγονός ότι μία πολλά υποσχόμενη ζωή όπως η δική μου πήγε έτσι στράφι. Με τις συμβουλές, την εποπτεία και τις συζητήσεις του ο Διδυμίων με ξαναγέννησε εν πνεύματι, αυτό τού το οφείλω και είμαι ευγνώμων. Τον αγαπώ ανεπιφύλακτα…»

       «Έκπαγλη καλλονή, περιττό να σάς πω ότι με όσα λέτε επιτείνετε κάπως την εντύπωση ότι είστε ένοχη…»

        «Βαθιά νυχτωμένε ερευνητή, αν είμαι ένοχη για κάτι, είναι ότι δεν έχω φτάσει στο επίπεδο πνευματικής καθαρότητας, όπου εδώ και χρόνια προσπαθεί να με αναβιβάσει ο Διδυμίων. Ποτέ δεν θα γίνω αντάξια μαθήτριά του, διότι μισώ παθολογικά, όπως κείνοι οι εργαζόμενοι στην παράσταση του Ενδυμίωνα. Μισώ την Αρήτη Κυρηναϊκή σε τέτοιο βαθμό που μένω η ίδια ενεή και ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Αλλά αυτό ακριβώς είναι ο λόγος, για τον οποίο ποτέ δεν θα τη σκότωνα».

      «Παρακαλώ να επεξεργαστείτε και να αναλύσετε περισσότερο αυτό το σημείο της κατάθεσής σας…»

      «Ώ φαινομενικά ανήξερε, αλλά στην πραγματικότητα βαθιά καχύποπτε αστυνομεύων, γνωρίζετε πολύ καλά ότι η Αρήτη έπασχε από κίρρωση του ήπατος σε προχωρημένο στάδιο. Είχε μερικούς μήνες ακόμη να ζήσει και το μεγαλύτερο που θα μπορούσα να ελπίσω θα ήταν να βιώσει τους πόνους του σώματός της σε πλήρη έκταση και ένταση μέχρι να σαπίσει! Αυτό το ονομάζει “κάρμα” ο αγαπημένος μου Χο- Σιγκχάι ή Τσιγκχάι! Τι ωραία που θα ήταν να υπέφερε η Αρήτη μέχρι την τελευταία στιγμή και καλά θα πάθαινε γιατί ήταν ένα εγωιστικό, απάνθρωπο και σκατόψυχο τέρας. Επειδή θεωρούσε τον εαυτό της αγωνιστικό και θεληματικό, ενώ στην πραγματικότητα ήταν άβουλη κρασοκανάτα και εθιστική πρεζάκιας, θα πολεμούσε δήθεν γενναία εναντίον των συμπτωμάτων της και κατ’ αποτέλεσμα θα τα παρέτεινε με τη βοήθεια των γιατρών. Αν μπορούσα ακόμη και σήμερα να σώσω το κεφάλι της Αρήτης από την ταπεινωτική πολτοποίηση, θα το έκανα, ώστε να νιώσει στο πετσί της την τιμωρία και την αμείλικτη κρίση του Θεού μέχρι το τέλος, να πιει το πικρό ποτήρι μέχρι τον πάτο. Η Αρήτη δεν άξιζε ένα τόσο καθαρό θάνατο, όπως είναι η πολτοποίηση του κρανίου της κι όποιος έκανε αυτή την ανόσια πράξη μού στέρησε την εκδίκησή μου». Στα τελευταία αυτά λόγια άρχισε αυτό το θαυμάσιο πλάσμα να κλαίει με λυγμούς.

        Τότε, ενεργώντας ο Υπερίων σαν αυτόματη πλαγγόνα κρεμασμένη και τηλεκατευθυνόμενη από σύρματα και ηνία, χωρίς καν και ο ίδιος να καταλάβει τι κάνει, την πήρε αυθόρμητα στην αγκαλιά του, ενώ αυτή έτρεμε και σπαρταρούσε στο άγγιγμα. Το δέρμα της ήταν λείο και μαλακό σαν μετάξι κι ανέδιδε ταυτόχρονα θερμότητα και υγρασία. Η θεά ανταποκρίθηκε, πίεσε το σώμα της πιο σφιχτά στην τιτανική αγκάλη και το ανοιχτό της στόμα αναζήτησε τυφλά το αντίστοιχο του Υπερίωνα. Και τότε φιλήθηκαν με οδυνηρή διεισδυτικότητα της μίας γλώσσας μέσα στην άλλη. Έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα, αναγνώστη, όπως έχω πληροφορηθεί από έγκυρες πηγές!

           Ακολουθεί σκηνικό ακατάλληλο για ανηλίκους, το οποίο όμως μπορούμε να σού μεταφέρουμε, αναγνώστη, έχοντας τη δυνατότητα να παραπέμψουμε στο προσωπικό ημερολόγιο του Υπερίωνα: «Κάθισε πάνω μου κυρίαρχη, διαφεντεύτρα και την έβλεπα από χαμηλά εκστασιασμένος και με τρόμο να ανασηκώνει με τα δύο χέρια τη λιονταρίσια χαίτη της, αδιαφιλονίκητη νικήτρια, θριαμβεύτρια, κατακτήτρια. Τα μαλλιά της ήταν πλούσιος θυσανωτός θόλος μεταξωτής κλωστής, περιστρεφόμενη παγωνιέρα από εκπωματισμένες  σαμπάνιες που περιλούζουν αφρό και μέθη, πολυέλαιος αίθουσας χορού συμποσιαστών ορχούμενων στις φιγούρες του βαλς, περιέβαλλαν ολόλαμπρα το πρόσωπο σαν φωτοστέφανο αγλαΐζοντας το διάστημα ως μαύρος αστέρας ή άλως γύρω από Σελήνη μετά την ολική έκλειψη ή εξάτμιση κομήτη  στην απώτατη στροφή του αφηλίου. Εβένινα, ακμαία, κυματιστά, ατίθασα θέριευαν στο φύσημα του ανέμου, έπαιρναν το χρώμα και την έκταση πυρκαγιάς στο ερέθισμα του ολόγιομου ρόδου της δύσης, αντάριαζαν σαν θάλασσα όταν θύμωνε ο καιρός και καταλάγιαζαν σε περίεργα όρθια σχήματα όταν ερχόταν η άπνοια, αντιδρώντας οργισμένα στη φτιαχτή ομοιομορφία που επιχειρούσε να επιβάλει η χτένα. Ένα σύνολο βοστρυχωτής βεντάλιας ή αναπεπταμένης ουράς παγωνιού, ανάγλυφο όπως τ΄  αλογοπάτια του πλακόστρωτου, περήφανο κι αδάμαστο στη θωριά μα απαλό και εύκαμπτο στο άγγιγμα με μια τέτοια άγρια φυσικότητα που καθιστούσε την πέραν λουσίματος περιποίηση περιττή και κάθε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο είδος κόμμωσης συντριπτική. Πράγματι μπροστά σ’ αυτό το ανεωγμένο ηλιοτρόπιο με τα μαύρα πέταλα  ωχριούσαν και τα γατσιόμαλλα των μοντέρνων  γυναικών που μετρούν την απελευθέρωσή τους με το βάρος της λίγδας τους και οι παραφουσκωμένες με ατμό χελιδονοφωλιές των κυριών  της αριστοκρατίας που κάνουν τσούφ – τσουφ στο περπάτημα και οι ξεβαμμένες, ολόισιες ως τσίγκος, μαδημένες, τιθασευμένες πηρουνότριχες της κάθε αυτάρεσκης ναζιαρόγατας,  με τη χαρακτηριστική καραφλίτσα στη μέση του αραιοκατοικημένου ‘‘φεγγοβόλου’’ από τη γύμνια κρανίου, λόγω του χημικού περάσματος με δέκα μπογιές και της καυστικής φλόγας του θερμού αεροπίστολου και του σεσουάρ.

          Στεκόταν μπροστά μου με τα καμαρωτά αψιδωτά γαϊτανόφρυδα και τα πράσινα μάτια της, ίσως όχι ακριβώς πράσινα, γιατί στο κέντρο ξεπεταγόταν ένα λουλούδι φωτιάς σαν ανεμώνη ή τουλίπα που άνθιζε από τις παρυφές της “κόρης’’ και απλωνόταν αργά, διαστελλόταν αλάργα στις πεδιάδες της ίριδας κατακαίγοντας τα σωρευμένα μαγνάδια της χλωροφύλλης, τα σπαρτά των χλωρών βεραμάν δημητριακών με μια βραδείας καύσεως και γι’ αυτό όχι πυρρόξανθη αλλά μελιά φλόγα, ένα ιδιότυπο πέρασμα  από διαβαθμισμένους αλλεπάλληλους τόνους του μενεξεδιού σαν ανάκλαση από παιχνίδισμα εδρών τοπαζιού. Ήταν σαν να εκρήγνυνταν δύο γαλαξίες και να εξαπόστελναν στο διάστημα διαδοχικές έγχρωμες  στοιβάδες ή κυματοειδείς δακτύλιους του Πολυκράτη, που ο ένας περικλείεται μες στον άλλον. Δύο κύκλοι με ισάριθμους τροχίσκους από λάβα σαν συστρεφόμενες εριούχες τολύπες.

          Πιο κάτω, μέσα από τα υγρά μακριά τσίνουρα σαν σπάθες Τάταρου νοτισμένες από τον ατμό δακρύων αγγελιοφόρου του τσάρου ξεκινούσε την αναρρίχηση ως οροσειρά Ιμαλαΐων με την αντανάκλαση του φωτός στη νεφοστεφανωμένη κορφή – στέγη του κόσμου μια μύτη αιλουροειδούς που ζάρωνε στο χασμούρημα , αδρή, καλοβαλμένη, χαριτωμένα ανασηκωμένη, δομημένη επί λαμπρού αρχαϊκού κίονα, λαξευμένη με λεπτομέρεια, ώστε να ‘ναι ολότελα κυλινδρική, καλυμμένη από παχύ λείο αψεγάδιαστο αστραφτερό δέρμα ερχόμενο σε έντονη αντίθεση με το μουσκεμένο ψηλαφητό σκοτάδι των συμμετρικών, μικροσκοπικών δίδυμων Δικταίων Άντρων, όπου κατάληγε η όλη αρχιτεκτονική. Από κομψά ρουθούνια, περιβλημένα με πλούσια, “βαριά’’ σαν πανωφόρι επένδυση επιδερμίδας και δροσερά από την αχλύ των υδρατμών έβγαινε νωχελικά η αναπνοή, δείγμα ήρεμης καρδιάς, κι έγλειφε με άργητα και ηδονή το υπέροχο στόμα των μαργαριταρένιων ομοιόμορφων δοντιών, παρατεταγμένων όπως οι θωρακοφόροι του Ναπολέοντα. Το πανωχείλι σε σχήμα καλλιγραφικής περισπωμένης, κάπως προτεταμένο, συγκρατημένο από δύο έντονες κάθετες γραμμές εκπορευόμενες από τις ρινικές εισόδους αντιπροσώπευε  μια ελαφριά διακριτική πρόκληση. Τα σάρκινα εμβαπτισμένα σε φοινικική πορφύρα χείλη που απορροφούσαν και αφομοίωναν με βουλιμία το μπορντό κραγιόν, όντας όχι αδέξια βαμμένη και επιπόλαια επαλειμμένη επιφάνεια, περασμένη μ΄ ένα μόνο χέρι ξερών, άνυδρων και ξεφτισμένων χρωμάτων,  αλλά μία ποτισμένη από κρυστάλλινες σταγόνες πάχνης, γόνιμη μαλακιά δίφυλλη πτυχή, τραβιούνταν ελάχιστα με ηδυπάθεια στη σύσπαση του χαμόγελου και το μόνιμα διαπεραστικό βλέμμα αποκτούσε ένα τόνο παιχνιδιάρικο, έτσι καθώς στένευε από το ανέβασμα του βλέφαρου, υπογραμμισμένο από μια – δυο ανεπαίσθητες διακοσμητικές ζάρες, χτυπητές εξαιρέσεις στο άμεμπτο πρόσωπο, που έδιναν όμως στην πάντα υποσχόμενη, μαγνητική, ίσως σκανδαλιστική, ξέγνοιαστη και μαριόλικη νεανική ματιά της περιπέτειας μια περίεργη χροιά ωριμότητας, σφυρηλατημένης από βάσανα, κερδισμένης μέσα από φθοροποιές συνθήκες, σαν σύμβολο ότι οι χαρές της νιότης και του έρωτα θέλγουν, τρελαίνουν και φτερνοκοπούν τα σώματα σε γλυκιά αυταπάτη μα δεν διαρκούν. Το κοίταγμα σε καλούσε σε μια προσωρινή ηδονή αλλά εκείνη η ρυτίδα ως ίχνος ακίδας εκκρεμούς συρόμενης σε ψιλή άμμο ήταν τελικά η εγγύηση που εξανέμιζε κάθε φόβο ή δισταγμό, η βεβαίωση πως μπορούσες να παραδοθείς ανενδοίαστα στον ίλιγγο της γενετήσιας παραζάλης, χωρίς κίνδυνο καταβρόχθισης από κάποια σαρκοφάγα Σειρήνα, εκστασιασμένη κορυβαντιούσα Μαινάδα ή προσευχόμενη μάντιδα υπό αγγλική έννοια ( αλογάκι της Παναγίας που τρέφεται από τον αναβάτη του ). Πίσω από τη διονυσιακή σαγήνη της έλξης του είδους που σε ζωγρούσε σαν συλληπτικός ιστός αράχνης και σε παρέσυρε ως μαγικός αυλός στο θαματουργό θαλάμι του θηλυκού, του από καταβολής κόσμου αδιαφιλονίκητου αφεντικού των ζητημάτων της καρδιάς υπήρχε η θέρμη της ανθρωπιάς, η σιγουριά της φιλίας, η εξασφάλιση ότι δεν είσαι  μόνο απαραίτητος συνεργός στο χωρίς κανόνες παιχνίδι των αισθήσεων αλλά ο δέκτης μιας απρόβλεπτης λιπαντικής τρυφερής στοργής, ο σύντροφος στην ευτυχία, ο άλλος πόλος μιας ολότελα μοναδικής, αποκλειστικής, αναζωογονητικής επικοινωνίας. Πίσω λοιπόν από τη λίχνη ωμότητα της ματιάς η καθησυχαστική θωπεία της ζάρας. Και γύρω από τη μετόπη των οφθαλμών και το τρίγλυφο του στόματος απλωνόταν η πανοραμική πλησιφαής ζωοφόρος του προσώπου, που μονάχα στο δρόμο προς το θεληματικό αδρό δίχηλο τόξο του πηγουνιού, ως ακρογωνιαίο λιθάρι με ομφαλική τομή και εγκάρσια υποδοχή, άμβλυνε κάπως τις γωνίες της και καμπύλωνε με χάρη.

          Όψη ήταν αυτή ή μορφή σμιλεμένη σε κιονόκρανο, τρανό δείγμα τριών τεχνοτροπιών; Είχε κάτι το δωρικό, ίσως την αυστηρότητα της περηφάνιας, αλλά και ένα ευδιάκριτο ιωνικό τόνο, ίσως την καλλιτεχνική κατανομή των  χαρακτηριστικών, όταν όμως άνθιζε το χαμόγελο, έλεγες πως τόση ώρα ήσουν στραβός να μη βλέπεις πάνω στα σφιχτά ροδακινάτα πρησμένα από αίμα και υγεία φουσκομάγουλα, που πυρακτώνονταν στη ζέστη και σεμνύνονταν στο κρύο,  την  “ κορινθιακή ” απεικόνιση της ευμάρειας και της γλυκύτητας της ζωής.

          Κι όπως κάθε κιονόκρανο στηρίζεται στο στυλοβάτη κιονοστάτη του, έτσι  κάτω από την ευγενική τούτη ειδή με τη φαεινή πνευματική αύρα εκτεινόταν ένας λαιμός περιστεριού λευκός και αλαβάστρινος με αφετηρία ένα εύκαμπτο νωχελικό άτλαντα ως περιαυχένιο ευσυνείδητου χορευτή που συγκρατούσε με άνεση το κρανίο σε στάση πάντα κατακόρυφη και το περίστρεφε αργά μα σταθερά, ως περισκόπιο ανιχνευτικού υποβρυχίου, όχι βεβιασμένα, όχι σπασμωδικά ή απότομα αλλά τεμπέλικα, νωθρά με τη σιγουριά και την αυτοπεποίθηση της προσωπικής χάρης που νυσταλομαργώνει στους βραδύτατους ρυθμούς της απανταχού αργοσάλευτης Αρμονίας. Τί θέλω να πώ; Πως κάτεχε τούτη η γυναίκα με το φιλόκαλο διάκοσμο, που σκιαγραφούσε τις κοιλότητες του ευσταλούς παραστήματός της, ένα κομμάτι της ιδανικής ευταξίας του Σύμπαντος. Ίσως επειδή η συμμετρία της φύσης είναι αιώνια και η ελικοειδής συστροφή της σιγά – σιγά ανελικτή, γι αυτό και η χάρη της Φαιναρέτης εκφραζόταν με μακρόσυρτες παύλες σε αλληλουχία σημάτων μορς, με εκπομπές και παύσεις ευρείας ταλάντωσης και περιοδικής κυματανάπαλσης. Όπως η ευρυθμία του κόσμου κυλά και διαμορφώνεται αργά, έτσι και η αβρότητα της Φιανρέτης εκδηλωνόταν σ΄ όλους με τη μαγεία της επιβραδυμένης κινηματογραφικής λήψεως.

          Κι ύστερα, πιο χαμηλά από τη ζηλευτή κολόνα του λαιμού άρχιζε το σώμα της, μια ατέλειωτη πεδιάδα λείας, αισθαντικής, αρωματικής, κρουστής, ζυμωμένης με γάλα και μέλι επιδερμίδας. Ένας κορμός ρυμοτομημένος με πολύ συγκεκριμένες θετικές ευθείες γεωμέτρη, κάπως τετραγωνικός κι αυτός (εντελέχεια του σχήματος τετραγώνου ήταν αυτή η γυναίκα), συμπαγής, ευθυτενής είτε σε καθιστή είτε σε όρθια στάση, πάντα λεβέντικος, μεγαλόπρεπος, στητός σαν πύργος, όπως ταιριάζει στον άνθρωπο, που καθώς μαρτυρεί η ονομασία του είναι φτιαγμένος και προορισμένος να αναθρώσκει με αγέρωχο σήκωμα του κεφαλιού και καμαρωτό τέντωμα των σπονδύλων. Επάνω, το στήθος όχι πολύ μεγάλο, μονάχα όσο χρειαζόταν για να τονίζει διακριτικά και να ποικίλλει το άπλωμα της κάθε γουστόζικης μπλούζας, να αναπληροί τη μονοτονία, την απλασία του ρούχου με την απαλή καμπυλότητα, τη καλλιτεχνική γλυφή του στέρνου. Αλλ΄ αν τα βυζιά της δεν είχαν τόσο έντονη και εμφανή κυρτότητα ώστε να προσφέρουν στον έκθαμβο παρατηρητή θέα ολογραφικού διαμετρήματος, διαστέλλονταν όμως αχόρταγα στη διάσταση του πλάτους. Σχημάτιζαν δύο πεπλατυσμένα, υποστρόγγυλα, συνεκτικά προσκέφαλα, παραγεμισμένα με παχύ πτίλωμα πάπιας ή μπόλικο λίπος φασιανού, όπου ο καθένας θα έδινε δέκα χρόνια ζωής για να εναποθέσει και να χώσει στριμωχτά τη κεφαλή του, βουλιάζοντας αμέριμνα στην αναπαυτική υποχωρητικότητα του αφρώδους φυσικού σοφά και την ευλογημένη από την Αγία Γραφή τρυφερότητα του στρουθίου.

Στη μέση ένας στενός διάδρομος για να χωρίζει τις δύο σάρκινες συμπληγάδες πέτρες, τα δύο άταχτα πιτσουνάκια της ευτυχίας,  και πάνω στις χαμηλοβλεπούσες θηλές, τις μυστηριώδεις ανείδωτες ρόγες,  η αισθησιακή καλύπτρα του μαύρου στηθόδεσμου, συγκρατούμενη όχι από τους ώμους, αλλά μονάχα από τα πλάγια, δίνοντάς σου την εντύπωση ότι ίσα που κρατιέται, ότι από στιγμή σε στιγμή θα πέσει, θα τραβηχτεί ως βελούδινη αυλαία θεάτρου ή πέπλο αστροκέντητο ταχυδακτυλουργού,  αποκαλύπτοντας στον άναυδο θεατή το όγδοο θαύμα του κόσμου, τον μαρμάρινο μπούστο της ίδιας της Αφροδίτης, τα ζεστά από το σουτιέν, αχνιστά από την υπό πίεση κυκλοφορία του αίματος, γυαλιστερά από τον εκκρινόμενο ιδρώτα, λαχταριστά σαν αδάγκωτα δαμάσκηνα,  πυκνοκλωσμένα – κρουστά στη ψαύση, οιηματικά κι εξογκωμένα ως εκτοξευόμενα οβούζια κανονιού ή ερεθισμένα κνησμώδη  οιδήματα ή φουσκωμένοι ασκοί φυσερού, πλυμμυρικά στην εισπνοή, αμπωτικά στην εκπνοή φεγγάρια της Μαρίας, τα μετερίζια του έρωτα, τα αδιαπέραστα οδοφράγματα του Ανζολρά και του Γκαβρός. Και πιο κάτω, κάπου κοντά στον ομφαλό μια μελανή κηλίδα σαν καρδούλα ή σαν ώριμο αχλάδι (που να θυμάμαι μετά από τόσον καιρό) που σου ‘ρχόταν να γλείψεις λιχούδικα ή καλύτερα να την καταπιείς αμάσητη, ώστε να μην ξαναπεινάσεις ποτέ. Μια σκούρα ανήλιαγη νησίδα στον ωκεανό του έκπαγλου λευκού δέρματος, του καταλαγιασμένου σε ευδία και νηνεμία, ίσα – ίσα για να σκανδαλίζει το μάτι, ως να μην έφταναν όλα τ΄ άλλα, ως λικνιζόμενη σημαδούρα ή κοίλος φακός που προσελκύει και συγκεντρώνει τα βλέμματα ή μαύρη τρύπα του διαστήματος,  που έλκει τα πάντα στην αχόρταγη χοάνη της.

          Κι ύστερα τα μπράτσα που  καταπλάκωναν μαζί με το κορμό αποπνιχτικά και στενάχωρα τις θυσανωτές, ευωδιασμένες από τον ύπνο τρίχες της μασχάλης, ώστε ν΄ ακούγεται έντονο θρόισμα διαμαρτυρίας, βραχίονες ολότελα γυναικείοι με τους μύες σκεπασμένους από ένα παχύ στρώμα υποδόριου, γαλακτερού ιστού, επιρρεπούς στο ζούληγμα τις καλοκαιρινές νύχτες, αναπαυτικού για τον ανδρικό ηδονοβλεπτικό πορνοφθαλμό, ός τα πάνθ΄ ορά, που έβγαινε από τη κόγχη του αναστατωμένος,  αλλ΄ έπειτα ξεπέζευε και κουκούβιζε εκειδά ναρκωμένος, ευαίσθητου και απαλού στην επαφή του με τα διψασμένα για τρυφεράδα χείλη του τυχόν θαυμαστή. Ο πήχης, αντίθετα με την τροφαντή ωλένη ήταν γερός, σχηματοποιημένος, όλο δύναμη. Όποτε σφιγγόταν η γροθιά, ο νευρώνας κάτω απ΄ τον αγκώνα φούσκωνε, θαρρείς και εμφυσούνταν οι μύες από οργή. Έτσι λοιπόν το άμωμο και άσπιλο ψαχνό του κοτόπουλου και την αφράτη από περίσσιο  ζυμάρι και διογκωμένη από το φούρνο ψίχα της φραντζόλας διαδεχόταν ένα ορατό νευροσυμπίλημα με φλεβικούς χόνδρους και κόμπους βαστάζου – εργάτη εκεί που κατάληγε ο μοχλός του συλληπτήριου οργάνου. Από τον ώμο ως τον καρπό το χέρι ήταν ένας συνδυασμός Ναρκίσσου και Σαλμακίδας, μια ευρηματική σύνθεση του ωραίου και του δυνατού, μία συνύπαρξη από τη μια μεριά της αναγεννησιακής απαλόχρωμης κι αχνόθωρης  ομορφιάς και από την  άλλη του χειμαρρώδους νεανικού σφρίγους.

          Πέρα απ΄ το καρπό απλωνόταν η παλάμη των ονείρων με τη  πιο χορταστική αφή που γνώρισα ποτέ. Όταν εγκλώβιζες το άκρο σου εκεί μέσα, αισθανόσουν πως το ασφάλιζες σ΄ ένα βαρύ προστατευτικό πάπλωμα, σ΄ ένα χοντρό δερμάτινο χειμωνιάτικο  γάντι, όπου τη θέση της κατεργασμένης άψυχης ποπελίνας είχε η εξημμένη από την παγωνιά και την κνίδωση της απογευματινής ψύχρας επιδερμίδα, που παρά το κρύο της άγγιγμα μετέδιδε μυστηριωδώς στο εναγκαλιζόμενο χέρι μια ανακουφιστική ζεστασιά, μια γλυκιά χαδιάρικη θέρμη, μια θαλπωρή ειδυλλιακή και απόκοσμη σαν να βρισκόσουν στην απανεμιά του Παραδείσου ή στη λάβρα του τζακιού. Στη συνέχεια του επιμελημένα επενδυμένου μετακάρπιου και πέρα απ΄ τους ευδιάκριτους καλοφτιαγμένους κονδύλους ήσαν εγκατεστημένα με αβρότητα τα πέντε ευτραφή δάκτυλα, ολότελα συμμετρικά μεταξύ τους στο πάχος σαν ελαφρώς αμβλυμένα ορθογώνια παραλληλεπίπεδα.

          Για το όρος της Αφροδίτης και το λεμονόδασος των υγρών ονείρων με τη ρουφήχτρα του Μέλστρεμ, όπου περιδινείται και εξαφανίζεται το Σύμπαν, δεν θα μιλήσω, γιατί είχαν παραλύσει τα μόρια μου από ηλεκτροσόκ κεραυνού ισχύος μεγατόνων και αγνοούσα τί διαδικασία διαδραματιζόταν στο μηχανοστάσιο της ζωής, αδυνατούσα να μετρήσω με ακρίβεια τους σφυγμούς της αυτόματης κι αθόρυβης παλινδρόμησης, ούτε μπορούσα ν΄ ακούσω το αγωνιώδες αγκομαχητό του γρασωμένου εμβόλου, καθώς πνιγόταν  μες στ΄ αναβλύζοντα και εξιδρούμενα από κρουνούς και στρόφιγγες λιπαντικά έλαια πετρελαιοφόρας δεξαμενής, την ιερή τούτη ώρα που ο περιστρεφόμενος κοχλίας εμβάθυνε τη δράση του στο ξύλο της γνώσεως καλού και κακού.

          Μετά τα καλλίπυγα, αδρομερή, στεατογλουτιαία, πλησιφαή, ολόγιομα κι ορθοκάπουλα,  στρόγγυλα και γενναιόδωρα κρεατωμένα με μπόλικη μάζα πλαστελίνης οπίσθια ,  είχαν θέση οι λιπώδεις εύσχημοι μηροί που σε σχέση με το κορμό δεν στερούνταν ραφαηλικής φωτεινότητας, πλούσιας μα και στιλπνότατης σάρκινης επικάλυψης και διέγραφαν μια τροχιά ακαταμάχητης καμπυλότητας που θα μπορούσε να τρελάνει και ευνούχο.

          Έπειτα στη συνέχεια ενός στέρεου, γερά δομημένου γόνατου απλωνόταν η χορδή της κνήμης και της περόνης και φυσικά το τόξο της γάμπας που απομυζούσε και εξέπεμπε εκλάμψεις κι ερυθήματα, σήματα κι ερτζιανά κύματα ηφαιστειώδους, εφηβικού ή εκκαψυλιωμένου γεροντικού πάθους κάθε φορά που λικνιζόταν με ελαφριά παρέκκλιση στο περπάτημα, ιδίως στο πάτημα του τακουνιού.

          Καθώς το πόδι τεντωνόταν προς τα κάτω στένευε ολοένα τη περίμετρό του ως ευβοϊκή θάλασσα που πιέζεται ανελέητα από βίαιη και άσπλαχνη κοίτη του Μπρεχτ να στριμωχτεί και να χωρέσει στο πορθμό του Ευρίπου, σαν να αποτελούνταν από αλλεπάλληλους πολύχρωμους κύκλους σε φασματική ανάλυση κομπιούτερ, όπου ο κατώτερος  είχε προοδευτικά μικρότερη περιφέρεια έναντι του ανώτερου μέχρι να επιτευχθεί η απαραίτητη στενότητα, ώστε να γίνει η σύνδεση με την άρθρωση του ταρσού. Μα τούτο το γλυκό αντάμωμα δεν σχημάτιζε την κλασσική γωνία, όπως στις περισσότερες  πατούσες, αλλά αντίθετα το μετατάρσιο ερχόταν σαν απόλυτη συνέχεια ή προέκταση της κνήμης. Είναι κάτι αδύνατο να περιγραφεί τούτη η ομαλότατη μετάβαση από τον απότομο μονοκόμματο κατήφορο του καλαμιού στη λοξοδρομική, κεκλιμένη , ολότελα βατή πλαγιά του βαδίζοντος άκρου, όπου αν ήσουν μικροσκοπικός ευχαρίστως θα ‘κανες τσουλήθρα, εκεί πάνω στο κατωφερές τάρσωμα των κοκάλων, ξεκινώντας από τον καλλίγραμμο, περίτεχνο φινετσάτο αστράγαλο για να καταλήξεις στα περιτυλιγμένα με άφθονη ζύμη αφροδάκτυλα.

          Μα εκτός από το ήπιο ροβόλημα του μετατάρσιου εξίσου χάρη ακτινοβολούσε και η αυστηρά ορθοπεδική καμάρα μεταξύ της εύθραυστης σαν του Αχιλλέα φτέρνας και του αλαφροπάτητου πέλματος που θύμιζε φτεροπόδαρο Ερμή ή αθλητή στην εκκίνηση εκατό μέτρων.

          Όμως το μυστικό της όπλο, η ακαταμάχητη σαγήνη ήταν αναμφίβολα τα δάκτυλα, ο τερματισμός της κατάβασης του λιλιπούτειου σκιέρ, που σήμαιναν την πανηγυρική επαναφορά στον κόσμο του τετραγώνου ύστερα από την πρόσκαιρη επικράτηση της καμπύλης. Ο τέλειος γεωμετρικός σχεδιασμός τους εκφραζόταν με την ακριβέστατη και αναλογικότατη μείωση του μεγέθους τους από το μεγαλύτερο στο μικρότερο, ως να επρόκειτο για διαδοχή αριθμητικής προόδου ή για κατάταξη  μαθηματικών στοιχείων . Χωρίς νάναι ίσα μεταξύ τους αλλ΄ αντίθετα ακολουθώντας μια φθίνουσα κλίμακα στη διαμόρφωση των διαστάσεών τους είχαν ωστόσο μια εμφανή συμμετρία, μια πιστότατη ομοιότητα ανάμεσά τους. Σαν να βρισκόσουν μπροστά σε βιτρίνα ζαχαροπλαστείου, όπου εκτίθεται το ίδιο  γλύκισμα σε πολλά μεγέθη και πράγματι τούτα τα μπουρεκωτά δάκτυλα φάνταζαν από μακριά σαν πασχαλινά κουλουράκια ή ζαχαρωτά ονομαστικής γιορτής και σου ‘ρχόταν να τα καταβροχθίσεις. Πάνω τους σαν κερασάκια σε δαψιλή πλουσιοπάροχη κρέμα σαντιγί ή ρουμπίνια σε θήκες μενταγιόν αναπαύονταν τα αντίστοιχα νύχια, όντας όλα αβρότερα του Αλκιβιάδη, σκληρά σαν λεπτές φέτες από πολύτιμο λίθο, αστραφτερά καθώς κατόπτριζαν το φως με την αναλαμπή χρυσής κορώνας, κρυμμένα μ΄ επιμέλεια γάτας ώστε να μην πληγώνουν αλλά και αφημένα με γήτεμα ώστε να ερεθίζουν, κόκκινα – κόκκινα σαν διαφάνεια ήσυχης λίμνης την ώρα του δειλινού, ποθητά στην αφή όσο η ψύχρα του μαρμάρου και λυτρωτικά στη γεύση όσο η κεντριστική κατάποση πινακίου φακής από ταξιδιώτες της ερήμου.

          Ο έρωτας είναι σαν φωνή δελφινιού. Μια φαινομενικά απλή μα πολυσήμαντη, κωδικοποιημένη, ηχοβολιστική βυθοσονική κραυγή, το απατηλό λευκό του Νευτώνειου δίσκου που συγχωνεύει και υποκρύπτει ιριδικό φάσμα αποχρώσεων. Κι είναι η μετατόπιση των υδάτων τόσο ισχυρή, ώστε διατρυπά τις μύρτους των τυμπάνων και καταρρακώνει το αμυδρό βεληνεκές της σφύρας και του άκμονα κι από εκδήλωση ασυγκράτητη γίνεται μεταφυσικό μυστικό του υπερπέραν, διάχυτο στην ατμόσφαιρα διαστημικό παραμύθι του υπερχώρου,  ως οπτασία Ιπτάμενου Ολλανδού και νανούρισμα συριστικών ψιθύρων για τις φώκιες, για να διακηρυχθεί έτσι μέχρι το πέρας των οριζόντων, καθώς εκρήγνυται η υπερηχητική σιωπή και κλιμακώνεται στο διαπασών η διαπεραστική συχνότητα των ντεσιμπέλ της ευτυχίας. Είναι το λευκό τόσο λιτό κι απέριττο στο ανεπιτήδευτο φόρεμα της παρθένου, όπως οι σεμνές εσθήτες των Ιωνίδων γυναικών και οι λινοί χιτώνες των παίδων εν καμίνω , αλλά ταυτόχρονα μπορεί να αναλυθεί σε  λαβυρινθώδη φροϋδικά συμπλέγματα με χρώματα ρευστής λάβας ηφαιστείου και ψεκάδων παλιρροϊκού κύματος και ακανθώδους χλωροφύλλης της ζήλιας και αυτόφωτου χρυσαφιού της ηλιακής άλω ή  σκηνικά ντουμανιασμένου μαλαματοκαπνισμένου καμπαρέ ή ίσως σοδομιστικού καλαφατιστικού σαραγιού της Ανατολής μες τα άδυτα του νοτισμένου από τις φαντασιώσεις της νύχτας κοριτσίστικου εγκέφαλου.

          Είναι το λευκό τόσο ταπεινό και καταφρονεμένο, επαίσχυντο και πεζό, όταν περιβρέχει με κολλώδη έκκριση τα δάκτυλα του ιδρωμένου έφηβου σχηματίζοντας μεμβρανώδες χέρι πάπιας ή νυχτερίδας, εκεί που οι μύες συσπώνται και το σάλιο δεν ελέγχεται πια απ΄ τα χείλη, μα την ίδια ώρα λάμπει ο νους απ΄ την εικόνα του καλοκαιριού με τη τρικυμία να μεριάζει το βράχο και να υποσκάπτει το σπήλαιο, με το αντηλιακό που χύνεται απρόσεκτα – άτακτα στη σάρκα και το φιαλίδιο που πέφτει ανάσκελα στην άμμο, ενώ ο ήλιος μαρμαρώνεται ως αντανάκλαση πάνω στα κρόσσια του αποσυρόμενου αφρού. Η σκέψη δύει σε νυσταλέο ηλιοβασίλεμα και καίγονται μονομιάς οι ασφάλειες των κυκλωμάτων της συνείδησης, όταν το ένστικτο βοά, εκκενώνοντας το περίνεο. Είναι τόσο απλός ο έρωτας σαν σμίγουν οι βόστρυχοι του εφηβαίου με τους οργισμένους θύσανους του εφήβου, ο πίθος των Δαναΐδων, που στο βάθος του φέγγει η μετά θάνατον ζωή με το ντολμέχ και το μενίρ της γήινης έκστασης και αιωνιότητας, με το βασιλικό που ραντίζει και το θυμιατό που ναρκώνει την κατακόμβη των αισθήσεων, την ασφαλέστατη κιβωτό του γένους.

Είναι  όμως συνάμα σύνθετος και πολύπτυχος καθώς βιάζεται να λιπάνει τις σκληθρωτικές εξοχές της πραγματικότητας, για να μη ματώνει ο ερωτευμένος στο άκουσμα διαδόσεων, βεβαρημένων απ΄ τη συμβατικότητα της κοινωνίας κι εξογκωμένων από ανικανοποίητες γεροντοκορίστικες ψυχοσυνθέσεις, αντιπαραθέτοντας στα επιβαρυντικά στοιχεία την αφηρημένη αγάπη και στις ενοχοποιητικές ενδείξεις την ακλόνητη πίστη. Είναι ανεξήγητος και ανεξιχνίαστος καθώς επικαλύπτει την αλήθεια με τη λήθη, ανθολογώντας το παρελθόν και προβάλλοντας τη γλυκιά γεύση της ανάμνησης σαν ολονέν ανανεούμενο τώρα, καταργώντας στο εξής το χρόνο, σαν να ζει κανείς στον πλανήτη Δία, όπου οι εποχές δεν αλλάζουν, ή στον Όλυμπο, όπου οι θεοί δεν γερνούν. Είναι πέρα από κάθε γνώση ή αφελή επιδίωξη του καλώς επίστασθαι, αφού αρκείται στη στιγμιαία ανάπαυση του κεφαλιού πάνω στην  ανάστροφη παλάμη για να αποικοδομήσει το χώρο και να αντικαταστήσει την εικόνα του δρόμου, όπου λιάζονται οι πλανόδιοι πωλητές, με τις διαφάνειες τόπου αλλοτινού, όπου χάσκουν οι επικρεμάμενοι βράχοι των πριαπικών ορμών και σκόρπια κείνται τα μαγικά φετίχ της παγανιστικής  λατρείας, τοποθετώντας στην αφετηρία του λεωφορείου για το βασίλειο της ερωμένης την αρχή της πραγματικής ζωής. Ο ανίκητος στη μάχη γιος της Αφροδίτης, ο τοξοφόρος Ερωτιδέας που εννυχεύει μυστικά στις μαλακές παρειές νεάνιδας για να εξαπολύσει βέλη φαρμακωμένης φαρέτρας διαπαιδαγωγεί το μάτι, λαγαρίζοντας τα περιγράμματα με αιώρημα σταγόνων κολλυρίου και εξαλείφοντας τις ρυτίδες με επίστρωση μυρωμένης πομάδας, αναπληρώνει την παρουσία, οξύνοντας και ευαισθητοποιώντας διορατικές νυκταλωπικές ικανότητες ξεχασμένης παραψυχολογίας, κορφολογεί και σταχυολογεί τα συμβάντα, συλλαμβάνοντας την αιθεριακή ηχώ της ουσίας, σπάει το φράγμα των αισθητηρίων και διοχετεύει στο περιβάλλον την εσωτερική αντίληψη των πραγμάτων. Παρουσιάζει την επιθυμία σαν μόνο γεγονός αξιοπρόσεκτο και τότε πια ο νους παύει να καταναλώνει την καύσιμο ύλη των εμπειριών και  αυτοτροφοδοτείται από τις ίδιες τις παραστάσεις του. Αλλά αυτή η αποπομπή του εισπορευόμενου ερεθίσματος και η διαρροή προσωπικού αποστάγματος, τούτη η εκχωματιστική διάβρωση του αυστηρά ιδιωτικού γόνιμου χούμου, που αναποδογυρίζει σαν κάλτσα το μύχιο εαυτό και τον παραδίδει στον έξω κόσμο, προκαλεί μοιραία την ομοιόσταση. Την αλλαγή στον τρόπο κατανόησης των αντικειμένων ακολουθεί η μεταβολή των υποκειμένων. Ο ιδιαίτερος ψυχισμός μαζί με τις εντυπώσεις του γίνεται ψωμί και τον τρώει ο εραστής, ρουζ για τα μάγουλα που μ΄ αυτό διασκεδάζει την ωχρότητα του προσώπου η ερωμένη Κυρία με τας Καμελίας. Κι αντί για το εκ γενετής εμφυτευμένο εγώ εισβάλλει  στο άδειο, νευροπαραλυμένο, ουδετεροποιημένο κρανίο του θαυμαστή το σεπτό χαμόγελο της Μαντόνας και πίσω απ΄ τα μάτια της δοσμένης, αφοσιωμένης οδαλίσκης (με τα έωλα στήθη της πολυχρησίας) η μορφή του ευνοούμενού της Άδωνι. Δεν είναι ξένες οντότητες τούτοι οι εισβολείς, είναι η μετουσίωση, μετάλλαξη, αναβάπτιση της ταυτότητάς μας,  η φρεσκότατα εκδαρμένη διφθέρα που παραφθάρηκε σε άτριφτο τεφτέρι και επέστρεψε, η παρακαταθήκη του βαθύτατου πολυκαιρισμένου εσωκαρδίου μας στο εργαστήρι λαναρίσματος του ντουνιά και η παραλαβή του ως καθαρισμένου και επιμελώς ξεσμένου ή η καταπλεονεκτική δανειοδότηση κι η ύστερη ανάληψη του κεφαλαίου με συμφέρουσα τοκογλυφική απολαβή. Ο έρωτας είναι η περικοκλάδα, η παραφυάδα κι απόφυση της εσωτερικότητάς μας, για τούτο επιδεικνύουμε απέναντί του την ίδια κατανόηση που θα δείχναμε για τις δικές μας πράξεις, την άπειρη συμπάθεια που στηρίζουμε στην ανελλιπή γνωριμία με την ίδια μας τη σκέψη. Τούτη η μεταπήδηση στο παράλληλο σύμπαν  του ωραίου κι ασθενούς μέσα απ΄ ένα τσουρουφλιστικό μαγνητικό πεδίο, ο κατοπτρισμός της ψυχής μας στην ετερόφυλη οθόνη είκοσι τεσσάρων ιντσών, αν και αποτέλεσμα, εμφανίζεται να προηγείται ξεπερνώντας τη φαινομενική γενεσιουργό του αιτία, τη σχέση καθαυτή, που έπεται με λαχανιασμένο πνεύμονα και βήμα καρκινικό. Το άνθος προβάλλει πριν περατωθεί  η καλλιέργεια. Ο έρωτας δεν χρειάζεται γνωριμία, γιατ’ είναι το πιο σικέ παιχνίδι της ιστορίας, είναι προκαθορισμένη η κατάληξή του, το τελευταίον εκβάν, απ΄ όπου έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται. Βαίνει πάντα προς τον συγκερασμό, τη σύντηξη των δύο μέσα στη πιο ψηλή θερμοκρασία του φούρνου  της έκστασης, οπότε η γνωριμία των χαρακτήρων, προσέγγιση των απόψεων, η δια λόγου επικοινωνία χωρεί υποχρεωτικά, εκβιαστικά, με τη διαδικασία του  επείγοντος,  αναγκάζοντας τους ερωτευμένους να ψιθυρίζουν ακατάπαυστα τις λευκές νύχτες, ώστε να πληρωθεί ο τύπος και ν΄ αρχίσει το ουσιαστικό μέρος (της εφάλσεως). Διηγούνται, βερμπαλίζουν και μακρηγορούν σωρεύοντας λεπτομέρειες μα δεν έχει σημασία ο ειρμός και η συνάφεια των λεγομένων. Το περιεχόμενο δεν παίζει ρόλο, μετράει μόνο η απαρίθμηση γεγονότων εική και ως έτυχε, η αφήγηση ανδρικών κατορθωμάτων ή γυναικείων ευαισθησιών, η φατική επανάληψη μονότονων ερωτικών εξομολογήσεων σε χτυπητή αντίθεση με τη συνθετότητα επιστημονικών κωδίκων. Κάθε λέξη  φέρνει τους ερωτευμένους κοντύτερα, γιατί είναι έτοιμοι να συμμεριστούν και να συγχωρήσουν τα πάντα.

          Είναι η δίνη της σαρκικής αγάπης, που τη νιώθει κανείς αδιάψευστα όταν παλινδρομεί από την ποικιλοχρωμία των συν- οπτώμενων ροδοκόκκινων ξεροψημένων εγκεφάλων στο λιτό κι απέριττο της μίξης των οργάνων, περίτρανη απόδειξη ότι ο σκοπός της ύπαρξης σημαίνεται και συμβολίζεται από το νερολεκέ και την αιμογλομπίνη πάνω στην αγνή λευκότητα της παστάδας. Η ταλαίπωρη ζωή ορφνών κι ανενεργών υδατανθράκων με διπλό προγούλι τί θα χρησίμευε χωρίς τη σεμνή ερυθρίαση των παρθενικών παρειών και τη γήινη θρασύτητα  του παιχνιδιάρη κόρδακα; Και τούτο ισχύει όχι μόνο για τον εργένη κούρο ή τη γεροντοκόρη αλλά για κάθε αζευγάρωτο ανέραστο ταίρι που από μόνο του είναι να το κλαις περί λύχνων αφάς μα όταν συνδυάζεται με άλλα ετερώνυμα παράγει φυσικούς ή πολιτικούς καρπούς (δεν εννοούμε απογόνους που γίνονται . . . . φυσικοί ή πολιτικοί αλλά παντός είδους υλικά – πνευματικά προϊόντα πνεύματος ή σπέρματος), άνθη αυτοσυγκεντρωτικής μελαγχολίας ή ενδοσκοπικού εμπνευσμένου αυνανισμού, καλλιτεχνήματα ασυγκράτητης εξωστρέφειας και απεριόριστης γυμνικής κουλτούρας των σωμάτων».

        Καθώς ήσαν ξαπλωμένοι δίπλα- δίπλα, η Φαιναρέτη εξομολογήθηκε:

        «Δώδεκα χρόνια είχα να το κάνω αυτό. Μην έχεις εσφαλμένες εντυπώσεις, μεγάλε Υπερίων. Βλέπεις μία ωραία θηλυκή μορφή με άψογο περίγραμμα και καμαρωτό παράστημα και υποθέτεις ότι απολαμβάνει μία πλήρη ερωτική ζωή, αλλά καταλαβαίνεις ότι για μια γυναίκα με το δικό μου παρελθόν είναι δύσκολο να απολαύσει τον έρωτα…»

          «Κι εγώ είχα χρόνια να απολαύσω τον έρωτα…», απορούσε και ο ίδιος ο Υπερίων μ’ αυτά που έλεγε, τελείως ανάρμοστα και άπρεπα για ένα τιτάνα αξιωματικό του Αστροστόλου.   

     «Ποτέ στο παρελθόν δεν έχω επιλέξει τους άνδρες, με τους οποίους κοιμόμουν. Και να τώρα που η μοίρα με αξίωσε να είναι ο υπέρλαμπρος Υπερίων ο πρώτος άνδρας, όπου είχα την ευκαιρία  εκδηλώσω ελεύθερα την προτίμησή μου…»

          «Ναι, αλλά εγώ έχω να αναμετρηθώ με τις τύψεις μου. Έχω διδαχθεί Δεσποτική για να διοικώ τους υφισταμένους μου, Γαμήλιο τέχνη για να ποτίζω το δενδρύλλιο της οικογένειάς μου να μη μαραθεί και να ανανεώνω το ενδιαφέρον της συζύγου μου, Τεκνοποιητική για να ανατρέφω τα παιδιά μου και όλες τις άλλες τέχνες και επιστήμες που περιγράφει ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά και ξαφνικά βρίσκομαι να τα έχω προδώσει όλα παρασυρμένος από την ομορφιά σου».

             «Υπερίων, δεν θέλω να χαλάσω την ευτυχία σου με το ωραίο σου ολογράφημα. Σε παρακαλώ, μην είσαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό σου. Χαλάρωσε λίγο, είσαι πολύ σφιγμένος, στην Νέα Αρκαδία βρίσκεσαι, ένα βήμα πριν από τον παράδεισο…»       

              Ο Υπερίων σιώπησε για λίγο για να αναλύσει την κατάσταση, γιατί έτσι είχε μάθει τόσο χρόνια ως επιστημονικός αξιωματικός του Αστροστόλου.

         «Δηλαδή τώρα έχουμε αναπτύξει το συναίσθημα της αγάπης, όπως λένε και οι Χριστιανοί;»

           «Συναισθηματικέ μου Ερωτιδέα, δεν αρκεί που χαιρόμαστε ο ένας την ύπαρξη του άλλου; Αυτή τη στιγμή είμαστε σωστοί ο ένας για τον άλλον. Γιατί να μην απολαύσουμε αυτή την τέλεια στιγμή, σε ποιον έχουμε να λογοδοτήσουμε; Η μαγεία της Νέας Αρκαδίας είναι ακριβώς ότι οι άνθρωποι ανοίγουν τις καρδιές τους σε αλλήλους με ειλικρίνεια, γνησιότητα».

          «Δεν χάνεις ποτέ την ευκαιρία να επαινέσεις τη Νέα Αρκαδία για μία ακόμη φορά».

           «Γιατί; Δεν το βιώνεις αυτό που λέω; Δεν ζεις τη στιγμή αυτή σε όλη της την ένταση, σε όλη της τη γεύση;»

        «Για να συμμορφωθώ προς το καθήκον αληθείας που μού επιβάλλεις, αυτό που σκέφτομαι τώρα είναι ότι θα μπορούσα να είμαι πατέρας σου σε ηλικία».

        «Ένας νέος πατέρας. Αλλά υπό το καθεστώς της Νέας Αρκαδίας θα μπορούσες να είσαι πατέρας όχι μόνο δικός μου, αλλά και του παιδιού μου, αν με έχεις γονιμοποιήσει ή, για να μετέλθω τιτανική διάλεκτο, αν έχει σχηματιστεί ζυγωτικό ευκαρυωτικό κύτταρο από τους ετερόφυλους γαμέτες μας».

        «Σε παρακαλώ, αυτό δεν θα ήταν για μένα η καλύτερη κατάσταση… αλλά μην ανησυχείς, θα βρω τον τρόπο να αναλάβω την ευθύνη. Επιτέλει ταχέως, αλλά εγγύην φεύγε, λέγουν τα δελφικά παραγγέλματα. Δεν σού δίνω εγγυήσεις, αλλά να ξέρεις ότι θα βρω τρόπο να αντεπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου και να αποκαταστήσω το παιδί, που ενδεχομένως θα προκύψει από την ένωσή μας μέσω αναγνώρισης πατρότητας. Άλλωστε έχω συναίσθηση ότι όλο αυτό το αμήχανο πλέγμα περιστατικών, που εγγίζει την παρλαβαση καθήκοντος, προέκυψε ενώ ήμουν σε υπηρεσία και…»

             «Επιτέλους, χαλάρωσε, ελλογιμότατε των τιτάνων! Καταλαβαίνεις ότι μετά από δώδεκα χρόνια αποχή από τη γενετήσια πράξη, δεν θα μπορούσε η πρώτη μου προτεραιότητα να είναι η αντισύλληψη. Ας προσβλέψουμε χαλαρά σε οτιδήποτε μάς επιφυλάσσει το μέλλον. Και οι δύο μας είμαστε ενήλικοι, αμφότεροι είμαστε υπεύθυνοι, θα βρούμε λύσεις».

          «Φαίνεται ότι ενός κακού, μύρια έπονται. Το πένθος μου για την Λητώ με έκανε να χαμηλώσω την επαγρύπνησή μου και να τώρα που βρίσκομαι μπροστά σε μία ανεπιθύμητη … εεε… δύσχρηστη, δύσκολη στο χειρισμό εγκυμοσύνη…»

          Η Φαιναρέτη ανασηκώθηκε έχοντας συναίσθηση ότι η συζήτηση οδηγούνταν πλέον σε άλλο επίπεδο.   

          «Κι όμως, όσο το σκέφτομαι, τόσο μού φαίνεται όλο και πιο καταπληκτική ιδέα. Μάλιστα, είμαι βέβαιη ότι συνέλαβα, γιατί η μήτρα ήταν τόσο ανοιχτή σαν τριαντάφυλλο, δεκτική και ευεπίφορη, ένιωσα την επικονίαση να αγγίζει τα σπλάχνα μου. Άλλωστε μη ξεχνάς και τα πάσης φύσεως βοηθήματα γονιμότητας που παρέχει η Νέα Αρκαδία, αυτή που παρακολουθεί, ελέγχει και συντονίζει τις πράξεις όλων μας. Και σού αποκαλύπτω τώρα ότι η Νέα Αρκαδία έχει ευλογήσει την ένωσή μας έχοντας λύσει τη μήτρα μου με σκευάσματα και γιατρικά. Ήδη νιώθω τη νέα ζωή να γεννιέται μέσα μου, αισθάνομαι το τιτανικό γονίδιο να αναπτύσσεται. Μία νέα ζωή που θα ζήσει σε ένα εντελώς καινό και καινούριο περιβάλλον, σε ένα πολιτισμό ελεγχόμενο από τον θαυμαστό οργανισμό της Νέας Αρκαδίας, στο πλαίσιο της κληρονομιάς του πνευματικού μου πατέρα Διδυμίωνα. Και θα ζήσει διπλή ζωή, όπως διπλοί και τριπλοί είναι και οι όρχεις του Διδυμίωνα. Ζωή ενταγμένη στην νοηματική επικοινωνία της κοινότητάς μας, αφού πρώτα εφοδιαστεί με το τηλεπαθητικό εμφύτευμα, που θα τού επιτρέψει να είναι δια βίου σε συνεχή επαφή με τα άλλα οργανικά μέλη, δηλαδή τα αδέλφια του και μετά θάνατον…μετά θάνατον θα δοξαστεί ακόμη περισσότερο, διότι σχεδόν κατ’ αντιστροφή της συνήθους χρονικής διαδικασίας θα ενσωματωθεί στην αιώνια δελφύ (κοιλιά) του σταθμού, όπου θα παραμείνει ως το τέλος του χρόνου. Αυτό το παιδί, διεισδυτικέ Υπερίων, θα είναι για πάντα ελεύθερο από πόνους και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης σάρκας, θα αντικαταστήσει τα ευτελή υλικά, από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι, με το τραχύ και ανθεκτικό δέρμα της Λήμνιας Σφραγίτιδας, θα είναι από τα πιο εξέχοντα μέλη ενός νέου είδους ανθρώπου».

          «Μού φαίνεται ότι θα πληρώσω πάρα πολύ αυτή τη μόνη στιγμή απροσεξίας μου, όπου είπα κι εγώ να αφεθώ και να ξεχαστώ λίγο στην ηδονή, θα πρέπει να μιλήσω σχετικά στη Θεία την Ευρυφάεσσα …»

           «Γενναίε Υπερίων, προπάντων μην αφήσεις τη γυναίκα σου, την αγαπάς τόσο πολύ…»

          «Αυτή τη στιγμή δεν αισθάνομαι γενναίος, αλλά πολύ δειλός, άτιμος και ανεύθυνος, ένας ασήμαντος και ανάξιος νόθος με νόθα αντικειμενική ευθύνη…»

       «Σού ξαναλέω το είδα στην καρδιά σου ότι αγαπάς πολύ τη γυναίκα σου. Πήγαινε σπίτι, μείνε μ’ αυτήν, αγκάλιασέ την, δεν χρειάζεται να μάθει τίποτε. Ποτέ δεν ήταν η πρόθεσή μου να εγείρω αξιώσεις πάνω σου. Τέτοιοι εγωισμοί δεν χρειάζονται και είναι περιττοί στον θαυμαστό καινούριο κόσμο μας. Ούτε ανάληψη ευθύνης χρειάζεται, όλες αυτές είναι αρχαϊκές και άχρηστες κοινωνικές συμβάσεις που ανήκουν στην εποχή των δεινοσαύρων. Αν το παιδί έχει ανάγκη μία πατρική μορφή, αυτή θα την παράσχει η Νέα Αρκαδία. Όσο για μένα μην ανησυχείς, διότι τα ζιζάνια και τα αγριόχορτα δεν χάνονται. Θα βρω κι άλλον εραστή και ίσως και να παντρευτώ. Μόλις κατάλαβα ότι μού αρέσουν πολύ τα παιδιά και η Νέα Αρκαδία είναι ο ιδανικός τόπος για τεκνοποίηση. Και βέβαια η γυναίκα σου και εσύ είστε ευπρόσδεκτοι να μοιραστείτε μαζί μας τη διαρκή ευτυχία μας…»

     Ο μέχρι τώρα βαθιά κοιμώμενος Υπερίων σαν να ξύπνησε ξαφνικά.

       «Μάλιστα, η τηλεπαθητική κοινότητα, όπου δεν υπάρχουν υποχρεώσεις, αλλά μόνο δικαιώματα, όπου μπορεί κανείς να κατακτήσει αμέσως μία εύκολη ευτυχία και μία φτηνή αθανασία, όπου όμως ο ξένος σπόρος κατάσχεται και χρησιμοποιείται μετά για εκβιασμό του σπερματεγχύτη… Και βέβαια πώς μπορώ να στραφώ κατά της Νέας Αρκαδίας, αν εκεί ζει το παιδί μου, πώς μπορώ να στραφώ κατά των υπευθύνων του προγράμματος τηλεπαθητικής σύνδεσης, αν με εκβιάζουν με το ίδιο μου το παιδί…»

         Ο τιτάνας σηκώθηκε απότομα και κατευθύνθηκε προς την εξωτερική μεμβράνη του διαμερίσματος.

    «Υπερίων», τού φώναξε από πίσω μισο- ειρωνικά, μισο- σοβαρά η Φαιναρέτη. «Μείνε στα όριά σου».

       ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22^ο : ΧΕΙΡΙΣΤΑΡΧΗΣ

     Ήλθε η ώρα για τον Υπερίωνα να φύγει από τη Νέα Αρκαδία. Εμφορούμενος από τύψεις που απάτησε την Θεία, προσήλθε σε διαπραγμάτευση για το αν τα μέλη της οικογενείας του θα τον ακολουθούσαν.  

       «Υπερίων, ας μην ξεγελάμε τους ίδιους τους εαυτούς μας» είπε η Θεία. «Αυτό που έχουμε δεν είναι σχέση, αλλά μία παρωδία, μία διακωμώδηση – να πρέπει εγώ να υλοποιηθώ μέσω διαφόρων διαδικασιών για να κάνουμε σεξ… Γνωρίζω ότι έχεις τιμή, ξέρω ότι έχεις σκοπό να μείνεις μαζί μου για πάντα γιατί είσαι έντιμος, γιατί είσαι πιστός…  Γι’ αυτό κι εγώ σε απελευθερώνω από την αφοσίωσή σου αυτή. Είσαι ένας άνδρας στην ακμή του, με μύες, με αλκή, πολλά δυνατός και ισχυρομελής, είναι κρίμα να χαραμίζεσαι με μία ζωντανή – νεκρή. Είσαι ακόμη σε αναπαραγωγική ηλικία, δύνασαι να αποκτήσεις και άλλους απογόνους μη ολογραφικούς. Εγώ και τα παιδιά ας μείνουμε εδώ. Χρειαζόμαστε τα  υποστηρικτικά συστήματα της Νέας Αρκαδίας για να επιβιώσουμε… »

           Εδώ που είχαν φτάσει τα πράγματα δεν είχε οριστική απάντηση σε όλα αυτά ο Υπερίων. Ούτε μπορούσε σ’ αυτή τη φάση να δεσμευτεί για την υπόλοιπη ζωή του με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Αυτό που προείχε, ήταν να ηρεμήσει μετά την αποτυχία του να επιλύσει τον γρίφο της δολοφονίας της Αρήτης.

             Προσήλθαν κλαίγοντας η Ηώ και η Σελήνη:

            «Μπαμπά, μη φεύγεις…»

             «Κορίτσια μην κλαίτε. Σάς χαιρετώ εντελώς προσωρινά. Θα ξανάρθω σίγουρα, να το ξέρετε. Απλώς ο μπαμπάς πάει στο Σείριο και στη Γη για δουλειές. Εσάς σάς συμφέρει τα μάλα να μείνετε εδώ, διότι τα ολογραφικά συστήματα της Νέας Αρκαδίας δεν μπορούν να συγκριθούν ούτε με αυτά της Γης, ούτε με αυτά του Σειρίου. Πρέπει να είστε ευτυχείς που είστε τηλεπαθητικά συνδεδεμένες με αυτή τη θαυμαστή κοινότητα των σκέψεων και των συναισθημάτων. Έχει παρατηρηθεί ότι τα κοινά παιδιά της Γης, που δεν έχουν αυτόματη και ακαριαία διαδικτυακή σύνδεση μέχρι τα δέκα και στερούνται τις δεξαμενές πληροφοριών και τις καμπύλες μάθησης ενός κεντρικού διακομιστή, καταλήγουν να υστερούν σημαντικά έναντι των συνομηλίκων τους τηλεπαθητικά συνδεδεμένων. Και όσοι νέοι δεν συνδέονται στο δίκτυο μέχρι τα είκοσι δεν μπορούν σχεδόν να λειτουργήσουν στη σύγχρονη κοινωνία και είναι σαν καθυστερημένοι. Εσείς αντίθετα λόγω της ολογραφικής σας φύσης είστε χωμένες στο δίκτυο όσο περισσότερο γίνεται. Θα έχετε πάντοτε μία πλήρη ζωή, έστω κι αν πραγματικότητά σας θα είναι εικονική, άλλωστε ποιος ξέρει πια στην ταραγμένη εποχή μας τι είναι πραγματικό και τι όχι. Για κάθε τι που ισχύει στον κόσμο της αδρανούς ύλης, υπάρχει κάτι αντίστοιχο στον αραχνούφαντο και δαντελένιο υποσωματιδιακό κόσμο της νοήσεως. Κατά τον Πλάτωνα ο εξωτερικός του αγαθού έκγονος ήλιος αντιστοιχεί στην εσωτερική  Ιδέα του αγαθού. Και ό,τι είναι για τη φύση η όψις των πραγμάτων είναι για τη νόηση οι αγαθοειδείς και αληθείς (δηλαδή αξιομνημόνευτες) παραδοχές, η επιστήμη ή γνώση. Τα δε ορώμενα της φύσης αντιστοιχούν στα νοούμενα του νου. Υφίσταται, παιδιά μου, στις Δημιουργίες μία άνοδος των νοητικών κατηγοριών και καθορισμών που διαπιστώνει κανείς: α) στην αρχή είναι οι σκιές, οι εικόνες της φαντασίας και οι εικασίες, β) ακολουθούν οι πίστεις των ορατών, διότι πρέπει κανείς να πιστεύει αυτό που βλέπει, μεταβαίνουμε μετά γ) στις αφηρημένες υποθέσεις για τα περιγράμματα και τα γεωμετρικά σχήματα και καταλήγουμε δ) στο ανυπόθετον που είναι η αρχή του παντός. Μέσα σ’ αυτή την ιεραρχία είμαστε όλοι ενταγμένοι σε διάφορες βαθμίδες, είτε φυσιολογικοί είτε βιοσύμφυτοι, είτε υλικοί είτε ολογραφικοί, είτε ζωντανοί είτε νεκροί και μ’ αυτή την έννοια κανενός η ύπαρξη δεν υπερέχει έναντι του άλλου…   »

     «Μείνε να μάς τα λες όλα αυτά δίπλα στο μαξιλάρι μας, όταν πέφτουμε για ύπνο, πατέρα…»

       «Για λίγο θα σάς λείψουν οι ιστορίες των νυκτερινών αναγνωσμάτων. Υπόσχομαι να γυρίσω γρήγορα».

       Ο Υπερίων θα διαχειριζόταν τα δάκρυά του κατ’ ιδίαν. Προς το παρόν αποχώρησε μαζί με τις λιγοστές του αποσκευές.

        Ήδη το μεγάφωνο ξελαρυγγιαζόταν: «Η Ιθυειλία αναχωρεί για Γη, Εγγύτατο Κενταύρου και Σείριο. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες να προσέλθουν».

       Εκείνη την ώρα έρχεται ένας και δίνει στον τιτάνα ένα τηλεπαθητικό άγκιστρο, που μπορούσε κανείς να φορέσει στο αυτί του- αυτό προοριζόταν για συνεννόηση με όσους δεν είχαν βιοσύμφυτη σύνδεση. Ήταν ο Διδυμίων στο τηλέφωνο με προφανή πρόθεση να κάνει πλάκα.

       «Τι έγινε, φεύγεις, μάστορα;», τού φιδοσφύριξε ειρωνικά στο αυτί. «Δεν μπόρεσες να διελευκάνεις την υπόθεση;»

        «Κατά ένα τρόπο μπόρεσα. Σε κάποια Δημιουργία υπήρξε μία συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, που λεγόταν Άκανθα του Χρήστου. Αυτή λοιπόν σε ένα μυθιστόρημα που λεγόταν “Ανατολικός Σιδηρόδρομος” παρουσίασε μία πλοκή, όπου στο τέλος ένοχοι της δολοφονίας ήσαν όλοι οι επιβάτες της αμαξοστοιχίας χωρίς εξαίρεση. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της Αρήτης. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω αντικρίσει μεγαλύτερες διαστρεβλώσεις από αυτές που έζησα στο σταθμό σας. Προχείρως θα ήθελα να σάς απαριθμήσω τα ψέματα που βίωσα κατά την έρευνά μου, την οποία δήθεν μού αναθέσατε, ενώ από την αρχή ήσασταν αποφασισμένοι να φυλάξετε σαν κέρβεροι τα μυστικά σας. α) Είναι ψέμα ότι η Νέα Αρκαδία γνωρίζει τα πάντα όσα γίνονται στο σταθμό. Τουναντίον, ισχύει το αντίθετο, δεν γνωρίζει τίποτε, διότι υπάρχουν χίλιες μέθοδοι να τής αποκρύψετε στοιχεία. Έχετε τη δυνατότητα κατά βούληση να απομονώνεστε από την τηλεπαθητική σύνδεση οχυρώνοντας την οικία σας και περιφρουρώντας την προσωπική σας ζωή ακόμη περισσότερο από τους μη βιοσύμφυτους φυσιολογικούς. Η κρυψίνοιά σας αυτή μεταφέρεται και σε υλικό επίπεδο, όπου όλα τα υλικά αντικείμενα ανακυκλώνονται στους τοίχους του βιότοπου, με αποτέλεσμα να εξαφανίζονται τα δακτυλικά αποτυπώματα, τα πειστήρια των εγκλημάτων, τα ίδια τα φονικά όπλα ή άλλες άβολες αποδείξεις. β) Είναι ψέμα ότι η νοηματική κοινωνία της Νέας Αρκαδίας καθιστά ευτυχισμένα, αυτάρκη και ισορροπημένα όλα τα μέλη της. Τουναντίον, ένα σωρό άτομα από την τέλεια κοινωνία σας έχουν άλλους σκοπούς δικούς τους, που δεν αρκούνται, δεν καλύπτονται και δεν εξαντλούνται στην νοηματική επικοινωνία των πνευμάτων. Παράδειγμα ο Μνησιπήμων, που είχε δημιουργήσει ένα δικό του Σύμπαν μέσα στο δικό μας, πολύ επικίνδυνο στην επέκτασή και διόγκωσή του,  κι εσείς δεν είχατε ιδέα ή, και αν είχατε, ακόμα χειρότερα για σάς, διότι σημαίνει ότι έχετε πολλούς σκελετούς στο ερμάριο. γ) Είναι ψέμα ότι ο συνδυασμός του πλανητικού σπόρου, που δημιούργησε τη Νέα Αρκαδία, και της τηλεπαθητικής σύνδεσης των μελών είναι ένα σταθερό αύταρκες σύστημα. Πικρά μάθαμε ότι η Λήμνια Σφραγίτιδα στηρίζεται στη γενοκτονία των μεδουσών του Δία κι αυτό επιφέρει στο βιοτεχνολογικό σας σύστημα αιώνια καταισχύνη. δ) Το κίνημα του Ικαρομένιππου, που διαδίδατε ότι θέλει να απελευθερώσει τη Νέα Αρκαδία, δεν ήταν παρά η φαντασίωση ενός τρελού, πίσω από την οποία όμως κρύβετε προφανώς-προφανέστατα μία άλλη οργάνωση ανεξαρτησίας και αυτονομίας, για την οποία ο ταλαίπωρος Ικαρομένιππος ήταν ένα απλό προκάλυμμα. Να συνεχίσω;»

      «Εύγε, πολύ καλά, δυσφημιστικέ μέγιστε εγκέφαλε, ώστε τα σκέφτηκες όλα αυτά, έ;», συνέχισε το δούλεμα ο Διδυμίων. «Σε συγχαίρω για τα συμπεράσματά σου, μόνο που τίποτε από αυτά δεν σε βοήθησε να λύσεις την υπόθεση, πράγμα που σημαίνει ότι ίσως και να μην έχουν τόση μεγάλη αξία αυτοί οι συλλογισμοί.  Χώνεψε επιτέλους, αυθάδη και φαντασμένε διανοητή, ότι εσείς οι φυσιολογικοί άνθρωποι δεν μπορείτε να συναγωνιστείτε τους βιοτεχνολογικούς οργανισμούς. Εμείς χρησιμοποιούμε τεράστιους αγωγούς μέσω των οποίων διοχετεύονται τόνοι σκέψεων, ενώ εσείς αρκείστε στις ανεπαρκείς και ισχνές, χλωμές και φτωχές συνάψεις ενός ταλαίπωρου πολυκαιρισμένου μυαλού και στο εύθραυστο αγγείο του σώματος. Το κρέας σου αργά ή γρήγορα θα σε προδώσει, μεγαλόστομε, προπέτη, υπερφίαλε και οιηματικέ τιτάν. Το επερχόμενο γήρας σού προσδίδει βέβαια αντίληψη και σοφία, αλλά σού κοστίζει σε δύναμη. Δεν νιώθεις ήδη τα πόδια σου να τρεκλίζουν; Πώς να αναμετρηθείς με πανίσχυρους αιώνιους οργανισμούς φτιαγμένους να ζουν στο διάστημα; Πώς να συγκριθείς με την τεχνητή νοημοσύνη που διεξάγει ένα τρισεκατομμύριο υπολογισμούς το δευτερόλεπτο; Τι έχετε να προσφέρετε εσείς οι πεφυσιωμένοι παράτολμοι και θρασείς αμφισβητίες των θεών στο ίδιο σας το κοινό, ει μόνον γερατειά και θάνατο, μία ζήση καταδικασμένη σε φόβο, εφεκτικότητα και διστακτικότητα, για να μην κάνετε καμιά απερισκεψία και χάσετε τη μικρή σας υπαρξούλα, διαπνεόμενη από τον μόνο μεγαλύτερο του θανάτου φόβο, που είναι ο φόβος της ζωής; Εγώ αντίθετα, γκρινιάρη, δύστροπε, κακόφωνε, χασμωδικέ, ξεμωραμένε, αγελαίε παλαιοπώλη- γρυτοπώλη- ρωποπώλη, έχω άρει την κατάρα της παροδικότητας από τα πλάσματα του θεού, έχω διαρρήξει το δεσμωτήριο της ψυχής, που μνημόνευε και ο δικός σας Πλάτων, και έχω βρει καινούρια ατσάλινα αγγεία, όχι από τιτάνες, αλλά από τιτάνιο, μέσω των οποίων μπορώ να διαβιβάζω τις σκέψεις και τις αναμνήσεις μου. Και όταν πεθάνω, θα διοχετεύσω το πνεύμα μου σ’ αυτόν τον ανώτερο οργανισμό και θα ζήσω για πάντα! Μάταια σε κάλεσα να με συντροφέψεις σε αυτή την υπέρβαση, δεν είσαι ικανός εσύ ο μικρόψυχος, φιλόψογος, φιλομεμφής, μικρολόγος επικριτής,  να καταλάβεις το μεγαλείο της διαστρωμάτωσης που σού πρότεινα.»

         «Ω Θεέ μου, τι υπέρτατο μεγαλείο», είπε ο Υπερίων, ενώ κατά τη διάρκεια της φλυαρίας του Διδυμίωνα – Χειριστάρχη είχε επιβεβαιώσει την πτήση του και είχε ήδη εισέλθει και προσδεθεί στην Ιθυειλία, στέλνοντας ταυτόχρονα μηνύματα με τον επικοινωνητή στις συνεργάτιδές του Ευρύβια, Αγχιάλη και Μήτιδα να τον συναντήσουν στη Γη, όπου θα γινόταν ένα είδος ανασυγκρότησης και ανασύνταξης της ερευνητικής ομάδας μετά τα όσα συνέβησαν.

        «Θεός, χα, χα, τι ανόητη ξεπερασμένη απολιθωμένη έννοια. Ο χρόνος του θεού ή των θεών, είτε μονοπρόσωπων, είτε πολυπρόσωπων, είτε χριστιανικών, είτε ισλαμικών, είτε εθνικών είτε ειδωλολατρικών έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Δεν χρειαζόμαστε δεκανίκια πλέον, όπως είναι η πίστη στους θεούς. Οι ζωές μας μάς ανήκουν και μπορούμε πια να τις φορτώσουμε σε όποιο μηχανισμό εμείς κρίνουμε κατάλληλο. Έκανες μεγάλο λάθος, πένθιμε και θλιβερέ, νωχελικέ και πλαδαρέ κωμικέ, που αρνήθηκες τη γενναιόδωρη προσφορά μου για ανάληψη στους ουρανούς της Νέας Αρκαδίας. Σε κάθε περίπτωση η σύζυγος και οι θυγατέρες σου έχουν ήδη ταχθεί στο πλευρό μου και αυτό σίγουρα μού δίνει κάποια ικανοποίηση. Μείνε μόνος σου μοναχικέ ιππότη της ελεεινής μορφής, δεν αξίζεις τίποτε καλύτερο».

        «Ξέρεις ποιο είναι αυτό που δεν θα μπορέσετε ποτέ να αναπληρώσετε σεις οι διαβολικοί τεχνικοί, τεχνουργοί και τεχνοκράτες, μεγαλειώδη Χειριστάρχη; Την ανθρώπινη εμπειρία. Εσείς ταΐζετε τις μηχανές σας με δεδομένα, που είναι όμως “σκύβαλον εντός, σκύβαλον εκτός”, δηλαδή τα μηχανήματά σας, άσχετα αν είναι κατασκευασμένα από σκληρή ή μαλακή ύλη, στην ουσία σάς αναπαράγουν και επαναλαμβάνουν όσα εσείς τούς έχετε πει. Δεν θα μπορέσετε ποτέ να τούς μεταδώσετε την εμπειρία του ανθρώπου, που προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του περιβάλλοντος ανέπτυξε τέχνες και επιστήμες, α) Θεολογική και Οντολογική, β) Φυσική και Βιολογία, γ) Εμψυχογενετική και Αψυχογενετική, δ) Δεσποτική, ε) Γαμήλια, στ) Τεκνοποιητική, ζ) Κτητική, η) Ξηροτροφική και Υγροτροφική, θ) Οψοποιητική,  ι) Θηρευτική, ια) Πολεμική και Ληστρική, ιβ) Οικοδιοίκηση και Οικονομική, ιγ) Πραγματιστική, Καπηλική και Εμπορική, ιδ)  Χρηματιστική και Κερδοσκοπική, ιε) Πρακτική και Γνωστική, ιστ)  Εριστική και Αντιλογική, ιζ) Επιτακτική και Κριτική, ιη) Ψυχολογία,  ιθ) Αυτοεπιτακτική και Ηθική, κ) Δίκαιον και Πολιτική, κα) Τακτική, Στρατηγική, Τέχνη Διοικητική, κβ) Μαθηματική και Πρώτη Φιλοσοφία, κγ) Λογοτεχνία και Ποιητική, κδ) Μουσική και Παιδαγωγική  (σ.σ. αναγνώστη πρόσεξε ότι είναι όσες και τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου). Όλες αυτές οι επιστήμες και οι τέχνες παρουσιάζουν την πορεία του ανθρώπου στον πλανήτη Γη και αλλού και έχουν αφήσει τα ίχνη τους παντού, στη φύση ως πληγή και στον ίδιο τον άνθρωπο ως οδυνηρή χαρακιά στο δέρμα. Μάς θυμίζουν πόσο επίπονα και σκληρά κατακτώνται τα στοιχεία της γνώσης.  “Τα αγαθά κόποις κτώνται”. Αυτό δεν πρόκειται ποτέ να το νιώσουν οι μηχανές, απ’ όσο μαλακά υλικά κι αν φτιαχτούν, γιατί βουτάνε στο πηγάδι των δεδομένων απρόσκοπτα, ανεμπόδιστα, χωρίς να δυσκολευτούν ή να βασανιστούν».

    «Μού φαίνεται ότι παραληρείς, συγκεχυμένε, πολυμαθή αλλά μη οξυδερκή, υποτασικέ και υποχόνδριε Υπο-ορίωνα- Υφορίωνα- Αφεδρίωνα, έχω την αίσθηση ότι έχεις πλέον περιέλθει σε μία κατάσταση που δεν ξέρεις τι λες. Παρουσιάζεις ως προσόν των ανθρώπων ακριβώς όσα οι ίδιοι προσπάθησαν να εξαλείψουν με τις επιστήμες τους. Σού εύχομαι καλά ξεκουμπίδια και κακό κατευόδιο από τη Νέα Αρκαδία και με το κακό να σε ξαναδούμε ή ακόμη καλύτερα μη σώσεις να ξανάρθεις ποτέ. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει σημασία, διότι θα έλθω εγώ να σε βρω, όταν οι βιοτεχνολογικοί οργανισμοί μου εξαπλωθούν σ’ όλο το Σύμπαν και η τεχνητή νοημοσύνη κυριαρχήσει στον κόσμο και στην οικουμένη».                   

    Εδώ ο Υπερίων κλείνει το κεφάλαιο με μία αινιγματική υπαινικτική αποστροφή, της οποίας η πλήρης εμβέλεια δεν μπορεί προσώρας να εκτιμηθεί σε όλη της την έκταση.

           «Χειριστάρχη, πας να παίξεις στην παρούσα κωμωδία ένα ρόλο που δεν σού ταιριάζει. Διότι δεν είσαι ο “είρων”, αλλά – αλίμονο- ο “αλαζών” του παραμυθιού!».      

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23^ο : ΨΕΥΔΟΣ (ΤΟ)

Κεντρικά Αστροστόλου, Άγιος Φραγκίσκος, Γη

Παρόντες στη διάσκεψη: Προμηθέας, Υπερίων, Ευρύβια, Αγχιάλη, Μήτιδα

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Αγαπητοί συνάδελφοι, δεν ξέρω αν η παρουσία μου εξυπηρετεί κάτι σ’ αυτή τη διάσκεψη. Ο φίλος μου ο Υπερίων επέμενε να είμαι παρών προφανώς εθισμένος και συνηθισμένος στην παλιά υπαλληλική μας ιεραρχία. Όμως εγώ είμαι ήδη συνταξιούχος και…  

ΥΠΕΡΙΩΝ: Μη το συζητάς, Προμηθεύ. Ακόμα και αν δεν σταυρώσεις σήμερα μία λέξη, μόνο η ατμόσφαιρα εκείνων των διασκέψεων που είχαμε κάποτε στη γέφυρα του ΝΑΟΣ Βενοβίνδα διεγείρει τα φαιά μου κύτταρα με τρόπο καθοριστικό, ώστε να δυνηθώ και ο ίδιος να καταλάβω τις πολυδαίδαλες πτυχές αυτής της υπόθεσης…

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Καλά, ξεκίνα την εισήγησή σου, σχολαστικέ Υπερίων, διότι η Κελαινώ μού έχει αναθέσει και οψώνια- ώνια και δεν θέλω να αργήσω.

ΥΠΕΡΙΩΝ: Τα δεδομένα της υπόθεσης πάνω- κάτω τα ξέρετε. Όποια πέτρα της Νέας Αρκαδίας και αν σήκωνα, έβλεπα από κάτω εξαπάτηση και διαφθορά. Δεν υπάρχει τίποτε σ’ αυτό τον καταραμένο τόπο που να είναι όπως φαίνεται. Στο τέλος παραστράτησα κι εγώ κι είχα μία ερωτική περιπέτεια με τη Φαιναρέτη.

 ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Α- πα-ρά- δε-κτο για πράκτορες. Σ’ αυτό το θέμα θέλω να είμαι αδαμάντινος, Υπερίων, και να μην κάνω παραχωρήσεις ή εκπτώσεις. Υπερέβης τα όρια και δεν ενήργησες καθόλου θεσμικά. Ξεφτίλισες το θεσμό του γάμου, έστω κι αν η οικογένειά σου είναι ολογραφήματα.  Τι θα πεις στην Θεία -Ευρυφάεσσα, όταν τη συναντήσεις στην επόμενη Δημιουργία;

     Η πολύπειρη Ευρύβια γέλασε:

ΕΥΡΥΒΙΑ: Γλώσσα λανθάνουσα την αλήθειαν λέγει, Αρχιπροϊστάμενε. Υποσυνείδητα, δεν αναφέρεσαι στην ολογραφική Ευρυφάεσσα, την οποία απάτησε ο Υπερίων, αλλά στη φυσιολογική, που έχει πεθάνει εδώ και χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι κάνεις φυλετικές διακρίσεις εις βάρος των φωτονικών ανθρώπων, λες και φταίνε αυτοί οι καημένοι που εξαρτώνται από την οροφή, που τούς προβάλλει.

ΥΠΕΡΙΩΝ: Πάνω σ’ αυτό, ήθελα να αναφέρω τα εξής. Χτες το βράδυ, δέχτηκα μια πολύ περίεργη επίσκεψη, ω πρεσβύτερε των τιτάνων -τώρα που μάς έφυγε και ο Ωκεανός. Καθώς  προσπαθούσα να αυτοσυγκεντρωθώ στο διαλογισμό μου, το δωμάτιο άρχισε να φωτίζεται κι εμφανίστηκε μια φωσφορίζουσα λάμψη με λεπτά χρυσά κράσπεδα που μαρμαρυγούσαν στις άκρες. Και ναι, ήταν η Θεία που άρχισε να μού απαγγέλλει: «Δεινόν γαρ που, εί πολλαί τινες εν ημίν, ώσπερ εν δουρείοις ίπποις, αισθήσεις εγκάθηνται, αλλά μη εις μίαν τινά ιδέαν, είτε ψυχήν, είτε ό,τι δει καλείν, πάντα ταύτα ξυντείνει, ή δια τούτων οίον οργάνων αισθανόμεθα όσα αισθητά». (Κάπου είναι φοβερό αν παραδεχτούμε ότι στο εσωτερικό εκάστου των ανθρώπων, ωσάν να είμαστε δούρειοι ίπποι, είναι εγκατεστημένες πολλές αισθήσεις και δεν συγκεντρώνονται σε κάτι, το οποίο έχει ενιαία μορφή, είτε ψυχή είτε όπως αλλιώς το ονομάσουμε. Μ’ αυτή την ψυχή χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις ως όργανα αισθανόμαστε τα αισθητά πράγματα».

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Στοιχειώδες αγαπητέ Υπερίων. Πλάτων, Θεαίτητος, το μέγιστο επιστημονικό σύγγραμμα της τιτανικής εποχής. Τούτο έχει στην περίπτωση σου διπλή σημασία. Αφενός δεν μπορείς να αποξενώσεις ή να αποκόψεις τη γενετήσια αίσθηση από τη συνολική σου προσωπικότητα, δεν επιτρέπεται δηλαδή να κάνεις ό,τι έκανε ο Εγκληματίας της Χαμένης Τιμής του Σίλερ που δεν αναγνώριζε τον εαυτό του στα εγκλήματά του και αφετέρου ότι πίσω από όλες τις επιμέρους διαφθορές και ατασθαλίες που βίωσες στη Νέα Αρκαδία πρέπει να υπάρχει ένα κοινό επιτελείο, ένας κοινός παρονομαστής, όπου όλα αυτά συντονίζονται και απ’ όπου εκπορεύονται.

ΥΠΕΡΙΩΝ: Ναι ξέρω, υπονοείς ότι πίσω απ’ όλα κρύβεται ο Χειριστάρχης. Όμως θέλω να φτάσω εκεί μέσα από συνεπαγωγές και όχι να ξεκινήσω από το τέλος και να ανακηρύξω κάποιον ένοχο μόνο και μόνο επειδή με προσέβαλλε επανειλημμένα. Και πράγματι κανείς στη σταδιοδρομία μού δεν μού έχει φερθεί με τόσο ταπεινωτικό, απαξιωτικό τρόπο. Να φανταστείτε ότι κατά την αναχώρησή μου από το σταθμό, με ξεπροβόδισε σχεδόν με μπινελίκια. Και είναι αλήθεια, το ένστικτό μου βοά ότι ο Διδυμίων- Χειριστάρχης εκπροσωπεί το απόλυτο κακό.

      Η Μήτιδα έχωσε τη μύτη της επί τον τύπον των ήλων.  

ΜΗΤΙΔΑ: Προϊστάμενε, με όλο το σεβασμό, ακόμη και η ερωτική σου περιπέτεια ήταν ενορχηστρωμένη από τον Διδυμίωνα. Εσύ δεν είσαι τύπος που να τσιλιμπουρδίζεις. Προφανώς ο Διδυμίων ρίχνοντάς σου στο πλάι την Φαιναρέτη ήθελε να έχει κάτι στο χέρι, με το οποίο να μπορεί να σε εκβιάζει ξέροντας πόσο μυγιάγγιχτος είσαι, αλλά και πόσο μία τέτοια ενέργεια σε χαρακτηρίζει αρνητικά στο ηθικοπλαστικό περιβάλλον των τιτάνων.  

       Ο  Υπερίων έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα. Ύστερα είπε:

ΥΠΕΡΙΩΝ: Σχετικά με τη σχετλιαστική σχέση μου με τη Σιχ …, συγγνώμη με τη Φαιναρέτη, θέλω να εξομολογηθώ κάτι που ίσως αναβαθμίζει το πλημμέλημά μου σε κακούργημα. Ήθελα να πείσω τον εαυτό μου ότι κοιμήθηκα μαζί της για να την παρηγορήσω για όσα αδιανόητα είχε περάσει και ξέρω ότι σύμφωνα με το βιογραφικό της είχε εκτεθεί σε κάθε νοητή κτηνωδία … πλην όμως η αλήθεια είναι ότι, αν αυτό ίσχυε, δεν θα μπορούσε να συνευρεθεί μαζί μου.

ΑΓΧΙΑΛΗ: Γιατί το λες αυτό, Προϊστάμενε; Μπορεί να βρήκε σε σένα μία ευγενική απαλή παρουσία, που να ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν μετά από χρόνια γενετήσιας παρενόχλησης και κακοποίησης.

ΥΠΕΡΙΩΝ: Όχι σού λέω, δεν μπορώ να το εκφράσω εύκολα. Εκ πρώτης όψεως φαινόταν να απολαμβάνει τον έρωτα τόσο πολύ σαν να το έκανε για πρώτη φορά με αναζωογονητική έκπληξη, με αμαρτωλή ένταση, με αχαλίνωτη ηδονή. Αποκλείεται μία γυναίκα με τέτοια βαθιά τραύματα, με ιστορικό βιασμών και πάσης φύσεως ανωμαλιών να χαίρεται τον έρωτα με τον ενθουσιασμό της παρθένας. Στο σημείο αυτό σάς εκμυστηρεύομαι ότι εγώ σαν εραστής είμαι και λίγο σκουριασμένος λόγω συγχρωτισμού με τις ολογραφικές προβολές, δεν είμαι δα ούτε Άδωνις, ούτε Πυργοπολυνίκης του Πλαύτου, καυχησιάρης στρατιώτης, δεν δικαιολογείται με τίποτε αυτή η έκσταση της κυρίας, σαν να ήταν πρωτάρα, σαν να ήταν παρθένα… Από την άλλη, παρα- ήταν θορυβώδης ο οργασμός της και δεν έδειχνε χαρά ή αγαλλίαση. Ήταν κάπως μηχανικός, όπως όταν κάποιος πλησιάζει ξυστά στο προγραμματισμένο και εκ των προτέρων σχεδιασμένο αποτέλεσμα, αλλά δεν θέλει να παραδεχθεί ότι δεν το πέτυχε, ότι την τελευταία στιγμή αστόχησε. Είναι σαν το δικό σου όνομα, Αγχιάλη, ένιωσα ότι βρισκόταν κοντά στη θάλασσα, αλλά δεν έβρεξε ποτέ τα πόδια της ούτε βούτηξε στα κύματα. Τώρα λες να οφειλόταν σε μένα αυτό; Αλλά πάλι είχα την αίσθηση ότι όλη αυτή η διαδικασία και όλο αυτό το αγκομαχητό δεν είχε καμία σχέση με μένα…ήταν μακρινό, ήταν απόμακρο, ήταν αντήχηση… ήταν αντίλαλος σε σπηλιά…

ΑΓΧΙΑΛΗ: Προϊστάμενε μην υποτιμάς τον εαυτό σου, αλλά τέλος πάντων ας δεχθούμε ως συνήγοροι του διαβόλου ότι έχεις δίκιο. Άραγε η συμμετοχή της στο βιοσύμφυτο δίκτυο προκάλεσε επίταση ή μήπως απομείωση της ηδονής της; Ίσως τίποτε από τα δύο να μη συμβαίνει και το βιοσύμφυτο δίκτυο να μην έχει καμία σχέση. Αυτό που όλοι οι αφελείς ερωτύλοι και κατά φαντασία καρδιοκατακτητές επιμένουν να παραγνωρίζουν – οι παρόντες εξαιρούνται- είναι ότι οι γυναίκες συχνά προσποιούνται οργασμό, όταν θέλουν να κερδίσουν κάτι. Αν λες ότι έπαιζε θέατρο, αυτό συμφωνεί με το ότι είχε υποστεί τραυματικές εμπειρίες, άρα μάλλον εκτελούσε εν προκειμένω τις εντολές και τις οδηγίες του εργοδότη της.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Εδώ έχουμε την προβληματική μίας παράστασης μέσα στην παράσταση. Αν δεχθούμε ότι η Φαιναρέτη διατάχθηκε από τον εργοδότη της να προσποιηθεί, σίγουρα με την ερωτική πείρα που είχε, θα μπορούσε να το κάνει τέλεια. Κι όμως, ο -όχι και τόσο ερωτιδεύς- Υπερίων διαπίστωσε ότι προσποιούνταν. Σαν να μην ήξερε δηλαδή η Φαιναρέτη πώς είναι ο πραγματικός οργασμός.   Αλλά κι αν ακόμη δεν είχε νιώσει πραγματικό οργασμό, λόγω των ψυχολογικών της τραυμάτων και των βιασμών που υπέστη, όμως σίγουρα μία γυναίκα με τη δική της τριβή και πείρα θα ήταν σε θέση να τον μιμηθεί πειστικότατα, αυτά είναι γνωστά. Αν μέχρι κι ο Υπερίων, που δεν έχει και τόσο μεγάλη σεξουαλική προπαίδεια- συγγνώμη που σε θάβω με το φτυάρι υφιστάμενε – κατάλαβε ότι η λεγάμενη έπαιζε θέατρο, τότε τι να πω! Σημαίνει ότι η «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα» γυνή ήταν εξ υπαρχής αποκομμένη από κατ’ εξοχήν βασίλειό της, το γενετήσιο βασίλειο, την αυτοκρατορία των αισθήσεων! Αυτό συνηγορεί να υιοθετήσουμε την εκδοχή ότι  μετά την ένταξη στο συμβιωτικό δίκτυο δεν μπορεί να αισθανθεί τίποτε, ούτε για πριν ούτε για μετά.

ΕΥΡΥΒΙΑ: Να το πάμε πιο μακριά αυτό που λες, Αρχιπροϊστάμενε. Λοιπόν, ο Διδυμίων ισχυρίζεται ότι με το σύστημα του τηλεπαθητικού εμφυτεύματος, το οποίο αυτός εγκαθιστά, όλοι στέλνουν μέσω του υποσυνειδήτου μηνύματα προς όλους. Όμως, για να μεταβούμε σε σένα, μικρέ Προϊστάμενε, τι το καινούριο τελικά έχει αυτό; Μήπως πριν από λίγο δεν μάς αφηγήθηκες ότι η Ευρυφάεσσα σού έστειλε τηλεπαθητικό μήνυμα από τον άλλο κόσμο, όπου σε ορμήνευσε να αναγάγεις τις φαινομενικά ασύνδετες εμπειρίες σου σε μία και μόνη ενοποιητική πηγή; Τα τηλεπαθητικά μηνύματα μεταξύ των ανθρώπων, τα νήματα μεταξύ πομπών και δεκτών, ακόμη και μεταξύ ζωντανών και νεκρών πάντα υπήρχαν. Τι το καινούριο λοιπόν έχει το δίκτυο που προτείνει και διαφημίζει ο Διδυμίων; Τίποτε απολύτως! 

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Ε λοιπόν, αυτό είναι. Όπως λένε οι πυθαγόρειοι αναφερόμενοι εμμέσως και στον λόγο της ακτίνας προς την περιφέρεια του κύκλου, «αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί». Ο Θεός έχει κι αυτός τη δική του τεχνολογία ενστίκτου, ενσυναίσθησης, διαίσθησης και εξ απόστασης επικοινωνίας και την έχει εμφυτεύσει στο μυαλό μας μετά από χρόνια εξέλιξης. Ο Διδυμίων αντί να κλέψει την τεχνολογία του Θεού και να τη δώσει στους ανθρώπους, όπως θα έκανα εγώ, βάζει ένα δικό του τσιπάκι αντικαθιστώντας στην πραγματικότητα την τεχνική του Θεού με κάτι που είναι βέβαια εξ ορισμού πολύ πιο ατελές.    

ΥΠΕΡΙΩΝ: Ναι, ναι, αυτή η φτιαχτή υπερβολική απόλαυση, που δηλώνει αβαθή συναισθήματα ή έλλειψη ενδόμυχου  αισθήματος, που διαπίστωσα κατά την επαφή με τη Φαιναρέτη, είναι ίσως ένδειξη ότι η βιοσύμφυτη συσκευή του Διδυμίωνα παρίσταται μη σύμφυτη, ασύμβατη, ασύμμετρη και ασυμβίβαστη με την φυσιολογική και φυσική λειτουργία του εγκεφάλου. Δεν είναι μία προσθήκη, αλλά μάλλον επιφέρει επανεκκίνηση, επανεγγραφή και αντικατάσταση των αναμνήσεων με καινούριες όμοιες. Είναι μάλλον σαν να ξαναγράφεις σε ένα ήδη χρησιμοποιημένο χαρτί το ίδιο κείμενο λίγο πιο πρόχειρα, λίγο πιο βιαστικά, χωρίς την ηδονική πίεση του μολυβδοκόνδυλου πάνω στον πάπυρο, την περγαμηνή ή τη βύβλο. Αν αφαιρέσεις από έναν άνθρωπο τη γεύση της πραγματικότητας, την οσμή και την ευωδία της στιγμής και τού αφήσεις τις αναμνήσεις αποστειρωμένες και ευνουχισμένες, είναι άραγε ο ίδιος; Τότε οι αναμνήσεις γίνονται ράφια βιβλιοθηκονόμου, καλυμμένα  με σκόνη άγονης σχολαστικής ταξινόμησης, που μάταια αυτός τα τινάζει και τα ξεσκονίζει προσπαθώντας να ξαναδώσει σ’ αυτές την παλιά τους λάμψη και αίγλη.

ΜΗΤΙΔΑ: Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο/η εφοδιασμένος/η με το εμφύτευμα είναι σε θέση να καταλάβει τη διαφορά με αυτό που ζούσε πριν. Απλώς ξυπνάει το άλλο πρωί μετά την επέμβαση σφύζοντας από διάθεση και ζωή, σφυρίζοντας εύθυμα και χαρωπά, αντικρίζοντας μία ανέφελη και ανέμελη συνέχεια στερημένη – αλίμονο- από αδημονία και ελπίδα, νιώθοντας μία βασική ευχαρίστηση  -ποτέ πια ευτυχία-  μη έχοντας συναίσθηση -και αυτό είναι το απόλυτα εγκληματικό στοιχείο της όλης ιστορίας – ότι δεν είναι πλέον ο ίδιος/α, αλλά αντίγραφο, για να μη πούμε κακέκτυπο του εαυτού του/της. Στην ουσία είναι η ίδια προβληματική που υπήρχε στην πρωτόγονη διακτίνιση, όπου αντί να μεταφέρεται η ουσία του ανθρώπου μέσα από διαύλους υποδιαστήματος, απλώς μεταφερόταν κάπου αλλού ένα αντίγραφο του οργανισμού και είχαμε όλοι πήξει στα δίδυμα και στα τρίδυμα αδέλφια. Ίσως αυτή είναι τελικά η σημασία του ονόματος «Διδυμίων». Αλλά τότε τουλάχιστον όλοι γνώριζαν ότι πρόκειται για αντίγραφο, ενώ εδώ οι προσήλυτοι της βιοσύμφυσης δεν το γνωρίζουν κι αυτό είναι ένα είδος φόνου. Υπ’ αυτή την έννοια η συμβίωση μέσω επικοινωνούντων εμφυτευμάτων μπορεί να χαρακτηρισθεί και γενοκτονία.              

 ΥΠΕΡΙΩΝ: Μάλιστα, γι’ αυτό κάτι δεν μού πήγαινε καλά. Αυτό είναι το μέγα ψεύδος, το μέγιστο απ’ όσα βίωσα στη Νέα Αρκαδία. Όλο το μεγαλειώδες σχέδιο, που εκπορεύτηκε από τους Αρήτη, Περκνοπτέρυγο και Διδυμίωνα, έφερε από την αρχή πληγή στον κρόταφο, το φίδι είχε ήδη εισχωρήσει στη φαντασίωση του τεχνο-βουδιστή. Υποτίθεται ότι η συναινετική του ολότητα και ενότητα μέσω πλήρως διαδικτυακής συμβίωσης θα αντικαθιστούσε την παραδοσιακή διασκεπτική δημοκρατία. Υποτίθεται ότι τα μέλη του κοινόβιου αποφασίζουν ακαριαία, η δε Νέα Αρκαδία εφαρμόζει αυτοστιγμεί το αποτέλεσμα της κοινής συγκατάθεσης, δεν χρειάζεται δηλαδή καν εκτελεστική εξουσία. Υπό την αιγίδα του Διδυμίωνα ένα νέο πολίτευμα διαδέχεται τα παραδεδεγμένα θέσμια του Αριστοτέλους, που διευθετεί όλες τις κοινές υποθέσεις στο μισό του χρόνου και με τη δεκαπλάσια αποτελεσματικότητα. Το νευρικό υπόβαθρο και υπόστρωμα της Νέας Αρκαδίας διαθέτει αστρονομική υπολογιστική δύναμη, υπεραρκετή και κατά πολύ υπερβάλλουσα σε σχέση με τις απαιτήσεις της ρυθμιστικής και παροχικής διοίκησης. Και μάλιστα το όραμα του Διδυμίωνα υπερέχει και κατά το ότι η Νέα Αρκαδία είναι απολύτως αμερόληπτη και εντελώς αδιάφθορη.  Μία μη δωροδοκούμενη, μη γραφειοκρατική διοίκηση, το όνειρο γενεών και γενεών των φυσιολογικών ανθρώπων. Όλα τούτα συγκροτούν ένα ελκυστικό σύνολο, το οποίο έχει μόνο ένα εγγενές ελάττωμα: είναι ψεύτικο! Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την κλασική διάσκεψη της δημοκρατίας, όπου το κάθε μέλος της κοινωνίας εισφέρει “το ίδιον” σε ένα κοινό αποτέλεσμα.      

ΑΓΧΙΑΛΗ: Μια και το όνομά μου περιέχει το πρόσφυμα «αγχι», που δηλώνει την εγγύτητα σε κάτι, μήπως τελικά είμαστε πιο κοντά στη λύση του εγκλήματος από ό,τι νομίζουμε; Είναι γνωστό ότι η διάγνωση ενός πειστικού κινήτρου είναι ικανή και αναγκαία να αποκαλύψει  σε πλείστες όσες περιπτώσεις την ταυτότητα του δράστη. Ήδη διαβλέπω δύο κίνητρα, που κατευθύνουν τις υποψίες προς τον Διδυμίωνα. Το ένα είναι το μέγα ψεύδος, που μόλις ανιχνεύσαμε. Αν η Αρήτη είχε σκοπό να αποκαλύψει στο λαό αυτό ο ψεύδος, δεν θα είχε κίνητρο ο Ασιάτης φίλος μας να την ξεπαστρέψει; Και είναι και κάτι άλλο που προκύπτει από τις συναντήσεις σου με τον τεχνο-βουδιστή, Προϊστάμενε, ότι δηλαδή ο συγκεκριμένος επιστήμων σνόμπαρε πάντα τον ελληνικό πολιτισμό προβάλλοντας τον αντίστοιχο της πολυπληθούς μεν πλην όμως εσωστρεφούς χώρας του. Ήταν πάντα μία διανοητική πρόκληση γι’ αυτόν να αναδείξει την υπεροχή της αυτοκρατορικής ή κομμουνιστικής Κίνας έναντι του “Σι λα”, του μικρού έντονου φωτός που είναι η Ελλάδα.

ΥΠΕΡΙΩΝ: Ναι. Αλλά γιατί η Αρήτη να θέλει να αποκαλύψει τον έμμεσο φόνο, που συνεπάγεται η τοποθέτηση εμφυτεύματος ή πλασμώδιου; Έτσι κι αλλιώς και αυτή και ο Διδυμίων ήσαν υπεύθυνοι του ίδιου προγράμματος και είχαν τα ίδια συμφέροντα. Και σε τελευταία ανάλυση είχαν και οι δύο την ίδια απεχθή υλιστική νοοτροπία.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ: Χα! Μπορεί να ήσαν και οι δύο υλιστές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο υλισμός τους ταυτιζόταν. Ο υλισμός του Διδυμίωνα είναι ανατολίτικης προέλευσης, είναι η λατρεία του Μίθρα, του θεού ήλιου, ο ασπασμός της φύσης, της νοτισμένης γης, της ταραγμένης θάλασσας, των ανθέων και των άστρων, είναι η βαθιά πεποίθηση ότι τίποτε έξω από την εμπειρία και το σκηνικό της φύσης δεν μπορεί να έχει σημασία. Ο υλισμός του Διδυμίωνα είναι θεωρητικός, εξευγενισμένος, μεθοδολογικός, επιστημονικός και επιστημολογικός, στη δική του αντίληψη η «ύλη» είναι φιλοσοφική κατηγορία. Αντίθετα ο υλισμός της Αρήτης έρεπε προς τις απολαύσεις και τις καταχρήσεις, ήταν αισθησιακός, από φιλοσοφική σκοπιά χυδαίος, επαναλαμβάνω -από φιλοσοφική σκοπιά – για να μην παρεξηγηθώ. Η Αρήτη δεν είχε κάποιο υψηλότερο στόχο, ούτε κάποια άλλη φιλοδοξία από το να χαρεί και να τρυγήσει τη ζωή μέχρι την τελευταία της σταγόνα, άλλωστε λέγεται Κυρηναϊκή. Είχε πλήθος εραστών, γυναίκες, άνδρες, φυσιολογικούς, βιοσύμφυτους, ολογραφικούς, δεν έκανε διακρίσεις, δεν είχε άλλη επιδίωξη στην καθημερινή ζωή, δεν είχε άλλα σχέδια «ειμή μόνο να ήταν δυνατή μία ευτυχισμένη στιγμή», όπως έλεγε και ο λόρδος Βύρων. Η Αρήτη δεν πίστευε, ίσως και να κορόϊδευε τις μηχανιστικές κατασκευές του Διδυμίωνα. Ούτε βέβαια τη συγκινούσε κάποια ζωή μετά θάνατον, άλλως και επικουρικώς είχε καταλάβει ότι η μετά θάνατον ύπαρξη, που υποσχόταν ο ομόλογός της, ήταν μία αναίσχυντη φενάκη, μία κρεμαστή κολοκύθα. Συντάσσομαι λοιπόν με την Αγχιάλη. Η λυκοφιλία τους ή η κοινότητα συμφέροντος που είχαν δεν ήταν αρκετή ώστε να γεφυρώσει τις θεμελιώδεις διαφορές τους. Ήσαν εχθροί και η εχθρότητα αυτή κάλλιστα μπορεί να οδήγησε στο φόνο!               

ΥΠΕΡΙΩΝ: Διάολε, ξέχασα την επιστήμη της σημειωτικής και της σημειολογίας! Μα βέβαια, τώρα μόλις νιώθω να απολεπίζονται οι οφθαλμοί μου, να πέφτουν κάτω τα λέπια της αγνοίας και της εθελοτυφλίας! Η Αρήτη άφησε πίσω της πολλαπλά μηνύματα, προαισθανόμενη ίσως τη δολοφονία της, αλλά εγώ τα αγνόησα. Καλά, είμαι σοβαρός; Φαίνεται ότι η πολυμήχανη αυτή κυρία, που δεν ήξερε πώς να διαθέσει τον ελεύθερο χρόνο της, ηδονιζόταν να στέλνει μηνύματα, συναρπαζόμενη από την αγωνία αν ο αποδέκτης θα μπορούσε να τα αποκρυπτογραφήσει. Θυμάμαι πως, όταν είχα ερευνήσει το γραφείο της, είχε αφήσει τρεις ενδείξεις, που υποδήλωναν ότι ήταν οπαδός του «Ικαρομένιππου» και της ανεξαρτησίας της Νέας Αρκαδίας: Το απομονωμένο τραπέζι-  ομοίωμα του τροχιακού σταθμού στο κέντρο μίας έρημης και αχανούς αίθουσας, την τρύπα στο σχεδιάγραμμα του ηλιακού συστήματος και το  «πλαγγώνιον αυτόματον», όπου η Νέα Αρκαδία εμφανιζόταν με τις διαστάσεις του Δία. Βέβαια οι λόγοι, για τους οποίους η Αρήτη  ήταν υπέρ της ανεξαρτησίας, διέφεραν από εκείνους του Διδυμίωνα. Απλώς ήθελε να σταθεροποιήσει και να διατρανώσει την πολιτική της ισχύ, δεν είχε κατά νου κάποιο μεγαλεπήβολο σχέδιο. Αλλά… αλλά, τώρα που το σκέφτομαι… η μεγαλύτερη ένδειξη είναι…

           (Στο σημείο αυτό ο Υπερίων πήρε μεγάλη ανάσα ή μάλλον εξέβαλε μεγάλο αναστεναγμό).

ΥΠΕΡΙΩΝ: Τις πρώτες μέρες, που είχα εξοκείλει στα σκοτεινά νερά της Νέας Αρκαδίας, είχα πολύ άσχημη ψυχολογία και λόγω του ότι είχα διαπληκτιστεί με τη γυναίκα και τις κόρες μου. Κάποιο βράδυ, ίσως την ίδια μέρα ή την προηγούμενη που συνάντησα εκείνον τον καημένο τον παπα- Σκανδαλόμωρο, κοιμήθηκα στο σπίτι της Αρήτης. Μάλιστα την επόμενη μέρα θυμόμουν χαρακτηριστικά ότι ήμουν αξύριστος και βρομούσαν οι μασχάλες μου. Αλλά κοιμήθηκα σε κρεβάτι! Ήταν το μόνο αντικείμενο που υπήρχε εντός της οικίας, εντός του σειρητίου, του βρόχου ή της ταινίας που περιέβαλλε τον τόπο του εγκλήματος. Όλα τα άλλα αντικείμενα, που ενδεχομένως είχαν υπάρξει στην οικία, είχαν απορροφηθεί υγειονομικά από τους τοίχους στο πλαίσιο πλήρους εξυγίανσης, καθαρισμού και αποστείρωσης. Όμως όχι το κρεβάτι. Σαν να είχε μείνει πίσω, αψευδής μαρτυρία για το ποιος είχε σκοτώσει την κάτοχο του.  Ο κράβατος παραπέμπει φανερά στον Ενδυμίωνα, που η δική μου Σελήνη σε κάποιες άλλες Δημιουργίες τον άφηνε να κοιμάται για πάντα για να μη γεράσει.  

ΜΗΤΙΔΑ: Εννοείς τον Ενδυμίωνα  τον σκηνοθέτη;

ΥΠΕΡΙΩΝ: Όχι, αυτό είναι απλή συνωνυμία. Μη θέλετε πια και την απόλυτη σεναριακή τελειότητα! Είναι φανερό ότι η Αρήτη επιδίωκε να υπονοήσει ότι ο Διδυμίων είναι ο ένοχος και λόγω της ηχητικής ομοιότητας, αλλά ταυτόχρονα καταγγέλλοντάς τον ότι σε κανένα σημείο δεν δικαιούται να εκπροσωπεί τον αριθμό «δύο», διότι ούτε διπλό κόσμο- έναν στη Γη κι έναν στον ουρανό-  προσφέρει, αλλά ούτε και η τεχνητή νοημοσύνη του μπορεί να ενισχύσει τους ανθρώπους ως μία δεύτερη φύση, τουναντίον κάθε μηχανική αναβάθμιση αλλοτριώνει τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος στην ενιαία του συνδυαζόμενη ψυχική και σωματική υπόσταση, στο Εν. Μόνο σε μία φύση δύναται να υπαχθεί ο άνθρωπος, στη δική του!    

ΜΗΤΙΔΑ: Ναι, αλλά πώς έγινε ο φόνος; Δύσκολο να εξηγηθεί…

ΥΠΕΡΙΩΝ: Τι λες! Τώρα που βρήκαμε τον ένοχο, ο τρόπος διάπραξης του εγκλήματος είναι παιχνιδάκι!  

              ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24^ο: ΩΡΑ ΑΠΙΕΝΑΙ, ΑΛΛΑ…

          Ο στόλος του Σείριου είχε αποκλείσει τη Νέα Αρκαδία, κατ’ εντολή του Ανωτάτου Συμβουλίου των Τιτάνων, του οποίου προϊσταντο ο Ουρανός και η Τηθύς, αλλά και ο Προμηθέας είχε πολύ ισχυρή θέση και επιρροή.

          Εκείνη τη στιγμή ο παλαίμαχος και πολέμαρχος του Καυκάσου παρακολουθούσε τον τροχιακό σταθμό από την οθόνη του τιτανικού αστροσκάφους «Χρυσομάλλου Δέρατος» μαζί με τον αιώνιο σύντροφό του, τον Υπερίωνα, καθώς ο Βενοβίνδας, ο αγαπημένος μας «Βέντιστος Βενθύλος», ήταν στη ναφθαλίνη.

        «Ήλθε η ώρα της τελικής αναμέτρησης με τον Χειριστάρχη», είπε ο Προμηθέας. «Είσαι έτοιμος;»

      «Όσο έτοιμος θα είμαι ποτέ», απάντησε ο Υπερίων. «Όσο να ’ναι μέχρι τώρα αντιμετώπισα αντιπάλους στο πεδίο της μάχης, έναντι των οποίων μπορούσα να επικρατώ με τεχνολογικά τεχνάσματα και επιτεύγματα, αλλά ποτέ έναν αντίμαχο τόσο δαιμόνιο και τόσο διανοητικά ανεπτυγμένο, με τέτοια γνώση των φυσικών και θετικών επιστημών. Διερωτώμαι αν είναι καλύτερος, δηλαδή πιο καταρτισμένος και πιο εφευρετικός από μένα».

       «Είναι μεν ιδιοφυία, αλλά υπάρχουν αρκετές χάσκουσες τρύπες στο ψηφιδωτό των γνώσεών του. Θεωρεί το 90 % της γνώσης ως το 100 %. Δεν καταλαβαίνει ότι η επιστήμη δεν είναι μόνο γνώση, αλλά και βούληση. Δεν γνωρίζει ότι υπάρχει λογική αντιστροφή ως προς τον χαρακτηρισμό των επιστημών, ότι δηλαδή οι θεωρητικές έπρεπε να λέγονται θετικές και αντιστρόφως. Νομίζει άρα ότι οι αριθμοί είναι εγγεγραμμένοι στο Σύμπαν, ενώ είναι δικό μας κατασκεύασμα, δυναμικό όμως που προσαρμόζεται στην υφή του περιβάλλοντος. Άρα ο Χειριστάρχης δεν συνδυάζει αντικειμενικά εξωγενή στοιχεία που ανευρίσκει και εξορύττει με τη σκαπάνη του σε ένα μεταλλείο, αλλά στην ουσία καρπώνεται αυτό που κάποιοι άλλοι έφτιαξαν σύμφωνα με το νόμο της εξέλιξης και κάποιοι άλλοι στην πραγματικότητα υπαγορεύουν. Είναι συνηθισμένος να βρίσκει έτοιμα τα δεδομένα σ’ ένα πηγάδι, όπως κάνουν και οι βιοτεχνολογικοί οργανισμοί του, χωρίς να υποψιάζεται την εμπειρία και τον αγώνα αιώνων που προηγήθηκε από όλα τα πλάσματα της φύσης προκειμένου να προκύψουν αυτά τα δεδομένα. Δεν καταλαβαίνει ότι όλα αυτά τα φαινομενικά ανέγγιχτα και μη απτά, όπως είναι το καθήκον, η αυτοεκτίμηση και ο αγώνας για βελτίωση είναι τελικά τα πιο αληθινά μεγέθη. Γι’ αυτόν τα ήθη, τα έθιμα και ο πολιτισμός των τιτάνων, που διασώζεται ανά τους αιώνες, δεν είναι παρά αέρας κοπανιστός.  Θεωρεί -ποιος ξέρει από ποια ηλικία- ότι έφτασε την κορυφή και αρνείται να μάθει, ενώ η δική σου ζωή, φιλοπερίεργε Υπερίων, ήταν πάντα η αειφόρος μάθηση και ανάπτυξη, η τάση προς το άπειρο».

        «Πώς τα καταφέρνεις πάντα και λες το σωστό πράγμα, ασυναγώνιστε ψυχολόγε και προπονητή Προμηθεύ; Τι θα γίνονταν οι έρμοι άνθρωποι χωρίς εσένα;», απόρησε ειλικρινά εντυπωσιασμένος και συναισθηματικά φορτισμένος ο Υπερίων.      

              Μετά τους χαιρετισμούς ήλθε εικόνα από τη Νέα Αρκαδία. Στο αρχηγείο ήσαν συγκεντρωμένοι η Θεανώ Θουρία, ο Φιλογενής με το νέο του βοηθό τον Νισαετό, ο Περκνοπτέρυγος και βέβαια ο Διδυμίων, που με οποιαδήποτε κατάταξη και με οποιοδήποτε σκεπτικό συγκαταλεγόταν στους προύχοντες και τους προεστούς. Μάλιστα έδειξε και τις αρχηγικές του τάσεις, λέγοντας:

     «Πω, πω, βλέπω μεγάλη σύναξη συνταξιούχων. Τι γυρεύουν όλα αυτά τα παροπλισμένα διαστημόπλοια και οι γεροπαραλυμένοι κυβερνήτες τους γύρω από τη Νέα Αρκαδία μας;»     

    «Νέα Αρκαδία», είπε ο Υπερίων. «Σάς μεταφέρω τα συμπεράσματα και τις αποφάσεις του Ανωτάτου Συμβουλίου των Τιτάνων και της Διαδικτυακής Συνέλευσης των κατοίκων της Γης. Από σήμερα το πρόγραμμα της Νέας Αρκαδίας θεωρείται παράνομο, προκειμένου να ερευνηθεί από ανεξάρτητη επιτροπή επιστημόνων η συμβατότητα του τηλεπαθητικού εμφυτεύματος με τις νοητικές δομές του ανθρώπινου εγκεφάλου γενικότερα και του υποσυνειδήτου ειδικότερα. Πολύ φοβούμαι ότι, αν ο Σωκράτης ήταν τηλεπαθητικά συνδεδεμένος, δεν θα μπορούσε να δει εκείνο το ωραίο όνειρο, ότι βρέθηκε στην όμορφη Φθία! Εντός εικοσιτεσσάρων ωρών όποιος φυσιολογικός επιθυμεί, καλείται να εγκαταλείψει τη Νέα Αρκαδία. Θα μείνουν κυρίως οι βιοσύμφυτοι που έτσι κι αλλιώς είναι εντελώς εξαρτημένοι και συνδεδεμένοι άρρηκτα με τον κεντρικό συνθετιστή του βιοτεχνολογικού τροχιακού σταθμού. Η νέα Αρκαδία κηρύσσεται απαγορευμένος πλανήτης και δεν επιτρέπεται να τον προσεγγίζει κανένας μέχρι να εξιχνιαστούν εντελώς οι επιπτώσεις της τηλεπάθειας και της ένταξης των ατομικών συνειδήσεων στον διαστημικό υπερ-οργανισμό».

           Η Θεανώ Θουρία διαμαρτυρήθηκε.

        «Τι σημαίνει αυτός ο διαστημικός αποκλεισμός; Γη και Σείριε, κάνετε μεγάλο λάθος αν πιστεύετε ότι είμαστε ανυπεράσπιστοι. Έχουμε στη διάθεσή μας την τεράστια ενέργεια και τους ανεξάντλητους πόρους του Μέγα Πλανήτη και μπορούμε να απαντήσουμε σε κάθε πρόκληση… Ο γελοίος αποκλεισμός σας δεν μού λέει τίποτε, μπορώ να διατάξω να ξαμοληθούν μετεωρίτες και αερόλιθοι με ιλιγγιώδη ταχύτητα κατά της Γης…»

         «Θεανώ Θουρία», είπε ο Υπερίων, «έχεις πολύ δουλειά για να καταφέρει η Νέα Αρκαδία να μπει στη μεγάλη αδελφότητα των πολιτισμένων κρατών. Τι θα έλεγες αν σού έλεγα ότι αυτή την στιγμή συναποφασίζεις σε κορυφαίο επίπεδο με ένα κοινό δολοφόνο και αυτός είναι ο Διδυμίων; Ανυποψίαστη, σανο-δίαιτη Θουρία, η διοίκησή σου είναι τόσο αποτυχημένη, ώστε έχει αφήσει το φίδι να εισχωρήσει στις τάξεις των οραματιστών ιδρυτών του τροχιακού σταθμού. Παρεμπιπτόντως, σού ανακοινώνω ότι περάτωσα την έρευνά μου σχετικά με την υπόθεση που μού είχατε αναθέσει. Σάς καλώ να συλλάβετε τον Διδυμίωνα για το φόνο της Αρήτης Κυρηναϊκής».

            «Τι είναι αυτά που λες, μάστορα, τρελάθηκες;»

           «Μη τολμήσεις ξανά να με αποκαλέσεις μάστορα. Εγώ είμαι υψηλόβαθμος αξιωματικός του Αστροστόλου, ενώ εσύ συλλαμβάνεσαι. Φύλακες της ασφάλειας, προσέξτε γιατί ο άνθρωπος αυτός δεν είναι ανάπηρος… Φιλογενή, αν πιστεύεις σε όσα κάναμε μαζί στις υποθέσεις του Μνησιπήμονα και του Πυρίσπορου, αν αναπολείς το πώς δουλεύαμε με σύμπνοια και αυτοματισμούς παρά τις διαφορετικές καταβολές μας, αν με εμπιστεύεσαι μετά από όσα κάναμε μαζί, αν θυμάσαι τις συζητήσεις μας, ότι η λέξη “εμπιστοσύνη” είναι η πεμπτουσία του πολιτισμού των τιτάνων, αλλά και ότι ο αιφνιδιασμός είναι η επιτομή της αστυνομικής δράσης, δώσε κλωτσιά στο αναπηρικό καροτσάκι του Διδυμίωνα τώρα!».

          Ο Φιλογενής, που μετά από τόσες κακουχίες, αντιξοότητες και περιπέτειες είχε μάθει να σέβεται το ένστικτο και την διαίσθηση του Υπερίωνα, έδωσε την κλωτσιά.

        Το καροτσάκι αναποδογυρίστηκε, αλλά ο κάτοχός του στάθηκε με θαυμαστό αντανακλαστικό τρόπο όρθιος, ενώ η κουβέρτα γλίστρησε από τα πόδια του στο πάτωμα.

     «Χα, χα», γέλασε ο Υπερίων, «αποτελεί κλασικό εύρημα των εγκληματιών το να παριστάνουν τους ανάπηρους. Το συγκεκριμένο τέχνασμα το είχε αναλύσει και η περίφημη αστυνομική μυθιστοριογράφος Άκανθα του Χρήστου στην “Αυλαία”».

       Το πρόσωπο του Διδυμίωνα έγινε στρεβλό και βλαισό προσωπείο μίσους, ενώ τα μάτια του γυάλιζαν σαν πυρακτωμένα κάρβουνα. Έπεσε βέβαια στο πάτωμα, αλλά ήταν πια αργά για να κερδίσει τις εντυπώσεις.

       «Το κατάλαβα», συνέχισε την εξομολόγηση- ανάλυση ο Υπερίων, «όταν η Φαιναρέτη δίστασε να μού απαντήσει για την αιτία της υποτιθέμενης αναπηρίας του Διδυμίωνα. Θέλω όμως να σε ρωτήσω κάτι, εσύ που φιλοδόξησες να είσαι το αντίθετο του Αριστοτέλη. Ξέρει η ευνοούμενή σου, η Φαιναρέτη, ότι εσύ σκότωσες την Αρήτη;».

    Ο Διδυμίων έμεινε αναποφάσιστος και δίβουλος για μια στιγμή, έτσι ξαπλωμένος στο δάπεδο καθώς ήταν, και αγκάλιασε τα γόνατά του.

       «Θα μπορούσα ακόμη και τώρα να αρνηθώ τα πάντα, αλλά ένα από τα χαρακτηριστικά μου είναι πως, όταν ο αντίπαλος με έχει περικυκλώσει με επιστημονικά δόκιμες μεθόδους, θεωρώ κάτω από τη δική μου αξία να υποτιμήσω τη νοημοσύνη του. Έχεις δίκιο λοιπόν, Υπερίων, δεν τής το είπα ποτέ, γιατί πάντα προσπαθούσα να την προστατεύσω από τη δυσμενή συστοιχία των συνθηκών, τις οποίες υπέστη ως νεαρή. Είναι ένα λάθος, που διαπράττουν όλοι οι πατεράδες, και θέλω να πιστέψεις ότι πραγματικά θεωρώ τη Φαιναρέτη κόρη μου. Στην αρχή βέβαια ασέλγησα κι εγώ στο κορμί της, πράγμα για το οποίο μετανιώνω και θα μετανιώνω σε όλη μου τη ζωή…να παραβιάσω αυτό το άσπιλο αλαβάστρινο ή μάλλον εβένινο κάστρο… Όμως είμαι ευγνώμων, σε ποιον; … στον ίδιο μου τον εαυτό για την εξέλιξή της. Εκπάγλου καλλονής, εύθραυστη και δυστυχής, όμορφη αλλά και πικρή, όπως η Μύριαμ, η μητέρα του Ιησού. Είναι αληθινό θαύμα ότι απ’ αυτή την ερειπωμένη ύπαρξη αναδύθηκε μία πλήρης και τέλεια γυναίκα! Δεν ήθελα με τίποτε να τη λερώσω και πάλι, να τη χώσω στην κινούμενη άμμο των νεανικών της χρόνων. Δεν περιμένω να το καταλάβεις αυτό, τεχνολόγε παραπληροφορημένε ελληνόστροφε, αλλά πρόκειται για αυτό που εμείς οι βουδιστές ονομάζουμε Ντάνα. Εσείς οι εξωτικοί ξέρετε και πιπιλάτε μόνο το Κάρμα και το Νιρβάνα, άντε και λίγο το Ντάρμα. Όμως το Ντάνα σημαίνει την ευσπλαχνία εκείνη, όπου κάποιος προσφέρει χωρίς να περιμένει ανταπόδοση».

     Όλοι τόσο στη νέα Αρκαδία όσο και στον πολιορκητικό στόλο είχαν μείνει άναυδοι από την αβίαστη ομολογία του Διδυμίωνα.

     «Αλλά πώς με κατάλαβες; Νομίζω πως είχαμε συμφωνήσει ότι κάθε κάτοικος της Νέας Αρκαδίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είχε κίνητρο και ευκαιρία να ξεπαστρέψει την Αρήτη».

     «Σίγουρα κανένας δεν τη συμπαθούσε, ούτε ο Μνησιπήμων, ούτε ο Πυρίσπορος, ούτε ο Ικαρομένιππος, ούτε ο Φιλογενής, ούτε η Λασθίνια, ούτε η Υπαρχία, ούτε η Θεανώ Θουρία, ούτε και κανένας άλλος. Ήταν η απόλυτη υλίστρια και δεν πίστευε ούτε στις σόλες των παπουτσιών που φορούσε. Το πρόγραμμα της Νέας Αρκαδίας ήταν γι’ αυτήν ένα διανοητικό πείραμα που τής εξασφάλιζε προνόμια και αναγνώριση, καθώς και κυριαρχία έναντι όλων. Όμως κατά ένα περίεργο τρόπο τα κίνητρα όλων των προαναφερθέντων … μνηστήρων για τον φόνο δεν ήσαν αρκετά έντονα για να τον δικαιολογήσουν. Οι παράλληλες επιδιώξεις των σημαντικών παραγόντων της Νέας Αρκαδίας, που συνίσταντο σε ένα Νέο Σύμπαν, η εκμετάλλευση των όντων του Δία για μία βελτιωμένη έκδοση της Λήμνιας Σφραγίτιδας, η ανεξαρτησία του τροχιακού σταθμού, η αντίσταση κατά της Γης και του Σειρίου,  το λαθρεμπόριο, η καταδίκη του τηλεπαθητικού εμφυτεύματος σύμφωνα με τις διδασκαλίες της Παποπατριάρχισσας κ.λπ., όλα αυτά εξυπηρετούνταν μια χαρά με την παρουσία της Αρήτης και κάλλιστα μπορούσαν να συνεχιστούν υπό την αιγίδα της. Εσύ όμως είχες εξειδικευμένα κίνητρα, που αντέβαιναν στην ίδια την ύπαρξη της Αρήτης.  α) Γιατί αυτή ήξερε ότι το πολύτιμο τσιπάκι σου ήταν ασύμβατο προς τις ονειρικές και υποσυνείδητες δυνατότητες του ανθρωπίνου εγκεφάλου, ότι ήταν ένα είδος θανάτου του υποκειμένου και μηχανιστικού αναδιπλασιασμού του, και δεν είχε καμία αναστολή να το αποκαλύψει δημοσίως. β) Διότι το εμμονικό σχέδιό σου να παρουσιάσεις κάτι το αντίθετο, ισάξιο όμως ή και υπέρτερο σε σχέση με τον  ελληνικό πολιτισμό  εμποδιζόταν από τη Αρήτη, που ήξερε πολύ καλά τις δυνατότητες, αλλά και τις ελλείψεις της τηλεπαθητικής σύνδεσης που ευαγγελιζόσουν. γ) Γιατί εσύ ο ίδιος πιστεύεις στη μετά θάνατο ζωή όσων κοινωνήσουν το εμφύτευμα και το πλασμώδιο του Λαβεράνου και δεν ήθελες να μετάσχει η Αρήτη σ’ αυτήν! Η Αρήτη ήταν η Ύβρις, η Άτη, η Νέμεση και η Τίσις σου, μια γυναίκα με την οποία διαρκώς διαφωνούσες ριζικά και αμετάκλητα, γιατί σού έκανε οδυνηρή εντύπωση το γεγονός ότι δεν είχε κανένα σκοπό, στόχευε απλά και μόνο να περνάει καλά, κάτι που επ’ ουδενί δεν μπορούσες να αποδεχτείς. Γνώριζες βέβαια ότι η Αρήτη έπασχε από κίρρωση του ήπατος και θα πέθαινε σε λίγους μήνες. Σύμφωνα με τη συμφωνία και το συμβόλαιο των βιοσύμφυτων θα έπρεπε και αυτή να μεταφερθεί και να αντιγραφεί στο νευρώδες υπόστρωμα της Νέας Αρκαδίας. Αλλά αυτό θα ήταν καταστροφή για τη δική σου ηγεμονία μέσα στο νευρωνικό δίκτυο του αχανούς πλανητικού οργανισμού, γιατί αυτή η αναθεματισμένη εγωίστρια είχε τη δυνατότητα να σε ανταγωνιστεί και να βασιλεύσει αυτή στο πολύτιμο νευροφυτικό και βιοτεχνολογικό φέουδό σου! Γι’ αυτό λοιπόν έπρεπε να λιώσεις το κρανίο της με τρόπο οριστικό και αμετάκλητο, ώστε κανένας νευρώνας του εγκεφάλου της να μη γλιτώσει και να μην επιβιώσει για μία μελλοντική επανεκκίνηση σε ένα άλλο ψηφιακό περιβάλλον. Έπρεπε να σμπαραλιάσεις, να (τσαλα-) ποδοπατήσεις το μυαλό της σαν πατσαβούρα ή στυππείον, για να τής στερήσεις την αθανασία ή τέλος πάντων το είδος της αθανασίας, που εσύ ο ίδιος είχες πατεντάρει ως ευρεσιτεχνία».    

      Ο Διδυμίων κοιτούσε το άπειρο πλέον και μονολογούσε.

      «Εμείς δεν δίνουμε πολλή βάση στο υποκείμενο, όπως εσείς, φοβικέ και μυγιάγγιχτε Υπερίων, δεν είμαστε τόσο εγωιστές όσο εσείς οι κεντρικοί του χάρτη, ούτε τόσο θρασείς να αποδίδουμε αθάνατη ψυχή στην κοσμικά αμελητέα κουκίδα της ύπαρξής μας. Η φιλοδοξία κάθε Ανατολίτη είναι να συγχωνευθεί με τη φύση, με τον ουρανό, τον ήλιο, τα δέντρα και με όλο αυτό το στερέωμα, όπου η μοίρα μάς έταξε να ζούμε, γιατί λοιπόν να μην συνενωθώ με κάτι πολύ πιο προσωπικό, κάτι που ο ίδιος έχω φτιάξει για να ενθρονίσω μέσα τον εαυτό μου; Πέραν από τον κίνδυνο που υπήρχε να αποκαλύψει η Αρήτη στο ευρύ κοινό τον κάπως μηχανικό χαρακτήρα της μεταθανάτιας ένταξης στο υπόστρωμα της Νέας Αρκαδίας, ότι τελικά θα μεταφερόταν στα τεράστια αγγεία και στις τερατώδεις συνάψεις μόνο μία στατική εικόνα της προσωπικότητας, γιατί η δυναμική διαδικασία είναι αλίμονο ασύνοπτη και μη δυνάμενη να ανακεφαλαιωθεί, υπήρχε και κάτι άλλο εξίσου απευκτέο. Λόγω της ασθένειάς της αναμενόταν να πεθάνει πριν από εμένα, μετά μεγίστης πιθανότητας έχοντας προσχεδιάσει και αυτή τη μεταβίβασή της στο νευροφυτικό σύμπλεγμα- υπόστρωμα, διότι γνώριζε το πλήρες δυναμικό του. Θα πεις γιατί να το κάνει αυτό; Με τη ψυχολογία που είχε ήταν ικανή να το κάνει απλά για να σπάσει πλάκα ή για να με υπονομεύσει εμένα.  Και αν το έκανε αυτό, θα εγκαθιστούσε μία δικτατορία, όπου θα έκρινε αυτή σε ποιον θα απονείμει το δώρο της μεταθανάτιας ζωής, θα είχε την υπέρτατη εξουσία που είχε ποτέ κάποιος, θα εγκαθίδρυε ένα κλειστό τυραννικό ιερατείο. Αντίθετα, εγώ είμαι ενσυνείδητος βουδιστής και θα παρείχε τη δυνατότητα αυτής της έστω και λίγο άκαμπτης ή στατικής αθανασίας σε όποιον μού τη ζητούσε. Ακόμη και η πρόταση που έκανα σε σένα να με ακολουθήσεις στα έγκατα και τα εσώψυχα της Νέας Αρκαδίας, ακατάδεκτε και σνομπιστή Υπερίων, ήταν καλοπροαίρετη και ειλικρινής στο πλαίσιο του ήδη προειρημένου Ντάνα. Και αυτή τη δυνατότητα εξακολουθώ να την παρέχω σε όλους τους κατοίκους της Νέας Αρκαδίας. Όσο κι αν απαξιώσετε τις έρευνές μου και συκοφαντήσετε το τηλεπαθητικό εμφύτευμα, δεν θα μπορέστε ποτέ να ακυρώσετε το εύρος και την εμβέλεια της ανακάλυψης αυτής. Ανακάλυψη άραγε ή εφεύρεση, τέλος πάντων αυτό είναι θέμα άλλης συζήτησης. Στο σημείο αυτό μάλιστα ξεχνώ τους τιτάνες και απευθύνομαι σε σένα, κυβερνήτρια Θεανώ Θουρία. Η δολοφονία της Αρήτης είναι κάτι για το οποίο θα δικαστώ, αλλά μπορώ ακόμη και από τη φυλακή να διευθύνω το πρόγραμμα της Νέας Αρκαδίας και να διαχειριστώ την προοπτική της μετά θάνατον ζωής. Να ξέρετε ότι, ενώ θα μπορούσα δικτατορικά να απαγορεύσω τη μεταβίβαση στο νευρικό υπόστρωμα οποιουδήποτε δεν μού άρεσε, δεν θα το κάνω αυτό. Δεν είμαι αυθαίρετος όπως η Αρήτη, δεσμεύομαι από το Ντάνα. Αλλά για να ελέγξω τη ροή, τη διοχέτευση και την παροχέτευση της μετά θάνατον ζωής θα έπρεπε να ήμουν ο πρώτος που θα έφτανα εκεί, καταλαβαίνετε; Ο φόνος δεν ήταν παρά ένα μέσον για ένα σκοπό απίστευτα ευρύτερο κι υψηλότερο. Μόνο με εμένα στο θρόνο του διανομέα, θα ήμουν σίγουρος ότι αυτό το θείο δώρο (μου) θα μοιραζόταν δίκαια χωρίς να αποκλείεται κανένας από τη θεία εύνοιά μου. Θα ήμουν καλοπροαίρετος τύραννος και μάλιστα είχα προβλέψει ώστε αυτή η πρωτοκαθεδρία μου, αυτή η ανεξέλεγκτη εξουσία μου να είναι μεταβατική περίοδος και να μη διαρκέσει για πάντα, διότι σιγά- σιγά με την προσθήκη νέων προσωπικοτήτων στο νευρικό υπόστρωμα θα γινόμασταν ένα ενιαίο πάνθεον, μία συλλογικότητα πνευμάτων που θα εμπλουτιζόταν διαρκώς σε μία οργιώδη και οργιαστική επαύξηση αθανασίας!»

        Η Θεανώ Θουρία κοιτούσε με ανοιχτό το στόμα το παραλήρημα του δυστυχούς τρελού. Γενικά επικρατούσε αιδήμων σιωπή στην αίθουσα του Διευθυντηρίου της Νέας Αρκαδίας.        

    «Ο σκοπός δεν αγιάζει, απλά χρωματίζει και καθορίζει τα μέσα, έτσι ώστε να είναι ίδια με αυτόν κι από την άλλη δεν υπάρχουν καλοπροαίρετοι τύραννοι. Τιτανική διδασκαλία πρώτης Δημοτικού», ψιθύρισε ο Προμηθέας στον Υπερίωνα.

    «Είναι ευκαιρία να μάθουμε τα πάντα, διατηρώντας τον σε διάλογο τώρα που το στόμα του άνοιξε σαν τον πίθο των Δαναΐδων και δεν κλείνει», αντιγύρισε ο Υπερίων.  

     Απευθυνόμενος στον Διδυμίωνα είπε:

   «Και βέβαια επιβεβαιώνεις ακράδαντα ότι η Αρήτη δεν ήταν το κατάλληλο πρόσωπο για να διανείμει- απονείμει την αθανασία».

    «Με ειρωνεύεσαι τώρα, είρων; Σίγουρα οι έρευνές σου σού έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο της Αρήτης. Μια γυναίκα που εκπορνεύει την ίδια την εικόνα και ομοίωσή της, δηλαδή τη Φαιναρέτη! Μία γυναίκα που δεν σέβεται το ίδιο της το σώμα και το εκθέτει σε κάθε λογής καταχρήσεις! Που δεν ανέχεται σε καμία περίπτωση απόψεις αποκλίνουσες από τη δική της! Μη μού πεις ότι θα έστεργες, χαζοχαρούμενε Υπερίων, να εμπιστευθείς σε ένα τέτοιο άτομο την ίδρυση ενός νέου πολιτισμού! Στην πραγματικότητα η μεταφυσική δεν ενδιέφερε καθόλου αυτή τη μέγαιρα. Ήταν από τους ανθρώπους που χαίρονται περισσότερο τη φυσική ζωή παρά τη ζωή του πνεύματος. Το μόνο σχέδιο που τη συγκινούσε ήταν ένα είδος Ικαρομένιππου, δηλαδή η πολιτική ανεξαρτησία της Νέας Αρκαδίας, να διαθέτει για λογαριασμό της ένα φορολογικό παράδεισο, όπου θα μπορούσε να απολαμβάνει τον αχαλίνωτο καταναλωτισμό, αυτό το σιχαμένο όνειρο της εγκοσμιοποίησης».            

           Δεν χρειάστηκε καν να υποβάλει την κρίσιμη ερώτηση ο Υπερίων, κάποιος άλλος από την ομήγυρη έφτασε αυθόρμητα και αβίαστα σ’ αυτήν, σύμφωνα με την εξωπραγματική αληθοφάνεια που χαρακτηρίζει αυτήν την ιστορία: «Καλά πώς εξηγείται η δολοφονία μέσα σ’ ένα τόσο προστατευμένο περιβάλλον, όπως ήταν η οικία της Αρήτης;»

          Ο Διδυμίων χαμογέλασε πικρά. Ούτε καν έλαβε υπόψη του εκείνον που ρώτησε, είχε μάτια μόνο για τον διανοητικό του αντίπαλο, τον Υπερίωνα. Η λάμψη της παλιάς ακλόνητης αυτοπεποίθησης και απεριόριστης αλαζονείας φώτισε πάλι στιγμιαία τους οφθαλμούς του.  

         «Τελικά τα πας πολύ καλά, μάστορα. Ίσως να σε υποτίμησα λίγο. Νόμιζα ότι βρήκα σε σένα κατάλληλο έδαφος ειρωνευτώ, αλλά ο είρων είσαι εσύ, αφού γνωρίζεις περισσότερα από όσα δείχνεις μ’ αυτό το ανέκφραστο πρόσωπό σου. Για πες μας λοιπόν, αφού φαίνεται ότι τα ξέρεις όλα, πώς το έκανα;»

        «Όπως γνωρίζουν όλοι οι ερευνητές της αστυνομίας, άπαξ και βρεθεί το κίνητρο, η εύρεση του τρόπου εκτέλεσης είναι πανεύκολη. Είχες καλλιεργήσει για πολλά χρόνια την εικόνα του ανάπηρου, γνωρίζοντας ότι αυτή σού έδινε πρόσθετες δυνατότητες και ευχέρειες και κυρίως το πλεονέκτημα του απόλυτου αιφνιδιασμού. Ζήτησες από την Αρήτη να μεταφέρει στο δωμάτιό της το ολόγραμμά σου, το οποίο εσύ εξ αποστάσεως διηύθυνες. Ο μηχανισμός μετέφερε αυτόματα το ολόγραμμά σου ως πιστό αντίγραφο του σώματός σου, συνεπώς χωρίς την αναπηρία, την ύπαρξη  ή μη της οποίας κανένας δεν είχε ούτε λόγο να υποπτευθεί, ούτε αφορμή να ψάξει. Μέχρι εδώ, καλά. Στη συνέχεια τής είπες ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα με το υλικό της Λήμνιας Σφραγίτιδας. Ίσως είχες μαζί σου κάποιο φακό, κάποιο καταγραφέα ή άλλο όργανο που προσέδιδε αληθοφάνεια στην πρόθεσή σου να διαπιστώσεις ή να επισημάνεις κάτι στο βασικό υλικό απ’ όπου περνούν όλοι οι αισθητήρες, οι ηλεκτρομαγνητικοί αγωγοί πλάσματος και όλες οι οπτικές ίνες του πληροφοριακού δικτύου της Νέας Αρκαδίας. Τής είπες να διατάξει την αποκόλληση ενός υλικού κομματιού από τον τοίχο, προκειμένου να διατυπώσεις τις παρατηρήσεις σου. Ύστερα τής είπες να υλοποιήσει το ολόγραμμά σου, ώστε να μπορείς να αγγίξεις και να χειριστείς το υλικό. Η Αρήτη είχε μία γενική καχυποψία όσο αφορούσε εσένα, τής είχες γίνει αναμφίβολα ένα είδος έμμονης ιδέας, γιατί ήξερε ότι εσύ είσαι ο βασικός της αντίπαλος στη Νέα Αρκαδία, κυρίως από διανοητική σκοπιά. Ίσως ήταν αυτός ο λόγος που άφηνε το κρεβάτι της αναφομοίωτο από τους τοίχους κάθε μέρα. Ήταν μία υπόμνηση, ένας σπάγκος δεμένος στο δάκτυλο, ότι εσύ ήσουν η κύρια μέριμνά της, μία διαρκής υπενθύμιση της Νέμεσής της, όπως ήταν το “Δέσποτα μέμνησο των Αθηναίων“ , που ο Δαρείος είχε αναθέσει σε έναν δούλο να τού το επαναλαμβάνει κάθε μέρα για να μη το ξεχνάει. Δεν είχε όμως κανένα λόγο να αμφιβάλει για την αναπηρία σου, ήταν από τα δεδομένα που έχει κάποιος για χρόνια συνηθίσει και τα θεωρεί αυτονόητα. Μόλις λοιπόν πήρες στα χέρια σου το ξεκολλημένο τμήμα του τοίχου, σηκώθηκες ως δια μαγείας από το αμαξίδιο και με επανειλημμένα κάπως μοχθηρά και εκδικητικά χτυπήματα  τής έλιωσες το κεφάλι, όπως μόνο ένα κινούμενο βαρύ και αμβλύ αντικείμενο επιδρά, όταν πλήξει μία ακίνητη, πιο μαλακή και εύκαμπτη, οστέινη εν προκειμένω επιφάνεια. Γνώριζες βέβαια ότι όλα τα στοιχεία που αφορούσαν την ολογραφική προβολή θα απορροφώνταν έπειτα αυτόματα με την καθιερωμένη διαδικασία υγειονομικής ταφής και οικολογικής ανακύκλωσης από την οργανική μάζα της οικίας και δεν θα απέμενε κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο».

       «Το έκανα αυτό, έ; Ξέρεις εκείνη τη στιγμή δεν δικαιούσαι να διστάσεις, πρέπει να χτυπήσεις με αποφασιστικότητα», είπε μονολογώντας πάλι ο Διδυμίων.

       «Χο- Σιγκχάι ή Τσιγκχάι, άλλως Διδυμίων, που αρέσκεσαι να αποκαλείσαι και Χειριστάρχης, συλλαμβάνεσαι για το φόνο της Αρήτης Κυρηναϊκής», είπε τότε ο Φιλογενής περνώντας τις κλασικές χειροπέδες. «Έχεις το δικαίωμα να παραμείνεις σιωπηλός. Οτιδήποτε πεις, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου ενώπιον ποινικού τιτανικού δικαστηρίου.»

        Ακολούθησε αρκετή ώρα αμηχανίας και σιωπής, παρότι το κύκλωμα επικοινωνίας συνέχιζε να παραμένει ανοιχτό μαζί με μετάδοση εικόνας μεταξύ της Νέας Αρκαδίας και των πλοίων του διαστημικού αποκλεισμού.

    «Κυβερνήτρια Θουρία», έσπασε τελικά τη σιωπή ο Προμηθέας, «τι σκοπεύετε να κάνετε με την υποτιθέμενη διαδικασία ενσωμάτωσης στο σώμα της Νέας Αρκαδίας μετά θάνατον;»

    «Δύσκολε ερώτηση, πυρφόρε Προμηθεύ, διότι συνδέεται με τη φύση μας πλέον ως βιοσύμφυτων. Έτσι κι αλλιώς είμαστε εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον και όλοι μαζί από τον κεντρικό συνθετιστή του σταθμού. Το πείραμα πέτυχε αλλά έχει και συνέπειες! Πέτυχε; Όλοι εμείς οι βιοσύμφυτοι, που θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα νέο είδος ανθρώπου απόλυτης σύμπνοιας και απόλυτης διεπαφής, ζούμε άραγε ή μήπως αυτοκτονήσαμε χωρίς να το καταλάβουμε, όταν τοποθετήσαμε το τηλεπαθητικό τσιπάκι; Εδώ δεν είναι σίγουρη ούτε η Νέα Αρκαδία ότι ζει, αυτός ο πανίσχυρος οργανισμός που μάς περιβάλλει και μάς προσδίδει το αίσθημα της ασφάλειας. Πρέπει να εξερευνήσουμε και να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας και τη νέα συνθήκη της ύπαρξής μας. Αν οι εμπειρίες μας έχουν γίνει μηχανοποιημένες και ψηφιοποιημένες αδρανείς εικόνες, ίσως είναι στο χέρι μας να αποκτήσουμε καινούρια βιώματα πιο ζωντανά. Έστω και αν είναι λίγο τρομαχτικό, όταν η Νέα Αρκαδία καταβροχθίζει έναν αστεροειδή, δεν είναι κι αυτό μία εμπειρία που έχει όλη την αγριότητα και την ηδονή των αντίστοιχων ανθρώπινων ή μήπως η ταχύτατη περιστροφή της στο Σύμπαν δεν περιέχει μία αύρα εσπερινή; Μία λύση υπάρχει, να συμβιβαστούμε με τους τωρινούς εαυτούς μας και να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και τις αισθήσεις μας δεκτικές για καθετί νέο και μελλοντικό!»

«Σ’ αυτό σάς εύχομαι καλή τύχη. Πάμε, Υπερίων, θα έλεγα στον Ιαπετό να μάς διακτινίσει, αλλά έχει κι αυτός συνταξιοδοτηθεί. Γυρίζουμε στη Γη».

     Ο Υπερίων όμως έμεινε ακίνητος και αμίλητος.

  «Μη μού πεις, θα το μαντέψω», είπε ο Προμηθέας, «τη στιγμή που όλοι οι φυσιολογικοί φεύγουν από την Νέα Αρκαδία, εσύ αντίθετα θα πας να μείνεις εκεί».

   «Δεν έχω άλλη διέξοδο, παλιέ φίλε. Τα απεικάσματα της οικογένειάς μου ζουν εκεί κι εμείς οι τιτάνες φροντίζουμε πάντα την εικόνα μας. Έχω υποχρέωση ακόμη και στις ανταύγειες της Ευρυφάεσσας, της Ηούς και της Σελήνης, έτσι έχουμε μάθει εμείς οι τιτάνες να λειτουργούμε και το σύνταγμά μας είναι τόσο γενναιόδωρο, ώστε έχει θέση και περιθώριο και για τους βιοσύμφυτους και για τους φωτονικούς, ακόμη και για τους μηχανικούς Τάλω, αρκεί βέβαια να ασκούν τις αρμοδιότητές τους να μην απειλούν και να μην εγείρουν αξιώσεις επί της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα όμως υπό την τιτανική διεύθυνση έχει τη δύναμη να παραμείνει ανεξάρτητη και ηγεμονική έναντι των ίδιων των δημιουργημάτων της, αλίμονο αν ήταν αλλιώς! Αλλά πέραν αυτών, μήπως δεν έχω υποχρέωση και έναντι της Φαιναρέτης, εφόσον είχα αυτή τη βιοτική σχέση μαζί της; Και δεν θα ήταν λιποταξία και συμπεριφορά δειλού τρέσα, άνανδρος πους τις λαγουδόκαρδου, αν απέφευγα να αντιμετωπίσω τη σύγκρουση, την αντίφαση και την ασυμβατότητα των συναισθημάτων μεταξύ αυτής και της Ευρυφάεσσας;  Έτσι είμαστε εμείς οι τιτάνες, δεν τολμάμε ποτέ να διεκδικήσουμε δικαιώματα, αν δεν έχουμε ματώσει και δεν έχουμε σκίσει προηγουμένως τα αγγεία και τις φλέβες μας εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις μας και ποτέ κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να χρησιμεύσει ένας τιτάνας. Θέλουν εδώ οι βαριά χτυπημένοι από τη μοίρα και πεσμένοι στον τάπητα της παλαίστρας βιοσύμφυτοι να φτιάξουν μια καινούρια κοινωνία, ενώ είδαν σήμερα την αλαζονεία τους να συντρίβεται, το ίδιο το θεμέλιο της ύπαρξής τους να κλονίζεται, να αμφισβητείται αν είναι καν ζωντανοί. Είμαι ο μόνος που γνωρίζω καλύτερα από κάθε άλλον ότι η νέα κοινωνία που εγκυμονείται είναι ήδη κηλιδωμένη και στιγματισμένη κι αυτή η γνώση αυξάνει την ευθύνη μου. Ο παράδεισος της Νέας Αρκαδίας κυοφορεί ήδη το φίδι που θα τον καταστρέψει. Μόνο εγώ μπορώ να πω στα παιδιά που παίζουν στους κήπους ότι είναι γυμνά».

         Ο Προμηθέας μελαγχόλησε και ένα δάκρυ σχεδόν σχηματίστηκε εκεί που συνήθως λήμη μόνο υπάρχει.

    «Πας μονάχος στο στόμα του λύκου, άφοβε και αμετανόητε επόπτη αλλά και φροντιστή των ανθρώπων. Υποθέτω από τις λεπτομέρειες του σχεδίου σου ότι δεν πρόκειται να σε ξαναδούμε. Τα έργα, οι ταινίες και τα μυθιστορήματα δεν τελειώνουν συνήθως έτσι. Κανονικά θα έπρεπε να πούμε ότι η ιστορία που ζήσαμε είναι η αρχή μίας καινούριας φιλίας και όχι το τέλος».

     «Ας μη μιλάμε στην ύψιστα τεχνολογική εποχή μας για οριστικούς αποχαιρετισμούς. Και η φιλία εξ ορισμού δεν έχει ποτέ ένα τέλος, αλλά μόνο μια νέα αρχή ή νέες αρχές σ’ αυτή ή στις επόμενες Δημιουργίες».   

       Και τραβά πάλι μπροστά- προς τη δόξα ίσως, προς την αυτογνωσία μέσω των άλλων σίγουρα –  ο μέγας Υπερίων.         

       ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. ΑΦΙΞΗ
2. ΒΡΟΤΟΙ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΙΟΙ (αθανάτιοι) 
3. ΓΕΝΕΣΗ
4. ΔΟΜΟΣ
5. ΕΡΕΥΝΕΣ
6. ΖΩΗ
7. ΗΡΑ
8. ΘΟΥΡΙΑ
9. ΙΚΑΡΟΜΕΝΙΠΠΟΣ

10.ΚΑΤΕΠΑΝΩ
11. ΛΑΣΘΙΝΙΑ

12. ΜΝΗΣΙΠΗΜΩΝ

13. ΝΑΟΣ ΒΕΝΟΒΙΝΔΑΣ

14. ΞΕΝΟΙ

15. ΟΑΡΙΣΤΥΣ

16. ΠΥΡΙΣΠΟΡΟΣ

17. ΡΟΗ

18. ΣΚΑΝΔΑΛΟΜΩΡΟΣ

19. ΤΟΡΓΟΣ ΤΡΑΧΗΛΙΩΤΟΣ

20. ΥΠΕΡΙΩΝ- ΥΠΑΡΧΙΑ

21. ΦΑΙΝΑΡΕΤΗ

22. ΧΕΙΡΙΣΤΑΡΧΗΣ

23. ΨΕΥΔΗ

24. ΩΡΑ ΑΠΙΕΝΑΙ, ΑΛΛΑ…

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Benford Gregory, Cosm

Clarke Arthur, Medusa

Dick Philip, Colony

Pohl Fredric, The Gateway Trilogy